Θρησκεία , Σταυρός Προχριστιανικό Σύμβολο, Μόσχα Κέντρο Ορθοδοξίας ; Χριστιανισμός-Ισλάμ Παράδοση Ιερά Οχτολογία, 2ο

Θρησκεία , Σταυρός Προχριστιανικό Σύμβολο, Μόσχα Κέντρο Ορθοδοξίας ; Χριστιανισμός-Ισλάμ Παράδοση Ιερά Οχτολογία, 2ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του “Αμφίστομη θρησκοληψία”, δημοσιευθέν στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση, 27. 4. 14 )

Και εδώ πρόκειται για ένα πολύπτυχο και λίαν ενδιαφέρον θέμα. Λόγω χώρου θα περιορισθούμε στις σπουδαιότερες πτυχές του.

1. Ο όρος θρησκεία

σημαίνει α ) μία συγκεκριμένη μορφή της πίστης, την οποία έχει αναγνωρίσει μία μεγαλύτερη κοινωνία ανθρώπων, β ) την λατρεία του Θεού, γ ) την ένθερμη ευλάβεια και δ ) το μάθημα των θρησκευτικών ( Ιδέ Duden, Das Große Fremdwörterbuch, Mannheim/Leipzig, 2000, S. 1159 ).

2. Νόημα της θρησκείας

Στο κέντρο όλων των αληθινών θρησκειών εστιάζεται η θεοσέβεια των πιστών. Μεταξύ των περισσότερων θρησκειών από το ένα μέρος και των άλλων ανθρώπινων τοποθετήσεων και κατευθύνσεων , όπως της επιστήμης, της φιλοσοφίας και των καλών τεχνών από το άλλο μέρος υφίσταται μία καθοριστική διαφορά : άγιο και ιερατικό σην θρησκεία, μη άγιο και κοσμικό στην κοινωνία.

Στο άγιο και ιερατικό ανήκουν ο Θεός και οι θεοί, ειδικοί τόποι και περίοδοι, κείμενα και πράξεις, εντολές και απαγορεύσεις και άνθρωποι σαν πρότυπα π.χ. οι Αγιοι).Το άγιον προσδίδει στην θρησκευτική πράξη ένα καθοριστικό νόημα. Στην περίοδο προ του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού , αλλά ακόμη και σήμερα σε χώρες εκτός του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού έπαιζε και παίζει ακόμη η θρσκεία έναν σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση της συνοχής εθνών και κοινωνιών δίδωντας νόημα σε πολλές εκφάνσεις του βίου.
Αλλά ακριβώς αυτός ο ρόλος της θρησκείας εμπεριέχει πολλούς κινδύνους, όπως π.χ. μερικές μορφές του δογματισμού, του φονταμενταλισμού και του φανατισμού, γιατί η θρησκεία μεταβάλλεται σε εργαλείο για την πραγματοποίηση μη άγιων σκοπών ( π.χ. πολιτική θρησκοκαπηλεία, η θρησκεία σαν «όπιο του λαού» ειδικά στην Ινδία κ.λ.π.).

Στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού άρχισε μέσω της Αναγέννησης, του Ουμανισμού, του Διαφωτισμού, αλλά και του Προτεσταντισμού καθώς και της ανεξαρτοποίησης της ηθικής και της πολιτικής καθώς και της ταχείας εξέλιξης των επιστημών και των καλών τεχνών να μειώνεται βαθμιαία η επιρροή της θρησκείας στην κοινωνία.
Ηδη στην αρχαία Ελλάδα έχει ασκηθεί κριτική στην θρησκεία ( Ξενοφάνης, θα επανέλθουμε ), όμως οι σφοδρές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις έχουν διαδραματισθεί στην εποχή του Διαφωτισμού, αν και μερικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση έκανε ήδη τον 17o αι. ο φιλόσοφος Baruch Spinoza, ο οποίος έχει επί τη βάση ενός νοητικού συστήματος εμπεδώσει θεωρητικά τον πανθεϊστικό μονισμό ( ο Θεός σαν φύση ως μοναδική, απόλυτη και αιώνια ουσία ).

Γάλλοι διαφωτιστές, πρωτίστως οι υλιστές έχουν πρεσβεύσει την άποψη , ότι η θρησκεία και ειδικά η καθολική εκκλησία ήταν ένας βασικός πυλώνας του Ancien regime και της φεουδαλικής ιεραρχίας . Ο μεγαλύτερος υλιστής φιλόσοφος της Γαλλίας τον 18ο αι. P.Τ. Holbach αξιολόγησε την θρησκεία ως έναν οργανισμό της καταπίεσης και της διαφθοράς ( Ιδέ το περιβόητο βιβλίο του Le christianisme devoile, London, 1766 ), ενώ o κορυφαίος διαφωτιστής Voltaire λοιδορούσε μεν την θρησκεία, αλλά ταυτόχρονα έχει υπογραμμίσει τον θετικό ρόλο της για την κοινωνική σταθερότητα !

Αγγλοι ( E.H. Cherbury, J. Toland, Shaftesburi etc. ( ακόμη και σήμερα είναι το Λονδίνο κέντρο των αθεϊστών όλου του κόσμου ) και Γερμανοί ( οι κορυφαίοι φιλόσοφοι Ι. Κant και G.F. Hegel καθώς και ο φιλόσοφος J.G. Fichte ) έχουν αποκρούσει την απαίτηση της χριστιανικής θρησκείας να έχει το μονοπώλιο της αλήθειας.

Σε σύγκριση με αυτούς ήταν ο γνωστός ελληνολάτρης F.Nietzsche αναμφιβόλως ένας φανατικός εχθρός της χριστιανικης θρησκείας . Προτιμούμε να μην αναφέρουμε τους κανονιοβολισμούς του, αλλά μόνον η θέση του αρκεί, ότι η θρησκεία είναι διεστραμμένη και καταστρέφει την ανθρωπότητα.

Και ο Kal Marx ήταν αυτονοήτως μεγάλος εχθρός της θρησκείας, αλλά οι νεομαρξιστές A. Gramsi, E. Bloch, R. Garaudy και M. Horkheimer έχουν διατυπώσει την σωστή άποψη, ότι η τοποθέτηση του Marx και κατόπιν του ορθόδοξου μαρξισμού ήταν μη διαλεκτική και έχουν επισημάνει ιδιαιτέρως την πρακτική , απελευθερωτική και φιλολαϊκή δύναμη της θρησκείας.
Συνιστώ σε κάθε φανατικό και καθυστερημένο Ελληνα νεοσταλινιστή να το διαβάσει αυτό πολύ προσεκτικά.

Στο πεδίο της φιλοσοφίας διαπιστώνουμε και θετικές απόψεις για την θρησκεία ( Πλάτων ούτως ή άλλως, Αριστοτέλης ) . Γενικά σημειώνονται τα εξής επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της θρησκείας :
α ) Πολιτικό :Η θρησκεία αποτελεί για τους ανώτερους κρατικούς λειτουργούς μία δυνατότητα να πείσουν τους πολίτες να σέβονται τους ηθικούς κανώνες.
Ηδη ο Κριτίας έχει υπογραμμίσει τον ρόλο των θεών που σημαίνει της θρησκείας για την διατήρηση της ηθικής τάξης (VS 88 B 25).

β ) Επιστημονικό : Η θρησκεία είναι μία προσπάθεια να δοθούν εξηγήσεις περί των φυσικών φαινομένων , περί των οποίων λείπουν οι απαραίτητες γνώσεις ( πρωτίστως Δημόκριτος και Lucretius ).

γ ) Ανθρωπολογικό : Μία από τις βάσεις της θρησκείας είναι η ανάγκη και επιθυμία του ανθρώπου να επικρατεί μία πολιτισμική σταθερότητα. Σύμφωνα με τον Cicero είναι ο
φόβος και η λατρεία του θείου βασικές ανθρώπινες ανάγκες.

δ ) Ηθικό : Η θρησκεία είναι σε θέση να επηρεάσει τον άνθρωπο να ενεργεί ηθικά και προς όφελος του συνόλου ( I. Kant, J. Fichte, αμφιλεγόμενη στάση ), ( Ιδέ Enzyklopädie Philosophie und Wissenschafstheorie, hrsg,. von J. Mittelstraß, Band 3, Stuttgart/Weimar, 2004, S. 577-586 ).

ε) Πολιτισμικό : ΟΙ θρησκείες έχουν κατά πολύ συμβάλλει μέσω των ηθικών αρχών στον εκπολιτισμό λαών. Αναφέρουμε μόνον τα πιό γνωστά παραδείγματα : εκπολιτισμός των Ρώσων και των βαλκανικών λαών μέσω της Ορθοδοξίας, των πολυάριθμων αρχαίων γερμανικών και κελτικών λαών μέσω του στην ουσία
Ρωμαιοθολικισμού, εκπολιτισμός λαών μέσω του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού.

ζ) Ιστορικό : Από την Μεσολιθική εποχή των
αρχαιοτάτων σαμάνων σε όλον τον κόσμο , σε όλα τα φύλα και σε όλους τους λαούς έως σήμερα υφίστανται θρησκείες σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις με το απραίτητο ιερατείο ως μεσολαβητή μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού (
( Ιδέ εκτενέστατa και πειστικά το εκπληκτικό βιβλίο A. Bancroft , Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London/New York, 1987 ).

η) Εθνικά : Ο καθοριστικός ρόλος της χριστιανικής θρησκείας στην διαδικασία της εθνογένεσης όλων των ευρωπαϊκών εθνών και ιδιαιτέρως των Ισπανών, των Πολωνών, των Ρώσων και
των βαλκανικών , ιδιαιτέρως των Ελλήνων είναι γνωστότατος . Οποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, είναι οπωσδήποτε θύμα εντατικής ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου.

Και όμως υπάρχουν δυστυχώς όχι λίγοι, οι οποίοι
λοιδωρούν την θρησκεία και τον κλήρο γενικά, συχνά ακόμη και εδώ στην σελίδα ενός καθηγητού της Θεολογίας ( Καθημερινή, Χ. Γιανναράς ).

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον αήθη κα προκλητικό τρόπο έκφρασης μερικών δήθεν προοδευτικών συσχολιαστών. Κατά την γνώμη μας μπορούν αυτοί να ασκήσουν κριτική , αλλά με πολιτισμένο τρόπο. Αν δεν απατώμαι, ισχύει και εδώ η δεοντολογία, η οποία δεν είναι μία μικροαστική εφεύρεση, αλλά κάτι το απαραίτητο στις σχέσεις μεταξύ πολιτισμένων ανθρώπων.
Ο διάλογος βασίζεται πέραν τούτου σε
επιχειρήματα-αντεπιχειρήματα και όχι σε γελοίες λοιδορείες και προσβλητικές εκφράσεις και μεταξύ των σχολιαστών («επάρατε» !!! crescendo της γελοιότητας και θρασύτητας εκ μέρους των αυτοκληθέντων αμυντόρων της Θρησκείας).

Εν τούτοις, ας υπενθυμίσουμε, ότι στο όνομα της πίστης και της θρησκείας έχουν διαπραχθεί πολλά και μεγάλα εγκλήματα ( σφαγές των οπαδών χιστιανικών σεκτών στο Βυζάντιο, ολοκαυτώματα της απάνθρωπης, εγκληματικής και
τρισκατάρατης Santa Inquisicion («Ιεράς Εξέτασης» , άγνωστη στην Ορθοδοξία ), τρομερά εγκλήματα εκ μέρους των Σταυροφόρων ( deus vult !), αλληλοσπαραγμοί και βαρβαρότητες μεταξύ των Καθολικών και των Διαμαρτυρομένων 30 ολόκληρα χρόνια (Religionskrieg !, ένα τρίτο του πληθυσμού έχει σκοτωθεί) κ.λ.π.) , για τα οποία όμως δεν είναι
υπεύθυνες η πίστη και η θρησκεία, αλλά η εργαλειοποίηση και η εκμετάλλευσή των για πολιτικούς λόγους, όπως κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα με τον «Πολιτικό Ισλάμ (Ταλιμπάν, Αλ Καίντα, “Ισλαμικό Κράτος” κ.ο.κ.).

Και όμως : Στην νεώτερη ευρωπαϊκή ιστορία έχει αποδειχθεί, ότι η καταπολέμηση της θρησκείας και ιδιαιτέρως της χριστιανικής ηθικής οδηγεί κατ ευθείαν στην καταστροφή των ηθικών αξιών και τελικά στην πολιτισμική βαρβαρότητα (ολοκληρωτικά καθεστώτα).

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει διατυπωθεί το
ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας σε σημαντικά διεθνή ντοκουμέντα : Γενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1948, άρθρο 18), Διεθνής Συνθήκη περί των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων (1966, άρθρο 18), Ευρωπαϊκή Συνθήκη για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1950, άθρο 9).

Γενικά συμπεράσματα :

α) Η θρησκεία είναι σε συνδυασμό με την πίστη ένα ανθρώπινο φαινόμενο , ανήκει στις βασικές ελευθερίες και στα δικαιώματα κάθε ανθρώπου και πολίτου, αλλά σε συγκεκριμένη μορφή δεν είναι υποχρεωτική εκ μέρους δυνάμεων έξωθεν για όλους.

β) Η θρησκεία είναι σε θέση να ενδυναμώσει μέσω της ηθικής διδασκαλίας της την κοινωνική και εθνική συνοχή.

γ) Οι μη θρήσκοι έχουν το ηθικό καθήκον να σέβονται αυτό το ανθρώπινο δικαίωμα και να μην λοιδορούν ή προσβάλλουν τους πιστούς. Ισχύει όμως και το αντίθετο.

Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά στην Καθημερινή (τελευταία φορά στις 5.11.2016, 9.7.17)

—————————————–

“Ανώτερες” θρησκείες !

Ο προηγούμενος Ρωμαιοκαθολικός Πάπας έχει διατυπώσει την άποψη, ότι η ρωμαιοκαθολική έκφανση του Χριστιανισμού είναι ανώτερη από τις άλλες.

Οι Θεολόγοι του Ισλάμ πρεσβεύουν την άποψη, ότι η δική τους θρησκεία είναι ως νεότερη ανώτερη από τις άλλες “Μωσαϊκές” θρησκείες (Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός).
Ιεράρχες της Ορθοδοξίας θεωρούν την δική τους έκφανση του Χριστιανισμού ως ανώτερη από τον Ρωμαιοκαθολισμό και τον Προτεσταντισμό κλπ.

Αλλά μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία κατηγορούσε ακόμη το 1991 τους Προτεστάντες ως αιρετικούς. Ακριβώς έτσι το άκουσα στο ναό της γενέτειράς μου και κατόπιν ρώτησα τον ιερέα , γιατί μιλάει με τόσο ΜΙΣΟΣ (“Αγαπάτε αλλήλους” !!!). Η απάντησή του : Η Ιερά Σύνοδος το έγραψε έτσι.

Καθημερινή (2.10.16)

——————————————-

Το έχω ήδη αναφέρει πολλές φορές :

Ο Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού δεν στηρίζεται στη Θρησκεία , ούτε πιστεύει σε μία συνέχεια του βίου μετά τον θάνατο. Είναι οι Κινέζοι, οι Κορεάτες, οι Βιετναμέζοι κλπ. δυστυχείς και καταθλιμένοι ;

Σε ό,τι αφορά τον Χριστιανισμό, σημειώνεται μία υποχώρηση στην κοινωνία τόσο , που άρχισαν να κλείνουν εκκλησίες. Ακόμη και ο ρώσος πατριάρχης έκανε το περασμένο έτος παράπονο που πρωτίστως πηγαίνουν στην Εκκλησία γριές και γέροι, ενώ ύστερα από τις κοσμοϊστορικές αλλαγές ήταν αυτές γεμάτες με νέους. Αυτό το έχω ήδη διαπιστώσει και στην πόλη όπου ζω.
Πέραν τούτου δεν τολμούν μερικοί χριστιανοί να εκφράσουν δημόσια την θρησκευτική τοποθέτησή του.

Κατά τα άλλα είναι η πίστη ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ προσωπική υπόθεση κάθε ανθρώπου.

Καθημερινή (30.10.16)

—————————————

Εχω στην Βιβλιοθήκη μου τα εξής Ευαγγέλια , τα οποία έχω συστηματικά μελετήσει :

1. Η Αγία Γραφή, Ιερά Γράμματα μεταφρασθέντα εκ των Θείων Αρχαιτύπων. Αυτό το είχε η γιαγιά μου επί δεκαετίες και το έχω κληρονομήσει. Πρόκειται και για οικογενειακό κειμήλιο.
2.Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον ερμηνευτική απόδοσης υπό Κολιτσαρά, 1985. Μου το δώρησε  μία θεία μου (96 ετών).
3. Η Καινή Διαθήκη, Το πρωτότυπον κείμενον με νεοελληνικήν μετάφρασην, 1967.
4. Die Bibel, 1984.

5. Die Gute Nachricht, Das Neue Testament, 1980.
6.Martin Luther, Die ganze Heilige Schrift, Band 1, Band 2, 1545 (2008). Εν τω μεταξύ έχουν 72 Γλωσσολόγοι και Θεολόγοι επεξεργασθεί και εκσυγχρονίσει την λουθηρική μετάφραση, η οποια θα εκθοθεί το επόμενο έτος. Ακόμη και αθεϊστές την έχουν παραγγείλει.
7. Die Bibel, 1980.
8. Alfred Pfabigan, Die andere Bibel, Gottes verbotene Worte (Οι απαγορευμένες λέξεις του Θεού), 1991.
9.Das Evangelium nach Judas, 2007.
10. K.Ceming/J. Werlitz (καθολικοί Θεολόγοι του Πανεπιστημίου του Μανάχου !), Die verbotenen Evangelien (Τα απαγορευμένα Ευαγγέλια), Apokryfe Schriften, 2004.

Αυτονοήτως έχω στην Βιβλιοθήκη μου και τα ιερά βιβλία και άλλων Θρησκειών :

1. Των Eβραίων : Talmud, Kabala, Midrasch.
2. Το Κοράνιο.
3. Ολα τα  ιερά βουδιστκά  κείμενα (πολύ ανθρωπιστικά).
4. Τα σημαντικότερα κείμενα του Ινδουισμού (πολύ μυστικιστικά και δυσνόητα).
5. Ολα τα κείμενα του Κονφούκιου( στην ουσία Κοινωνιολογία, Θεωρία του κράτους και του Δικαίου).

Πολύ πραγματιστικά.

6. Τα λίαν ενδιαφέροντα κείμενα του Ζωροάστρη (Zarathustra). Πολύ φιλοσοφικά και ηθικά. Εχουν επηρεάσει τον Χριστιανισμό : παράδεισος, Φως κλπ.
7. Τα άκρως ενδιαφέροντα μανιχαϊστικά, κοπτικά και μανταϊστικά κείμενα της Γνώσης.

8. Πέραν τούτου ανεξαιρέτως  όλα τα ιερά κείμενα των αρχαίων θρησκειών (αιγυπτιακά, σουμερικά, ακκαδικά, βαβυλωνικά, χιττιτικά.

Είμαι πεπεισμένος , ό,τι η γνώση των ιερών βιβλίων των προαναφερθέντων Θρησκειών ανήκει στην παγκόσμια εγκυκλοπαιδική μόρφωση και πέραν τούτου είναι τελείως απαραίτητη για την κατανόηση άλλων κύκλων πολιτισμού.

Επίσης πρεσβεύω την άποψη, ότι ακόμη και για τους αθεϊστές θα ήταν ενδιαφέρον να μελετήσουν την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη ) των Χριστιανών .

Ας επισημάνουμε εκ νέου, ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός ανήκουν ιστορικά στις βάσεις του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση).

Καθημερινή (6.11.16)

———————————————————-

Σταυρός, αρχαιότατο και οικουμενικό σύμβολο

ΟΙ ειδικοί ιστορικοί έχουν προ δεκαετιών αποδείξει, ότι ο σταυρός ανήκει στα πιο οικουμενικά και πιο αρχαία σύμβολα της ανθρωπότητας. Π. χ. στην Κύπρο ήδη 2500 π.χ. , στην Ασσυρία, στην Αίγυπτο, στην Κίνα ακόμη και στο αρχαίο Μεχικό ( “Codex Fejervary-Mayer”).

ΠΗΓΕΣ (από την Βιβλιοθήκη μου) :
-Knaurs Lexikon der Symbole, v. Hans Biedermann, , ISBN 3-89996-252-4, München, 2004, S. 248-252.
-Lexikon der Symbole, v. Udo Becker, ISBN 3-89836-219-1, Köln, 1992, S.154-156.
Καθημερινή ( 6.3.16)

——————————————-

Με τον Σταυρό στο χέρι, Λύση προβλημάτων

Μόνο το σταυρό στο χέρι είναι παρωχημένη συνήθεια , αλλά ιδανική για τους καραμπινάτους τεμπέληδες, ανίκανους και γενικά για άτομα χωρίς ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ και ΑΝΤΟΧΗ. Και οι τρείς όροι είναι στο μέσο Ελληνα ακατανόητες.

Χαιρετίσματα από τον εξέχοντα ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ , όχι απλώς Φιλόσοφο Δημόκριτο (Θεωρία του Αντικατοπτρισμού, ήδη στην αρχαιότητα χωρίς θρησκευτικά δεσμά και εθνικιστικές αγκυλώσεις).
Καθημερινή (10.1.16)

———————————————————-

Διατί όχι η Μόσχα το νέο Κέντρο της Ορθοδοξίας ;

Ρεαλιστικά, γιατί η Καθολική Εκκλησία είναι άριστα οργανωμένη, ενώ η δική μας είναι διεθνώς σχεδόν χαοτική και χωρίς επιρροή. Είναι γεγονός, ότι ο δικός μας οικουμενικός Πατριάρχης παίζει μόνον έναν εικονικό ρόλο.

Είναι επίσης φαεινότερον του ηλίου , ότι η Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι παγκοσμίως η μεγαλύτερη, ισχυρότερη και πιο πλούσια. Ας μεταφερθεί λοιπόν το κέντρο της Ορθοδοξίας στη Μόσχα (“Τρίτη Ρώμη”).
Εκεί να αποφασίζουν , ποιός θα είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Μπορεί να προέρχεται από κάθε ορθόδοξη χώρα, φυσικά όχι μόνον από την Ρωσία.Το Βήμα (23.2.16)

——————————————————–

Χριστιανισμός, Ισλάμ, Παράδοση

Η παράδοση του σημερινού Χριστιανισμού έχει μεν ιουδαϊκές ρίζες, αλλά αφορά πρωτίστως τα περελθόντα περίπου 1500 έτη.

Δέον όμως να λάβουμε υπ όψη , ότι ύστερα απο το σχίσμα μεταξύ του Ρωμαιοκαθολικισμού και της Ανατολικής Εκκλησίας (Ορθοδοξίας) το 1054 καθώς και μετά την εμφάνιση του Προτεσταντισμού τον 16ο αι. έχει βαθμιαία δημιουργηθεί μία ιδία που σημαίνει μία μεταλλαγμένη παράδοση.

Οι διαφορετικές παραδόσεις είναι η γενική βάση για την διαφορετική ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ καθώς και για την διαφορετική ΕΙΚΟΝΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Οι τρεις χριστιανικές Κοσμοαντιλήψεις και οι Εικόνες του Ανθρώπου από το ένα μέρος και η Κοσμοαντίληψη καθώς και η Εικόνα του Ισλάμ από το άλλο μέρος είναι διαφορετικές μεν, αλλά μεταξύ της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ σημειώνονται και κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία.

Το Ισλάμ έχει μεταλλαχθεί σημαντικά τον 11 αι. στο Κάϊρο υπό την ολέθρια επιρροή του Θεολόγου και Φιλόσοφου Al Ghasali,.

Αλλά το Ισλάμ έχει παραλάβει καθοριστικά στοιχεία της Κοσμοαντίληψης και της Εικόνας του Ανθρώπου των αρχαίων ανατολίτικων πολιτισμών. Ιδέ εκτενέτερα στον Ιστότοπό μου τη μελέτη “Ισλαμική Τετραλογία”.Καθημερινή (31.2.16)

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Du kannst folgende HTML-Tags benutzen: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>