Αποσχιστικές Τάσεις, Ευρωπαϊκά Κράτη, Ισπανία, Βάσκοι, Καταλάνοι,

Ευρωπαϊκά κράτη, Αποσχιστικές τάσεις

Στα τέλη της δεκαετίας του 70 κατά την διάρκεια ενός επιστημονικού Συμποσίου άκουσα από έναν συνάδελφο , ότι ομάδες ειδικών επιστημόνων εστιάζουν την έρευνα εντατικότατα στα μελλοντικά προβλήματα κρατών με πολλά έθνη η με ισχυρές εθνικές μειονότητες.

Κατόπιν ανέθεσα σε έναν σπουδαστή μου να ασχοληθεί με το πρόβλημα στην διπλωματική διατριβή και αργότερα στα πλαίσια των μεταπτυχιακών σπουδών στην διδακτορική διατριβή του.

Τότε έχω συνειδητοποιήσει, ότι στο μέλλον θα λάβουν χώραν σε ευρωπαϊκά κράτη αποσχιστικά κινήματα και κάποτε ίσως αυτά διαλυθούν. Οι πρώτοι υποψήφιοι θα ήταν αναμφιβόλως η Σοβιετική Ένωση, η Γιουγκοσλαβία, η Τσεχοσλοβακία, η Ισπανία, η τότε Μεγάλη Βρεταννία , το Βέλγιο και η Ιταλία.

Οι αποσχισμοί έλαβαν χώραν αμέσως ύστερα από της κατάρρευση του Imperium Sovieticum . Σχεδόν όλα τα ” Σοβιετικά Κρατίδια” απέκτησαν την ανεξαρτησία τους και έγιναν κυρίαρχα κράτη.

Αλλά στο νέο ανεξάρτητο κράτος Ουκρανία ( Ουκρανική γλώσσα ) συνέβει και κάτι το πρωτοφανές : Αποσχισμός της Μολδαβίας ( Ρουμανική γλώσσα ) και από αυτήν αποσχισμός της Υπερδνηστρίας ( Ρωσσική γλώσσα ) ! Από την πρώην Τσεχοσλοβακία έχουν σχηματισθεί τα δύο κράτη Τσεχία ( Τσέχικα ) και Σλοβακία ( Σλοβάκικα ).
Από την πρώην Γιουγκοσλαβία ξεπήδησαν ύστερα από εμφυλίους πολέμους και την στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ πέντε κράτη.
Οι λόγοι των αποσχιστικών τάσεων είναι εθνικοί, πολιτισμικοί , γλωσσικοί και οικονομικοί.

Έτσι είμασταν σε ό,τι αφορά την κατάρρευση πολυεθνικών κρατών και κρατών με ισχυρές εθνικές μειονότητες μεν κάπως προετοιμασμένοι, αλλά δεν μπορούσαμε να φαντασθούμε, ότι αυτό θα συνέβαινε τόσο γρήγορα και τόσο μαζικά. Πάντως παρακολουθούσαμε συστηματικά και προσεκτικά και τις πιό μικρές ενδείξεις αποσχιστικού χαρακτήρα.

Διεπίστωσα π.χ. ήδη τότε, ότι στην Ισπανία εκτός από τους Βάσκους και άλλες εθνότητες επισημαίνουν βαθμιαία την σπουδαιότητα του παρελθόντος, της δικιάς τους εθνικής γλώσσας, της δικιάς τους μουσικής , της λογοτεχνίας και επίσης τα ήθη και έθιμά τους ούτως η άλλως.

Οι Καταλάνοι άρχισαν να εκδίδουν δίσκους με μουσική και τραγούδια στην γλώσσα τους (Katalan ) ξεκινώντας από τον 9ο αι. και δώθεν ! Ταυτόχρονα τόνιζαν την πολιτισμική τους ανωτερότητα απέναντι στους Καστιλιάνους, οι οποίοι αποτελούν  το μεγαλύτερο ισπανικό έθνος.

Ξαφνικά ακολούθησαν και οι εθνότητες της Galicia και της Andaloucia.  Το Βήμα (1912) και Καθημερινή (18.2.14)

————————————————————

Ισπανία, Βάσκοι, Καταλάνοι, Αποσχιστικές Τάσεις

Βιώνουμε την ενδυνάμωση και επιτάχυνση μίας διαδικασίας που άρχισε στην Ισπανία στην δεκαετία του  μέσω της παραχώρησης της αυτονομίας στις ισπανικές περιοχές Cataluna, Euzkadi (Χώρα των Βάσκων),Galicia και Andalucia.

Στην ουσία έγινε ηλίου φαεινότερον, ότι στην Ισπανία δεν υπάρχει ένα ενιαίο έθνος , αλλά τουλάχιστον πέντε έθνη.
Ήταν ζήτημα χρόνου να διατυπώσουν οι εθνότητες και άλλες απαιτήσεις, όπως π.χ. οι Βάσκοι επιθυμούν όχι μόνον μεγαλύτερη αυτονομία αλλά και αποσχισμό από τον ισπανικό κρατικό κορμό, και οι Καταλάνοι που βαθμιαία υψώνουν τον πήχυ των επιθυμιών τους όπως η αναγνώριση της γλώσσας τους ( Catalan ) ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στην Cataluna, χρησιμοποίηση διπλών ονομασιών των πόλεων, των χωριών και ιδιαιτέρως των οδών καθώς και μετάφραση όλων των νόμων από τα επίσημα ισπανικά (Castiliano) στην δική τους γλώσσα, πράγμα που έχει μεγάλο κόστος. Όλα αυτά έχουν ήδη πραγματοποιηθεί !

Τώρα όμως απαιτούν το ανώτατο επίπεδο της αυτονομίας η και τον αποσχισμό και την ίδρυση δικού τους κράτους. Γιατί ενεργούν οι Καταλάνοι με τέτοιον ακραίο τρόπο ;

α ) Γιατί είχαν από ανέκαθεν μίαν ισχυρή καταλανική εθνική συνείδηση.

β ) Γιατί έχουν μία τελείως διαφορετική εθνογένεση από τις άλλες ισπανικές εθνότητες : Είναι ένα κράμα από Κελτοίβηρες, Γότθους, προερχομένους τον 6ο αι.μ.Χ. από την Σουηδία  μέσω της Κριμαίας και από Αλάνες, συμμάχους των Γότθων , προερχομένους από τον Βόρειο Καύκασο.
Δεν είναι τυχαίο που η επίσημη ονομασία βασίζεται σε αυτούς τους δύο λαούς : Gothalania, Gotalunia , Catalania, CATALUNA), δηλαδή χώρα των Γότθων και των Αλάνων. Στον Καύκασο ονομάζονται σήμερα οι Αλάνες Οσσέτες , από τους οποίους ένα μέρος ζει στην Βόρεια ( Ρωσία ) και ένα άλλο στην Νότια( Γεωργία ) Οσσετία. Οι Οσσέτες και οι Αμπχάζοι απαιτούν με ρωσική ενίσχυση αποσχισμό απο την Γεωργία !

γ ) Γιατί το Catalan, μία νεολατινική γλώσσα , ήταν ιστορικά η πρώτη ισπανική λογοτεχνική γλώσσα, συγγενής με τα πορτογαλλικά και τα προβεντσαλικά ( Νότια Γαλλία ).

δ) Υπάρχουν και σημαντικοί οικονομικοί λόγοι, των οποίων ο ρόλος βαθμιαία ενδυναμώνεται.

Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο ( Το Βήμα, Τα Νέα, Πρώτο Θέμα και iefimerida).

Μέτρον άριστον, Μηδέν άγαν, Χρυσή τομή

Μέτρον άριστον, Μηδέν άγαν, Μεσότης (Aurea mediocritas ) η εφαρμογή των γνώσεων του Αριστοτέλη επί του ελληνικού πολιτικού σκηνικού

Εισαγωγική παρατήρηση :

Η κατανόηση και ερμηνεία αρχαίων αποφθεγμάτων και γενικά φιλοσοφικών κειμένων προϋποθέτουν ιστορικές, φιλοσοφικές και μεθοδοδολογικές γνώσεις, ειδάλλως υφίσταται ο κίνδυνος παρερμηνειών, ανούσιων μεμονομένων γνώσεων σε επίπεδο παπαγαλισμού καθώς και γελοίου παλιμπαιδισμού. Πέραν τούτου τίθεται το ερώτημα, εάν μία εφαρμογή των αποφθεγμάτων επί ζητημάτων της σημερινής εποχής είναι εφικτή.

1.Μεθοδολογική πτυχή

α) Διαπιστώνουμε, ότι τα αρχαία ελληνικά αποφθέγματα ως συμπεπυκνωμένη κοσμο- και ανθρωποαντίληψη των επτά σοφών έχουν αργότερα επιδράσει στις φιλοσοφικές αντιλήψεις των περισσότερων γνωστών φιλόσοφων της αρχαιότητας υπό το νόημα ότι αυτά ήταν η αφετηρία καθοριστικών φιλοσοφικών θεωριών.

β ) Σημειώνεται εκτός τούτου, ότι μία σκέψη έχει διατυπωθεί από διαφορετικούς σοφούς επίσης με διαφορετικό τρόπο. Γι αυτό δέον να εφαρμόσουμε την συγκριτική μέθοδο με σκοπό να διαπιστώσουμε τα κοινά γνωρίσματα.

γ ) Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι πολιτισμικά κατώτεροι Ρωμαίοι κατακτητές έχουν μεταξύ άλλων παραλάβει σχεδόν όλα τα αποφθέγματα και τα μετέφρασαν στα Λατινικά προσπαθώντας να αποδώσουν το κύριο περιεχόμενό τους.

δ ) Μερικές φορές έχει αλλάξει κάπως η διατύπωση αποφθεγμάτων ή έχουν προσδοθεί σε έναν συγκεκριμένο φιλόσοφο λαμβάνοντας υπ όψη το βασικό νόημα των άλλων αποφθεγμάτων ή όλου του έργου του. Στην δεύτερη περίπτωση έχει κάτι τέτοιο συμβεί με το γνωστό αποφθεγμα «Τα πάντα ρεί» (ή και «Πάντα ρεί»), το οποίο έχει προσδοθεί στον  Ηράκλειτο. Κάτι το παρόμοιο επισημαίνεται και με το απόφθεγμα «Παν μέτρον άριστον» (ή »Μέτρον άριστον» κτλ.) , το οποίο όμως έχει διατυπωθεί με διαφορετικές μορφές.

ε ) Εχουμε διαπιστώσει εκτός τούτου, ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουν αποφθέγματα και termini scientifici ( επιστημονικοί όροι ) τελικά σχεδόν το ίδιο περιεχόμενο. Αυτό ισχύει π.χ. για το »Παν μέτρον άριστον», το «Μηδέν άγαν» και την  την «Αρχή της Μεσότητος» ( «Aurea mediocritas“ = «Χρυσή τομή»).Τo τελευταίο έχει διατυπωθεί από τον ποιητή Horatius ( Ode 2,10,5). 2.

Πηγές και μορφές διατύπωσης του αποφθέγματος « Μέτρον άριστον» : «Μέτρον επί πάσιν άριστον» Πυθαγόρα, ( Χρ. Επη, 38). «Το μέτριον άριστον και το μέσον» Αριστοτέλη ( Πολιτικά, 1295b), »Μέτρο χρώ» Πιττακού (Ανθ. Στοβ. Γ, 79δ ). «Μέτρον άριστον» Κλεοβούλου (Διογ. Λαέρτ. Βίοι Φιλ. Ι, 93). «Mέτρα φυλάσσεσθαι» Ησιόδου (Εργα και Ημ. 694 ), «Πάντων μέτρον άριστον, υπερβασία δ αλγειναί» Φωκυλίδη (Γνώμαι, 36 ). « Εντεχνον δέ τό τήν μέσην εν άπασει τέμνειν «Πλουτάρχου (Ηθικά, 7β). «Καλόν εν παντί το ίσον, υπερβολή δέ καί έλλειψις ού μοι δοκέει» Δημοκρίτου (Απόσπ. 102, Diels ), „Οτι δεί το μέσον αιρείσθαι και μή την υπερβολήν μηδέ τήν έλλειψιν, τό δέ μέσον εστίν ώς ό λόγος ό ορθός λέγει» Αριστοτέλη (Ηθ. Νικομ. 1138b, 18-20). «Πάντων μεσ άριστα» Θέογνι (Ελεγ. 335, West). «Η μεσότης εν πάσιν ασφαλεστέρα» Τραγικών (Αδ. Απόσπ. 457, Nauck). «Εί τις υπερβάλλει το μέτριον τα επιτερπέστατα ατερπέστατα αν γίνοιτο» («Εάν κάποιος ξεπεράσει το μέτριο, τότε εκείνα που είναι πολύ ευχάριστα, θα γίνουν πολύ δυσάρεστα» Δημοκρίτου (Ανθ. Στοβ. ΙΖ, 39). «Τα δ υπερβάλλοντ ουδένα καιρόν δύναται θνητοίς» (»Τα υπερβολικά δεν μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους» Ευριπίδη (Μήδεια, 127-128) . «Παιδός, ου ανδρός το αμέτρως επιθυμείν» («Είναι γνώρισμα παιδιού και όχι άνδρα οι επιθυμίες χωρίς μέτρο») Δημοκρίτου (Απόσπ. 70, Diels). «Αδικούσι γε τά μέγιστα διά τάς υπερβολάς , αλλ ού διά τά αναγκαία» («Τα πιό μεγάλα αδικήματα γίνονται από τις υπερβολικές επιθυμίες και όχι για την απόκτηση των αναγκαίων» Αριστοτέλη (Πολιτικά, 1267α ).»Ουδ υγιείης της περί σώμ αμέλειαν έχειν χρή, αλλά ποτού τε μέτρον καί σίτου γυμνασίων τε ποιείσθαι, μέτρον δέ λέγω τόδ ό μή σ ανιήσει» (Δεν πρέπει ν αμελείς την υγεία του σώματος, αλλά να κάνεις χρήση με μέτρο στο ποτό, στην τροφή και στη σωματική άσκηση, μέτρο εννοώ, αυτό που δε θα σε στενοχωρήσει» Πυθαγόρα (Χρυσά Επη, 32-34). »Σιτία ποτά, ύπνοι, αφροδίσια, πάντα μέτρια» ( «Φαγητό, ποτό, ύπνος, έρωτας σαρκικός, όλα με μέτρο» Ιπποκράτη (Ανθ. Στοβ. PA, 22 ). «Μηδέν άγαν « («Μήν υπερβάλεις τίποτα») Χίλωνα (Διογ. Λαέρτ. Φιλ. Ι, 41 ).

Οι, ως γνωστόν, πρακτικοί Ρωμαίοι έχουν παραλάβει το «Μέτρον άριστον» και το μετέτρεψαν σε  «Aurea mediocritas“ = «Χρυσή τομή»( Horatius ( Ode 2,10,5) και το «μηδέν άγαν» μεταφράζοντάς το στα Λατινικά : «Ne quid nimis“ (Terentius , Andria, I i ; V. 61, Ιδέ Georges, Kleines Handwörterbuch, Lateinisch-Deutscher Teil, Leipzig, 1890, S. 1691).

3. Ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει σε σύγκριση με όλους τους άλλους αρχαίους Ελληνες φιλόσοφους ασχοληθεί λεπτομερειακά με το πρόβλημα του μέτρου και της υπερβολής αφιερώνοντας σε αυτό σχεδόν όλο το κεφάλαιο Β (ιδιαιτέρως 1106α έως 1108β ) και εμπεδώνοντας επί του Μέτρου τον „Κανώνα της  Μεσότητος» ( Mesotes-Prinzip, διεθνώς φιλοσοφικός Terminus  scientificus ), όπως αυτός έγινε γνωστός στην παγκόσμια φιλοσοφία.

Λόγω χώρου δεν είναι δυστυχώς δυνατό να αναφέρουμε όλες τις παρατηρήσεις του, γι αυτό θα γίνει η αναφορά μόνον επιλεκτικά και αποσπασματικά: « Ούτω δή πάς επιστήμων την υπερβολήν μεν και την έλλειψιν φεύγει, το δέ μέσον ζητεί…», «»Εί δη πάσα επιστήμη ούτω το έργον εύ επιτελεί, προς το μέσον βλάπουσα…», «τό δ ότε δεί καί εφ οίς προς ούς καί ού ένεκα καί ως δεί, μέσον τε και άριστον, όπερ εστί της αρετής», «Η δ αρετή περί πάθη καί πράξεις εστίν, εν οίς ή μέν υπερβολή αμαρτάνεται και ή έλλειψις ψέγεται, τό δέ μέσον επαινούται και κατορθούται» (1106b , στο βιβλίο Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Βιβλιοθήκη Αρχαίας Ελλάδας, Αθήναι, 2011, σελ.36 ). «Μεσότης δέ δύο κακιών, της μέν καθ υπερβολήν της δέ κατ έλλειψιν», «έσται γάρ ούτω γε υπερβολής καί ελλείψεως μεσότης καί υπερβολής υπερβολή καί έλλειψις ελλείψεως « (1107a , 1107b, σελ. 37) κλπ. Ο Αριστοτέλης βγάζει τελικά το συμπέρασμα, ότι ένας μέτριος τρόπος βίου «»μέσος βίος» είναι ο καλύτερος βίος (Πολιτ. Δ11. 1295a37-39).

Αλλά για την Πολιτική επιστήμη είναι καθοριστική η άποψή του, διατυπωθείσα στο τέταρτο βιβλίο του μεγάλου συγγράμματός του Πολιτική, όπου  ο Αριστοτέλης κάνει διαχωρισμό μεταξύ της ολιγαρχίας καί της τυραννίας εκατέρωθεν στα άκρα και της δημοκρατίας στη (μέση), την οποία φυσικά επαινεί ( 1289a 19, στο βιβλίο Politik, Staat der Athener, Düsseldorf, 2006, S.121 ff. ), αν και αυτή έχει μερικά προβλήματα.

4. Συμπεράσματα

α ) Στο μέτρον προσδίδεται το επίθετο άριστον και αναβιβάζεται τοιουτοτρόπως σε μίαν αρχή υψίστου ποιοτικού επιπέδου.

β ) Η άγνοια ή η απόρριψη του αρίστου μέτρου σε όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου προκαλεί μίαν τελεία παραλλαγή έως στο αντίθετο ενός φαινομένου.

γ ) Το άριστον μέτρον αντιτίθεται στην υπερβολή που όντως σημαίνει Υβρι που συνεπιφέρει τη Νέμεσι.

δ ) Το άριστον μέτρον ανταποκρίνεται στους νόμους της φύσης και στούς κανόνες της λογικής.

5. Εφαρμογή των γνώσεων επί τη βάσει του « Μέτρον άριστον» ( «Μηδέν άγαν», «Μεσότης», „aurea mediocritas“-”χρυσή τομή») επί της πολιτικής γενικά και ειδικά:

α) Στα 30χρονα του παρελθόντος αιώνα απόρριψη των ακραίων ιδεολογών Της Ακρας Δεξιάς υπό τη μορφή του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού  και της Ακρας Αριστεράς υπό την μορφή του ρωσικού σταλινισμού.

Απόρριψη των άκρων κομμάτων στην Ελλάδα  και δη της Ακρας Δεξιάς (ΧρυσήΑυγή) και της Ακρας Αριστεράς (ΚΚΕ καθώς των λενινιστικών, τροτσκιστικών και μαοϊστικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ), γιατί οι ακραίες τοποθετήσεις των αντιτίθενται στους κανώνες της λογικής. Τέτοιες πολιτικές οδηγούν συνήθως σε μεγάλες καταστροφές.

β) Προτίμηση των πολιτικών , οι οποίοι είναι σε γενικές γραμμές σύμφωνοι με το υπάρχον σύστημα (δημοκρατία, αστικό κράτος, καπιταλισμός, βασικές ελευθερίες κσαι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα). Αυτό δεν σημαίνει αναγνώριση των  εξάρσεων  του διεθνώς καταστροφικού νεοφιλελευθερισμού.

γ ) Να μην απαιτούν οι πολίτες απόλυτα πράγματα, όπως π.χ. απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη, απόλυτη ελευθερία, τέλειους ανθρώπους, ιδανικούς πολιτικούς. Το απόλυτο εστιάζεται μόνον σε ουτοπίες ή στην κίβδηλη ρητορική λαϊκιστών, λαοπλάνων ή εξωπραγματικών ονειροπόλων ( Βλέπε στο Μπλογκ μου τα ήδη στην Καθημερινή δημοσιευθέντα σχόλια  «Κρίση, Λαϊκισμός, Μεσσιανισμός» και «Ανορθολογισμός, Συνωμοσιολογία, Μεσσιανισμός»).

δ) Να μήν αποφασίζουν οι ψηφοφόροι επί τη βάσει του ολέθριου υπεραναπτυγμένου νεοελληνικού υπερσυναισθηματισμού και υπερσουρεαλισμού ως έκφραση τελείας έλλειψης του μέτρου (Ιδέ στο Μπλογκ μου το άρθρο «Ευρωπαϊκός ρεαλισμός vs νεοελληνικού σουρεαλισμού»).

Αλλες πηγές : Μ. Τριανταφυλλίδης, Παροιμιακές φράσεις, Αθήνα, 1947, Χ. Μπαρακλής, Γνωμικά και παροιμίες, Αθήναι, 1989. Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( πρώτη φορά στις  12. 2.14 και τελευταία φορά στις 3.4.17).

 

Πατριωτισμός, Φιλοπατρία, Παρελάσεις ίσον Πατριωτισμός ;

Πατριωτισμός, Φιλοπατρία

Το λίαν ενδιαφέρον πολυσύνθετο θέμα (Πατριωτισμός, Φιλοπατρία) ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων, πτυχιακών καθώς και διδακτορικών δατριβών υπό την επιστημονική μου εποπτεία.

Το θέμα εμπεριέχει τις εξής διαστάσεις : γλωσσολογική, ιστορική, εθνική, πολιτική, κοινωνική και εθνολογική.

1. Γλωσσολογική διάσταση (ετυμολογία, σημασιολογία)

Αφετηρία δεν είναι η λατινική λέξη Pater , Patris (γενική, εξ ου και Patria, γαλλικά Patrie), αλλά η ελληνική λέξη Πατήρ, Πατρός και εξ αυτού Πατρίς.
Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα δημιουργήθηκε η λέξη πατριώτης (καταγωγή από το ίδιο γένος) μετατράπηκε στα “απλά λατινικά” σε patriota (συμπατριώτης) και βραδύτερα στα γαλλικά patriote ( ΦΙΛΟΠΑΤΡΗΣ ).
Κάτι το παρόμοιο συνέβη και με το επίθετο πατριωτικός, μετατροπή σε patrioticus και σε patriotique. Σε αυτήν την βάση εμφανίσθηκε στα γαλλικά η έννοια patriotisme η οποία επέστρεψε στην πατρίδα της ως Πατριωτισμός.

Πατριωτισμός, σημασιολογικώς

Πρόκειται για την πολιτική τοποθέτηση επί τη βάσει μίας συναισθηματικής δέσμευσης στις αξίες, στην γλώσσα, στην παράδοση, στην θρησκεία και στον πολιτισμό ( τρόπος ζωής, λογοτεχνία, μουσική κτλ.) ενός έθνους. Πολλές φορές είναι αυτή η τοποθέτηση συνδεδεμένη με υπερβολική υπερηφάνεια και αλαζονεία, γνωστό φαινόμενο στην Ελλάδα.

2.Ιστορική διάσταση

Η Marseillaise καλεί όλα τα παιδιά της Πατρίδας , να την υπερασπισθούν ( “Allons enfants de la Patrie…,”). Πρότυπο ήταν , όπως φαίνεται, ο παιάνας στην ναυμαχία της Σαλαμίνας ( ” Ίτε παίδες Ελλήνων…,” ). Αν υπήρχε τότε η λέξη Ελλάς, οπωσδήποτε θα την χρησιμοποιούσαν.
Η αστική τάξη ήταν κατά την γνώμη της ηγεμών όλου του λαού εκτός από το Ancien Regime και εκπροσωπούσε την γενική θέληση ( volonte generale ) και τα συμφέροντα των πολιτών). Στην Ελλάδα όμως επρόκειτο πρωτίστως για έναν απελευθερωτικό αγώνα.

3. Εθνική διάσταση

Οι Γάλλοι υπερασπίσθηκαν την Πατρίδα τους κατά ξένων εισβολέων. Ο Πατριωτισμός τους ήταν στενά συνυφασμένος με το γαλλικό έθνος και αυτό πάλι ήταν συνδεδεμένο με την νέα κατάσταση πραγμάτων. Δημιουργήθηκε μία δυνατή εθνική συνείδηση .
Στην Ελλάδα υπήρχε επίσης μία ακραιφνής εθνική συνείδηση , δίχως σύνδεση όμως με τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του λαού. Επομένως λείπουν η κοινωνική και η κρατική συνείδηση ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο “Εθνική, κρατική και κοινωνική συνείδηση” ).

4. Πολιτική διάσταση

Η Γαλλική Επανάσταση δημιούργησε ένα τελείως καινούργιο πολιτικό και πολιτειακό σύστημα , το οποίο βασιζόταν στον πολίτη με τα δικαιώματα καθώς και με τα καθήκοντά του ως κάτι το αυτονόηπο. Η αστική τάξη ήταν και είναι η καθοριστική . Ο πολίτης έχει κρατική και νομική συνείδηση.
Σε σύγκριση με την Γαλλία έπαιζαν στην Ελλάδα στην ουσία οι κοτζαμπάσηδες τον πιό αποφασιστικό ρόλο.
Ακόμη και σήμερα δεν έχει η ελληνική αστική τάξη ευρωπαϊκό επίπεδο ( Ιδέ και Π. Κονδύλης, Οι αιτίες της Παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας, Θεμέλιο, 2011).
Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ανήκει στην κατηγορία του πολίτου. Δεν διαθέτει ούτε κρατική, ούτε νομική, ούτε φορολογική συνείδηση και δεν ανανωρίζει την αλληλουχία δικαιωμάτων και καθηκόντων.

Η εθνική συνείδηση δεν κοστίζει απολύτως τίποτα. Δεν συμπίμπτουν το εθνικό και το πολιτικό στοιχείο του πατριωτισμού. Αυτό θα πεί, ότι ο ελληνικός Πατριωτισμός στηρίζεται μόνον στην εθνική συνείδηση, δηλαδή δεν είναι ευρωπαϊκος, αλλά βαλκανικός. Είναι ένας ανέξοδος, εύκολος και λεκτικός πατριωτισμός. Εν τω μεταξύ έχει ο πατριωτισμός αυτού του είδους προσλάβει διαστάσεις μίας αφάνταστης παράνοιας : πατριωτισμός (η πλειοψηφία των Ελλήνων), υπερπατριωτισμός (Ελληναράς, Αν.Ελλ.), υπερυπερπατριωτισμός(Χρυσή Αυγή).

5. Κοινωνική διάσταση

Όταν λείπουν κρατική και νομική συνείδηση (όχι το γενικό και ανέξοδο αίσθημα δικαίου με πάμπολες ερμηνείες) , δεν δύναται να λειτουργήσει μία κοινωνία ανθρώπων. Το συμφέρον του συνόλου παραγκωνίζεται από ατομικιστικά συμφέροντα ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ την μικρή μελέτη “Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός” ) και επικρατεί αενάως ένα συγκρουσιακό κλίμα το οποίο αποκλείει τον γνήσιο πατριωτισμό, ο οποίος προϋποθέτει συναινετικό πνεύμα( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο “Συνεννόηση, Συγκρουσιασμός” ).

6. Εθνολογική διάσταση

Στο επίκεντρο τίθεται η νοοτροπία του Νεοέλληνα ο οποίος σε γενικές γραμμές είναι ένα κράμα από βαλκανική παμπονηριά και ανατολίτικο ραχάτι. Είναι πασίγνωστο, ότι η Ελλάδα δεν έζησε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον Διαφωτισμό, ούτε την αστική επανάσταση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σε ότι αφορά την ιστορία της βρισκόταν κάτω από ξένη κατοχή ( έως τον 7ο αι., δηλαδή πάνω από 800 έτη η ρωμαϊκή κατοχή (Imperium Romanum) συν 400 έτη ο τούρκικος ζυγός. Πρόκειται για 1200 απολεσθέντα έτη, ενώ οι Ευρωπαίοι ζούσαν από εθνική άποψη σχετικά ελεύθερα και προόδευαν πάνω από 1400 έτη.

Το αποτέλεσμα είναι η διαμόρφωση μίας νοοτροπίας, οι οποία εμποδίζει την εφαρμογή ενός γνήσιου και σύγχρονου Πατριωτισμού (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τα άρθρα «Ελληνάρας, Τσαμπουκισμός», »Ευρωπαϊκή αντικειμενικότητα vs Ελληνικού σουρεαλισμού», «Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση» και την μελέτη «Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“). Τα προτερήματα μας είναι γνωστότατα, αλλά δεν έχουν ουδεμία σχέση με τις «νέες Θερμοπύλες» ( παραγωγή, ανταγωνιστικότητα των προϊόντων, καθήκοντα απέναντι στο σύνολο κτλ.).

Λείπουν αξίες, όπως π.χ., η ιδέα του γενικού συμφέροντος, η αξιοπιστία , η αυτογνωσία, η αντοχή και η δυναμικότητα. Λείπουν οι περισσότερες προϋποθέσεις για τον εκμοντερνισμό, τον εξευρωπαϊσμό και τον εξορθολογισμό.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για κάθε Έλληνα πατριώτη. Ας θυμηθούμε από καμιά φορά τους προγόνους μας. Ο Ησίοδος είπε προ 2.600 ετών κάτι το πολύ ενδιαφέρον : “Οι αιώνιοι θεοί του Ολύμπου έθεσαν προ της επιτυχίας τον ιδρώτα”.
Ένας οκνηρός ή ένας διεφθαρμένος δεν δύναται ποτέ να είναι καλός πατριώτης. Αλλά αυτονοήτως είναι αυτός ένας πατριδοκάπηλος, δηλαδή ένα κάθαρμα. Ο άμεσος συνδυασμός της εθνικής συνείδησης με τις παραπάνω κατηγορίες της συνείδησης είναι τελείως απαραίτητος.

Δημοσιευθέν επανειλλημμένα στον ηλεκτρονικό τύπο, ιδιαιτέρως στην Καθημερινή και στο Βήμα., τελευταία φορά στην Καθημερινή (26.3.17).

——————————————————–

Παρελάσεις = Πατριωτισμός ;

Ανεξάρτητα από το εάν σήμερα οι παρελάσεις είναι απαραίτητες, πρόκειται για μίαν ιδιαίτερη έκφανση του (λεκτικού) πατριωτισμού και της (ανέξοδης) εθνικής συνείδησης, ενώ στην πραγματικότητα λείπουν η κοινωνική, η κρατική, η νομική και η φορολογική συνείδηση που είναι απαραίτητες για την ανοικοδόμηση ενός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ (όχι βαλκανοανατολίτικου) κράτους και μίας επιτυχούς οικονομίας.

Εν κατακλείδι : Είναι εύκολο να λες : «Ελλην είναι τ όνομά μου υπερήφανο , τρανό, μάνα την Ελλάδα έχω και γι αυτή θα πολεμώ». Αυτό δεν κοστίζει τίποτα, αλλά το άλλο είναι στην Ελλάδα τελείως άγνωστο : «Ελλην…., και γι αυτή θα εργασθώ». Δηλαδή σημειώνεται μία ολέθρια συνειδησιακή διαστρέβλωση.

Κατά τα άλλα ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου τα άρθρα και τις μελέτες «Συνείδηση, εθνική, κοινωνική, κρατική, νομική, φορολογική», « Πατριωτισμός, Φιλοπατρία», «Πατριωτισμός, Απόδημοι».

Το Βήμα (25.3.15), iefimerida (24.3.16)

Αντιμεταρρυθμισμός ως Εγγενής Διαχρονική Παθογένεια, Ακρα Αριστερά Αντιμεταρρυθμιστική

Αντιμεταρρυθμισμός ως εγγενής διαχρονική παθογένεια, Ριζοσπαστική Αριστερά, άκρως αντιμεταρρυθμιστική, Μία νηφάλια και συστηματική θεώρηση χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες

Αφετηρία : Ας υπενθυμίσουμε, ότι η εικονική ευημερία στην εποχή της Μεταπολίτευσης είχε μία σαθρή βάση, τον υπέρογκο δανεισμό. Εν ολίγοις, η εθνική οικονομία δεν ανταποκρινόταν ουδόλως στους σε σύγκριση με άλλα κράτη της ίδιας οικονομικής δύναμης υψηλούς μισθούς και στις μεγάλες συντάξεις καθώς και στα πολυάριθμα προνόμια σε ιδιαίτερες πληθυσμιακές κοινωνικές ομάδες πρωτίστως των κομματικών οπαδών και ψηφοφόρων. Αλλά αυτή η παραδεισιακή κατάσταση έχει παρέλθει εσαεί και ανεπιστρεπτί. Μία επιστροφή στο βιοτικό επίπεδο προ της κρίσης είναι χίμαιρα.  Οποιος πολιτικός διακηρύττει το αντίθετο ψεύδεται εκουσίως.

Και όμως, έχει αποδειχθεί, ότι μέσω κίβδηλων υποσχέσεων μπορεί κανείς να κερδίσει εκλογές και να αναλάβει την εξουσία. Αλλά ύστερα από αυτήν την ιστορική Υβρι θα έπεται  η Νέμεσις. Αυτή η γενική κατάσταση είναι ο κύριος λόγος για μίαν ενασχόληση βάθους με το περιεχόμενο των εννοιών Αδράνεια, Ακινησία και Μεταρρύθμιση.

Η Αδράνεια είναι “η ιδιότης των σωμάτων να μη μεταβάλλωσι την κατάστασιν της κινήσεως ή ηρεμίας, αν δεν επιδράσει επ αυτών εξωτερική δύναμις” ( Ιδέ Λεξικόν της Νεοελληνικής Γλώσσης, Πρωίας , Αθήναι, πρώτος τόμος, σελ.54 και στο Μπλογκ μου το άρθρο “Αδράνεια, Εθνοψυχολογία “).

Η Ακινησία σημαίνει γενικά σημειωτόν στο παρόν στάδιο, έλλειψη πολιτικής βούλησης και ικανότητας για την απαραίτητη υλοποίηση αλλαγής, μεταρρυθμίσεων, εξέλιξης και τελικά της επίτευξης μίας πολυφασικής προόδου. Διατί υφίστανται η Αδράνεια, η Ακινησία και η Αντιμεταρρύθμιση ;

Εδώ αναφέρουμε μόνον τις σπουδαιότερες αιτίες :

α ) Αρχή της απόλαυσης της ζωής ( ευδαιμονισμός και πρωτόγονος ηδονισμός που έχουν διαμορφώσει και στην ουσία διαστρεβλώσει τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των Νεοελλήνων στην εποχή της Μεταπολίτευσης ) στα πλαίσια μίας επίπλαστης ευημερίας και γενικής διαφθοροποίησης (Ιδέ  εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη “Κοινωνικό Συμβόλαιο της Αμοιβαίας Διαφθοροποίησης”) .

β) Αρχή της ήσσονος προσπάθειας, κάτι που έχει στενότατη σχέση με την οκνηρία.

γ) Ελλειψη δυναμικότητας , η οποία όμως αντικαθίσταται με μίαν υπεραναπτυγμένη φραστική κινητικότητα ( π.χ. ακόμη και τώρα εν μέρει ψευτοεπαναστατικός ρητορικός λόγος και ανέξοδος λεκτικός πατριωτισμός υπό το νόημα της πατριδοκαπηλείας ).

Πέραν τούτου διαπιστώνουμε μικροκομματικούς λόγους, όπως η διαιώνιση των προνομιών της πολιτικής πελατείας πρωτίστως στο Δημόσιο (Ιδέ  στο Μπλογκ τη μελέτη “Πελατειακό Κράτος” ή “Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου” η Κλιεντελισμός ; Μία γλωσσολογική, κοινωνιολογική, και εθνολογική Ερευνα «). Αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα, ιδιαιτέρως για τα αριστερά, τα οποία είναι ανεξαιρέτως υποστηρικτές του ολέθριου κρατισμού και σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο ισχύει το αρχαίο απόφθεγμα «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»( Ιδέ  στο Μπλογκ το άρθρο “Ανορθολογικός Κρατισμός” ).

Μία άλλη αιτία είναι η έλλειψη του ορθολογισμού ( ius rationis: δίκαιον του ορθού λόγου) του  Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Αντ αυτού σημειώνεται μία υπερπαραγωγή αριστερόστρεφων πομφόλυγων ως ένδειξη παρωχημένων  μαρξιστικών-λενινιστικών ιδεοληψιών (ΣΥΡΙΖΑ)   και  ανέξοδων κορώνων  ως έκφραση του βαλκανικού λεκτικού υπερπατριωτισμού (ΑΝΕΛ).

Η Μεταρρύθμιση έχει ως κύρια αφετηρία τα συμφέροντα, τα οποία καθορίζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων (Λυσίας :”Οτι ού περί πολιτείας εισί αι προς αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω”, Δήμο καταλ. απολ. 10 , καθώς και Επίκουρος, Hegel και Λένιν ), ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τις μελέτες “Συμφέρον , Οφελος, Χρήσιμο ,”Χρησιμοθηρία” και “Συμφέρον, Εθνος, Λαός, Κοινωνία, Κράτος “).
Στην Ελλάδα όμως υπάρχει μία επικίνδυνη αντίθεση μεταξύ των συμφερόντων της κοινωνίας από το ένα μέρος και των εγωϊστικών συμφερόντων των δημοσίων υπαλλήλων από το άλλο μέρος, οι οποίοι είναι ήδη κράτος εν κράτει και εμποδίζουν λυσσωδώς  κάθε μεταρρύθμιση και κάθε πρόοδο καταστρέφοντας συστηματικά όλην την χώρα.

Μία ιδιαίτερη έκφανση των αντιθέτων συμφερόντων είναι η οξεία αντίθεση μεταξύ της απόλυτης αναγκαιότητας να πραγματοποιηθούν δομικές πολυφασικές και πολυεπίπεδες μεταρρυθμίσεις από την μια μεριά και της εχθρικής τοποθέτησης των δημοσίων υπαλλήλων με την ενίσχυση των συνδικαλιστών κατά των μεταρρυθμίσεων από την άλλη μεριά. Υπέρβαση της αντίθεσης : ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου επί τη βάσει ευρωπαϊκών κριτηρίων.

Ο όρος Μεταρρύθμιση σημαίνει μία βαθμιαία ειρηνική αλλαγή των σχέσεων και των συνθηκών στα πλαίσια του υπάρχοντος πολιτικοκοινωνικού συστήματος και του ισχύοντος συντάγματος. Αυτό ισχύει, όσο ριζική ή δομική ή διαρθρωτική και αν είναι η μεταρρύθμιση . Η επιτυχής μεταρρύθμιση προüποθέτει πολιτική βούληση και ικανότητα των υπεύθυνων πολιτικών προσωπικοτήτων καθώς και συνέχεια, όπως αυτό έχει πραγματοποιηθεί επί έτη στην Ολλανδία, Γερμανία και στα άλλα εξελιγμένα ευρωπαϊκά κράτη και δη ανεξάρτητα από το κυβερνητικό κόμμα και χωρίς πιέσεις από έξω μέσω απαραίτητων νόμων , οι οποίοι σύντομα υλοποιοιούνται από την διοίκηση και ειδικά από τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος είναι στις προηγμένες χώρες πολιτικά ανεξάρτητος και άκρως αποτελεσματικός( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο “Αλλαγή, Μεταρρύθμιση, Πρόοδος, Ελίτ, Τεχνοκράτης”).

Έτσι έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην προηγμένη Ευρώπη την δυνατότητα να υλοποιούν τους νόμους και να ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ τους πολίτες.Τα κύρια πεδία των μεταρρυθμίσεων εστιάζονται στο τριτοκοσμικό, διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό και αδηφάγο Δημόσιο, στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεχαρβαλωμένο φορολογικό σύστημα.

Στην Ελλάδα δέον να λάβει χώραν κατ αρχάς η ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Ας υπενθυμίσουμε, ότι επί 2500 έτη   η τεράστια κινεζική αυτοκρατορία λειτουργούσε άριστα μέσω των  δημοσίων  υπαλλήλων ( Μανδαρίνων), οι οποίοι σπούδαζαν περίπου έξι χρόνια σε συνδυασμό με πολυάριθμες δυσκολότατες εξετάσεις και αξιολογήσεις και προετοιμαζόταν συστηματικά   για τα καθήκοντά τους. Δηλαδή επικρατούσε ΑΠΟΛΥΤΑ  η αξιοκρατία !

Αλλά  ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει   την ριζική μεταρρύθμιση του Δημοσίου , γιατί το μεγαλύτερο  μέρος των οπαδών του εργάζεται στο Δημόσιο και πέραν τούτου έχει προεκλογικά υποσχεθεί να διορίσει ακόμη 100 χιλιάδες ! Χαιρετίσματα από τον μακαρίτη «Υπαρκτό Σοσιαλισμό».

Οι ιδιωτικοποιήσεις , οι οποίες είναι σε όλον το κόσμο η  conditio sine qua non  για την οικονομική πρόοδο ( Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κίνα, Τουρκία, Βραζιλία, Νότια Κορέα, Ταϊβάν, Βιετνάμ κτλ.) δεν πρόκειται να υλοποιηθούν λόγω των ολέθριων και στην ουσία μαζοχιστικών μαρξιστικών-λενινιστικών  αγκυλώσεων. Ετσι επιβεβαιώνεται η ήδη γνωστή εμπειρία, ότι οι πολιτικοί με μαρξιστικές-λενινιστικές καταβολές είναι τα πιό ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ πολιτικά στοιχεία και οι μεγαλύτεροι εχθροί της πραγματικής κοινωνικής προόδου.

Πιστεύουν οι «αριστεροί» πράγματι, ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό και δη φιλελεύθερο (δεν είμαι οπαδός του, αλλά ρεαλιστής) πλαίσιο θα επιτρέψει ύστερα από την παταγώδη  κατάρρευση του ανίκανου και ολοκληρωτικού σοσιαλιστικού συστήματος τους ιδεολογικούς τους παλιμπαιδισμούς ;

Και όμως, οι συνθήκες είναι σήμερα σε γενικές γραμμές καλύτερες από εκείνες στο παρελθόν, γιατί η Ευρώπη απαιτεί μεταρρυθμίσεις και είναι ταυτόχρονα διατεθειμένη να βοηθήσει με ειδικούς.Τώρα έχει η Ελλάδα την μεγάλη ευκαιρία να υλοποιήσει επί τέλους μεταρρυθμίσεις, οι οποίες δεν έγιναν ούτε στα παρελθόντα 200 έτη. Εδώ πρόκειται  για  μίαν επαίσχυντη ανικανότητα ιστορικών διαστάσεων.

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή (πρώτη φορά στις 12.2.14 και τελευταία φορά στις  , τελευταία φορά στις 18.7.17)

Κινεζική Πενταλογία ( Γενικά περί του Κινεζικού Πολιτισμού ,Κονφουκιανισμός, Αρχαία επαναστατική παράδοση, Γκε Μινγκ ( δικαίωμα της εξέγερσης ) ,”Κόκκινος Κονφουκιανισμός ;”, Μελλοντικά κινήματα )

Κινεζική Πενταλογία : Γενικά περί του κινεζικού Πολιτισμού, Κονφουκιανισμός, Αρχαία Επαναστατική Παράδοση, Γκε Μινγκ ( Δικαίωμα της Εξέγερσης ), Μελλοντικά κινήματα

Πρώτο Μέρος : Γενικά περί του Κινέζικου Πολιτισμού

Εδώ και 200 χρόνια κάνουν οι Νεοέλληνες μίαν σχεδόν διαστροφική ομφαλοσκόπηση, ενώ ο κόσμος γύρω τους μεταλλάσσεται με υπερηχητική ταχύτητα. Εκτός τούτου η σχολική και η γυμνασιακή μόρφωση εμπεριέχουν και μία μεγάλη δόση υποτίμησης άλλων λαών και ιδιαιτέρως των ασιατικών πράγμα, που είναι όχι μόνον τελείως εσφαλμένο αλλά και παρανοϊκό.

Έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό στα τέλη της δεκαετίας του 50  και εγώ ως ελληνοκεντριστής και εθνικιστικά δηλητηριασμένος. Τότε ήταν η εθνικιστική πλύση εγκεφάλου τόσο ισχυρή, που κάναμε στο εξωτερικό μία γκάφα ύστερα από την άλλη. Η διαδικασία της εκδηλητηρίασης κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια.

Επειδή σπούδαζα σε μία πόλη με μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου, άρχισα να μελετώ στα πλαίσια της ανώτερης εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης τον πολιτισμό, την ιστορία, την θρησκεία και την λογοτεχνία των πιό σπουδαίων εθνών του κόσμου. Τότε κατάλαβα, τι κακό έγινε στα ελληνικά σχολεία και γυμνάσια.

Η ενασχόληση με την Κίνα ήταν ιδιαίτερα συστηματική. Η Κίνα είναι η μόνη χώρα του κόσμου που διαθέτει μίαν αδιάκοπη πολιτισμική ιστορία 4 χιλιάδων ετών ! Η Κίνα είχε ήδη προ 2.500 ετών μίαν εξελιγμένη φιλοσοφία με πολλές φιλοσοφικές σχολές. Είχε και αυτή ευφυέστατους φιλόσοφους και επιστήμονες, όπως τον μεγάλο Κονφούκιο, ο οποίος έχει διατυπώσει εν μέρει περίπου όμοιες απόψεις όπως ο Πλάτων με μία καθοριστική διαφορά : Η διδασκαλία του Κονφούκιου είναι εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια η πνευματική βάση του τεράστιου “Κύκλου Πολιτισμού του Κονφουκιανισμού”, στον οποίο ανήκουν η Κίνα , η Ιαπωνία, η Κορέα και όλες οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Έως τα τέλη του 18ου αι. προηγείτο η Κίνα σε όλους τους τομείς του πολιτισμού , της επιστήμης, της διοίκησης και των εφευρέσεων. Μέσω του Διαφωτισμού και της αστικής επανάστασης άρχισε να προηγείται βαθμιαία η Ευρώπη.

Ενώ στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αι.  η Ιαπωνία έκανε ριζικές μεταρρυθμίσεις και έστελνε δεκάδες χιλιάδες σπουδαστές στην Ευρώπη , ειδικά στην Γερμανία καθώς και στην Αμερική, οι Κινέζοι έκαναν   σινοκεντρική ομφαλοσκόπηση και τελικά έμειναν πολύ πίσω και πάρα λίγο να γίνουν θύμα των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτά όμως  παρήλθαν εσαεί.

Οι Κινέζοι ξεπέρασαν μέσω  της υπεραναπτυγμένης ιστορικής εθνικής συνείδησης και βασιζόμενοι στις ΚΟΝΦΟΥΚΙΑΝΙΚΕ ΑΡΕΤΕΣ (εργατικότητα, πειθαρχία και αυτοπειθαρχία, ανταγωνιστικότητα, οργανοτικότητα, αποτελεσματικότητα , πατριωτισμό, εφευρετικότητα κοκ.) τις ευρωπαϊκές μεγαλοδυνάμεις Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία, κατόπιν την τόσο κραταιά Ιαπωνία και σε λίγα χρόνια θα υπερφαλαγγίσουν και τις ΗΠΑ. Ήδη σήμερα είναι η Κίνα η δεύτερη υπερδύναμη που κόσμου.

Οι ειδικοί επιστήμονες πρεσβεύουν την άποψη, ότι το πολύ μέσα σε δέκα χρόνια η Κίνα θα είναι  η πρώτη υπερδύναμη του κόσμου. Οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία την ραγδαία κινεζική πρόοδο και προσπαθούν να συσφίξουν τις οικονομικές σχέσεις με τον κινεζικό κολοσσό. Μεγάλες προσπάθειες σε αυτή την κατεύθυνση καταβάλλει ιδιαίτερα η Γερμανία. Και σε μιά τέτοια κατάσταση  οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι αναγκασμένοι να ασχολούνται με τα αιώνια προβλήματα της μικροσκοπικής Ελλάδας.

Και μία ιδιαίτερη πληροφορία : Η κινέζικη Ακαδημία των Καλών Τεχνών έχει ανακηρύξει τον μικρότερο αδελφό μου Θεόδωρο Τερζόπουλο (Αττις Θέατρο στην Αθήνα), παγκόσμια φημισμένο σκηνοθέτη θεάτρου σε επίτιμο διδάκτορα  της Θεατρολογίας. Αν και κατέχει πολύ καλά τρεις ξένες γλωσσες, θα μάθει και κινέζικα. Μου είπε , ότι οι Κινέζοι θαυμάζουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό .

Δεύτερο Μέρος : Κονφουκιανισμός

Η Κίνα ανήκει στον Κύκλο Πολιτισμού του Κονφουκιανισμού, ο οποίος διαφέρει κατά πολύ από τον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού.

Ο Κονφουκιανισμός είναι κοσμοθεωρία καθώς και θεωρία της κοινωνίας και του κράτους και γενική βάση της καθημερινής ζωής των Κινέζων και της Εικόνας του Ανθρώπου, όπως την έχει διαμορφώσει ο Κονφουκιανισμός στις παρελθούσες εκατονταετίες.

Τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του Κονφουκιανισμού είναι τα ακόλουθα :

1. Αρμονία (Σταθερότητα) στην κοινωνία και στο κράτος.
Όποιος ενεργεί εναντίον της σταθερότητας πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά. Υπάρχει ένα παράδειγμα, σύμφωνα με το οποίο 600 φιλόσοφοι της αρχαίας Κίνας έχουν θαυτεί ζωντανοί , γιατί διετάραξαν μέσω  των  αντιλήψεών  τους “την Αρμονία κάτω από τον ουρανό”.

2. Ιεραρχίες στο κράτος, στην κοινωνία και στην οικογένεια.
Στις παρελθούσες εποχές  ο Αυτοκράτορας ήταν η υψίστη αρχή, τώρα είναι το Πολιτικό Γρφείο του “Κομμουνιστικού Κόμματος”. Στην οικογένεια  ο γηραιότερος είναι το πιό αξιοσέβαστο πρόσωπο.

3. Στην κινεζική παράδοση  το άτομο είναι άγνωστο και ανεπιθύμητο, ενώ στη Δύση κοινωνία και κράτος  βασίζονται στο άτομο. Η οικογένεια, η κοινωνία και το κράτος έχουν έναντι αυτού απόλυτη προτεραιότητα.

4. Επομένως δεν υφίσταται και ο πολίτης με τα υποκειμενικά του ανθρώπινα δικαιώματα.
Η προσπάθεια ενός Κινέζου να πραγματοποιήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα θεωρείται από τις κρατικές αρχές ως αδιάντροπη πρόκληση και τιμωρείται αυστηρότατα.
Στην Κίνα επικρατεί μία τελείως διαφορετική άποψη περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δη η αντικειμενική. Αυτό σημαίνει , ότι το κράτος έχει την απόλυτη δυνατότητα να παραχωρεί δικαιώματα και , αν το κρίνει σωστό, πάλι να τα αφαιρεί.

Έτσι γίνεται κατανοητό, γιατί η κινεζική κυβέρνηση αντιδρά σε κριτική της Δύσης πολύ εκνευρισμένα,  ενίοτε και με οργή. Γενικά η Κίνα δεν είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει την δυτική κοσμοθεωρία και τον τρόπο ζωής της Δύσης.

5. Η Εργατικότητα είναι μία από τις πιό υψηλές αρχές του Κονφουκιανισμού. Αυτή είναι η κυρία βάση της προόδου της Κίνας.

6. Η Ανταγωνιστικότητα δεν είναι μόνον ως κανόνας στην κοινωνία γνωστή, αλλά και εφαρμόζεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

7. Η Πειθαρχία και η Αυτοπειθαρχία ανήκουν στις προσδιοριστικές βάσεις του Κονφουκιανισμού.

Πληροφορία :

Η Εικόνα του ανθρώπου του Κονφουκιανισμόυ καθώς και οι κινεζικές απόψεις περί δικαιοσύνης και νόμων είναι κεφάλαιο σε ένα μεγάλο σύγγραμμα, το οποίο θα εκδοθεί ως επιστημονικό βιβλίο στο εξωτερικό. Προς το παρόν μεταφράζεται από τα Γερμανικά στα Ισπανικά  εν μέρει και στα Αγγλικά ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου όλο το κείμενο : «Menschen- und Gesellschaftsbilder sowie Rechts- und Gerechtigkeitsvorstellungen in den Schriftdokumenten der alten Hochkulturen, Eine komparative philosophiehistorische Untersuchung“).

Τρίτο Μέρος  : Αρχαία επαναστατική παράδοση

α ) Οι Κινέζοι έχουν μίαν υπεραναπτυγμένη ιστορική εθνική συνείδηση, η οποία αφορά μία συνεχή ιστορία πολιτισμού τεσσάρων χιλιάδων ετών. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας  οι Κινέζοι είναι οι πρώτοι, οι οποίοι ανέπτυξαν μία πειστική θεωρητική βάση του δικαιώματος της εξέγερσης ( „Γκε- Μινγκ “).

Στο „Βιβλίο της Ιστορίας („Σουντσινγκ“, 84 π.Χ.) προειδοποιεί ο εργαζόμενος λαός τον Αυτοκράτορα, ότι ο „Ουρανός“ αγαπά τον λαό, γι αυτό  ο Αυτοκράτορας πρέπει να κάνει αυτό που επιθυμεί ο „Oυρανός“, διαφορετικά θα τιμωρηθεί.
Ο φιλόσοφος Μöng-Ds ( Μένκιος ) δημιούργησε την θεωρία της „αφαίρεσης“ της εντολής του „ Ουρανού“ από τον Αυτοκράτορα, σε περίπτωση που αυτός καταδυναστεύει τον λαό.
Δύο φορές ( 84 και 184 μ.Χ. ) έλαβαν χώραν επαναστάσεις των κινέζων αγροτών αναφέροντας ως δικαιολογία την καταπάτηση της «Εντολής του Ουρανού“ ( „Κοινωνική Συνθήκη“α λα Κίνα) από τον Αυτοκράτορα, τον οποίο στην δεύτερη επανάσταση  έχουν εκθρονήσει  ( τέλος της δυναστείας Χαν ).

β ) Χωρίς τέτοιες δικαιολογίες ξεσηκώθηκαν οι Κινέζοι υπό την καθοδήγηση του Μάο Τσε Τουνγκ και έθεσαν τις βάσεις για την σημερινή Κίνα.

γ ) Η Κίνα εξελίσσεται σε υπερδύναμη και κατέχει από οικονομική άποψη παγκοσμίως την δέυτερη θέση μεν, αλλά ο λαός και ιδίως οι αγρότες ζουν πολύ φτωχικά, ενώ παράλληλα η Κίνα έχει τους περισσότερους δισεκατομμυριούχους του κόσμου !
Αυτό σημαίνει όξυνση των ταξικών αντιθέσεων , οι οποίες θα οδηγήσουν στο μέλλον νομοτελειακά σε αγώνες.

δ ) Η αυξάνουσα μεσαία τάξη απαιτεί ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία κατέχουν ήδη  από δεκαετίες οι Κινέζοι στην Ταϊβάνη και στο Χονγκ Κονγκ.

ε ) Το διαδίκτυο διευκολύνει κοινωνικά και πολιτικά κινήματα . Η κινεζική κυβέρνηση φοβάται τώρα πρωτίστως πολιτικά κινήματα, γι αυτό ελέγχει το διαδίκτυο αυστηρότατα.

Τέταρτο Μέρος : Γκε Μινγκ ( Δικαίωμα της εξέγερσης )

Προ περίπου 4 χιλιάδων ετών έχει  το „Βιβλίο της ιστορίας“ (Shudshing) αναφέρει, ότι  ο Αυτοκράτορας δέον να συμπεριφέρεται καλά στον λαό, γιατί ο ουρανός τον προστατεύει ( φυσικό δίκαιο, ius naturalis ). Τον 3ο αι. π.Χ  ο φιλόσοφος Möng-ds (Μένκιος) δημιούργησε την κινεζική θεωρία του „Συμβολαίου της εξουσίας “. το οποίο αναφέρει το Γκε-Μινγκ („Αφαίρεση της εντολής του Ουρανού „ από τον Αυτοκράτορα) !
Ήδη 260 έτη αργότερα έκανε ο λαός στηριζόμενος στο συμβόλαιο αυτό επανάσταση και έρριξε τον τυραννικό Αυτοκράτορα.

Ο ειδικός για την Θεωρία του κράτους Χαν Φέι –Τσε ( 2ος αι. π. Χ.) υπουργός των εσωτερικών, γνωστός ως ο κινεζικός Δράκων , έχει τονίσει στα συγγράματά του περί εξουσίας , ότι οι υπήκοοι είναι κακοί , γι αυτό η κυβέρνηση να μή τους έχει  εμπιστοσύνη . Το μόνον που τους αξίζει είναι αυστηροί και τιμωρητικοί νόμοι.
Αυτός έχει ιδρύσει την πρώτη κρατική ασφάλεια του κόσμου. Πέραν τούτου διέταξε να θάψουν ζωντανούς 600 διανοούμενους ( σχεδόν όλους τους φιλόσοφους ), γιατί „φλυαρούσαν“ πολύ και αναστάτωναν τον κόσμο κάτω από τον ουρανό !

Η στάση της σημερινής κινεζικής κυβέρνησης έναντι των διανοουμένων δεν είναι λοιπόν ούτε κάτι το καινούργιο ούτε τόσο παράλογη, έχει τουναντίον μεγάλη παράδοση. Οι Κινέζοι ηγέτες φοβούνται στην πραγματικότητα τον λαό.

Πέμπτο Μέρος : Μελλοντικά κινήματα

Ενώ στις χώρες με χριστιανορθόδοξη παράδοση η Εικόνα του Ανθρώπου είναι στενά συνυφασμένη με την Δευτέρα Παρουσία και την αιωνιότητα ,  η Εικόνα του Ανθρώπου του Κονφουκιανισμού είναι πραγματιστική, μια που οι Κινέζοι είναι ιστορικά τελείως αθεϊστές. Τους ενδιαφέρει αποκλειστικά η επίγεια ζωή hic et nunc. Αυτή η εικόνα υπάρχει εδώ και 2500 χρόνια και είναι η βάση της ζωής όλων των Κινέζων.

Οι Κινέζοι έχουν κάνει στην μακρά ιστορία τους μερικές δυναμικές κοινωνικές επαναστάσεις. Μπορούν εύκολα να διαπιστώσουν, ότι η διαφορά μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών αυξάνει συνεχώς. Εκτός τούτου βλέπουν , ότι οι Ταϊβανέζοι και οι Κινέζοι στο Χονγκ Κονγκ ζουν σε ένα φιλελεύθερο καθεστώς και έχουν ένα πολύ ανώτερο βιοτικό επίπεδο. Είναι λοιπόν αυτονόητο να απαιτούν και αυτοί καλύτερες βιοτικές συνθήκες και ελευθερίες.

Η ανώτατη ηγεσία δεν μπορεί αιωνίως να παίζει τον ρόλο του αυτοκράτορα. Βαθμιαία πρέπει να δώσει στον λαό ελευθερίες που σημαίνει ότι θα μειωθεί η επιρροή του κόμματος, το οποίο λέγεται μεν κομμουνιστικό , αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τα κομμουνιστικά ιδεώδη που προσπάθησε να πραγματοποιήσει ο Μάο Τσε Τουνγκ. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό και άκρως αυταρχικό πολιτικό σύστημα.

Υπάρχει λόγος να αμφιβάλλουμε , αν η κομματική ηγεσία παραδεχθεί την ύπαρξη του ατόμου και του πολίτου, πράγματα που είνα διαμετρικά αντίθετα με την κονφουκιανική παράδοση. Έχει αποδειχθεί επανειλλημμένα, ότι η κινεζική κυβέρνηση θεωρεί απαιτήσεις για ατομικά δικαιώματα ως πρόκληση.

Εν ολίγοις : Στην Κίνα οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ ενός σημαντικού τμήματος του λαού και της ηγεσίας. Συμπεράσματα :

α ) Στο μέλλον θα οξυνθούν οι πολιτικές αντιθέσεις περαιτέρω.
β ) Θα λάβουν χώραν κινήματα οικονομικού, πολιτικού , ακόμη και ταξικού χαρακτήρα.

Δημοσιευθέν τεμαχιακά συχνά στον  ηλεκτρονικό τύπο ( Το Βήμα , Καθημερινή ).

Εβραίοι, Μεγάλες Επιστημονικές Επιτεύξεις , Διατί ;

Εβραίοι Μεγάλες Επιστημονικές Επιτεύξεις, ΔΙΑΤΙ ;

Λόγω επιστημονικού ενδιαφέροντος  άρχισα να ασχολούμαι ήδη στα μέσα της δεκαετίας του 60 εντατικά με τους Εβραίους ( προέλευση, ιστορία, πολιτισμός, θρησκεία, Ισραήλ κοκ).
Από το 1970 ήταν ιδιαίτερα το κράτος Ισραήλ αντικείμενο της αναφοράς στις πανεπιστημιακές μου διαλέξεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και μη στους κλάδους Θεωρία των διεθνών σχέσεων και Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο.

Από μεθοδική άποψη στηρίζεται η μικρή μου μελέτη στη λατινικη έκφραση   hic et nunc ( εδώ και σήμερα ) καθώς και στις ακόλουθες αρχές της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών επιστημονικών ερευνών:
α ) Η αλήθεια είναι συγκεκριμένη.
β ) Τα κοινωνικά, πολιτιστικά, πολιτικά κτλ. φαινόμενα είναι πολυσύνθετα ( Αριστοτέλης ).
γ ) Αντικειμενικότητα : Αυτή σημαίνει, να θεωρούμε τα φαινόμενα καί να τα αντικατοπτρίζουμε ( Δημόκριτος ) αντικειμενικά, δηλαδή όχι υποκειμενικά ή βολονταριστικά με προκαταλήψεις και πολυποίκιλες παρωπίδες.
δ ) Απόκτηση γνώσεων μελετώντας κατάλληλα βιβλία από ειδικούς επιστημονικούς συγγραφείς και όχι απο παντογνώστες και επιδερμικούς τσαρλατάνους .
Κατόπιν πραγματοποιείται η εξεύρεση της αλήθειας επι τη βάσει των κανόνων της λογικής ( Αριστοτέλης ).
ε ) Ιστορικότητα : Απόψεις οι οποίες έχουν διατυπωθεί προ εκατοντάδων ετών να θεωρούνται στο ιστορικό τους πλαίσιο , δηλαδή να μην αξιολογούνται με κριτήρια του παρόντος.
Εφαρμόζωντας τις παραπάνω αρχές αναφέρω σημαντικά γεγονότα , τα οποία έχουν άμεση σχέση με τους Εβραίους.

1. Οι πρώτες διώξεις και σφαγές των Εβραίων έλαβαν χώρα στην Αλεξάνδρεια προ περίπου 2000 ετών, όπου πάνω απο 70 τοις εκατό του πληθυσμού της πόλης ήταν Εβραίοι.
Ο επικρατών πολιτισμός ήταν ο ελληνικός. Οι σφαγείς ήταν Έλληνες. Η αιτία είχε πολιτισμικό και θρησκευτικό χαρακτήρα. Από τότε είναι οι σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων τεταραγμένες.

2. Οι Εβραίοι είναι οι εφευρέτες του μονοθεϊσμού, στον οποίο στηρίζονται τρις παγκόσμιες θρησκείες : Ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. Δηλαδή κάτω από την επιδραση των Εβραίων άλλαξε κατά πολύ η ιστορία της ανθρωπότητας.

3. Η Αγία Γραφή ( Παλαιά και Νέα Διαθήκη ) είναι καθαρώς εβραϊκό έργο. Το ότι ο Ιησούς Χριστός , οι γονείς του και ιδιαίτερα η μητέρα του Μαρία καθώς και οι περισσότεροι Απόστολοι ήταν Εβραίοι, είναι πασίγνωστο. Η Αγία Γραφή ειναι χωρίς υπερβολή το πιό σημαντικό βιβλίο σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

4. Εβραίοι γλωσσομαθείς της Διασποράς μετέφρασαν στην τότε αραβική Ισπανία ( Toledo και Gordoba ) τον 9ο/10ο αι. πολυάριθμα έργα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων από τα Αραβικά στα Λατινικά και τα έκαναν γνωστά στην Ευρώπη πολύ ενωρίτερα πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης, όταν έφυγαν στην Ενετία λόγιοι Έλληνες μεταφέροντας αρχαία ελληνικά συγγράμματα.
Πολλά συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων είχαν ήδη μεταφραστεί τον 8οαι. στην Δαμασκό και ιδιαίτερα στην Βαγδάτη απο τα αρχαία Ελληνικά στα Αραβικά.
Έναν τεράστιο ρόλο για τη διάδοση του ελληνικού πνεύματος έπαιξε στην Ισπανία στην εποχή των Αράβων ο εβραίος φιλόσοφος και μεγάλος ιατρός Mose Ben Maimon ( 11ος αι. ) , ο οποίος από θαυμασμό στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα εξελληνοποίησε το όνομά του και το έκανε Μαϊμωνίδης !

5. Από χρηματιστικούς λόγους ήταν στην Ισπανία οι ειδικοί επί δημοσιονομικών ζητημάτων αποκλειστικά Εβραίοι. Η Ιερά εξέταση ( Inquisition ) εξεδίωξε τους Εβραίους ( Σεφαρδίτες) από την Ισπανία, η οποία έχασε έτσι το πιό δυναμικό και εξελιγμένο στοιχείο της πνευματικής ελίτ.

Οι φυγάδες πήγαν σε άλλες ευρωpαϊκές χώρες και διέθεσαν τις γνώσεις τους στις καινούριες πατρίδες τους. Και τοιουτοτρόπως έγινε η Ολλανδία η χώρα με τίς πιό σύγχρονες τράπεζες,  βάση του ολλανδικού εμπορικού καπιταλισμού. Η Αγγλία ήταν η πρωτη χώρα του βιομηχανικού καπιταλισμού.
Άλλοι πήγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου ο Σουλτανος τους ανέθεσε την διοίκηση όλου του τραπεζικού συστήματος. Μερικοί αλλαξοπίστησαν και κατέλαβαν ανώτατα αξιώματα π.χ.  και έγιναν ακόμη και βεζίρηδες (πρωθυπουργοί).

6. Ύστερα απο την εγκαθίδρυση της νομικής και κοινωνικής ισότητας των Εβραίων της Ευρώπης τον 19ο αι. έχει συντελεσθεί μία πρωτοφανής πολυδιάστατη (οικονομία, κοινωνικές, νομικές, οικονομικές , φυσικές, ιατρικές και άλλες επιστήμες, λογοτεχνία, καλές τέχνες, μουσική, θέατρο κλπ) κυριολεκτικά μία εβραϊκή έκρηξη.

7. Από τον 19ο αι.  ιδιαίτερα Γερμανοεβραίοι πρωτοστάτησαν στο διεθνές εργατικό , σοσιαλιστικό, σοσιαλδημοκρατικό και στον 20ο αι. στο κομμουνιστικό κίνημα.
Εδώ αναφέρονται μόνον οι πιό γνωστοί πρωταγωνιστές : Karl Marx, Ferdinand Lassalle, Karl Kautzky, Eduard Bernstein, Karl Lieknecht, Rosa Luxemburg, στην Ρωσία Leo Τρότzκy , Καμένιεφ, Ζηνόβιεφ και πολλοί άλλοι.
Παρεμπιπτόντως αναφέρουμε, ότι ο παππούς του Μαρξ ήταν Εβραίος Ραββίνος με το οικογενειακό όνομα Mardohai ( ο πατέρας του Μαρξ άλλαξε το οικογενειακό όνομα ) και ότι ο παππούς του Λένιν ήταν Ρωσοεβραίος . Επίσης αναφέρουμε, ότι το 1918 και οι δύο ηγέτες της κομμουνιστικής Novemberrevolution, οι προαναφερθέντες Karl Liebknecht και Rosa Luxemburg, ήταν Εβραίοι.

8. Ειδικά στις επιστήμες οι Γερμανοεβραίοι είχαν στον 20ο αι.  τα πρωτεία. Παραδείγματα : Alfred Einstein (Aτομική φυσική), Sigmund Freud (Ψυχοανάλυση), o “Πάπας” της Θεωρίαςτου Κράτους και του Δικαίου Hans Kelsen (Αυστροεβραίος) και πολλοί άλλοι.
Περίπου ένα τέταρτο των 86 (!) βραβείων Νομπέλ της Γερμανίας ανήκουν σε Γερμανοεβραίους, αν και εκεί ζούσαν στην Γερμανία μόνον περίπου μισό εκατομμύριο Εβραίοι.

9. Προ του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάσθηκαν κορυφαίοι Γερμανοεβραίοι επιστήμονες να εγκαταλείψουν την Γερμανία και να εγκατασταθούν στις ΗΠΑ όπου ευδοκίμησαν περαιτέρω. Μετά του πολέμου άνθησαν επιστήμες, καλές τέχνες και ο κινηματογράφος στις ΗΠΑ.
Ενώ η Γερμανία έχει καθυστερήσει σε επιστημονικές επιτεύξεις,  Αμερικανοεβραίοι με γερμανικά ονόματα από δεκάδες έτη κατακτούν τα περισσότερα βραβεία Νομπέλ. Αυτό επαναλαμβάνεται κάθε έτος.
Τα Νομπέλ στις οικονομικές επιστήμες είναι σχεδόν αποκλειστική υπόθεση των Αμερικανοεβραίων, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και γνωστοί στην Ελλαδα, όπως ο Krugman και o Stieglitz.
Από τα τέσσερα βραβεία Νομπέλ στις φυσικές επιστήμες του έτους 2011  Αμερικανοεβραίοι έλαβαν τα τρία, το 2012 και το 2013 έλαβαν ένα τρίτο ή τα μισά βραβεία.
Οι καλύτεροι φιλόσοφοι των ΗΠΑ και της Γαλλίας είναι επίσης Εβραίοι . Σε όλα τα Πανεπιστήμια ελίτ των ΗΠΑ κατέχουν εξέχοντες Εβραίοι τις θέσεις κλειδιά και έχουν τα πρωτεία ακόμη και σε όλες τις νεώτερες επιστήμες και στις εφευρέσεις.

10. Σε γενικές γραμμές και εν ολίγοις :
Οι Εβραίοι είναι μόνον 0,2 % του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά έλαβαν έως τώρα 27% των βραβείων Νομπέλ της φυσικής και 31% των βραβείων της ιατρικής. Εβραίοι είναι κατα 54 % παγκόσμιοι πρωταθλητές σε σαχ.
Οι συγγραφείς τους έλαβαν 51% των βραβείων Πούλιτζερ (λογοτεχνία) και οι καλλιτέχνες τους έλαβαν 37% των βραβείων Όσκαρ.

Υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες : Οι ιδρυτέs του Hollywood, κορυφαίοι σκηνοθέτες κινηματαγράφου ( π.χ. Spielberg και άλλοι), και ο εφευρέτης του Facebook Zuckerberg (Ζαχαρόβουνο) είναι επίσης Αμερικανοεβραίοι. Το ίδιο ισχύει και για γνωστότατους ηθοποιούς κινηματογράφου ( π.Χ. Douglas, πατέρας και γιος , Curtis, Streisand και πάρα πολλοί άλλοι).

Συμπέρασμα

Οι Εβραίοι είναι εργατικότατοι, δυναμικότατοι, εξυπνότατοι και πρώτα από όλα ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΑΤΟΙ . Εφαρμόζωντας την Συγκριτική Μέθοδο διαπιστώνουμε, ότι η Ελλάδα πήρε έως τώρα δυστυχώς μόνον δύο βραβεία Νομπέλ ( Ελύτης και Σεφέρης ) όχι σε επιστήμες, αλλά στην λογοτεχνία και δη στην ποίηση. Ο νομπελίστας στις οικονομικές επιστήμες  Πισσαρίδης είναι μεν Ελληνοκύπριος, αλλά έχει σταδιοδρομήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο και θεωρείται ως  Αγγλος επιστήμων.
Κατά τα άλλα αρεσκόμαστε hic et nunc να παριστάνουμε τον εξυπνότερο λαό της υφηλίου (“περιούσιος λαός”) ως ένδειξη της τελείας έλλειψης αυτογνωσίας και του νεοελληνικού υπερσουρεαλισμού.

Ποιό είναι λοιπόν το “μυστικό” των πολυεπίπεδων επιτυχιών των Εβραίων;
Είναι το “μυστικό” των επιτυχιών των Εβραίων γονιδιακό ;  όχι, γιατί οι Εβραίοι της Μέσης Ανατολής προ της δημιουργίας του κράτους Ισραήλ δεν έχουν να αναδείξουν τίποτα το ιδιαίτερο.

Για την εποχή από τον 19ο και τον 20ο αι. αναφέρονται συνοπτικά οι εξής λόγοι :

1. Ιδιαιτέρως οι απόγονοι των Σεφάρδων ( από την Ισπανία ) Εβραίων ζούσαν στην Ευρώπη σε μεγαλουπόλεις, όπου υπήρχαν γυμνάσια και πανεπιστήμια. Οι περισσότεροι νέοι Εβραίοι σπούδαζαν.

2. Μερικά επαγγέλματα ήταν για αυτούς κλειστά. Έτσι εστίασαν την προσοχή τους στο εμπόριο, στα χρηματιστικά, στις καλές τέχνες και στις επιστήμες.

3. Εκμάθηση τουλάχιστον τεσσάρων ξένων γλωσσών άψογα ως κάτι το αυτονόητο.

4. Διεθνής αλληλεγγύη μεταξύ συγγενών και φίλων. Π. χ. ανταλλαγή παιδιών για λόγους σπουδών χωρίς πολλά έξοδα και δη ως εξής : Νεαρός Εβραίος από την Γαλλία ζούσε μερικά έτη στα πλαίσια των γυμνασιακών η των πανεπιστημιακών σπουδών ως φιλοξενούμενος στο σπίτι συγγενών η φίλων στην Γερμανία, στην Αγγλία, στην Ρωσία η στις ΗΠΑ, αλλάζοντας κάθε λίγο την χώρα των σπουδών προς εκμάθηση της εκάστοτε γλώσσας και της επιστημονικής ορολογίας.
Αυτό γινόταν και γίνεται και σήμερα επί τη βάσει της αμοιβαιότητας μεταξύ συγγενικών και φιλικών οικογενειών.

5. Ισχυρή βούληση να ξεπεράσουν τους εντόπιους με σκοπό την επικράτηση και προώθηση στον εκάστοτε επιστημονικό κλάδο η σε άλλα πεδία. Δηλαδή είχαν και έχουν μίαν υπεραναπτυγμένη εθνοτική και θρησκευτική φιλοδοξία των ΠΡΑΞΕΩΝ, να κατέχουν παντού και πάντα τα πρωτεία.
Ποτέ όμως δεν δείχνουν τον εσωτερικό τους κόσμο, ποτέ δεν μιλούν για τις μεγάλες τους επιτυχίες.

6. Ήδη στο Δημοτικό συστηματική εκμάθηση των βάσεων της ΛΟΓΙΚΗΣ και της ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ( διάλογος επί τη βάσει επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων, όπως στην Αρχαία Ελλάδα ! ), ενώ στον Ισλαμικό Κύκλο Πολιτισμού καθώς και στην Ελλάδα εφαρμόζεται η αηδιαστική, ηλίθια και στείρα “μέθοδος” της αποστήθισης ( παπαγαλία ).
Επομένως δεν είναι τυχαίο, που οι κορυφαίοι φιλόσοφοι στις προηγμένες χώρες είναι Εβραίοι.

7. Απόκτηση γνώσεων ως υψίστη ηθική αξία. Ενθουσιασμός για μόρφωση, αστείρευτη δίψα για μάθηση.

8. Εργατικότητα ως αυτοπραγμάτωση του ατόμου. Υπάρχει λόγος να αμφιβάλλουμε, αν υπάρχουν τεμπέληδες Εβραίοι.

9. Διεπίστωσα και κάτι άλλο : Κάθε Εβραίος επιστήμονας με μεγάλη θέση , π.χ. διευθυντής ενός ινστιτούτου διεθνούς βεληνεκούς, διευθετεί υποτροφίες για Εβραίους απόφοιτους από όλον τον κόσμο. Τους προωθεί συστηματικά με τον σκοπό να μείνουν στο ινστιτούτο του ή τους προετοιμάζει να αναλάβουν υπεύθυνες θέσεις σε άλλα πανεπιστήμια ή σε άλλες χώρες.

Αυτό έλαβε χώραν π.χ. ύστερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο Λονδίνο, όπου ο διεθνώς περίφημος διεθνολόγος Γερμανοεβραίος Georg Schwarzenberger είχε συγκεντρώσει την ελίτ ανατολικοευρωπαϊκών πανεπιστημίων στο παγκοσμίου βεληνεκούς Ινσιτούτο Διεθνών Σχέσεων , όπου αυτοί έκαναν μεταπτυχιακές σπουδές, αποκτούσαν ακαδημαϊκούς τίτλους και πέραν τούτου είχαν την απλόχερη δυνατότητα να δημοσιεύουν επιστημονικές μελέτες . Με αυτόν τον τρόπο αποκτούσαν ταχέως διεθνή φήμη.
Τοιουτοτρόπως αυτοί μπορούσαν να υπερφαλαγγίσουν σχετικά γρήγορα τους συναδέλφους τους που δεν είχαν τέτοιες δυνατότητες και να γίνουν καθηγητές πανεπιστημίου, διευθυντές ινστιτούτων κτλ. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μερικούς από αυτούς.

Με μεγάλη έκπληξη διεπίστωσα πέραν τούτου, ότι Αμερικανοεβραίοι κατέχουν ηγετικές θέσεις σε όλα τα πανεπιστήμια ελίτ των ΗΠΑ στούς καθοριστικούς κλάδους οικονομία, πολιτική, φιλοσοφία καθώς και σε σχετικά νέους επιστημονικούς κλάδους, όπως στην μικροβιολογία, στις νευρωεπιστήμες  και στην αστροφυσική. Αυτό μου το έχει επιβεβαιώσει και ένας ανεψιός μου, ο οποίος εργάζεται ως επιστήμων -ερευνητής εδώ και 17 έτη στο ελίτ -πανεπιστήμιο Stanford University.

Διευκρίνιση

Δεν ήταν σκοπός αυτής της μελέτης η ενασχόληση με τα ελαττώματα και τα αρνητικά των Εβραίων στην μακρά ιστορία τους , όπως π.χ. με τον ρατσισμό και τις αγριότητες στην Παλαιά Διαθήκη ή με τα Hedge funds, στα οποία πρωτοστατούν Εβραίοι απο το Ηνωμένο Βασίλειο και ιδίως από τις ΗΠΑ και τα οποία έχουν καταστρέψει την διεθνή οικονομία.

Ούτε έχει εστιασθεί στο επίκεντρο της μελέτης η ρατσιστική , αλαζονική και άδικη τοποθέτηση του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων και η παραβίαση πολλών αρχών του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  το εκλαϊκευμένο επιστημονικό άρθρο  “Ισραήλ και Παλαιστίνα, Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο” καθώς και μελέτες περί των τωρινών γεγονότων στα Γερμανικά και στα Ισπανικά ).

Επίσης δεν έχει αναφερθεί το γνωστότατο τραγικό γεγονός του Ολοκαυτώματος ( επίσημα Shoah ) ενός μεγάλου μέρους των Eβραίων της Ευρώπης. Θύτες αυτής της γενοκτονίας ήταν οι Γερμανοί Εθνικο”σοσιαλιστές”.

Αλλά υπάρχουν δυστυχώς και άλλες γενοκτονίες (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ την μικρή επιστημονική γνωμάτευση «Περί της Γενοκτονίας των Ποντίων»).

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση των εφημερίδων Βήμα (2013) και Καθημερινή ( την πρώτη φορά στις 8.2.2014 και την τελευταία φορά  στις 18.7.17).

Ισλαμική Τετραλογία : Εικόνα του Ανθρώπου, Ισλάμ και Δημοκρατία, Τραγωδία των Γυναικών, Ισλάμ-Φιλόσοφοι του Μεσαίωνα

Ισλαμική Τετραλογία : Εικόνα του Ανθρώπου, Ισλάμ και Δημοκρατία, Τραγωδία των Γυναικών, Ισλάμ-Φιλόσοφοι του Μεσαίωνα

Πρώτο μέρος : Η ισλαμική Εικόνα του Ανθρώπου

Η γνώση της ισλαμικής Εικόνας του Ανθρώπου είναι η απαραίτητη προüπόθεση για να καταλάβουμε τους μωαμεθανούς . Πρόκειται από ιστορική άποψη και στην ουσία του φαινομένου για την συνέχιση και διαιώνιση της ανατολίτικης Εικόνας του Ανθρώπου και μετά του 7ο αι μ.Χ. ( Μωάμθ ), η οποία βασικά  υφίσταται περίπου εδώ και πέντε χιλιάδες έτη.

Τα καθοριστικά στοιχεία της είναι τα εξής :

α ) Θεοκεντρισμός. Σε παραλλαγή του αποφθέγματος του Πρωταγόρα «Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος » : „Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν  ΑΛΛΑΧ “. Συμπεράσματα : Ο Αλλάχ είναι τα πάντα, ο άνθρωπος είναι μηδέν. Ο Αλλάχ τα αποφασίζει όλα. Αυτός δίνει και αυτός παίρνει την ζωή , την περιουσία, την ευτυχία. Αυτός αποφασίζει και για τους κυβερνώντες.

Από ιστορική άποψη είναι ο Αλλάχ η συνέχεια των αρχαίων ανατολίτικων θεών (Πταχ, Αμων, Ισις, Ενλιλ, Μάρντουκ, Μπάαλ κτλ.). Ο Προφήτης Μωάμεθ είναι ως εκπρόσωπος του Αλλάχ στην Γη το ανώτατο ανθρώπινο ον. Είναι καθαγιασμένος και αιώνιο ταμπού. Οποιος τον προσβάλλει, πρέπει αμέσως να τιμωρηθεί αυστηρότητα. Ο Προφήτης έχει σχεδόν την ίδια θέση όπως στο παρελθόν οι ανατολίτες Φαραώ και δεσπότες.

β ) Πατριαρχαλισμός ( Ανδροκρατία, Φαλλοκρατία ). Αυτός υπάρχει ήδη κάπως παραλλαγμένη  από την 4η χιλιετηρίδα π.Χ. Ο άνδρας είναι στο σπίτι του  μικρός Αλλάχ και προφήτης. Η εξουσία του είναι σχεδόν απόλυτη. Η υψίστη ηθική αρχή είναι η τιμή του.Ταυτόχρονα έχει την υποχρέωση να προστατεύσει την τιμή των γυναικών της οικογένειας , του γένους του κτλ.
Ως μωαμεθανός έχει την αγία υποχρέωση να προστατεύσει την τιμή του Προφήτη πάντα και όπου ζει και αμέσως να τιμωρήσει τον προσβολέα ακόμη και με θάνατο.

γ ) Ανορθολογισμός ιδιαιτέρως ύστερα από τον 11ο αι., όταν στο Καϊρο έχει απορριφθεί ο αριστοτελικός ορθολογισμός από τον φιλόσοφο και θεολόγο Al Ghasali .
Η πίστη πρυτανεύει απολύτως. Η πίστη απαγορεύει την κριτική σκέψη και εμποδίζει τον λογικό διάλογο. Μία από τις πολλές συνέπειες είναι η παπαγαλία σε όλη την εκπαίδευση . Η παπαγαλία είναι και στην Ελλάδα λίαν διαδεδομένη, οπου λείπει η κριτική σκέψη. Ποιός φταίει εδώ γι αυτό ;

δ ) Τελεία έλλειψη του ατόμου, του πολίτου και των υποκειμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η μάζα τα σημαίνει όλα, ο Ένας είναι μηδέν και σκουπίδι. Οποιος επισημαίνει την ατομικότητά του, προσβάλλει τον Αλλάχ και τον Προφήτη, είναι άπιστος, κατάσκοπος της Δύσης και πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρότατα.

ε ) Καταπίεση της γυναίκας, η οποία θεωρείται ως ον δευτέρας κατηγορίας. Ήδη προ τριών χιλιαδων ετών ενδιαφερόταν ένας Ασσύριος βασιλιάς για την κατάσταση του Φαραώ διατυπώνοντας σε μίαν επίσημη επιστολή τις εξής ερωτήσεις : “Αδελφέ μου, πως πάνε οι γιοί σου, τα άλογά σου και οι γυναίκες σου ;”

Στην Νότια Αραβία είναι η λέξη “παντόφλα” συνώνυμη με την λέξη γυναίκα. Σημασία : Οπως πατάς κάθε μέρα τις παντόφλες σου, έτσι να πατάς ( καταπιέζεις ) κάθε μέρα την γυναίκα σου, μπας και σηκώσει κεφάλι ! Αυτό μου το ανακοίνωσαν σπουδάστριες και σπουδαστές μου  από πολλές ισλαμικές χώρες.

ζ ) Υποανάπτυκτη δημιουργικότητα. Ολόκληρος ο Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού ( ένα δισ., 300 εκατομ. άνθρωποι ) κατόρθωσε να βγάλει μόνον δύο  Νομπελίστες, ο ένας από αυτούς όμως έχει σταδιoδρομήσει επιστημονικά στις ΗΠΑ, ενώ οι περισσότεροι Νομπελίστες του κόσμου είναι Αμερικανοεβραίοι με γερμανικά ονόματα (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη «Εβραίοι, Επιτεύξεις» ).

η ) Μοιρολατρεία (” Ινσαλλάχ” : “Εάν ο Αλλάχ θέλει” ) και κισμέτ ( μοίρα, πεπρωμένο ). Εν ολίγοις, έλλειψη δυναμικότητας, δημιουργικότητας και αντοχής.

θ ) Τελεία έλλειψη ατομικής υπευθυνότητας. Για όλες τις αποτυχίες τους θεωρούν οι μωαμεθανοί άλλους υπεύθυνους, π.χ. το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Κάτι το παρόμοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα ! Ποιός να φταίει άραγε γι αυτό ;
Παρατήρηση : Τα περισσότερα βασικά χαρακτηριστικά των Ανατολιτών ισχύουν και για τους Νεοέλληνες, γιατί η Ελλάδα ανήκει όχι μόνον ανεπιτυχώς στην Δύση, αλλά πρωτίστως στην Ανατολή ( Ιδέ  εδώ στο Μπλογκ τα άρθρα  “Ελλάς, Ανατολή, Δύση”, “Νεοέλληνας, Βαλκανοανατολίτης”, “Περί του Νεοελληνικού Σουρεαλισμού”).

Δεύτερο Μέρος : Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού και Δημοκρατία

Κατ αρχάς επισημαίνουμε, ότι στην σύγχρονη Θεωρία των διεθνών σχέσων χρησιμοποιείται η επιστημονική έκφραση ( Terminus scientificus ) Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού. Αναφέρουμε και άλλους σημαντικούς Κύκλους Πολιτισμού :

Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού και Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού. Σύμφωνα με την συγκριτική αρχή ως κανόνα της Γενικής Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών (ένας από τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους) , διαπιστώνουμε τις εξής καθοριστικές διαφορές μεταξύ του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση) και του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού ( Ανατολή ).

α ) Στην Δύση επικρατεί ο ανθρωποκεντρισμός, ήδη γνωστός στην αρχαιότητα ( Πρωταγόρας : „ Πάντων χρημάτων μέτρων εστίν άνθρωπος “ ). Αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων, ότι ο άνθρωπος εστιάζεται στο επίκεντρο του σύμπαντος και όχι ο θεός.

Στην Ανατολή επικρατεί εδώ και έξι χιλιάδες έτη ο θεοκεντρισμός, ο οποίος σημαίνει ότι όπως η γή περιστρέφεται περί του Ηλίου, έτσι περιστρέφεται ο άνθρωπος περί του θεού ( Ενλιλ , Μπάρντουκ, Μόλοχ και από τον 7οαι. ο Αλλάχ ). Ο εκπρόσωπός του στη γη είναι ο προφήτης Μωάμεθ.

β ) Στην Δύση σημειώνεται με πολλές διαβαθμίσεις και διαφορές μεταξύ των χωρών το άτομο. Αλλά ακόμη και σε μερικές νοτιοευρωπαϊκές χώρες λείπει το άτομο, το οποίο διακρίνουν  κανονικά τα παρακάτω χαρακτηριστικά : αξιοπρέπεια, ελευθερία, βούληση, αυτονομία, αυτοπεποίθηση, εγκράτεια, αυτοπειθαρχία, συνείδηση της ευθύνης και κοινωνική συνείδηση ( προτεραιότητα του συμφέροντος του συνόλου έναντι του ατομικού συμφέροντος ( σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, Ιδέ Στέλιος Ράμφος, ο Καημός του ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων,   ISBN 960-527-174-5, Αθήναι 2000.).

Στην Ανατολή είναι το άτομο σχεδόν άγνωστο. Ο ένας είναι μέλος της οικογένειας , του γένους κτλ., δηλαδή είναι ένας μεταξύ άλλων. Στα πλαίσια της εμπειρίας μου επί δεκαετίες με σπουδαστές ( πτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, δοκτορά ) από πολλές ισλασλαμικές χώρες είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω, ότι αυτοί είχαν την και στην Ελλάδα ( sic) γνωστή συνήθεια να λένε από ποιά και τί οικογένεια ή γενος κατάγονται και πόσο σημαντικές προσωπικότητες είναι οι συγγενείς ( θείος, εξάδελφος κtl.), δηλαδή έβλεπαν το συγγενολόϊ ως πηγή του δικού τους κύρους.

Σύμφωνα με την παράδοση και την κουλτούρα των μουσουλμάνων  η αναφορά στην ατομικότητα θεωρείται ως πρόκληση κατά του Αλλάχ. Ούτως ή άλλος δεν τους είναι γνωστή η διαφορά μεταξύ της ατομικότητας , του ατομικισμού και του εγωϊσμού.

Το ίδιο διαπιστώνουμε και στην Ελλάδα ( Ιδέ εδώ στο  Μπλογκ  „Ατομο , Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός“ ). Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι μουσουλμανικές χώρες δεν αποδέχονται τα ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Οποιος απαιτεί τέτοια δικαιώματα και τέτοιες ελευθερίες δέχεται προσβολές (π.χ. „εκδυτικοποιημένος“ , “προδότης”, ή και „κατάσκοπος της Δύσης“) και απειλές εκ μέρους των αρχών.

Αυτά τα άκρως δυσάρεστα φαινόμενα είναι γνωστά και στην Κίνα , όπου ως χώρα του Κονφουκιανικού Κύκλου Πολιτισμού απορρίπτεται το άτομο καθώς και στην Ρωσία με ορθόδοξη παράδοση.

Στις μωαμεθανικές χώρες  η οικογένεια, το γένος, η κοινωνία και η „φυλή“ κατέχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι του ατόμου. Εν ολίγοις : Παντού υφίστανται εμπόδια και δεσμά, τα οποία δεν επιτρέπουν την ελεύθερη σκέψη και πρωτίστως την δημιουργικότητα του ανθρώπου. Ετσι γίνεται κατανοητό, γιατί οι περισσότερες μουσουλμανικές χώρες έχουν σε όλλα τα πεδία καθυστερήσει.

Στην ουσία καταρρέει βαθμιαίως ο Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού (Ιδέ λεπτομερειακά στο προφητικό Βιβλίο του Αιγύπτιου πολιτολόγου και ειδικού του Ισλάμ Hamed Abdel Samad, Der Untergang der islamischen Welt, Eine Prognose, ISBN: 9783426275443 , München, 2010).

γ ) Η Δύση βασίζεται στον πολίτη με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά γνωρίσματα : Αποδοχή της διαλεκτικής αλληλουχιίας των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων, αναγνώριση της διαλεκτικής αλληλοσύνδεσης του ατομικού συμφέροντος και του συμφέροντος του συνόλου, κρατική συνείδηση ( κράτος των πολιτών ) και νομική συνείδηση, η οποία σημαίνει πρώτα απο όλα αυτοβούλως σεβασμός του συντάγματος και των νόμων.

Αυτό είναι στις χώρες με προτεσταντική παράδοση αυτονόητο , ενώ στον Νότο της Ευρώπης και ιδιαιτέρως στα Βαλκάνια διαπιστώνουμε σχεδόν ανυπέρβλητα προβλήματα ( σε ό,τι αφορά της Ελλάδα Ιδέ  στο Μπλογκ „Ατομο, Κοινωνία, Πολίτης, Ευρώπη, Ελλάδα“). Λείπουν ή είναι υποανάπτυκτες η κρατική και η νομική καθώς και η φορολογική συνείδηση, επομένως  δεν είναι υπερβολή να διατυπώσουμε την άποψη, ότι ένα κράτος έχει μόνον μίαν εικονική ύπαρξη ( μπάχαλο, ξεχαρβαλωμένο, στην ουσία ένα failed state).

Ο πολίτης ( citoyen ) είναι ένα προϊόν και μία κοσμοϊστορική επίτευξη της Δύσης. Αυτός δεν σημειώνεται στους άλλους αναφερθέντες Κύκλους Πολιτισμού και ιδιαιτέρως στις μουσουλμανικές χώρες. Είναι λογικό, ότι όταν δεν υπάρχει το άτομο, αυτόματα δεν υφίσταται και ο πολίτης.  Σε τέτοιες χώρες σημειώνεται όμως ο υπήκοος, ο οποίος φοβάται το κράτος όπως στην αρχαιότητα τον δεσπότη, αλλά από την άλλη μεριά το κράτος επίσης τον φοβάται.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος, που στις μουσουλμανικές χώρες οι νόμοι είναι αυστηρότατοι και η εφαρμογή τους σκληρότατη έως απάνθρωπη ακόμη και χωρίς την σαρία.

δ ) Στην Δύση εφαρμόζεται η Δημοκρατία, ένα δώρο των αρχαίων ημών στην ανθρωπότητα, αν και αυτή ούτε στην αρχαιότητα (στα πλαίσια του δουλοκτητικού συστήματος και μόνον για τους ελέυθερους, αποκλεισμός των γυναικών , όχι σε όλον τον ελληνισμό) ήταν , ούτε σήμερα είναι τέλεια (Ιδέ  εδώ στο Μπλογκ μου τη μελέτη Δημοκρατία και Παρλαμενταρισμός).

Επισημαίνουμε τεράστιες διαφορές σε ό,τι αφορά τους δημοκρατικούς θεσμούς ακόμη και μεταξύ των χωρών -μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ελλάδα επικρατεί μία προ -φόρμα η Δημοκρατία, η οποία εμπεριέχει πολλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της επαίσχυντης  οικογενειοκρατίας, της φαυλοκρατίας, της κλεπτοκρατίας και σε μερικές περιπτώσεις ιδίως στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και της πολιτικής αλητοκρατίας (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου την μελέτη „Νεοέλλην  Ανήρ πολιτικός, αλήτης, κάθαρμα, μπάσταρδο“).

Στην Ανατολή υπήρχε η οριενταλιστική δεσποτία, την οποία  οι αρχαίοι Ελληνες λοιδορούσαν. Ακόμη και σήμερα θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τους πολυάριθμους δικτάτορες στις μουσουλμάνικές χώρες ως μια κάποια συνέχεια της αρχαίας δεσποτίας κάτω από σύγχρονες συνθήκες. Ετσι είναι π.χ. τυπικά δυνατό,  αυτές οι χώρες μερικές να εφαρμόζουν αρχές του παρλαμενταρισμού, ονομάζοντας επιπόλαια την όλη διαδικασία Δημοκρατία.

Χωρίς υπερβολή,απορρέει από τα προαναφερθέντα, ότι η Δημοκρατία και ο Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού είνα κάτι το ακατανόητο , το αδιανόητο και ακόμη χειρότερα, μία contradictio in adiecto ( οξύμωρον).

Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν είναι δυνατόν να αυτοπεριχαρακωθούμε και να υλοποιούμε τους νόμους και τις ελευθερίες άκρως επιλεκτικά. Αν και γενικά εφαρμόζεται η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των κρατών διαφορετικών Κύκλων Πολιτισμού (δική μου θέση από το 2005 σε σύγγραμμα ) και αν και ισχύει στις διεθνείς σχέσεις η αρχή της αμοιβαιότητας ( στην Δύση κτίσιμο τζαμιών, στην Ανατολή κτίσιμο ναών) , απορρέει από τους δημοκρατικούς θεσμούς καθώς και από την πολιτισμική αυτοπεποίθηση των δυτικών χωρών, να επιτρέψουν το κτίσημο τζαμιών, φυσικά με έξοδα των πιστών μουσουλμάνων και με προσαρμογή στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική κτλ. που σημαίνει χωρίς προκλητικούς μιναρέδες και χωρίς μεγάφωνα για την προσευχή των μουεζίνηδων. Αλλά στην Ελλάδα σημειώνονται και ορθόδοξα μεγάφωνα ακόμη και σε τουριστικές περιοχές !

Ευκαιρίας δοθείσης το θεωρούμε αναγκαιότατο να παύσουν επί τέλους τα φονταμενταλιστικά μεγάφωνα στις ορθόδοξες εκκλησίες που βλάπτουν όχι μόνον την υγεία των ανθρώπων ( το δικαίωμα της υγείας είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα ! ), αλλά και τον ελληνικό τουρισμό.

Τρίτο Μέρος : Η Τραγωδία των Γυναικών

Προ της ίδρυσης των  κρατών στην Μέση Ανατολή προ περίπου 6000 ετών σε συνδυασμό με την ανδροκρατία, την δημιουργία κοινωνικών τάξεων και της ιδιοκτησίας υπήρχε σε γενικές γραμμές μία ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών.

Ειδικά στην  Αίγυπτο έχει αυτό διατηρηθεί και μεταξύ της 4ης και της 3ης χιλιετηρίδας. Οι γυναίκες κατείχαν π.Χ. βασικά τα ίδια δικαιώματα υπό το νόημα του τότε „αστικού δικαίου“.

Κατόπιν άλλαξε η κατάσταση για τις γυναίκες σε όλη την Μεση Ανατολή ριζικά. Η γενική θέση  στην κοινωνία έγινε πιό δυσχερής. Οι γυναίκες δεν είχαν ουδέν δικαίωμα και οι  άνδρες τις έβλεπαν ως ιδιοκτησία τους. Αυτό ισχύει και σήμερα.

Τότε έχει εισαχθεί και εφαρμοστεί η περιτομή των γεννητικών  οργάνων (όχι μόνον κλειτοριδεκτομή) των γυναικών για να μην έχουν πλέον την δυνατότητα της σεξουαλικής αυτοϊκανοποίησης και έτσι να είναι σεξουαλικά τελείως εξαρτημένες από τους άνδρες.

Μέσω  αυτού του  βάρβαρου τρόπο  οι άνδρες έδειχναν την ισχύ τους έναντι των γυναικών. Οι γυναίκες έχουν υποβιβασθεί σε αναπαραγωγικές μηχανές. Η κλειτοριδεκτομή και πιο χειρότερα έγινε στις ισλαμικές χώρες καθώς και σε ευρωπαϊκές χώρες (sic) π.χ. και στην Γερμανία, όπου ζουν μουσουλμάνοι πάλι της μόδας !

Και όμως, σε μερικές ισλαμικές χώρες (π.χ. στο Ιράν) σπουδάζουν περισσότερες γυναίκες από τους άνδρες  και εκτός τούτου είναι επιτυχέστερες. Αυτό ισχύει σχεδόν ως κανόνας για τις μουσουλμάνες που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες.

Δηλαδή πρέπει να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ των ισλαμικών χωρών, π.χ. μεταξύ  του πολιτισμένου Ιράν, της εν μέρει εξευρωπαϊσμένης Τυνησίας από την μια μεριά και της μεσαιωνικής Σαουδαραβίας, του ημιπολιτισμένου και φανατικού Πακιστάν και του νεολιθικού και σχεδόν απολίτιστου Αφγανιστάν.
Διαχωρισμοί δέον να γίνουν επίσης μεταξύ των κατοίκων των μεγαλουπόλεων και των στην πλειονότητα αναλφάβητων γεωργικών πληθυσμών.

Στην αρχαιότητα υπήρχαν όμως και μεμονομένες περιπτώσεις γυναικών που κατόρθωσαν να παίξουν ένα σπουδαίο ρόλο , όπως π.χ. η δυναμική Φαραώ Χατσέπσουτ στην Αίγυπτο (1500 έτη π. Χ.) και η γενναία βασίλισσα Ξηνοβία ( Μπατ Σαμπαϊ ) στην Παλμύρα (3ος αι.μ.Χ.).

Αντιστοιχεί όμως στην ιστορική αλήθεια, ότι η ισλαμική  θρησκεία έχει κάπως καλλιτερεύσει σε σύγκριση με την ειδωλολατρική εποχή την θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Δηλαδή το ζήτημα είναι πολύ σχετικό.

Αν δεν απατώμαι, η αρχαία Ελλάδα δεν είχε μία βασίλισσα. Οι Αμαζώνες ανήκαν από ιστορική, όχι από μυθολογική άποψη στους πολεμικούς νομάδες των Κιμερίων, οι οποίοι κατέκτησαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα και τον Πόντο.

Και όμως  ο πολιτικός Ισλάμ την Σαουδική Αραβία έχοντας ως αφετηρία, έχει επιφέρει μίαν ολοσχερή επιδείνωση της θέσης της γυναίκας σε ούτως η άλλως καθυστερημένες χώρες στην Αραβική χερσόνησο καθώς και στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.

Τέταρτο Μέρος : Οι Ισλάμ-Φιλόσοφοι του Μεσαίωνα

Διερωτάται κανείς, ποιοί ήταν οι λόγοι που οι μουσουλμάνοι φιλόσοφοι γνώρισαν και ασπάσθηκαν μεν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, αλλά κατόπιν εγκατέλειψαν τον Ελληνικό Λόγο.

Όταν έφθασαν οι νικηφόρες στρατιές των Αράβων στην Συρία και στην Αίγυπτο εξέδωσε ο μορφωμένος αρχιστράτηγος και μεγάλος θαυμαστής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού Ομάρ στους μαχητές την διαταγή να συλλέξουν , ακόμη και να αγοράσουν βιβλία των αρχαίων Ελλήνων ( Γιουνάνι : Ιώνων ) φιλόσοφων και επιστημόνων.

Αμέσως άρχισε η μαζική μετάφραση των βιβλίων στην Δαμασκό και κατόπιν ιδιαιτέρως στην Βαγδάτη. Ήδη τον 8ο αι. έχει λάβει χώραν η αραβική Αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος ( στην Ευρώπη τον 15ο αι. ! ) και διήρκησε έως τον 11ο αι.

Σύντομα έχουν ιδρυθεί πολυποίκιλες φιλοσοφικές σχολές με πολυάριθμους φιλόσοφους, των οποίων η προσοχή εστιαζόταν στον ( ορθό ) Λόγο κα στον Διάλογο ( Καλάμ) και πρωτίστως στα έργα του Αριστοτέλη με τον σκοπό να συνδιάσουν την αριστοτελική λογική με την ισλαμική πίστη.

Πολύ επιτυχής ήταν η ορθολογιστική σχολή „Μουτατζίλα“:

α ) Απόρριψη της αιωνιότητας του λόγου (λέξεων) του Κορανίου.

β ) Το Κοράνιο είναι ένα ανθρώπινο έργο, επομένως δεν είναι απολύτως αληθές.
Ο καλίφης Αλ-Χαρούν ( 9ος αι.) ανακήρυξε αυτήν την θεολογική ερμηνεία σε κρατική ιδεολογία. Οι μετέπειτα καλίφηδες άλλαξαν όμως την τοποθέτηση έναντι της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.

Αξιοπρόσεκτος είναι και Tυνήσιος Φιλόσοφος Walī ad-Dīn ʿAbd ar-Rahmān ibn Muhammad Ibn Chaldūn al-Hadramī (1332-1406), ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Φιλόσοφους του ισλαμικού κόσμου.
Ηταν γνώστης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ιδιαιτέρως του έργου του Αριστοτέλη.

Αυτός έχει εμπεδώσει την Θεωρία περί των νομοτελειών στην ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Απο αυτόν την έχει παραλάβει ο Γερμανός διανοητής Herder, καθηγητής του Hegel, ενός από τους δύο σημαντικότερους Φιλόσοφους της ανθρωπότητας ύστερα από το Μεσαίωνα και αργότερα έμμεσα από αυτόν την έχει παραλάβει ο Karl Marx, ο εμπεδωτής του Ιστορικού (και του Διαλεκτικού) Υλισμού, του οποίου η κυριότερη βάση είναι η Θεωρία του Ibn Chaldun. Στο Humboldt-Universität zu Berlin στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο έχει υπερασπισθεί μία διδακτορική διατριβή περί του φιλοσοφικού έργου του.

Ο Σύρος φιλόσοφος Al Farabι ( 873-950 ) , αρχηγός της «αραβικής Περιπατητικής Σχολής» έχει ερευνήσει εντατικότατα την σχέση μεταξύ της πίστης και του ( ορθού ) Λόγου. Κατ αρχάς προσέδωσε προτεραιότητα στον Λόγο, ύστερα όμως από μεγάλες πιέσεις και απειλές εκ μέρους του Καλίφη άλλαξε γνώμη και δίδασκε, ότι και τα δύο είναι απαραίτητα και ισότιμα. Και όμως οι πιέσεις δεν διεκόπηκαν.

Τελικά έχει προδώσει τις επιστημονικές πεποιθήσεις του και διετύπωσε την άποψη, ότι η πίστη είναι πιό σπουδαία από τον Λόγο. Αυτό θα ενδιέφερε κατά την ταπεινή μου γνώμη πολύ τους ιεράρχες της σημερινής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το χειρότερο έχει συμβεί στο Κάϊρο, όπου ο Αιγύπτιος φιλόσοφος Al Ghazali ( 1058-1111) έχει επιτεθεί μετωπικά κατά της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ειδικά κατά του Λόγου , τον οποίο έχουν πρεσβεύσει κορυφαίοι φιλόσοφοι όπως ο Πέρσης Ibn Sina (Avicenna, 980-1037) και ο Βορειοαφρικανός Ιbn Rushd (Averroes, 1126-1198), ο οποίος έχει γράψει δύο μεγάλα σχόλια περί του έργου του Αριστοτέλη.

Ο Al Ghasali άρχισε την επίθεσή του με το σύγγραμμα ” Destructio Rationis ! (” Η καταστροφή του Λόγου” ) , ενώ ο Ibn Rushd έκανε δυναμική αντεπίθεση με το σύγγραμμα ” Destructio Destructionis Rationis” ( “Η Καταστροφή της καταστροφής του Λόγου”).

Αλλά ο αντίπαλός του, ο οποίος είχε άριστες σχέσεις με τον σουλτάνο, είπε δημόσια ( τσιτάτο από μνήμη ) το ιστορικό και ολέθριο : Δεν χρειαζόμαστε τις γνώσεις των Γιουνάνι ( Ίώνων, Ελλήνων). Το κοράνιο μας αρκεί, γιατί δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματά μας ! Αυτό μου θυμίζει κάτι.

Οι φανατισμένοι οπαδοί του Al Ghasali έκαψαν συστηματικά τα περισσότερα συγγράμματα ειδικά του Ibn Rushd στις κεντρικές πλατείες των αραβικών μεγαλουπόλεων.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι τον 5ο αι. έχουν πυρπολήσει φανατισμένοι χριστιανοί υπό την καθοδήγηση του δεσπότη της Αλεξάνδρειας , του “Αγίου” Κυρίλου την ιστορική βιβλιοθήκη με έργα των αρχαίων Ελλήνων και δολοφόνησαν άγρια (γδαρμός και διαμελισμός) την  διευθύντρια της βιβλιοθήκης , την μεγάλη φιλόσοφο και επιστήμονα Υπατία. Αυτή ανήκει στους μάρτυρες της επιστήμης και ο  τρισκατάρατος  εγκληματίας  Κύριλλος στους “αγίους” της Ορθοδοξίας.

Κατόπιν εισήγαγε τον μυστικισμό στην ισλαμική φιλοσοφία και δημιούργησε τις διανοητικές προϋποθέσεις για την θεολογική ορθοδοξία στο Ισλάμ και εν μέρει και για τον αργότερο ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Προοδευτικοί μουσουλμάνοι φιλόσοφοι τον καταριώνται για το κακό που έκανε ( απομάκρυνση από την ΠΗΓΗ, από την ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη ) και έχουν διατυπώσει πολλάκις την γνώμη, ότι με αυτόν ξεκίνησαν η μεγάλη κρίση και η κατάπτωση του ισλαμικού πολιτισμού και ειδικά της ισλαμικής επιστήμης.

Τον 13. αι. έχει εμφανισθεί ακόμη ένας φανατικός εχθρός της Φιλοσοφίας και ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του σαλαφισμού, ο  Ibn As-Salah Ach Chahrazouri, ο οποίος είχε περιγράψει τη φιλοσοφία της εποχής ως «το αποκορύφωμα της τρέλας και της απογύμνωσης». Πίστευε ότι η φιλοσοφία προκαλεί «αγωνία και περιπλάνηση, αίρεση και δυσπιστία».

Νομίζω , ότι έγινε τώρα κατανοητό, γιατί οι περισσότεροι μωαμεθανοί ανά τον κόσμο δεν είναι σε θέση να σκεφθούν ορθολογιστικά. Έχουν εσαεί αντικαταστήσει την λογική και κριτική σκέψη με την πίστη, την τσιτατολογία του Κορανίου, τον συναισθηματισμό και με τον φανατισμό.

Φυσικά υπάρχουν και σπάνιες εξαιρέσεις.
Είχα επί δεκαετίες Άραβες σπουδαστές ( πτυχιακούς , μεταπτυχιακούς και Δοκτορά ), αλλά  συνάντησα σπάνια  εξαιρέσεις. Στην Ευρώπη έμαθαν βαθμιαία και με πολλές δυσκολίες να σκέπτονται ορθολογιστικά.

Δημοσιευθέν τεμαχιακά στην ηλεκτρονική έκδοση των εφημερίδων Το Βήμα ( 2013 , 2014) ,Καθημερινή ( 2014 ) και  Τα Νέα (2013, 2014 ) και στην iefimerida (27.12.16)

——————————————————————————————————-

Ο Σαλμάν Ρούσντι, ο οποίος ζει πάντα υπό την απειλή μιας φετφά (θρησκευτικό διάταγμα θανάτου), ανησυχεί με την άνοδο των σκοταδιστικών δυνάμεων.

«Πρέπει να σταματήσει η ανόητη τύφλωση» απέναντι στον τζιχαντισμό που συνίσταται στο να λέμε «αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ισλάμ», υποστηρίζει ο Βρετανός συγγραφέας Σαλμάν Ρούσντι (Salman Rushdie) σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται την Πέμπτη στο περιοδικό Nouvel Observateur με τίτλο «Τρομοκρατία, η ανόητη τύφλωσή μας».

«Διαφωνώ θεμελιωδώς με τους αριστερούς που κάνουν τα πάντα για να αποσυνδέσουν τον φονταμενταλισμό από το Ισλάμ», υποστηρίζει ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» που ζει υπό την απειλή των φανατικών μουσουλμάνων από το 1988.
«Εδώ και 50 χρόνια, το Ισλάμ έχει ριζοσπαστικοποιηθεί», υποστηρίζει ο μυθιστοριογράφος που ζει από τότε στη Νέα Υόρκη.«Υπάρχει βεβαίως η παράδοση του φωτισμένου Ισλάμ. Όμως δεν βρίσκεται στην εξουσία σήμερα», προσθέτει.«Από την πλευρά των σιιτών, ήταν ο ιμάμης Χομεϊνί και η ισλαμική επανάστασή του. Στον σουνιτικό κόσμο, ήταν η Σαουδική Αραβία η οποία χρησιμοποίησε τους τεράστιους πόρους της για να χρηματοδοτήσει τη διάδοση αυτού του φανατισμού που είναι ο ουαχαμπισμός. Όμως αυτή η ιστορική εξέλιξη έλαβε χώρα στους κόλπους του Ισλάμ και όχι στο εξωτερικό», επιμένει ο συγγραφέας.«Όταν οι άνδρες του Νταές ανατινάζονται, το κάνουν λέγοντας «Αλλαχού Άκμπαρ» [Ο Θεός είναι ο πιο μεγάλος], άρα πώς μπορεί να λέει κανείς ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ισλάμ;» διερωτάται.
Ο συγγραφέας λέει ότι «καταλαβαίνει» το φόβο του «στιγματισμού του Ισλάμ» αλλά, προσθέτει αμέσως, «για να αποφύγουμε αυτόν τον στιγματισμό, είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να αναγνωρίσουμε τη φύση του προβλήματος και να την αντιμετωπίσουμε».
Ο συγγραφέας του «Δύο χρόνια, οκτώ μήνες και είκοσι οκτώ νύχτες» χαρακτηρίζει επίσης «ανησυχητικό» το ότι ακούει τη «Μαρίν Λεπέν να αναλύει τον ισλαμισμό με περισσότερη ακρίβεια από ό,τι η αριστερά».
«Η σταθερή προϋπόθεση της αριστεράς, είναι πως ο δυτικός κόσμος είναι κακός. Και άρα όλα περνάνε από την κρησάρα αυτής της ανάλυσης», λέει.
  ———————————————————————————

Η Σαουδική Αραβία ανοίγει το μάθημα της γυμναστικής και στα κορίτσια

Ένα μικρό βήμα προς την μεταρρύθμιση , Το Βήμα (11/07/2017)

 

Τα δημόσια σχολεία της Σαουδικής Αραβίας θα ξεκινήσουν από την επόμενη σχολική χρονιά να παρέχουν στις μαθήτριες το μάθημα της φυσικής αγωγής, ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας, κάνοντας ένα ακόμη βήμα προς την κοινωνική μεταρρύθμιση στο ισλαμικό, συντηρητικό βασίλειο.Η γυμναστική για τις γυναίκες είναι αμφιλεγόμενο ζήτημα στη Σαουδική Αραβία, καθώς οι συντηρητικοί την θεωρούν «ανήθικη» και κατά συνέπεια δεν είναι υποχρεωτικό μάθημα. Στα περισσότερα δημόσια σχολεία τα κορίτσια δεν γυμνάζονται, αλλά κάποια ιδιωτικά περιλαμβάνουν το μάθημα στο πρόγραμμά τους.

Η Σαουδική Αραβία εφαρμόζει μια πολύ αυστηρή εκδοχή του ισλαμικού νόμου και των εθίμων που απαιτούν από τις γυναίκες να έχουν έναν άνδρα κηδεμόνα σε όλη τη ζωή τους και να ντύνονται σεμνά. Μεταξύ άλλων, απαγορεύεται στις γυναίκες να οδηγούν.
Ωστόσο η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια έχει κάνει ορισμένα βήματα, εφαρμόζοντας σταδιακά μεταρρυθμίσεις για να δώσει κάποιες ευκαιρίες στις γυναίκες και να ενισχύσει τη συμμετοχή τους στην εργασία.

Η εισαγωγή της γυμναστικής στα σχολεία είχε εγκριθεί από το Συμβούλιο της Σούρα το 2014 αλλά η απόφαση δεν εφαρμόστηκε επειδή αντέδρασαν έντονα πολλοί ιεροκήρυκες που θεωρούν τη φυσική αγωγή για τις γυναίκες «εκδυτισμό».
Νωρίτερα φέτος το Συμβούλιο έδωσε επίσης το πράσινο φως για την έκδοση αδειών για γυμναστήρια γυναικών, τα οποία μέχρι τώρα λειτουργούσαν σε νομικό κενό.
Η παχυσαρκία είναι σημαντικό πρόβλημα στη Σαουδική Αραβία και επιβαρύνει το σύστημα υγείας της χώρας. Το σχέδιο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προβλήματος περιλαμβάνει την διάδοση του αθλητισμού και των ψυχαγωγικών σπορ.

 

Μπαμπινιώτης , Γ. : Ετυμολογικό Λεξικό (2010)

Γ. Μπαμπινιώτης, Ετυμολογικό Λεξικό (2010)

Η προσέγγισή μου στο έργο του Γ. Μπαμπινιώτη βασίζεται στις εξής αφετηρίες :

α ) Απόλυτος σεβασμος της αξιοπρέπειας του Γ. Μπαμπινιώτη που είναι για κάθε άνθρωπο η γενική βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του.

β ) Εκτίμηση των επιστημονικών γνώσεών του. Ως πανεπιστημιακός ,αν και όχι επαγγελματικά γλωσσολόγος αλλά πολύγλωττος , δύναμαι να τις αξιολογήσω και δη θετικώς.

γ ) Σύμφωνα με τις μεθοδολογικές Αρχές της διαφοροποίησης, της σχετικότητας και της συγκεκριμενοποίησης αφορά η αξιολόγηση μόνον δύο λεξικά και ιδιαίτερα το Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (2010).

Αλλά και σε αυτήν την περίπτωση εστιάζεται η κριτική μου ιδιαιτέρως στα εθωνύμια , τα οποία εμπεριέχουν τόσα λάθη , που βγάζω το συμπέρασμα , ότι δεν έχει ελέγξει καλά τους επιστημονικούς βοηθούς του. Παρόμοια εμπειρία έχει κάθε πανεπιστημιακός. Αλλά σημειώνεται εν μέρει επιπολαιότητα και σε σημαντικούς όρους των κοινωνιολογικών και πολιτικών επιστημών . Εδώ αναφέρουμε λόγω χώρου μόνον μερικές : διαφθορά, τρομοκρατία, αλήτης, κάθαρμα (Ιδέ λεπτομερειακά  εδώ στο Μλογκ τις εξής μελέτες : «Περί της διαφθοράς», «Τρομοκρατία, Τι και ποιός ;», «Νεοέλλην, άνερ πολιτικός, αλήτης, κάθαρμα…» ).

δ ) Λόγω της επιστημονικής δεοντολογίας δεν είναι πρόθεσή μου να μειώσω το επιστημονικό έργο του Γ. Μπαμπινιώτη , αλλά να κάνω εποικοδομική κριτική , αν και ξέρω , ότι ο Νεοέλληνας δεν αποδέχεται κριτική. Ο νηφάλιος και εμπεριστατωμένος διάλογος επί τη βάσει της λογικής έχει δυστυχώς αντικατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια με έναν παράλογο υπερεξυπνακισμό και καταστροφικό συγκρουσιασμό.

ε ) Η ετυμολογία των εθνωνύμιων, τοπωνύμιων και υδρωνύμιων της Ευρώπης ανήκει εδώ και 55 έτη στους κυρίους πυλώνες της εγκυκλοπαιδικής μου μόρφωσης και βασίζεται αποκλειστικά σε επιστημονικά συγγράμματα ως έκφραση της διεθνούς ομοφωνίας των  καθηγητών και δοκτόρων ( consensus generalis  doctorum et professorum ) και όχι σε υποπροϊόντα τσαρλατάνων, οι οποίοι αλωνίζουν κυριολεκτικά στις βαλκανικές χώρες και ιδιαιτέρως στην Ελλάδα.

Παρακάτω αναφέρω μόνον μερικά λάθη ή σημαντικές παραλήψεις.

1. ΔΡΥΣ . Οχι γενικά δένδρο, αλλά βελανιδιά , το άγιο δένδρο των Κελτών και των Γερμανών και έκφραση τεράστιας ισχύος.
Ακόμη και σήμερα έχουν ειδικά οι Γερμανοί απέναντι στην βελανιδιά μία συναισθηματική και κάπως θρησκευτική σχέση. Σε ό,τι αφορά την ισχύ της , αναφέρεται η βελανιδιά και σε παροιμιώδης εφράσεις , όπως μιά περί του πρώην καγκελαρίου Helmut Kohl : “Er steht wie eine deutsche Eiche” (” Στέκεται σαν μιά γερμανική βελανιδιά”).
Μόνον κάτω από βελανιδιές συγκεντρώνονταν οι αρχαίοι Γερμανοί για να αποφασίσουν για τις κοινές υποθέσεις.

2. ΔΡΗΙΔΗΣ. α ) Δεν έχει σχέση με το wido= βλέπω. β ) Λείπει το μαγικό χορτάρι που ευδοκιμούσε μόνον στον κορμό της βελανιδιάς ( Δρυς) και από το οποίο οι ιερείς παρασκεύαζαν το μαγικό ποτό” ( (Asterix !).

3. ΔΩΡΙΕΥΣ. Από δορυφόρος=δόρυ φέρειν, δηλαδή “αυτός που κρατά δόρυ από ξύλο βελανιδιάς” ( με αιχμή από σίδερο , εποχή του σιδήρου).

4. ΑΓΓΛΟΙ (Angeln). Όχι από την Κεντρική Ευρώπη ( σημερινή Σαξωνία), αλλά από την απώτερη βόρεια περιοχή της Γερμανίας (Niedersachsen).

5. ΣΑΞΟΝΕΣ ( Sachsen). α ) Όχι φύλα, αλλά ένα φύλο ματαξύ πολλών γερμανικών φύλων. β ) Όχι “ίσως από το πολεμικό μαχαίρι”, αλλά οπωσδήποτε από την σπάθη sachs .

5α. ΓΕΡΜΑΝΟΙ (Germanen). Εδώ έχουν γίνει τρομερά λάθη .
Δεν έδωσαν οι Κέλτες το όνομα Γερμανοί στους γείτονές τους . Στην εποχή εκείνη έδιδαν μόνον οι πιό πολιτισμένοι λαοί, όπως οι Έλληνες- αυτοί έπλασαν το γενικό εθνωνύμιο Κέλτες- και οι Ρωμαίοι στους περιφρονημένους βαρβάρους ονόματα.

Η λέξη Germanus ( Γερμανός) ανήκει στην κλασσική λατινική γλώσσα και σημαίνει “ο γνήσιος” , ” ο σωστός”, δηλαδή ένα επίθετο έχει ουσιαστικοποιηθεί .

Οι Ρωμαίοι επικράτησαν στην Gallia, πέρασαν στην απέναντι όχθη του ποταμού Ρήνου (Rhein) και συνάντησαν λαούς πιό δυναμικούς και καλύτερους πολεμιστές , αλλά και πολιυτισμικά πιό καθυστερημένους και νόμισαν , ότι πρόκειται για διαφορετικά κελτικά φύλα και τους ονόμασαν Germani. Εννοούσαν “οι γνήσιοι ” ( Κέλτες ).

Το όνομα Γερμανός είναι γνωστό και σε Αρχιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας ( ιδιαιτέρως ελληνική και ρωσική), οι οποίοι ονομάζονται συχνά Γερμανός που σημαίνει “ο γνήσιος’” , “ο σωστός ” Χριστιανός.

6. Η λέξη της σημερινής ιρλανδικής (Gälish= Νεοκελτικά στην Ουαλία, Ιρλανδία και Σκωτία) maon ( λαός ) δεν ισχύει για την εποχή προ δύο χιλιάδων ετών.

Γερμανοί, Κέλτες και Ιλλύριοι είχαν μία κοινή ινδοευρωπαϊκή λέξη που σήμαινε λαός : TEUTA -DEUTSCH-DEUTSCHLAND. Οι ληστρικοί Ιλλύριοι στην σημερινή περιοχή του Μοντενέγρου και της Βόρειας Αλβανίας πολέμησαν υπό την βασίλισσά τους Τεούτα και νικήθηκαν από τον Ρωμαίο στρατηλάτη Pompeius.

a ) Μετά από την λέξη Τeuta έχει δημιουργηθεί για το λαός η λέξη thiot ( thiad στα αρχαία Σαξωνικά), που ήταν η βάση για το επίθετο thiudisc ( theodisc= γερμανικός (8/9oς αι.) , που χρησιμοποιούσαν όμως μόνον για τη γλώσσα τους.

β ) Κατά την διαρκεια του Μεσαίωνα έκαναν οι Γερμανοί με διάφορα εθνωνύμια επιδρομές στην Βόρεια Ιταλία καταστρέφοντας και ληστεύοντας. Οι αγανακτισμένοι Ιταλοί θυμήθηκαν, ότι αυτοί συμπεριφέρονταν ως ένας προγονικός λαός, οι Teutones (Tεύτονες) προ 2200 ετών, οι οποίοι ήταν η ενσάρκωση της βαρβαρότητας δηλαδή Τεύτονας= βάρβαρος και τους απέδωσαν το εθνωνύμιο tedesco= Deutscher . Αυτή η εθνωνυμία παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα , γιατί είναι με πρόθεση βρισιά και προσβολή (sic). Η λέξη  Τeuta είναι γνωστή στα αρχαία Γερμανικά, στα Ιλλυρικά και στα Κελτικά.

7. ΕΥΡΩΠΗ. Είναι αναμφιβόλως η δυτικο-σημιτική λέξη Βρπ (Βρεπ) και σημαίνει δύση καθώς και δειλινό . Το ίδιο έκαναν βραδύτερα οι Αρχαίοι Έλληνες, ονομάζοντας την Δυτική Ευρώπη Εσπερία.

8. ΓΑΛΛΟΙ-ΓΑΛΛΙΑ. Οι Ρωμαίοι κατακτητές διεπίστωσαν , ότι όλα τα πολυάριθμα κελτικά φύλα με ξεχωριστά εθνωνύμια είχαν κοινή θρησκεία και το ίδιο σύμβολο ως τοτέμ, τον πετεινό, στα Λατινικά Gallus. Έτσι ονόμασαν τη χώρα Gallia, που σημαίνει “Χώρα των πετεινών” και τους κατοίκους της Galli.
Οι Αρχαίοι Έλληνες παρέλαβαν τα ονόματα Γαλλία και Γάλλοι από τους Ρωμαίους , αλλά οι αυτοονομασία της χώρας αυτής είναι ως γνωστόν France, από το κραταιότερο αρχαίο γερμανικό φύλο Franken ( “Οι Ελεύθεροι”). Στην Γαλλία παριστάνει “ο γαλλικός πετεινός ” εθνική υπερηφάνεια.

9. ΑΙΓΥΠΤΟΣ. Γιατί η ακκαδική λέξη Hutkaptah και όχι το αιγυπτιακό τοπωνύμιο Hykuptah ( Οίκος ( ή ναός ) του θεού Ptah;

10. ΑΛΒΑΝΙΑ. Ο τεμέτερον ( ποντιακά: δικός μας) πόντιος Στράβων ζούσε στην εποχή των Ρωμαίων, που είχαν κυριεύσει ήδη την Asia Minor ( ελληνική μετάφραση σε Μικρά Ασία) και ονόμασαν μία περιοχή του Καυκάσου Albania που σημαίνει κατά λέξη λευκή (albus=λευκός), αλλά στην ουσία “Χιονισμένη” χώρα.
Στο Ετυμολογικό Λεξικό όμως, ω φεύ , λείπουν η ετυμολογία και η σημασιολογία !

11. ΑΛΠΕΙΣ. Όταν οι Ρωμαίοι ήταν ακόμη στρατιωτικά αδύνατοι και στην Βόρεια Ιταλία κατοικούσαν Κέλτες, λεγόταν αυτή η περιοχή Gallia cisalpina ( Γαλλία ενδώθεν των Άλπεων ) και η χώρα βορείως των Άλπεων Gallia transalpina ( Γαλλία πέραν των Αλπεων ).
Είναι πασίγνωστο στην ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης, ότι όλα τα πρώτα τοπωνύμια και υδρωνύμια ( ποταμοί ) κατάγονται από Κέλτες. Η λέξη Alpus είναι κελτική, την παρέλαβαν οι Ρωμαίοι και σημαίνει απλώς βουνό.

Η λέξη  Τeuta είναι γνωστή στα αρχαία Γερμανικά, στα Ιλλυρικά και στα Κελτικά.

12. ΒΑΡΒΑΡΟΣ. Πρόκειται για χιττική λέξη , που την παρέλαβαν οι Αρχαίοι Έλληνες από τους κατά πολύ αρχαιότερους Χιττίτες. Την βρήκα σε ενα λεξικό της χιττικής γλώσσας, η οποία ορθότατα θεωρείται ως η πανάρχαια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Μελέτησα και την γραμματική της καθώς και το εθνικό έπος ULIKUMI.

13. ΒΟΡΡΑΣ είναι μία ιλλυρική λέξη ( Αυστριακή Ακαδημία των Επιστημών).

14. ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ. Η λέξη Αθίγγανος (Ανέγγιχτος ) είναι η πιστή μετάφραση της σανσκριτικής λέξης Παρίας ( Parya ), (Ιδέ  εδώ στο Μπλογκ λεπτομερειακά «Παρίας, Τσιγγάνος, Γύφτος, Σίντι, Ρομ»).

15. ROMANICE στη λέξη ρομάντσο είναι γαλλική και όχι λατινική (romanita =ρωμαϊκός τρόπος ξωής , ενώ στα ελληνικά σημαίνει Ρωμιοσύνη στην ουσία ελληνικός τρόπος ζωής.

16. ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ. Γιατί δεν αναφέρεται ο ορισμός της  Διεθνούς  Συμβάσεως περί της απαγόρευσης της Γενοκτονίας από το 1948 ; Τί κρίμα ( Ιδέ λεπτομερειακά εδώ στο Μπλογκ την μελέτη “Περί της Γενοκτονίας των Ποντίων”).

17. ΒΛΑΧΟΙ. Δήθεν από το λατινικό εθνωνύμιο volcae, που όμως αφορά ένα κελτικό φύλο το οποίο ζούσε στην Νότια Γαλλία !

18. ΚΑΡΔΑΜΟΝ. α ) Το βότανο είναι ινδικής προέλευσης. β ) Στην Σανσκριτική ονομάζεται η καρδιά Κάρδα, στα Λατινικά Cor , στην Γενική Cordis και στα Γερμανικά Herz. Η γλωσσική συγγένεια των αναφερθέντων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών είναι οφθαλμοφανής.

Διευκρίνιση : Τυχαία βρήκα αυτά και πολλά άλλα λάθη. Κατόπιν απελπίστηκα και τα παράτησα. Το Λεξικό πρέπει να διορθωθεί ριζικά.

Και όμως συγχαίρω τον Γ. Μπαμπινιώτη για το έργο του. Είναι ο πρώτος Έλληνας γλωσσολόγος , ο οποίος ξεπέρασε τον ελληνοκεντρισμό και αναφέρει συστηματικά και συγκριτικά παραδείγματα όχι μόνον από άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες , αλλά και από την Σανσκριτική. Θα ήταν επίσης επιθυμιτό να αναφέρει και την Χιττιτική γλώσσα, η οποία θεωρείται ως η πιό αρχαία ινδοευρωπαϊκή γλώσσα.

Δημοσίευση στην ηλεκτρονική έκδοση των εφημερίδων Βήμα ( 2012 ) και Νέα ( 2014 ).

Προσθήκη : Μου έχει ανακοινωθεί, ότι τα προαναφερέντα λάθη έχουν σε νεότερη έκδοση εξαλειφθεί. Δεν μπορώ να το κρίνω αυτό,  γιατί δεν είμαι διατεθειμένος να αγοράσω απο εδώ στο εξωτερικό κάθε έκδοση ενός (ακριβού) βιβλίου. Π.Τ.

Πολιτισμός και Κουλτούρα, Διαφορετικοί Οροι , Πολυπολιτισμικότητα, Πολιτισμένος Ανθρωπος

Πολιτισμός και Κουλτούρα, Διαφορετικοί όροι

Εννοιολογική σαφήνεια vs εννοιολογικού χάους

Συστηματικά, μεθοδικά, εμπεριστατωμένα, εκλαϊκευμένα επιστημονικά

Πολλές φορές έχουμε διαπιστώσει, ότι στα μίντια και στην πολιτική ρητορική υφίσταται μία επιπόλαια εννοιολογκή σύγχιση, κάτι που είναι στην προηγμένη Ευρώπη ακατανόητο και αδιανόητο, γιατί κάθε εθνική γλώσσα έχει κανόνες, οι οποίοι είναι στους μορφωμένους πολίτες γνωστοί και γενικά σεβαστοί.

Το εννοιολογικό χάος είναι τόσο μεγάλο που παρεμποδίζει μία λεκτική συνεννόηση, γιατί σχεδόν ο καθείς έχει επί τη βάσει της γνωστής νεοελληνικής γλωσσικής ασυδοσίας και του γνωστού και αφόρητου υπερεξυπνακισμού την δική του άποψη περί του περιεχομένου εννοιών και όρων. Τα γλωσσολογικά λεξικά  δεν τον ενδιαφέρουν ουδόλως.

Σημειώνεται και ένα άλλο γλωσσικό πρόβλημα, το οποίο έγκειται στην μετάφραση διεθνώς καθιερωμένων εννοιών και όρων στα Νεοελληνικά μεταβάλλοντας ακουσίως και παρεμπιπτόντως το βασικό τους νόημα. Σε περίπτωση που πρόκειται για πολιτικούς όρους, λαμβάνουν χώραν πολιτικές διενέξεις, γιατί μερικές φορές διαστρεβλώνεται το νόημά τους για πολιτικές σκοπιμότητες. Εδώ αναφέρουμε μόνον μερικά παραδείγματα : επιχειρηματική ή ιδιωτική πρωτοβουλία , φιλελευθερισμός , συμβιβασμός, γενοκτονία, δίκαιο, υποχρεώσεις , ελευθερία του λόγου, κατοχή (υπό την Τρόϊκα ! ) κοκ.

Διεθνώς είναι όλως αυτονόητο, σε περίπτωση που πρόκειται για δύσκολες έννοιες να συμβουλευθούμε τα έγκυρα λεξικά. Αλλά και σε αυτά δεν μπορεί κανείς να βασισθεί, γιατί είναι στην Ελλάδα πολλάκις γραμμένα με ρηχότητα και γι αυτό εμπεριέχουν πολλά λάθη ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη „Μπαμπινιώτης, Διάλογος με το Ετυμολογικό Λεξικό“ ). Γλωσσικό λεξικό και λάθη, αυτό είναι στην προηγμενη Ευρώπη ένα οξύμωρον, ίσως γιατί εκεί ασχολείται ένας κορυφαίος γλωσσολόγος με μεγίστη αφοσίωση συνήθως με την επεξεργασία ενός , το πολύ δύο λεξικών σε όλη του την επιστημονική σταδιοδρομία και εκτός τούτου δεν ανακατεύεται ούτε με την πολιτική, ούτε με χρονοβόρα πανεπιστημιακά αξιώματα, όπως σε μερικές τριτοκοσμικές χώρες.

Στις ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιούνται δύο διαφορετικές έννοιες και δη Πολιτισμός και Κουλτούρα, ενώ στην Νεοελληνική επικρατεί η έννοια Πολιτισμός και πέραν τούτου χρησιμοποιείται στα πλαίσια ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων η ανούσια λέξη „κουλτουριάρηδες“ της Αριστεράς.

Ο όρος Πολιτισμός

Από γλωσσολογική άποψη προέρχεται η λέξη Πολιτισμός από τον πολίτη, συγκεκριμένα από τον κάτοικο της πόλης, όπου επικρατεί σε σύγκριση με την επαρχία ήδη από την αρχαιότητα ένας πιό εξελιγμένος και εκλεπτυσμένος τρόπος ζωής.

Το Ετυμολογικό Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη ( Αθήνα 2010, σελ. 1132) αναφέρει δύο τσιτάτα, από τα οποία απορρέει το συμπέρασμα, ότι πρόκειται για καλούς τρόπους συμπεριφοράς ( Διογ. Λαέρτ. Βίοι φιλοσ. 4.39 : „το παν δή διέτριβεν εν τη Ακαδημεία τον πολιτισμόν εκτοπίζων“ και Ιωάνν. Χρυσόστ. Ομιλ. 63.121 : „γέλως γέγονε τα ημέτερα και πολιτισμός και αστειότης“). Κατόπιν κάνει παραπομπή στον Αδαμάντιο Κοραή, ο οποίος έχει αποδώσει την γαλλική λέξη civilisation επαναφέροντας την ελληνιστική λέξη Πολιτισμός, αλλά με την νέα σημασία ως εξής : „το σύνολο των πνευματικών και υλικών επιτευγμάτων του ανθρώπου „. Εν τούτοις, στο Λεξικό δεν γίνεται καμία σοβαρή προσπάθεια να δοθεί ένας πειστικός ορισμός της έννοιας Πολιτισμός.

Το Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσης ( 2ος Τόμος, σελ.1980 ) εισέρχεται ο ορισμός κάπως στην ουσία της έννοιας : “Κατάστασις της κοινωνίας, καθ ην ο άνθρωπος έχει οπωσδήποτε αποσπασθή της αμέσου επιδράσεως της φύσεως και έχει αναπτύξει βίον ηθικόν, πνευματικόν και καλαισθητικόν ενσυνείδητον, κατ αντίθ. προς τους αγρίους και βαρβάρους“. Αυτός ο ορισμός είναι στην ουσία μάλλον αντίγραφο του χαρακτηρισμού εκ μέρους του Mirabeau : Η επίτευξη ενός γενικού επιπέδου βίου μέσω της επιστήμης και της τεχνικής κάτι που κάνει την σύγχρονη κοινωνία να διαφέρει από τις πρωτόγονες κοινωνίες.

Τα Γαλλικά ως μία ρωμανική ( νεολατινική ) γλώσσα προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν την έννοια Civilisation , η οποία έχει την ρίζα της στην λατινική λέξη civis ( πολίτης ), εξ ού και civitas ( κοινωνία ), στα Γαλλικά cite, από την οποία πάλι προέρχεται η βαρυσήμαντη έννοια citoyen ( πολίτης , στην ουσία αστός ) εξ ου και αστική επανάσταση.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι γλωσσολογικά υπάρχει μία σχέση μεταξύ του πολίτου ( civis ) και του πολιτισμού. Αυτό όμως ισχύει για την Ευρώπη, η οποία έχει ιστορικά εξελιχθεί πολύ αργότερα από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Ο απογαλακτισμός του ανθρωπίνου γένους από την μητέρα φύση έλαβε χώραν οκτώ έως ενιά χιλιάδες χρόνια π.Χ. ( στην Ευρώπη μεταξύ της 5ης και της 3ης χιλιετερίδας π.Χ. ) μέσω της Αγροτικής Επανάστασης που ήταν η πρώτη μεγάλη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό ισχύει γενικά και για την γενική εξέλιξη του υλικού και ύστερα από 4.500 έτη και του πνευματικού πολιτισμού. Αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός ήταν η αφετηρία για τη Νεολιθική Εποχή.

Η γεωργία οδήγησε μέσω των παραγωγικών δυνάμεων σε μίαν ραγδαία βελτίωση μεν των βιωτικών συνθηκών και σε πολλαπλασιασμό του πληθυσμού, αλλά ήδη προέκυψαν μεγάλα προβλήματα κατάλληλου εδάφους για τις γεωργικές καλλιέργειες. Έτσι αναγκάσθηκαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους και να κινηθούν μέσω της Μικράς Ασίας προς τα δυτικά, προς την Ευρώπη. Οι αγρότες από την Μέση Ανατολή έφεραν μέσω της Μικράς Ασίας στην τελείως καθυστερημένη Ευρώπη γνώσεις περί της γεωργίας και της συστηματικής κτηνοτροφίας καθώς και υλικό πολιτισμό.

Οι λαοί της Μέσης Ανατολης έχουν ως πρώτοι στην ιστορία της ανθρωπότητας εγκαθιδρύσει ως ένδειξη προηγμένου πολιτισμού κράτη ( μεταξύ της 4ης και της 3ης χιλιετηρίδας π.Χ., στις Ινδίες την 3η χιλιετηρίδα π.Χ. ) και είχαν τους πρώτους νόμους ( Urukagina 2285 π.X. , Urnammu 2063 π.Χ., Codex Eshnuna 1950 π.Χ., Codex Hammurapi (1728 π.X.), ( Ιδέ Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978, S. 358/359 ).

Δεν είναι δυνατόν εδώ να αναφέρουμε όλες τις επιτεύξεις αυτών των λαών στις επιστήμες, στην παιδεία και στην λογοτεχνία. Γενικά είναι γνωστό, ότι από τους Υψηλούς πολιτισμούς ( Terminus scientificus : επιστημονικός όρος , Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το σχόλιο “Υψηλός Πολιτισμός”) της Μεσης Ανατολής έλαβαν αργότερα οι Ελληνες των ιστορικών χρόνων πάρα πολλές γνώσεις ( ιατρική, αρχιτεκτονική, μαθηματικά, γεωμετρία, αστρονομία, διοίκηση, νομοθέτηση ). Αλλά ήταν αποκλειστική επίτευξη των αρχαίων Ελλήνων να δημιουργήσουν μεταξύ άλλων την δημοκρατία, την φιλοσοφία, την θεωρία και την μεθοδολογία.

Συμπέρασμα

Ο Πολιτισμός ξεκίνησε ήδη μέσω της  Αγροτικής  Επανάστασης στην Μέση Ανατολή και όχι στην αρχαία Ελλάδα. Περί αυτού ισχύει η βασική μεθοδική αρχή των επιστημόνων σε διεθνές επίπεδο : Consensus generalis professorum et doctorum ( Γενική ομοφωνία των καθηγητών και των διδακτόρων ). Ολα τα άλλα ανήκουν στις γνωστές νεοελληνικές „ιδιαιτερότητες“ και φαντασιώσεις, οι οποίες έξω από την Ελλάδα δεν ενδιαφέρουν απολύτως  ουδένα.

Ο σύγχρονος όρος του Πολιτισμού ( Civilisation )

Ευθύς εξ αρχής επισημαίνουμε, ότι με τον ορισμό του Πολιτισμού έχουν ασχοληθεί από τον 18ο αι. και εδώθεν η Φιλοσοφία, η Θεωρία της κουλτούρας, η Κοινωνιολογία και η Εθνολογία. Εχουμε διαπιστώσει , ότι οι φιλοσοφικές απόψεις περί τον όρο Πολιτισμός είναι πολλαπλές και όχι τόσο σαφείς : Ταύτιση του Πολιτισμού με την Κουλτούρα, η Κουλτούρα είναι ευρύτερη από τον Πολιτισμό ή και αντίστροφα. Είναι γεγονός, ότι η διαφοροποίηση μεταξύ του Πολιτισμού και της Κουλτούρας έλαβε χώραν τον 19ο αι. στην Γερμανία .

Σε σύγκριση με την Φιλοσοφία προτείνει η Κοινωνιολογία μάλλον έναν πιό συγκεκριμένο ορισμό : Πολιτισμός είναι το σύνολο των γνώσεων και των επιδεξιοτήτων, τις οποίες απέκτεισε ο άνθρωπος στην διαδικασία της εξέλιξης, μέσω των οποίων μπορεί αυτός να επιλύσει με ειδικό τρόπο τα υπάρχοντα προβλήματα. Αναφέρονται πρωτίστως ο Τεχνικός Πολιτισμός, ο Οικονομικός Πολιτισμός και ο Επιστημονικός Πολιτισμός.

Σύμφωνα με αυτήν την νεότατη αντίληψη έχει η διαδικασία του Πολιτισμού παγκόσμιο χαρακτήρα και επιδρά επί της Κουλτούρας, η οποία εμπεριέχει πρωτίστως πολιτισμικά και πνευματικά στοιχεία (Ιδέ W. Fuchs-Heinritz et alt.( Edit.), Lexikon zur Soziologie, Opladen 1995, S.757 ).

Το ζήτημα στην παγκόσμια ιστορία δεν ήταν αποκλειστικά θεωρητικό, αλλά σε μεγάλο βαθμό λίαν πρακτικό και πολιτικό, γιατί ο όρος Πολιτισμός έχει ειδικά τον 19ο αι. εργαλειοποιηθεί από τις ευρωπαϊκές μεγαλοδυνάμεις προ και μετά την μετάβαση του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο , κάτι που τελικά οδήγησε σχεδόν με λογική συνέπεια στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από το 1648 έως το 1856 ίσχυε διεθνώς αποκλειστικά το «Ευρωπαϊκό Δημόσιο Δίκαιο» ( Ius Publicum Europaeum, Droit Public de l` Europe ) και μετά από αυτό το «Διεθνές Δίκαιο των χριστιανικών Εθνών” , το οποίο όμως έχει αντικατασταθεί με το «Διεθνές Δίκαιο των πολιτισμένωνΕθνών» ( Droit International de Nations civilisees ) , το οποίο ίσχυε από το 1856 έως το 1945. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη έχουν λοιπόν αποφασίσει, ότι εκτός από αυτά ανήκουν ακόμη μερικά κράτη στα „πολιτισμένα έθνη“ και δη η Τουρκία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Περσία και το Σίαμ ( Ταϊλάνδη ) !

Ο όρος Κουλτούρα

Και αυτός ο όρος αναδεικνύει μερικές διαστάσεις.
Κατ αρχάς αναφέρουμε την γλωσσολογική διάσταση, η οποία είναι χρήσιμη για την κατανόηση της έννοιας . Η λέξη cultura προέρχεται από το cultus και αυτό από το ρήμα colere με την αρχική σημασία της καλλιέργειας και περιποίησης του εδάφους και των φυτών ( Agricultura ) μεν, αλλά ήδη στην αρχαιότητα την χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι και για τους ανθρώπους υπό το νόημα του καλλιεργημένου και εξευγενισμένου ανθρώπου με εκλεπτυσμένους τρόπους συμπεριφοράς ( Ιδέ K.E. Georges, Latein-Deutsches Handwörterbuch, Leipzig 1890, S. 457, 640 ). Ιδιαιτέρως ο Cicero (Κικέρων) έχει εφαρμόσει μεταφορικά αυτήν την λέξη επί της ψυχής του ανθρώπου ( „cultura animi“ :“ καλλιέργεια της ψυχής“ μέσω της φιλοσοφίας ( Cicero, Tusc. II 13 ).

Εως τον 18ο αι. έχει ερμηνευθεί η έννοια Cultura ως διάπλαση των σωματικών, ψυχικών και πνευματικών ικανοτήτων και αρετών του ανθρώπου ( Ιδέ J. Mittelstraß ( Edit. ), Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, Band 2, Stuttgart/ Weimar, 2004, S. 508 ). Ας υπενθυμίσουμε, ότι ήδη οι αρχαίοι Ελληνες έχουν χρησιμοποιήσει την σημαντικότατη έννοια ΠΑΙΔΕΙΑ  με ακριβώς αυτό το νόημα αν και διεθνώς έχει επικρατήσει η λατινική  έννοια.

Σε σύγκριση με αυτό έχει εστιάσει ο περίφημος Γάλλος διαφωτιστής Voltaire ( 17ος/18ος αι. ) το 1756 στο πόνημά του „Essais sur les moeurs et l esprit des nations“ στο επίκεντρο της μόρφωσης και της προόδου όλην την ανθρωπότητα. Στα Γαλλικά σημαίνει το επίθετο „cultural general“ γενική μόρφωση (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μικρή μελέτη « Γενική και εγκυκλοπαιδική Μόρφωση, Παιδεία, Παγκοσμιοποίηση» ).

Σε γενικές γραμμές  ο όρος Κουλτούρα σημαίνει „το σύνολο των πνευματικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων μίας κοινωνίας“ ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig et alt., 2000, S. 776 ). Προσθέτουμε και την Λογοτεχνία. Τέτοιες επιτεύξεις είχαν και έχουν αναμφιβόλως πρώτα από όλα από την αρχαιότητα και οι τέσσερεις Κύκλοι Πολιτισμού : Δυτικός, Ανατολίτικος/ Ισλαμικός, Κονφουκιανικός και Ινδουϊστικός.

Σε όλες τις αλλες ευρωπαϊκές χώρες σημειώνονται υπουργεία ή τμήματα πρεσβειών ή οργανισμοί οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την Κουλτούρα. Από ό,τι μας είναι γνωστό, μόνον στη νεοελληνικη γλώσσα υπάρχει μόνον η έννοια Πολιτισμός. Αυτός είναι ο λόγος που η έκφραση „Υπουργείο Πολιτισμού“ είναι όντως κάπως παράξενη και ακατανόητη. Ωρίμασε ήδη ο χρόνος να χρησιμοποιείται και στα Νεοελληνικά ο όρος Κουλτούρα. Το πρώτο βήμα έγινε ήδη, αλλά δυστυχώς στην εσφαλμένη κατεύθυνση : “κουλτουριάρηδες” με πολιτικό προσδιορισμό ( αριστεροί ).

Δημοσίευση συχνά στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής, (σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του Χ.Γιανναρά “Αντιπαλεύοντας την ντροπή”.

—————————————

Πολυπολιτισμικότητα

Αν και από χρόνια ασχολούνται ειδικοί επιστήμονες, πρωτίστως Κοινωνιολόγοι  με την Π., δεν υπάρχει  ένας ενιαίος ορισμός του φαινομένου, το οποίο σημειώνεται και σε χώρες , οι οποίες δεν είχαν στο παρελθόν αποικίες. Σε γενικές γραμμές  δαπιστώνουμε τις εξής  κύριες απόψεις περί της Π. :

α) Πρόκειται για την ταυτόχρονη ύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών  σε μία χώρα χωρίς σχέσεις μεταζύ τους. β) Δίπλα στον κυρίαρχο πολιτισμό   υπάρχουν και άλλοι μή ισότιμοι πολιτισμοί. γ) Αλληλοεπίδραση των  υπαρχόντων ισότιμων πολιτισμών. δ) Βαθμιαία εθελοντική προσαρμογή των ξένων πολιτισμών στον εντόπιο πολισμό μεν αλλά μερικά στοιχεία της ιδίας κουλτούρας παραμένουν.

Στην Ευρώπη έχει διαπιστωθεί, επίσημα , ότι η Π. έχει αποτύχει, μια που π.χ. σε μερικές σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες  παιδιά μουσουλμάνων της  τρίτης γενεάς έχουν αρνητική έως εχθρική τοποθέτηση έναντι της χώρας, στην οποία ζουν. Δηλαδή η υπόθεση εξελίσσεται άκρως αρνητικά  από ό,τι κυρίως αριστεροί  πολιτικοί και διανοούμενοι νόμιζαν.

Αλλά το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πιό ανησυχητικό, γιατί  ένα μεγάλο τμήμα των ξένων μουσουλμάνων  βρίσκεται  εδώ  παράνομα. Επομένως θα ήταν μή λογικό να εφαρμόσουμε την έννοια Π. στους παράνομους.  Πρόκειται όντως για μία πολιτική,  πολιτισμική και κοινωνική βόμβα. Για τέτοιους ξένους ισχύει ένα μίνιμουμ των ανθρωπίνων  δικαιωμάτων.  Το ό,τι και αυτοί είναι υποχρεωμένοι να σέβονται τους ελληνικους νόμους είναι αυτονόητο.

Για τους άλλους υπάρχει η δυνατότητα να αναγνωρίσουν τον ισχύοντα ελληνικό πολιτισμό και ταυτόχρονα να διατηρήσουν απαραίτητα στοιχεία της δικής τους κουλτούρας, π.χ. ήθη και έθιμα.

Εν κατακλείδι : Δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει στα σοβαρά από ένα Ελληνα να παρατήσει στη χώρα του τον ελληνικό πολιτισμό και να στραφεί στον Ισλαμικό Κύκλο Πολιτισμού. Αν το κάνει αυτό αυτοβούλως,  τότε πρόκειται για δική του υπόθεση. Επίσης δεν  είναι ούτε σωστό, ούτε αυτονόητο, να δημιουργούν  μέλη του Ισλαμικού Κυκλου Πολιτισμού πολιτισμικά γκέτο και να  κάνουν στο μέλλον κράτος εν κράτει (Ιδέ εδώ  στο  Μπλογκ τις  μελέτες «Πολυπολιτισμικότητα και νομιμότητα» και «Ρατσισμός, πρόσφυγας, μετανάστης, παράνομος»).

Διευκρίνιση: Οι περισσότερες πτυχές του παρόντος θέματος ήταν επί δεκαετίες αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων  για μεταπτυχιακούς.

Επί πλέον πηγές

-Α. Mintzel, Multikultererelle Gesellschaften in Europa und Nordamerika, Passau, 1997.

-W. Kumlicka, Multikultur und Demokratie, Über Minderheiten in Staaten und Nationen, Hamburg, 1999.

-I. Leicht, Multikulturalismus auf dem Prüfstand, Berlin, 2000.

-B. Tibi, Europa ohne Identität ? Die Krise der multikulturellen Gesellschaft, München, 1998.

-B. Parekh, The Futur  of Multi-Ethnic Britain, London, 2000

———————————————————-

Πολιτισμένος Ανθρωπος (2012)

Στα παρελθόντα χρόνια είχα πολλές φορές συζητήσεις με Έλληνες,με άλλους Ευρωπαίους καθώς και με μορφωμένους ανθρώπους από άλλους Κύκλους Πολιτισμού, π.χ. του Ισλαμικού, του Κονφουκιανικού και του Ινδουϊστικού.

Οι αντιλήψεις περί του πολιτισμένου ανθρώπου ήταν πολύ διαφορετικές, μόνο σε ένα σημείο , στην ευγενική συμπεριφορά υπήρχε μία βασική ομοφωνία.

Η Εικόνα του Ανθρώπου με τα συστατικά στοιχεία της, όπως π.χ. το άτομο, ο πολίτης , τα ανθρώπινα δικαιώματα κ.ο.κ. δεν παίζει στους μη Ευρωπαίους κανένα ρόλο.
Αλλά ποιά να είναι άραγε τα καθοριστικά στοιχεία ενός πολιτισμένου Ευρωπαίου , υποτιθέσθω ότι και εμείς οι Έλληνες ανήκουμε πολιτισμικά στην Ευρώπη και γενικότερα στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμου ;
Ομολογώ, ότι έως τώρα δεν έχω ασχοληθεί με το δύσκολο θέμα του Πολιτισμένου Ανθρώπου. Και όμως θα προσπαθήσω να επεξεργασθώ τα κύρια χαρακτηριστικά του.

1. Ο Πολιτισμένος Ανθρωπος είναι πρωτίστως ΑΤΟΜΟ, δηλαδή έχει δική του βούληση, ελευθερία των επιλογών, αξιοπρέπεια, αυτονομία , αυτοπεποίθηση, εγκράτεια, φιλοπονία, φιλομάθεια, αυτοπειθαρχία, σεμνότητα και ιδιαιτέρως κοινωνική συνείδηση, η οποία σημαίνει ότι σέβεται την αξιοπρέπεια των συναθρώπων του, σκέπτεται το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, δεν είναι ατομικιστής και εγωϊστής και σέβεται τους γενικά αναγνωρισμένους πολιτισμένους κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς

2. Ο Πολιτισμένος Ανθρωπος πρέπει να είναι Πολίτης με τα εξής κύρια χαρακτηριστικά : αναγνώριση της αλλλοσύνδεσης των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων απέναντι στο κράτος και στους συμπολίτες, έχει νομική συνείδηση , δηλαδή σέβεται τους νόμους και εκτός τούτου έχει φορολογική συνείδηση που θα πει ότι πληρώνει κανονικά και εκουσίως τους φόρους, χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα κοινωνικό κράτος.

3. Πρέπει να έχει μόρφωση και παιδεία και να ενδιαφέρεται για τις καλές τέχνες και την μουσική.

Διευκρίνιση :
Τα αναφερθέντα καθοριστικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κράτους, το οποίο δημιουργεί και προωθεί τον Πολιτισμένο Ανθρωπο.
Διερωτιέται όμως κανείς, αν κάτι τέτοιο είναι στην Ελλάδα αυτονόητο, γιατί αυτή , όπως λένε και Έλληνες επιστήμονες και διανοητές δεν έχει ακόμη πλήρως την ποιότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους, αν και ιστορικά και γεωγραφικά ούτως η άλλως, ανήκει στην Ευρώπη.

Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Καθημερινή, Τα Νέα).