Αξίες και Αξιοκρατία , Meritocracy

Αξίες και Αξιοκρατία, Meritocracy, Μία συστηματική προσέγγιση στο θέμα

Η έννοια αξιοκρατία σε συνδυασμό με τις αξίες αναδεικνύει ως σύνθετο φαινόμενο κυρίως τις εξής διαστάσεις : γλωσσολογική , φιλοσοφική, ιστορική, θρησκευτική, εθνολογική και πολιτική.

Γλωσσολογική ( ετυμολογική και σημασιολογική διάσταση ).

Η έννοια αξιοκρατία στην ελληνική γλώσσα είναι ως προϊόν του αγγλικού πολιτισμού απλώς μετάφραση της αγγλικής λέξης meritocracy, η οποία αποτελείται από την λατινική ( meritum ) και από την ελληνική λέξη -κρατία ( Βλέπε Handwörterbuch Englisch/ Deutsch, hrsg. von A. Neubert und E. Gröger, Leipzig,1988, S.492 ).

Το meritum ( από το ρήμα merere, mereo) σημαίνει επίτευξη ή και αξία και ήταν αντικείμενο ενασχόλησης ήδη εκ μέρους του Κικέρωνα ( Cicero ). Από μίαν επίτευξη απορρέει η απαίτηση για αναγνώριση και τιμές από την κοινωνία ( Βλέπε K.E.Georges, Handwörterbuch, Lateinisch-Deutsch, Leipzig 1890, S. 1574 ).

Το ουσιώδες νόημα της meritocracy ( μεριτοκρατία, αξιοκρατία ) έγκειται στην εξουσία των ικανότατων υπό την έννοια των πιό άξιων ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων με την καλύτερη κατάρτιση και τις μεγαλύτερες επιτεύξεις για όλην την κοινωνία ( Βλέπε Duden, Das große Fremdwörterbuch, Mannheim, Leipzig et alt., S. 85 ). Δηλαδή το ανώτατο κριτήριο για τον άξιο άνθρωπο είναι οι συγκεκριμένες ΕΠΙΤΕΥΞΕΙΣ του.

Κανονικά θα έπρεπε να περατωθεί η μελέτη σε αυτό το σημείο, αλλά μία ενασχόληση με τις αξίες είναι κατά την γνώμη μας απαραίτητη, για να γίνει πιό κατανοητό, γιατί η έννοια meritocracy έχει εμφανισθεί στην Αγγλία, ενώ ακόμη και σήμερα τα γλωσσικά λεξικά των νεολατινικών (ρωμανικών ) γλωσσών ( Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πορτογαλλικά ), δηλαδή του ευρωπαϊκού Νότου, δεν την αναφέρουν expressis verbis.

Φιλοσοφική διάσταση

Η αξία ( value, valeur, valor, valore ) αποτελεί μίαν ιδιαίτερη πλευρά της σχέσης μεταξύ του υποκειμένου (άνθρωπος) υπό την ιδιότητα του κοινωνικού όντος και του αντικειμένου ( φύση,κοινωνία), με την οποία γίνεται εμφανής η σημαντικότητα του αντικειμένου για την ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της και ιδιαιτέρως για την υλική και την πνευματική.
Ετσι εμπεδώνονται ιδανικά ή δημιουργούνται αρχές και κανόνες που παίζουν καθοριστικό ρόλο για τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των ανθρώπων.

Σε γενικές γραμμές διαπιστώνουμε τις παρακάτω κατηγορίες αξιών : ηθικές, κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές, θρησκευτικές , πολιτιστικές και αισθητικές.

Ιστορική διάσταση

Κάθε κοινωνικό σύστημα είχε τις δικιές του αξίες και πέραν τούτου ήταν και είναι περαιτέρω οι αξίες μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων στα
πλαίσια του ίδιου συστήματος διαφορετικές. Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί στις αντιλήψεις των κορυφαίων φιλόσοφων στις προηγμένες κοινωνίες , όπως π.χ. στην αθηναϊκή.
Ενώ π.χ. ο Πλάτων ως εκπρόσωπος της δουλοκτητικής τάξης ενδιαφερόταν λίαν ιδεαλιστικά για „καθ ευτού“ γενικές αξίες, ήταν ο υλιστής και δημοκράτης Δημόκριτος πιό συγκεκριμένος, ενώ οι κυνικοί φιλόσοφοι ως εκπρόσωποι του αρχαίου „προλεταριάτου“ σκεπτόνταν πρωτίστως τις πρακτικές και υλικές ανάγκες των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Αυτοί θερούσαν την εργασία ως υψίστη αξία ! Αυτό δεν είναι δυστυχώς στην Ελλάδα γνωστό. Το έχω διαπιστώσει τυχαία.

Η ανερχόμενη αστική τάξη έχει διακηρύξει σχεδόν πανανθρώπινες αξίες ,όπως π.χ. Liberte, Egalite, Fraternite ( Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη), αλλά στην πραγματικότητα ήταν για αυτήν η ιδιοκτησία η υψίστη („sacree“ : „καθαγιασμένη“) κοινωνική και πολιτική αξία , ενώ οι προλετάριοι προσπάθησαν ματαίως 100 ετη αργότερα μέσω της „Commune de Paris“ ( „Κομμούνα του Παρισιού“) να πραγματοποιήσουν την δική τους ανώτατη αξία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία έχει επιδιώξει και „ Η Μεγαλη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτωβρίου“ το 1917, αλλά τελικά εξαφανίσθηκε το κομμουνιστικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα και μαζί με αυτό οι ουτοπικές αξίες και ο βολονταρισμός του εσαεί.

Η αστική επανάσταση στην Γαλλία (1789) έχει διαμορφώσει τον citoyen ( πολίτη ), ο οποίος αναγνωρίζει αυτονοήτως την αλληλοσύνδεση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών του και εκτός τούτου κατέχει κοινωνική, κρατική και νομική συνείδηση.
Η επιχειρηματική πρωτοβουλία είναι επίσης ένα προϊόν της αστικής επανάστασης. Η Ελλάδα δεν έχει όμως βιώσει τέτοιες εξελίξεις, κάτι που έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις.

Θρησκευτική διάσταση

Ανεξαιρέτως όλες οι παγκόσμιες θρησκείες έχουν διακηρύξει ως επί το πλείστον από
ανέκαθεν σημαντικές αξίες με ευεργετικές επιδράσεις επί των ανθρώπων. Η
ορθόδοξη χριστιανική θησκεία έχει π.χ. διδάξει καθοριστικές αξίες όπως την φιλανθρωπία („αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν“), την αλληλεγγύη, την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη. Η πραγματικότητα ήταν και είναι αυτονοήτως διαφορετική, εν μέρει και αντίθετη.

Ο προτεσταντισμός ως πρακτική χριστιανική θρησκεία του κοινού νου και χωρίς συναισθηματισμό και μυστικισμό έχει εμπεδώσει και κάτι το σπουδαιότατο και δη την αγάπη προς την εργασία (εργατικότητα ) ως ηθική αξία υψίστου επιπέδου κάθε πιστού : Ο πιστός χριστιανός έχει το ιερόν καθήκον να είναι εργατικός ή ένας καλός χριστιανός δεν επιτρέπεται να είναι φυγόπονος. Αυτό έχει αναμφιβόλως κοσμοϊστορική σημασία, γιατί το έχει ασπασθεί και εφαρμόσει σχεδόν η μισή Ευρώπη , η Βόρεια Αμερική και η Αυστραλία και έχει εισαχθεί στην πολιτική ζωή, στην λογοτεχνία καθώς και στην ευρωπασϊκή φιλοσοφία.

Αναφέρουμε μερικά παραδείγματα: Ο Γερμανός ιδεαλιστής φιλόσοφος J.G. Fichte (18ος/19ος αι.) : Η εργασία είναι „αυτοπραγμάτωση“ του ανθρώπου. Karl Marx : „Η εργασία είναι ο ήλιος, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλα, ο άνθρωπος και η κοινωνία “. Αυτός όμως δεν έχει εργασθεί στο επάγγελμά του ποτέ ! August Bebel : „ Οι ακτίνες του ήλιου κάνουν ώριμους τους καρπούς της εργασίας μας „ . Προτεστάντης ποιητής Georg Maurer : Η εργασία είναι „αυτοσυνάντηση“ του ανθρώπου.

Δεν είναι τυχαίο, που ο μεγαλύτερος Κοινωνιολόγος του πρώτου ήμισυ του 20ου αι. Max Weber, έχει έμμεσα συνδυάσει την εμφάνιση του καπιταλισμού με την προτεσταντική ηθική της εργασίας ( Ιδέ το διεθνώς περίφημο βιβλίο του „Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus“).
O Calvinus ( 16ος αι. ) έχει προσθέσει και τις εξής σκέψεις, οι οποίες επέδρασαν σημαντικά στον Εμπορικό Καπιταλισμό της Ολλανδίας και αργότερα στον Βιομηχανικό Καπιταλισμό (Βιομηχανική Επανάσταση )της Αγγλίας :

α ) Είναι δυνατόν να εγκαθιδρύσουμε την βασιλεία του θεού επάνω στη γη.

β) Ούτως ή άλλως θα εισέλθουν στον παράδεισο μόνον οι εργατικοί και ιδιαιτέρως αυτοί , οι οποίοι έχουν επιτεύξεις και πρωτίστως αποκτούν κέρδος ! Η επίτευξη κέρδους θεωρείται ως υψίστη αξία και αρχή για κάθε (καλβινιστή ) προτεστάντη. Ηδη οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν : Salve lucrum : Ζήτω το κέρδος . Τέτοιοι πιστοί βρίσκονται ήδη στα πρόθυρα του παραδείσου. Δηλαδή όλοι οι τεμπέληδες και ανεπιτυχείς από δική τους
υπαιτιότητα θα εισέλθουν στην κόλαση.
Ακόμη δύο θρησκείες έχουν αναγνωρίσει την εργατικότητα ως ανώτερη θρησκευτική αξία και δη ο Κονφουκιανισμός και οι Sikhs στην Βόρεια Ινδία.

Εθνολογική διάσταση

Εδώ εστιάζουμε την προσοχή μας στη νοοτροπία μερικών λαών, κάτι που έχει εξελιχθεί στα πλαίσια μίας μακράς διαδικασίας ( Ιδε εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη „Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική σύγκριση“ και τη μελέτη „Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“).

Στην διαμόρφωση της νοοτροπίας έχουν συμβάλλει το κλίμα, οι συνθήκες βίου, η παράδοση, η θρησκεία κοκ. Φυσικά δεν είναι αναγκαίο να αναφέρουμε εδώ όλα τα καθοριστικά γνωρίσματα, αλλά μόνον αυτά , τα οποία έχουν άμεση σχέση με
το θέμα μας.

Δύο από τα βασικά γνωρίσματα του Νεοέλληνα είναι η απόλαυση της ζωής υπό το νόημα του ευδαιμονισμού και του ηδονισμού, κάτιπου έχει εκλάβει στην περίοδο της Μεταπολίτευσης τερατώδεις μορφές και διαστάσεις και η αρχή της ήσσονος προσπάθειας, μία διπλωματική έκφραση για την φυγοπονία ( τεμπελιά ).
Και τα δύο είναι ακριβώς το αντίθετο των προαναφερθέντων προτεσταντικών αρχών. Οι άλλοι λαοί της Νότιας Ευρώπης έχουν στην ουσία παρόμοιες αντιλήψεις περί της ζωής. Οπωσδήποτε δεν είναι τυχαίο, ότι στις γλωσσες μας λείπουν οι εκφράσεις „αγάπη στην εργασία“ και „αρχή της επίτευξης”, η οποία είναι η βάση της meritocracy (αξιοκρατίας).
Γενικά αναφέρονται και αόριστες ηθικές αξίες, όπως το ψυχικό σθένος, η ευψυχία, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος και το κουράγιο ( Βλέπε Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσης, Παιδείας, 1ος τόμος. σελ. 1113 ).

Στις προτεσταντικές χώρες εφαρμόζονται ακόμη και σήμερα οι δύο βασικές αρχές του προτεσταντισμού καθώς και άλλες αξίες, όπως η νομοταγία, η αυτοπειθαρχία, η φερεγγυότητα, η συνείδηση της υπευθυνότητας και η προτεραιότητα του συμφέροντος του συνόλου έναντι του ατομικού συμφέροντος.

Ο Κονφουκιανισμός επισμαίνει μεταξύ άλλων ιδιαιτέρως την εργατικότητα, την πειθαρχία και την ανταγωνιστικότητα ως κινητήριες δυνάμεις για επιτυχίες στην κοινωνία. Δηλαδή οι οικονομικές και άλλες επιτυχίες της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Νοτίου Κορέα, του Ταϊβάν και εν τω μεταξύ και του Βιετνάμ, χώρες του Κύκλου Πολιτισμού του
Κονφουκιανισμού, έχουν ισχυρές εθνολογικές, θρησκευτικές και παραδοσιακές βάσεις.

Εθνική διάσταση

Από τον 19ο αι. θεωρούμε τον πατριωτισμό ( φιλοπατρία ), ο οποίος στηρίζεται σε μίαν υγιή εθνική συνείδηση ως μεγάλη αξία, γιατί αυτή είναι στενότατα συνυφασμένη με την ύπαρξη του εθνους . Η φιλοπατρία είναι η λογική προüπόθεση για να είναι κανείς κατόπιν διαλλακτικός έναντι άλλων εθνών ή και για του αριστερούς για να είναι διεθνιστές. Αλλά διεθνιστής χωρίς ιδίαν εθνική συνείδηση, αντιτίθεται στον κοινό νου και στους κανόνες της λογικής.

Από την φιλοπατρία απορρέουν όμως υποχρεώσεις έναντι της Πατρίδας ως σύνολο, ενώ ο λεκτικός και ανέξοδος πατριωτισμός των Ελληναράδων και ειδικά η πατριδοκαπηλεία είναι κάτι το περιφρονητέο (Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το άρθρο
„Πατριωτισμός, Φιλοπατρία“.

Πολιτική διάσταση

Σε ό,τι αφορά τις αξίες στην Ελλάδα, επικρατούσαν προ της Μεταπολίτευσης σε σύγκριση με άλλους λαούς της Νότιας Ευρώπης σχεδόν κανονικές καταστάσεις. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του του  80 άρχισε βαθμιαία η κατάπτωση και καταστροφή των παραδοσιακών αξιών με επιτελικό τρόπο. Αυτό που συνέβει έχει εκλάβει τις διαστάσεις ενός μεγάλου ηθκού, εθνικού και κοινωνικού εγκλήματος , γιατί είνα ακόμη χειρότερο και από την οικονομική καταστροφή.

Εγείρεται το ερώτημα, με ποιούς πολιτικούς και με ποιούς ανθρώπους θα συντελεσθεί η ανανέωση της Ελλάδας επάνω σε νέες υγιείς βάσεις, όταν λείπουν οι πιό σπουδαίες αξίες ; Επί τη βάσει του „Κοινωνικού Συμβολαίου“ a la grec έχει εκμαυλισθεί ο ελληνικός λαός ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το αρθρο „ “Κοινωνικό Συμβόλαιο της αμοιβαίας διαφθοροποίησης“).

Φυσικά σημειώνονται και μερικές εξαιρέσεις, αλλά το γενικό κλίμα της ηθικής
κατάπτωσης είναι τόσο μεγάλο, που ακόμη και τώρα πολιτικοί παλαιοκομματικής κοπής επαναλαμβάνουν χωρίς αιδώ  για μικροπολιτικούς λόγους τα λάθη του παρελθόντος αποστέλνοντας τον περασμένο χρόνο στην Διεθνή Τράπεζα έναν άσχετο πολιτικό παλαιού τύπου , ο οποίος δεν εκπέμπει ούτε δυναμικότητα, ούτε ικανότητα, ούτε αντοχή, ούτε διανοητικότητα, ας ήταν και μερικές φορές υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
Εν τω μεταξύ έκανε προ ολίγων εβδομάδων και η Ν.Δ. παρόμοια λάθη διορίζοντας άσχετους και ανίκανους συνταξιούχους (sic) σε σημαντικές θέσεις φυσικά με παχυλούς μισθούς. Αυτά τα τα φαινόμενα είναι για τον απόδημο Ελληνισμό που ζει σε αξιοκρατικές κοινωνίες ακατανόητα, αδιανόητα, εμετικά και επαίσχυντα. Από ψυχολγική
άποψη προκαλούν σε μας απέχθεια κα κάτι παραπάνω.

Οπωσδήποτε θα υπάρχουν νέοι πολιτικοί ή τεχνοκράτες με πολύ καλύτερες προüποθέσεις και με δυναμικότητα για μιά τόσο εξέχουσα θέση με τον ανάλογο μισθό. Αυτό που συνέβει, είναι μία Υβρις με το νόημα των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών
, γι αυτό όχι πολύ αργά θα έπεται η Νέμεσις και για τους υπεύθυνους πολιτικούς.

Συμπεράσματα

α ) Στην ιστορία, παράδοση και κοινωνία της Ελλάδας εδώ και 200 έτη λείπουν οι απαραίτητες προüποθέσεις για την πραγματική, που σημαίνει όχι για την λεκτική αξιοκρατία. Ακόμη χειρότερα : Δεν υφίσταται μία αξιοκρατική, αλλά μάλλον μία φαυλόκρατική , κλεπτοκρατική , εν μέρει και αλητοκρατική πολιτική παράδοση.

Οταν στην δεκαετία του  30 του 19ου αι.  η αγγλική κυβέρνηση ρώτησε τον ναύαρχο Gordon,τί γνώμη έχει περί των Ελλήνων πολιτικών που ήθελαν να λάβουν δάνειο από
την Αγγλία, αυτός έδωσε την εξής λίαν ενδιαφέρουσα απάντηση (τσιτάτο από μνήμη ) : Ισως εκτός από το πρωθυπουργό Ζαίμη, είναι όλοι οι άλλοι ψεύτες και κλέφτες !
Η τύχη των δανείων έχει δικαιώσει την αξιολόγηση του. Κάτι το ίδιο συμβαίνει κυρίως σε τριτοκοσμικές χώρες.

β ) Η τοποθέτηση εκ μέρους της κυβέρνησης του κ.Χ. Παπουτσή στην Διεθνή Τράπεζα καθώς και ο διορισμός άχρηστων πάλαι πολιτικών σε σπουδαίες θέσεις είναι σύμφωνα με τα νεοελληνικά δεδομένα (καταστροφή των αξιών) κανονική μεν , αλλά
αντιτίθεται στις αξίες της προηγμένης Ευρώπης ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το άρθρο „Ευρώπη, Βορράς-Νότος, Ιστορία, Συγκριση“).

γ ) Τοιουτοτρόπως επιβεβαιώνεται εκ νέου, ότι η Ελλάδα πολιτισμικά δεν ανήκει στην
προηγμένη Ευρώπη, αλλά στα αιωνίως καθυστερημένα Βαλκάνια, εν μέρει και
στην Ανατολή, όπου δεν υφίστανται ούτε το άτομο ούτε ο συνειδητός πολίτης, γι αυτό ευδοκιμούν η ρουσφετολογία, ο εγωϊσμός, η οικογενειοκρατία, η διαφθορά, η αναξιοκρατία και φαυλοκρατία , εν μέρει και η κλεπτοκρατία ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ τα άρθρα “Διαφθορά, Νότια Ευρώπη”, ,„Ελλάς, Ανατολή ,Δύση“, „Νεοέλληνας, Βαλκανοανατολίτης“, και την μελέτη “Νεοέλλην Ανήρ Πολιτικός, Αλήτης, …” ).
Παρατήτηση: Μέσω παρόμοιων σχολίων προετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες βαθμιαία και συστηματικά μία μεγαλύτερη μελέτη γύρω από τη νεοελληνική νοοτροπία.

Καθημερινή (26.5.16)

—————————————

Αξίες, Απλουστεύσεις

Ορισμός : Αξίες
Από φιλοσοφική άποψη πρόκειται για μία σχέση μεταξύ του υποκειμένου και του αντικειμένου , με την οποία εκφράζεται η σημαντικότητα αντικειμένων, γεγονότων κτλ. για την ζωή του ανθρώπου.
Στην ουσία τους είναι ιδεώδη ή ηθικές αρχές , οι οποίες αφορούν και ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων καθώς και μεταξύ ατόμων και κοινωνίας.

Εκτός τούτων υφίστανται και άλλες αξίες, όπως π.χ. οι εθνικές ( φιλοπατρία ), οι κοινωνικές ( νομοταγία, ευγένεια , εργατικότητα, ανεκτικότητα, διαλλακτικότητα, σεμνότητα , συμβιβασμός κτλ.) , οι αισθητικές (αρμονία, συμμετρία ) και οι θρησκευτικές ( πίστη, αγάπη προς τους συνανθρώπους, αλληλεγγύη κ.ο.κ.).

Πρωτίστως σε τέτοιες αξίες βασίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα. Τις έχω βιώσει κάτω από άκρως δύσκολες συνθήκες ( εμμφύλιος, φτώχεια, πείνα, δυστυχία) και όμως στο νόημά τους έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας μου και έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες πολυποίκιλες προϋποθέσεις για μελλοντικές επιτυχίες στο εξωτερικό. Περίπου τα ίδια θα έγραφαν και άλλοι της γενιάς μου , ιδιαιτέρως τα πρώην φτωχόπαιδα.

Με έντονη ανησυχία διαπίστωνα ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 80, ότι σχεδόν όλες οι παραδοσιακές αρχές έχουν πεταχθεί στην κάλαθο των αχρήστων και έχουν αντικατασταθεί με τελείως διαφορετικές αξίες στο νόημα του homo oeconomicus και του homo consumens , όλα επι τη βάσει αστρονομικών χρεών του ξεχαρβαλωμένου κράτους και μίας εικονικής ευημερίας με όλα τα επακόλουθα , όπως η αρπαχτή, το όργιο της διαφθοράς όλων, από τους πολιτικούς έως στους απλούς πολίτες.

Παραφράζω τον Πρωταγόρα: „ Πάντων χρημάτων μέτρον εστί νεόπλουτος “. Εννοούμε πρωτίστως αυτό το ημιπολιτισμένο , ημιαμόρφωτο και ημιαγράμματο όν ως υπουργό, βουλευτή, νομάρχη κτλ. Τα αδιάντροπα , διεφθαρμένα , νομοκλαστικά και νομομηδενιστικά  έχουν καταστρεψει ολοσχερώς την Πατρίδα μας.

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή από τον Ιούλιο 2013 καθώς και στο Βήμα. ηλεκτρονική έκδοση ).

Οικογενειοκρατία, Νεποτισμός a la grec , Αριστερά επίσης

Οικογενειοκρατία  Νεποτισμός a la grec, ΑΡΙΣΤΕΡΑ !

Οταν το 2012 είχα  συνειδητοποιήσει τον νεποτισμό και την οικογενειοκρατία, άρχισα να ασχολούμαι πιό συστηματικά  με αυτό το θέμα. Mόνον η ύπαρξη της οικογενειοκρατίας θα αρκούσε να συμπεράνει κανείς, ότι η Ελλάδα δεν ανήκει πολιτισμικά στην Ευρώπη, αλλά στη Μέση Ανατολή.

Υπάρχει λόγος να εμβαθύνουμε σε αυτό το μεσαιωνικό και μεσοανατολίτικο λίαν προβληματικό φαινόμενο. Κατ αρχάς τίθεται το θεωρητικό ερώτημα , τί είναι η οικογενειοκρατία ή ευρύτερα ο νεποτισμός a la grec.

Γενικά υφίστανται δύο κατηγορίες της οικογενειοκρατίας. Η πρώτη αφορά την κομματική ηγεσία και κατόπιν την πρωθυπουργία και έχει τον χαρακτήρα μίας σχετικά πολύχρονης διαδικασίας.Το πρώτο βήμα είναι η ίδρυση ενός κόμματος , το οποίο είναι στενά συνδεδεμένο με το πρόσωπο του ιδρυτού. Αυτός έχει στην ουσία μόνον μίαν επιδίωξη, να καταλάβει το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Ένα από τα πρώτα καθήκοντά του νεποτιστικά σκεπτόμενου πολιτικού έγκειται στο να κάνει ύστερα από την επίτευξη του σκοπού του ταχέως τον γιό του ή την κόρη του υφυπουργό και ύστερα από λίγον καιρό υπουργό που συνήθως αλλάζει τα υπουργεία, δηλαδή ο πατέρας του τον προετοιμάζει συστηματκά για το πρωθυπουργικό αξίωμα στο μέλλον.

Στην ουσία πρόκειται ιδιαιτέρως στο εν τω μεταξύ  θνήσκον ΠΑΣΟΚ για μία δυναστική κληρονομιά, γιατί η επίσημη πολιτική ενός κράτους μεταβάλλεται βαθμιαία σε οικογενειακή υπόθεση. Στην Ελλάδα δεν διακόπτεται το επαίσχυντο και βαθέως αντιδημοκρατικό παιγνίδι στην δεύτερη γενεά, αλλά έχει συνεχισθεί χωρίς αιδώ και αυτονοήτως και στην τρίτη γενεά ! ( Παπανδρέοι ). Το κακό είναι , ότι από τον κομματικό ηγέτη εξαρτώνται στρατιές πολιτικών και εκτος τούτων και γλοιωδών και εμετικών “κολλητών” και τερατωδών αδηφάγων τρωκτικών.

Σε μίαν αλλη περίπτωση δεν έλαβε χώραν μία συστηματική προετοιμασία , αλλά συγγενείς του ιδρυτού και ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργού και πρώην προέδρου της Δημοκρατίας φρόντισαν να μείνει η ηγεσία στο “σόϊ” Καραμανλή, δηλαδή ανέλαβε τα ηνία ένας nepus (ανεψιός, εξ ού και νεποτισμός). Και αυτό έχει συμβεί τελείως αυτονοήτως , γιατί οι πολυάριθμοι “κολλητοί” και εδώ τα αδηφάγα τρωκτικά συνήθησαν στα προνόμια.

Υστερα από συστηματική προετοιμασία  εκ μέρους του πατέρα του Αχιλλέα έχει εμφανισθεί  προ ημερών επίσημα για πρώτη φορά ο επόμενος Κωνσταντίνος  Καραμανλής (sic). Αν και πανεπιστημιακός, όταν διάβασα στον τύπο αυτήν την επαίσχυντη είδηση πάρα λίγο να κάνω εμετό. Aυτοί οι κερατάδες δεν έχουν ούτε αιδώ , ούτε αξιοπρέπεια, ούτε αυτογνωσία   Είναι το παιδάριο τόσο πεπεισμένο για τις «ικανότητές» του ; Αυτό είναι το άκρον άωτον της θρασύτητας , του επαρχιωτισμού  των ψευτοδυναστειών αλλά και της αποβλάκωσης αυτών  που τους ψηφίζουν. Εδώ έχει από καιρό συντελεσθεί μία συστηματική  και πολυεπίπεδη αποβλάκωση ενός μεγάλου τμήματος του νεοελληνικού λαού. Ούτε στην Τουρκία σημειώνονται τέτοια εμετικά, επαίσχυνται και γενικά μεσαιωνικά φαινόμενα. Και στις δύο περιπτώσεις έχει αναμφιβόλως αποδειχθεί, οτι οι τελευταίοι πρωθυπουργοί ελέω αίματος , εκπρόσωποι των προαναφερθέντων δυναστειών, ήταν τελείως ακατάλληλοι για ένα τέτοιο αξίωμα, γιατί έλλειπαν πρωτίστως οι νοητικές και ατομικές  προϋποθέσεις.

Η πολιτική δυναστεία των Μητσοτάκηδων αναδεικνύει μίαν πιό συστηματική προετοιμασία και προώθηση των μελών της σε ανώτερα  αξιώματα. Διαθέτει το σπάνιο πλεονέκτημα να ζει ακόμη ο αρχηγός του “τζακιού”, ο οποίος επεμβαίνει σκοπίμως και ευστόχως στα πολιτικά δρώμενα με εξυπνότατες δηλώσεις πάντα έμμεσα για το συμφέρον της δυναστείας του.

Παρακολουθώ την μέθοδο και την στρατηγική του από χρόνια και έχω διαπιστώσει την εξής τακτική : Πρώτα διατυπώνει την γνώμη του ο αρχηγός περί ενός πολιτικού προβλήματος και κατόπιν έπονται δηλώσεις της κόρης του, του γιού του και από καμιά φορά και του εγγονού του ! Σε μερικές περιπτώσεις προσπαθούν να δημιουργήσουν για το θεαθήναι την εντύπωση, ότι υπάρχουν μεταξύ τους και “διαφωνίες” !

Εν τω μεταξύ εμφανίζεται με μεγάλη καθυστέρηση και η οικογενειοκρατία  «κόκκινης» απόχρωσης στην ουσία πρωτίστως  αριστερίζοντων μικροαστών, οι οποίοι υποδύονται κατά τα άλλα έως τώρα με επιτυχία τον ρόλο του ρητορικού επαναστάτη. Εχει ήδη αρχίσει και σε αυτούς η γνωστότατη νεοελληνική μεγάλη  μάσα .

Υφίσταται και μία άλλη μορφή του νεοελληνικού νεποτισμού, η οποία αφορά ως επί το πλείστον το βουλευτικό αξίωμα, το οποίο έχει μεταβληθεί σε κομματικο και οικογενειακό φέουδο. Σε μερικές περιπτώσεις  ήταν  στο ίδιο κόμμα τρία μέλη μίας οικογένειας (πατήρ (50 έτη στην Βουλή ! ), υιός και θυγάτηρ από την Κρήτη ) ή συνήθως πατέρας και γιός ή εξαδέρφια ταυτόχρονα μέλη του Κοινοβουλίου.

Εφαρμόζοντας την συγκριτική μέθοδο διαπιστώνουμε , ότι η οικογενειοκρατία δεν είναι γνωστή στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, δηλαδή πρόκειται για μία καθαρώς ελληνική “ιδιαιτερότητα”, αλλα είναι διαδεδομένη στις ΗΠΑ. Μη χειρότερα ! Εγείρεται το εύλογο ερώτημα, γιατί υπάρχει αυτό το επαίσχυντο φαινόμενο στην Ελλάδα, για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε όλοι οι Ελληνες. Εδώ λείπουν το άτομο και ο συνειδητός πολίτης, γιατί η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, ο οποίος έχει μεταλλάξει εκ των βάθρων την Ευρώπη.

Αλλά ήδη στην εποχή του Μεσαίωνα , ακριβώς τον 12ο αι. έχει διατυπωθεί από τον μεγάλο θεολόγο και φιλόσοφο Thomas de Aquin ( Θωμάς Ακινάτης ) η άποψη περί του ατόμου, η οποία έχει βαθμιαία επικρατήσει, ενώ δυστυχώς οι θεολόγοι και φιλόσοφοι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προσπάθησαν μάταια να δημιουργήσουν μίαν παρόμοια αντίληψη. Ετσι έχουν διαμορφωθεί δύο τελείως διαφορετικές εικόνες του ανθρώπου στην Ευρώπη και στην Ορθόδοξη Ανατολή.

Τα καθοριστικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ατόμου είναι σε γενικές γραμμές τα εξής : αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμός, αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία, αυτονομία της θέλησης και ελευθερία των επιλογών σε όλους τους καθοριστικούς τομείς της ζωής. Στην ιδανική περίπτωση αποτελείται μία κοινωνία από τέτοια άτομα, αλλά όχι ακόμη η ελληνική κοινωνία. Λείπουν τα αναφερθέντα χαρακτηριστικά, τότε είναι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος μόνον ένας ανάμεσα σε άλλους , οι οποίοι αποτελούν τη μάζα ( Ιδέ εκτενέστατα και εμβριθέστατα Στέλιος Ράμφος, Ο καημός του ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων, Αθήνα, 2002 ) και αυτός είναι το ιδανικό θύμα των λαϊκιστών διαφορετικών αποχρώσεων, ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ και των γελοίων ΑΝΕΛ. Η οικογένεια ή το σόϊ του κατέχουν προτεραιότητα. Από αυτήν την ιδιαίτερη σχέση σε καθυστερημένες κοινωνίες απορρέουν όμως και πλεονεκτήματα για πολλούς, όπως η οικογενειοκρατία στον πολιτικό βίο της Ελλάδας. Η προέλευση , το γένος και το όνομα είναι προσδιοριστικές προϋποθέσεις για μία πολιτική σταδιοδρομία και όχι οι πραγματικές ικανότητες.

Επειδή το άτομο είναι στην Ελλάδα σχεδόν ανύπαρκτο , λείπει αυτόματα η απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη του πολίτου, τον οποίο διακρίνουν στις εξελιγμένες χώρες τα ακόλουθα γνωρίσματα : αναγνώριση της αλληλουχίας των δικαιωμάτων και των καθηκόντων, νομοταγία, εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεων, αναγνώριση της απόλυτης προτεραιότητας του συμφέροντος του συνόλου απέναντι στο ατομικό συμφέρον κτλ. Από τα προαναφερθέντα απορρέει  το συμπέρασμα, ότι στην Ελλάδα λείπουν το άτομο ( με κοινωνική συνείδηση ) και ο πολίτης ( με κρατική συνείδηση ).

Αυτή είναι η κυρία αιτία για το γεγονός, ότι μερικές οικογένειες πολιτικών κατορθώνουν να κοροϊδεύουν τον λαό και να ασχολούνται επαγγελματικά με λίαν προσοδοφόρο τρόπο με την πολιτική. Η οικογενειοκρατία είναι μία από τις μεγαλύτερες κατάρες που έπεσαν επάνω στον ελληνικό λαό.

Συμπέρασμα : Πρόκειται για μία κάστα επαγγελματιών πολιτικών  η οποία  καταφέρνει  να κοροϊδεύει και να εκμεταλλεύεται από κάθε άποψη τον ελληνικό λαό, ο οποίος δυστυχώς ακόμη κοιμάται.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Τα Νέα,  iefimerida, To Πρώτο Θέμα), την τελευταία φορά στο Βήμα (7.4.15) .

—————————————————————–

ΣΥΡΙΖΑ και Νεποτισμός (Παραδείγματα)

“Έτσι όπως διάβασα στον Βηματοδότη και αντιγράφω , πέραν του υπουργικού ζευγαριού του αναπληρωτή υπουργού Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα και της συζύγου του, αναπληρώτριας υπουργού Μετανάστευσης Τασίας Χριστοδουλοπούλου υπάρχει και άλλο ανδρόγυνο στον κρατικό μηχανισμό. Ο Κ. Παπαϊωάννου είναι γενικός γραμματέας Διαφάνειας και Δικαιοσύνης. Η σύζυγός του, η Κλειώ Παπαπανταλέων, έχει τοποθετηθεί σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου, τη σύντροφο του οποίου, Ιφιγένεια Καμτσίδου, φρόντισε ο Γ. Κατρούγκαλος να την τοποθετήσει πρόεδρο στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης.

Και αρχίζει τώρα ένα ντόμινο διορισμών συγγενών: ο υπουργός Πολιτισμού Ν. Ξυδάκης τοποθέτησε ως σύμβουλό του τον αδελφό της Ρένας Δούρου Π. Δούρο. Ο σύντροφος της περιφερειάρχου Ρένας Δούρου Δ. Μπενίσης έχει ρόλο συντονιστή στην Περιφέρεια Αττικής, εκεί δηλαδή όπου προΐσταται η σύντροφός του. Ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς τοποθέτησε τον πρώτο εξάδελφο του Πρωθυπουργού Γ. Τσίπρα ως σύμβουλό του ενώ η αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού Έλενα Κουντουρά έχει ως σύμβουλο τον αδελφό της Νίκο Κουντουρά.

Ακόμη ,ο διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Ευ. Καλπαδάκης είναι ανιψιός της συζύγου του υπουργού Εσωτερικών Ν. Βούτση. O έτερος αδελφός Καλπαδάκη Γ. Καλπαδάκης είναι επικεφαλής του γραφείου του αντιπροέδρου Ι. Δραγασάκη!

Πηγή : Νότης Παπαδόπουλος, Οπισθεν ολοταχώς, Το Βήμα (8.4.15).