Συντηρητισμός, Πολιτικός

Η εννοιολογική σαφήνεια είναι η conditio sine qua non για ένα λογικό και νηφάλιο διάλογο.

Υπό τον φακό των Πολιτικών Επιστημών (Πολιτολογία) αναδεικνύει ο πολιτικός Συντηρητισμός τα ακόλουθα χαρακτηριστικά στοιχεία :

α ) Διατήρηση της υπάρχουσας κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής τάξης των πραγμάτων. Δηλαδή αντιτίθεται με όλες τις δυνάμεις του σε κάθε αλλαγή ή μεταρρύθμιση.

β ) Η βασική πολιτική της τοποθέτησης του Συντηρητισμού δεν στηρίζεται μεν σε μίαν ενιαία κοσμοαντίληψη, αλλά αυτός προσπαθεί να προασπισθεί τις παραδοσιακές αξίες και τους θεσμούς, την πίστη σε μίαν θεϊκή τάξη των πραγμάτων, τις κοινωνικές ιεραρχίες, την προτεραιότητα της κρατικής εξουσίας έναντι του ατόμου, την ιδιοκτησία και φυσικά απορρίπτει την επανάσταση.

Ο Συντηρητισμός ήθελε έως τις αρχές των 70χρονων ένα ίσχυρό κράτος, ενώ υπογραμμίζει τώρα ο Νεοσυντηρητισμός δίπλα στις παραδοσιακές αξίες όπως την οικογένεια και την Εκκλησία ( στην Ελλάδα η γνωστή τριάδα Πατρίς
, Θρησκεία και Οικογένεια) την προσωπική αρχή της επίτευξης και επιδιώκει μείωση των κοινωνικών παροχών έναντι των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

γ) Ως Συντηρητισμός έχει ονομασθεί τον 19οαι. στην Ευρώπη η απόρριψη της Γαλλικής Επανάστασης εκ μέρους των φεουδαλικών ευρωπαϊκών χωρών.

Διαπιστώνουμε, ότι στην Ελλάδα ισχύει ακόμη η παραδοσιακή Δεξιά (Ν.Δ.), αλλά υπάρχουν δεξιά από αυτήν και άλλα κόμματα, όπως το τελείως περιττό και σχεδόν νομοτελειακά θνήσκον κομματικό μόρφωμα ΑΝΕλ, στο επίκεντρο του οποίου εστιαζόταν ο αντιμνημονιακός αγώνας επί τη βάσει ενός υπερπατριωτικού
μονοπωλίου . Στην ουσία πρόκειται όμως για ένα βερμπαλιστικό ανέξοδο, άκρως υποκριτικό  και όντως γελοίο υπερπατριωτισμό (Ελληναράδες).

Πηγές

-D. Nohlen , F. Grotz (Hrsg), Kleines Lexikon der Politik, 2015.

-K. Schubert/M. Klein, Das Politiklexikon, 2011.

-E. Holtmann, Politik Lexikon, 2000.

Καθημερινή (22.1.17, 9.7.17)