Μύθοι Γενικά, Πίστη και Μύθοι, Νεοελληνικοί Μύθοι, Επος (Ιλιάς), Εθνογενετικά Ψεύδη περί άλλων Εθνών

 

Μύθος ,Πολυσύνθετo φαινόμενo, Νεοελληνικοί μύθοι

( Επαναδημοσίευση ενός επεξεργασμένου σχολίου απο τον Ιούλιο του 2013 )

Κατ αρχάς αφορούσε η έννοια Μύθος στην πολυθεϊστική αρχαιότητα ιστορίες περί των θεών καθώς και την παράδοση περί της ύπαρξης και της δράσης θεϊκών δυνάμεων ( τοτεμισμός, μονοθεϊσμός
). Οι Μύθοι δεν έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα, αλλά σημειώνονται σε κοινωνίες, επάνω στις οποίες επιδρούν. Οι Μύθοι χρησιμοποιούνται για να δοθεί στην ανθρώπινη ζωή ΝΟΗΜΑ. Τα πιό σπουδαία είδη μυθών είναι τα εξής :

α ) Μύθοι που ασχολούνται με την δημιουργία του σύμπαντος ( θεογονίες, κοσμογονίες, ανθρωπογονίες).

β ) Μύθοι που έχουν ως αντικείμενο το τέλος του κόσμου ( εσχατολογίες ).

γ ) Μύθοι που ασχολούνται με την πορεία του κόσμου (περίοδοι, μεταμορφώσεις ).

δ ) Σωτηριολογίες ( Μεσσιανισμοί), ( Ιδέ Εnzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie,hrsg. von Jürgen Mittelstraß,Band 2, Stuttgart, 2004, S. 952/953 ).

ε) Σημειώνονται πέραν τούτων και εθνικοί μύθοι, οι οποίοι αφορούν την γένεση ενός έθνους ή κάποια μεγάλα εθνικά κατορθώματα κλπ. Ο μεγαλύτερος εθνικός μύθος έγκειται στην πεποίθηση, οτι όλοι οι Νεοέλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Οι Γάλλοι κάνουν κάτι το παρόμοιο θεωρόντας τον εαυτό τους αποκλειστικά ως καθαρούς απογόνους των αρχαίων Κελτών παραγκωνίζοντας το σημαντικότατο αρχαίο γερμανικό φύλο των Φράγκων,  από το οποίο προέρχεται το εθνωνύμιο  France.

Στους νεοελληνικούς γενικούς μύθους ανήκουν η “μοναδικότητα” ή “ιδιαιτερότητα και η μάλλον ρατσιστική άποψη περί της “ανωτερότητας” των Ελλήνων καθώς και το “ελληνικό δαιμόνιο”. Στην ουσία πρόκειται για εθνικό αυτοβαυκαλισμό, γιατί αυτοί οι
μύθοι αντιτίθενται στην πραγματικότητα. Και όμως, οι μύθοι μπορούν να διαμορφώσουν σημαντικά θετικά ή και αρνητικά την εθνική ταυτότητα. Υπάρχει λόγος να αξιολογήσουμε γενικά τους Νεοέλληνες ως μυθοεθιστές.

ζ) Οι πολιτικοί μύθοι είναι μία ιδιαίτερη έκφανση των μύθων γενικά.Είναι πρωτίστως συνυφασμένοι με την δημοκρατία. Αφετηρία των πολιτικών μύθων κοσμοϊστορικής σημασίας είναι η τριάδα της  Αστικής Γαλλικής Επανάστασης του 1789 Liberte, Egalite, Fraternite (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη).

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα έχουν παραλάβει το σχήμα των σημαντικών πολιτικών επιτεύξεων, όπως το αστικό κρατος, αλλά
όχι την ουσία του, γιατί έλλειπαν τελείως οι ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την εμπέδωση ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα βαλκανικά καθώς και για τα λατινοαμερικανικά κράτη. Σε αυτά τα κράτη είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί ακόμη υποανάπτυκτοι, ενώ παράλληλα έχει δημιουργηθεί ο μύθος για ένα προηγμένο δημοκρατικό σύστημα.

η) Στην Ελλάδα διαπιστώνουμε και τον αριστερό μύθο, ο οποίος έχει βαθιές ρίζες ήδη από τα 30χρονα του περασμένου αιώνα. Αναφέρουμε μόνο μερικούς  αριστερούς μύθους :

(1) Οι αριστεροί ήταν και δήθεν είναι στην ηθική σε σύγκριση με τους δεξιούς ανώτεροι. (2) Οι αριστεροί κατέχουν μίαν ανώτερη μόρφωση , γιατί διαθέτουν γνώσεις περί του μαρξισμού-λενινισμού. (3) Πρωτίστως οι αριστεροί αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη. (4) Μονον οι αριστεροί είναι σε θέση να λύσουν όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Η ιστορική επιστήμη στην πλειοψηφία της απορρίπτει εσφαλμένα τον μύθο, γιατί δεν είναι διατεθειμένη να λάβει υπ όψη τον ιδιαίτερο ρόλο του υποσυνειδήτου του ανθρώπου.Το ίδιο ισχύει και για την ιδεολογική κριτική του μύθου που στηρίζεται αποκλειστικά
στον Λόγο.
Στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν δυστυχώς από τις άρχουσες τάξεις μετατραπεί οι μύθοι εν μέρει σε ιδεολογικό και πολιτικό εργαλείο με τον σκοπό να νομιμοποιηθεί σε βάρος των λαϊκών μαζών η εξουσία π.χ. του Φαραώ ή του ανατολίτικου Δεσπότη.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι απαράμιλλοι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι ανήκουν μαζί με την φιλοσοφία και γενικά με τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων στις κύριες βάσεις του Κύκλου πολιτισμού
της Δύσης και ιδιαιτέρως της λογοτεχνίας και σχεδόν όλων των καλών τεχνών.

Πέραν τούτου είναι ο ηθικοπλαστικός ρόλος αυτών των μύθων ήδη από την αρχαιότητα έως σήμερα τεράστιος. Η Ιλιάς ήταν ήδη στην Αρχαία Ελλάδα η βάση της σωστής αγωγής των μαθητών.

Στις Ινδίες στηρίζεται ακόμη και σήμερα η διαπαιδαγώγηση των παιδιών
στα σχολεία επάνω στα έπη Ramayana ( στην ουσία ιδεολογικό εργαλείο για την εμπέδωση του απάνθρωπου  συστήματος των κοινωνικών
καστών ) και κυρίως Mahabharata ( πολύ ουμανιστικός μύθος ) . Το ίδιο σημειώνεται και με το περσικό έπος Shahname και με το γεωργιανό έπος „Ο Γίγας με την δορά (τομάρι) του τίγρη“ από τον Shota Rustaveli.

Δηλαδή οι μύθοι και η παράδοση αποτελούν βασικούς φορείς πολιτισμού και εκτός τούτου ανήκουν στην ταυτότητα κάθε έθνους- αυτά είναι σε άλλα έθνη αυτονόητα-, γι αυτό δεν υπάρχει ουδείς
λόγος να υποτιμηθούν. Είναι επομένως μεγάλο και ακατανόητο λάθος να χρησιμοποιείται στην Ελλάδα ο ορθολογισμός ως βαρύ πυροβολικό εναντίον των μύθων.Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

Πηγές ( από την βιβλιοθήκη   μου )

-M. Eliade; Histoire des croyances et idees religieuses, Paris, 1976 ( Geschichte der religiösen Ideen, Freiburg i. B., 1978 ), πρόκειται για ένα τεράστιο Standard- έργο (4 τόμοι),
-Α. Bancroft, Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London, New York, 1987,
-M. Eliade, La naissance du monde, Paris, 1959,
-W. Schmidtbauer, Mythos und Psychologie, München, 1999,
-C. Larrington (Edit.), The Feminist Companion to Mythology, Pandora Press, 1992,
-E. O. James, The Cult of the Mother Goddes, London, 1959,
-D. Steinwede/D. Först, Die Jenseitsmythen der Menschheit, Düsseldorf, 2005,
-S. Golowin/M. Eliade/J. Campbell, Die gr0ßen Mythen der Menschheit, Erfstadt, 2007,
-Knaurs Lexikon der Mythologie, München, 1999,
-M. Jordan, Myths of the World, London, 1996,
-S./P. Botheroyd, Keltische Mythologie , Wien, 2004,
-W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch, Essen, 2004.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 30.3.14 ),  στις 26.7.15 καθώς και στις 22.1.17.

Προσθήκη :

Τι σημαίνει  η έννοια  Ιστορία ;

Σύμφωνα με την αντίληψη περί της Ιστορίας που έχει επικρατήσει ήδη τον 19ο αι. στην προηγμένη Ευρώπη , είναι η Ιστορία μία αναγνωρισμένη επιστήμη, με την οποία ασχολούνται ειδικοί επιστήμονες στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση καθώς και στην έρευνα.

Η Ιστορία ασχολείται με την γένεση και εξέλιξη συγκεκριμένων πολυποίκιλων γεγονότων και φαινομένων. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στην ερμηνεία των γεγονότων , κάτι που εξαρτάται από την μεθοδική και μεθοδολογική προσέγγιση και τοποθέτηση του εκάστοτε ειδικού , εάν π.χ. εφαρμόζεται η ιδεαλιστική ή η υλιστική ή κάποια άλλη μέθοδος.

Η πρώτη ασχολείται κυρίως με τα γεγονότα σε συνδιασμό με τις ιδέες, ενώ η δεύτερη έχει ως κύριο αντικείμενο πρωτίστως τους ταξικούς αγώνες και τις παραγωγικές δυνάμεις. Μάλλον ένας συνδυασμός και των δύο κυρίων μεθοδολογιών οδηγεί σε πιό σωστά αποτελέσματα.

Σημειώνεται ακόμη ένα πρόβλημα, εάν π.χ. ο ιστορικός είναι διατεθειμένος να αντικατοπτρίσει την αντικειμενική  πραγματικότητα ή να την παρερμηνεύσει έως και να την την διαστρευλώση  για εθνικιστικούς λόγους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει συνήθως στα σχολικά βιβλία μερικών χωρών, όπου στα πλαίσια της πατριωτική αγωγής εκουσίως διαστρεβλώνεται η αλήθεια ή αυτό συμβαίνει μέσω της   αποσιώπησης σημαντικών  γεγονότων.

Ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο σκοπό των ιστορικών βιβλίων απαιτεί το ήθος του επιστήμονα από έναν ιστορικό να δημοσιεύσει πάντα και παντού την αντικειμενική αλήθεια και όχι την δική του υποκειμενική „αλήθεια“, η οποία είναι φυσικά μόνον μία υποκειμενική ερμηνεία η και παρερμηνεία.

Οταν πρόκειται για ιδιαιτέρως σημαντικά διεθνή γεγονότα, εφαρμόζεται ο κανώνας της διασταύρωσης των γνωμών των ιστορικών και κατόπιν εφαρμόζεται η μεθοδική αρχή consensus professorum et doctorum ( ομοφωνία των καθηγητών και των διδακτόρων ). Κάθε επιστήμονας είναι πέραν τούτου επαγγελματικά υποχρεωμένος να αναφέρει και άλλες απόψεις περί ενός συγκεκριμένου γεγονότος και όχι μόνον την δική του.

—————————————————–

Επος

Από επιστημονική άποψη είναι το Έπος (Ε.) ένα σχετικά μεγάλο ποίημα περί ηρώων. Πολλές φορές έχει σαν αντικείμενο θέματα από την μυθολογία και την αρχαιότατη ιστορία. Το Ε. δεν θεωρείται γενικά σαν αξιόπιστη ιστορική πηγή. Στην οικιακή μου βιβλιοθήκη βρίσκονται πολλά Ε. από διαφορετικές εποχές , πολιτισμούς και χώρες, μεταξύ αυτών το αρχαιότερο Ε. της ανθρωπότητας το Gilgamesh ( προ περίπου 4.500 ετών) , φυσικά η Ιλιάς και η Οδύσσεια , η Aeneis ( Vergilius ), τα ινδικά Ε. Μahabbarata και Ramayana, το γερμανικό Nibelungen, το περσικό Schahname και το φιννλανδικό Kalevala.

Σε όλα πρόκειτα για ποιήματα ( προϊόντα της ποιητικής φαντασίας ) συνδεδεμένα με πρωτίστως παράξενη ερμηνεία γνωστών ιστορικών γεγονότων. Π. χ. η αιτία για τον Τρωϊκό πόλεμο ήταν συγκρουόμενα συμφέροντα των Αχαιών με την Τροία ( Ίλιον, χιττίτικα Βιλούσα) και όχι η απαγωγή της ωραίας Ελένης. Η ανακάλυψη του Schliemann αφορούσε στην πραγματικότητα μίαν εποχή 1000 έτη προ του Τρωϊκού πολέμου κλπ. Και όμως χωρίς τον Ομηρο δεν θα εύρισκε ο Schliemann ούτε την Τροία ούτε τις Μυκήνες. Έτσι έχει αποδειχθεί περίτρανα , ότι οι τότε αρχαιολόγοι δεν διέθεταν δημιουργική φαντασία, για να μην πούμε , ότι κοιμούνταν.

Ο ιστορικός περιηγητής Παυσανίας ( 2ος μ.Χ., καμία σχέση με τον Σπαρτιάτη βασιλέα Π. ), καταγόμενος από την Μικρά Ασία, στηρίζεται στην „Περιήγησή“ του σε αυτά που ο ίδιος διεπίστωσε ( διαφορά με τον Ηρόδοτο ) αλλά και σε πολύ παλαιότερες πηγές. Το βιβλίο του είναι για την κατανόηση της αρχαίας ιστορίας του πολιτισμού σπουδαιότατο μεν, αλλά περιέχει και πολλά λάθη.

Δημοσιευθέν στο Βήμα ( ηλεκτρονική έκδοση , 22. 10. 12).

——————————————————-

Εθνικά Επη και η ιστορική Πραγματικότητα

Στον παρελθόντα μισόν αιώνα έχω συλλέξει συστηματικά τα εθνικά έπη πάρα πολλών λαών, ευρωπαϊκών, ασιατικών και καυκασίων. Στην πλειονότητά τους αφορούν κάποια ιστορικά γεγονότα μεν, τα οποία όμως έχουν διαδραματισθεί στο μακρυνό παρελθόν τελείως διαφορετικά.

Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τα εξής έπη : Ιλιάδα και Οδύσσεια, τα ινδικά Mahabharata και Ramayana, το περσικό Shahname, το γεωργιανό Ο ηρωας με το δέρας τίγρη, το γερμανικό Nibelungen, το ιρλανδικό Η ληστεία των βοδιών, το φιννλανδικό Kalevala και το ρωσικό Ρατζιβιλόφσκαγια Λετόπις (Το Χρονικό του Ρατσιβίλ).

Συγκεκριμένα μερικά παραδείγματα από την ελληνική μυθολογία:

α) Η θεά της ομορφιάς και του πολέμου έφθασε ως Ishtar από την Βαβυλωνία στην Φοινίκη ως Ashterut και κατόπιν την μετέφεραν οι Φοίνικες στην Κύπρο, όπου έχει μετονομασθεί σε Αφρο-δίτη ( η αναδυόμενη από τον αφρό. Ετσι βγαίνει νόημα από την ονομασία) .

β) Παράδειγμα από την Ιλιάδα : Η αρπαγή της ωραίας Ελένης και ο Τρωϊκός Πόλεμος αφορούν ένα ιστορικό γεγονός από την Εποχή του Χαλκού που αναφέρεται σε ντοκουμέντο που έχει βρεθεί σε σφηνωειδή γραφή στην βασιλική βιβλιοθήκη της Hatusha, πρωτεύουσας του χιττιτικού βασιλείου.

Στο ντοκουμέντο γίνεται λόγος για κάποιους Αχαγιάβα (Αχαιούς,  οι οποίοι έχουν επιτεθεί και καταστρέψει την πόλι Βιλούσα στα χιττιτικά) , Ιλιον στα Ελληνικά.
Οι ιστορικοί πρεσβεύουν την άποψη , ότι οι Ελληνες εισήγαγαν σιτηρά από την Ουκρανία, αλλά αναγκαζόταν να πληρώνουν στην πόλη Ιλιον που εφύλαγε τα στενά των Δαρδανελίων και ετσι απέκτησε μεγάλο  πλούτο. Οταν όμως το Ιλιον επανειλλημμένα έχει αυξήσει τα διόδια, αποφάσιασαν οι Αχαιοί να επιφέρουν μίαν τελική πολεμική επίλυση του προβλήματος.

γ) Η Οδύσσεια αναφέρει το πολυετές και περιπετειώδες ταξείδι του Οδυσσέα.
Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για πολυάριθμα ταξείδια και για ανάλογες περιπέτειες εκατοντάδων Ελλήνων στην εποχή του Χαλκού που έγιναν η βάση του λογοτεχνήματος του Επους.

Iefimerida (12.11.15)

——————————————————

 

Ιλιάς του Ομήρου, Ιστορία ή ποίημα ;

Διεθνώς υφίσταται ομοφωνία μεταξύ των ειδικών αρχαιολόγων (consensus doctorum et professorum), ότι η Ιλιάς και το ινδικό Mahabharata είναι επικά ποιήματα με κάποιον ιστορικό πυρήνα (κάποια γεγονότα στην Εποχή του Χαλκού).
Στην βασιλική βιβλιοθήκη στην πρωτεύουσα των Χιττιτών Hattusha έχει βρεθεί σχεδόν όλο το κρατικό αρχείο φυσικά σε σφηνοειδή γραφή. Σε ένα ντοκουμέντο αναφέρεται μία επιστολή του βασιλιά των Χιττικών στον αρχηγό των Αχαγιάβα (Αχαιών ) να εγκαταλείψουν αμέσως τα δυτικά παράλια (της Μικράς Ασίας), ειδάλλως θα τους τιμωρήσει αυστηρά. Τους αποκαλεί ληστές !
Τα χιττίτικα θεωρούνται σαν η πιό αρχαία ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Το δικό τους έπος είναι περίπου 600 έτη πιό αρχαίο από την Ιλιάδα και ονομάζεται Ullikummi. Το έχω σε γερμανική μετάφραση. Καθημερινή (20.11.14)

———————————————-

Πίστη, Μύθοι, Μεταμορφώσεις

1. Άλλο η πίστη και άλλο η γνώση. Η πίστη είναι έμφυτη σε κάθε ανθρώπινο όν, γιατί , όπως προ μερικών ετών έχει επιστημονικά αποδειχθεί από κορυφαίους νευρωνιολόγους υφίσταται στο μυαλό του μεταξύ των 100 δισ. νευρωνίων μία ομάδα , η οποία είναι υπεύθυνη γενικά για την πίστη χωρίς όμως θρησκευτική συγκεκριμενοποίηση .

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι παγανιστής. πολυθεϊστής (Ινδίες), πανθεϊστής, μονοθεϊστής κοκ. Η πίστη είναι δική του υπόθεση και ταυτόχρονα ανθρώπινο δικαίωμα.
Με άλλα λόγια έχει αποδειχθεί, ότι η πίστη ανήκει στο DNA του ανθρώπου. Επομένως είναι αδύνατον να απαγορευθεί. Επίσης ενεργούν άδικα, απολίτιστα και αντιεπιστημονικά, όποιοι λοιδωρούν τους πιστούς.

2. Η πίστη έχει κατ αρχάς εκφρασθεί στα μύθη όλων των λαών, δηλαδή η θρησκεία πέρασε από την μυθολογία. Έτσι μπορεί να εννοήσει ο ουδέτερος και αντικειμενικός παρατηρητής τις τρείς μονοθεϊστικές θρησκείες ( Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός) καλύτερα, εάν ασχοληθεί συστηματικά με την προϋπάρχουσα μυθολογία των λαών της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

3. Οι άνθρωποι παρακολουθούσαν επί χιλιάδες χρόνια την φύση την αιώνια. Έβλεπαν τις μεταμορφώσεις της φύσης, ιδιαιτέρως των φυτών, των δένδρων, των φρούτων και των δημητριακών ύστερα από την εφεύρεση της γεωργίας. Παρακολουθούσαν επίσης και την σελήνη και αργότερα τον ήλιο. Διαπίστωναν, ότι κάπου στο τέλος του Δεκεμβρίου άλλαζε ο ήλιος τη θέση του στον ουρανό.

Στην μυθολογία πολλών λαών έχει συνδεθεί αυτό το φυσικό φαινόμενο με την γέννηση κάποιων θεοτήτων ( Οσίρης, Τουμουτς. Αδώνης κλπ.), οι οποίοι κατά την διάρκεια του χειμώνα πέθεναν και την άνοιξη ξαναζωντάνευαν ( Ανάσταση ).

4. Οι «Μεταμορφώσεις” ήταν αδιάσπαστο κομμάτι όλων των παγανιστικών και πολυθεϊστικών θρησκειών και ειδικά των τοτεμιστικών μύθων και των ποιημάτων (π.χ. Οβίδιος , “Μεταμορφώσεις» ).Οι ποιό γνωστές είναι οι μεταμορφώσεις ανθρώπων σε ζώα, όπως π.χ. η μεταμόρφωση πειρατών σε νυχτερίδες, του Υακύνθου σε άνθος του ίδιου ονόματος, το ίδιο με τον Νάρκισσο, της Δάφνης σε δένδρο, της νύφης Σύρινξ σε φλογέρα κτλ.

Νέες θρησκείες αποδέχονταν από λόγους σκοπιμότητας εν μέρει την παράδοση ειδωλολατρικών θρησκειών.Το ίδιο έκαναν και ο Χριστιανισμός, ο Μωαμεθανισμός και σε μεγάλη κλίμακα ο Ινδουϊσμός, για να γίνουν οι θρησκείες αποδεκτές από τον απλό λαό. Κανονικά δεν έχουν π.χ. οι πολλές εικόνες στις ρωμαιοκαθολικές εκκλησίας και όλη η λειτουργία ουδεμία σχέση με την χριστιανική πίστη και όμως είναι απαραίτητες.

5. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό τρία (Αγία Τριάδα, τρείς ψαράδες είδαν την Μεταμόρφωση ).
Ήδη στην Μεσολιθική Εποχή ( 8χιλ.-5.500 π.Χ. ) ήταν η συμβολική σημασία του τρία γνωστή : Σελήνη, Γη, Υπόκοσμος ( Βασίλειο του θανάτου ). Η σελήνη ήταν η υψίστη θεότητα, γιατί οι θηροκυνηγοί δρούσαν με την βοήθεια του φεγγαρόφωτου.

Με την γεωργία στην Ευρώπη στην Νεολιθική Εποχή είχε αντικατασταθεί η σελήνη με τον ήλιο, ο οποίος ξαφνικά είχε αναβιβασθεί σε ανώτατη θεότητα. Στην Μέση Ανατολή υπήρχαν συνήθως θεϊκές Τριάδες, όπως π.χ. στην Αίγυπτο η Ίσις, Ο Οσίρης και ο Χόρους, στην Μεσοποταμία το ίδιο ( Πατήρ, Μήτηρ και Υιός ). Από εκεί προέρχεται η χριστιανική Αγία Τριάδα, μόνον που η Μήτηρ είχει αντικατασταθεί με το Άγιον Πνεύμα. Η πατριαρχαλική κοσμοθεωρία είχε εκδιώξει την Μητέρα από την Αγία Τριάδα.

Στην Φιλοσοφία έχει συνεχισθεί η Τριάδα και δη από τον Αριστοτέλη ( τρεις εξουσίες στη Πόλη, τρία στοιχεία του κράτους) και στην νεώτερη ιστορία της Ευρώπης τα τρία κοσμοϊστορικά συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789 (Liberte, Egalite, Fraternite ( Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη ). Ιδέ εκτενέστατα και εκλαϊκευμένα επιστημονικά στο Μπλογκ μου. Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο.  (2012)

———————–

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>