Ανάσταση στη Μυθολογία, Ιερά Οκταλογία 6ο

Ανάσταση στην Μυθολογία, Ιερά Οκταλογία, 6ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του , ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής, 27. 4. 14 )

Η ανάσταση ως μυθολογικό θέμα

Αφετηρία της τοποθέτησης : Ο μύθος έχει μεν προηγηθεί της θρησκείας, αλλά αυτή εμπεριέχει ακόμη συστατικά στοιχεία του μύθου. Αυτό ισχύει ιδαιτέρως για τον παγανιστικό και χριστιανικό μύθο γύρω από την ανάσταση.

Δεν σκοπεύω να επαναλάβω τα πασίγνωστα περί της ανάστασης του Ιησού Χριστού σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη,την κυρία βάση της χριστιανικής θρησκείας κάτι που αποτελεί αναμφιβόλως ένα μύθο.

Σύμφωνα με τους ειδικούς ιστορικούς και μυθολόγους στο κέντρο του φαινομένου της ανάστασης εστιάζονται θεοί και ημίθεοι (μυθικοί ήρωες).

Σημειώνονται σε γενικές γραμμές δύο κατηγορίες μυθικών αναστάσεων :

α) Θεοί και ήρωες, οι οποίοι ετησίως πεθαίνουν και κατόπιν ανασταίνονται. Αυτοί είναι οι θεοί της βλάστησης. Η βαθμιαία εξαφάνιση της βλάστησης καθώς και η επέλαση της ξηρασιάς σημαίνουν ότι ο θεός πεθαίνει. Αυτό το θλιβερό γεγονός συνοδεύεται συνήθως με
ιερολειτουργικά μοιρολόγια (Ιδέ G. Billinger, Knaurs Lexikon Mythologie, München 2004, S.59/60).

Οταν όμως ο πολυπόθητος καιρός της βροχής επανέρχεται, και η βλάστηση προερχόμενη από τον Αδη, επανεμφανίζεται, αυτή γίνεται υποδεχτή από τους ανθρώπους με χαρά, ενθουσιασμό και υμνολογίες. Ειδικά στις μυστηριακές ιερολειτουργίες (ύμνοι, ανταποκρινόμενοι χοροί ) λαμβάνει χώραν μία συνένωση των πιστών με τον αναστηθέντα θεό ( Ιδέ P. Fiebag et alt., Mysterien des Altertums, München, 2002, S. 156 ff.).

Οι πιστοί θεωρούν την ανάσταση του θεού ως δικιά τους ανάσταση μετά τον θάνατο που σημαίνει, ότι εκφράζουν τη μεγάλη χαρά τους για τη μελλοντική τους ανάσταση εκ των προτέρων.

Στους θεούς της βλάστησης ανήκουν οι πιό σημαντικοί, οι οποίοι έχουν άμεση σχέση με θεές που τους μεταφέρουν από τον Αδη στη Γη, όπως ο Tamuzu ( Tumuzi ) μέσω της Ishtar ( ακκαδική θεά , συριακά Αshterut, ελλην. Αστάρτη, θεά του έρωτα και του πολέμου, πρότυπο για την Αφροδίτη), ο Osiris μέσω της Isis ( μαζί με τον γιό τους Horus αποτελούν μία Τριάδα (Ιδέ Die Enzyklopädie der östlichen Mythologie, München 1999, S. 67), ο Αδωνις ( κατ αρχάς φοινικικός θεός : «Κύριέ μου», εξ ου και Αδώνια : στην αρχαιότητα περίφημες μυστηριακές ιερολειτουργίες) μέσω της Αφροδίτης, ο φρυγικός θεός Αττις μέσω της Κυβέλης (φρυγική θεά, Μεγάλη Μήτηρ, Magna Mater ) και η Περσεφόνη μέσω μίας άλλης θεάς, της Δήμητρας ( H. Gärtner, Kleines Lexikon der griechischen und römischen Mythologie, Leipzig 1989, S. 298 ).

b) Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν θεοί ή ήρωες , τους οποίους έχουν θανατώσει θεοί ή άνθρωποι. Αυτοί ανασταίνονται ύστερα από ένα μικρό χρονικό διαστημα, π.χ. σύμφωνα με την χριστιανική πίστη έχει συντελεσθεί ύστερα από τρεις ημέρες (ο μαγικός αριθμός 3) η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Αναφέρονται ακόμη μερικά παραδείγματα : θάνατος και ανάσταση του ινδουιστικού θεού του έρωτα Κάμ (σανσκριτικά : ερωτικός πόθος), αλλά φιλοσοφικά είναι σύμφωνα με τις Vedas (άγια βιβλία προγενέστερης ελίτ-θρησκείας των Ινδοαρίων) προσωποποίηση της δύναμης του κόσμου. Τον τιμώρησε ο θεός Shiva μεταβάλλοντάς τον σε στάχτη, γιατί τον ενόχλησε στην διάρκεια του Yoga. Επαναγεννήθηκε και παντρεύτηκε την Ράτι (λαγνεία).

Περίπου την ιδια τύχη είχαν και ο ορφικός Ζαγρεύς, ο σιντοϊστικός (Ιαπωνία ) O-Kuni- nushi, o περουανικός θεός Ayar Cachi o πολυνέζικος θεός Ono, ο Ηρακλής μας και ο τευτονικός θεός Baldurn ή Baldr ( Ιδέ W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch, Gesamtausgabe, Essen, 2004, S.294 ff.,335 ff.423 ).

Συμπεράσματα

α) Το φαινόμενο της ανάστασης είναι στοιχείο της μυθολογίας και των θρησκειών σε όλους τους σημαντικούς πολιτισμούς. Δηλαδή πρόκειται για κάτι το ανθρώπινο που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δημιουργεί τον μύθο σε συνδυασμό με την θρησκευτική πίστη , η οποία εστιάζεται στον εγκέφαλό του και δη στους νευρώνες του, όπως έχουν αποδείξει οι ΝΕΥΡΩΕΠΙΣΤΗΜΕΣ.

β ) Η ανάσταση αντανακλά στη μυθολογία την βλάστηση στην φύση ύστερα από τον χειμώνα κατά την διάρκεια του οποίου ο σπόρος των δημητριακών βρίσκεται στην γη («βασίλειο του θανάτου») και στην ουσία εκφράζει υπερβατικά και μυστηριακά την ελπίδα του ανθρώπου για μια ζωή ύστερα από τον φυσικό θάνατο.

γ ) Η ανάσταση δεν μπορεί να αποδειχθεί μεν μέσω των φυσικών επιστημών, αλλά αποτελεί συστατικό στοιχείο παγκοσμίων θρησκειών εδώ και τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

δ) Η ανάσταση του Ιησού Χριστό αποτελεί ένα μύθο ως έκφραση της απόλυτης προτεραιότητας της πίστης έναντι της ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ. Η πίστη όμως είναι προσωπική υπόθεση του ανθρώπου.

Παρατήρηση : Εδώ εφαρμόζω την αρχή της επιστημονικής ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ, αναφέροντας τις πηγές, στις οποίες στηρίζομαι.
Αν δεν το έκανα έτσι, αυτό θα θεωρείτο δικαίως ως λογοκλοπή. Και πέραν τούτου αυτό θα ήταν τσαρλατισμός, ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο στον ελληνικό χόρο. Οι περισσότεροι σχολιαστές δυστυχώς δεν γνωρίζουν αυτη την ηθική και νομική υποχρέωση.

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος γιατί ευθύς εξ αρχής ακριβώς προ οκτώ ετών, άρχισα να αναρτώ εκτενή ειδικά (συστηματικά, μεθοδικά) σχόλια σχεδόν πάντα με πηγές. Είχα σκοπό να τα εκδόσω στο μέλλον ως βιβλίο. Αυτή την εβδομάδα θα παραδόσω όλο το κείμενο στον εκδοτικό οίκο, ό οποίος έχει ήδη εκδόσει τέσσερα επιστημονικά βιβλία μου. Το βιβλίο θα είναι όχι επιστημονικό, αλλά εκλαϊκευμένο. Ο τίτλος είναι: Εγκυκλοπαιδική και γενική μόρφωση. Το κείμενο αποτελείται απο εννιά κεφάλαια με τίτλους όπως π.χ. Πολιτικά, Διεθνολογικά, Φιλοσοφικά, Πολιτισμικά, Ιστορικά κτλ.Το βιβλίο θα εκδοθεί έως το τέλος του έτους από ένα διεθνή εκδοτικό οίκο εξειδικευμένο σε πολλές γλώσσες.

Δημοσιευθέν από το 2014 και στις 10.4.18, 29.3.20 στην Καθημερινή.

—————————————————————————————————————-

Χαράλαμπος Γκόλιας Καθημερινή (3.1.16)

Αγαπητέ κ. Χ. Γιανναρά.

Γράφετε: «με εναλλακτική λύση την αποτέφρωση: πρωτογονισμό
επιδεικτικού μηδενισμού, έμπρακτη χλεύη της «επ’ ελπίδι σποράς».» Παραθέτω τρία ιστορικά αποσπάσματα, σχετικά με την
καύση των νεκρών και την αθανασία, ανάσταση των νεκρών:

«Πολιτεία» Πλάτωνος, Μύθος «᾿Ηρὸς τοῦ ᾿Αρμενίου», ο οποίος φυσικά, δεν έχει καμία αποδεικτική αξία: «Κάποιος, που γύρισε μετά από το θάνατό του πάλι στη ζωή (δηλαδή αναστήθηκε), μας περιγράφει πώς ζουν οι ψυχές κατά το χρονικό διάστημα των χιλίων ετών, μεταξύ της στιγμής του θανάτου του ανθρώπου, που φεύγει η ψυχή από το σώμα, μέχρι της στιγμής της επομένης μετενσάρκωσης: [“......Ηρός του Αρμενίου, που ήταν Πάμφυλος κατά το γένος. Αυτός σκοτώθηκε στον πόλεμο και όταν έπειτ’ από δέκα μέρες ήρθαν να παραλάβουν τα σώματα των νεκρών, που βρίσκονταν πιά σε αποσύνθεση, το δικό του ήταν ακόμη σώο και ακέραιο. τον μετέφεραν λοιπόν στην πατρίδα του για να τον ενταφιάσουν και ενώ τη δωδεκάτη μέρα από το θάνατό του βρισκόταν πιά απάνω στη φωτιά, ξανάρθε στη ζωή και άρχισε ν’ ανιστορή όσα είχε ιδή στον άλλο κόσμο. Ευθύς, τους έλεγε, που βγήκε η ψυχή του, ξεκίνησε με πολλούς άλλους κ’ έφτασαν σ’ ένα θαυμάσιο τόπο,......δικαστές που έβγαζαν την απόφασή τους και πρόσταζαν
τους δίκαιους ν’ ακολουθήσουν το δρόμο που πήγαινε δεξιά και πάνω μεσ’ απ’ τον ουρανό, αφού πρωτύτερα τους κρέμαγαν μπροστά σημάδια που έλεγαν τι απόφαση είχαν βγάλει γι’ αυτούς στη δίκη. τους άδικους τους έστελναν να πάρουν το δρόμο προς τ’ αριστερά και κάτω, αφού κρέμαγαν και σ’ αυτούς, αλλ’ από πίσω, σημείωμα που έλεγε όλες τις πράξεις τους. Όταν
παρουσιάστηκε κι’ ο ίδιος, του είπαν να φέρη στους ανθρώπους την είδηση για όσα συμβαίνουν εκεί και τον πρόσταξαν να παρατηρήση και ν’ ακούση όλα όσα γίνονται στον τόπο εκείνο......Είδε λοιπόν......ν’ ανεβαίνουν ψυχές γεμάτες από ακαθαρσία και σκόνη, από τ’ άλλο τ’ ουρανού να
κατεβαίνουν άλλες καθαρές. Όλες έδιναν την εντύπωση πως έρχονται από δρόμο μακρινό......Και ιστορούσαν από τις αναμνήσεις τους μεταξύ τους οι πρώτες με θρήνους και με δάκρυα όσα έπαθαν και είδαν κατά την πορεία τους κάτω απ’ τη γή - η διάρκεια της πορείας ήταν χίλια
χρόνια - , όσες πάλι έφταναν από τον ουρανό έλεγαν τις ηδονές που δοκίμασαν και το άφραστο κάλλος των θεαμάτων που είδαν......για όλες τις αδικίες που έκανε καθένας στη ζωή του και για όλους όσους αδίκησε, τιμωρήθηκε χωριστά δέκα φορές - η διάρκεια της κάθε τιμωρίας ήταν εκατό χρόνια, όση είναι και η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής - για να πληρώσουν δέκα φορές την πληρωμή κάθε αδικήματος......δεκαπλάσια βασανιστήρια για κάθε τους έγκλημα, ενώ απεναντίας όσοι έκαμαν μεγάλες ευεργεσίες και υπήρξαν δίκαιοι στους ανθρώπους και ευσεβείς απέναντι στους θεούς, έπαιρναν με την ίδιαν αναλογία την ανταμοιβή για τις καλές τους πράξεις......ο Αρδιαίος ( Σχόλιο Ι. Γρυπάρη: “ Πρόσωπο πλασματικό που συμβολίζει τους αιμοσταγείς τυράννους”) είχε χρηματίσει τύραννος......χίλια χρόνια πριν, είχε σκοτώσει το γέρο πατέρα του......κάτι αγριάνθρωποι, κατακόκκινοι από τη φλόγα,......τον Αρδιαίο......και μερικούς ακόμη τους έδεσαν χέρια, πόδια και κεφάλι, τους έριξαν καταγής, τους έγδαραν και άρχισαν να τους σέρνουν έξω από το δρόμο απάνω σε ασπάλαθους, όπου ξεσκίζονταν οι σάρκες τους. και σ’ όσους συναντούσαν εξηγούσαν το γιατί τους μεταχειρίζονταν έτσι κ’ έλεγαν ότι πήγαιναν να τους πετάξουν στον Τάρταρο......]».

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>