Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο

 

Το εννοιολογικό χάος ακόμη και ο η εννοιολογική ασυδοσία στην Ελλάδα είναι ο λόγος, γιατί προσπαθώ επανειλλημμένα να διασαφηνίσω μερικούς διεθνώς αναγνωρισμένους ειδικούς όρους (termini  scientifici) με την κυρία επιδίωξη να υπάρχει τουλάχιστον μία κοινή λεκτική βάση για ένα λογικό διάλογο. Στο επίκεντρο του πρώτου μέρους εστιάζεται ο όρος Αριστερά ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενασχόληση με τον γενικό όρο Κεντροαριστερά.

Προ της αστικής Επανάστασης ( Γαλλία, 1789) έπαιρναν θέση στην δεξιά του Βασιλιά οι Συντηρητικοί και στην αριστερά του οι Μεταρρυθμιστές ( αργότερα “Αριστεροί”, “Προοδευτικοί”). Βαθμιαία έχουν δημιουργηθεί πολιτικά κινήματα και κόμματα, τα οποία είχαν και έχουν “αριστερή” η “δεξιά” τοποθέτηση φυσικά όχι με την αρχική σημασία των εννοιών.

Και όμως το περιεχόμενο των εννοιών είναι πολύπλοκο.
Στην ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία έχουν εμφανισθεί κινήματα με “αριστερές” τοποθετήσεις πολλών διαβαθμίσεων η ειδών :

σοσιαλδημοκρατικά ( μικρές ειρηνικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος ), σοσιαλιστικά ( ειρηνικές μεγάλες μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος ), αναρχικά ( αντιεξουσιαστικά, νομομηδενιστικά, τρομοκρατικά, τραμπουκικά ), κομμουνιστικά ( η αντικατάσταση του καπιταλισμού με το κομμουνιστικό κοινωνικό και οικονομικοπολιτικό μοντέλο μέσω επανάστασης, απέτυχε παταγωδώς και εσαεί ), εξτρεμιστική Αριστερά, ριζοσπαστική Αριστερά ( και στα δύο ακραία και συγκρουσιακή και χωρίς συμβιβασμούς τοποθέτηση ακόμη και σε συνδιασμό με την άσκηση βίας).

Ας εφαρμόσουμε αυτές τις γνώσεις στα ελληνικά αριστερά κόμματα :

Το εν τω μεταξύ μόνον λεκτικά υπάρχον  ΠΑΣΟΚ ήταν ένα αριστερό ψευτοσοσιαλιστικό κόμμα τριτοκοσμικού τύπου, το οποίο έχει καταστρέψει τις σημαντικότερες ηθικές, κοινωνικές, εθνικές, πολιτισμικές και αισθητικές αξίες και τελικά και την Ελλάδα. Από αυτό προέρχονται τα μεγαλύτερα πολιτικά καθάρματα και οι μεγαλύτεροι πολιτικοί αλήτες στην ελληνική ιστορία. Δεν έχει ουδεμία σχέση με τα αξιοκρατικά αριστερά κόμματα της Βόρειας Ευρώπης.

Το ΚΚΕ είναι ένα λενινιστικό-σταλινικό απολίθωμα με έντονο εξωπραγματισμό, επαναστατικό παραλογισμό και αθεράπευτο ρομαντισμό.

Ο ΔΗΜΑΡ ήταν  ένα μάλλον κατά φαντασία κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τυπου πολιτικών χωρίς δυναμικότητα, βούληση και ευκινησία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα παρδαλό πολιτικό κίνημα σχεδόν ένα συνονθύλευμα με πάνω από 20 συνιστώσες χωρίς ιδεολογική πλατφόρμα. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται σύμφωνα με ευρωπαϊκά κριτήρια για ένα κόμμα. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο υπεραναπτυγμένος λαϊκισμός , η αδιάκοπη μεταλλαγή ( πολιτικός χαμαιλεοντισμός ) και σε γενικές γραμμές η προώθηση του συγκρουσιασμού ως μέσο της πολιτικής. Ο συγκρουσιασμός είναι ούτως η άλλος καθοριστικό χαρακτηριστικό στοιχείο των περισσότερωνν Νεοελλήνων.

Με την μαζική είσοδο πρώην οπαδών του ΠΑΣΟΚ, ως επί το πλείστον δημοσίων υπαλλήλων, έχει μεταβληθεί εν μέρει σε ένα μικροαστικό κίνημα. ( Ιδέ στο Μπλογκ μου  τα άρθρα : “Ανορθολογικός Κρατισμός” ,”Κρίση, Λαϊκισμός, Μεσσιανισμός”, “Αριστερός Ανορθολογισμός και εξυπνακισμός”, «Τσίπρας, El Griego Chaves ? ” “Λατινοαμερικανοποίηση”).

Ο αποσχισμός ανήκει στο DNA των αριστερών κομμάτων ( Ιδέ στο Μπλογκ μου το άρθρο “Εγγενής Αριστερός Αποσχισμός” ). Αυτό το γνωστό φαινόμενο έχει ειδικά σην Ελλάδα στενή σχέση με δύο γνωρίσματα της Αριστεράς : υπερεξυπνακισμός και απειθαρχία ( εξαίρεση : ΚΚΕ ). Στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό έγινε εν τω μεταξύ συνήθεια να απαιτεί ο ΣΥΡΙΖΑ μονοπολιακά το επίθετο “αριστερός”. Το ίδιο κάνει και το ΚΚΕ, το οποίο απαξιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ ως  καιροσκοπικό και τυχοδιωκτικό κίνημα !

Προοδευτικός

Σην ιστορία των πολιτικών κινημάτων της Ευρώπης θεωρείται το επίθετο “αριστερός” ως συνώνυμο με το επίθετο “προοδευτικός”. Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση θα έπρεπε να είναι γενικά όλα τα αριστερά κόμματα προοδευτικά. Αλλά ειδικά στην Ελλάδα διαπιστώνουμε μίαν άκρως επιπόλαια χρησιμοποίηση και αυτής της έννοιας.

Η έννοια “προοδευτικός” είναι σε ό,τι αφορά την ετυμολογία και την σημασιολογία μετάφραση από το αγγλικό επίθετο progressive, το οποίο πάλι προέρχεται από το λατινικό ουσιαστικό progressus που σημαίνει περαιτέρω ή βαθμιαία εξέλιξη, μεταλλαγή και στο πολιτικό πεδίο μεταρρυθμίσεις.
Από φιλοσοφική άποψη πρόκειται για την συνείδηση ως αφετηρία καθώς και ως προϊόν της εξέλιξης επί τη βάσει μιας αντίστοιχης θεωρίας της προόδου ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig et alt., 2000, S.1098 ).

Ενώ η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει με αγώνες επιφέρει μία μεταλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος προς όφελος των εργαζομένων, προσπάθησαν κομμουνιστικά κόμματα μέσω της κοινωνικής επανάστασης να εγκαθιδρύσουν τον κομμουνιστικό παράδεισο, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν μια τεράστια φυλακή των λαών. Στο τέλος  αυτό το σύστημα έχει καταρρεύσει χωρίς πόλεμο και εμφύλιο . Αυτό τα λέγει όλα.

Στην Ελλάδα έγκειται το παράξενο στο ό,τι το ΚΚΕ είναι ένα συντηρητικότατο εξωπραγματικό κομματικό μόρφωμα χωρίς δυναμική και προσαρμογή της ιδεολογίας του στα νέα πολιτικά δεδομένα. Η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία (την έχω συστηματικά σπουδάσει σε πανεπιστήμιο) έχει εξελιχθεί σε ένα δόγμα σχεδόν θρησκευτικου είδους με ιερατείο ( Πολιτικό Γραφείο ) και με τον αλάνθαστο και πάνσοφο αρχιερέα ( Γενικός Γραμματέας).
Συμπέρασμα
Αριστερός δεν σημαίνει αυτόματα προοδευτικός. Μπορεί να σημαίνει και το αντίθετο.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Κσαθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα).

——————————

Περί της πολιτικής Δεξιάς

Στην πολιτική Δεξιά ανήκουν σε γενικές γραμμές χριστιανικές, νεοφιλελεύθερες, συντηρητικές, αυταρχικές καθώς και ακροδεξιές ( ριζοσπαστικές δεξιές και εξτρεμιστικές δεξιές ) πολιτικές ομάδες ή κόμματα.

Το καθοριστικό γνώρισμα της Δεξιάς είναι ο συντηρηκισμός: 1.Δαιαηση
της υπάρχουσας κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής τάξης των
πραγμάτων. 2. βασική πολιτική της τοποθέτησης του Συντηρητισμού δεν στηρίζεται μεν σε μίαν ενιαία κοσμοαντίληψη.

Η Δεξιά ως συντηρητικό πολιτικό κίνημα προασπίζεται πρωτίστως παραδοσιακές αξίες όπως την οικογένεια και την Εκκλησία ( στην Ελλάδα η γνωστή τριάδα Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια) και την προσωπική αρχή της επίτευξης.

Διαπιστώνουμε, ότι στην Ελλάδα ισχύει ακόμη η παραδοσιακή Δεξιά (Ν.Δ.), αλλά υπάρχουν δεξιά από αυτήν και άλλα κόμματα, όπως το κομματικό μόρφωμα των ΑνΕλλ, στο επίκεντρο των οποίων εστιάζεται ο αντιμνημονιακός αγώνας επί τη βάσει ενός λεκτικού υπερπατριωτικού μονοπωλίου.

Η Ριζοσπαστική ή Ακρα Δεξιά επιδιώκει να επιφέρει αλλαγές του κοινωνικοπολιτικού συστήματος , αλλά γενικά στα πλαίσια του ισχύοντος συντάγματος ( π.χ. το πρώην κόμμα ΛΑΟΣ ), ενώ η Εξτρεμιστική Δεξιά εμπεριέχει στοιχεία όπως τον αυταρχισμό, την απόρριψη της
δημοκρατίας, την αναγνώριση του κανόνα της διαταγής και της υπακοής , επίσης σημειώνονται αντικαπιταλιστικές και φασίζουσες τάσεις. Φορέας της Εξτρεμιστικής Δεξιάς είναι αναμφιβόλως η Χρυσή Αυγή ( Ιδέ στο Μπλογκ μου τη μικρή μελέτη «Χρυσή Αυγή, μία προσωρινή αξιολόγηση» ).

Το γνήσιο εθνικό συμφέρον απαιτεί μίαν ενδυνάμωση της ΝΔ εις βάρος των ΑνΕλλ και πρωτίστως της Χ.Α. Είναι άκρως παράλογο να αυτοθεωρούνται αυτά τα κόμματα πιό πατριωτικά από τη Ν.Δ.

Για την εμφάνιση της Εξτρεμιστικής Δεξιάς στην ελληνική πολιτική σκηνή διαπιστώνουμε κοινωνικές αιτίες όπως την έλλειψη της παιδείας και της γνήσιας αυτοπεποίθησης, αντ αυτής υπερεκτίμηση της εξουσίας, έλλειψη κοινωνικών δεσμών που ισοφαρίζεται με υποταγή σε ιεραρχικές ομάδες, έλλειψη επαγγελματικού μέλλοντος και δυσμενείς συνθήκες βίου. Μία άλλη αιτία έγκειται στον αυξανόμενο αριθμό των ξένων, δηλαδή πρόκειται για ένα υπεραναπτυγμένο ρατσισμό ιδίως σε περιοχές με ελάχιστους ξένους από τριτοκοσμικές χώρες.

Εν τω μεταξύ υπάρχει στο εξωτερικό μία Νέα Δεξιά, η οποία πρωτίστως στις ΗΠΑ αποτελείται από εκπροσώπους ενός χριστιανικού φονταμενταλισμού , του οποίου οι σπουδαιότεροι φορείς είναι προτεσταντικές σέχτες.

 

Τί σημαίνει το πολιτικό Κέντρο ;

Υπό τον φακό της Πολιτολογας σημαίνει η έννοια Κέντρο
την πολιτική τοποθέτηση έξωθεν  άκρων αντιλήψεων , αριστερών ή δεξιών. Ετσι είναι σχετικά εύκολο να προσδίδει κάθε κανονικό αριστερό ή δεξιό κόμμα στον εαυτό του ένα κεντρώο πολιτικό χρώμα.

Μεσω μίας «κεντρώας» πολιτικής επιδιώκουν τα κόμματα να κερδίσουν την ψήφο ενός μεγάλου αριθμού πολιτών, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους εστιάζονται όντως στο Κέντρο. Αλλά αυτό μπορεί βαθμιαία να οδηγήσει σε μία κατάσταση επιπόλαιας ή καμίας ουσιαστικής πολιτικής τοποθέτησης ιδαιτέρως όταν τα προγράμματα των κομμάτων δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσαν τα κομματικά προγράμματα να εμπεριέχουν ως ένδειξη υψηλής τακτικής και ευκινησίας με διαφορετικούς  σκοπούς.

Δημοσιευθέντα συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή,τελευταία : 9.7.17, Το Βήμα, Τα Νέα).

 

One thought on “Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο

  1. Δεδομένου ότι τα πολιτικά κόμματα εκφράζουν κοινωνικά ρεύματα, θα πρέπει οι διαπιστώσεις να έχουν και την ανάλογη κοινωνική προέκταση. Επίσης, η εικόνα για τα ελληνικά πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συμπληρωθεί με ανάλογες παρατηρήσεις για το χώρο της δεξιάς και κεντροδεξιάς. Τι συμβαίνει στο χώρο αυτό; Ανέκαθεν τα ελληνικά κόμματα ήταν πολυσυλλεκτικά, δηλαδή οι οπαδοί τους προέρχονταν από διάφορες κοινωνικές τάξεις.

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>