Κρήτες , Προέλευση , Νοοτροπία, Φυσιογνωμία, “Θαλάσσιοι Λαοί”

Οι σημερινοί Κρήτες είναι πρωτίστως ένα μείγμα από Πελασγούς, ΜΙΝΩΕΣ, Αχαιούς, Δωριείς, Φιλισταίους, Ενετούς,  εν μέρει και Αραβες.

Κρήτες, Προέλευση, Μία θεώρηση  υπό τον φακό της Εθνολογίας

Τα αποτελέσματα των γενετικών ερευνών επικυρώνουν τις απόψεις πολλών αρχαιολόγων, ότι οι πρόγονοι των αρχαίων Κρητών όπως γενικά και
όλων των αρχαίων Ελλήνων έχουν προέλθει μέσω της Ανατολίας από την περιοχή, όπου προ 11.00 ετών έχει εμπεδωθεί η γεωργία και έλαβε χώραν η Αγροτική Επανάσταση, ενώ στην Αίγυπτο έχει εφαρμοσθεί η γεωργία προ 7.000 ετών, δηλαδή σχετικά αργά.

Πρόκειται για την περιοχή μεταξύ της Ανατολικής Τουρκίας και του του Ιράκ, όπου ακόμη και σήμερα φυτρώνει άγριο σιτάρι.

Κατά τα άλλα ισχύει η διατυπωθείσα άποψη στην μελέτη στο Μπλογκ μου περί της ” Προέλευσης των Ευρωπαίων και ιδιαιτέρως των Ελλήνων” έως την μετακίνηση των „Θαλασσίων Λαών“ σε γενικές γραμμές και περί των Κρητών με τις εξής
διαφορές :

α ) ΟΙ Πελασγοί ήταν οι πρώτοι πολιτισμένοι κάτοικοι της Κρήτης. Από αυτούς κατάγονται οι εκπρόσωποι του Υψηλού Πολιτισμού (καθιερωμένος επιστημονικός όρος) οι Μίνωες. Δεν ήταν Ινδοευρωπαίοι ( επιστημονικός όρος, όχι λαοί).

Το 1400 π.Χ. έχουν κυριεύσει οι Αχαιοί ( μείγμα από Πελασγούς και Ινδοευρωπαίους ) την Κρήτη και συγχωνεύθηκαν με τον αυτόχθονο πληθυσμό. Το 1100 ακολούθησαν οι Δωριείς. Αυτό το πληθυσμιακό μείγμα ήταν οι μακρινοί πρόγονοι των Κρητών.

β ) Σύμφωνα με αρχαία αιγυπτιακά ντοκουμέντα ανήκαν στους „ Θαλλάσσιους Λαούς“ μεταξύ των Sherde ( Σάρδες ; ), Tursha, Shekelesh ( Σικελοί ; ) , Duna ( Δαναοί ; ) , Axaiwash (Αχαιοί ; ) και οι Peleshi ( Φιλισταίοι, αργότερα Παλαιστίνιοι) ), οι οποίοι έχουν περάσει στην απέναντι ακτή μεν, αλλά πολλοί έμειναν στην Κρήτη. Το χαρακτηριστικό γνώρισμά τους ήταν η μεγαλοσωμία (Βλέπε στην Παλαιά Διαθήκη τον γίγαντα Φιλισταίο Γολιάθ ). Οι μεγαλόσωμοι Κρήτες ίσως να κατάγονται και από αυτούς.

γ ) Στα πλαίσια της ταχείας κατακτητικής εξάπλωσης των Αράβων έμειναν οι Αραβες από το 825 έως το 961 στην Κρήτη, οι περισσότεροι Κρήτες αλλαξοπίστησαν και οι χριστιανικές εκκλησίες έχουν μετατραπεί σε τζαμιά. Όταν το διεπίστωσε αυτό ο απελευθερωτής της Κρήτης Νικηφόρος Φωκάς τον 9ο αι. απεφάσισε να στείλει τον Πόντιο μοναχό “Νίκων (όχι Νίκος, γιατί ιωνική κατάλήξη)  τον μετανοείτε” από τον
Πόντο (Τραπεζούντα, πατρίδα των προγόνων μου) με σκοπό την επιστροφή στον Χριστιανισμό. Οι σημερινοί Κρήτες τον θεωρούν όσιο. Ο αυτοκράτορας έχει αποστείλει και μερικές χιλιάδες Ποντίων στην Κρήτη.

Και στις δύο περιοχές έχει συντελεσθεί μία επιμειξία Ελλήνων και Αράβων . Υπάρχει ένα μέρος στην Κρήτη, όπου ακόμη και σήμερα ονομάζονται τα χωριά „Βαρβαρικά „ ( κανονικά „ Μπερμπέρικα“), που σημαίνει ότι οι περισσότεροι Αραβες κατακτητές σε αυτήν την περιοχή καταγόνταν από την Βερβερία (Τυνισία, Μαρόκκο και ιδιαιτέρως Αλγερία και δη από την Περιοχή Καμπυλία, όπου οι άνδρες είναι πολύ μεγαλόσωμοι και έχουν κάπως σγουρά μαλλιά, σώματα λίαν τριχοτά και είναι πολύ ατίθασσοι ). Στην Κρήτη καθώς και στην Νότια Πελοπόννησο διαπιστώνουμε απογόνους του κρητικοαραβικού μείγματος πολύ εύκολα.

Οι Αραβες εχουν επιδράσει σημαντικά και στην κρητική μουσική. Το πιό σπουδαίο παράδειγμα των γενετικών αποτυπωμάτων των Αράβων είναι ο μεγαλύτερος Ελληνας πεζογράφος Καζαντζάκης, όπως το έχει επισημάνει ο ίδιος σε μία συνέντευξη στο Παρίσι.  Και ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, θυμίζει σε ανάστημα, μαλλιά της κεφαλής και χαρακτήρα ατίθασσους Βέρβερους. Αλλά και η νοοτροπία των Κρητικών έχει επηρεασθεί από τους Αραβες ( εκτός από ατίθασσοι επίσης ευέξαπτοι, φίλερεις και ματσιστές) .

δ ) Πάνω από 200 έτη (1204 -1669 ) ήταν η Κρήτη κατακτημένη από τους Βενετσιάνους ( Ενετούς ) που είχαν έναν υπεραναπτυγμένο πολιτισμό, ο οποίος επέδρασε στην κουλτούρα των Κρητών. Πολλοί Κρήτες άλλαξαν τα ονόματά τους, μεταφράζοντάς τα από τα Ελληνικά στα Ιταλικά. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί Κρητικοί , αλλά και Επτανησιώτες έχουν ιταλικά ονόματα. Το πιό γνωστό ιταλικό όνομα στην Κρήτη είναι ο Βενιζέλος ( bene zelo : ο καλός ζηλωτής).
Συμπέρασμα :
Οι σημερινοί Κρήτες είναι πρωτίστως  ένα μείγμα από Πελασγούς, ΜΙΝΩΕΣ, Αχαιούς, Δωριείς, Φιλισταίους, Ενετούς,  εν μέρει και Αραβες.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida).

Συρία, Ιστορικοπολιτιστική θέαση , Πολιτική Ανάλυση

Συρία Ιστορικοπολιτιστική θεώρηση, Πολιτική Ανάλυση

Εδώ και τρεις χιλιάδες έτη υφίστανται μεταξύ των Ελλήνων και των Συρίων φιλικές σχέσεις, οι οποίες έχουν αποδειχθεί ως ιδιαιτέρως ωφέλιμες για έναν απόφοιτο του Πανεπιστημίου της Δαμασκού, ο οποίος το 1984 έχει αποσταλθεί από το υπουργείο των εξωτερικών στην Γερμανία για μετεκπαίδευση και δοκτοράτο.

Επειδή όμως είχα ήδη έξι μεταπτυχιακούς για δοκτοράτο, αν και αυτό ήταν κατά των κανονισμών, δεν μπορούσα να τον παραλάβω, γι αυτό παρακάλεσα άλλους συναδέλφους να αναλάβουν  την επιστημονική  εποπτεία. Δεν δέχτηκαν, γιατί κατά την γνώμη τους αυτός δεν είχε τις απαραίτητες προϋποθέσεις να συγγράψει μία διδακτορική διατριβή. Τελικά αποφάσισε η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου ύστερα από αίτησή μου υπό την ιδιότητα του διευθυντού του Ινστιτούτου  να μου επιτραπεί να αναλάβω την επιστημονική του εποπτεία.

Όταν με ρώτησε , γιατί άλλαξα την γνώμη μου και κυριολεκτικά τον έσωσα, του έδωσα την εξής απάντηση : Αισθάνομαι ακόμη και ύστερα από τρεις χιλιάδες έτη ευγνωμοσύνη, γιατί οι πρόγονοί μου Γιουνάνι ( Ίωνες ) έχουν παραλάβει από τους προγόνους του το Φοινικικό Αλβάβητο από την πόλη Ουγκαρίτ και την Θεά της ομορφιάς και του έρωτα Αστάρτη ( Aschterut ), η οποία μετομάσθηκε στην Κύπρο σε Αφροδίτη. Οι Σύριοι την πήραν πολύ πιό νωρίς από τους Βαβυλωνίους , οι οποίοι την ονόμαζαν Ίσταρ ( Ischtar ).

Πέραν τούτου του εξήγησα , ότι ως πρώην φτωχό αγροτόπαιδο το θεωρώ ηθική μου υποχρέωση να κάνω από ένα επίσης φτωχό αγροτόπαιδο από την Συρία έναν αξιόλογο επιστήμονα. Τοιουτοτρόπως έχει δημιουργηθεί η απαραίτητη βάση μίας αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Και για επιστημονικούς λόγους κατόρθωσα να μάθω από πρώτο χέρι πολλά ενδιαφέροντα εθνολογικού, κοινωνικού, ψυχολογικου  και πολιτικού χαρακτήρα.

1. Το 1971 ο στρατιωτικός και αργότερα πολιτικός Χαφέζ αλ Ασάντ έσωσε την Συρία από το χάος, το οποίο  όντως επί έτη επικρατούσε.
2. Το Κόμμα Μπάαθ ( “Αραβικός Σοσιαλισμός”, δηλαδή τριτοκοσμικός “σοσιαλισμός” ) έχει να παρουσιάσει πολλές οικονομικές και κοινωνικές επιτεύξεις.
3. Οι γυναίκες χαίρουν αναγνώρισης και δικαιωμάτων. Ιδρύθηκαν κατά το πρότυπο του Ισραήλ ακόμη και γυναικείες στρατιωτικές μονάδες με γυναίκες αξιωματικούς.
4. Το Κόμμα βοηθά ιδιαιτέρως τους φτωχούς αγρότες και αναλαμβάνει τα έξοδα σπουδών για τα παιδιά τους. Και τα τρία αδέλφια π.χ. σπούδασαν στο εξωτερικό με κρατικές υποτροφίες.
5. Ο λαός αγαπά τον Πρόεδρο Ασσάντ.
6.Το Μπάαθ θεωρεί τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα σε όλον τον κόσμο αδελφικά.
7. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΥΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ( Ιδέ εδώ στο  Μπλογκ  την μελέτη “Ανατολή, Δύση, Σύγκριση”).
8.  Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι εχθροί του “Αραβικού Εθνους”, κάτι που όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
9.  Η Συρία δεν αποθέχεται την απόσπαση δικού της εδάφους. Η Γαλλία έχει πράγματι αποσπάσει από το συριακό έδαφος ένα κομμάτι και ίδρυσε το τότε χριστιανικό κράτος Λίβανος !  Και η κατοχή του Υψιπέδου Γκολάν από το Ισραήλ δεν  έγινε ως σήμερα αποδεκτή.
10. Στην Συρία επικρατεί μεγάλη ανεξιθρησκία. Ιδιαιτέρως οι Χριστιανοί τυγχάνουν σεβασμού εκ μέρους του κράτους. Ο σχέσεις  μεταξύ της χριστιανικής Εκκλησίας και του κράτους στηρίζονται επί αμοιβαία εκτίμηση.

Το 1988 απέκτησε με επιτυχία τον ακαδημαϊκό τίτλο Δρ. ( Dr.jur.)  έγινε γρήγορα τμηματάρχης στο Υπουργείο Εξωτερικών, κατόπιν εκπρόσωπος στον ΟΗΕ ( Γενεύη ) και ύστερα πρέσβης σε πολλές χώρες.

Η Συρία έχει εδώ και 3.500 έτη την κακή τύχη να βρίσκεται μεταξύ μεγαλων δυνάμεων ( Αιγύπτιοι, Ηiττίτες, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Ελληνες, Ρωμαίοι ). Στην Συρία διασταυρώνονται από ανέκαθεν στρατηγικά και γεωπολιτικά συμφέροντα υπερδυνάμεων και μεγαλοδυνάμεων.
Ριζικές πολιτικές αλλαγές στη Συρία και γενικά στην νευραλγική περιοχή της Μέσης Ανατολής έχουν γι αυτόν τον λόγο σημαντικές επιπτώσεις και διεθνώς. Οι ειδικοί διεθνών σχέσεων έχουν ήδη ύστερα από την πτώση του Καντάφι προειδοποιήσει, ότι κατόπιν θα είναι στη σειρά η Συρία και στο μέλλον και το Ιράν.

Ανάλυση υπό το πρίσμα της Θεωρίας των διεθνών σχέσεων και ειδικά της Θεωρίας των συμφερόντων στις διεθνείς σχέσεις ( Ιδέ εδώ στο  Μπλόγκ το άρθρο “Συμφέροντα, Ισορροπίες, Συμμαχίες, Διπλωματία” στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Διαδίκτυο υπό το όνομά μου το εκτενές  επιστημονικό πόνημα “Interessentheorie, Eine Studie im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtssoziologie”) καθώς  και εδώ στο Μπλογκ την μελέτη “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, “Χρησιμοθηρία” ).

Στον μικροκόσμο της Συρίας σημειώνονται συγκρουόμενα συμφέροντα  μεταξύ των Σουννιτών από το ένα μέρος και των Αλεβιτών Σωστά : Στον μακροκόσμο της Συρίας διαγράφονται διασταυρωνούμενα συμφέροντα πολλών player διαφορετικών κατηγοριών :

Oι περιφεριακές μεγαλοδυνάμεις Ισραήλ, Τουρκία και Ιράν, η υπερδύναμη ΗΠΑ και η διεθνής μεγαλοδύναμη Ρωσία έχουν στρατηγικα συμφέροντα διαφορετικού επιπέδου, ενώ τα συμφέροντα της οικονομικής μεγαλοδύναμης Σαουδική Αραβία είναι πρωτίστως θρησκευτικής σημασίας. Μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ σημειώνονται συγκλινόμενα έως κοινά συμφέροντα, μεταξύ της Συρίας και του Ιράν διαπιστώνουμε επίσης συγκλινόμενα συμφέροντα, μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας αντίθετα συμφέροντα, μεταξύ των ΗΠΑ και της Συρίας συγκρουόμενα συμφέροντα, μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας άκρως συγκρουόμενα συμφέροντα, μεταξύ της Τουρκίας και της Συρίας σημειώνονται αντίθετα έως συγκρουόμενα συμφέροντα.

Οι Σουννίτες είναι αποφασισμένοι να αναλάβουν την εξουσία μεν, κάτι που ίσως είναι ρεαλιστικό, αλλά θα συγκρουσθούν με τους Σαλαφίτες και άλλους ισλαμιστές . Θα ήταν προτιμότερο, να μην επέμβει καμία από τις προαναφερθείσες δυνάμεις στρατιωτικά, εκτός εάν ο συριακός στρατός χρησιμοποιήσει χημικά όπλα. Οι ΗΠΑ , η Γαλλία , ίσως και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν να διαθέσουν στους αντικαθεστωτικούς κατάλληλα οπλικά συστήματα.

Αλλά σε περίπτωση νίκης των Σουννιτών θα ήταν ηθικά υποχρεωμένοι να αποτρέψουν οπωσδήποτε την γενοκτονία των Αλεβιτών και των Χριστιανών και να πείσουν τους Σουννίτες να αφοπλίσουν τα εξτρεμιστικά στοιχεία. Μία στρατιωτική παρέμβαση  του Ισραήλ θα έπρεπε να είναι κατά την γνώμη μας ταμπού.
Δημοσιευθέν από τις 10.5.2013 (τελευταία φορά στις 21.7.17) στον ηλεκτρονικό τύπο ( iefimerida,  Πρώτο Θέμα, Το Βήμα ).

Ισραήλ και Παλαιστίνιοι, Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο

Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων υπό τον φακό του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου

1. Αμφότεροι, ο ισραηλινός και ο παλαιστίνιος λαός, κατέχουν το μέσω του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου καθιερωμένο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.
Ο ισραηλινός λαός κατόρθωσε κάτω από ειδικές ιστορικές συνθήκες να υλοποιήσει αυτό το δικαίωμα μέσω της  ίδρυσης του Ισραήλ ως  κράτος σε μία περιοχή, η οποία δεν ήταν ουδεμία “terra nulius” ( “γη ουδενός” ).

Ο παλαιστίνιος λαός όμως μπόρεσε έως τώρα να πραγματοποιήσει το δικό του δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μόνο εν μέρει και δη μέσω της δημιουργίας της Αρχής της Αυτονομίας. Αλλά και αυτός έχει το πρωταρχικό δικαίωμα για δικό του κράτος.
Κράτη, τα οποία τον εμποδίζουν να εγκαθιδρύσει δικό του κράτος, παραβιάζουν βαρέως και διπλά το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο :

α ) Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του λαού ανήκει στις επτά βασικές αρχές του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου , οι οποίες θεωρούνται ως ένα είδος συντάγματος όλης της διεθνούς νομικής τάξης.

β ) Το Δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του λαού ανήκει το αργότερο από το 1966 στο ύψιστο ομαδικό ανθρώπινο δικαίωμα και στις δύο διεθνείς Συμφωνίες περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

2. Το ιστραηλινό κράτος κατέχει σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο κυριαρχία, η οποία σημαίνει υψίστη εδαφική και προσωπική εξουσία. Από αυτήν απορρέει το δικαίωμα και το καθήκον να προστατεύσει τους πολίτες του προ εξωτερικών κινδύνων.
Εχει πέραν τούτου το μέσω του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου καθιερωμένο δικαίωμα για το απαραβίαστο του εδάφους και για σίγουρα σύνορα. Οι γείτονές του είναι σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο υποχρεωμένοι να σεβασθούν άνευ επιφυλάξεων αυτό το δικαίωμα, ειδάλλως παραβιάζουν το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο. Αυτό μπορεί να συμβεί με πράξεις ή με παραλήψεις.

Αλλά δέον να επισημσανθεί εντόνως το εξής : Η προστασία εκ μέρους του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου αφορά μόνον τα σύνορα, τα οποία ανταποκρίνονται σε αυτό και δεν είναι συνοριακές γραμμές ως αποτέλεσμα βίας. Αυτό σημαίνει, ότι οι συνοριακές γραμμές ύστερα από το 1967 δεν μπορούν να απαιτήσουν απεριόριστα την προστασία του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου.

3. Το ισραηλινό κράτος εχει μέσω του πολέμου (1967) κυριεύσει περιοχές των γειτόνων του ( οccupatio bellica ). Αμέσως ύστερα από τον πόλεμο έκανε όμως το Ισραήλ ένα ολέθριο βήμα και έχει προσαρτήσει εν μέρει αραβικά εδάφη. Τοιουτοτρόπως το Ισραήλ έχει παραβιάσει βαρέως την διεθνή νομική τάξη. Στα προσαρτημένα εδάφη έχουν χτισθεί και ακόμη και τώρα χτίζονται κατοικίες για Εβραίους μετανάστες από άλλες χώρες με τον σκοπό να δημιουργηθούν fait accompli ( τετελεσμένα γεγονότα ). Αλλά αυτό είναι στην διεθνή ιστορία ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κάτι το σπάνιο.

Εδώ δεν πρόκειται μόνον για μία μετωπική επίθεση κατά όλου του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου, αλλά πέραν τούτου και για μία πλάνη του Ισραήλ. Στην Διακήρυξη του ΟΗΕ περί των αρχών της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των κρατών από το 1970 , η οποία έχει ψηφισθεί ομόφωνα και είναι ύστερα από την Χάρτα του OHE το πιό σημαντικό διεθνές ντοκουμέντο, έχει διατυπωθεί χωρίς αμφιβολία το εξής :
„Μία μέσω απειλής με βία ή με άσκηση βίας πραγματοποιηθείσα προσάρτιση εδαφών δεν επιτρέπεται να αναγνωρισθεί ως νόμιμη“.

Το Ισραήλ προσπαθεί εκτός τούτου να κάνει από την παράνομη κατάληψη των αραβικών εδαφών εθιμικό δίκαιο. Τα αραβικά κράτη-γείτονες του Ισραήλ έχουν όμως επανειλλημμένα διαμαρτυρηθεί κατά την άκρως παράνομη πράξη του Ισραήλ. Επομένως δεν μπορεί να δημιουργηθεί εθιμικό δίκαιο. Εδώ ισχύει ο ειδικός νομικός κανώνας „ex iniuria non ius oritur“ ( „από παρανομία δεν πηγάζει δίκαιο“ ).
Ακριβώς η κατάληψη και η εν μέρει προσάρτηση αραβικών εδαφών είναι το punctum quaestionis ( ο πυρήνας του ζητήματος ) της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστηνίων.

4. Ο παλαιστίνιος λαός είναι μέσω της διεθνούς εκπροσώπησης μέσω της Αρχής της Αυτονομίας ένα υποκείμενο ( προσωπικότητα ) του Διεθνούςς Δημοσίου Δικαίου που σημαίνει, ότι έχει όχι μόνον δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.

Στην παραγματικότητα  η Αρχή της Αυτονομίας αποτελεί ένα κράτος in statu nascendi ( σε κατάσταση του γίγνεσθαι ). Επομένως  η παλαιστίνια κυβέρνηση έχει το νομικό καθήκον, να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αποτρέψει πράξεις βίας κατά του Ισραήλ από το παλαιστίνιο έδαφος.

Σε περίπτωση που η παλαιστίνια κυβέρνηση δεν παρεμποδίζει ή το χειρότερο ενθαρρύνει απόπειρες αυτοκτονίας, πρόκειται για επίθεση κατά του Ισραήλ σύμφωνα με το άρθρο 3 περί του ορισμού της επίθεσης ( UΝΟ, 1974 ). Το ίδιο ισχύει και για την εκτόξευση ρουκετών κατά του ισραηλινού πληθυσμού από παλαιστίνιο έδαφος. Τελικά  για τέτοιες πράξεις είναι η κυβέρνηση των Παλαιστινίων υπεύθυνη.

Αλλά σε ό,τι αφορά τη νέα σύρραξη , είναι αποκλειστικά η Χαμάς υπεύθυνη για όσα συμβαίνουν στην Λωρίδα της Γκάζας κατά του Ισραήλ, το οποίο έχει ήδη εκουσίως εγκαταλείψει την Λωρίδα, δηλαδή δεν είναι πλέον κατοχική δύναμη. Επομένως δεν υφίσταται λόγος για την εκτόξευση πυραύλων κατά του Ισραήλ. Στη περιοχή της υπευθυνότητας της Φατάχ δεν συμειώνονται τέτοια ακραία πράγματα.

Σε τέτοιες περιπτώσεις έχει το Ισραήλ σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο το δικαίωμα της αυτοϋπεράσπισης ( άρθο 53 του Χάρτη του ΟΗΕ, αλλά χωρίς exzess ( ασύμμετρη υπερβολή ). Και οι δύο πλευρές είναι υποχρεωμένες να σεβαστούν τους κανόνες του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου (Ius in bello, Δίκαιο του Πολέμου), το οποίο σημαίνει μεταξύ άλλων να αποφεύγονται θύματα μεταξύ του άμαχου πληθυσμού.

5. Η επίλυση του υπάρχοντος προβλήματος εξαρτάται πρωτίστως από το Ισραήλ, το οποίο όντως καταπατεί κάθε έννοια δικαίου στην περιοχή και εστιάζει τα εγωϊστικά εθνικά του συμφέροντα στο επίκεντρο της εξωτερικής του πολιτικής. Μία τέτοια τοποθέτηση αποτελεί Υβριν με ολέθριες συνέπειες στο απώτερο μέλλον για τον ισραηλινό λαό, όταν θα λάβει χώραν μία στρατιωτική ενδυνάμωση των μουσουλμανικών χωρών.

Δημοσιευθέν ως ειδικό  σχόλιο στην Καθημερινή (26.7.14) και   στο Βήμα (8.8.14),

Το παρον κείμενο έχει ήδη δημοσιευθεί στα Γερμανικά ως ειδικό σχόλιο στα Γερμανικά στις κορυφαίες γερμανικές εφημερίδες (ηλεκτρονική έκδοση) Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Welt, Süddeutsche Zeitung , στο Focus, και στον Tagesspiegel.

 

 

Ευρώπη, Βορράς -Νότος, Ιστορία, Νοοτροπία, Σύγκριση

Συστηματική, νηφάλια, εμπεριστατωμένη και εκλαϊκευμένη επιστημονική θεώρηση λαμβάνοντας υπ όψη όλο το ΣΥΝΘΕΤΟ πλαίσιο

Ευρώπη Βορράς-Νότος, Ιστορία, Σύγκριση

Προϊστορία

Η Ευρώπη έχει εποικισθεί από τον homo sapiens sapiens περίπου προ 42 χιλιάδων ετών, ο οποίος προερχόταν από την Μέση Ανατολή μέσω της Νότιας Ευρώπης. Υστερα από την βαθμιαία υποχώρηση των παγετώνων προ 12 χιλιάδων
ετών έχει λάβει χώραν ο εποικισμός της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης έχοντας πάλι ως αφετηρία τη Νότια Ευρώπη. Οι „Πρωτοευρωπαίοι“ ( Terminus scientificus ) ήταν κυνηγοί, αλιείς και τροφοσυλλέκτες.

Στην εποχή μεταξύ του 5500 και 5000 π.Χ. έχει συντελεσθεί και στην Ευρώπη ( στην Μέση Ανατολή ήδη το 9000 π.Χ. !) η Αγροτική Επανάσταση , της οποίας φορείς ήταν αγροτικοί πληθυσμοί προερχόμενοι από την Μικρά Ασία. Αυτοί έχουν αναμειχθεί με τους Πρωτοευρωπαίους.

Μεταξύ του 4000 και 3500 π.Χ. έφθασαν στην Ευρώπη, προερχόμενοι από τις νότιες ρωσικές στέπες, οι πολεμικοί κτηνοτρόφοι „Ινδοευρωπαίοι“(  Ιαπετικοί, επικρατούσα άποψη μεταξύ των ειδικών αρχαιολόγων), οι οποίοι έχουν αναμειχθεί με τους ειρηνόφιλους γεωργικούς πληθυσμούς. Από αυτή την ανάμειξη προέρχονται οι σημερινοί Ευρωπαίοι, οι οποίοι έχουν στο DNA τους το φιλειρηνικό στοιχείο των αγροτών αλλά και το επιθετικό των„Ινδοευρωπαίων“(Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη „Προέλευση των ευρωπαϊκών λαών και ιδιαιτέρως των Ελλήνων“).

Αρχαιότητα

Ο εκπολιτισμός των Ευρωπαίων ξεκίνησε από την Κρήτη ( Μινωϊκός πολιτισμός ) και έχει συνεχισθεί με τους Αχαιούς ( Μυκηναϊκός πολιτισμός ). Ιδιαιτέρως ύστερα από τον 8οαι. έχει εξαπλωθεί ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός σε όλα τα παράλια της Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου. Έχοντας τον 7οαι. π.Χ. ως αφετηρία την Σικελία και την Κάτω Ιταλία ( Magna Graecia : Μεγάλη Ελλάδα ) άρχισε ο ελληνικός πολιτισμός να επιδρά στους Ετρούσκους και αργότερα και στους Ρωμαίους, δηλαδή από τον Νότο προς τον Βορρά.

Από τον 6οαι. π.Χ άρχισε να εξαπλώνεται ο ελληνικός πολιτισμός από την περιοχή της Μασσαλίας ( Gallia Graeca : Ελληνική Γαλλία) προς τον Βορρά σε όλες τις μεγάλες περιοχές των πολυάριθμων κελτικών φύλων.

Ύστερα από την κατάκτηση της Ελλάδας από το Imperium Romanum (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) οι πολιτισμικοί μαθητές των Ελλήνων, οι Ρωμαίοι έχουν διαδώσει τον ελληνικό πολιτισμό καθώς και τον δικό τους πολιτισμό (νόμους, αρχιτεκτονική, κατασκευή διεθνών οδών και γεφύρων, υδραγωγεία ( Aquaeduct ) κτλ. ) στους αρχαίους Γάλλους και Γερμανούς.

Ηδη από τον 2οαι. π.Χ. έχει αντιστραφεί βαμιαία η κατεύθυνση της μετακίνησης των λαών. Οι φτωχοί και πολιτισμικά καθυστερημένοι λαοί ( π.χ. οι Τεύτονες ,Teutonen) του γερμανικού Βορρά είχαν ανέκαθεν την επιθυμία να κατέβουν στον Νότο, όπου υπήρχε πλούτος, πολιτισμός και πρωτίστως ήλιος.

Μεταξύ του 4ου και του 6ου αι. μ.Χ. αυτά κατόρθωσαν στα πλαίσια της μεγάλης μετακίνησης των πολυάριθμων αρχαίων γερμανικών φύλων  να καταλάβουν και να μετατρέψουν την αρχαία Γαλλία σε Frankenreich ( Βασίλειο των Φράγκων) και αργότερα σε France. Το γερμανικό φύλο των Λoμβάρδων ( Langobarden ) προτίμησε να μείνει στην Βόρεια Ιταλία, στην πρώην Gallia Cisalpina ( Γαλλία ενδώθεν των Αλπεων ), όπου έχουν συγχωνευθεί με τους Κελτορωμαίους . Εξ ου και οι υψηλόσωμοι , ξανθοί και δυναμικοί Βορειοιταλοί.

„Respublica Christiana“

Αυτή η έκφραση σημαίνει στην ουσία της χριστιανικός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας , ο οποίος δεν ήταν και τόσο „σκοτεινός“, όπως μερικοί νομίζουν. Στην εποχή του Μεσαίωνα έχουν διαδραματισθεί σημαντικές και  πολυεπίπεδες ζυμώσεις, οι οποίες
προετοίμασαν συστηματικά την αργότερη πολιτισμική, οικονομική και διπλωματική άνοδο της Ευρώπης. Στα πανεπιστήμια διδάσκονταν Αριστοτέλης και Πλάτων καθώς και Ρωμαϊκό δίκαιο.

Στην Αγγλία έχει το 1215 συνταχθεί η περίφημη Magna Charta Libertatum ( Μεγάλη Χάρτα των Δικαιωμάτων ). Ο μεγάλος φιλόσοφος και θεολόγος Thomas de Aquin ( Θωμάς Ακινάτης, “Summa theologica”,”Summa contra gentiles”) έχει εδραιώσει τον 13οαι. την ιδέα του ατόμου, την απαραίτητη προüπόθεση για τον citoyen ( πολίτης ) τον 18oαι. με θεολογικά επιχειρήματα.

Ο Γερμανός μοναχός Martin Luther κήρυξε τον 16ο αι. στον „διάβολο“ Πάπα στην Ρώμη την οξεία θρησκευτική αντιπαράθεση και δημιούργησε τον Προτεσταντισμό, ο οποίος έπαιξε όχι μόνον στην Ευρώπη , αλλά και παγκοσμίως έναν καθοριστικό ρόλο.
Αυτός έχει αναβιβάσει την εργατικότητα σε ανώτερη ηθική αρχή και ιερόν καθήκον κάθε χριστιανού. Ο Καλβίνος, άλλος μεγάλος προτεστάντης, ο οποίος έδρασε πρωτίστως στην Ολλανδία, έχει διατυπώσει πέραν τούτου τον κανόνα της επίτευξης : Ιδιαιτέρως αυτοί, οι οποίοι έχουν οικονομικές επιτυχίες και δη αποκτούν κέρδος , θα εισέλθουν στον παράδεισο  (sic).

Ηδη από τον 9o/10oαι. άρχισε η Venezia (Ενετία) να εξελίσσεται σε ναυτική και
εμπορική υπερδύναμη αναλαμβάνοντας σχεδόν όλο το εμπόριο  μεταξύ της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, αλλά ύστερα από την δυναμική εμφάνιση
της Οθωμανικής μεγαλοδύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο τον 15οαι. και την διακοπή της συνηθισμένης εμπορικής οδού άρχισε να καταρρέει και την έχει διαδεχθεί η μικρή μεν, αλλά ναυτική μεγαλοδύναμη Πορτογαλλία, την οποία πάλι έχει διαδεχθεί η Ισπανία ως ναυτική και στρατιωτική μεγαλοδύναμη.

Αναγέννηση ( Rinascimento )

Αυτή ήταν ένα δώρο του Νότου (Ιταλία) στον Βορρά. Για δεύτερη φορά έχει μετατραπεί ο Νότος σε πολυφασικό φωτοδότη της Ευρώπης. Επί τη βάσει του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, το οποίο φυσικά έχει περαιτέρω εξελιχθεί, μεταβλήθηκε η Βόρεια Ιταλία και πρωτίστως η Φλωρεντία στο σπουδαιότερο πολιτισμικό κέντρο της Ευρώπης.

Οποιος απο την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη είχε τα απαραίτητα οικονομικά μέσα , ταξίδευε στην Βόρεια Ιταλία για να σπουδάσει μουσική, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, αλλά και φιλοσοφία και νομικά. Ταυτόχρονα πήγαιναν πολυάριθμοι ειδικοί από την Βόρεια Ιταλία σε άλλες χώρες για να δώσουν τα φώτα του ιταλικού πολιτισμού.
Ετσι έγιναν οι Ιταλοί οι δάσκαλοι της Ευρώπης, ώσπου να αναλάβουν τον 16ο/17oαι. έως στις αρχές του 20ουαι. οι Γάλλοι την πολιτισμική ηγεμονία της Ευρώπης.

Ενώ η Ισπανία καταλήστευε την Λατινική Αμερική και όμως δεν ήταν σε θέση να επενδύσει σε μίαν υγιή οικονομία,  ένα μεγάλο μέρος του χρυσού περνούσε στην Ολλανδία, όπου έτσι και επί τη βάσει του παγκοσμίου εμπορίου έχει δημιουργηθεί το πρώτο καπιταλιστικό κράτος του κόσμου (Εμπορικός Καπιταλισμός).

Προ της Γαλλίας έχουν διαδραματισθεί σημαντικές πολιτικές και νομικές εξελίξεις στην Αγγλία ( Habea-Corpus- Act το 1679, Bill of Rights το 1689 ). Στην δυναμικότατη Αγγλία έχουν διατυπωθεί οι όροι „fundamental laws“( „βασικά δικαιώματα“), „civil liberties“(ελευθερίες του πολίτου“) και „rights of men“ ( „δικαιώματα του ανθρώπου“), διεθνώς ύστερα απο τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στον ΟΗE τα „human rights“ ( „ανθρώπινα δικαιώματα“). Η Αγγλία έχει εφεύρει πέραν τούτου και τον Παρλαμενταρισμό.

Αλλά το crescento της πολιτικοκοινωνικής εξέλιξης της Ευρώπης ήταν η Αστική Επανάσταση και η Declaration des Droits de l Homme et du Citoyen το 1789 στην Γαλλία. Εκεί έχει γεννηθεί το αστικό κράτος.

Οι Ευρωπαίοι του Βορρά δεν μελετούσαν μόνον τα έργα των αρχαίων Ελλήνων ως φιλόλογοι ή ως Ουμανιστές (Ανθρωπιστές), αλλά προσπαθούσαν ταχέως να αξιοποιήσουν τις γνώσεις για τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.
Βασιζόμενοι π.χ. στις γνώσεις των σοφιστών περί του φύσει δίκαιον ( ius naturae ή ius
naturalis ) εφεύραν το ius rationis ( δίκαιον του ορθού λόγου = ορθολογισμού), το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχέστατα ως διανοητική „ατομική βόμβα“ κατά του απολυταρχικού φεουδαλισμού και της καθυστερημένης Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ακριβώς αυτός ο ορθολογισμός προσδίδει στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμό ακόμη και τώρα ανωτερότητα έναντι των άλλων Κύκλων Πολιτισμού.

Από τον 16ο έως τον 19οαι. έχει εφαρμοσθεί στις διεθνείς ευρωπαϊκέςς σχέσεις το περιβόητο Justum potentiae aequilibrium europaeum ( Δίκαια ευρωπαϊκή ισορροπία των δυνάμεων ) με συνεχώς εναλλασσόμενες συμμαχίες ( πρώην φίλος, σήμερα εχθρός και σε μερικά χρόνια το αντίθετο), αλλά με μίαν ιδιαιτερότητα : η Αγγλία ήταν πάντα το „βαρύδιο“ της παλάντσας.

Ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έκαναν μεταξύ τους πολέμους , η Αγγλία κατόρθωσε να εγκαθιδρύσει την μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Στις διεθνείς σχέσεις ίσχυε το Jus publicum europaeum ( Δημόσιο ευρωπαϊκό δίκαιο ) με τα εξής χαρακτηριστικά στοιχεία : το Jus ad belllum (Δικαίωμα πολέμου, δηλαδή κήρυξη πολέμου και κατακτήσεις) , „δίκαιο της πυγμής“ , τα „λεόντεια „ σύμφωνα και την αποικιοκρατία !

Ο Βορράς έχει αναλάβει από τα τέλη του 18ου αι. μέσω της εμπέδωσης του καπιταλισμού στην προτεσταντική Αγγλία επί τη βάσει του λιθάνθρακα και της „συσσώρευσης του κεφαλαίου „ ( Karl Marx ) από τις πολυάριθμες αποικίες τα πρωτεία. Με σχετικά μεγάλη καθυστέρηση ακολούθησε η επίσης προτεσταντική Γερμανία, αλλά στα τέλη του 19ου αι. έχει διαδραματισθεί η μετάβαση του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο με τα γνωστά αποτελέσματα (δύο παγκόσμιοι πόλεμοι).

Το οικονομικό χάσμα μεταξύ του Βορρά και του πλέον καθυστερημένου Νότου, τα Βαλκάνια ζούσαν ούτως ή άλλως επί αιώνες σε άλλον αστερισμό, έχει σχηματισθεί βαθμιαία και έχει επιταχυνθεί ύστερα από την κατάρρευση της αποικιοκρατίας και κατόπιν ύστερα από την κρατική επανένωση της Γερμανίας, η οποία έχει εξελιχθεί σε πραγματική οικονομική και βιομηχανική υπερδύναμη στην Ευρώπη, ενώ οι πάλαι τότε υπερδυνάμεις Αγγλία και Γαλλία πήραν την πολύπλευρη κατιούσα. Είναι λοιπόν αυτονόητο, ότι η Γερμανία είναι, ανεξάρτητα αν το επιδιώκει, η ηγετική μεγαλοδύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( Ιδέ εδώ στο στο Μπλογκ  το άρθρο „Imperium Germanicum , Politicum et Oeconomicum ? „).

Οι κλιματικές συνθήκες, η παράδοση και η θρησκεία έχουν επιδράσει σημαντικά και στην διαμόρφωση της διαφορετικής νοοτροπίας μεταξύ των Βορείων και των Νοτίων ευρωπαϊκών λαών. Εδώ πρόκειται για νηφάλιες διαπιστώσεις στηριζόμενες σε γνώσεις των εν τω μεταξύ υπερεξελιγμένων νευρωεπιστημών, οι οποίες όπως φαίνεται δεν λαμβάνονται ουδόλως υπ όψη από μερικούς καθυστερημένους οπαδούς της Αριστεράς, οι οποίοι επισημαίνουν μόνον τον κοινωνικό παράγοντα στην διαμόρφωση του εθνοχαρακτήρα. Απο το άλλο μέρος είναι μη επιστημονικό να αναφέρεται μόνον ο ρόλος των νευρώνων. Η διαλεκτική μεθοδολογία ( Hegel, Marx) απαιτεί την θεώρηση όλων των προαναφερθέντων παραγόντων στην στενότατη αλληλοεξάρτηση και αλληλοεπίδρασή των.

Παρακάτω αναφέρονται μόνον τα πιό σπουδαία χαρακτηριστικά στοιχεία της νοοτροπίας :

(Προτεσταντικός ) Βορράς :
εργατικότητα ως τρόπος ανθρώπινης αυτοπραγμάτωσης, δυναμικότητα, αντοχή, ισχυρή θέληση, υπομονή, επιμονή, πειθαρχία, αυτοπειθαρχία, οργανοτικότητα, συστηματικότητα, μεθοδικότητα, αποτελεσματικότητα, κοινωνική, κρατική, νομική και περιβαλλοντική συνείδηση, συνείδηση της υπευθυνότητας για το σύνολο και  προτεραιότητα του γενικού (commune bonum) έναντι του ατομικού συμφέροντος κτλ.

Νότος (Ελλάς) :
Αρχή της απόλαυσης της ζωής, κανόνας της ήσσονος προσπάθειας (φυγοπονία), έλλειψη δυναμικότητας, αντοχής, ισχυρής θέλησης, υπομονής, επιμονής, πειθαρχίας και αυτοπειθαρχίας, οργανοτικότητας, συστηματικότητας, μεθοδικότητας, αποτελεσματικότητας, κοινωνικής , κρατικής, νομικής και περιβαλλοντικής συνείδησης, της υπευθυνότητας , διαφθορά ως εγγενής διαχρονική εθνική παθογένεια κτλ. (τα αντίθετα του Βορρά ).

Εν κατακλείδι : Η νοοτροπία των Βορείων Ευρωπαίων ανταποκρίνεται ιδανικά στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας και του αστικού κράτους, ενώ η νοοτροπία των Νοτίων είναι σε γενικές γραμμές ιδανική για την απόλαυση της ζωής και τελείως ακατάλληλη για τις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής.

Δημοσιευθέν από τις 9.5.2013 επανειλλημμένως στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα). Τελευταία φορά στην Καθημερινή (20.9.17)

Aγάπη προς Αλλήλους, Ελληνες Στωϊκοί και Κινέζοι Φιλόσοφοι

Αγάπη προς Αλλήλους, Ελληνες Στωϊκοί και Κινέζοι Φιλόσοφοι

Συνήθως αναφέρεται η αγάπη προς αλλήλους ως μία αρχή της χριστιανικής ηθικής σε συνδυασμό με την πεποίθηση, ότι μόνον η χριστιανική θρησκεία γνωρίζει αυτήν την όντως υψίστη ηθική αρχή.
Σκοπός του παρόντος σχόλιου είναι να αποδείξει, ότι αυτή είναι γνωστή και έξω από τον χριστιανικό αστερισμό. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο και τις πολλαπλές πηγές βασίζεται το σχόλιο σε ένα ήδη υπάρχον δικό μου κείμενο περίπου 350 σελίδων περί αυτού και παρομοίων θεμάτων , το οποίο μεταφράζεται από τα Γερμανικά στα Ισπανικά και εν μέρει και στα Αγγλικά και πρόκειται να εκδοθεί ως βιβλίο από ένα ειδικό πανεπιστήμιο του Βατικανού.

Οι Φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι, οι οποίοι έχουν κηρύξει με ιδιαίτερο τρόπο τη αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και ιδιαιτέρως των καταδυναστευμένων και των πτωχών , δηλαδή αγάπη μεταξύ  των  μελών των απλών  κοινωνικών στρωμάτων, αν και αφετηρία της ανθρωποαντίληψης ήταν το γεγονός, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια. Γι αυτόν τον λόγο πρέπει να ασκηθεί μεταξύ τους φιλανθρωπία και αγάπη  χωρίς αντίτιμο.

Eνας από τους πιό σπουδαίους εκπροσώπους της „Τρίτης γενεάς“, της „Ρωμαϊκής“ Στωάς, ο Ρωμαίος φιλόσοφος Lucius Annaeus Seneca, έχει εξελίξει στις “Επιστολές περί της διδασκαλίας των ηθών προς τον Lucilius“ με το γνωστό του απόφθεγμα „Homo res sacra homini“ ( „Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο ένα ιερόν πράγμα“) την αντίληψη περί της αγάπης. Αυτό επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες.

α ) Ο άνθρωπος ως αδελφός του ανθρώπου είναι κάτι το ιερόν και επομένως απαραβίαστος. β ) Ο άνθρωπος είναι υπό την ιδιότητά του ως δημιούργημα του θεού ιερός και επομένως αξιοσέβαστος. γ ) Ο άνθρωπος είναι επίσης κάτι το θεϊκό (πανθεϊστική ερμηνεία). δ ) Το απόφθεγμα αφορά κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση , π.χ. ακόμη και ένα σκλάβο και από την εθνική προέλευση. Επομένως η άποψη του Seneca διακατέχεται με το πνεύμα του γενικού και πανθρώπινου ουμανισμού.

Αναμφιβόλως θα προκαλέσει στους ως επί το πλείστον ελληνοκεντρικά και το πολύ ευρωποκεντρικά θεάμενους και σκεπτόμενους Νεοέλληνες αναγνώστες αυτό που ακολουθεί παρακάτω μεγάλη έκπληξη. Εδώ εφαρμόζεται η μεθοδολογική αρχή της παγκοσμιότητας ( κανονικά ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 70).

Οι αρχαίοι Κινέζοι Φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι , οι οποίοι έχουν ασχοληθεί συστηματικά με την αγάπη προς αλλήλους , φυσικά με τον δικό τους τρόπο. Ανεξάρτητα από την φιλοσοφική σχολή έχει διατυπωθεί βαθμιαία η βασική ηθική αρχή Shen (Djenai ) με την έννοια του ουμανισμού, της γενικής αγάπης, της ανθρώπινης αγάπης, και της αγάπης προς αλλήλους.

Ακριβώς αυτή η υψίστη αρχή έχει αναγνωρισθεί από τον μεγαλύτερο Κινέζο φιλόσοφο και θεωρητικό Κονφούκιο στο έργο του  „Lun Yü“ ως ηθική βάση της οικογένειας και του κράτους : Αυτοί που ασκούν „αδελφική αγάπη“ δεν κάνουν αντίσταση εναντίον των ανώτερων στην κοινωνία (sic). Αλλά μεταβάλλοντας την αγάπη σε ιδεολογικό και πολιτικό εργαλείο, κατόρθωσε ο Κονφούκιος (6ος/5ος αι.π.Χ.) να συμβάλλει κατά πολύ στην περάτωση των ταξικών αγώνων στην αχανή Κίνα.

Ο φιλοσοφικός αντίπαλος του Κονφούκιου Mo ti ( Mo-Tzu, Motius, 5oςαι. π.Χ. ) έκανε αντιπαράθεση, επισημαίνοντας την „γενική αγάπη”  „ενωτική αγάπη” ) με το εξής ηθικό περιεχόμενο :
α ) Ολοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, πρέπει να αλληλοβοηθούνται. Ο ουρανός ( λέξη για θεό ) είναι η υψίστη αρχή και το ανώτατο ον, το οποίο αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπου με την ίδια αγάπη. Σύμφωνα με την βούληση του ουρανού πρέπει οι άνθρωποι να αγαπούν αλλήλους .
γ ) Έτσι θα επιτευχθεί μία υπέρβαση των κοινωνικών αντιθέσεων  ( Ιδέ E. Steinfeld, Die sozialen Lehren der altchinesischen Philosophen, Mo-Tzu, Meng-Tzu und Hsün-Tzu, Berlin, 1971, S. 162 ).

Αυτή η φιλοσοφική άποψη είναι η βάση της υλιστικής κοσμοαντίληψης του Μοχισμού, της ιδεολογίας των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων των πόλεων. Ο πιό γνωστός φιλόσοφος αυτής της αντίληψης Lao-Tze ( Laozi, 5ος/4οςαι. π.Χ.) ήθελε οπωσδήποτε να περιορίσει την „γενική αγάπη“ μόνον μεταξύ των μελών του καταδυναστευμένου και βασσανισμένου λαού ( κάτι σαν την προλεταριακή αλληλεγγύη). Αυτός ήταν ο προασπιστής των συμφερόντων των εργαζομένων, των απλών κα πτωχών ανθρώπων και μισούσε ταξικά τους εκμεταλλευτές. Ηταν όμως φαταλιστής ( Ιδέ το περίφημο έργο του Daudedshing : Το Βιβλίο του Dau  und  De, Leipzig, 1973 ).

Ένας άλλος Φιλόσοφος, ο πραγματιστής Meng-Tzu, έδιδε ενδιαφέρουσες συμβουλές στον αυτοκράτορα : Χωρίς καλωσύνη μπορείς να ηγηθείς ενός βασιλείου, αλλά όχι μίας μεγάλης αυτοκρατορίας. Οποιος είναι καλός, αγαπά τους ανθρώπους ( Βιβλίο Meng-Tzu, IV, II, 28 ). Σκοπός της αλληλοαγάπης των ανθρώπων ήταν η βελτίωση των συνθηκών βίου των εργαζομένων λαϊκών μαζών, ιδίως των αγροτών. Αυτό είναι αληθώς ανθρωπισμός par excellence.

Ο μεγάλος Κινέζος δημοκράτης και πατριώτης Sun Yat-sen ( 20οςαι.) έχει εκφράσει δικαιολογημένα την υπερηφάνειά του γι αυτον τον κινεζικό ουμανισμό επισημαίνοντας τον ρόλο της αγάπης ως εξής : Και τα δύο , ανθρωπισμός και αγάπη είναι βαθιά ριζωμένα στις ηθικές αξίες του κινεζικού λαού. „Στην πολιτική μας φιλοσοφία υπήρχαν δύο αρχές : „Να αγαπάς τον λαό όπως τα παιδιά σου“ και „Να αγαπάς τους ανθρώπους και να συμπεριφέρεσαι ανθρώπινα σε όλα τα όντα“, Αυτό αποδεικνύει, πόσο ευρύ ήταν το νόημα της έννοιας αγάπη στην κλασσική μας φιλοσοφία“( Ιδέ Sun Yat -sen , Drei Grundlehren vom Volk, Dokumente, G.K. Kindermann ( Hrsg. ), Freiburg/Br., 1963, S. 93) .

Συμπεράσματα
α ) Το „αγαπάτε αλλήλους“ ήταν μεν και στον Κύκλο Πολιτισμού του Κονφουκιανισμού γνωστό, αλλά όχι σε άλλες θρησκείες. Μόνο η χριστιανική θρησκεία το έχει ανακηρύξει  σε υψίστη αρχή. Ο Βουδδισμός γνωρίζει την Ευσπλαχνία ως ανώτατη ηθική αρχή.
β ) Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι γενικά στον Χριστιανισμό δεν υπάρχουν προβλήματα εφαρμογής.
γ ) Αλλά ας υπενθυμίσουμε, ότι ο εκχριστιανισμός των πολιτισμικά καθυστερημένων πολλών αρχαίων γερμανικών φύλων και ιδιαιτέρως το „αγαπάτε αλλήλους“ έχει κατά πολύ μεταβάλλει την συνήθως ημιπολιτισμένη και άκρως επιθετική βασική συμπεριφορά των.
δ ) Εδώ έχει αποδειχθεί, ότι σχεδόν στην ίδια εποχή παράλληλα στην  Ελλάδα είχε και η Κίνα αξιόλογους φιλόσοφους μεν, αλλά αυτοί δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ανώτερη θεωρία , φιλοσοφία και μεθοδολογία (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη “Κονφουκιανική Τετραλογία”.

Δημοσιευθέν συχνά στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (τελευταία 15.3.17)