Νοοτροπία και “Κλισέ” ;

Νοοτροπία  και “Κλισέ” ;

Περί παρομοίων ζητημάτων έχω ανταλλάξει πολλές φορές απόψεις με Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι εφάρμοσαν ακριβώς την προσέγγιση με καθοριστική αφετηρία την λέξη “Κλισέ” σχεδόν κλείνοντας την πόρτα για εποικοδομικές συζητήσεις προς εξεύρεση της αλήθειας.

Χρησιμοποιώντας την έννοια “Νοοτροπία” δημιουργούνται καταλληλότερες προϋποθέσεις και συνθήκες για μία πιό πειστική ενασχόληση με τέτοια μάλλον εθνολογικά και εθνοψυχολογικά ζητήματα, τα οποία ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων ειδικά στα πλαίσια της προετοιμασίας κατάλληλων σπουδαστών από 70 χώρες από όλους τους Κύκλους Πολιτισμού  στον κόσμο για την διπλωματική σταδιοδρομία.

Οι επιστημονικές γνώσεις περί του πολυδιάστατου φαινομένου της νοοτροπίας των εθνών είναι η conditio sine qua non (τελείως απαραίτητη προϋπόθεση) για επιτυχείς διεθνείς διακρατικές διαπραγματεύσεις και γενικά για την κατανόηση άλλων πολιτισμών και λαών . Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία των Νεοελλήνων και τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς τους υπάρχουν , ως γνωστόν, αποτελέσματα μελετών βάθους του ιστορικού Απόστολου  Βακαλόπουλου ( ” Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα” ) και του κορυφαίου Έλληνα διανοητού   Σέλιου Ράμφου ( “Ο Καημός του Ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων” ).
Ο πρώτος όμως εφαρμόζει αποκλειστικά την ιστορική μέθοδο ερευνών και εκτός τούτου απορρίπτει expressis verbis την κοινωνιολογική και την διαλεκτική μέθοδο ως περιττές ( sic), -αυτό αντιτίθεται στην διεθνή επιστημονική δεοντολογία – ενώ ο δεύτερος , αν και πολύ πειστικός, έχει μια κάποια κλίση προς μίαν μανιχαϊστική προσέγγιση.

Η συστηματική και συγκριτική ενασχόληση π.χ. με τα βασικά χαρακτηριστικά της νοοτροπίας των  Ελλήνων και των Γερμανών απέδειξε, ότι μία πολυσύνθετη προσέγγιση είναι λογικότερη και αποτελεσματικότερη (Ιδέ “Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie” και το άρθρο “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση”).
Μια τέτοια ενασχόληση με το θέμα δέον να στηρίζεται στους εξής κανόνες :

1. Αντικειμενικότητα :  χωρίς εθνικιστικές, ιδεολογικές κα θρησκευτικές παρωπίδες.
2. Αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος) και όχι αντικατοπτρισμός εθνικιστικών φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων.
3. Συνθετικότητα : Μελέτη των καθοριστικών πτυχών του θέματος, όπως π.χ. των ιστορικών, των πολιτισμικών, των πολιτικών , των παραδοσιακών, των θρησκευτικών κ.ο.κ.
4. Διαλεκτικότητα ( Hegel , Έγελος ) : Προσόντα και ελαττώματα στην αέναη αλληλολοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση  και αλληλουχία τους.
5. Σχετικότητα ; Γενικά δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η αλήθεια είναι σχετική. Απόλυτες “αλήθειες¨ πρεσβεύονται μόνον από τις θρησκείες καθώς και από τα κόμματα ολοκληρωτικών κοσμοθεωριών .  Αυτό όμως έχει πάντα οδηγήσει σε όντως απόλυτες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.
6. Ιστορική Συγκεκριμενικότητα : Μελέτη του παρελθόντος όχι με τα σημερινά δεδομένα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα.  Δεν είναι π.χ. λογικό, να κρίνουμε με σημερινά κριτήρια το δουλοκτητικό σύστημα στην Αρχαία Ελλάδα.
7. Μεταλλαγή : Η νοοτροπία των εθνών αλλάζει στη διάρκεια των αιώνων ( αιμοχαρείς Βίκιγκες-ειρηνόφιλοι Σκανδιναβοί, δημιουργικότατοι αρχαίοι Έλληνες,  αποτυχημένοι Νεοέλληνες εδώ και διακόσια έτη. ).” Πάντα ρεί” ( αποδίδεται έμμεσα στον Ηράκλειτο ).
8. Γενίκευση ( Generalisation ) : Διείσδυση στην ουσία ενός φαινομένου με σκοπό την εξεύρεση του καθοριστικού στοιχείου, του πυρήνα του ( punctum quaestionis ).
9. Διαφοροποίηση : Γενικά και χωρίς διαφοροποίηση “όλοι οι Έλληνες”, “όλοι οι Γερμανοί” ή οι Έλληνες , οι Γερμανοί στην πλειοψηφία  η στη μειοψηφία τους , πολλοί η λίγοι ;

Κανονικά μόνον με μελέτες βάθους της Πρακτικής Κοινωνιολογίας είναι δυνατό να βγουν σωστά συμπεράσματα. Αλλά υπάρχει και μία μάλλον λογική μέθοδος, η οποία στηρίζεται στην αντικειμενική θεώρηση .  Δεν μπορούμε π.χ. να διατυπώσουμε την άποψη, ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας,  της εργατικότητας και της αξιοπιστίας, και ότι οι περισσότεροι Γερμανοί είναι ιδιαιτέρως καλαισθητικοί και πρωταγωνιστές των σεξουαλικών ικανοτήτων στην Ευρώπη.

Καθημερινή (22.10.17)

Χορτοφαγία, Βεγκετάριοι, Βεγκάνοι

Χορτοφαγία, Βεγκετάριοι, Βεγκάνοι

Το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο και πολύπλοκο.

1. Γνώσεις της ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ : Στα πλαίσια της εξέλιξης των ειδών (Δαρβίνος) το ανθρώπινο γένος ήταν κατ αρχάς σαρκοφάφο. Αυτό έχει διευρύνει το μυαλό του. Κατόπιν έχει προστεθεί η κατανάλωση χορτών. Τελικά αποτελούσαν το κρέας και τα χόρτα την διατροφική βάση του ανθρώπου , ο οποίος έχει γίνει παμφάγος.
2. Στις παρελθούσες χιλιετηρίδες τα σιτηρά, τα όσπρια και τα λαχανικά ήταν η
καθοριστική διατροφή των ανθρώπων, ενώ το κρέας αποτελούσε προνόμιο των αριστοκρατών και γενικά των πλουσίων.
3. Υστερα από τον2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέσω της εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαιτέρως της χημείας έχει δημιουργηθεί η βάση για την ταχεία αύξηση της παραγωγής κρέατος τόσο που και τα λαϊκά στρώματα είχαν τη δυνατότητα να καταλώνουν κρέας και δη πρωτίστως χοιρινό που οδηγεί σε εθισμό.
4. Παράλληλα στην αυξάνουσα κατανάλωση κρέατος έχει εμπεδωθεί η ΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ ως επιστημονικός κλάδος στα πανεπιστήμια των εξελιγμένων χωρών, πρώτα στην Ευρώπη βορείως των Αλπεων . Οι τροφολόγοι
έχουν επιστημονικά αποδείξει, ότι η Ακρεατοφαγία κάτω από τις γνωστές συνθήκες (ενέσεις με ορμόνες σε ζώα και ειδικά σε χοίρους με σκπό την επιτάχυνση της ωριμότητας κασι την αύξηση του βάρους ) έχει ως συνέπεια πολλές ασθένειες και συνέστηναν να μειωθεί η κατανάλωση του κρέατος και να αυξηθεί η κατανάλωση οσπρίων, δημητριακών, λαχανικών, βοτάνων και φρούτων. Λαμβάνοντας υπ όψη και την κουζίνα αλλων χωρών
(Ινδία, εν μέρει και Νοτιοευρωπαϊκές χώρες) άρχισε βαθμιαία να εμπεδώνεται η ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ (VEGETARISM) με μερικές διαβαθμίσεις( λαχανικά, βότανα σύν τυρί και αυγά =Βεγκετάριοι , μόνον λαχανικα και βότανα = Βεγκάν ) οι καθαρώς Φυτοφάγοι).
5. Προ 25 ετών γνώρισα φυτοφάγους και κατ αρχάς δεν είχα κατανόηση για το τρόπο διατροφής των. Βαθμιαία έχω παρατήσει τα πολλά κρέατα ιδιαιτέρω το
όντως επικίνδυνο χοιρινό κρέας και πέρασα στον ήπιο βεγκεταρισμό : Ουδέν
χοιρινό κρέας, λίπος και αλαντικά,αλλά κοτόπουλο , μοσχαράκι μια φορά το μήνα, ψάρι συχνά, αλλά πρωτίστως φαγητά επί τη βάσει ειδικών δημητριακών , οσπρίων, λαχανικών , βοτάνων και μπαχαρικών. Από τότε αισθάνομαι μια χαρά, καλλιτέρευσε ραγδαίως η υγεία μου και συνέστησα και σε άλλους τον βεγκεταρισμό. Και αυτοί άλλαξαν τρόπο διατροφής και έχουν λόγο να μ ευγνωμονούν. Ο Πλούταρχος  στο έργο του “Περί Σαρκοφαγίας” έχει ήδη επισημάνει εντόνως “οὐ τοίνυν μόνον αί κρεοφαγίαι τοῖς σώμασι γίνονται παρὰ φύσιν, ἀλλὰ καὶ τὰ ψυχὰς ύπὸ πλησμονῆς καὶ κόρου παχύνουσιν, οἶνος γὰρ καὶ σαρκῶν ἐμφορήσιες σῶμα μὲν ἰσχυρὸν ποιέουσι καὶ ρωμαλέον, ψυχὴν δὲ ἀσθενέα” (“Jedoch nicht bloß dem Körper ist das Fleisch essen wider die Natur es verdummt sogar die Seele durch Ueberladung. Wein und Fleischgenuß macht zwar den Körper stark und kräftig, aber den Geist schwach (sagt Hippokrates”). Οποιος διαβάσει τη γνώμη του Πλουτάρχου δεν θα ξαναφάει κρέας.)

6.Εν μεταξύ σημειώνονται τεράστιες αλλαγές και στα κταστήματα τροφίμων ακόμη και στα σουπερμαρκετ (τμήματα με βεγκεταριακά προϊόντα φυσικά ακριβώτερα από τα συνηθισμένα ) και στα εστιατόρια καθώς και στον τουρισμό (ειδικά φαγητά για βεγκετάριους).
7. Συνήθησα τόσο στην νέα διατροφή που συχαίνομαι το χοιρινό κρέας. Ούτε
καν μπορώ να το μυρίσω και όταν καθ οδόν πωλούνται ή ψήνονται χοιρινό κρέας και λουκάνικα, κλείνω τη μύτη μου και αλλάζω πλευρά δρόμου.
8. Γενικά η διατροφή είναι προσωπική υπόθεση και επιλογή του καθενός . Εάν μερικοί μετατρέπουν την τροφολογία σε μία νέα θρησκεία, λανθάνουν οικτρά.

-Plutarch, Moralia, Band 2, ISBN : 978-3-86539-266-4 , Wiesbaden 2012,Bibl. 69 (Über das Fleischessen), S. 658.

-Andrew Dalby , Essen und Trinken im Alten Griechenland, Von Homer bis zur byzantinischen Zeit ( Orig. Siren Feasts. A History of Food and Gastronomy in Greece, London 1996) ISBN 3-15-010443-2, Stuttgart, 1998.
-Klaus Bergdolt, Leib und Seele, Eine Kulturgeschichte des gesunden Lebens, ISBN 3-406-45426-7, München 1999.
Οταν τα διάβασα αυτά τα τρία πολύτιμα βιβλά, μπόρεσα να διαπιστώσω, ότι οι Βεγκετάριοι έχουν αναμφιβόλως δίκιο.

Καθημερινή ( 29.10.17)

Graeculus Γραικύλος, Αδριανός, Κικέρων

Graeculus Γραικύλος, Αδριανός, Κικέρων

Η ονομασία Graeculus ( Ο Μικρός  Graecus = Ο Μικρός Ελλην) έγινε  γνωστή ως εξής :
α) Ο αυτοκράτων  Hadrian  ήταν Φιλέλλην, αγαπούσε τόσο τον ελληνικό πολιτισμό που άφησε τα γένια του να μεγαλώσουν  για να φαίνεται ως Ελλην, πράμα ακατανόητο για τους Ρωμαίους αυτοκράτορες  με τα ξυρισμένα πρόσωπα. Εμαθε και τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ Ελληνικά, όχι την Κοινή. Δηλαδή ήταν αρχαιολάτρης τόσο που  οι Ρωμαίοι  του έχουν προσδώσει το  όνομα  όχι  Graecus, αλλά Graeculus .

β) Οι Ρωμαίοι κατακτητές θαύμαζαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τους αρχαίους Ελληνες της κλασικής εποχής (Χρυσούς Αιών), άλλά όχι τους Ελληνες ύστερα από την ήττα τους στην Πύδνα ( 168 π.χ.) . Οι Ρωμαίοι  έχουν συγκρίνει τους Ελληνες της εποχής της κρίσης , της διχόνοιας και της ολοσχερούς κατάρρευσης με τους προγόνους τους και έδειχναν την περιφρόνηση  έναντι των  Ελλήνων. Για να τους ταπεινώσουν χρησιμοποιούσαν την έννοια  Graeculus. Κικέρων ( Cic. negotium, «ακριβώς στο μικροπρεπές πνεύμα των Ελλήνων» Cic. contio, Cic.cautio chirographi : «αφερέγγυοι» ,  Cic. unus Graeculus (ένας Μικροέλληνας» Φιλόσοφος και Ρήτωρ στη Ρώμη, Cic. deor. 1, 102.Tac.dial.3.    : «ακριβώς στο μικροπρεπές πνεύμα των Ελλήνων».

Cicero, Tusculanae Disputationes  (ανήκουν στα πιο σημαντικά φιλοσοφικά έργα  του). Στα «Προοίμια» ( Tusc. 12, 86 ) χρησιμοποιεί  expressis verbis την λέξη  Graeculus.Τα »Προίμιά» του βρίθουν από υποτιμικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για τους Ελληνες της εποχής του .

Αναφέρω λόγω χώρου μόνον  μερικά παραδείγματα : Η Graecia έχει πλέον αποκοιμηθεί, και όμως  κατέχει αδικασιολόγητα την δόξα της Φιλοσοφίας, γι αυτό να της αφαιρέσουμε αυτήν την δόξα και να την μεταφέρουμε στη Ρώμη. Ακόμη και την λέξη  Graecus την χρησιμοποιεί συχνά πολύ αρνητικά („sed haec  et vetera et a Graecis“ : «αλλά αυτό είναι παλιό και είναι από Ελληνες») ή „ineptum sane negotium et Graeculum“ ( « Αληθώς μία αταίριαστη και μικροελληνική υπόθεση») ή  „o verborum inops interdum , quibus abundare te semper puta, Graecia“  («Ο Graecia , μερικές φορές είσαι  φτωχή με λέξεις, αν και είσαι πεπεισμένη , ότι έχεις πληθώρα από αυτές» ). Σε μίαν άλλη περίπτωση ισχυρίζεται, ότι κάτι το φιλοσοφικό μπορεί να εκφρασθεί ευστοχότερα στα Λατινικά από ό, τι στα Ελληνικά (sic).

Πάντως εγώ έβγαλα το συμπέρασμα, ότι ο Κικέρων είχε  ισχυρά κομπλέξ και πέραν τούτου ήταν αχάριστος, γιατί στην Ελλαδα έμαθε, τί εστί Φιλοσοφία και επίσης Ρητορική. Κορυφαίοι Γερμανοί Αρχαιομαθείς έχουν διατυπώσει την άποψη, ότι Ο Κικέρων αιθσθανόταν φθόνο έναντι των Ελλήνων.

Και σήμερα  οι Ευρωπαίοι κάνουν μεταξύ των αξιοθαύμαστων αρχαίων Ελλήνων και των «μηδαμηνών» Νεοελλήνων διάκριση.  Τα έχω ακούσει αυτά στα παρελθόντα 60 έτη στο εξωτερικό  εκατοντάδες φορές.

Ας υπενθυμίσουμε, τί είπε  ο επίσης αρχαιολάτρης  Ιούλιος Καίσαρ στους Αθηναίους που του ζήτησαν  συγγνώμη για κάποιο πολιτικό λαθος που έκαναν : «Ποσάκις υμάς υπό σφων αυτών απολλυμένους η δόξα των προγόνων περισώσει Πόσες φορές θα σας σώζει από την αυτοκαταστροφή η δόξα των προγόνων σας ;». Αππιανού Ρωμαϊκών Εμφυλίων.

Πηγές :

-Aelii Spartiani, Vita Hadriani, της  Historia Augusta : „Inbutusque inpensius Graecis studiis ingenio eius sic ad ea devclinante ut a nonnullis Graeculus diseretur“. O. Th. Schulz, Leben des Kaisers Hadrian, Quellenanallyse, Leipzig 1904.

- Cassius Dio, Historia Romana στο  Historia Augusta, Römische Herrschergestalten, Band 1, von Hadrianus bis Alexander Severus. Eingeleitet und übersetzt von Ernst Hohl, Zürich/München 1976. S. 29.

-Τitus Livius, ab urbe condita, 39, 8-19.

-A.Heuß, Römische Geschichte, Braunschweig 1964, S. 126.

-Κ.Ε.Georges, Latein-Deutsches  Handwörterbuch, Leipzig 1890, S. 1114 ( αυτό το Standard λεξικό έχει τρεις χιλιάδες πυκνότατα γραμμένες σελίδες. Αναφέρει και τις ανάλογες λέξεις της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας).

Καθημερινή (22., 27.10.17)
———————————————————

-Νοοτροπία, “Κλισέ” ;

Περί παρομοίων ζητημάτων έχω ανταλλάξει πολλές φορές απόψεις με Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι εφάρμοσαν ακριβώς την προσέγγιση με καθοριστική αφετηρία την λέξη “Κλισέ” σχεδόν κλείνοντας την πόρτα για εποικοδομικές συζητήσεις προς εξεύρεση της αλήθειας.

Χρησιμοποιώντας την έννοια “Νοοτροπία” δημιουργούνται καταλληλότερες προϋποθέσεις και συνθήκες για μία πιό πειστική ενασχόληση με τέτοια μάλλον εθνολογικά και εθνοψυχολογικά ζητήματα, τα οποία ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων ειδικά στα πλαίσια της προετοιμασίας κατάλληλων σπουδαστών από 70 χώρες από όλους τους Κύκλους Πολιτισμού  στον κόσμο για την διπλωματική σταδιοδρομία.

Οι επιστημονικές γνώσεις περί του πολυδιάστατου φαινομένου της νοοτροπίας των εθνών είναι η conditio sine qua non (τελείως απαραίτητη προϋπόθεση) για επιτυχείς διεθνείς διακρατικές διαπραγματεύσεις και γενικά για την κατανόηση άλλων πολιτισμών και λαών . Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία των Νεοελλήνων και τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς τους υπάρχουν , ως γνωστόν, αποτελέσματα μελετών βάθους του ιστορικού Απόστολου  Βακαλόπουλου ( ” Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα” ) και του κορυφαίου Έλληνα διανοητού   Σέλιου Ράμφου ( “Ο Καημός του Ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων” ).
Ο πρώτος όμως εφαρμόζει αποκλειστικά την ιστορική μέθοδο ερευνών και εκτός τούτου απορρίπτει expressis verbis την κοινωνιολογική και την διαλεκτική μέθοδο ως περιττές ( sic), -αυτό αντιτίθεται στην διεθνή επιστημονική δεοντολογία – ενώ ο δεύτερος , αν και πολύ πειστικός, έχει μια κάποια κλίση προς μίαν μανιχαϊστική προσέγγιση.

Η συστηματική και συγκριτική ενασχόληση π.χ. με τα βασικά χαρακτηριστικά της νοοτροπίας των  Ελλήνων και των Γερμανών απέδειξε, ότι μία πολυσύνθετη προσέγγιση είναι λογικότερη και αποτελεσματικότερη (Ιδέ “Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie” και το άρθρο “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση”).
Μια τέτοια ενασχόληση με το θέμα δέον να στηρίζεται στους εξής κανόνες :

1. Αντικειμενικότητα :  χωρίς εθνικιστικές, ιδεολογικές κα θρησκευτικές παρωπίδες.
2. Αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος) και όχι αντικατοπτρισμός εθνικιστικών φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων.
3. Συνθετικότητα : Μελέτη των καθοριστικών πτυχών του θέματος, όπως π.χ. των ιστορικών, των πολιτισμικών, των πολιτικών , των παραδοσιακών, των θρησκευτικών κ.ο.κ.
4. Διαλεκτικότητα ( Hegel , Έγελος ) : Προσόντα και ελαττώματα στην αέναη αλληλολοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση  και αλληλουχία τους.
5. Σχετικότητα ; Γενικά δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η αλήθεια είναι σχετική. Απόλυτες “αλήθειες¨ πρεσβεύονται μόνον από τις θρησκείες καθώς και από τα κόμματα ολοκληρωτικών κοσμοθεωριών .  Αυτό όμως έχει πάντα οδηγήσει σε όντως απόλυτες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.
6. Ιστορική Συγκεκριμενικότητα : Μελέτη του παρελθόντος όχι με τα σημερινά δεδομένα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα.  Δεν είναι π.χ. λογικό, να κρίνουμε με σημερινά κριτήρια το δουλοκτητικό σύστημα στην Αρχαία Ελλάδα.
7. Μεταλλαγή : Η νοοτροπία των εθνών αλλάζει στη διάρκεια των αιώνων ( αιμοχαρείς Βίκιγκες-ειρηνόφιλοι Σκανδιναβοί, δημιουργικότατοι αρχαίοι Έλληνες,  αποτυχημένοι Νεοέλληνες εδώ και διακόσια έτη. ).” Πάντα ρεί” ( αποδίδεται έμμεσα στον Ηράκλειτο ).
8. Γενίκευση ( Generalisation ) : Διείσδυση στην ουσία ενός φαινομένου με σκοπό την εξεύρεση του καθοριστικού στοιχείου, του πυρήνα του ( punctum quaestionis ).
9. Διαφοροποίηση : Γενικά και χωρίς διαφοροποίηση “όλοι οι Έλληνες”, “όλοι οι Γερμανοί” ή οι Έλληνες , οι Γερμανοί στην πλειοψηφία  η στη μειοψηφία τους , πολλοί η λίγοι ;

Κανονικά μόνον με μελέτες βάθους της Πρακτικής Κοινωνιολογίας είναι δυνατό να βγουν σωστά συμπεράσματα. Αλλά υπάρχει και μία μάλλον λογική μέθοδος, η οποία στηρίζεται στην αντικειμενική θεώρηση .  Δεν μπορούμε π.χ. να διατυπώσουμε την άποψη, ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας,  της εργατικότητας και της αξιοπιστίας, και ότι οι περισσότεροι Γερμανοί είναι ιδιαιτέρως καλαισθητικοί και πρωταγωνιστές των σεξουαλικών ικανοτήτων στην Ευρώπη.

Καθημερινή (22.10.17)

Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, Κίνα, ΗΠΑ

Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, Κίνα, ΗΠΑ

1.Στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις ισχύει το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, το οποίο εμπεριέχει τους βασικούς κανόνες του. Η παραβίαση του ΔΔΔ πρωτίστως από τις ΗΠΑ ( στην εποχήτου Ομπάμα και τώρα όχι ακόμη) δεν σημαίνει, ότι αυτό είναι ανύπαρκτο.
Πέραν τούτου υφίσταται και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στην Ηάγη, το οποίο έχει τιμωρήσει σκληρά πρώην πανίσχυρους δικτάτορες που έχουν παραβιάσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα ή έχουν διαπράξει το βαρύ έγκλημα της γενοκτονίας.

Είμαι πεπεισμένος, ότι η Κίνα υποστηριζόμενη και από την ΕΕ θα υπερασπίσει το ΔΔΔ, ιδιαιτέρως όταν εμφανίζονται κίνδυνοι για την παγκόσμια ειρήνη. Ηδη άρχισε να το κάνει πρωτίστως έναντι των ΗΠΑ.Αλλά ως γνωστόν , και η Κίνα έχει προβλήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και με το Θιβέτ.

2. Κάτω από ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να γίνει ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΑ παγκόσμιος πόλεμος, όπως π.χ. ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος, τον οποίο δεν ήθελε καμία από τις τότε μεγαλοδυνάμεις.
Γι αυτό η ανθρωπότητα πρέπει να προσέχει, τί λέει και τί κάνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Κάποιος γερουσιαστής είπε προ μερικών εβδομάδων (τσιτάτο από μνήμη) , εάν δεν προσέξουμε, ο Τραμπ θα μας οδηγήσει στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καθημερινή (15.10.17 )

Καταλωνία και Ισπανία υπό το Πρίσμα του Κρατικού Δικαίου, του Συνταγματικου Δικαίου και του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου

Καταλωνία και Ισπανία υπό το Πρίσμα του Κρατικού Δικαίου, του Συνταγματικου Δικαίου και του Διεθνούς  Δημοσίου Δικαίου

1. Σύμφωνα με το σύνταγμα από το 1978 υπάρχει στην Ισπανία ένα έθνος και σημειώνονται πέραν τούτου και μερικές εθνότητες. Το δεύτερο τεμάχιο επιτρέπει ευρεία ερμηνεία που θα μπορούσε να οδηγήσει κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες σε αποσχισμό.

2. Το Κρατικό Δίκαιο στηρίζεται στην κυριαρχία του κράτους και στην ακεραιότητα της επικρατείας (εδάφους) . Εώ πρόκειται και για μία βασική αρχή του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου.

3. Το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο εμπεριέχει μεταξύ άλλων και την βασικήν αρχή της αυτοδιάθεσης ενός έθνους που πραγματοποιείται μέσω της δημιουργίας ενός κράτους, εάν δεν υφίσταται αυτό ακόμη ή στα πλαίσια ενός ήδη υπάρχοντος κράτους υπό τη μορφή μίας αυτονομίας ή μέσω των διεθνώς αναγνωρισμένων και στο σύνταγμα εμπεριεχομένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Ισπανών πολιτών.
Η αυτοδιάθεση της καταλανικής εθνότητας έχει ήδη υλοποιειθεί στα πλαίσια του υπάρχοντος ισπανικού κράτους διαθέτοντας μίαν εξελιγμένη αυτονομία, και οι φορείς της αυτοδιάθεσης κατέχουν όλα τα διεθνώς αναγνωρισμένα και καταγραμμένα στο ισπανικό σύνταγμα ανθρώπινα δικαιώματα όπως όλοι οι άλλοι ισπανοί πολίτες.

4.Στην περίπτωσή μας συγκρούονται μεν οι δύο βασικές αρχές της κυριαρχίας του κράτους από το ένα μέρος και της αυτοδιάθεσης μίας εθνότητας από το άλλο μέρος, αλλά η κυριαρχία του κράτους κατέχει προτεραιότητα.

5. Μία μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας θα αποτελούσε παραβίαση του ισχύοντος συντάγματος του ισπανικού κράτους και θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως εσχάτη προδοσία με βαρυσήμαντες συνέπειες.

6.Η νόμιμη απόκτηση της ανεξαρτησίας υπό τη μορφή του αποσχισμού συντελείται σε γενικές γραμμές επί τη βάσει μίας συμφωνίας μεταξύ της κεντρικής και της περιφεριακής κυβέρνησης ( Τσεχοσλοβακία : Τσεχία και Σλοβακία)

7. Η νομιμη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας μπορεί να λάβει χώραν επίσης μέσω ενός δημοψηφίσματος όλου του λαού ενός κράτους, δηλαδή όλων των ισπανών πολιτών.

8. Ο μονομερής αποσχισμός της Καταλωνίας θα είχε τις εξής συνέπειες : α) Η καταλωνία δεν θα είναι , οτε θα έχψει τη δυνατότητα να γίνει αυτόματα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. β) Η Καταλωνία μάλλον δεν θα αναγνωρισθεί διπλωματικά από άλλα κράτη, γιατί θα μπορουσαν να ακολουθήσοεν και άλλες εθνότητς όχι μόνονστην Ισπανία, αλλά και σε άσλλα κράτη (π.χ. στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο κτλ.)

9. Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (θεωρία και πράξη) επιτρέπεται η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας σε περίπτωση συστηματικής και βαρείας παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών μίας εθνότητας (ή εθνικής μειονότητας) έως την προσπάθεια γενοκτονίας (π.χ. Κόσοβο).

iefimerida ( 10.10.2017)