Ανάσταση στη Μυθολογία, Ιερά Οχτολογία 6ο

Ανάσταση στην Μυθολογία, Ιερά Οχτολογία, 6ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του , ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής, 27. 4. 14 )

Δεν σκοπεύω να επαναλάβω τα πασίγνωστα περί της Ανάστασης του Ιησού Χριστού σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, την κυρία βάση της χριστιανικής θρησκείας. Πρόκειται αναμφιβόλως για  ένα μύθο.

Γι αυτό είναι αντικείμενο της ενασχόλησης το φαινόμενο της Ανάστασης στην μυθολογία και στην θρηκεία μερικών λαών. Ισως αυτή η μικρή έρευνα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα το μήνημα της Αγίας Ανάστασης του Χριστιανισμού, αναξάρτητα από την συγκεκριμένη πίστη.

Τοποθετούμαι υπό την ιδιότητα του ΠΑΝΘΕΙΣΤΟΥ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς ιστορικούς και θεολόγους εστιάζονται στο κέντρο του φαινομένου της Ανάστασης θεοί και ημίθεοι (μυθικοί ήρωες).
Σημειώνονται δύο κατηγορίες :

α) Θεοί και ήρωες, οι οποίοι τακτικά ετησίως πεθαίνουν και κατόπιν ανασταίνονται. Αυτοί είναι οι θεοί της βλάστησης. Η βαθμιαία εξαφάνιση της βλάστησης καθώς και η επέλαση της ξηρασιάς σημαίνουν ότι ο θεός πεθαίνει. Αυτό το θλιβερό γεγονός συνοδεύεται συνήθως με ιερολειτουργικά μοιρολόγια ( Ιδέ G. Billinger, Knaurs Lexikon Mythologie, München 2004, S.59/60 ).

Οταν όμως επανέρχεται ο πολυπόθητος καιρός της βροχής, και ξαναεμφανίζεται η βλάστηση προερχόμενη από τον Αδη, γίνεται αυτή υποδεχτή από τους ανθρώπους με χαρά, ενθουσιασμό και υμνολογίες. Ειδικά στις μυστηριακές ιερολειτουργίες (ύμνοι, ανταποκρινόμενοι χοροί ) λαμβάνει χώραν μία συνένωση των πιστών με τον αναστημένο θεό
( Ιδέ P. Fiebag et alt., Mysterien des Altertums , München, 2002, S. 156 ff. ).
Οι πιστοί θεωρούν την ανάσταση του θεού ως δικιά τους ανάσταση μετά τον θάνατο που σημαίνει, ότι εκφράζουν την μεγάλη χαρά τους για την μελλοντική τους ανάσταση εκ των προτέρων.

Στους θεούς της βλάστησης ανήκουν οι πιό σημαντικοί, οι οποίοι έχουν άμεση σχέση με θεές που τους μεταφέρουν από τον Αδη στη Γη, όπως ο Tamuzu ( Tumuzi ) μέσω της Ishtar ( ακκαδική θεά , συριακά Αshterut, ελλην. Αστάρτη, θεά του έρωτα και του πολέμου, πρότυπο για την Αφροδίτη), ο Osiris μέσω της Isis ( μαζί με τον γιό τους Horus αποτελούν μία ΤΡΙΑΔΑ  (Ιδέ Die Enzyklopädie der östlichen Mythologie, München, 1999, S. 67), ο Αδωνις ( κατ αρχάς φοινικικός θεός : «Κύριέ μου», εξ ου και Αδώνια : στην αρχαιότητα περίφημες μυστηριακές ιερολειτουργίες) μέσω της Αφροδίτης, ο φρυγικός θεός Αττις μέσω της Κυβέλης ( φρυγική θεά, Μεγάλη Μήτηρ, Magna Mater ) και η Περσεφόνη μέσω μίας άλλης θεάς , της Δήμητρας ( H. Gärtner, Kleines Lexikon der griechischen und römischen Mythologie, Leipzig, 1989, S. 298 ).

b) Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν θεοί ή ήρωες , τους οποίους έχουν θανατώσει θεοί ή άνθρωποι. Αυτοί ανασταίνονται ύστερα από ένα μικρό χρονικό διαστημα, π.χ. σύμφωνα με την χριστιανική πίστη έχει συντελεσθεί ύστερα από τρεις ημέρες ( ο μαγικός αριθμός 3 ) η Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Αναφέρονται ακόμη μερικά παραδείγματα : θάνατος και ανάσταση του ινδουιστικού θεού του έρωτα Κάμ ( σανσκριτικά : ερωτικός πόθος), αλλά φιλοσοφικά είναι σύμφωνα με τις Vedas ( Αγια βιβλία προγενέστερης ελίτ-θρησκείας) προσωποποίηση της δύναμης του κόσμου. Τον τιμώρησε ο θεός Shiva μεταβάλλοντάς τον σε στάχτη, γιατί τον ενόχλησε στην διάρκεια του Yoga. Επαναγεννήθηκε και παντρεύτηκε την Ράτι ( λαγνεία ).

Περίπου την ιδια τύχη είχαν και ο ορφικός Ζαγρεύς,ο σιντοϊστικός (Ιαπωνία ) O-Kuni- nushi, o περουανικός θεός Ayar Cachi o πολυνέζικος θεός Ono, ο Ηρακλής μας και ο τευτονικός θεός Baldurn ή Baldr ( Ιδέ W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch, Gesamtausgabe, Essen, 2004, S.294 ff.,335 ff.423 ).

Συμπεράσματα
α) Το φαινόμενο της Ανάστασης είναι στοιχείο της μυθολογίας και των θρησκειών σε όλους τους σημαντικούς πολιτισμούς. Δηλαδή πρόκειται για κάτι το ανθρώπινο που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δημιουργεί τον μύθο σε συνδιασμό με την θρησκευτική πίστη , η οποία εστιάζεται στον εγκέφαλό του και δη στους νευρώνες  του, όπως έχουν αποδείξει οι ΝΕΥΡΩΕΠΙΣΤΗΜΕΣ.

β ) Η Ανάσταση αντανακλά στην μυθολογία την βλάστηση στην φύση ύστερα από τον χειμώνα κατά την διάρκεια του οποίου ο σπόρος των δημητριακών βρίσκεται στην γη («βασίλειο του θανάτου») και στην ουσία εκφράζει ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΑ και μυστηριακά την αυτονόητη ελπίδα του ανθρώπου για μια ζωή ύστερα από τον φυσικό θάνατο.

γ ) Η Ανάσταση δεν μπορεί να αποδειχθεί μεν μέσω των φυσικών επιστημών, αλλά αποτελεί συστατικό στοιχείο παγκοσμίων θρησκειών εδώ και τουλάχιστον τέσσερις  χιλιάδες χρόνια.

δ) Η Ανάσταση του Ιησού Χριστό αποτελεί ένα μύθο ως έκφραση της απόλυτης προτεραιότητας της πίστης έναντι της ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ  ΓΝΩΣΕΩΣ.

Η πίστη όμως είναι προσωπική υπόθεση του ανθρώπου.

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>