Πατριωτισμός και Διεθνισμός, Η Ακρα Αριστερά και το Εθνικό Ζήτημα

Πατριωτισμός-Διεθνισμός , Η Αριστερά και το Εθνικό Πρόβλημα

Στον 19ο αι. ίδρυσε το διεθνές προλεταριάτο την δική του διεθνή οργάνωση, της οποίας οι πολιτικοί σκοποί είχαν καθαρώς ταξικό χαρακτήρα. Έχει ανακηρυχθεί ο προλεταριακός διεθνισμός, και ταυτόχρονα έχει επισήμως υποτιμηθεί το εκάστοτε έθνος. Έτσι έχει δημιουργηθεί η προτεραιότητα του ταξικού διεθνισμού έναντι του επίσης ταξικού (αστική τάξη) εθνικισμού .Θεωρητικά  π. χ. ο Γερμανός προλετάριος έβλεπε τον Γάλλο προλετάριο ως ταξικό του   αδελφό, αλλά τον Γερμανό καπιταλιστή ως ταξικό του εχθρό .
Αυτός ήταν ο λόγος, που πράγματι η αστική τάξη π.χ. της Γερμανίας θεωρούσε και ονόμαζε τους σοσιαλιστές και αργότερα τους κομμουνιστές “άπατρεις” η “προδότες της πατρίδας” ( “Vaterlandsverräter”).

Αυτό όμως δεν ήταν για τους Ευρωπαίους προλετάριους εμπόδιο να αλληλοσκοτώνονται στην διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη. Ειδικά στην Γερμανία στην δεκαετία του 30 συνέβει κάτι το σχεδόν αφάνταστο και απρόοπτο. Οι Γερμανοί προλετάριοι, ακόμη και αυτοί που ανήκαν στην Rotfront ( Κόκκινο Μέτωπο), έγιναν στην πλειονότητά τους μέλη των SA ( Τμήματα Προστασίας, στην πραγματικότητα Τάγματα Εφόδου).

Αλλά και στην πάλαι τότε Σοβιετική Ένωση έλαβε χώραν μία τεράστια μεταλλαγή.
Ο Γεωργιανός (όχι Ρώσος  ! ) Στάλιν αναγκάσθηκε σε μίαν στρατιωτικά δύσκολη συγκυρία να ανακηρύξει τον “Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο”, ο οποίος όμως στην αρχή θεωρήθηκε ταξικός πόλεμος . Ταυτόχρονα έχουν εξαφανισθεί χιλιάδες διεθνιστές από πολλές καπιταλιστικές χώρες δια παντός στην Σιβηρία.

Η Κίνα δεν είχε τέτοιες μεταλλαγές, γιατί ευθύς εξ αρχής είχε συνειδητοποιηθεί ο εθνικός χαρακτήρας του απελευθερωτικού πολέμου κατά της Ιαπωνίας. Το αργότερο, όταν έγιναν πραγματικές μάχες στα κινεζοσοβιετικά σύνορα ( Αμούρ, Ουσούρι), έχει θαφτεί εσαεί το πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού.Υπήρχαν και πιό καθοριστικές εξελίξεις πρώτα στην Γιουγκοσλαβία, κατόπιν στην Αλβανία, στην Ρουμανία, στην Βόρεια Κορέα και σε άλλες “σοσιαλιστικές” χώρες, όπου το εθνικό στοιχείο έπαιζε έναν τόσο σημαντικό ρόλο , που έχει ονομασθεί από εδικούς επιστήμονες “Εθνικοκομμουνισμός”. Στην Γερμανία επί Χίτλερ έχει χρησιμοποιηθεί η έκφραση “Εθνικοσοσιαλισμός” !

Και τα δύο συστήματα ήταν, ως γνωστόν, ολοκληρωτικά και απάνθρωπα.Tο απίστευτο είναι, ότι το ΚΚΕ , μια που ευτυχώς για τον ελληνικό λαό δεν κατέκτησε την εξουσία , έμεινε στον ρομαντικό διεθνισμό του 19ου αι. και στην προτεραιότητα της κοινωνικής τάξης προ του έθνους. Τώρα στα τελευταία χρόνια ανεκάλυψε και το ΚΚΕ το έθνος .Ο  ΣΥΡΙΖΑ είχε μερικά ιδεολογικά και ψυχολογικά προβλήμαστα με το Εθνος, αλλά εν τω μεταξύ έχει πραγματοποιήσει  λόγω της στενής συνεργασίας (ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ !) με το άκρως εθνικιστικολαϊκιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ  έναν επικίνδυνο συνδυασμό ριζοσπαστικών , μαρξιστικών  και εν μέρει λενινιστικών αντιλήψεων με τον εθνικολαϊκισμό, κάτι που ήδη έχει γίνει σε γενικές γραμμές προ πολλών ετών  στην Λατινική Αμερική ( Βενεζουέλα, Περού, Βολιβία ).

Οι πολιτολόγοι έχουν ονομάσει αυτό το πολιτικό φαινόμενο Αριστεροεθνικισμό. Ας υπενθυμίσουμε, ότι κάτω από διαφορετικές ιστορικές συνθήκες έχει  ένας παρόμοιος συνδυασμός οδηγήσει στον ιταλικό φασισμό και στον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Πάντως παρακολουθώ με μέγιστο ενδιαφέρον και με κάποια ανησυχία  τα ιδεολογικά πειράματα  του ΣΥΡΙΖΑ.

Ιδέ εδώ  στο Μπλογκ  το άρθρο “Πατριωτισμός, Φιλοπατρία». Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Τα Νέα, Καθημερινή,  iefimerida).

 

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>