Ελευθερία, Διάλογος με τον Θεολόγο Χρήστο Γιανναρά, Ελευθερία Λόγου

Διάλογος με τον Θεολόγο κ. Γιανναρά

Ευχαριστώ τον κ. Χρήστο Γιανναρά που έχει παραθέσει την θεολογική, στην ουσία μυστικιστική βασική άποψη περί της ελευθερίας, κάτι που προορίζεται για ιερείς, θεολόγους και γενικά για μορφωμένους πιστούς. Η καλύτερη κατανόηση του κειμένου του θα ήταν αναμφιβόλως ευκολότερη και πειστικότερη, εάν είχε αναφέρει τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος έχει διατυπώσει την Ελευθερία ως δώρον του Θεού εν Χριστώ που συνεπάγεται και ανταπόκριση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία. Αν και δεν χρησιμοποίησε την έννοια Ευθύνη, μάλλον εννοούσε την σχέση μεταξύ Ελευθερίας και Ευθύνης. Αυτή η εντυπωσιακή και σωστή άποψη ισχύει και σήμερα.

Αλλά ας υπενθυμίσουμε,ότι στην εποχή του επικρατούσαν όχι οι υπέρμαχοι του δουλοκτητικού συστήματος Πλάτων και Αριστοτέλης, αλλά οι Στωϊκοί (επίσης οι Επικουρικοί και οι Κυνικοί Φιλόσοφοι), οι οποίοι έχουν συνδυάσει το ζήτημα
της Ελευθερίας με τον ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ υπό το νόημα της Ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους. Ο ιστορικός Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς έχει επισημάνει τον ανθρώπινο χαρακτήρα της ελευθερίας, κάτι σαν φυσικό δίκαιο : “Εμφυτος πάσιν ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος”. Κάπως έτσι άρχισαν οι επιθέσεις κατά του δουλοκτητικού συστήματος. Ο Απόστολος Παύλος έχει συνεχίσει εντατικότατα τον αγώνα για την απελευθέρωση των σκλάβων.

Ας μου επιτρέψει λοιπόν να παρουσιάσω την βασική αντίληψη περί της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ υπό τον φακό της Φιλοσοφίας, της Ιστορίας των Ιδεών, της Πολιτολογίας, της Κοινωνιολογίας και της Νομικής Επιστήμης.

Η πολυπλοκότητα του θέματος απαιτεί μία συστηματική θεώρηση ειδάλλως υφίσταται κίνδυνος διολίσθησης σε δεκάδες θεμάτων.Παρακάτω δεν σκοπεύω να αναφέρω όλες τις πολυάριθμες διατυπωθείσες γνώμες γύρω από την Ελευθερία στο παρελθόν, αλλά μόνον τις σημαντικότερες κατευθύνσεις στην θεωρία και στην πράξη.

Υπό τον φακό της Φιλοσοφίας η Ελευθερία σημαίνει σε γενικές γραμμές πρωτίστως την ΣΧΕΣΗ του ανθρώπου στην αντικειμενική Αναγκαιότητα
(νομοτέλεια) στη φύση και στην κοινωνία και ιδιαιτέρως το επίπεδο και την ποιότητα της γνώσης περί αυτής και περί της εφαρμογής της. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι απαραίτητες πρωτίστως οικονομικές, πολιτικές νομικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις.

Υπό τον φακό της Πρακτικής Φιλοσοφίας και της Πολιτολογίας η Ελευθερία αποτελεί ένα βασικό κριτήριο για την διοργάνωση της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των πολιτικών θεσμών της, οι οποίοι έχουν μεταξύ άλλων το καθήκον να προσταστεύσουν την Ελευθερία των πολιτών έναντι άλλων πολιτών καθώς και έναντι της κρατικής εξουσίας. Πέραν τούτου πρέπει ένα φιλελεύθερο (αστικό) κοινωνικό σύστημα να συμβάλλει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του στην πραγματοποίηση της αυτοεκπλήρωσης των πολιτών. Η πιό σημαντική προϋπόθεση για αυτό είναι το δημοκρατικό σύστημα που σημαίνει γενικά το δικαίωμα της πολιτικής συμμετοχής των πολιτών στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Σύμφωνα με τις επικρατούσες φιλοσοφικές και πολιτικές επιστήμες στην Ευρώπη διαχωρίζεται η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ( Ελευθερία από κάτι : ανυπαρξία
εξαναγκασμού και καταπίεσης έξωθεν πρωτίστως εκ μέρους του κράτους, της κοινωνίας και άλλων ατόμων : Ελευθερία των πράξεων, σύμφωνα με Hobbes I.Kant „πολιτική αυτοδιάθεση“, Hegel : Ναι μεν χωρίς καταπίεση, αλλά οπωσδήποτε «Einsicht in die Notwendigkeit“ : „επίγνωση της Αναγκαιότητας») από την ΘΕΤΙΚΗ Ελευθερία (Ελευθερία για κάτι : μέσω δημιουργηθησών συνθηκών εκ μέρους της κοινωνίας και του κράτους δύναται ο πολίτης να υλοποιήσει τις βασικές επιδιώξεις βίου : Ελευθερία της Βούλησης ή και Αυτονομία) Εξαρτάται όμως από την ποιότητα των συνθηκών,εάν αυτές π.χ. είναι επαρκείς για να αναπτύξει ο πολίτης τις ικανότητές του.

Υπό τον φακό της Κοινωνιολογίας διαχωρίζεται η liberte civile από την liberte naturell. Αρχικά έχουν διατυπωθεί και οι δύο εκφράσεις από το μεγάλο Γάλλο διαφωτιστή J.J.Rousseau.

H liberte civile σημαίνει ότι ο πολίτης έχει συνειδητοποιήσει το πλαίσιο των υπαρχουσών δυνατοτήτων των ενεργειών του επί τη βάσει του σεβασμού των κοινωνικών κανόνων και του νόμου. Δηλαδή ο συνειδητός πολίτης γνωρίζει τους κανόνες και τους νόμους και τους σέβεται αυτοβούλως, γιατί μόνον έτσι μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει μία κοινότητα ανθρώπων.
Τοιουτοτρόπως δημιουργείται μία σταθερή ΣΧΕΣΗ μεταξύ όλων των πολιτών.

Η liberte naturell (φυσική Ελευθερία) αφορά το πλαίσιο των δυνατοτήτων πέραν των αμοιβαίων υποχρεώσεων σεβασμού των κοινών αξιών, κανόνων και τρόπων προς ικανοποίηση των αναγκαιοτήτων. Ετσι έγκειται η φυσική Ελευθερία στην ικανότητα του ανθρώπου, να υλοποιήσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του τις θεμιτές επιθυμίες του.

Υπό τον φακό της Ιστορίας της Φιλοσοφίας και της Ιστορίας των Ιδεών θα αναφέρουμε μόνον τις καθοριστικές απόψεις περί της Ελευθερίας.

Ο Αριστοτέλης έκανε διάκριση μεταξύ της εκουσίας και της ακουσίας ανθρώπινης συμπεριφοράς : Ακούσιο είναι ό,τι γίνεται υπό πίεση ή λόγω άγνοιας. Εκούσιο θεωρείται αυτό του οποίου η βασική αρχή εστιάζεται στον ενεργούντα άνθρωπο , ο οποίος έχει πλήρη επίγνωση των συνθηκών της ενέργειάς του (Ηθικά Νικομάχεια, ΙΙΙ, 3). Εδώ σημειώνεται μία σύνδεση μεταξύ της ελεύθερης επιλογής επί τη βάσει της ιδίας Βούλησης και της ανάλογης επίγνωσης.
Ετσι έχει εμπεδωθεί για πρώτη φορά η Θεωρία της Ελευθερίας της Βούλησης.

Στην εποχή του φεουδαλισμού έχει επικρατήσει η θεωρία του Thomas Aquin (Ακινάτης), σύμφωνα με την οποία όλη η σκέψη και οι πράξεις του ανθρώπου έχουν ήδη προκαθορισθεί εκ μέρους του Θεού ως έκφραση της Βούλησής του. Επειδή ο Θεός είναι ελεύθερος, προσδίδεται εκ των προτέρων και στον άνθρωπο ελευθερία ( Summa theologica II, 19, 10). Σε αυτήν την άποψη βασίζεται η Ελευθερία στον Ρωμαιοκαθολικισμό που είναι αποκλειστικά πνευματική και Ελευθερία της Βούλησης, της οποίας όμως ο Θεός αποτελεί τον ανώτερο σκοπό. Ετσι θεωρεί η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία τον εαυτό της συνδετικό κρίκο μεταξύ του Θεού και του Ανθρώπου με επιδίωξη την πραγματοποίηση της ανθρώπινης ελευθερίας.

Στην ευρωπαϊκή ιστορία σημειώνονται κινήματα για την Ελευθερία καθώς και ντοκουμέντα περί της Ελευθερίας. Το πιο σημαντικό ντοκουμέντο είναι η Magna Charta Libertatum  (Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών, 1215)  και οι civil liberties (αστικές ελευθερίες) στην Αγγλία, η οποία προηγείτο στο πεδίο των Ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη.Σημαντικότατη ήταν  η συμβολή των Διαφωτιστών στην επίτευξη  της απελευθέρωσης του ανθρώπου από παρωχημένα θρησκευτικά δόγμαστα και θρησκευτικές δεισιδαιμονίες.

Η αστική ταξη έχει δημιουργήσει ως έκφραση των δικών της οικονομικών συμφερόντων και των ταξικών επιδιώξεών  της φυσικά μίαν τελείως διαφορετική άποψη περί της Ελευθερίας και δη την Ελευθερία ως κοινωνική, στην ουσία ως ταξική απαίτηση : εξολόθρευση του φεουδαλικού συστήματος και επικράτηση της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Η νέα κοινωνική τάξη είχε αποκτήσει οικονομική ισχύ και έχει επιδιώξει με μεγίστην επιτυχία μέσω της αστικής επανάστασης το 1789 τα πολιτικά δικαιώματα,συγκεκριμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα ( „droits de l homme“ ως «φύσει δίκαιον», „jus naturae“ ή „jus naturalis“),τα οποία όμως σχετικά ταχέως ύστερα από την επικράτηση της μπουρζουαζίας έχουν μετονομασθεί στο πρώτο σύνταγμα σε δικαιώματα του πολίτου („droits du citoyen“ ως «θέσει δίκαιον» , „jus positivum“).

Στην διαμόρφωση της ευρωπαϊκής αντίληψης περί της Ελευθερίας έχει συμβάλλει σημαντικά ο Ισπανολλανδοεβραίος φιλόσοφος Baruch (E)Spinoza, ο οποίος διεπίστωσε ως πρώτος μίαν διαλεκτική ΣΧΕΣΗ μεταξύ της Ελευθερίας και της αντικειμενικής Αναγκαιότητας ( «Ονομάζω λοιπόν ένα πράγμα ελεύθερο, εάν αυτό υφίσταται και λειτουργεί μόνον μέσω της αναγκαιότητας της φύσης του» ( Briefwechsel 228 ff.).
Ετσι ερμηνεύεται η Ελευθερία ως επίγνωση της αναγκαιότητας. Σχεδόν την ίδια άποψη έχει διατυπώσει και ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Hegel : „Μία ελευθερία, η οποία δεν θα είχε ουδεμία αναγκαιότητα, και μόνον η αναγκαιότητα χωρίς ελευθερία, αυτά είναι αόριστοι και ουχί αληθείς ορισμοί. H ελευθερία είναι στην ουσία της συγκεκριμένη, για την αιωνιότητα αυτοκαθορισμένη και έτσι ταυτόχρονα αναγκαία»»( Werke, 8, 110ff.).

Από την Ιστορία της Φιλοσοφίας είναι πασίγνωστο, ότι ο Karl Marx έχει παραλάβει πολλές ιδέες του Hegel, τις έχει συνδυάσει με τον υλισμό και εμπέδωσε τον Διαλεκτικό Υλισμό, ο οποίος αυτονοήτως εφαρμόσθηκε και στην μαρξιστική αντίληψη περί της Ελευθερίας.

Τα κύρια συστατικά στοιχεία αυτής της άποψης είναι επίσης α) η διαλεκτική ΣΧΕΣΗ μεταξύ της Αναγκαιότητας και της Ελευθερίας , β) η Ελευθερία ως επίγνωση της αντικειμενικής Αναγκαιότητας, γ) η εφαρμογή αυτής της Αναγκαιότητας στην κοινωνική πράξη, δ) η Ελευθερία αποτελεί μία συγκεκριμένη ιστορική κατηγορία και ε) η Ελευθερία δε είναι ουδέποτε και πουθενά απόλυτη.

Το τελευταίο διαπιστώνεται πρωτίστως στα σημαντικότα διεθνή ντοκουμέντα περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ως παραδείγματα αναφέρουμε τα άρθρα 9 ( Προσωπική ελευθερία ), 12 (Ελεύθερη διακίνηση), 18 (Ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας) και 19 (Ελευθερία της έκφρασης της γνώμης) της Διεθνούς Σύμβασης περί των Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων απο το 1966. Κάθε άρθρο εμπεριέχει απαραίτητους περιορισμούς δια νόμου του εκάστοτε κράτους. Στην ουσία θα σήμαινε απόλυτη Ελευθερία τελικά αναρχισμό.

Αλλά υπάρχει και μία άκρως ενδιαφέρουσα πτυχή της Ελευθερίας, εάν λάβουμε υπ` όψη την σχέση της με την Υπευθυνότητα του ατόμου έναντι της κοινωνίας και του πολίτου έναντι του κράτους, ενώ η Ελευθερία σε συνδυασμό με ατομικισμό (όχι ατομικότητα), εγωϊσμό και συμφεροντολογία είναι για μίαν κοινωνία και για ένα κράτος αναμφιβόλως καταστροφική. Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα εδώ και 200 χρόνια και ιδιαιτέρως στο παρόν ως συνέπεια του πλαστού ευδαιμονισμού και του πρωτόγονου ηδονισμού στα πλαίσια ενός τριτοκοσμικού ψευτοσοσιαλισμού σε όλην την εποχή της Μεταπολίτευσης.

Πηγές

-Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Αθήνα 2011, σ. 43-61 ( Γ Βιβλίο ).-Aristoteles, Nikomachische Ethik, Köln 2009, S. 55-87 ( Drittes Buch ).-I.Kant, Grundlegung der Metaphysik der Sitten, ISBN 978-1484032169, Frankfurt.
1986 (Erst-Asusgabe, Riga 1786)-J.S. Mill, Über die Freiheit (Orig. On Liberty), ISBN 978-3-15-003491-0, Stuttgart 2013.-C. Taylor, Negative Freiheit, Zur Kritik des neuzeitlichen Individualismus,ISBN 3-518-28627-7, Frankfurt /M. 1999.-E. Fromm, Die Furcht vor der Freiheit, ISBN 3-423-35024-5, München 1995.

-Ilustrierte Geschichte der westlichen Philosophie ( The Oxford illustrated
History of Western Philosophy, edit. by Anthony Kenny et Oxford University Press, 1994 ), ISBN 3-89340-022-2, Köln 1995, S. 133 ( Descartes ),211, 359 ( Fichte ), 219ff. ,360 f. ( Hegel ), 198-200 ( Kant ), 169 f. ( Leibniz), 163 f. ( Spinoza ), 337 f. ( Hobbes ), 344 f. ( Locke ), 364 ( J. St. Mill ),340 ( Milton ), 347 ( Montesquieu ), 352 ( Paine ), 349 f. ( Rousseau ).

-Philosophisches Wörterbuch, hrsg. von Georg Klaus / Manfred Buhr, Band 1, Leipzig 1969, S.374-377.

-Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, hrsg. von Jürgen Mittelstraß, Band 1. ISBN 3-476-02012-6, Stuttgart 2004, S.675 – 682.

-Lexikon zur Soziologie (128 Autoren) , hrsg. von Werner Fuchs-Heinritz et alt., ISBN 3-531-11417-4, Opladen 1995, S. 213.

-Kleines Politik-Lexikon, hrsg. von Carsten Lenz / Nicole Ruchlak, ISBN 3-486-25110-4, München / Wien 2001, S. 67/68.

-Geschichte des wissenschaftlichen Denkens im Altertum, hrsg, vonFritz Jürss, Akademie der Wissenschaften, Berlin 1982, S. 167, 182, 328, 385,
588.

-Kulturgeschichte der Antike, Griechenland, hrsg. von Reimar Müller, Akademie
der Wissenschaften, Berlin 1976, S. 21, 202, 224, 249, 252. Καθημερινή ( 30.12.2016, 5.3.17, 2.7.17)

—————————————————–

Ελευθερία του Λόγου, Οχι απόλυτη

Διαπιστώνουμε, ότι αν και πρόκειται για ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, δεν γίνεται στον τύπο ουδεμία αναφορά σε αυτά. Υπάρχουν και άλλα βασικά προβλήματα προσέγγισης. Γενικά εγείροντα μερικά ερωτήματα :

Τί σημαίνει η ελευθερία της σκέψης ; Είναι δυνατόν να έχει κάθε πολίτης την δική του άποψη περί αυτού ;  Αν υπάρχουν ντοκουμέντα διεθνούς βεληνεκούς, ποιά είναι αυτά ; Εχουν τα ανθρώπινα δικαιώματα απόλυτο ή σχετικό χαρακτήρα ; Διατί επικρατεί στην ελληνική κοινή γνώμη και όχι μόνον σε αυτήν ένα μεγάλο εννοιολογικό χάος ακόμη και όταν πρόκειται για διεθνώς αναγνωρισμένους όρους ; Διατί λείπει πράγματι  η λογική προσέγγιση και συνήθως υπερτερεί ο σουρεαλισμός ; Διατί λείπουν ευραίως σοβαρές γνώσεις και αντί αυτού γίνεται φθηνή πολιτικολογία , αλλά σπάνια νηφάλια και λογική συζήτηση ;

Εδώ εφαρμόζουμε μίαν ιστορική προσέγγιση επί τη βάσει επίσημων ντοκουμέντων χωρίς ιδεοληψίες και χωρίς τον γελοίο νεοελληνικό υπερεξυπνακισμό.
Η ελευθερία της σκέψης και του λόγου ανήκει στα βασικά δικαιώματα και στις ελευθερίες του ανθρώπου και είναι πρωτίστως επίτευξη της μεγάλης αστικής επανάστασης στη Γαλλία ( 1789 ).

Στα πλαίσια του φεουδαλικού κοινωνικοπολιτικού συστήματος έχει αναπτυχθεί βαθμιαία η αστική τάξη , η οποία κατείχε ήδη τα πρωτεία στις παραγωγικές δυνάμεις και γενικά στην οικονομία, αλλά της έλλειπαν τα πολιτικά δικαιώματα και οι ελευθερίες. Αυτή η ιστορική αντίθεση έχει περατωθεί με την επανάσταση. Η αστική τάξη δεν είχε λόγο να διατυπώσει οικονομικά, γι αυτό έχει ανακηρύξει μόνον πολιτικά δικαιώματα.

Η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου ( Declaration des droits de l homme et du citoyen ) είναι διεθνώς το πρώτο επίσημο ντοκουμέντο, το οποίο αναφέρει το δικαίωμα της „ελεύθερης ανακοίνωσης των σκέψεων και των απόψεων“: “Η ελεύθερη ανακοίνωση των σκέψεων και των απόψεων είναι ένα από τα πιό πολύτιμα δικαιώματα του ανθρώπου. Ο καθείς μπορεί να λέγει, να γράφει και να εκτυπώνει με την επιφύλαξη της υπευθυνότητας για την κατάχρηση αυτής της ελευθερίας στις περιπτώσεις , τις οποίες κανονίζει ο νόμος“ ( άρθρο 11 ).

Λοιπόν δαπιστώνουμε , ότι το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης και άποψης ευθύς εξ αρχής δεν είναι απόλυτο, αλλά περιορίζεται από νόμους του κράτους, οι οποίοι εκφράζουν την „volonte generale“ („γενική θέληση“ ) του λαού . Το επίθετο „γενική“ σημαίνει, ότι η νικηφόρα αστική τάξη ήταν βαθέως πεπεισμένη, ότι εκπροσωπεί όλους τους πολίτες.

Τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης επηρέασαν όλον τον κόσμο. Οι άλλες χώρες της Ευρώπης τα έχουν μεν υιοθετήσει παραλαμβάνοντας το σχήμα και όχι όλες και το περιεχόμενο, γιατί σε αυτές έλλειπαν και ακόμη λείπουν οι απαραίτητες κοινωνικές και άλλες προϋποθέσεις. Σε αυτές τις χώρες ανήκει και η Ελλάδα με μίαν ανεπαρκώς εξελιγμένη αστική τάξη ( Ιδέ Π. Κονδύλης, Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας , Η καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία, 2011 ) και εκτός τούτου με μίαν υποανάπτυκτη κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση των πολιτών.

Πέραν τούτου υπάρχουν επίσημα πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες στην ουσία δεν είναι διατεθειμένες να αναγνωρίσουν το αστικό κράτος και τους νόμους του μεν, αλλά απαιτούν απόλυτα δικαιώματα, απόλυτες ελευθερίες, απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη κοκ. για τον εαυτό τους. Με μεγίστη υπεροψία αγνοούν ακόμη και τα διεθνή ντοκουμέντα, τα οποία εμπεριέχουν κανονισμούς περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Ετσι δημιουργείται στην κοινωνία μία κατάσταση της συλλογικής παράνοιας. Παρακάτω θα αναφέρουμε τα πιό σημαντικά δεθνή ντοκουμέντα περί του θέματός μας.

Η περιφημη „Γενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων „ του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών ( 1948 ) ασχολείται με το εν τω μεταξύ διευρεθέν δικαίωμα χωρίς περιορισμό : „ Κάθε άνθρωπος εχει την απαίτηση για ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. …“(άρθρο 18 ). Αλλά η „Διεθνής Σύμβαση περί των πολιτικών και των αστικών δικαιωμάτων ( 1966 ) είναι πιό συγκεκριμένη και εκτός τούτου εμπεριέχει περιορισμούς δια νόμου στα άρθρα 19 και 20. Πρώτα το άρθρο 18 : « 1. Ο καθείς έχει το δικαίωμα για ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας… „. Στα παρακάτω άρθρα υπάρχουν όμως περιορισμοί : „1. Ο καθείς έχει το δικαίωμα , να εκφράζει την γνώμη του οριστικά. … 3. „Η άσκηση του δικαιώματος συνεπάγεται ιδιαίτερες υποχρεώσεις και ιδιαίτερη υπευθυνότητα. Γι αυτό μπορεί να περιορισθεί. Οι περιορισμοί όμως πρέπει να προβλέπονται δια νόμου και να είνα απόλυτα απαραίτητοι α ) για τα δικαιώματα και την καλή φήμη άλλων και β ) για την προστασία της εθνικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης , της υγείας του λαού ή της ηθικής“. Συνιστούμε στους αναρχικούς να το διαβάσουν αυτό πολύ προσεκτικά.

Το επόμενο άρθρο είναι σαν να έχει γραφεί ειδικά για την Χρυσή Αυγή : „Κάθε υποστήριξη εθνικής, ρατσιστικής ή θρησκευτικής εχθρότητας, η οποία θεωρείται παρότρυνση για φυλετική διάκριση, έχθρα η βία, απαγορεύεται δια νόμου“. Σημειώνονται και άλα παρόμοια διεθνή ντοκουμέντα με τέτοιους κανόνες.

Το κύριο πρόβλημα δεν  είναι το ελευθέρως σκέπτεσθαι, αλλά το ασυδότως εκφράζεσθαι. Εχουμε ήδη διαπιστώσει μερικές ενδιαφέρουσες εκφάνσεις του φαινομένου:

α ) Το απόλυτο και δη η απόλυτη αλήθεια π.χ. της κομμουνιστικής ιδεολογίας, είναι κάτι που αντιτίθεται σε δύο βασικές αρχές της μαρξιστικής θεωρίας : η αλήθεια είναι σχετική και κριτήριο για την αλήθεια είναι η πραγματικότητα και όχι οι ιδεοληψίες και οι φαντασίες. Ούτε στις θρησκείες δεν υπάρχουν στην ουσία απόλυτες αλήθειες, αλλά η πίστη που και αυτή όμως δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως κάτι το απόλυτο.

β ) Η υπερβολή στον πολιτικό λόγο : Αντί να αντικατοπτρίζεται η αντικειμενικη πραγματικότητα, διαστρεβλώνεται αυτή όλως βολονταριστικά για πολιτικές σκοπιμότητες. Διεθνώς αναγνωρισμένοι όροι χρησιμοποιούνται τελείως εσφαλμένα και αμετροεπέστατα. Εδώ αναφέρουμε μόνον τα πιό φρέσκα παραδείγματα, όπως „χούντα“ ( η κυβέρνηση ), „ολοκαύτωμα „ των Ελλήνων εκ μέρους της Τρόϊκας, „γενοκτονία“ των παράνομων μεταναστών στην Μανωλάδα „ ξεπούλημα του ελληνικού πλούτου“, „φασίστρια“ Μέρκελ, “γκάγκστερ” πολιτικοί της κυβέρνησης και άλλα παροξυστικά.

γ ) Η διαδικασία της προλεταριοποίησης και χειρότερα, εν μέρει της αλητοποίησης της ελληνικής γλώσσας όχι μόνον γενικά στην κοινωνία, αλλά, ω φευ, ακόμη και μέσα στην Βουλή. Χρησιμοποιούνται λέξεις του πεζοδρομίου και των χαμαιτυπείων από βουλευτές , όπως π.χ. κάποιος αυτοονομασθής βλάχος ανακοίνωσε , ότι επειδή δεν τον πολυενδιαφέρουν τα λεγόμενα των άλλων βουλευτών, αυτός προτιμά “να ξύνει τα αρχ…. του „ ή ο πρόεδρος  της  Βουλής Μ., που έκανε βερμπαλιστικά επίδειξη των σεξουαλικών του ικανοτήτων ή προ μερικών ημερών ο βουλευτής ενός μεγάλου κόμματος που απείλησε τους βουλευτές ενός μικρού κόμματος , ότι αν βγει έξω θα τους“ γαμ… όλους“ ή οι συχνές χυδαίες αλληλοβρισιές των εκπροσώπων του ελληνικού λαού. σχεδόν σε κάθε συνεδρίαση της Βουλής ( Ιδέ εδώ εκτενέστατα τη μελέτη “Νεοέλλην, Ανήρ Πολιτικός, Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο” ).

δ ) Ο εθισμός να μειώνονται, να ταπεινώνονται και να προσβάλλονται χυδαιότατα οι συνάνθρωποι, όπως αυτό το απολίτιστο φαινόμενο είναι πολύ διαδεδομένο στις στήλες μερικών ηλεκτρονικών εφημερίδων μεταξύ μερικών χρηστών.  Αλητεία  ante portas.

ε ) Πέραν της λεκτικής ασυδοσίας και αθυροστομίας πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα πολιτισμικού χαρακτήρα. Εχουμε ήδη προ καιρού διαπιστώσει, ότι πολλοί Νεοέλληνες δεν διαθέτουν ούτε νομική, ούτε κοινωνική, ούτε αισθητική, ούτε πολιτισμική συνείδηση. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν , ότι πέραν των νομικών κανόνων υπάρχουν και κοινωνικοί, γλωσσικοί, αισθητικοί, ηθικοί και πολιτισμικοί κανόνες. Χωρίς τέτοιους κανόνες θα επικρατούσαν στην κοινωνία και στο κράτος χάος, αναρχία και βαρβαρότητα.

Το κείμενο  έχει δημοσιευθεί συχνά ως ειδικό  σχόλιο στην  Καθημερινή.

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>