Αντιμεταρρυθμισμός ως Εγγενής Διαχρονική Παθογένεια, Ακρα Αριστερά Αντιμεταρρυθμιστική

Αντιμεταρρυθμισμός ως Εγγενής Διαχρονική Παθογένεια, Ριζοσπαστική Αριστερά ΑντιμεταρρυθμιστικήΑντιμεταρρυθμισμός ως εγγενής διαχρονική παθογένεια, Ριζοσπαστική Αριστερά, άκρως αντιμεταρρυθμιστική,
Μία νηφάλια και συστηματική θεώρηση χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες

Αφετηρία : Ας υπενθυμίσουμε, ότι η εικονική ευημερία στην εποχή της Μεταπολίτευσης είχε μία σαθρή βάση, τον υπέρογκο δανεισμό. Εν ολίγοις, η εθνική οικονομία δεν ανταποκρινόταν ουδόλως στους σε σύγκριση με άλλα κράτη της ίδιας οικονομικής δύναμης υψηλούς μισθούς και στις μεγάλες συντάξεις καθώς και στα πολυάριθμα προνόμια σε ιδιαίτερες πληθυσμιακές κοινωνικές ομάδες πρωτίστως των κομματικών οπαδών και ψηφοφόρων. Αλλά αυτή η παραδεισιακή κατάσταση έχει παρέλθει εσαεί και ανεπιστρεπτί. Μία επιστροφή στο βιοτικό επίπεδο προ της κρίσης είναι χίμαιρα.  Οποιος πολιτικός διακηρύττει το αντίθετο ψεύδεται εκουσίως.

Και όμως, έχει αποδειχθεί, ότι μέσω κίβδηλων υποσχέσεων μπορεί κανείς να κερδίσει εκλογές και να αναλάβει την εξουσία. Αλλά ύστερα από αυτήν την ιστορική Υβρι θα έπεται  η Νέμεσις. Αυτή η γενική κατάσταση είναι ο κύριος λόγος για μίαν ενασχόληση βάθους με το περιεχόμενο των εννοιών Αδράνεια, Ακινησία και Μεταρρύθμιση.

Η Αδράνεια είναι “η ιδιότης των σωμάτων να μη μεταβάλλωσι την κατάστασιν της κινήσεως ή ηρεμίας, αν δεν επιδράσει επ αυτών εξωτερική δύναμις” ( Ιδέ Λεξικόν της Νεοελληνικής Γλώσσης, Πρωίας , Αθήναι, πρώτος τόμος, σελ.54 και στο Μπλογκ μου το άρθρο “Αδράνεια, Εθνοψυχολογία “).

Η Ακινησία σημαίνει γενικά σημειωτόν στο παρόν στάδιο, έλλειψη πολιτικής βούλησης και ικανότητας για την απαραίτητη υλοποίηση αλλαγής, μεταρρυθμίσεων, εξέλιξης και τελικά της επίτευξης μίας πολυφασικής προόδου. Διατί υφίστανται η Αδράνεια, η Ακινησία και η Αντιμεταρρύθμιση ;

Εδώ αναφέρουμε μόνον τις σπουδαιότερες αιτίες :

α ) Αρχή της απόλαυσης της ζωής ( ευδαιμονισμός και πρωτόγονος ηδονισμός που έχουν διαμορφώσει και στην ουσία διαστρεβλώσει τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των Νεοελλήνων στην εποχή της Μεταπολίτευσης ) στα πλαίσια μίας επίπλαστης ευημερίας και γενικής διαφθοροποίησης (Ιδέ  εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη “Κοινωνικό Συμβόλαιο της Αμοιβαίας Διαφθοροποίησης”) .

β) Αρχή της ήσσονος προσπάθειας, κάτι που έχει στενότατη σχέση με την οκνηρία.

γ) Ελλειψη δυναμικότητας , η οποία όμως αντικαθίσταται με μίαν υπεραναπτυγμένη φραστική κινητικότητα ( π.χ. ακόμη και τώρα εν μέρει ψευτοεπαναστατικός ρητορικός λόγος και ανέξοδος λεκτικός πατριωτισμός υπό το νόημα της πατριδοκαπηλείας ).

Πέραν τούτου διαπιστώνουμε μικροκομματικούς λόγους, όπως η διαιώνιση των προνομιών της πολιτικής πελατείας πρωτίστως στο Δημόσιο (Ιδέ  στο Μπλογκ τη μελέτη “Πελατειακό Κράτος” ή “Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου” η Κλιεντελισμός ; Μία γλωσσολογική, κοινωνιολογική, και εθνολογική Ερευνα «). Αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα, ιδιαιτέρως για τα αριστερά, τα οποία είναι ανεξαιρέτως υποστηρικτές του ολέθριου κρατισμού και σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο ισχύει το αρχαίο απόφθεγμα «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»( Ιδέ  στο Μπλογκ το άρθρο “Ανορθολογικός Κρατισμός” ).

Μία άλλη αιτία είναι η έλλειψη του ορθολογισμού ( ius rationis: δίκαιον του ορθού λόγου) του  Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Αντ αυτού σημειώνεται μία υπερπαραγωγή αριστερόστρεφων πομφόλυγων ως ένδειξη παρωχημένων  μαρξιστικών-λενινιστικών ιδεοληψιών (ΣΥΡΙΖΑ)   και  ανέξοδων κορώνων  ως έκφραση του βαλκανικού λεκτικού υπερπατριωτισμού (ΑΝΕΛ).

Η Μεταρρύθμιση έχει ως κύρια αφετηρία τα συμφέροντα, τα οποία καθορίζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων (Λυσίας :”Οτι ού περί πολιτείας εισί αι προς αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω”, Δήμο καταλ. απολ. 10 , καθώς και Επίκουρος, Hegel και Λένιν ), ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τις μελέτες “Συμφέρον , Οφελος, Χρήσιμο ,”Χρησιμοθηρία” και “Συμφέρον, Εθνος, Λαός, Κοινωνία, Κράτος “).
Στην Ελλάδα όμως υπάρχει μία επικίνδυνη αντίθεση μεταξύ των συμφερόντων της κοινωνίας από το ένα μέρος και των εγωϊστικών συμφερόντων των δημοσίων υπαλλήλων από το άλλο μέρος, οι οποίοι είναι ήδη κράτος εν κράτει και εμποδίζουν λυσσωδώς  κάθε μεταρρύθμιση και κάθε πρόοδο καταστρέφοντας συστηματικά όλην την χώρα.

Μία ιδιαίτερη έκφανση των αντιθέτων συμφερόντων είναι η οξεία αντίθεση μεταξύ της απόλυτης αναγκαιότητας να πραγματοποιηθούν δομικές πολυφασικές και πολυεπίπεδες μεταρρυθμίσεις από την μια μεριά και της εχθρικής τοποθέτησης των δημοσίων υπαλλήλων με την ενίσχυση των συνδικαλιστών κατά των μεταρρυθμίσεων από την άλλη μεριά. Υπέρβαση της αντίθεσης : ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου επί τη βάσει ευρωπαϊκών κριτηρίων.

Ο όρος Μεταρρύθμιση σημαίνει μία βαθμιαία ειρηνική αλλαγή των σχέσεων και των συνθηκών στα πλαίσια του υπάρχοντος πολιτικοκοινωνικού συστήματος και του ισχύοντος συντάγματος. Αυτό ισχύει, όσο ριζική ή δομική ή διαρθρωτική και αν είναι η μεταρρύθμιση . Η επιτυχής μεταρρύθμιση προüποθέτει πολιτική βούληση και ικανότητα των υπεύθυνων πολιτικών προσωπικοτήτων καθώς και συνέχεια, όπως αυτό έχει πραγματοποιηθεί επί έτη στην Ολλανδία, Γερμανία και στα άλλα εξελιγμένα ευρωπαϊκά κράτη και δη ανεξάρτητα από το κυβερνητικό κόμμα και χωρίς πιέσεις από έξω μέσω απαραίτητων νόμων , οι οποίοι σύντομα υλοποιοιούνται από την διοίκηση και ειδικά από τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος είναι στις προηγμένες χώρες πολιτικά ανεξάρτητος και άκρως αποτελεσματικός( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο “Αλλαγή, Μεταρρύθμιση, Πρόοδος, Ελίτ, Τεχνοκράτης”).

Έτσι έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην προηγμένη Ευρώπη την δυνατότητα να υλοποιούν τους νόμους και να ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ τους πολίτες.Τα κύρια πεδία των μεταρρυθμίσεων εστιάζονται στο τριτοκοσμικό, διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό και αδηφάγο Δημόσιο, στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεχαρβαλωμένο φορολογικό σύστημα.

Στην Ελλάδα δέον να λάβει χώραν κατ αρχάς η ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Ας υπενθυμίσουμε, ότι επί 2500 έτη   η τεράστια κινεζική αυτοκρατορία λειτουργούσε άριστα μέσω των  δημοσίων  υπαλλήλων ( Μανδαρίνων), οι οποίοι σπούδαζαν περίπου έξι χρόνια σε συνδυασμό με πολυάριθμες δυσκολότατες εξετάσεις και αξιολογήσεις και προετοιμαζόταν συστηματικά   για τα καθήκοντά τους. Δηλαδή επικρατούσε ΑΠΟΛΥΤΑ  η αξιοκρατία !

Αλλά  ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει   την ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου , γιατί το μεγαλύτερο  μέρος των οπαδών του εργάζεται στο Δημόσιο και πέραν τούτου έχει προεκλογικά υποσχεθεί να διορίσει ακόμη 100 χιλιάδες ! Χαιρετίσματα από τον μακαρίτη «Υπαρκτό Σοσιαλισμό».

Οι ιδιωτικοποιήσεις , οι οποίες είναι σε όλον το κόσμο η  conditio sine qua non  για την οικονομική πρόοδο ( Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κίνα, Τουρκία, Βραζιλία, Νότια Κορέα, Ταϊβάν, Βιετνάμ κτλ.) δεν πρόκειται να υλοποιηθούν λόγω των ολέθριων και στην ουσία μαζοχιστικών μαρξιστικών-λενινιστικών  αγκυλώσεων. Ετσι επιβεβαιώνεται η ήδη γνωστή εμπειρία, ότι οι πολιτικοί με μαρξιστικές-λενινιστικές καταβολές είναι τα πιό ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ πολιτικά στοιχεία και οι μεγαλύτεροι εχθροί της πραγματικής κοινωνικής προόδου.

Πιστεύουν οι «αριστεροί» πράγματι, ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό και δη φιλελεύθερο (δεν είμαι οπαδός του, αλλά ρεαλιστής) πλαίσιο θα επιτρέψει ύστερα από την παταγώδη  κατάρρευση του ανίκανου και ολοκληρωτικού σοσιαλιστικού συστήματος τους ιδεολογικούς τους παλιμπαιδισμούς ;

Και όμως, οι συνθήκες είναι σήμερα σε γενικές γραμμές καλύτερες από εκείνες στο παρελθόν, γιατί η Ευρώπη απαιτεί μεταρρυθμίσεις και είναι ταυτόχρονα διατεθειμένη να βοηθήσει με ειδικούς.Τώρα έχει η Ελλάδα την μεγάλη ευκαιρία να υλοποιήσει επί τέλους μεταρρυθμίσεις, οι οποίες δεν έγιναν ούτε στα παρελθόντα 200 έτη. Εδώ πρόκειται  για  μίαν επαίσχυντη ανικανότητα ιστορικών διαστάσεων.

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή (πρώτη φορά στις 12.2.14 και τελευταία φορά στις  , τελευταία φορά στις 18.7.17)

Μεταρρύθμιση, Αλλαγή, Πρόοδος, Ελίτ, Τεχνοκράτης, Οικονομικός Κρατισμός

Μεταρρύθμιση, Αλλαγή, Πρόοδος, Ελίτ, Τεχνοκράτης, Οικονομικός Κρατισμός

ΑΛΛΑΓΗ

Αλλαγή σημαίνει από φιλοσοφική άποψη  μεταβολή, η οποία είναι συνυφασμένη με κίνηση ( Αριστοτέλης, ΓΙ,3.200β9-202β29 ) και αφορά σύμφωνα με την σύγχρονη φιλοσοφική αντίληψη την ποιοτική ουσία ενός φαινομένου. Σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες η αλλαγή μπορεί να αφορά την μεταβολή του οικονομικού , πολιτικού και κοινωνικού συστήματος και την αντικατάσταση με ένα άλλο, πράγμα που συντελείται με επανάσταση. Υπάρχει όμως και η εκδοχή να έχει ως αντικείμενα μόνον την οικονομία ή την πολιτική ή πιό συγκεκριμένα μόνον τον διοικητικό  μηχανισμό ( Δημόσιο ). Δηλαδή η σημασία της έννοιας εξαρτάται από την συγκεκριμένη περίπτωση.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Μεταρρύθμιση σημαίνει μία βαθμιαία και ειρηνική μεταβολή και βελτίωση του οικονομικού και πολιτικού συστήματος στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του ισχύοντος συντάγματος ή μόνον του διοικητικού μηχανισμού, κάτι  που είναι στην Ελλάδα απολύτως απαραίτητο. Κάποιος ειδικός έχει αναφέρει στις 10.3.15 στο Βήμα   τους πιό σημαντικούς  τομείς  για μεταρρύθμιση : μείωση δημοσίου (εξορθολογισμός, αποτελεσματικότητα, πολιτική ουδετερότητα), ιδιωτικοποιήσεις ( εδώ δεν πρόκειται να γίνει λόγω ιδεοληψιών ουδεμία ιδιωτικοποίηση), πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Φυσικά υφίστανται και άλλα πεδία μελλοντικών μεταρρυθμίσεων.  Γενικά δεν επιτρέπεται  να επιφέρουν οι μεταρρυθμίσεις αλλαγές του καπιταλιστικού χαρακτήρα του οικονομικού και  του αστικού χαρακτήρα του κρατικού συστήματος.

ΠΡΟΟΔΟΣ ( προοδευτικός ) : Κατ αρχάς υπογραμμίζουμε, ότι δεν υπάρχει ούτε λογική σχέση ούτε ταύτιση των εννοιών  προοδευτικός  και αριστερός, ο οποίος είναι πολλές φορές άκρως συντηρητικός, όπως τα ηγετικά κομματικά στελέχη στις πρώην “σοσιαλιστικές” χώρες.

Επί τη βάσει των  συγχρόνων φιλοσοφικών απόψεων σημαίνει ο όρος πρόοδος αλλαγή των συνθηκών ζωής με σκοπό την βελτίωση  του βιοτικού επιπέδου του λαού. Οι ιδεολογίες δεν πολυενδιαφέρουν, γιατί δεν είναι σε θέση  να αυξήσουν την παραγωγικότητα, η οποία επιτυγχάνεται  πρωτίστως μέσω των  συγχρόνων υψηλών τεχνολογιών, με εργατικότητα, οργανοτικότητα, μεθοδικότητα, συστηματικότητα και αποτελεσματικότητα (όλα αυτά είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον κινέζικα) και όχι με ιδεολογική μεγαλοστομία και ”ψευτοεπαναστατικά οράματα” της κακιάς ώρας.

ΕΛΙΤ

Σύμφωνα με την άποψη συγχρόνων Κοινωνιολόγων υπάρχουν πολλών ειδών της „Ελίτ“ : οικονομική ( ολιγάρχες με καθοριστικό ρόλο σε όλην την κοινωνία), πολιτική ( ανώτατοι φορείς της εξουσίας ), διοικητική ( ιθύνοντες του δημοσίου μηχανισμού), πολιτισμική ( διανοητές, επιστήμονες, συγγραφείς και καλλιτέχνες ), δημοσιογραφική ( πρυτανεύοντες στα ΜΜΕ, διαμορφωτές της κοινής γνώμης ) και πατριαρχική ( οικογενειοκρατία ) μάλλον σε τριτοκοσμικές χώρες, στην Ευρώπη μόνον στην Ελλάδα Παπανδρέοι, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, μερικές φορές και στις ΗΠΑ.

Κατά την γνώμη μου  η πατριαρχική μοιάζει κάπως με την δυναστική „Ελίτ“, γιατί και στις δύο παίζουν το αίμα , ο συγγενικός κρίκος και όχι οι απαραίτητες ικανότητες καθοριστικό ρόλο.Έτσι έχει ήδη συμβεί να γίνουν πρωθυπουργοί δύο διανοητικά υστερημένοι  και ως προσωπικότητες υποανάπτυκτοι “διάδοχοι” με καταστροφικές συνέπειες για την Ελλάδα. Κατάπτυστοι είναι οι ψευτοπολιτικοί που τους έδωσαν το “δαχτυλίδι”.

Υστερα από την κατάρρευση της πασοκικής δυναστείας  έχει η ΝΔ την μοναδική ευκαιρία να ξεφορτωθεί   τις δύο πολιτικές δυναστείες και να  παραδώσει την αρχηγία σε νέους, δυναμικούς και άφθαρτους πολιτικούς.

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗΣ

Στην Κοινωνιολογία και στην Πολιτολογία υφίστανται οι εξής ερμηνείες της ελληνογενούς έννοιας „Τεχνοκρατία“, εξ ού και „Τεχνοκράτης „ :

α ) Προτεραιότητα της επιστήμης και της τεχνολογίας στίς κοινωνίες των υπεραναπτυγμένων χωρών.

β )  Βαθμιαία αυξανόμενη επιρροή επιστημόνων και τεχνολόγων , οι οποίοι αναλαμβάνουν ιθύνουσες θέσεις στους βασικούς τομείς της κοινωνικής , οικονομικής και πολιτικής ζωής  ( π.χ. η Α.Μerkel στην Γερμανία, ο Η. Kissinger στις ΗΠΑ και ο Α. Νταβούτογλου στην Τουρκία ).

γ ) Προετοιμασία και πραγματοποίηση καθοριστικών αποφάσεων και μέτρων με επιστημονικότητα, συστηματικότητα, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα ( π.χ. οι προσωπικότητες υπό  β), δηλαδή όχι νεοελληνικά επιπόλαια και τσαπατσούλικα με πολύ θόρυβο και θριαμβολογία.

Στην Ελλάδα διαπιστώνουμε πρωτίστως εκ μέρους των αριστερών κομμάτων μίαν ακατανόητη υποτίμηση των Τεχνοκρατών, ακόμη και μίσος έναντι αυτών, τους οποίους  μάλλον θεωρούν  ανίκανους να σκέπτονται  και  κοινωνικά, γιατί οι Αριστεροί έχουν την πεποίθηση, ότι  έχουν καπαρώσει την απόλυτη αλήθεια και πέραν τούτου  τον ανθρωπισμό και την δικαιοσύνη αιωνίως.

Δημοσιευθέν συχνά (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida)

——————————————————————

Κρατισμός και Ιδιωτική Πρωτοβουλία ή Οικονομικός Κρατισμός κατά των Παραγωγικών Δυνάμεων και της Προόδου

Σύντομη θέαση χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες.
Στο επίκεντρο των καθημερινών διενέξεων μεταξύ της κυβέρνησης και (στην ουσία) της Τρόϊκας εστιάζονται δύο βασικά θέματα και δη το δημόσιο  και οι ιδιωτικοποιήσεις. Πρόκειται όμως λόγω ιδεολογικών παρωπίδων για ιερότατες αγελάδες του ΣΥΡΙΖΑ.

Κριτήριο για την αλήθεια κοσμοεθωριών και ιδεολογιών είναι η πράξη. Ο κρατισμός παντός είδους, δηλαδή ο “σοσιαλιστικός”, ο καπιταλιστικός και ο τριτοκοσμικός έχουν καταρρεύσει παταγωδώς, γιατί δεν ήταν σε θέση να εξελίξει τις παραγωγικές δυνάμεις και να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο του λαού.

Ας αναφέρουμε μόνον δύο παραδείγματα : Η σοβιετκή βιομηχανία έφθασε μόνον στα 25% της αμερικανικής βιομηχανίας. Τώρα έφθασε σύμφωνα με τον Πούτιν στα 30% ! Ενας Ολλανδός αγρότης παρήγαγε όσο 50 κολχός-αγρότες !

2. Σκοπίμως αναφέρω τον Μαρξ, γιατί τον έχω στα νειάτα μου σπουδάσει συστηματικότατα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι είμαι μαρξιστής, αλλά η κοινωνιολογική μέθοδός του είναι  έν μέρει ακόμη ενθιαφέρουσα. Ο Karl Marx έχει συγγράψει όχι μόνον το Kapital (Κεφάλαιο), αλλά και άλλες μελέτες, στις οποίες διεπίστωσε ότι δύο από τους λόγους για τις κοσμοϊστορικές επιτυχίες των αρχαίων Ελλήνων ήταν το ΑΤΟΜΙΚΟ συμφέρον και η ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και όμως , στις πρώην “σοσιαλιστικές” χώρες έχουν αυτά αποσιωποιηθεί. Ούτως ή άλλως έχει αυτός συστηματικά διαστρευλωθεί.

3. Ο καπιταλισμός μαζί με το αστικό κράτος, την δημοκρατία και τα δικαιώματα του ΑΤΟΜΟΥ και ΠΟΛΙΤΗ έχει αποδειχθεί ως το ισχυρότερο και ανώτερο πολιτικοκοινωνικό και οικονομικό σύστημα. Αυτονοήτως δεν είναι τέλειος και παραδεισιακός, όπως οι έως τώρα τελείως αποτυχημένες πολιτικές και κοινωνικές ουτοπίες . Αυτό δεν σημαίνει, ότι αποκλείονται μεταρρυθμίσεις και περαιτέρω εξελίξεις.

4. Ο σημερινός εργάτης και ο σημερινός καπιταλισμός διαφέρουν φυσικά από εκείνους του 19ου αι., όταν ο Karl Marx έκανε τις γνωστές του αναλύσεις.

5. Στα τελευταία χρόνια στηρίζονται οι παραγωγικές δυνάμεις όχι στην βαρειά βιομηχανία, αλλά σε υψηλές τεχνολογίες, οι οποίες , πράγμα που είναι γνωστό, έχουν εφευρεθεί πρωτίστως στις ΗΠΑ από δημιουργικά άτομα και όχι σε κρατικά εργοστάσια .

6. Ο νεαρός Zuckerberg  ( Ζαχαρόβουνο, Αμερικανοεβραίος γερμανικής καταγωγής) π.χ. εφεύρε στο σημαντικό πεδίο της επικοινωνιακής το Facebook και με υπερταχύτητα έγινε δισεκατομμυριούχος. Προ αυτού πρωτοστάτησαν οι εφευρέτες του Internet, συνέβαλαν στην ραγδαία εξέλιξη των υψηλών τεχνολογιών και ταυτόχρονα απέκτεισαν πλούτη ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !

7. Ο οικονομικός κρατισμός παράγει αενάως οκνηρία και διαφθορά, δεν μπορεί να αξιοποιήσει τις ικανότητες των εργαζομένων, αλλά αποτελεί τον ιδανικό βιοτόπο ίσως και τον παράδεισο  για τους συνδικαλιστές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που πρώην “σοσιαλιστικές” χώρες έχουν επιστρέψει ολοταχώς στον ιδιωτικό οικονομικό τομέα, στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα και γενικά στον καπιταλισμό.

Ιδιαιτέρως οι χώρες με κονφουκιανική παράδοση ( εργατικότητα, πειθαρχία, ανταγωνιστικότητα) όπως π.χ.  η Κίνα και το Βιετνάμ εξελίσσονται ύστερα από μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις ραγδαίως και ιδιαιτέρως η Κίνα   έχει αποκτήσει την θέση μίας οικονομικής υπερδύναμης. Επίσης και η Τουρκία κατόρθωσε μέσα σε δέκα χρόνια να αναδείξει εντυπωσιακές επιτυχίες σε διεθνή κλίμακα μέσω παρόμοιων μεταρρυθμίσεων. Το ίδιο ισχύει και για την Βραζιλία.

Τρεις από τις πολλές πηγές :

-C. Lenz, N. Ruchlak, Kleines Politik-Lexikon, ISBN 3-486-25110-4, München, Wien, 2001.
-Enzyklopädie, Philosophie und Wissenschaftstheorie, 4 Bände, J. Mittelstaß, ( Hrsg. ), ISBN 3-476-02012-6, Mannheim, 2004.
-Lexikon zur Soziologie, hrsg. von W. Fuchs-Heinritz et alt., ISBN 3-531-11417-4, Opladen 1995.

Δημοσιευθέν από τις 18.3.2013 επανειλλημμένα στον ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή. Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida), τελευταία φορά Καθημερινή (5.3.17).