Πόλεμοι, Κύριες Αιτίες, Εμφύλιος Πόλεμος (19ος και 20ος αι.), “Ιερός Πόλεμος” στην Ιστορία διεθνώς

-Πόλεμοι, Κύριες Αιτίες, Εμφύλιος Πόλεμος (19ος και 20ος αι.)
Ανταλλαγή γνώμης

Γράφει η κυρία Χ :
1.καποιος να μας πει οτι οι πολεμοι δε γινονται επειδη εχουμε διαφορετικες γλωσσες και θρησκειες αλλα επειδη εξυπηρετουν τα οικονομικα συμφεροντα καποιων.

2. Απάντηση μου :
Οι πόλεμοι έχουν και άλλες αιτίες. Η θέασή σας είναι απλοποιημένη και παρωχημένη και ανήκει όχι γενικά στον Μαρξισμό , αλλά στην λενινιστική του διαστρέβλωση.
Πρόκειται για το φαινόμενο του “πρωτόγονου Μαρξισμού”, καθιερωμένου όρου της Πολιτολογίας ήδη από τα 8οχρονα του περασμένου αιώνα.

3. Η κυρία Χ πάλι απαντά :
για πες μερικες αλλες αιτιες
απο καταβολης κοσμου δεν εχω δει αλλη απο το χρημα
θρησκειες και κουλτουρες ηταν παντα το προσχημα για να φανατιζονται οι λαοι και να μισουν ο ενας τον αλλο.

4. Ανταπάντησή μου :

1) Tο θέμα ανήκει σε έναν από τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους.
Αυτό σημαίνει ότι το έχω επεξεργασθεί.
2) Εχω σπουδάσει το Μαρξισμό εντατικότατα και ξέρω τις αδυναμίες του.

3) Εως τις αρχές των 80χρονων ανέφεραν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αποκλειστικά το οικονομικό ως αιτία της εγκληματικότητας στην κοινωνία και των πολέμων.
Κατόπιν παραδέχθηκαν, ότι ο άνθρωπος είναι και ένα ον ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΝ και ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΝ.

4. Ειδικοί αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει μαζικά λείψανα ανθρώπων, από τα οποία βγάζουν το συμπέραμα, ότι ΠΟΛΕΜΟΙ γινόνταν και προ 7500 ετών (Γερμανία) καθώς και προ 10 χιλ. ετών (Κένυα)..
Τότε δεν υπήρχαν ούτε ατομική ιδιοκτησία , ούτε χρήματα.

5) Τον 17o αι. έλαβε στην Γερμανία χώραν ο “Τριακονταετής ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ Πόλεμος ” μεταξύ των Καθολικών και των Προτεσταντών.

6) Αλλοι λόγοι γιαπολέμους : κατάκτηση εδαφών, κατάκτηση πηγών για νερό, απόκτηση γυναικών, μετακινήσεις λαών, ζώνες επιρροής, απόκτηση πρώτων υλών, απόκτηση αγορών για τα προϊόντα, απελευθερωτικοί πόλεμοι, εμφύλιοι πόλεμοι κλπ.

ιefimerida (14.1.15)

————————————————-

-Εμφύλιος στην Ελλάδα (19ος αι. ) και Φιλέλληνες

Ενώ οι Τούρκοι βρισκόταν ακομη στην Ελλάδα , ξέσπασε ο εμφύλιος μεταξύ των Πελοποννησίων και των Στερεωελλαδιτών για το ποιός θα πάρει περισσότερα χρήματα από το αγγλικό δάνειο με αγριότητες εκατέρωθεν.

Φιλλέλληνες έχουν περιγράψει με μεγίστη απογοήτευση αυτά τα τραγικά γεγονότα . Βρήκα πολλά βιβλία σε ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες τέτοιων Φιλελλήνων με τρομερές λεπτομέρειες. Εγραψαν την ΑΛΗΘΕΙΑ !

Εχουν ασκήσει κατόπιν μεγάλην αρνητική επιρροή στα φιλελληνικά συναισθήμσατα. Ακόμη και σήμερα μπορούμε να το διαπιστώσουμε αυτό.
Το αποτέλεσμα ήταν η μεταλλαγή της στάσης των Ευρωπαίων απέναντι στους Ελληνες.Καθημερινή (6.9.15)

——————————————————-

-Εμφύλιος Σπαραγμός (20ος αι.)

Ο “πρώτος γύρος” (1940-1944) αποτελούσε εθνική αντίσταση, ενώ ο δεύτερος ήταν όντως “Εμφύλιος Πόλεμος”.

Αλλά σύμφωνα με την “τακτική και στρατηγική” όλων των κομμουνιστικών κομμάτων έχει το ΚΚΕ εκμεταλλευθεί τον πατριωτισμό απλών ανθρώπων για να αρπάξει την εξουσία και να εμπεδώσει όπως σε άλλες βαλκανικές χώρες τον κομμουνιστικό παράδεισο βαλκανοανατολίτικης κοπής.

Υστερα από το 1944 προσπάθησε να πραγματοποιήσει τις ιδεολογικοπολιτικές επιδιώξεις μέσω ενός άκρως εγκληματικού εμφυλίου σπαραγμού. Στην μεταβατική περίοδο έχουν διαδραματισθεί οικογενειακές τραγωδίες και σε στενότατο συγγενικό μου κύκλο.
Οταν τα θυμούμαι αυτά ανατριχιάζω και εξοργίζομαι.

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει καταστρέψει για πολλα χρόνια την Ελλάδα και άδικα χάθηκαν χιλιάδες νέων.
Πάντως η γενιά μου δεν είχε την ευκαιρία να βιώσει παιδικές χαρές.
Είχαμε όμως τύχη που ηττήθηκαν οι κομμουνιστές. Καλά έπαθαν. Καθημερινή (6.12.15)
————————————-
-”Ιερός Πόλεμος”
Το ειδικό σχόλιο δεν ασχολείται γενικά με τον θρησκευτικό, άλλά μόνον με τον «Ιερόν Πόλεμον».

Ο «Iερός Πόλεμος» ( Bellum Sacrum) σημαίνει την ομαδική και οργανωμένη
άσκηση βίας (συνήθως πόλεμος) που αιτιoλογείται θρησκευτικά, όπως π.χ. μεταξύ άλλων κατόπιν «εντολής του Θεού» ή και συμμετοχή του Θεού σε πολεμική διένεξη.

Αυτό το φαινόμενο σημειώνεται σε κοινωνίες, στις οποίες δεν υπάρχει ουδείς διαχωρισμός μεταξύ κράτους και εκκλησίας ή και τα δύο καθοδηγούνται από ένα πρόσωπο. Σκοπός είναι να δικαιολογηθεί ο πόλεμος ως έκφραση της «θεϊκής θέλησης». Μεταξύ της έννοιας «Ιερός Πόλεμος και «Δίκαιος Πόλεμος» υπάρχει μεν μία σχέση, αλλά στην δεύτερη περίπτωση η αιτιολόγηση στηρίζεται σε γενικά ηθικά ή σε άλλα κριτήρια, όχι σε θρησκευτικά.

Ηδη στον πρώτο Υψηλό Πολιτισμό της ανθρωπότητας, στην Σουμερία ( άρχισε τρεις χιλιάδες έτη π.Χ.) ήταν σύνηθες να ισχυρίζεται ο βασιλεύς, ότι σε περίπτωση πολέμου υλοποιεί «διαταγή του Θεού», ο οποίος πέραν τούτου οδηγεί τον στρατό, αν και οι επιδιώξεις ήταν καθαρά οικονομικές ή πολιτικές.

Στην ιστορία των Εβραίων δεν ήταν ανάγκη να ομιλούν για «Ιερό Πόλεμο», γιατί σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη είχαν τον Γιακβέ ως παντοτινό σύμμαχο σε όλους τους πολέμους κατά άλλων φύλων και λαών.

Στην αρχαία Ελλάδα οι πόλεμοι για την προστασία του Ιερού του Απόλλωνα σύμφωνα με το Δίκαιον της Αμφικτυονίας ίσχυαν ως ιεροί. Οι εξής πόλεμοι θεωρούνταν ως ιεροί : Ο Πόλεμος των Αθηνών και του Τυράννου Κλεισθένη κατά την Κρίσσα (600-590 π.Χ.), ο πόλεμος των Σπαρτιατών κατά την Φωκίδα (339 π.Χ.) και ο πόλεμος του Βασιλέως Φίλιππου κατά την Αμφισσα.

Ο πρώτος Θεολόγος και Φιλόσοφος, ο οποίος έχει θεωρητικά ασχοληθεί με το φαινόμενο του «Ιερού Πολεμου» χωρίς να τον αναφέρει expressis verbis ήταν ο Augustinus , αναφέροντας το „bellum auctore „( «πόλεμος κατόπιν διαταγής του Θεού») κατά την χριστιανική σέχτα των Δονατιστών , οι οποίοι προσπαθούσαν να πραγματοποιήσουν κοινωνικές επιδιώξεις μέσω βίας ( De civitate Die, I.21, oper. V.i, 35).

Αξέχαστες θα μείνουν στην γαλλική ιστορία οι πόλεμοι και η ολοσχερής εξόντωση της σέχτας των Albigenser (Καθαροί) μεταξύ του 1209 και 1929 με την αιτιολόγηση εκ μέρους του Πάπα Αλεξάνδρου 3ου, ότι πρόκειται για «Ιερόν Πόλεμον» κατά αιρετικών.

Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι γνωστή μόνον η γνώμη του Ευσεβείου της Καισαρείας, ότι ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος έκανε με σκοπό την εξάπλωση του Χριστιανισμού πόλεμο « κάτω από τον Σταυρό, γι αυτό ήταν ιερός», που σημαίνει, οτι οι μαχητές ήταν στην ουσία σταυροφόροι (έφεραν σταυρόν) , φυσικά με άλλη έννοια σε σύγκριση με τους γνωστούς Σταυροφόρους της Λατινικής Δύσης.

Στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα οι Σταυροφορίες θεωρούνταν ως ιερές, γιατί δήθεν εκπλήρωναν την «θέληση του Θεού» («Deus lo wult» =»Ο Θεός το θέλει»). Μερικές φορές έχει χρησιμοποιηθεί και η έννοια Bellum Sacrum.

Πολύ αργότερα στα πλαίσια του απελευθερωτικού αγώνα των Ρώσων και των Πρώσων κατά το Ναπολέοντα έχει η έννοια »ΙερόςΠόλεμος» χρησιμοποιηθεί
εκ νέου. Το ίδιο έγινε και στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου στρατιωτικοί ιερείς μιλούσαν για »Ιερό Πόλεμο» και για το «ιερότατο αίμα « (αμάν).

Κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο Lord Halifax, υπουργός των εξωτερικών της Μεγάλης Βρεταννίας μίλησε για τον «Holy war», γιατί κατά την γνωμη του επρόκειται για την προάσπιση του Χριστιανισμού έναντι των εθνικοσοσιαλιστών αθεϊστών.

Αλλά το σημαντικότερο και εκπληκτικό παράδειγμα αποτελεί το τραγούδι του Κόκκινου Στρατού Swaschtsennaja Woina ( « Ο Ιερός Πόλεμος» ).

Η ισλαμική θρησκεία ανήκει , ως γνωστόν, στις αβρααμικές θρησκείες
και αυτονοήτως ο «Ιερός Πόλεμος παίζει « έναν σημαντικό ρόλο, αλλά ο Τζιχάντ ερμηνεύεται διαφορετικά. Ενώ η επίσημη Θεολογία των Σουννιτών ομόφωνα την ερμηνεύει στηριζόμενη στην σούρα 9 41 ως προσπάθεια να ακολουθήσει ο πιστός με όλες τις δυνάμεις και με το πρόσωπό του τον δρόμο του Αλλάχ που σημαίνει, οτι αυτοί έχουν το καθήκον να προασπίσουν την θρησκεία τους έναντι κινδύνων και εχθρών, έχουν εκπρόσωποι σεχτών μίαν επιθετική θεώρηση, ή να καταβάλλουν προσπάθειες για την εξάπλωση του Ισλάμ σε όλον τον κόσμο (Σαουδική Αραβία πρωτοστατεί, Λιβύη υπό τον Γκαντάφι) ή να τον διαδώσουν μέσω πολέμου («Ισλαμικό κράτος»).

Το παράξενο έγκειται σε περιπτώσεις που θεολόγοι ή πολιτικοί καλούν τους μωαμεθανούς σε «Ιερόν Πόλεμον» κατά άλων μωαμεθανικών κρατών και κυβερνήσεων. Αυτό έχει συμβεί εκ μέρους Θεολόγων του Αλ-Αζχάρ Πανεπιστημίου του Καίρου που θεωρείται σε θρησκευτικά ζητήματα ανώτατη αυθεντία του σουννιτισμού έναντι του ιρακινού δικτάτορα Σαντάμ Χουσσείν. Πάλι αυτό το ειδικό πανεπιστήμιο καθώς και μωαμεθανοί Θεολόγοι από άλλες αραβικές χώρες κάλεσαν του πιστούς σε «Ιερόν Πόλεμον « κατά του εγκληματικού και αντιμωαμεθανικού «ΙσλαμικούΚράτους».

Πηγές
-C. Colpe, Der «Heilige Krieg“, Bodenheim 1994.
-Th. P. Murphy, The Holy War, Ohio 1976.
-A.Maalouf, Der Heilige Krieg der Barbaren, DieKreuzzüge aus der Sicht der Araber, 2003 (πολύ ενδιαφέρον γιατί πρόκειται για την αξιολόγηση των Σταυροφοριών εκ μέρους των Αράβων).
-D. Tessore, Der Heilige Krieg im Christentum und Islam, Patmos 2004.
-Ph. Buc, Heiliger Krieg, Gewalt im Namen des Christentums, Darmstadt 2015.
-Α.Τh. Khouri, Der Glaube des Islam, Leipzig 1983.
-P. Terz, Der „gerechte“ (der „heilige“) Krieg, Rechtsphilosophische Aspekte, in : Universtätszeitung Leipzig, 10/1991.

Το θέμα ήταν επί πολλά έτη αντικείμενο ειδικών πανεπιστημιακών διαλέξεων για μεταπτυχιακούς καθώς και για μέλλοντες διπλωμάτες από πολλές χώρες.
Καθημερινή (24.5.17)

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>