Γλώσσα Φιλοσοφικά, Ελληνικά, Κινεζικά, Σανσκριτική, Εβραϊκά, Αραμαϊκά, Λατινικά, Στάδια, Προφορά Διφθόγγων, Γλώσσα και Λογοτεχνία, Σημαντικότατες Γλώσσες Σήμερα

Γλώσσα μερικές φιλοσοφικές πτυχές, επιγραμματικά

1. Η γλώσσα είναι προϊόν της σταδιακής εξέλιξης του ανθρωπίνου γένους και των υπαρξιακών αναγκαιοτήτων οι οποίες απορρέουν από τις συνθήκες ζωής.

2. Η γλώσσα αποτελεί στην ουσία ένα σύστημα λεκτικών συμβόλων, το οποίο στα πλαίσια της διαδικασίας της διαμόρφωσης της σκέψης εξυπηρετεί την γνώση περί της αντικειμενικής πραγματικότητας και κάνει εφικτή την ανταλλαγή σκέψεων, συναισθηματικών βιωμάτων καθώς και την αποθήκευση των διατυπωθέντων γνώσεων.

3. Η ηχητική γλώσσα έχει διαμορφωθεί ταυτόχρονα με την ικανότητα σκέψης στα πλαίσια της ποώθησης της κοινωνικής εργασίας σε όλα τα επίπεδα των διαφορετικών εποχών της εξέλιξης και προόδου της ανθρωπότητας. Μεταξύ της γλώσσας και της σκέψης υφίσταται μία διαλεκτική αλληλουχία. Ετσι αποτελούν και τα δύο φαινόμενα μία διαλεκτική οντότητα.

4. Οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις αποτελούν τον τρόπο έκφρασης των εννοιών μέσω των οποίων εργάζεται η ανθρώπινη σκέψη . Ετσι οι έννοιες είναι  το περιεχόμενο και η σημασία των λέξεων.

5. Ενώ η «φυσική γλώσσα» που σημαίνει η γλώσσα της απλής συνεννόησης είναι προϊόν του λαού,  η γλώσσα της λογοτεχνίας και ιδιαιτέρως της επιστήμης αποτελεί ένα αποτέλεσμα της σκέψης και γενικά της ικανότητας ατόμων να δημιουργούν τελείως νέες λέξεις και έννοιες («γλωσσοπλάστες).

Χρησιμοποιηθείσες πηγές

-Enzyklopopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, Edition von Jürgen Mittelstraß, Band 4, Stuttgart, Weimar, 2004, S.47-68.
-Philosophisches Wörterbuch, Edition von Georg Klaus und Manfred Buhr, Band 2, Leipzig 1969, S. 1033-1034.
-Frederick Bodmer, Die Sprachen der Welt, Geschichte, Grammatik, Wortschatz in vergleichender Darstellung (Original : The Loom of Lnguage ), Köln, 1997, S. 1-32.
-Harald Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen, München, 2004. Καθημερινή  (23.11.14).

————————————————————

Αρχαιότατες γλώσσες (εκτός από τα Ελληνικά) σε συνέχεια (ομιλούνται ακόμη)

Η κινεζική γλώσσα ανήκει στις πιο αρχαίες : Σε γραπτή μορφή εδώ και 3.200 χρόνια ( S. 29. 97)

Η Σανσκριτική ομιλείτο ήδη το 1500  π.Χ., και η γραμματική της έχει γραφεί από τον γραμματικό Πανίνι ήδη τον 5ο αι. π.χ. (S.369).

Η εβραϊκή γλώσσα ομιλείτο τουλάχιστον πάνω από 3500 χρόνια, αλλά έχει γραφει τον 8ο αι π.χ. Το ιερατείο την κατείχε και αργότερα χωρίς διακοπή( S..184).

Η Αραμαϊκή γλώσσα ομιλείτο ήδη προ 4 χιλιάδων ετών και υπήρχε γραμμένη προ 3 χιλιάδων ετών (S.44). Μονον ιερείς την κατέχουν.

Πηγή :H.Freydank, W. F. Reinecke, M. Schetelich, T. Thilo, Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978.

————————————————————-

Αρχαιότατες γλώσσες  που ακόμη  φυσικά μεταλλαγμένες  ακόμη ομιλούνται ή  η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας είναι αναμφισβήτητη, Μία νηφάλια θεώρηση χωρίς  υπερεθνικιστικές και υπεραριστερές παρωπίδες

Η Συγκριτική μέθοδος ανήκει στους καθοριστικούς κανόνες  της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών επιστημονικών ερευνών.  Μέσω της σύγκρισης ενός φαινομένου με άλλα παρόμοια φαινόμενα διευκολύνεται η διείσδυση στην ουσία του. Ενας άλλος μεθοδολογικός κανόνας είναι η Οικουμενικότητα, η οποία σημαίνει μίαν διεθνοποιημένη θεώρηση της αντικειμενικής πραγματικότητας με επιδίωξη την εξεύρεση της αλήθειας. Παρεμπιπτόντως αναφέρω και τον σημαντικότατο κανώνα της Συστηματικότητας.

Επί τη βάσει αυτών των μεθοδολογικών κανώνων θα προσπαθήσω να αποδείξω , ότι υφίσταται μία συνέχεια της εληνικής γλώσσας εδώ και 3400 έτη. Στηρίζομαι αυτονοήτως σε διεθνή βιβλιογραφία.

Ελληνική γλώσσα

Η ελληνική γλώσσα σημειώνεται σε γραπτή μορφή εδώ και 3400 έτη. Εχει να αναδείξει σε σύγκριση με άλλες γλώσσες μία μοναδική ιδιότητα (έκφραση ευρωπαίων γλωσσολόγων) :  μικρές αλλαγές. Οι ειδικοί γλωσσολόγοι μιλούν για ΣΤΑΔΙΑ η για Περιόδουςε της ελληνικής γλώσσας :

α) Μυκηναϊκά Ελληνικά ( 1400-1200 π.Χ.).  Η Γραμματική έχει εμπεδωθεί τον 3ο αι π.Χ. στην Αλεξάνδρεια.

β) Αρχαία Ελληνικά ( γενικά  800 π.Χ.-550 μ.Χ.). Σε αυτά ανήκουν τα «Αιολικά, τα Ιωνικά, τα Αττικά και τα Δωρικά. Τα αρχαία Ελληνικά αναδεικνύουν τρεις περιόδους : 1. Προκλασικά (800-450 π.Χ.). 2. Κλασικά (450-300 π.Χ.). 3. Ελληνιστική Κοινή (300 π.Χ. -565 μ. Χ.).

γ) Μεσαιωνικά Ελληνικά (565-1453). Σε αυτήν την εποχή έγραφαν μερικοί  πολλοί μορφωμένοι (Φιλόσοφοι και Θεολόγοι ) στα κλασσικά Ελληνικά.

δ) Νεοελληνικά (από το 1453 έως σήμερα). Τα Νεοελληνικά βρίσκονται σε στάδιο εξέλιξης και διαμόρφωσης. Σκοπίμως δεν αναφέρω την τεχνητή «Γλώσσα» Καθαρεύουσα.

Πηγές

-F. R. Adrados, Geschichte der griechischen Sprache. Von den Anfängen bis heute, ISBN 3-8252-2317-5 , Tübingen/Basel 2002.                            -Νεοελληνική Γραμματική, ΙδρυμαΤριανταφυλλίδη, ISBN 960-231-027-8, Θεσσαλονίκη1991.

-L.R.Palmer: The Greek language, ISBN 0-391-01203-7, London 1996

————————————————————————–

Κινεζική γλώσσα

Η κινεζική γλώσσα είναι η  πιο αρχαία : σε γραπτή μορφή εδώ και 3.600.

Στάδια

α)  Shang Δυναστεία (16ος–11ος αι. π.Χ.).

β) Zhou-Δυναστεία (11ος αι π.Χ.–3ος αι. μ.Χ.). Σε γενικές γραμμές  ονομάζεται αυτή Αρχαία κινεζική γλώσσα, η οποία έχει εξελιχθεί στα Κλασικά Κινεζικά που έχουν μείνει σε γραπτή μορφή έως σήμερα.

γ) Τον 2οαι. π.Χ. άρχισαν τα ομιλούμενα ως γλώσα  του λαού  να απομακρύνονται από την Κλασική γλώσσα.

δ) Από τον  15ο αι. μ.Χ. γίνεται λόγος για μία  Σύγχρονη κινεζική γλώσσα.

Πηγή : Bernhard Karlgren: Schrift und Sprache der Chinesen, ISBN 3-540-42138-6, Berlin 2001.

—————————————————-

Σανσκριτική γλώσσα

Το πιο αρχαίο κείμενο στην Σανσκριτική γλώσσα είναι  η Veda (γνώσις) από το 1200 π.Χ., κατόπιν έπονται οι  Upanishad (Ιδέ  Upanischaden, Die alte Weisheit Indiens, ISBN 3-86533-024-x, München 2005) και η  Bhagavadgita (Ιδέ Die Bhagavadgita, ISBN 10:3-86539-099-4, Wiesbaden 2006). Συνιστώ στους Ελληναράδες να ρίξουν μια ματιά σε αυτά τα εκπληκτικά βιβλία.  Ισως  καταλάβουν, πόσο γελοία είναι η υπερεθνικιστική ομφαλοσκόπησή τους.

Σήμερα ομιλείται η Σανσκριτική από περίπου 200 χιλιάδες άτομα, μεταξύ αυτών   πολλοί ινδουιστές ιερείς (Βραχμάνοι).  Και ο Βουδισμός έχει γραφεί στην Σανσκριτική. Η γραμματική της Σανσκριτικής έχει γραφεί από τον φιλόλογο Πανίνι ήδη τον 5ο αι. π.Χ. Πρόκειται για την πρώτη γραμματική στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας έχει συνταχθεί  στην Αλεξάνδρεια περίπου 250 έτη αργότερα. Μεταξύ της Σανσκριτικής  και της αρχαίας Ιρανικής γλώσσας είναι η διαφορά τόσο μικρή, που οι δυτικοί ειδικοί γλωσσολόγοι έχουν εκδώσει  κοινή  γραμματική. Διάβασα μια τέτια γραμματική και βρήκα πάμπολλες ινδοευρωπαϊκές λέξεις συγγενείς με τα αρχαιότατα Ελληνικά.

Πηγές

-K. Μylius,  Sanskrit − Deutsch, Deutsch − Sanskrit. Wörterbuch, ISBN 3-447-05143-4 ,Wiesbaden 2005. Αυτός ήταν πανεπιστημιακός στο πανεπιστήμιό μας στηΛειψία (Εδρα: Ινδολογία , Σανσκριτική Γλώσσα). Με  βοήθησε πολύ να ασχοληθώ με την φιλοσοφία και  την λογοτεχνία της αρχαίας Ινδίας,  λίγο και με την Σανσκριτική.

-Κ. Μylius, Geschichte der Literatur im alten Indien, Leipzig 1983.

-Carl Capeller, Sanskrit-Wörterbuch, Straßburg 1887, Berlin 1966.

————————————————————

Εβραϊκή γλώσσα

Η εβραϊκή γλώσσα ομιλείται τουλάχιστον πάνω από 3500 χρόνια, αλλά έχει γραφεί τον 1000 π.Χ. Το ιερατείο την κατείχε και αργότερα χωρίς διακοπή. Πρόκειται για μία Βορειοδυτική σημιτική γλώσσα.

Στάδια

α) Αρχαία Εβραϊκά (γλώσσα των ιερών βιβλίων των Εβραίων, «Βιβλικά Εβραϊκά»). β) Μεσαία Εβραϊκά. γ) Νέα Εβραϊκά. δ) Σύγχρονα Εβραϊκά (Ιβρίτ).

Πηγές :-Chaim Rabin, Die Entwicklung der hebräischen Sprache, Wiesbaden 1988.

-Angel Sáenz-Badillos, A History of the Hebrew Languag, Cambridge 1996.

————————————————————

Η Αραμαϊκή γλώσσα

(την μιλούσε ο Ιησούς Χριστός) ομιλείτο ήδη προ 4 χιλιάδων ετών και υπήρχε γραμμένη προ 3 χιλιάδων ετών.  Μόνον ιερείς της χριστιανικής Εκκλησίας πρωτίστως στην Συρία την χρησιμοποιούν στην λειτουργία.

———————————————————-

Νεολατινικές (ρωμανικές) Γλώσσες

Η λατινική γλώσσα του Μεσαίωνα είναι  η μητέρα  όχι μόνον των γνωστότατων  νεολατινικών γλωσσών ( Ιταλικά, Ισπανικά, Πορτογαλλικά, Γαλλικά, Ρουμανικά, αλλά εν τω μεταξύ και άλλων όχι τόσο σημαντικών γλωσσών μεν, αλλά και αυτές βιώνουν μίαν Αναγεννηση (Καταλανικά, Γαλλικικά (Ισπανία), Σαρδικά, Φουρλανικά (Ιταλία) , Αστουρικά, Λαντινικά (Ελβετία), Αραγκονεζικά (Ισπανία), Πραετορωμανικά (Ελβετία).

Πηγές

-T. Janson, Latein,  Die Erfolgsgeschichte einer Sprache, ISBN 3-87548-400-2, Hamburg 2006.

-J.LeonhardtLatein, Geschichte einer Weltsprach, ISBN 978-3-406-56898-5, München 2009.

-G.Bossong: Die romanischen Sprachen. Eine vergleichende Einführung,  ISBN 978-38754-8518-9 (+ 1 CD), Hamburg 2008.

-H. Meier: Die Entstehung der romanischen Sprachen und Nationen (Das Abendland; Bd. 4). Pro Quest, Ann Arbor, Mich. 1984.

-G.Holtus, M. Metzeltin, Ch. Schmitt (Hrsg.), Lexikon der Romanistischen Linguistik. 12 Bände. Niemeyer, , ISBN 3-484-50250-9,Tübingen 1988–2005.

 

Νεοκελτικές γλώσσες

Τα Κελτικά  ομιλούνται από την αρχαιότητα έως σήμερα φυσικά παραλλαγμένα ως Irish, Schottish, Gälish και  Goidelish, Ουαλικά (πολύ διαδεδομένα, διδάσκονται υποχρεωτικά ως ΕΘΝΙΚΗ γλώσσα στα σχολεία), Βρετονικά (Γαλλία) γνωστές ως νεοκελτικές γλώσσες  , οι οποίες επίσης βιώνουν μίαν ισχυρότατη Αναγέννηση στην Ουαλία, στην Σκωτία, στην Ιρλανδία και στην Μπρετάνιε (Γαλλία).

Πηγές :

-S. Zimmer: Die keltischen Sprachen; in: Stefan Zimmer (Hrsg.): Die Kelten, Mythos und Wirklichkeit,  ISBN 978-3-8062-2229-6, Stuttgart 2009.

-H. Pedersen: Vergleichende Grammatik der keltischen Sprachen,  Göttingen 1909.

———————————————————-

Γενικές γλωσσολογικές πηγές

-H.Freydank, W. F. Reinecke, M. Schetelich, T. Thilo, Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978.
-Η. Haarmann, Weltgeschichte der Sprachen, ISBN 978-3-406-60802-5, München, 2006.
-H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen,ISBN 3-406-47596-5, München 2002. Εδώ αναφέρονται λεπτομερειακά όλες οι εξαφανισθείσες αρχαίες γλώσσες από όλες τιςς ηπείρους και τους πολιτισμούς. Στην Ευρώπη δεν είναι οι ειδικοί επιστήμονες εθνοκεντριστές και αυτοπεριχαρακωμένοι., όπως δυστυχώς οι περισσότεροι  επιστήμονες στην Ελλάδα.
- Die Sprachen der Welt ( Org. F. Bodmer, The Loom of Language ) , ISBN 3-88059-880-0, Köln, 1997. Πρόκειται για ένa Standard-Βιβλίο της διεθνούς γλωσσολογίας (Linguistic).

 

Συμπεράσματα :

1. Διεθνώς σημειώνονται αρχαιότατες γλώσσες που ομιλούνται ακόμη φυσικά πολύ ή κάπως παραλλαγμένες (ΣΤΑΔΙΑ της ίδιας γλώσσας). Αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί σε άλλους λαούς, τουναντίον θεωρείται ως κάτι το αυτονόητο.

2. Ο,τι (χιλιετής ιστορία και συνέχεια)   ισχύει ως κάτι το αυτονόητο για άλλες γλώσσες, ισχύει αναμφιβόλως και για την ελληνική γλώσσα, η οποία (εν μέρει και η λατινική γλώσσα) είναι διεθνώς λόγω της επιστημονικής υπεροχής του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού έναντι των άλλων πολιτισμών  πέραν τούτου η  αστείρευτη γλωσσική πηγή  για την πρόσδωση εννοιών στις επιτεύξεις  ανεξαιρέτως όλων των νέων και ανώτερων  επιστημών.

3.Το παράξενο έγκειται, στο ό,τι οι Νεοέλληνες λόγω έλλειψης δημιουργικότητας δεν είναι σε θέση να διατυπώσουν νέες έννοιες διεθνούς βεληνεκούς  και έτσι παραλαμβάνουν  τις πολυάριθμες ελληνογενείς έννοιες αποκλειστικά από την Δύση.

Εν κατακλείδι : Οι Νεοέλληνες αυτοβαυκαλίζονται γλωσσολογικά,  φιλολογικά και θεολογικά,  ενώ οι καθ ευτού Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί επί τη βάσει της ελληνικής γλώσσας δημιουργούν αενάως νέους επιστημονικούς όρους.

Καθημερινή (12.2.17)

—————————————————-

Αρχαιότατες Γλώσσες

Η γλωσσολογία κάνει διαχωρισμό μεταξύ των “εξαφανισθεισών ” και των “νεκρών” γλωσσών.

Τα αρχαία Ελληνικά ως στάδιο της ελληνικής γλώσσας ανήκουν μεν στις “νεκρές” γλώσσες υπό την έννοια ότι δεν ομιλούνται πλέον, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμη ως αστείρευτη πηγή για την επιστημονική εμπέδωση νέων εννοιών.

Και τα τα Λατινικά ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία των γλωσσών , αλλά αποτελούν την επίσημη γλώσσα του Βατικανού και παίζουν για την επιστημονική ορολογία παρόμοιο ρόλο όπως τα αρχαία Ελληνικά.

Ιδέ λεπτομερειακά : Harald Haarmann, Lexikon der untergegangene Sprachen, Verlag C.H. Beck (πρόκειται για επιστημονικό εκδοτικό οίκο), ISBN 3-406-47596-5, München 2002, 232 σελίδες ( αναφερονται πάνω από 80 “εξαφανισθείσες” γλώσες από όλον τον κόσμο). Καθημερινή (12.2.17)

—————————————————

Ελληνική Γλώσσα

1. Είναι ζήτημα αιώνων. Οπως μεταξύ της σημερινής εποχής και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού σημειώνονται τουλάχιστον 2500 έτη, διαπιστώνουμε μεταξύ του τελευταίου και των πρώτων υψηλών πολιτισμών (Σουμερία, Αίγυπτος) επίσης περίπου 2500 έτη.

2. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός έχει επαναγεννηθεί τον 15ο αι. και ύστερα από λίγους αιώνες έχουν οι κύριες επιτεύξεις του πραγματοποιηθεί στην Δύση (Διαφωτισμός).
Εγείρεται το ερώτημα, γιατί δεν έχει λάβει χώραν στην χιλιετή ιστορία της θεοκρατικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κάτι τέτοιο.

3. Η Δύση στηρίχθηκε όχι μόνο στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, αλλά και στον ρωμαϊκό πολιτισμό ( δίκαιο, γλώσσα).
Υστερα από τον Διαφωτισμό άρχισε η Δύση να ξεπερνά στον πολιτισμό και κυρίως στις επιστήμες τους αλλους κύκλους πολιτισμού (Ισλάμ, Κονφουκιανισμός, ινδουισμούς ), των οποίων τις χώρες έχει μεταβάλλει σε αποικίες ή σε ημιαποικίες, αλλά έχει μεταφέρει και ευρωπαϊκό πολιτισμό καθώς και ευρωπαϊκές γλώσσες.

4. Σε όλες τις εθνικές γλώσσες του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού αποτελούν οι αρχαίες ελληνικές και οι λατινικές λέξεις περίπου 35% όλου του γλωσσικού πλούτου. Αυτονοήτως είναι στις νεολατινικές (ρωμανικές γλώσσες) το ποσοστό των λατινικών λέξεων μέγιστο.
Στην Δύση έχουν επικρατήσει οι όροι στα αρχαία ελληνικά στις περισσότερες επιστήμες (πρωτίστως στην Φιλοσοφία, στην Θεωρία και στην Μεθοδολογία ) καθώς και σε όλες τις κοινωνικές επιστήμες, ενώ οι όροι της Λατινικής έχουν επικρατήσει στις νομικές επιστήμες. Στην Ιατρική, στην Γλωσσολογία και στην Βοτανολογία (εδώ είναι οι ονομασίες σύνθετες ελληνολατινικές) σημειώνονται επιστημονικοί όροι στα αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά.
5. Οι επιστήμονες της εξελιγμένης Δύσης διατυπώνουν για επιστημονικούς λόγους νέες έννοιες επί τη βάσει της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας και της Λατινικής γλώσσας (πχ. skepticism, gnoseology, postmodern κτλ.).
Και εδώ εγείρεται το ερώτημα, διατί δεν πράττουν οι Ελληνες επιστήμονες κάτι τέτοιο, αλλά εκ των υστέρων μεταφράζουν τις ελληνογενείς έννοιες στα νέα Ελληνικά ;
Συμπέρασμα : Οι Ευρωπαίοι επιστήμονες είναι αναμφιβόλως οι κληρονόμοι της αρχαίας ελληνικής επιστήμης.

6. Αλλα και οι άλοι προαναφερθέντες Κύκλοι Πολιτισμού έχουν τους δικούς τους επιστημονικούς όρους στην εκάστοτε επίσημη γλώσσα τους.

7. Σε συνδυασμό με τις υψηλές τεχνολογίες , οι οποίες είναι πρωτίστως επιτεύξεις των ΗΠΑ , έχει επικρατήσει η Αγγλική γλώσσα.

8. Γιατί σημειώνονται στις ευρωπαϊκές γλώσσες πολυάριθμες ελληνικές λέξεις ;

Γιατί ο Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού στηρίζεται στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και όχι στον φοινικικό ή τον αιγυπτιακό ή τον σουμερικό ή τον ακκαδικό ή τον βαβυλωνικό, και πέραν τούτου οι ευρωπαϊκές γλώσσες ( εξαίρεση : Ουγκρικά, Εσθονικά, Φιννλανδικά και Βασκικά) ανήκουν στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, και εκτός τούτου όλες οι γραμματικές των ευρωπαϊκών γλωσσών (όχι οι εξαιρέσεις) έχουν ως βάση την αρχαία ελληνική γραμματική.

Καθημερινή (22.1.17)

———————————————————

Συστηματικά περί την προφορά των διφθόγγων της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας

Το θέμα με έχει απασχολήσει εδώ και πολλά χρόνια. Εχω συλλέξει σχετικά πολύ κατάλληλο υλικό από έγκριτα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και λεξικά, από Standard-βιβλία καθώς και από μερικά ειδικά επιστημονικά περιοδικά , αλλά δεν είχα καιρό να το επεξεργασθώ κατάλληλα. Σχεδίασα ήδη προ
πολλών ετών να το κάνω αντικείμενο πιο συστηματικής ενασχόλησης.

Ευκαιρίας δοθείσης μελέτησα τώρα το υλικό προσεκτικά και συγκριτικά.

Ιδέ παρακάτω τις διαπιστώσεις

1. Πολλά φωνήεντα καθώς και διφθόγγους είχαν και
η Σανσκριτική και η αρχαία Κελτική γλώσσα (σήμερα όλες οι νεοκελτικές γλώσσες
στην Ιρλανδία, στην Ουαλία και στην Σκωτία).

Σε ό,τι αφορά την Σανσκριτική, έως τον 5ο αι.
π.Χ. έχουν προφερθεί οι δίφθογγοι ει και αι χωριστά κατόπιν επί τη βάση τως πρώτης γραμματικής του κόσμου επεξεργασθείσα από τον γραμματικό-φιλόλογο Πανίνι εί ως ι και αι ως ε.

Στα Κελτικά και Νεοκελτικά, τα οποία έχουν διφθόγους (ai ao ; ea ei èi eo eò eu ; ia io ìo iu ; oi òi ua ui ùi ) ακόμη και τριφθόγγους ( aoi eoi iai iui uai) προφέρονται τα φωνήεντα ως επί το πλείστον χωριστά.

2. Για τα ομηρικά και για όλα τα κλασσικά κείμενα έως τον 4ο και 3ο αι. π.Χ. έχουν προφερθεί τα φωνήεντα χωριστά ). Ιδέ μεταξύ άλλων και Α. Τζαρτζάνου, Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Αθήναι 1958, σ. 11 : « Αρχήθεν όμως υπό των παλαιών εκάστη δίφθογγος επροφέρετο ούτως, ώστε διεκρίνοντο κατά την προφοράν οι δύο φθόγγοι, ήτοι τα δύο φωνήεντα, από τα οποία αποτελείται. ( πρβλ. Νυν : Νεραϊδα, ρό ϊδο)«. Εδώ  Ο Ερασμος έχει σε γενικές γραμμές δίκιο.

O Μιχ. Χ. Οικονόμου (Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής, ISBN 960-231-048-0, Θεσσαλονίκη, 1991, σ.9 ) γράφει πιο λεπτομερειακά : ” Οι παραπάνω συνδυασμοί φωνηέντων προφερόνταν από τους αρχαίους πραγματικά σαν δίφθογγοι (βλ.§5), δηλ. το αι σαν αϊ (όπως το νεοελληνικό χαϊδεύω), το ει σαν εϊ (όπως το νεοελληνικό λεϊμόνι), το οι σαν οϊ (όπως το νεοελληνικό ρόιδι). κτλ. Ετσι π.χ. λέξεις όπως σφαίρα, πείρα, μοίρα κτλ. προφέρονταν σφάιρα, πέιρα, μόιρα κτλ. Με τον καιρό όμως έπαψαν να προφέρονται σαν  δίφθογγοι και ήδη προφέρονται…”.

Αλλά  ήδη από τον 3ο αι. π.Χ. στην ελληνιστική εποχή έχει η προφορά απλοποιηθεί.

Τον 9ο αι. μ.Χ. έχει μεταβληθεί και η προφορά της διφθόγγου οι (από ϋ σε ι) (
ιδέ Lexikon der Alten Welt, hrsg, Carl Andresen et alt. , Tübingen et Zürich, Band 1, 2, 3 (εδώ 1, σ.1172). Πρόκειται για ένα Standard-λεξικό, στην συγγραφή του οποίου έχουν συμβάλλει 236 κορυφαίοι ειδικοί επιστήμονες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από την Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία.

Συμπεράσματα

1. Είναι λοιπόν ανιστόρητο και τελείως εσφαλμένο, να εφαρμόζεται η ερασμιακή
προφορά σε κείμενα γραμμένα ακόμη και ύστερα από τον 4ο και 3ο  αι. π.Χ. Το συμπέρασμα ισχύει και για όλη την Αγία Γραφή (Παλαιά και και Καινή Διαθήκη).

2. Η προφορά των διφθόγγων της Ελληνικής
Γλώσσας δεν έχει βασικά αλλάξει σχεδόν εδώ και 2300 έως 2400 έτη. Αλλά αυτονοήτως σημειώνεται διαφορά στην προφορά μεταξύ της Ελληνιστικής
κοινής, της Μεσαιωνικής ελληνικής και της Νεοελληνικής .

3. Η Ελληνική γλώσσα έχει σε γενικές γραμμές συνέχεια σε γραπτή μορφή τουλάχιστον 2800 ετών. Εάν λάβουμε και την μυκηναϊκή εποχή , τότε θα έπρεπε να προσθέσουμε ακόμη περίπου 700 έτη. Αλλά δέον να λάβουμε υπ όψη,
ότι η προφορά της Μυκηναϊκής («Πρώϊμης ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ γλώσσας» (Γραμμική Β), διεθνώς
επιστημονικά καθιερωμένος όρος ), την οπoία έχουν αποκρυπτογραφήσει ο Michael
Ventris και ο John Chawick από την «επάρατη» Ευρώπη ( διατί δεν το έκαναν αυτό Ελληνες
γλωσσολόγοι)  είναι πολύ διαφορετική από την Ελληνική γλώσσα στην εποχή του Ομήρου.

Αναφέρω μόνον μερικά παραδείγματα : A-ta-na : Αθήνα , Do-e-ro ( do(h)elos : δούλος, wa-na-ka : άναξ, ga-si-re-u : βασιλεύς, e-ra-wa : έργον,
o-la-i-a : ελιά.

Προσθήκη :

α) Σύμφωνα με την Γενική Μεθοδολογία των  επιστημονικών ερευνών ισχύει ο κανώνας “ομοφωνία των καθηγητών και δοκτόρων” ( “consensus professorum et doctorum”) , η οποία εκφράζεται στα έγκριτα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και λεξικά. Αναφέρω ένα παράδειγμα από την ιστορία-αρχαιολογία : Μόνον ένας καθηγητής πανεπιστημίου στην Γερμανία έχει απορρίψει την επικρατούσα άποψη, ότι οι πρώτοι γεωργοί της Κεντρικής Ευρώπης έχουν προέλθει από τη Μέση Ανατολή μέσω της Μικράς Ασίας. Υστερα όμως από λίγους μήνες έχει απορρίψει την απόρριψή του.

Αυτό όμως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ίσως ανατραπεί μία πρυτανεύουσα επιστημονική άποψη. Αλλά η νέα άποψη θα ληφθεί ταχέως υπ όψη στη νέα έκδοση των προαναφερθέντων βιβλίων.

β) Προ μερικών εβδομάδων έχει ανακοινωθεί, ότι πάλι ένας Αγγλος αρχαιολόγος-γλωσσολόγος κατόρθωσε να αποκρυπτογραφήσει μερικές λέξεις της Γραμμικής Α !
Πάλι διερωτώμαι, διατί όχι ένας δικός μας γλωσσολόγος ; Μα τί συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια ; Αλλά και διατί είναι οι ξένοι επιστήμονες τόσο δημιουργικοί και επιτυχείς ακόμη σε ζητήματα που αφορούν άμεσα την δική μας εθνική ταυτότητα ;

Πηγές

-FG. Bodmer, Die Sprachen der Welt, Geschichte,
Grammatik, Wortschatz in vergleichender Darstellung (Orig. The Loom of Language), ISBN 3-88059-880-0, Köln 1977.

-H. Haarmann, Weltgeschishte der Sprachen, Von der Frühzeit des Menschen bis zur Gegenwart, ISBN 3-406-47596-5, München 2006.

- A. Bartoněk , Handbuch des mykenischen Griechisch,ISBN 3-8253-1435-9, Heidelberg 2003.

-J. Chadwick, L. Baumbach , The Mycenaean Greek Vocabulary. In : Glotta 41, 1963, ISSN 0017-1298.S. 157-271. (Indogermanische Bibliothek Reihe 1).

-S. Hiller, O. Panagl , Die frühgriechischen Texte aus mykenischer Zeit, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, ISBN 3-534-06820-3, Darmstadt 1986.

-C. J. Ruijgh , Études sur la grammaire et le vocabulaire du grec mycénien, Hakkert, Amsterdam 1967. Καθημερινή (21.2.16)

————————————————-

Γλώσσα και λογοτεχνία

Μία γλώσσα μπορεί να είναι απλή η εξελιγμένη εως σε λογοτεχνικό επίπεδο.
Το δεύτερο είναι επίτευξη των λογοτεχνών (ποιητών και πεζογράφων) , οι οποίοι θεωρούνται συχνά και γλωσσοπλάστες.

Θα αναφέρουμε τα πιό γνωστά παραδείγματα από την ιστορία της λογοτεχνίας σημαντικών ευρωπαϊκών χωρών : Dante (13os αι. ) και Petrarca (14os αι. ) στην Ιταλία, Shakespear (16oς αι. ), Calderon (17ος αι., Ισπανία), Racine (17ος αι. Γαλλία), Dostojewski και Tolstoi (19ος αι., Ρωσία), Goethe και Schiller (19ος αι., Γερμανία). Προ αυτών των δύο ποιητών οι πιό εξελιγμένοι   Γάλλοι λοιδορούσαν τα τότε Γερμανικά ως “γερμανικές βαρβαρότητες”.

Η  νέα Ελλάδα δεν είχε δυστυχώς λογοτέχνες τέτοιου βεληνεκούς. Περαν τούτου νομίζω ότι το πείραμα με την καθαρεύουσα έχει επιδράσει πολύ αρνητικά στην φυσιολογική εξέλιξη της Δημοτικής ,την οποία περιφρονούσαμε ως γυμνασιόπαιδα ακόμη και στα μέσα της δεκαετίας του 50 ως  κάτι το υποδεέστερο. Είχαμε την φιλοδοξία να μιλούμε όσο το δυνατό καλύτερα την καθαρεύουσα, για να μας θαυμάζουν. Καθημερινή

——————————————————-

Ποιές γλώσσες είναι οι πιό σπουδαίες ;

Συγκριτικά περί της σπουδαιότητας των γλωσσών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης : ΑΓΓΛΙΚΑ, Ισπανικά (Λατινική Αμερική), Γαλλικά.
Η σημαντικότητα των Αγγλικών αυξάνει ραγδαίως σε συνδιασμό με την υπεροχή των ΗΠΑ στις υψηλές τεχνολογίες.

Στην Ευρωπη είναι λίγο διαφορετικά : Αγγλικά,Γερμανικά, Γαλλικά.
Γενικά για τους Ελληνες , οι οποίοι θέλουν να εργασθούν ή να κάνουν επιστημονική σταδιοδρομία στην Ευρώπη, ισχύει η εξής σκάλα : Αγγλικά, Γερμανικά Γαλλικά. και εάν αφορά αυτό την Γερμανία Γερμανικά και Αγγλικά.

Σε γενικές γραμμές έχουν τα Γαλλικά απωλέσει κατά πολύ την σπουδαιότητά τους.

Υπό τον φακό της ευρωπαϊκής ιστορίας σημειώνεται η εξής σκάλα σημαντικότητας :

Ελληνικά, Λατινικά (στο Βυζάντιο από τον 6.-7ο αι. πάλι Ελληνικά), Γαλλικά ( 18ος-20ς αι.), Αγγλικά( ύστερα από 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο).

Σημαντικότερες γλώσσες προ των αρχαίων Ελληνικών : Σουμερικά, Ακκαδικά, Βαβυλωνικά, Αραμαϊκά ( γλώσσα της τεράστιας περσικής αυτοκρατορίας και τασυτόχρονα γλώσσα του Ιησού Χριστού, αν και η Καινή Διαθήκη έχει γραφεί στα Ελληνικά (ΚΟΙΝΗ).

Καθημερινή (3.10.15)

 

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>