Βona fides , Pacta sunt servanda, Clausula rebus sic stantibus

 

Γράφω το σχόλιο αυτό ως ειδικός
επί ζητημάτων ζητήματα του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου , ιδιαιτέρου τμήματος του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου.

Είχα στο παρελθόν τη δυνατότητα να συγγράψω περί αυτού και συναφών ζητημάτων πολλα επιστημονικά συγγράμματα και επιστημονικές γνωματεύσεις για κυβερνήσεις καθώς και για τα Ηνωμένα Έθνη.   Ειδικές πτυχές της CLAUSULA αποτελούσαν θέμα της υφηγεσίας μου, υπερασπισθείσας το 1975.

Η αρχή του Ρωμαϊκού Δικαίου bona fides ( Αξιοπιστία ) αναβιβάσθηκε το 1648 ( Ειρήνη της Βεστφάλης ύστερα από τον 30ετή εξoντωτικό θρησκευτικό πόλεμο μεταξύ των καθολικών και των προτεσταντικών κρατών ) σε βασικό κανόνα του jus publicum europaeum (jus inter gentes: Διεθνές Δικαιο) pacta sunt servanda, o οποίος το 1945 έχει αναγνωρισθεί στον Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών σαν μία απο τις επτά βασικές αρχές του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και το 1969 ( Vienna Convention on the law of treaties ) σαν βάση του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου. Η αρχή Pacta sunt servanda (Δεσμεύσεις δέον να τηρούνται ) θεωρείται διεθνώς σαν κάτι το καθαγιασμένο (“καθαγιασμένος κανώνας”) και σαν μία ιδιαίτερη πολιτιστική επίτευξη της ανθρωπότητας).

Όποιος δεν τηρεί πιστά τις ειλλημμένες υποχρεώσεις του παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, συμπεριφέρεται ανήθικα, θεωρείται απολίτιστος , είναι περιφρονητέος καθώς και τιμωρητέος ! Αυτή η άποψη είναι διαδεδομένη ειδικά στις χώρες με προτεσταντική παράδοση ( Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, μεταξύ άλλων Γερμανία, Σουηδία, Ολλανδία και Φιννλανδία ).

Η Τρόϊκα αποτελείται ως επί το πλείστον από προτεστάντες, οι οποίοι
διαπιστώνουν κάτι γι αυτούς τελείως  ακατανόητο και αδιανόητο : Για την Ελλάδα είναι σχεδόν αυτονόητο  να αναλαμβάνει επίσημες υποχρεώσεις και κατόπιν με δικαιολογίες εκ των υστέρων (μερικές φορές ύστερα από λίγες εβδομάδες) επανειλλημμένως να μην τις τηρεί.

Οι  διεθνείς συμφωνίες ισχύουν για το κράτος υπό την ιδιότητα του υποκειμένου (φορεύς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων)  του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και δη ανεξάρτητα από  τις επιθυμίες και απόψεις της νέας κυβέρνησης . Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί ένα κράτος να επιδιώξει  επαναδιαπραγμάτευση  των συμφωνιών  ( άρθρο 62 , Ριζική αλλαγή των συνθηκών μίας συμφωνίας : clausula rebus sic stantibus“) της Συνθήκης της Βιέννης (1969) .  Είναι υποχρεωμένο να αποδείξει συγκεκριμένα, ότι οι συνθήκες  κάτω από τις οποίες  έχει υπογραφεί μία συνθήκη, έχουν αλλάξει ριζικά και επομένως πρέπει  να λάβει χώραν μία επαναδιαπραγμάτευση της συνθήκης. Τελικά καταλείγει η υπόθεση σε ένα διεθνές δικαστήριο.

Στις γλώσσες των προαναφερθέντων χωρών υπάρχουν και παροιμίες περί αυτής της αρχής. Αναφέρω μόνο μία στα γερμανικά : ” Ein Mann, ein Wort” (“Ένας άνδρας μία λέξη”) με τη σημασία “Ένας άνδρας τηρεί την υπόσχεσή του” . Τοιουτοτρόπως συνδέονται στενά η αξιοπρέπεια και η τιμή του άνδρα (ανθρώπου) με την αξιοπιστία του.

Για μας τούς Έλληνες υπάρχουν άλλα ρητά, τα οποία έχουν εν τω μεταξύ εξελιχθεί : “Ένας Έλληνας, ένα λεξικό” ή “Ένας Έλληνας, μία βιβλιοθήκη” ή πιό χειρότερα “Ένας Έλληνας, μία βιβλιοθήκη με διασύνδεση στο Ιντερνέτ”.

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.  Ολα τα άλλα είναι περιπετειώδεις και επικίνδυνες φαντασίες διεστραμμένων   πολιτικών. Η Ελλάδα θα γίνει διεθνής παρίας.

Ιδέ επίσης στο Μπλογγ μου τα άρθρα “Διαχρονική Ελλειψη
Φερεγγυότητας”,”Αμοιβαιότητα” και “Pacta sunt servanda, Διεθνείς Υποχρεώσεις”.

Δημοσιευθέν  συχνά σαν ειδικό σχόλιο στον ηλεκτρονικό τύπο, την τελευταία φορά στην Καθημερινή ( 15.1.15. ).

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>