Αριστεροί , Mερική Ανθρωπογεωγραφία : Μεγαλοστομία, Αθυροστομία, Λεκτική Ασυδοσία, Ατάκα κτλ..

Ριζοσπαστικοί Αριστεροί ,  Mερική Ανθρωπογεωγραφία  :  Μεγαλοστομία, Αθυροστομία, Λεκτική Ασυδοσία, Ατάκα κλπ.

Πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο θέμα

Το θέμα  αναδεικνύει πολλές πτυχές και εκφάνσεις. Εδώ γίνεται προσπάθεια μίας συστηματικής θεώρησης στα πλαίσια πολυετών μελετών γύρω από την νοοτροπία των Νεοελλήνων που σημαίνει γύρω από τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των.

Το ισχύον για τους Νεοέλληνες γενικά, ισχύει αυτονοήτως και για τους Αριστερούς μεν, αλλά στην δική τους περίπτωση δέον να λάβουμε υπ όψη σε ό,τι αφορά το θέμα, ιδιαίτερες πτυχές, εκφάνσεις και αιτίες.

1.Γενικά Νεοέλληνες

Στον βασικό κώδικα των Νεοελλήνων ανήκουν μεταξύ άλλων η φλυαρία, η πολυλογία, η μεγαλοστομία, η υπερβολή,η μαρτυριολογία,η θυματολογία, η ηρωοποίηση, η εξυπνάδα, ο ετσιθελισμός, η επιπολαιότητα, ο σουρεαλισμός (αυταπάτη), η αδιαλλαξία και ο συγκρουσιασμός.

2. Ριζοσπαστικοί Αριστεροί : παντογνωσία (πεποίθηση ότι κατέχουν το μονοπώλιο της μίας και αιώνιας αλήθειας), δήθεν ηθική ανωτερότητα, κατοχή της μοναδικής ικανότητας για «βαθυστόχαστες αναλύσεις”), ονειροπόλοι («οραματιστές»), μεγάλη σύγχιση της αντικειμενικής πραγματικότητας με τις ιδεολογικοπολιτικές ουτοπίες (αιθεροβάμωνες ), συγκρουσιαμός και εμπρηστικός λόγος ως έκφανση της θέσης γύρω από τον ταξικό αγώνα, ψευτοεπαναστατική ρητορεία, ατάκα, εξελιγμένος λαϊκισμός, ιδεολογικός αυτοβαυκαλισμός, τριτοκοσμικός μεσσιανισμός, βολονταρισμός υψίστου επιπέδου (βουλησιαρχία που αγγίζει τα όρια της παράνοιας), ανορθολογισμός , έλλειψη του κοινού νου, εννοιολογικό χάος (τελεία άγνοια ή απίστευτη διαστρεβλωση των καθιερωμένων όρων ( κρίση ως «γενοκτονία» κλπ.), λεκτική ασυδοσία (συμφωνία ως «έγκλημα», Τρόϊκα ως Μαφία , «βαρβαρότητα ή σοσιαλισμός» κλπ.), δαιμονοποίηση και προσωπική ταπείνωση των αντιφρονούντων, λασπολογία, ταξικός φθόνος έως μίσος, υπεραυτοεκτίμηση («Μεσσίες», «προφήτες»), ψευτοεπαναστατικός ρομαντισμός λατινοαμερικανικής κοπής.

Διατί έχουν οι Ριζοσπαστικοί Αριστεροί της Ελλάδας μία τέτοια συμπεριφορά ;

Αναφέρουμε μόνον τις πιό καθοριστικές αιτίες :

α) Οι Ριζοσπαστικοί Αριστεροί της Ελλάδας είναι μεν όπως οι περισσότεροι Νεοέλληνες Βαλκανοανατολίτες, αλλά λόγω της επαφής με την ευρωπαϊκή κοσμοθεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού νομίζουν , ότι είναι σε σύγκρισημε τους άλλους Νεοέλληνες πολιτιστικά (¨προοδευτικοί”), μορφωτικά (“κοινωνική μόρφωση”) και πρωτίστως ιδεολογικά πολύ ανώτεροι. Σχεδόν περιφρονούν τους συντηρητικούς, τους οποίους θεωρούν ανίδεους («έχουν μεσάνυχτα», «είναι καθυστερημένοι» και άλλα χαρίεντα).

β) Η μεγάλη και ολοσχερής ήττα στον εμφύλιο πόλεμο και κατόπιν η πολιτική και κοινωνική περιθωριοποίηση είχε και ακόμη έχει ως συνέπεια ψυχολογικά προβλήματα σε τέτοιο βαθμό,που ακόμη και τώρα πολλοί από αυτούς δεν μπορούν να θεωρηθούν σε σκέψη και πράξη ως κανονικά άτομα.
Ζουν σε παράλληλο κόσμο των πολιτικών θρύλων και παραμυθιών. Εγιναν κοντολογίς θυματο- και μαρτυροεθιστές.

Το απίστετο έγκειται, στο ό,τι από αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση βγάζουν τα συμπεράσματα, ότι είναι έναντι των άλλων ηθικά ανώτεροι και πέραν τούτου κατέχουν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις να διακυβερνήσουν επιτυχέστατα την χώρα.
Aυτό είναι σουρεαλισμός par excellence.

Καθημερινή ( 23.7.2015. 1.5.17)

Φοίνικες, Εθνότητα, Γλώσσα, Αλφάβητο

Φοίνικες, Εθνότητα Γλώσσα, Αλφάβητο  (23/07/2015 )
Σύντομες παρατηρήσεις
1.Ως πρώτος ο Ομηρος αναφέρει το όνομα Φοίνικες.
2.Οι Φοίνικες ήταν μία βορειοδυτική εθνότητα, κράμα από γηγενείς (Χαναανίτες) και ευρωπαίους κατακτητές (“Λαοί της Θαλάσσης”).
3. Είχαν την δική τους γλώσσα συγγενή με τις άλλες δυτικοσημιτικές γλώσσες (Εβραϊκή, Αραμαιϊκή κλπ.). Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αργότερα τους κατοίκους της Καρχηδώνας (Νεάπολις !) προερχόμενους από την Φοινίκη Punici. Μιλούσαν την φοινικική γλώσσα.
4. Το ελληνικό αλφάβητο στηρίζεται πρωτίστως στο στην εποχή εκείνη λίαν διαδεδομένο φοινικικό αλφάβητο, αλλά εμπεριέχει και ψηφία της Μινωϊκής (Γραμμική 2) καθώς και αρχαιότερων (προελληνικών) γραφών . Πρόκειται για το ψηφία φ, χ και ψ.
Πηγές
H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen, München, 2004, S. 163-165. H. Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, S. 339/340.
Το Βήμα (3.7.15)
 ——————————————-

Φοινικική γλώσσα, Φοινικικό αλφάβητο

1. Φοινικική γλώσσα

Η φοινικική γλώσσα ανήκει στην υποοικογένεια των καναανιτικών γλωσσών (Ουγκαριτικά, Εβραϊκά, Μοαμπιτικά, Αμμουριτικά) , η οποία μαζί με τα Αραμαϊκά αποτελεί τον δυτικό κλάδο των σημιτικών γλωσσών.

Η Φοινίκη έχει  εξελιχθεί βαθμιαία ύστερα από την θαλασσοκράτειρα μινωϊκή Κρήτη σε δεύτερη θαλασσοκράτειρα και σε μεγαλύτερο εμπορικό κράτος σε όλην την Μεσόγειο. Αυτή η διαδικασία έχει εντατικοποιειθεί μέσω της αποικίας Καρχηδώνα ( Νεάπολις ).

Τοιουτοτρόπως έχει επεκταθεί ο πολιτισμός καθώς και η γλώσσα των Φοινίκων σχεδόν σε όλα τα παράλια της Μεσογείου εκτός από την Ελλάδα και την Κρήτη, αλλά εν μέρει και στην Κύπρο καθώς και στα παράλια της Νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας.

Στην ιστορική εποχή έχουν τα Αραμαϊκά παραγκωνίσει τα Φοινικικά, τα οποία ήταν η επίσημη γλώσσα της Καρχηδόνας και όλων των νησιών της Δυτικής Μεσογείου έως την κατάκτηση και την τελεία καταστροφή   εκ μέρους της Ρώμης. Αν και τα αρχεία της πόλης έγιναν θύμα εμπρησμού , σώθηκαν ντοκουμέντα  γραμμένα στα Φοινικικά !

2. Φοινικικό αλφάβητο

Εδώ πρόκειται και για  ένα πρόβλημα μεθοδικής προσέγγισης : Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι ο μινωϊκός πολιτισμός, ο οποίος έχει εφεύρει την γραμμική γραφή Β, έχει προηγηθεί του φοινικικού πολιτισμού με την δική του γραφή μεν, αλλά από μία σύγκριση των δύο αλφαβήτων απορρέει το συμπέρασμα, ότι το φοινικό αλφάβητο εμπεριέχει και ψηφία του μινωϊκου αλφαβήτου.

Πέραν τούτου σημειώνονται και ψηφία της αιγυπτιακής ιερογλυφικής γραφής.  Ενώ όμως η γραμμική Β ήταν σε κάθε άποψη πολύ δύσκολη  συλλαβογραφική, κατόρθωσε  να  επικρατήσει το πιό πρακτικό και εύκολο φοινικικό συμφωνογραφικό  σύστημα όχι μόνον στον ελληνικό χώρο αλλά  και σε όλους τους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής , ακόμη και στην Βόρεια Ινδία.

Αλλά οι Ελληνες των ιστορικών χρόνων έχουν συνδιάσει τα φοινικικά  ψηφία με την σε φωνήεντα υπερπλούσια γλώσσα τους, κάτι που οι ειδικοί γλωσσολόγοι διεθνώς έχουν αξιολογήσει σαν γλωσσολογική ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Εδώ δεν είναι ανάγκη να αναφέρουμε το πασίγνωστο, ότι το υπερεξελιγμένο ελληνικό αλφάβητο είναι και μέσω του ελληνογενούς λατινικού αλφάβητου η βάση για όλα τα αλφαβητικά συστήματα του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού.

Πηγές

-   Lexikon der Alten Welt , Edit.Carl Andersen et alt., 3 Bände ) Band 2, S. 2033, 2313,  Band 3, S. 2729, 2730), ISBN 3 491 96036 3,Tübingen und Zürich, 2001. (Πληροφορία : Στο παρόν Στάνταρντ-Λεχικό (600 πυκνογραμμένες σελίδες) έχουν συνεργασθεί 236 εξέχοντες ειδικοί επιστήμονες (αρχαιολόγοι, ιστορικοί, φιλόλογοι) από πολλά πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας και της Ελβετίας). Πώς γράφονται τα λεξικά στην Ελλάδα ;

-   Η. Haarmann, Weltgeschichte der Sprachen, Von der Frühzeit des Menschen bis zur Gegenwart, ISBN 978 3 406 60802 5, München,  2010, S. 112.

-   F. Bodmer, Die Sprachen der Welt ( Orig. The Loom of Language) , ISBN 3  88059  880  0, S. 58-62.

-   C. Faulmann, Schriftzeichen und Alphabete aller Zeiten und Völker, Wiesbaden, 2004 (1. Ed. Wien 1880), ISBN  3  937715  49  5, S.  77-80.

-  H. Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978, S. 339.

Το Βήμα (6.6.15)

 

Αποτυχημένο Κράτος ( failed state )

Τί είναι το failed state ? ΝΗΦΑΛΙΑ, Απάντηση σε έναν Ελληναρά

Σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη του Διεθνούς Δημοσίου
Δικαίου καθώς και την Πολιτολογία (Πολιτική Επιστήμη) πολλά κράτη της Υποσαχάρειας Αφρικής είναι failed states (αποτυχημένα κράτη).

Η αφετηρία του σκεπτικού έγκειται στα τρία συστατικά στοιχεία κάθε κράτους : Εξουσία, Εδαφος και Πληθυσμός. Η
Εξουσία ως καθοριστικό στοιχείο αφορά πρωτίστως την επικράτηση των νόμων και την διασφάλιση της συντήρησης (σχετική ευημερία) του ιδίου πληθυσμού.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία ενός αποτυχημένου κράτους είναι τα εξής :
α) Το κράτος δεν είναι σε θέση με δικές του δυνάμεις να διασφαλίσει την συντήρηση του πληθυσμού. Στην Ελλάδα η σχετική ευημερία έχει ως καθοριστική βάση υπέρογκα δάνεια και όχι μίαν ιδία οικονομική βάση. Δηλαδή πρόκειται για μίαν ΕΙΚΟΝΙΚΗ ευημερία.
Αυτή η κατάσταση έχει ως λογική συνέπεια την απώλεια ενός τμήματος της κρατικής κυριαρχίας και ούτως ή άλλως της εθνικής αξιοπρέπειας.

β) Ο κρατικός μηχανισμός δεν λειτουργεί ή είναι τελείως ατελέσφορος και υπέρογκος και πέραν τούτου αποτελεί την μεγαλύτερη εστία  διαφθοράς, δηλαδή είναι όχι ευρωπαϊκός, αλλά ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟΣ.
γ) Δεν υφίσταται ένα κεντρικό κτηματολόγιο. Επίσης χαρακτηριστικό στοιχείο τριτοκοσμικών κρατικών μορφωμάτων.
δ) Δεν υπάσρχει  μία ενιαία ρύθμιση περί των μισθών και των συντάξεων.
ε) Δεν σημειώνεται ένας σύγχρονος φορολογικός μηχανισμός.

ζ) Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο ενός αφρικανικού failed state είναι η μη εφαρμογή της κρατικής εξουσίας σε όλην την επικράτεια. Στην Ελλάδα αποτελούν οι αναρχοαλήτες στον πανεπιστημιακό χώρο και οι οι αναρχοτρομοκράτες στα Εξάρχεια κράτος εν κράτει.
Ας υπενθυμίσουμε πέραν τούτου, τι έκαναν στις παρελθούσες δεκαετίες οι αναρχο- και μερικοί αλητοσυνδικαλιστές.

Συμπέρασμα : Η Ελλάδα αναδεικνύει ήδη μερικά στοιχεία ενός failed state.

Αναμφιβόλως δεν αποτελεί η Ελλάδα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ένα βαλκανοανατολίτικο κρατικό μόρφωμα με μερικά υπολλείμματα από την οθωμανική εποχή.

Κάποιος έχει διατυπώσει ευστοχότατα το εξής : Η Ελλάδα είναι “πτυελοδοχείο της Ευρώπης και καρπαζοεισπράκτορας του κόσμου”.
Κατά τα άλλα ισχύει το chacun a sa place. Voila Ελληναρά της κακιάς ώρας και του γλυκού νερού: http://panosterz.de

Αλήθεια, Μεθοδολογικά Προβλήματα, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Σοβαρά μεθοδοδολογικά προβλήματα

1.Το αντικείμενο του άρθρου είναι συγκεκριμένο και αναδεικνύει πτυχές , οι οποίες κανονικά ανήκουν σε διαφορετικές επιστήμες (Πολιτολογία, Κοινωνιολογία, Ιστορία, Εθνολογία, Φιλοσοφία ) , αλλά η θέαση του κ. Γιανναρά στηρίζεται μάλλον στην γενική χριστιανική Ηθική. Αυτή όμως δεν συμβάλλει ούτε στην εξεύρεση της ουσίας των υπαρχόντων προβλημάτων , ούτε στην επίλυσή των.

2.Η συγκεκριμένη προσέγγιση εμπεριέχει μερικές ήδη συχνά αναφερθείσες βασικές αδυναμίες :

α) Είναι άκρως ιδεαλιστική και έτσι σημειώνεται μόνον έμμεσα μία σύνδεση με τα προβλήματα.
β) Στην ουσία πρόκειται για μίαν απόλυτη αλήθεια (α και β έχουν πλατωνικές πηγές).
γ) Η θέαση είνα σχεδόν όπως σε όλα τα άρθρα του κ. Γιανναρά ελληνοκεντρική , κάτι που αντιτίθεται στις αναγκαιότητες και απαιτήσεις της αντικειμενικά υφιστάμενης παγκοσμιοποίησης.

Σημειώνεται μία έλλειψη του μεθοδολογικού κανόνα της συγκριτικότητας. Θα ήταν οπωσδήποτε αναγκαίο να συγκρίνουμε την Ελλάδα με τις άλλες βαλκανικές χώρες καθώς και με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Μία σύγκριση με τα προηγμένα κράτη του Βορρά δεν είναι ούτε δυνατή ούτε σκόπιμη , γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικούς αστερισμούς.

Θα υπήρχε ένας επιτυχέστερος διάλογος με τον αρθρογράφο, εάν διετύπωνε ένα πειστικό ορισμό της Αλήθειας. Τί εννοεί άραγε με την έννοια Αλήθεια ; Από το κείμενο απορρέει το συμπέρασμα , ότι ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί αυτήν την βαρυσήμαντη έννοια πολύ υποκειμενικά εν μέρει και βολονταριστικά.
Αν και δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ αποφθέγματα και παροιμίες, θα κάνω σήμερα μίαν εξαίρεση αναφέροντας μία κινεζική παροιμία : «Υπάρχουν τρεις αλήθειες : η δικιά μου αλήθεια, η δικιά σου αλήθεια και η αλήθεια».

Αν και δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ αποφθέγματα και παροιμίες, θα κάνω σήμερα μίαν εξαίρεση αναφέροντας μία κινεζική παροιμία : «Υπάρχουν τρεις αλήθειες : η δικιά μου αλήθεια, η δικιά σου αλήθεια και η αλήθεια».

Λοιπόν συνοπτικά περί της έννοιας Αλήθεια .

Εδώ δεν πολυενδιαφέρουν οι πολλές θεωρίες και απόψεις περί της Αλήθειας. Γενικά σημειώνονται η ιδεαλιστική και η υλιστική (κοινωνιολογική), η μεταφυσική και η διαλεκτική βασική άποψη.

Εχω διαπιστώσει, ότι ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει θέσει στο έργο του Μεταφυσική τις βάσεις για τον κοινωνιολογικό ορισμό της Αλήθειας θεωρόντας την όχι ως ιδιότητα των αντικειμενικά υπαρχόντων πραγμάτων ή ιδεωδών οντοτήτων, αλλά πρωτίστως ως ΣΧΕΣΗ μεταξύ του λεχθέντος εκ μέρους ενός υποκειμένου και τουθεωρουμένου αντικειμένου. Ο Αριστοτέλης επισημαίνει στην Μεταφυσική (Γ 7) : Είναι αληθές το λέγειν περί ενός υπάρχοντος, ότι αυτό υπάρχει και περί μη υπάρχοντος, ότι αυτό
δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη έγκειται η Αλήθεια στην συμφωνία (ανταπόκριση) μεταξύ της γνώσης και της πραγματικότητας. Ετσι έχει επηρεάσει ο μέγας Φιλόσοφος σημαντικά την Γνωσιοθεωρία.

Αλλά ο Τhomas de Aquin (Ακινάτης) έχει συνδέσει την αριστοτελική άποψη με τον ιδεαλισμό (ο αντίπαλός του Ibn Rushd (Averroes) την συνέδεσε με τον υλισμό) και την χριστιανική Θεολογία υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων , ότι «ο Θεός είναι η πρώτη και μεγίστη Αλήθεια» ( Summa theologica I, 16, 1; I, 79, 4). Η τοποθέτηση της ορθόδοξης Θεολογίας δεν είναι διαφορετική.

Το κοινό γνώρισμα όλων των ιδεαλιστικών απόψεων περί της Αλήθειας έγκειται στην εντόπισή της αποκλειστικά στην συνείδηση του υποκειμένου (ανθρώπου). Από αυτήν την άποψη διαφέρουν κάπως οι αντικειμενικές-ιδεαλιστικές θεωρίες περί της Αλήθειας, σύμφωνα με τις οποίες μία ιδέα κατέχει ήδη την ποιότητα ενός αντικειμένου, μίας οντότητας (ιδέ και η η έννοια Οντότητα της Ορθόδοξης Θεολογίας).

Παρακάτω αναφέρω μερικές αντικειμενικά υφιστάμενες συγκεκριμένες Αλήθειες :

α) Η Ελλάδα είναι μία βαλκανοανατολίτικη χώρα με μίαν ανεπαρκώς αναπτυγμένη αστική τάξη και επίσης με μίαν αδύναμη εργατική τάξη.

β) Σε σύγκριση με τις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες η Ελλάδα είναι από πολιτιστική άποψη μία καθυστερημένη χώρα στην πλειονότητα χωρίς συνειδητά άτομα και πολίτες (έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής και της νομικής συνείδησης).

γ) Οι Νεοέλληνες πολιτικοί ανταποκρίνονται στην καθυστερημένη χώρα. Στην Ευρώπη θα ήταν τέτοιοι πολιτικοί άνεργοι.

δ) Οι Νεοέλληνες είναι στην πλειονότητα σουρεαλιστές, επομένως δεν τους ενδιαφέρει η αντικειμενική Αλήθεια, αλλά η δικιά τους ερμηνεία της πραγματικότητας. Ετσι είναι αυτοί το ιδανικό θύμα όλων των λαϊκιστών.

ε) Εχει επανειλλημμένα αποδειχθεί, ότι οι Νεοέλληνες δεν είναι σε θέση να επιτύχουν μίαν επίλυση των πολυάριθμων προβλημάτων τους. Επομένως χρειάζονται οπωσδήποτε βοήθεια από πιό αναπτυγμένες χώρες.

ζ) Ο υπερεξυπνακισμός είναι μία από τις διαχρονικές εγγενείς εθνικές παθογένειες, που εμποδίζει τους Νεοέλληνες να μάθουν από του επιτυχείς λαούς.
η) Ο βίος του μέσου Νεοέλληνα στηρίζεται σε δύο βασικούς κανόνες : α) κανόνας της απόλαυσης της ζωής και β) κανόνας της ήσσονος προσπάθειας.

Σύμφωνα με τους εμπεδωτές της «θεωρίας» της Μετανεωτερικότητας J.F.Lyotard, J. Derrida, εν μέρει και M. Foucault σημαίνει η «μετα-αλήθεια» σε σχέση με τις «απόλυτες» αλήθειες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και τις «αιώνιες» αλήθειες των θρησκειών την ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ της αλήθειας.
Εν τω μεταξύ σημαίνει η «μετα-αλήθεια» στην πολιτική την διαστρέβλωση και το ψεύδος, το οποίο παρουσιάζεται ως η μοναδική αλήθεια. Κατά τα άλλα θα τοποθετηθούμε μόνον ευκαιρίας δοθείσης στο ενδιαφέρον και δύσκολο θέμα της Προνεωτερικότητας, της Νεωτερικότητας, της Μετανεωτερικότητας και της Νεωτερικότητας της Μετανεωτερικότητας κάπως πιό συστηματικά.

Πρόκειται για σχόλιο στο άρθρο του Χ. Γιανναρά “Πως “εκδικείται” η αλήθεια”, Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση ( 15. 6. 14 ), δημοσιευθέν στις 20.6.14. και στις 18.7.2015. πέραν τούτου 22.2.17.

Διεθνείς Σχέσεις, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Συστηματική ακαδημαϊκή αντιπαράθεση ( Αρθρο του κ. Χρήστου Γανναρά “Γεωπολιτική” της δουλοκτησίας στην Καθημερινή, 7.7.13 ) σε εκλαϊκευμένο επιστημονικό στιλ επί τη βάσh της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών.

Η τοποθέτησή μου δεν είναι ούτε έκθεση ιδεών, ούτε λογοτεχνικό κείμενο, ούτε δημοσιογραφικό άρθρο και βασίζεται στη νηφαλιότητα της σκέψης και του λόγου. Ηδη είχα τοποθετηθεί επί ενός  άρθρου του κ. Γιανναρά συστηματικά και εμπεριστατωμένα με επτά τεμάχια ( Μία ρεαλιστική „πολιτική ουτοπία“, Καθημερινή, 28. 5. 13 ) εφαρμόζωντας την προαναφερθείσα μεθοδολογία, αλλά με άλλο περιεχόμενο.

Κατ αρχάς θα ήθελα να κάνω μερικές κριτικές παρατηρήσεις :

α ) Και το σημερινό άρθρo του κ. Γιανναρά εμπεριέχει πολλές υπερβολές, τις οποίες δεν θέλω να χαρακτηρίσω.

β ) Το στυλ είναι απόλυτο υπό το νόημα της απόλυτης αλήθειας.

γ ) Υφίσταται μεν συνδιασμός των λέξεων, αλλά λείπει ενμέρει η λογική συνοχή.

δ ) Λείπει πέραν τούτου και μία πειστική μεθοδολογική προσέγγιση.

ε ) Διαπιστώνουμε μίαν τάση προς ναρκισσισμό και λαϊκισμό. Και τα δύο δεν αρμόζουν σε έναν καταξιωμένο πανεπιστημιακό.

ζ ) Η θέασή του είναι μονόπλευρη και δη θεολογική, ιδεαλιστική φιλοσοφική και στην ουσία ελληνοκεντρική.

η ) Είναι ακατανόητο να αγνοούνται καθοριστικά φαινόμενα των παρόντων διεθνών σχέσεων, όπως π.χ. η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός, οι άλλοι Κύκλοι πολιτισμού και τα πολυποίκιλα συμφέροντα των εθνών και των χωρών. Σύμφωνα με την Θεωρία των διεθνών σχέσεων υπάρχει μεταξύ της γεωπολιτικής και των συμφερόντων των κρατών μία ισχυρή αλληλουχία.

Εφαρμογή των κανόνων της μεθοδολογίας

Αντικειμενικότητα

Σύμφωνα με την Θεωρία της αντανάκλασης ( Δημόκριτος ) αντικατοπτρίζουμε τα φαινόμενα, τα οποία είναι αντικειμενικά που σημαίνει ότι αυτά εστιάζονται έξω από τον εγκέφαλο του ανθρώπου μεν, αλλά αυτός πρέπει να τα εξετάσει με τον απώτερο σκοπό να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας ενός ζητήματος ) και να διαπιστώσει τί είναι αυτό. Ακριβώς αυτό το Τί είναι ο πυρήνας της Θεωρίας ήδη από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Ο Δημόκριτος ονομάζει το αποτέλεσμα της αντανάκλασης „σκοτεινή αλήθεια“ και συνιστά μίαν έρευνα εμβάθυνσης.

Αλλα πώς πραγματοποιείται μία τέτοια έρευνα ; Το Πώς είναι ο πυρήνας της Μεθοδολογίας ( Παρμενίδης  (Ιδέ ιδιαιτέρως Karl R. Popper, The World of Parmenides- Essays on the Presocratic Enlightenment, New York, 1998 ).

Φαινόμενα, γεγονότα κλπ. μπορούν να ερμηνευθούν μεν, αλλά δεν επιτρέπεται μέσω ιδεοληψιών και επί τη βάση του υποκειμενισμού ή και χειρότερα του βολονταρισμού να παρερμηνευθούν ή και εκουσίως να διαστρεβλωθούν. Ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει εφαρμόσει στα έργα του την εξής προσέγγιση : Πρώτα να θεωρούμε την φύση και την κοινωνία . Κατόπιν να διαβάσουμε, τί έγραψαν άλλοι περί αυτών. Και στο τέλος να βγάλουμε επί τη βάση των κανόνων της Λογικής συμπεράσματα.

Στην εποχή της παγκοσμιότητας σημειώνονται αλληλοεξαρτήσεις μεταξύ των οικονομιών όλων των χωρών, αλλά υπάρχουν και φτωχές χώρες , όπως η Ελλάδα, οι οποίες εξαρτώνται από άλλες χώρες ή διεθνείς οργανισμούς ( Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Τράπεζα ), οι οποίοι αναμφιβόλως δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Εάν η ΕΕ , το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα δεν  διέθεταν αστρονομικά δάνεια στην Ελλάδα,  αυτή  δεν θα ήταν σε θέση θα χρηματοδοτήσει τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της , μια που στην διεθνή χρηματοπειστωτική αγορά ουδείς δεν ήθελε να της δώσει δάνεια, γιατί η Ελλάδα διεθνώς δεν κατέχει φερεγγυότητα ( Ιδέ στο Μπλογγ  το άρθρο „Διαχρονική έλλειψη φερεγγυότητας“).

Συνθετικότητα

Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος, ο οποίος έχει εφιστήσει την προσοχή στην συνθετικότητα των φαινομένων, κάτι που όπως φαίνεται είναι στα ελληνικά ΜΜΕ ανεπαρκώς γνωστό, γιατί οι ιδεοληψίες επιτρέπουν μόνο μονόπλευρες θεάσεις και έτσι επιδρούν άκρως αρνητικά στην σκέψη, η οποία τελικά έχει θολωθεί.

Η Αριστερά υπογραμμίζει την οικονομική πτυχή, η Δεξιά την πολιτική, η άκρα δεξιά βλέπει μόνον τους παράνομους μετανάστες, το ΚΚΕ βρίζει τον ιμπεριαλισμό και την πλουτοκρατία, ο κορυφαίος διανοητής Στέλιος Ράμφος τονίζει πρωτίστως την εικόνα του ανθρώπου στην νεοελληνική παράδοση και ο κ. Γιανναράς , ένας από τους κορυφαίους διανοουμένους και αρθρογράφους, ασχολείται με την ηθική και άλλες αρετές.

Εχω βιώσει πολλές φορές οξύτατες „συζητήσεις“ περί των αιτιών της κρίσης, εάν π.χ. αυτές είναι πολιτικού ( ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ ) ή οικονομικού ( ΚΚΕ ) χαρακτήρα. Από αυτήν την μονόδρομη τοποθέτηση απορρέουν διαφορετικές απόψεις περί της επίλυσης του υπάρχοντος προβλήματος.
Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα  π.χ. πεπεισμένος , ότι τα προβλήματα επιλύονται με νόμους, καταγγελίες , με ανέξοδες αντιμνημονιακές ρητορίες και τριτοκοσμικές φαντασιώσεις (οικονομικός κρατισμός, μεγέθυνση του Δημοσίου κλ.π.).

Αλλά στα άρθρ του κ. Γιανναρά δεν γίνεται λόγος για επίλυση των σύνθετων προβλημάτων μέσω επίσης συγκεκριμένων συνθέτων μέτρων και μεθόδων και αναφέρονται επανειλλημμένα η ηθική, η αγάπη μεταξύ   των ανθρώπων  και η απαραίτητη αυτοθυσία, δηλαδή ηθικολογίες και γενικολογίες.

Στην πραγματικότητα είναι οι αιτίες της γενικής κρίσης, ηθικές ( κατάπτωση των αξιών στην εποχή της Μεταπολίτευσης), πολιτικές ( λαϊκιστική και ψηφοθηρική πολιτική των υπερδανείων), οικογενειοκρατία, φαυλότητα και ανικανότητα της ψευτοελίτ ( Ιδέ στο Μπλογγ την μελέτη „ Νεοέλλην άνήρ Πολιτικός, Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο“ ), εθνολογικές ( Ιδέ  στο Μπλογγ τα άρθρα „Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική σύγκριση“ και την μελέτη „Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“ καθώς και τα άρθρα „Αδράνεια- Εθνοψυχολογία“, “Περί του νεοελληνικού Σουρεαλισμού“, „Νεοέλλην Βαλκανοανατολίτης“), και ιστορικές ( εγγενείς διαχρονικές παθογένειες εδώ και 200 έτη ! ) και άλλες.

Συστημικότητα

Από φιλοσοφική άποψη υφίστανται μεταξύ των προαναφερθέντων πτυχών αλληλοσυνδέσεις, αλληλοεξαρτήσεις και αλληλοεπιδράσεις. Αν φαντασθούμε έναν κύκλο, στον οποίο εστιάζονται σε ίδιες αποστάσεις πτυχές του προβλήματος υπό την ιδιότητα στοιχείων , τότε διαπιστώνουμε, ότι κάθε στοιχείο είναι με κάθε άλλο στενότατα συνδεδεμένο έτσι , ώστε να δημιουργείται μία νέα ενιαία οντότητα, η οποία εμπεριέχει μεγίστη δυναμικότητα και αναδεικνύει μίαν ανώτερη ποιότητα σε σύγκριση με τις ποιότητες των πρώην μεμονομένων στοιχείων.

Από τον συστημικό χαρακτήρα της κρίσης απορρέει το συμπέρασμα, ότι ευθύς εξ αρχής πρέπει να αρχίσει η βαθμιαία ενασχόληση με  όλες τις βασικές της πτυχές.
Γι αυτόν τον σκοπό είναι μία αναδιάρθρωση όλης της Ελλάδας η conditio sine qua non ( η τελείως απαραίτητη προϋπόθεση ) για να επιτευχθούν επί τέλους ο εκσυγχρονισμός και ο εξευρωπαϊσμός. Της. Δεν είμαστε όμως ονειροπόλοι. Ξέρουμε, ότι οι πολιτικοί παλαιοκομματικού τύπου δεν είναι σε θέση , ούτε επιθυμούν να πραγματοποιήσουν ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μόνον μία νέα γενεά πολιτικών με γνήσια εθνική συνείδηση, με αρετές και με επιστημονική κατάρτιση θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτό το όραμα. Εχει  ήδη αποδειχθεί, ότι  ούτε  η κυβέρνηςη της Ακρας (Ριζοσπαστικής) Αριστεράς είναι διατεθειμένη ή γενικά ικανή να υλοποιήσει τις απαραίτητες διαρθρωτκές μεταρρυθμίσεις.

Παγκοσμιοποίηση

Διαπιστώνουμε πολλές εκφάνσεις της παγκοσμιοποίησης όπως π.χ. τις οικονομικές αλληλοεξαρτήσεις, τον ολέθριο νεοφιλελευθερισμό με τα καταστροφικά hedge funds, τo διαδίκτυο με το Facebook, τις πολιτισμικές ( η ραγδαία εξάπλωση του American way of life με τα καλά , αλλά και με τα πολλά μειονεκτήματά του ) και την συνεργασία μεταξύ των επιστημόνων σε συνδασμό με την πολυγλωσσία.
Οι εθνοκεντρισμοί και οι γελοίες εθνικές ομφαλοσκοπήσεις, όπως π.χ. „περιούσιος λαός“, „ελληνικό δαιμόνιο“ και άλλα χαρίεντα ανήκουν πλεον σε παρελθούσες εποχές.

Αυτές οι εξελίξεις δεν έχουν όμως σχέση με τον υγιή πατριωτισμό, ο οποίος εργαλειοποιεί τον πατριωτισμό για ιδιοτελείς σκοπούς. Οι υπερπατριώτες ήταν στην ευρωπαϊκή ιστορία συνήθως επικίνδυνοι για την πατρίδα τους και την έχουν εν μέρει καταστρέψει.
Απαιτούνται γνώσεις και περί των άλλων ευρωπαϊκών λαών ( ιστορία, λογοτεχνία, εθνολογία, γλώσσα κλπ.) και πέραν τούτου και περί των άλλων Κύκλων πολιτισμού ( Κονφουκιανικός , Ισλαμικός και Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού ).

Η μόρφωση ενός ανθρώπου εκλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις. Κάθε λαός πρέπει να είναι διατεθειμένος να παραλάβει γνώσεις από άλλους λαούς, ιδίως από τους υπερεξελιγμένους και ας λησμονήσει τυχόν προβλήματα από το παρελθόν.
Οι εθνοκεντριστές έχουν ισχυρό εθισμό στην αυτοπεριχαράκωση, στην ξενοφοβία , στην κινδυνολογία και στην βαλκανοανατολίτικη συνωμοσιολογία.
Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι πρόγονοί μας ήταν κατ αρχάς μαθητές των ανατολίτικων λαών με τους αρχαιότατους πολιτισμούς τους, αλλά κατόπιν κατόρθωσαν να τους υπερφαλαγγίσουν και να γίνουν δάσκαλοί τους.

Σχετικότητα

Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις είναι όλα π. χ. η αλήθεια, η δικαιοσύνη , η ελευθερία, οι επιστημονικές γνώσεις, η πίστη, η αγάπη κλπ. σχετικά.
Αλλά το πρόβλημα στην Ελάδα έγκειται κυρίως στο ό,τι κόμματα της Αριστεράς και πολλοί συνδικαλιστές έχουν απόψεις περί της απόλυτης αλήθειας, της απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης, της απόλυτης ελευθερίας κοκ.
Στην παγκόσμια ιστορία εχει όμως αποδειχθεί, ότι σε περίπτωση που έχουν τέτοιες κοινωνικές δυνάμεις αναλάβει τα ηνία της  πολιτικής εξουσίας, όχι μόνον όλα αυτά έχουν μεταλλαχθεί σε σχετικούς όρους , αλλά πέραν τούτου έχουν εξαφανισθεί τελείως.

Εγείρεται ούτως ή άλλως το εύλογο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να επιλυθούν οικονομικά προβλήματα πρωτίστως με ιδεολογικά και πολιτικά μέτρα και μέσω του απαρχαιομένου και ανίκανου κρατισμού, μια που σημειώνεται μεταξυ του κρατισμού και της οικονομικής προόδου μία contradictio in adiecto ( οξύμωρον).
Απαιτήσεις για απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη είναι πέραν τούτου και έκφραση του σουρεαλισμού και της ουτοπίας. Ηδη ο Κικέρων ( Cicero) έχει ασχοληθεί με  το λίαν ενδιαφέρον θέμα του απόλυτυ δικαίου :“Summum ius, summa iniuria“ („Απόλυτο δίκαιο, απόλυτο άδικο“ ).

Διαφοροποίηση

Λαμβάνονται υπόψη οι υπάρχουσες ιδιαιτερότητες και διαφορές μεταξύ ανθρώπων, εθνών και φαινομένων, ειδάλλως μπορεί να είναι μία αξιολόγηση επί τη βάση της απλούστευσης και της γενίκευσης όχι μόνον εσφαλμένη, αλλά και άδικη. Εφαρμόζεται συνήθως ένας κανόνας, εάν πρόκειται π.χ. για εθνολοψυχολογικά ζητήματα για την πλειοψηφία ή την μειοψηφία.
Δεν είναι π.χ. σωστό να πρεσβεύσουμε την άποψη ότι όλοι οι Γερμανοί είναι εργατικοί και πειθαρχικοί. Πιό σωστή είναι η διαφοροποιημένη αποτίμηση, ότι οι Γερμανοί είναι στην πλειοψηφία τους εργατικοί και πειθαρχικοί. Επίσης θα ήταν λίαν εσφαλμένο και άδικο να διατυπώσουμε την άποψη, ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι εντεταλμένοι.

Ούτως ή άλλως διαθέτουν οι μορφωμένοι αναγνώστες του τύπου την διανοητική ικανότητα να ξεχωρίσουν τους έντιμους από τους πολλούς εντεταλμένους δημοσιογράφους. Τα γενικά γνωστά κλισέ περί ανθρώπων και εθνών αντιτίθενται στους κανόνες της λογικής , δεν δύνανται να ανταποδώσουν την πραγματικότητα και μπορούν να θεωρηθούν άδικα.

Συγκριτικότητα

Μόνον μέσω της σύγκρισης με άλλους ανθρώπους μπορεί κανείς να εννοήσει καλύτερα, πού αυτός βρίσκεται, σε ό,τι αφορά μόρφωση, επαγγελματικές επιτυχίες κλπ.
Το ίδιο ισχύει και για τους λαούς. Συγκρίνοντας π.χ το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων με εκείνο των άλλων βαλκανικών λαών , διαπιστώνουμε , ότι οι Ελληνες ζουν πολύ καλύτερα, αν και μερικοί πιστεύουν, ότι φυτοζωούν.

Μόνον σε σύγκριση με την „Χρυσή εποχή“ της Μεταπολίτευσης με την επίπλαστη ευημερία και τον πρωτόγονο ηδονισμό επί τη βάση τεραστίων δανείων βγαίνει το συμπέρασμα, ότι το βιοτικό επίπεδο έχει δραστικά επιδεινωθεί. Σε σύγκριση με τους λαούς των χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης είναι σήμερα το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα όντως χαμηλό.

Αλλά μπορούμε να κάνουμε και άλλες συγκρίσεις, όπως στην παραγωγικότητα και στην διεθνή ανταγωνιστικότητα των προϊόντων , στην αποδοτικότητα του Δημοσίου, στο επίπεδο της παιδείας , στην οργανωτικότητα, συστηματικότητα, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα. Σε αυτούς τους τομείς είναι η καθυστέρηση της Ελλάδας σε αφάνταστο βαθμό μεγάλη.

Κανονικά θα έπρεπε οι Ελληνες να καταβάλλουν αυτοβούλως τις απαραίτητες προσπάθειες για να φθάσουν στο επίπεδο των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Εν τούτοις, κάθε προσπάθεια εκμοντερνισμού της Ελλάδας προσκρούει στην λυσσώδη αντίδραση των συνδικαλιστών και των αριστερών κομμάτων, τα οποία ακόμη δεν έχουν αντιληφθεί, ότι η ανέμελη ζωή με δανεικά ( και αγύριστα) έχει παρέλθει εσαεί.

Ιστορικότητα

Αυτή σημαίνει σε γενικές γραμμές, ότι φαινόμενα και απόψεις του παρελθόντος δέον να αξιολογούνται στο συγκεκριμένο τους ιστορικό πλαίσιο και   όχι επί τη βάση κριτηρίων του παρόντος. Σε περίπτωση της θεματικής απομόνησης υπάρχει ο κίνδυνος της μη διείσδυσης στον πραγματικό πυρήνα τους και της εσφαλμένης εφαρμογής γνώσεων του παρελθόντος επί φαινομένων του παρόντος. Αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα.

Ο υλιστής φιλόσοφος Δημόκριτος προερχόταν από τα μεσαία δημοκρατικά στρώματα, κάτι που επηρέασε σημαντικά και τον τρόπο της σκέψης του, ενώ ο ιδεαλιστής Πλάτων ήταν εκπρόσωπος του δουλοκτητικού συστήματος με ανάλογες επιδράσεις επί της  θεωρίας του, όπως  π.χ. η άποψή  του , ότι δίκαιο είναι αυτό που εμπεριέχει ο νόμος. Σχεδόν στην ίδια εποχή είπε ακριβώς το ίδιο ο λίαν πραγματιστής Κονφούκιος σαν εκπρόσωπος της κινεζικής αριστοκρατίας !

Πιό σπουδαίο από ιστορική άποψη είναι το γεγονός, ότι μία από τις προϋποθέσεις για τις πνευματικές επιτυχίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν το ατομικό, όχι το ατομικιστικό και εγωϊστικό συμφέρον.

Από μίαν σωστή εφαρμογή του κανώνα της ιστορικότητας επί των Νεοελλήνων δεν μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ως απόγονοι των ευφυέστατων αρχαίων Ελλήνων είμαστε a priori ( ευθύς εξ αρχής ) διανοητικά τέρατα.
Κάτι τέτοιο δεν λένε άλλοι λαοί με επίσης επιτυχέστατους προγόνους, όπως π.χ. οι Αιγύπτιοι και οι Ιρακινοί  σαν απόγονοι των Σουμερίων, των Ακκάδων και των Βαβυλωνίων, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει τους πρώτους μεγάλους πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ρεαλισμός

Σχεδόν κάθε μέρα σκοντάφτει ο ξύπνιος παρατηρητής στον σουρεαλισμό ,ο οποίος  ήδη εξέλαβε την διάσταση ενός  ηδονιστικού  εθισμού. Ο Νεοέλληνας αισθάνεται ευτυχέστατος , όταν αυτοβαυκαλίζεται και συγχίζει την σκληρή πραγματικότητα με τις αυταπάτες του. Αυτό το έχω πάμπολες φορές διαπιστώσει και σε ατομικό επίπεδο, ιδίως όταν μία από τις πολλές εκφάνσεις του σουρεαλισμού είναι η υπεραυτοεκτίμηση σε βαθμό παράνοιας.

Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα : Οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ κυρίες Βάσω Παπανδρέου και Αννα Διαμαντοπούλου έχουν προ δύο ετων επανειλλημένως με ιδιαίτερη υπερηφάνεια  υπογραμμίσει  ότι τους ( Thatcher ή εκπρόσωποι της ΕΕ )  τα είπαν : „Ποιοί είστε εσείς που θα μας πειτέ εμάς… „ ή  „Ποιός είναι ο κ. Αλμούνια… „ . Ακόμη και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε το τσαμπουκάδικο ερώτημα : „Τί είναι οι  Ολλανδοί, οι Φιννλανδοί…“. Είχα λόγο να θυμηθώ από τα παιδικά μου χρόνια την γραφική ερώτηση  : „Ξέρεις , ποιός είμαι εγώ ρε… „. Τοιαύτα που είναι και στις αραβικές χώρες γνωστά και πολύ συνηθισμένα,  δείχνουν την πολιτιστική καθυστέρηση των Νεοελλήνων.

Ο σουρεαλισμος είναι πολύ διαδεδομένος στον πολιτικό βίο, όπου κάποιος πολιτικός υπόσχεται, ότι θα ανοικοδομήσουμε μίαν νέα Ελλάδα, ότι σε λίγους μήνες θα περάσει η μπόρα και ότι το επομενο έτος θα βρεί η  Ελλάδα  στην διεθνή αγορά δάνεια και άλα ακατανόητα.

Αυτό είναι παροξυσμός par excellence. Είναι οθαλμοφανές , ότι ο Νεοέλληνας δεν δύναται να υπερβεί τον παθολογικό του σουρεαλισμό , γιατί αυτός ανήκει στα καθοριστικά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Η έλλειψη ρεαλιστικού πνεύματος είναι ένδειξη της έλλειψης του ορθολογισμού μεν , αλλά αυτό δεν σημαίνει , ότι στην Ελλάδα ζουν μόνον σουρεαλιστές. Ο σουρεαλισμός σε συνδυασμό με τον υπερεξυπνακισμό είναι ευρέως διαδεδομένος σε πολιτικίζοντες καλλιτέχνες ιδιαιτέρως της Αριστεράς.

Εξέλιξη και μεταλλαγή

Οι Νεοέλληνες έχουν την ακατανόητη συνήθεια να λαμβάνουν υπόψη σε ό,τι αφορά τον εαυτό τους, μόνον τις επιτεύξεις των αρχαίων Ελλήνων, αλλά όταν πρόκειται για τους Ευρωπαίους και ιδίως για τους Γερμανούς, αναφέρουν τους όχι και τόσο πολιτισμένους αρχαίους Γερμανούς καθώς και τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών.

Δεν είναι διατεθειμένοι ούτε σε θέση να δουν την πραγματικότητα, ότι „Τα πάντα ρεί“ ( αποδίδεται στον Ηράκλειτος) που σημαίνει ότι οι λαοί εξελίσσονται, προοδεύουν , αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές και προσαρμόζονται στα νέα διεθνή δεδομένα.
Ο εθνικοσοσιαλισμός έχει επικρατήσει στην Γερμανία μόνον  12 έτη , από το 1933 έως το 1945, αλλά η γερμανική ιστορία έχει μία πιό μεγάλη διάρκεια και είναι συνυφασμένη ιδίως από τον 18ο αι. με πολιτιστικές και επιστημονικές επιτεύξεις διεθνούς βεληνεκούς ( μεταξύ άλλων 86 βραβεία Νομπέλ ).

Διαπιστώνουμε όμως και συμπεριφορές , όπως τον ολέθριο συγκρουσιασμό, ο οποίος κατέστρεψε την αρχαία Ελλάδα ( Σπάρτη κατα Αθηνών ) και ακόμη παίζει έναν αρνητικό ρόλο στον σημερινό πολιτικό βίο. Το ίδιο συμβαίνει και με το διογκωμένο, ανίκανο και εν μέρει διεφθαρμένο Δημόσιο, για το οποίο, όπως φαίνεται, δεν ισχύει το απόφθευγμα του Ηρακλείτου. Μάλλον δεν είναι ουδεμία κυβέρνηση σε θέση να επιτύχει τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό αυτού του πολιτικοκοινωνικού τέρατος, το οποίο καταστρέφει καθημερινώς την χώρα.

Αιτιολόγηση

Είναι σε γενικές γραμμές γνωστό, ότι η επιστήμη, όχι μόνον οι μεμονομένες γνώσεις, έχει εμφανισθεί για πρώτη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας τον 6ο αι. π.Χ. στην Ιωνία με την χρησιμοποίηση της λέξης Διατί, μέσω της οποίας έχει εισαχθεί η κριτική σκέψη. Ακριβώς αυτό το Διατί είναι ο πυρήνας της Φιλοσοφίας.

Το Διατί απαιτεί λογικές και πειστικές απαντήσεις χωρίς ιδεοληψίες και παρωπίδες, τις οποίες διαπιστώνουμε κάθε μέρα στα ελληνικά ΜΜΕ. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις , δεν είναι οι δημοσιογράφοι ούτε διατεθειμένοι , ούτε σε θέση να εφαρμόσουν το Διατί και να γράφουν δομημένα, λογικά και πειστικά κείμενα. Στα άρθρα των περισσότερων εφημερίδων επικρατούν επιπολαιότητα, ρηχότητα, υπερεξυπνακισμός, δημαγωγία και φθηνός λαϊκισμός. Οι σοβαρές εφημερίδες είναι δύο έως τρεις ( η Καθημερινή, το Βήμα και το Εθνος ίσως και τα Νέα ), αλλά και σε αυτές δημοσιεύονται μερικές φορές άρθρα αυτού του είδους. Αυτονοήτως κατέχουν κείμενα των λίγων πανεπιστημιακών αρθρογράφων ( π.χ. Χ. Γιανναράς και Π. Ιωακειμίδης ) υψηλό επίπεδο, αν και δεν συμφωνούμε με κάθε άποψη, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι σε κάθε περίπτωση απαραίτητο.

Διατί έχει αυτοκαταστραφεί η Ελλάδα ; Ποιές είναι οι κύριες αιτίες και ποιοί πολιτικοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάπτωση ; Εχω λόγο να αμφιβάλλω, ότι οι πολιτικοί και πολλοί δημοσιογράφοι θα ήταν σε θέση να δώσουν λογικές και πειστικές απαντήσεις.
Μόνον ειδικοί επιστήμονες διαθέτουν τα αναγκαία μεθοδολογικά εργαλεία, την πείρα, τις γνώσεις και τις απαραίτητες ειδικές προϋποθέσεις όπως π.χ. εργατικότητα, συστηματικότητα, οργανωτικότητα, ισχυρή βούληση, αντοχή , υπομονή και επιμονή για να πραγματοποιήσουν έρευνες βάθους με αντικειμενικότητα και επιτυχία.

Ο σοβαρός ερευνητής εστιάζει την προσοχή του στην επιστημονική έρευνα και όχι στα κανάλια , δηλαδή δεν πάσχει από αρρωστημένο ναρκισσισμό. Οι ναρκισσιστές πολιτικοί αρκούν.

Προγνωστικότητα

Μία από τις διαχρονικές εγγενείς παθογένειες είναι  η τσαπατσουλιά στα οικονομικά και γενικά στην διεύθυνση του κράτους. Αντί να προετοιμάζουν ένα σοβαρό χρονοδιάγραμμα σαν αποτέλεσμα πολυετών συστηματικών μελετών, παρασκευάζουν μέσα σε μερικές εβδομάδες τελείως πρόχειρα κάτι , το οποίο ονομάζουν με υπερηφάνεια „χρονοδιάγραμμα“ , το οποίο  ούτως ή άλλως ποτέ δεν υλοποιούν.Το κακό έγκειται στο ό,τι κάθε νέα κυβέρνηση επεξεργάζεται τα δικά της υπερεξυπνακίστικα  και τσαπατσούλικα „χρονοδιαγράμματα“.
Δεν υπάρχει δυστυχώς ουδεμία παράδοση της συνέχειας και υλοποίησης χρονοδιαγραμμάτων όπως στις εξελιγμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Αφετερία της προγνωστικότητας είναι η γνώση περί της σημερινής κατάστασης στην ολότητά της. Λαμβάνονται υπόψη μεταξύ άλλων εθνικές και διεθνείς διαστάσεις των υπαρχόντων προβλημάτων στην διαλεκτική τους αλληλοεξάρτηση. Επί τη βάση των κανόνων της λογικής βγάζουμε συμπεράσματα για πιθανές εξελίξεις μεσοπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα. Αδιάκοπα παρακολουθούμε τις πραγματικές εξελίξεις των φαινομένων ( κοινωνιολογική μέθοδος στην ουσία του Αριστοτέλη ). Αυτός ο τρόπος προσέγγισης στα προβλήματα διαφέρει φυσικά από προφητείες, πολύ διαδεδομένες στους κόλπους της Ακρας Αριστεράς.

Εγείρεται το ερώτημα, τί άραγε κάνουν οι πολλοί „ειδικοί σύμβουλοι“, μεταξύ αυτών και απόφοιτοι με διδακτορικά γνωστών διεθνών πανεπιστημίων. Ισως να μην είναι οι υπεύθυνοι πολιτικοί , οι οποίοι στην Ελλάδα έτσι ή αλλιώς ασχολούνται πρωτίστως με την κομματική τους πελατεία , σε θέση να εκτιμήσουν τις συστάσεις των επιστημόνων, ενώ στα προηγμένα κράτη οι πολιτικοί εισακούουν προθύμως τους ειδικούς επιστήμονες, γιατί σέβονται τις επιστημονικές γώσεις. Εχω περί αυτού προσωπική πείρα.

Σημειώνεται και ένα γνωστότατο φαινόμενο στο να είναι ένας πολιτικός τόσο πεπεισμένος από τις ex officio ικανότητες και δήθεν γνώσεις του, ώστε να μην χρειάζεται τις συμβουλές των επιστημόνων.

Παρατήρηση

Το κείμενο έχει δημοσιευθεί ως εκτενέστατο σχόλιο κάτω από το αναφερθέν άρθρο του κ. Χ. Γιανναρά στην ηλεκτρονική  έκδοση της Καθημερινής. Εδώ πρόκειται για εκλαϊκευμένη επιστημονική αντιπαράθεση αυτονοήτως νηφάλια, ψύχραιμα και πολιτισμένα, κάτι που είναι στην Ελλάδα σχεδόν άγνωστο.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (Ιούλιος 2013 και 18.7.15)

Το κείμενο ανήκει στην κατηγορία των εκλαϊκευμένων επιστημονικών μελετών.

Κοινωνικό Συμβόλαιο , Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Contrat social, Gesellschaftsvertrag, Κοινωνικό Συμβόλαιο

( Αντιπαράθεση με Χ. Γιανναρά, “Το μεδούλι της “κρίσης”, Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση, 5.9.2013 )

Προβληματική προσέγγιση

Το άρθρο διακατέχεται από ένα έντονο πνεύμα ιερού θυμού (sacra ira), απογοήτευσης, απελπισίας και σχεδόν κατάθλιψης . Τα ίδια συναισθήματα έχουν και άλλοι Ελληνες, ανεξάρτητα από το πού σήμερα ζουν. Εκτός τούτου αναδεικνύει μίαν εντυπωσιακή λογοτεχνική αξία υπό το νόημα του ανώτερου πολιτικού λιβέλλου.

Αλλά διαπιστώνουμε, ότι λείπουν το αναλυτικό βάθος- η πραγματική αναλυτική μέθοδος δεν εφαρμόζεται ούτως ή αλλως ποτέ-, η σχετικότητα, η συγκριτικότητα και η διαφοροποίηση.

Πέραν τούτου έχουμε την εντύπωση, ότι ο αρθρογάφος σαν θεολόγος της Ορθοδοξίας έχει πάμπολα πνευματικά και ψυχολογικά προβλήματα γενικά με την „τρισκατάρατη Δύση“ και ιδιαιτέρως με τoν Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό , ο οποίος θεωρείται διεθνώς ως  μία από τις μεγαλύτερες διανοητικές, πολιτισμικές και πολιτικές επιτεύξεις σε όλην την ιστορία της ανθρωπότητας. Χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαν ούτε η σύγχρονη δημοκρατία, ούτε το κράτος του δικαίου, ούτε ο πολίτης, ούτε τα κοσμοϊστορικά ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε οι συγκλονιστικές επιστημονικές επιτεύξεις επί τη βάση του ελευθέρου ατόμου , μέσω των οποίων συντελούνται περαιτέρω κοινωνικές εξελίξεις. Το ότι σημειώνονται και πολυποίκιλα προβλήματα, είναι κάτι το φυσικό.

Αλλά το συνεχές υπερβάλλειν στα άρθρα του μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα πρωτίστως ψυχολογικό πρόβλημα sui generis.

Είναι γνωστό, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχουν αντιδράσει λυσσωδώς επί του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού λόγω του αθεϊσμού της, αλλά έχουν παρέλθει εν τω μεταξύ πολλές δεκαετίες και έχει ήδη από τις νευρωνικές επιστήμες αποδειχθεί, ότι γενικά η πίστη σε μίαν ανώτερη μεταφυσική δύναμη, όχι όμως σε μία συγκεκριμένη θρησκεία, είναι στον άνθρωπο έμφυτη.

Και όμως είναι ακατανόητο, γιατί ο αθρογράφος συκοφαντεί μανιωδώς σχεδόν σε κάθε άρθρο του την αστική αντίληψη περί του ατόμου και της ατομικότητας παρερμηνεύοντάς την σαν ατομικισμό και εγωίσμό.
Τώρα επιτίθεται και κατά του Contrat social ( Κοινωνικού Συμβολαίου) παραμορφώνοντας και αυτό.

Αυτό είναι για μένα λόγος να παρουσιάσω κάπως συστηματικά αυτό το υπέροχο διανοητικό και πολιτικό επίτευγμα του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού.

Η Κοινωνική Συνθήκη του Επικούρου

Τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. ωρίμασαν στην Αθήνα οι κοινωνικές συνθήκες για την ενασχόληση με αθρωπολογικά θέματα, τα οποία έχουν εστιασθεί στο επίκεντρο φιλοσοφικών ερευνών, οι οποίες είχαν σαν μεθοδολογική βάση την εικόνα του ανθρώπου και δη το μεμονομένο άτομο με ατομικότητα και αυτοπεποίθηση. Τα άτομα ήταν ισότιμα και ετσι έχει εγερθεί το ερώτημα, πώς να δοθεί μία πειστική εξήγηση του ρόλου του ατόμου για την συνεκτικότητα της πόλης (κράτους). Ετσι έχει βαθμιαία εμπεδωθεί η Θεωρία της Κοινωνικής Συνθήκης.

Ο πρώτος, ο οποίος έχει ασχοληθεί με αυτό το νέο θέμα ήταν ο Σοφιστής Αντιφών : „Και οι κανόνες της πόλεως είναι το προϊόν μίας αμοιβαίας συμφωνίας, όχι όμως δεδομένοι. Οι κανόνες της φύσης… , δεν είναι προϊόν αμοιβαίας συμφωνίας“.
Αυτή η σοφιστική αντίληψη έχει προσλάβει από τον Δημόκριτο μίαν κοσμική διάσταση : Δημιουργία της κοινωνίας μέσω συμφωνίας αρχικά μεμονομένων ατόμων, όπως έχει συγκροτηθεί το σύμπαν μέσω της συνένωσης σωματιδίων της ύλης.

Ο Επίκουρος παρέλαβε μεν μερικές γνώσεις των σοφιστών, αλλά τις εξέλιξε περαιτέρω : „Το ανταποκρινόμενο δίκαιο στην φύση είναι μία συμφωνία, η οποία αφορά το όφελος, με τον σκοπό να μην ζημειώνει ο ένας τον άλλον, ούτε να ανεχθεί ζημία“. Υφίστανται και άλλες όμοιες διατυπώσεις εκ μέρους του Επικούρου

Παρακάτω θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω την άποψή του:

1.Ανθρωποι και όχι θεοί δημιουργούν την κοινωνία κα το κράτος. Ετσι περατώνονται οι μύθοι περί θεών και ημίθεων , οι οποίοι δήθεν συγκρότησαν την κοινωνία και το κράτος.

2. Οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων καθορίζονται από τα συμφέροντά τους. Αυτή η βασική αντίληψη του φιλόσοφου είναι όντως χρησιμοθηρική, αλλά ακόμη και σήμερα επίκαιρη.

3. Η Συνθήκη προϋποθέτει , ότι οι εταίροι είναι ελέυθεροι με ιδίαν βούληση και εκτός τούτου ειναι ισότιμοι.

4. Μία άλλη προϋπόθεση είναι η εθελοντικότητα των εταίρων χωρίς την οποία η συμφωνία δεν αποκτά ισχύ.

5. Εμπεδώνεται και η αρχή τη αμοιβαιότητας, η οποία αφορά την εκατέρωθεν παράλειψη.

6. Εκφράζεται πέραν τούτου σε γενικές γραμμές μία ατομικιστική άποψη, γιατί σκοπός είναι η ευδαιμονία του ατόμου.

Η κοινωνική Συνθήκη των Ευρωπαίων φιλόσοφων

Η Θεωρία της Κοινωνικής Συνθήκης του Επίκουρου έχει επηρεάσει σχεδόν όλους τους φιλόσοφους και ειδικά τους φιλόσοφους του κράτους, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με την Συνθήκη σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής τους (17ος και 18ος αι.) σε πολλές ευρωπαίκές χώρες.

Εδώ αναφέρουμε μόνον τα πιό σημαντικά παραδείγματα :
οι Ισπανοί Covarruvias, Vasquez ( Escuela de Salamanca ), οι Γερμανοί J. Althusius , C. Wolff ( λόγω του κοινού σκοπού της συμφωνίας εκχωρεί ο πολίτης μέρος της ελευθερίας του ) καί S. Pufendorf ( κοινοί σκοποί του πολίτη και του κράτους σαν βάση της συμφωνίας ), και οι Αγγλοι J.Locke ( σκοπός της συμφωνίας είναι η ασφαλής και ειρηνική ζωή στην κοινωνία και στο κράτος ) και Hobbes ( Συμφωνία περί της εξουσίας , την οποία εφαρμόζει το κράτος, στο οποίο έχουν εκχωρίσει οι πολίτες εξουσίες ! ).

Ολές αυτές οι αντιλήψεις έχουν επηρεάσει κατά πολύ τον μεγάλο διαφωτιστή J.J. Rousseau, ο οποίος έθεσε στο κέντρο του δικού του „contrat social“ ( Κοινωνικό Συμβόλαιο ) επί τη βάση του ορθού λόγου και της χρηστοήθειας την volonte generale (γενική βούληση) . Αυτό σημαίνει, ότι το γενικό κοινωνικό συμφέρον εστιάζεται στο επίκεντρο και έχει προτεραιότητα έναντι των ατομικών συμφερόντων. Το ατομικό συμφέρον είναι ένα κομμάτι του γενικού κοινωνικού συμφέροντος.
Ο κύριος σκοπός του ήταν να εμπεδώσει από τα διαφορετικά άτομα μίαν ηθική και πολιτική οντότητα. Ειδικά σχετικά με το δίκαιο αντανακλάται η άποψη του J.J.Rousseau στο άρθρο 6 της περίφημης και κοσμοϊστορικής Declaration de droits de l Homme et du Citoyen ( 1789 ) :
“La Loi est l expression de la volonte generale”.

Ενώ η θεωρία της Συνθήκης σοφιστικού και επικουρικού είδους στηριζόταν στον ατομικιστική εικόνα του ανθρώπου, βασιζόταν η αποψη περί της Συνθήκης κονφουκιανικού τύπου στα χαρακτηριστικά γνώρισματά του της υποτέλειας του ανθρώπου και της υπακοής. Δεν υπήρχαν ούτε το άτομο , ούτε ο πολίτης. Αυτό ισχύει ακόμη και σήμερα και είναι η κυρία βάση του Κύκλου Πολιτισμού του Κονφουκιανισμόυ.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι Κινέζοι δε μπόρεσαν να δημιουργήσουν μίαν θεωρία της κοινωνικής Συνθήκης. Εχουν όμως διατυπωθεί απόψεις οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν το πολύ σαν πρώτα βήματα για την συγκρότηση μίας θεωρίας της Συνθήκης της Εξουσίας.

Αλλά γενικά ανεξάρτητα από το είδος της Συνθήκης, εάν π.χ. επρόκειτο για Κοινωνική ή για Εξουσιακή Σύμβαση, ίσχυε η αμοιβαιότητα μεταξύ των εταίρων καθώς και η αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Σύσταση : Στο Μπλογγ μπορείτε να διαβάσετe ολόκληρο το κείμενο ενός βιβλίου και τα κείμενα επιστημονικών συγγραμμάτων στα Γερμανικά καθώς και μία μελέτη στα Ελληνικά περί του μεγάλου θέματος : “Menschen-und Gesellschaftsbilder sowie Rechts-und Gerechtigkeitsvorstellungen in den alten Hochkulturen, Monographie”; “Interessentheorie, Eine Abhandlung im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtssoziologie” ; “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, „Χρησιμοθηρία“ , „Το Κοινωνικό Συμβόλαιο a la grec“, „Συμφέρον, Εθνος, Λαός, Κοινωνία, Κράτος“, „Κονφουκιανισμός, Ιστορία και Σήμερα“.
Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (4.6.13).

Το κείμενο ανήκει στην κατηγορία των εκλαϊκευμένων επιστημονικών μελετών.

Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

 

Τα περισσότερα άρθρα του αξιότιμου κ.Χρήστου  Γιανναρά  είναι  λίαν ενδιαφέροντα, ανταποκρίνονται πλήρως στις πνευματικές και μορφωτικές απαιτήσεις των πανεπιστημιακών , γενικά των επιστημόνων και ιδιαιτέρως των φιλοσοφικά καταρτισμένων  αναγνωστών ,  τοιουτοτρόπως  αναβιβάζουν   σημαντικά το ούτως ή άλλως υψηλό διανοητικό επίπεδο της παρούσας ιστοσελίδας και γενικά και το επίπεδο της Καθημερινής και συγχρόνως  δημιουργούν  την  επιθυμητή και απαραίτητη  βάση για  έναν σοβαρό, εκλεπτυσμένο και ανεβασμένο  διάλογο.

Αυτό  φυσικά δεν σημαίνει , ότι συμφωνώ σε όλα με την άποψη του αρθρογράφου. Γι αυτό θα προσπαθήσω να κάνω ακόμη μίαν ανάλογη αντιπαράθεση.

Τα άρθρα είναι γραμμένα  σχεδόν σε στυλ Ιερεμιάδας, ενός καταγγελτικού και αορίστως ηθικολογικού λόγου,  διακατέχονται από ένα πνεύμα του απολύτου (απόλυτη αλήθεια, απόλυτη δικαιοσύνη, απόλυτη επιτυχία, απόλυτες απαιτήσεις), της εξιδανίκευσης του  παρελθόντος και αναδεικνύουν τάση σε  συναισθηματισμό, εν μέρει και σε σουρεαλισμό, , δεν διαφοροποιούν μεταξύ  των  όντως διαφορετικών  βασικών περιοχών της Ευρώπης (Βορράς, Νότος, καθολική, προτεσταντική και ορθόδοξη παράδοση), αγνοούν  καθοριστικές επιτεύξεις  στον τομέα των παραγωγικών δυνάμεων, των υψηλών τεχνολογιών  και δεν λαμβάνουν ουδόλως υπ όψη τις κοσμοϊστορικές αλλαγές , οι οποίες  σήμερα διαδραματίζονται διεθνώς, όπως π.χ. την παγκοσμιοποίηση σαν αντικειμενικό  φαινόμενο, τις υψηλές τεχνολογίες , οι οποίες είναι τα σύγχρονα  επιστημονικά και επικοινωνιακά θαύματα, το γεγονός , ότι υπάρχουν Κύκλοι Πολιτισμού (terminus technicus: επιστημονικός όρος ) και ιδιαιτέρως τον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού, στον οποίο ανήκουν  πρωτίστως η Ευρώπη και οι ΗΠΑ,  την άνοδο Κίνας με την δικιά της φιλοσοφική παράδοση ( π.χ. Κονφούκιος,  Λαο Τζε, Μο Τζι, Χσιουν Τζι και Χαν Φει ) ήδη ως δεύτερη υπερδύναμη.

Δεν αναφέρει το  διεθνές κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο   μέσα στο οποίο έχουν λάβει χώραν  τα φιλοσοφικά ψηλαφήματα , οι απορίες, τα ερωτήματα,  οι αντιλήψεις και τα θεωρήματα.  Αυτονοήτως έπαιξαν ρόλο οι εμπειρίες του καταστροφικού  2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά αργότερα έχουν συμβεί γεγονότα , τα οποία έχουν συταράξει τον κόσμο, όπως  η εμφάνιση του παγκοσμίου σοσιαλιστικού κινήματος κατ αρχάς σαν κάτι το ελπιδοφόρο και κατόπιν  αναμφιβόλως  ως ολοκληρωτικό και απάνθρωπο σύστημα, η  άνοδος των ΗΠΑ ως  προκλητική και αλαζονική υπερδύναμη, η κατάρρευση του απαίσιου αποικιοκρατικού συστήματος και η συγκρότηση πολυαρίθμων νέων ανεξαρτήτων κρατών, ο ψυχρός πόλεμος κλπ.

Οπως δεν είναι τυχαίο που ο Πλάτων συνέγραψε την Πολιτεία ο Αριστοτέλης την Πολιτική και ο Επίκουρος την Συνθήκη,  που οι τρεις τραγικοί  Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης δημιούργησαν τις αθάνατες τραγωδίες τους, που συνέγραψαν  ο θεολόγος και φιλόσοφος Thomas de Aquin την Summa Theologiae, ο J.J. Rousseau  το   Contrat social , o Karl Marx  το Kapital και o J.P. Sartre τo περίφημο έργο του L etre et le neant ( Η ύπαρξη και το τίποτα ).

Κάθε εποχή  έχει τις δικιές της αναγκαιότητες, επιθυμίες , οράματα και παράγει τίς   ανταποκρινόμενες  φιλοσοφικές  αντιλήψεις. Επομένως δεν είναι ουδόλως τυχαίο που οι κορυφαίοι φιλόσοφοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ  έχουν εστιάσει στο επίκεντρο των  ερευνών τους σε ζητήματα, τα οποία έχουν άμεση σχέση  με τις κοσμοϊστορικές αναζυμώσεις  και ανακατατάξεις, οι οποίες συντελούνται καθημερινά.

Γι αυτό ασχολούνται  φιλόσοφοι στα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη εντατικότατα με θεωρητικά προβλήματατα, τα οποία  είναι στενά συνυφασμένα πρωτίστως  με την  παγκοσμιοποίηση όπως π.χ. με τις αξίες Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη  καθώς και με την Δημοκρατία  σε όλον τον κόσμο. Πρόκειται για Πολιτικούς και  Κοινωνιολογικούς καθώς και για Πολιτισμικούς Φιλόσοφους( Sozialphilosoph, Politischer Philosoph, Kulturphilosoph) μια που ούτως ή άλλως υπάρχουν ήδη από χρόνια ειδικές έδρες στα πανεπιστήμα για Πολιτική Φιλοσοφία (ΗΠΑ :  J.Rawls, T. Neigel, D. Miller, C Beitz , M. Nussbaum, B.Barry  κ.α.) και για  Κοινωνιολογική Φιλοσοφία και Πολιτική Φιλοσοφία (Ευρώπη ).

Ο κορυφαίος κοινωνιολογικός φιλόσοφος της Ευρώπης, ίσως και παγκοσμίως είναι ο Γερμανός  J. Habermas, του οποίου τα σπουδαιότερα βιβλία έχουν μεταφρασθεί σε  πάνω από τριάντα γλώσσες. Διδάσκεται σε πολυάριθμα πανεπιστήμια σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Οι σπουδαστές καταβροχθίζουν κυριολεκτικά  τα συγγράμματά του. Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να  υπογραμμίσω, ότι αυτός έχει συγγράψει και “καθευτού“ φιλοσοφικά έργα.  Ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω , ότι οι μεγάλοι  Αγγλοι φιλόσοφποι  και αργότερα οι Γάλλοι διαφωτιστές ήταν εκπρόσωποι της Πολιτικής, της Κοινωνιολογικής  Φιλοσοφίας καθώς και της Φιλοσοφίας του κράτους.

Δεν είναι υπερβολή να διατυπώσουμε την άποψη, ότι η εποχή  της   „καθευτού“ Φιλοσοφίας υπό το νόημα της Μεταφυσικής  έχει παρέλθει.  Ανταποκρίνεται   άραγε στην ιστορική αλήθεια  , ότι όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι ήταν εκπρόσωποι της Μεταφυσικής ; Ας  αναφέρουμε  τα παραπάνω  έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη καθώς  και  το όπως φαίνεται άγνωστο γεγονός, ότι ο I.Kant  έχει ασχοληθεί συστηματικά και με φιλοσοφικές πτυχές του μεγάλου και λίαν συγκεκριμένου θέματος της ειρήνης ( „Ewiger Frieden“ ) και ότι αυτός και ο άλλος γίγας της παγκόσμιας φιλοσοφίας  Hegel (Διαλεκτική) έχουν εμπεδώσει  επί τη βάση των αναλόγων γνώσεων  των αρχαίων Ελλήνων  την νέα επιστήμη Φιλοσοφία του δικαίου   ( Rchtsphilosophie ),αναγνωρισμένη παγκοσμίως ; Διατί δεν έχουν οι Νεοέλληνες Φιλόσοφοι να αναδείξουν τέτοιες επιτεύξεις ;

Δηγμοσιευθέν στην Καθημερινή.

Συμφέρον, “Χησιμοθηρία”, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά, Φιλία και Συμφέροντα (Ελλάς-Ρωσία)

Συμφέρον, ¨Χρησιμοθηρία”, Διάλογος με Χ. Γιανναρά

Ορθόδοξοι θεολόγοι και ιδιαιτέρως κληρικοί της ορθοδοξίας ( Ρώσοι και Ελληνες ) εξαπολύουν αφηρημένως ηθικολογώντας δριμύτατες επιθέσεις κατά της „Χρησιμοθηρίας“ της Δύσης και πρωτίστως των προτεσταντών επισημαίνοντας εντόνως  την δήθεν ηθική „ανωτερότητα“ στην ουσία του μεσαιωνικού βυζαντινού πολιτισμού που σημαίνει του μυστικισμού και της θρησκοληψίας (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τις δύο  μελέτες περί του πολιτισμού του Βυζαντίου).
Δεν σκοπεύουμε να υπερασπισθούμε την Δύση και τους προτεστάντες, αλλά να ασχοληθούμε συστηματικά και εμπεριστατωμένα με το όντως αιώνιο , ενδιαφέρον αλλά και κάπως δύσκολο πρόβλημα του Συμφέροντος με τα συνώνυμά του Ωφέλημα και Χρησιμότητα. Ο αξιότιμος κ. Γιανναράς μας δίνει εκ νέου αφορμή να κάνουμε πολιτισμένη και εποικοδομητική κριτική.

Θα αποδείξουμε, ότι οι καταβολές αυτών των όρων είναι πράγματι αρχαίες ελληνικές. Ταυτόχρονα θα δείξουμε, με ποιόν τρόπο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για επιστημονικούς σκοπούς τον θησαυρό γνώσεων των αρχαίων ημών προγόνων χωρίς αρχαιολατρικό εθισμό, αρρωστημένη πατριδοκαπηλεία και παλιμπαιδιστική αποφθεγματολογία. Η Δύση ήπιε και περαιτέρω πίνει στην αστείρευτη πηγή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, ενώ οι Νεοέλληνες αντί να πάνε ad fontes ( προς τις πηγές), προτιμούν να διδαχθούν από τους Ευρωπαίους και στα τελευταία από τους Αμερικάνους, τι έχουν διδάξει οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Αυτό είναι από εθνική άποψη αναξιοπρεπές. Και όταν μελετούν τις πηγές, το κάνουν αυτό αποκλειστικά φιλολογικά ή γλωσσολογικά.

Δηλαδή από την εποχή του Κοραή ασχολούμαστε μέσω της Δύσης με τους αρχαίους, αντί να τους μελετήσουμε άμεσα, συστηματικά και να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα ακόμη και για την σημερινή ζωή μας. Αλλά σημειώνεται και ένα άλλο λίαν δυσάρεστο φαινόμενο, το οποίο έγκειται στην άγνοια ή το χειρότερο, στην έμμεση απόρριψη της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς και στην αναζήτηση της επίλυσης των σημερινών προβλημάτων μας στον μυστικισμό και τον ανορθολογισμό του βυζαντινού Μεσαίωνα.

Οι αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι και το συμφέρον

Ευθύς εξ αρχής ήταν το Συμφέρον συνυφασμένο με το Ατομον . Ο ρήτορας Λυσίας το έχει διατυπώσει αυτό σαφέστατα : „Οτι ου περί πολιτείας εισίν αι προς αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω“ ( Δήμου καταλ. απολ. 10 ). Από αυτήν την αντίληψη απορρέει το λογικό συμπέρασμα, ότι το Οφελος του Πολίτου ήταν η βάση της Πόλεως.

Οι Σοφιστές Αντιφών, Καρνεάδης και Πρωταγόρας ήταν πιό συγκεκριμένοι σε ό,τι αφορά το Οφελος για το Ατομον. Ενώ όμως ο Αντιφών σκεπτόταν πρωτίστως το Ατομο, έχει εστιάσει ο Πρωταγόρας την προσοχή του στο Συμφέρον όλης της κοινωνίας. Αυτό είναι όντως καταπληκτικό , συγκλονιστικό και επίσης συγκινητικό για εμάς τους Ελληνες , γιατί 2.300 έτη αργότερα έχει εμφανισθεί ακριβώς η ίδια διαφορά μεταξύ του J. Bentham και του John Mill, όπως παρακάτω θα αποδείξουμε.

Οι εξελιγμένες κοινωνικές και πολιτικές αναγκαιότητες έχουν βαθμιαία επιφέρει έναν συνδυασμό του Συμφέροντος με την Θεωρία του Συμβολαίου, κάτι που είχε και ακόμη έχει μίαν μεγάλη σημασία για επιστήμη και πρακτική.

Στα μέσα του 5ου και στο τέλος του 4ου αι. π.Χ. , όταν η Δημοκρατία της αθηναϊκής Πόλεως βρισκόταν στο crescendo της εξέλιξής της, άρχισε μία συστηματική ενασχόληση με ανθρωπολογικά θέματα και δη με την Εικόνα του Ανθρώπου. Το Ατομον, η αυτοπεποίθησή του και η ισονομία των ελευθέρων πολιτών ήταν οι προϋποθέσεις για την συνοχή της κοινωνίας και της Πόλεως ( κράτους ). Εχει τεθεί το φιλοσοφικό καθώς και πρακτικό ερώτημα, πως λειτουργούν οι δυναμικές σχέσεις μεταξύ των Ατόμων καθώς και μεταξύ των Ατόμων και της Πόλεως.

Οι Σοφιστές Αντιφών και Πρωταγόρας έχουν ως πρώτοι πρεσβεύσει τη κοσμοϊστορική άποψη , ότι η κοινωνία έχει δημιουργηθεί μέσω ενός Συμβολαίου ( Συνθήκη,Συμφωνία ) μεταξύ των αρχικά μεμονομένων Ατόμων. Αυτό ήταν η αφετηρία για την επεξεργασία μίας ολόκληρης Θεωρίας του κοινωνικού Συμβολαίου από τον επίσης ανθρωποκεντριστή, δηλαδή όχι θεοκεντριστή Επίκουρο.

Ο Επίκουρος είχε ως αφετηρία της θεωρίας του επίσης το σκεπτικό, ότι η κοινωνία έχει αποτελεσθεί κατ αρχάς από μεμονομένα Ατομα, τα οποία έχουν συγκροτήσει μέσω συμφωνιών επί τη βάσει του αμοιβαίου ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ( ΩΦΕΛΗΜΑΤΟΣ , ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ) και της αποφυγής της βίας μία μεγάλην οντότητα, την ανθρώπινη κοινωνία.

Ο Επίκουρος έχει εφαρμόσει την Θεωρία του Συμφέροντος όχι μόνον επί της κοινωνίας, της Πόλεως και των νόμων, αλλά και επί της φιλίας ( „Κάθε φιλία επιλέγεται ως αυτοσκοπός. Αυτή όμως έχει την απαρχή της στο όφελος“), των καλών τεχνών ( „Η καλή τέχνη είναι μία μέθοδος, η οποία δημιουργεί το χρήσιμο για την ζωή „) καθώς και επί της επιστημονικής εργασίας του ερευνητού ( „ Με μεγάλη ειλικρίνεια επιθυμώ να ανακοινώσω ως ερευνητής σε όλους τους ανθρώπους, τί είναι γι αυτούς χρήσιμο… „) .

Η Θεωρία του Συμφέροντος είναι αναπόσπαστο μέρος όλου του επιστημονικού οικοδομήματός του, το οποίο βασίζεται στην Ευδαιμονία και ιδιαιτέρως στην Ηδονή. Το τελευταίο ήταν λόγος να τον συκοφαντήσουν οι αντίπαλοί του, χωρίς να λάβουν υπ όψη , τί αυτός εννοούσε με Ευδαιμονία και Ηδονισμό : „Δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς ηδονικά, χωρίς να ζει με ορθοφροσύνη, αξιοπρεπώς και δίκαια“. Σην πραγματικότητα έχει ο Επίκουρος προσδώσει στις „πνευματικές απλαύσεις“ προτεραιότητα έναντι των υλικών απολαύσεων.

Γάλλοι και Αγγλοι φιλόσοφοι

Εφιστώ την προσοχη των αξιότιμων αναγνωστών στο να διαβάσουν πολύ προσεκτικά το παρακάτω κείμενο, γιατί εμπεριέχει το νοηματικό και μεθοδικό κλειδί για την καλύτερη κατανόηση των θεωρητικών και επιστημονικών βάσεων σημαντικών πτυχών του παρόντος Κύκλου Πολιτισμού της Δύσης. Τον 17ο/18ο αι. έχουν ασχοληθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες πρωτίστως υλιστές φιλόσοφοι με τον Ευδαιμονισμό και το ζήτημα της Χρησιμότητας ( Συμφέρον, Ωφελος ).

Ο Γάλλος Holbach χρησιμοποιούσε την λέξη Χρησιμότητα υπό την έννοια της συμβολής κάθε ανθρώπου για την „ευτυχία των συνανθρώπων του“, αν και „αυτή είναι απαραίτητη για την δκή του Ευδαιμονία “.

Ενώ όμως αυτός προτιμούσε την Χρησιμότητα για όλόκληρη την κοινωνία, την περιόρισε ο Helvetius στην ιδιοτέλεια κάθε Ατόμου. Αυτός έχει διατυπώσει την αντίληψη, ότι το Συμφέρον („interet prive“) είναι „το μοναδικό κριτήριο για τις πράξεις του ανθρώπου“ . Ανήκει στους πρώτους φιλόσοφους , οι οποίοι έχουν συνδυάσει το Συμφέρον με την ηθική γράφοντας, ότι οι ηθικές απόψεις είναι συνέπειες των αντιλήψεων περί του Συμφέροντος.

Το αντίθετο από τον Helvetius έχει πρεσβεύσει ο περίφημος J.J. Rousseau (“contrat social”: “Κοινωνικό Συμβόλαιο”) . Το συμφέρον ανήκει μεν στην φύση του ανθρώπου, αλλά θα ήταν δυνατόν μέσω της διαπαιδαγώγησης να γίνει αυτό κινητήρια δύναμη για ηθικές πράξεις („interet moral“, „ amour de l ordre“), κάτι που δύναται να επιφέρει την „volonte general“( „γενική βούληση“) ως γενική ψυχολογική βάση της αστικής κοινωνίας.

Ενώ οι Γάλλοι έχουν ασχοληθεί πρώτα από όλα με τις φιλοσοφικές και ηθικές πτυχές του Συμφέροντος, ο Αγγλος Jeremy Bentham έκανε κάτι το πρωτότυπο συνδυάζοντας το Συμφέρον με την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ! Αυτός εγινε διεθνώς φημισμένος ως θεμελιωτής του Ηδονιστικού Ουτιλιταρισμού (Ηδονιστική Χρησιμότητα ). Σύμφωνα με την Αρχή της Χρησιμότητας εξαρτάται η ηθική ποιότητα των ανθρωπίνων πράξεων από το εάν μεγενθύνουν την ευτυχία όλων των Ατόμων, τα οποία έχουν κάποια σχέση με αυτές ( Ιδέ το κύριο έργο του „An Introduction to the Principles of Morals and Legislation“).

Σύμφωνα με την δική του αντίληψη περί του „καλού του συνόλου“ αυτό εξαρτάται από τα συμφέροντα των πολιτών . Μέσω του Ουτιλιταρισμού ερμηνεύεται θεωρητικά το ανθρώπινο πράττειν υπό το νόημα , ότι η επίτευξη του Ωφελήματος είναι το κινητήριο μοτίβο των πράξεών του.

Στην περαιτέρω επεξεργασία και εξέλιξη του αγγλικού Ουτιλιταρισμού έχει συμβάλλει και ο John Mill ( Ιδέ το περίφημο σύγγραμμά του „Utilitarianism“). Μεταξύ άλλων γράφει :“Θα ήθελα εκ νέου να επαναλάβω, ότι οι αντίπαλοι της Ωφελημιστικής Αρχής σπάνια το αναγνωρίζουν : Οτι η ευδαιμονία, η οποία αποτελεί για τον ουτιλιταριστικό μοραλιστή το ηθικόν μέτρον , δεν είναι η δική του ευδαιμονία του ενεργούντος, αλλά όλων των συμπραττόντων“.

Το κύριο μήνυμά τους είναι το εξής : Μεταξύ της ατομικής και της γενικής Ευδαιμονίας δεν επιτρέπεται ουδεμία αντίθεση, δηλαδή να σκέπτεται το συγκεκριμένο Ατομο φυσικά το δικό του, αλλά και ταυτόχρονα και την Ωφελημότητα για όλην την κοινωνία. Και αυτό δεν λαμβάνεται υπ όψη εκ μέρους των γενικά ηθικολογούντων Θεολόγων ιδιαιτέρως της Ορθοδοξίας.

Ο Bentham και o Mill έχουν θεμελιώσει τον αγγλικό Ουτιλιταρισμό, ο οποίος εκπέμπει ένα ενδιαφέρον μήνυμα : „ the greatest happines of the greatest number“). Αλλά μέσω αυτής της θεωρητικής τοποθέτησης έχει δικαιολογηθεί ο φιλελευθερισμός, σύμφωνα με τον οποίο η μεγέθυνση του Οφέλους του ενός μπορεί να επιφέρει την μεγέθυνση του Οφέλους όλης της κοινωνίας.

Ειδικά η άποψη του Bentham έχει οδηγήσει με συνέπεια στο credo των πολυποίκιλων σχολών του ρεαλισμού. Ο Bentham δεν θα μπορούσε να φαντασθεί, ότι κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες (παγκοσμιοποίηση) η θεωρία του έχει παραμορφωθεί στον τρισκατάρατο Νεοφιλελευθερισμό και στα τερατώδη „hedge funds“, τα οποία έχουν καταστρέψει την οικονομία ιδίως των αδύναμων χωρών.

Θα ήταν εν τούτοις εσφαλμένο και άδικο να βγάλουμε όπως ο κ. Γιανναράς τα συμπεράσματα , ότι όλη η Δύση σκέπτεται αποκλειστικώς χρησιμοθηρικά και δεν έχει ουδόλως ηθικές αρχές, και ότι οι ορθόδοξοι πληθυσμοί των φτωχών χωρών κατέχουν μίαν „ηθική ανωτερότητα“. Φτάνει πια ο βαλκανοανατολίτικος σουρεαλισμός. Ωρίμασε ο χρόνος να αποκτήσουμε επί τέλους ένα μίνιμουμ αυτογνωσίας. Αρκετά έχουμε διεθνώς ρεζιλευθεί.

Πληροφορία:

Το παρόν κείμενο είναι μία πολύ μικρή περίληψη ενός συγγράμματος αφιερωμένου στον έξοχο Επίκουρο : Panos Terz, Interessentheorie . Eine Studie im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtsphilosophie, In honorem philosophi Graeci, praestabilis Epicuri ( Προς τιμήν του εξόχου Ελληνος φιλοσόφου Επικούρου ), in : Papel Politico, Pontificia Universidad Javeriana, Facultad de Sciencias Politicas y Relaciones Internacionales, 1/14/2009, pp. 223-272.

Πρόκειται για έναν ακαδημαϊκό τρόπο να εκφράσουμε τον θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη μας απέναντι στους φωτοδότες προγόνους μας. Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο με τις πολυάριθμες παραπομπές στο Ιντερνετ.

Στο Μπλογκ μου υπάρχει υπό τον τίτλο “Interessentheorie” ένα κείμενο με σύντομες περιλήψεις στα Αγγλικά και στα Ισπανικά και με μία εκτενή περίληψη στα Γερμανικά καθώς και ένα άρθρο με τον τίτλο “Συμφέροντα-Ισορροπίες-Συμμαχίες-Διπλωματία”. Η συστηματική ενασχόληση με αυτό το θέμα άρχισε ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 70  του περασμένου αιώνα. Περί του θέματος υπάρχουν και άλλες μελέτες μου. Παράκληση : Εποικοδομητική κριτική.

Παρατηρήσεις

α )Το κείμενο ανήκει στην κατηγορία των εκλαϊκευμένων επιστημονικών άρθρων.
β ) Το κείμενο έχει δημοσιευθεί ως σχόλιο στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ως συστηματική αντιπαράθεση με τον Χ. Γιανναρά.Την τελευταίαν φορά(20.7.14, 16.7.17).

——————————————————-

Συμφέρον του Συνόλου, Ατομικό Συμφέρον

Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη «Περί του contrat social» (Κοινωνική Συνθήκη) υπό  την μορφή του συντάγματος). Στις εξελιγμένες κοινωνίες είναι επίσης αυτονόητο, ότι το συμφέρον του συνόλου προέχει των ατομικών συμφερόντων.
Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την αστική επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη. Αυτό ίσως συμβεί στο απώτερο μέλλον. Καθημερινή.

———————————————

Το Γενικό Συμφέρον στην κοινωνία

έχει επισημανθεί ήδη από τον Δημόκριτο και τον Επίκουρο. Ο Αριστοτέλης το ονόμασε ¨το κοινόν καλόν” και το έχει παραλάβει ο Thomas Aquin (φιλόσοφος και θεολόγος) και το ονόμασε “commune bonum”.
Αργότερα έχει εισαχθεί στα σύγχρονα συντάγματα των προηγμένων χωρών.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΉ Γενικού Συμφέροντος προϋποθέτει το ΑΤΟΜΟ και τον ΠΟΛΙΤΗ (Citoyen, Γαλλική Επανάσταση,1789), ο οποίος αναγνωρίζει την διαλεκτκή αλληλοεξάρτηση διακαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε το Ατομο , ούτε ο σύγχρονος Πολίτης , γι αυτό δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί το σύνταγμα.
Οι Νεοέλληνες στην πλειονότητά τους δεν είναι Ευρωπαίοι,αλλά πρωτίστως Βαλκανοανατολίτες. Το Βήμα (11.6.15)

———————————————

Οχι φιλία μεταξύ πολιτικών ή κρατών, αλλά συμφέροντα !

Υπενθυμίζω τον ρήτορα Λυσία :„Ότι ου περί πολιτείας εισίν αι πρός αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω“ Λυσία ( Δήμου καταλ. απολ. 10 ) : “Οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ των ανθρώπων αφορούν όχι το πολιτικό συστημα, αλλά το ατομικό συμφέρον του καθένα„.
Ο Επίκουρος έχει εμπεδώσει ολόκληρη θεωρία περί του συμφέροντος. Εγραψε μεταξύ άλλων (τσιτάτο από μνήμη) : Η φιλία στηρίζεται αυτονοήτως στο αμοιβαίο συμφέρον.
Υστερα από δύο χιλιάδες χρόνια έχει διατυπώσει ένας από τους μαγαλύτερους φιλόσοφους του κόσμου, o Γερμανός Ηegel το εξής : “Interessen bestimmen das Handeln der Menschen und der Völker” ( “Συμφέροντα προσδιορίζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων και των λαών”).

Εαν θέλετε να εμβανθύνετε, ιδέ στον Ιστότοπό μου την το 2009 ήδη δημοσιευθείσα μελέτη σε ένα επιστημονικό περιοδικό “Interessentheorie im Koordinatensystem von Philosophie. Epistemologie und Völkerrechtssoziologie” . Καθημερινή (1.2.15)

——————————————–

Σχέσεις Ελλάς-Ρωσία, Φιλία ή Συμφέροντα

Τί γράφουν οι Ευρωπαίοι ιστορικοί ομόφωνα περί της Ρωσίας και των Βαλκανίων , ιδιαιτέρωςτης Ελλάδας.

1. Η Ρωσία θεωρούσε επί αιώνες τον εαυτό της ως την “Τρίτη Ρώμη”. Από αυτή την γενική τοποθέτηση έβγαζε το δικαίωμα να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη.

2. Η Ρωσία επιθυμούσε διακαώς να αποκτήσει πρόσβαση στην Μεσόγειο. Αυτή η επιθυμία έχει εκπληρωθεί κάποτε στην Αλβανία ( βάση υποβρυχίων) και στην σημερινή Συρία (βάση ναυτικού). Γι αυτό υποστηρίζει η Ρωσία το καθεστώς της Συρίας.

3. Ο ορθόδοξος κλήρος της Ρωσίας το θεωρούσε ιερόν καθήκον του να προστατεύσει τους ομόθρησκους στα Βαλκάνια.

4. Και κάτι το προσωπικό : Οταν άρχισε η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Ελληνες μεταξύ αυτών και οι έγκυες γιαγιάδες μου προσπαθούσαν να φτάσουν με βάρκες στα ρωσικά πλοία που βρισκόταν άπεναντι από την Τραπεζούντα.
Εν τω μεταξύ άρχισαν να κατευθύνονται οι Τούρκοι προς την παραλία. Τότε απεφάσισαν οι δικοί μας υπό την αρχηγία κάποιου προγόνού μου να αναχαιτήσουν τις επιθέσεις των Τούρκων. Πραγματικά πέτυχαν μεν τον σκοπό τους , αλλά όταν άρχισαν να τελειώνουν τα πυρομαχικά τους αυτοκτόνησαν όλοι για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων που ούτως ή άλλως θα τους έσφαζαν.

Τα ρωσικα πλοία υποδέχθηκαν τους κατατρεγμένους και τους μετέφεραν στην Γερωργία από όπου λίγο αργότερα ο Καζαντάκης σαν εκπρόσωπος του Διεθνούς Ερυρθρού Σταυρού τους μετέφερε στην Ελλάδα.
Η μητέρα μου ζει ακόμη (97 ετών) και φυσικά αισθάνεται απέραντη ευγνωμοσύνη έναντι των Ρώσων.

Σύγκριση : Στα πλαίσια του μακελειού στην Σμύρνη, πετσόκεβαν οι Τούρκοι του Μικρασιάτες Ελληνες, πολλοί προσπαθούσν να φτάσουν στα πολεμικά πλοία των Αγγλων και Γαλλων, αλλά αυτοί όχι μόνον δεν τους επέτρεψαν να μπουν στα πλοία, αλλά τους πετούσαν στη θάσλασα ή τους έκοβαν τα χέρια γα να μην ανέβουν στα πλοία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξυ των Ρώσων και των Δυτικών.

Εγώ προσωπικά αγαπώ τον ρωσικό λό, αλλά όχι τον Πούτιν. Ετερον εκάτερον. Καθημερινή (1.2.15)

 

 

Σουρής, Γεώργιος και η Νεοελληνική Νοοτροπία

Ο Γεώργιος Σουρής και η νεοελληνική Νοοτροπία

Ο Γεώργιος Σουρής έγραψε  καταπληκτικά ποιήματα.
Πηγή : γεωργιου σουρη, ο φασουλης φιλοσοφος και άλλα ποιήματα, δωρικος, Αθήνα, 1985.

Από τον πρόλογο εκ μέρους του εκδότη : Πρόκειται για κοινωνικοπολιτική σάτιρα. Τα ποιήματα είναι γραμμένα με σκοπτική σφοδρότητα και καλοπροαίρετη διάθεση. Καυτηρίασε τα ελαττώματα και εξύμνησε τα προτερήματα της ρωμαίικης ψυχής. Ηταν βαθύς γνώστης της.

Ο Γεώργιος Σουρής γεννήθηκε το 1853 στη Σύρο και πέθανε το1919 στην Αθήνα.Στα ποιήματά του αντικατοπτρίζεται μία κοινωνία των κομματαρχών, των τραμπούκων,  των αμφίβολων εθνοπατέρων, των προεκλογικών υποσχέσεων και των μετεκλογικών υπαναχωρήσεων ,των θνησιγενών κυβερνήσεων, των πολέμων και των εκστρατειών. Κατείχε μία κοφτερή ρωμαίικη ματιά και μία δηκτική γλώσσα

Μερικά μανιτάρια από διάφορα ποιήματα :

-”βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους θέλω

και στρίβω το μουστάκι μ αγέρωχο πολύ”.

–”τον Ελληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,

κ απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ”.

–”Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,

απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…

–”Μ αρέσει ο παράδεισος, αλήθεια,

χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό”.

–”Δεν έχω κέφι για δουλειά,

πάλι με δέρνει τεμπελειά.

“–”Καλά θαρρώ πως τα λεγε για τους Ρωμηούς κι εκείνος ο Γιουβενάλης

ο γνωστός, σατιρικός Λατίνος, πως στην εξυπνάδα,

τον Ρωμηό κανένας δεν τον φτάνει,

ό,τι τον θέλεις γίνεται κι ό,τι κι αν θέλεις κάνει,

γι αυτόν κανένα δύσκολο δεν βρίσκεται στην σφαίρα,

μπορεί και σαν τον Ικαρο να πάει στον αέρα”.

–”Ηθελα Φαρδούλης να μαι , λαοπρόβλητος σωτήρ,

και των εργατών πατήρ, …

Ηθελα προστάτης να μαι του λαού του φουκαρά,

κι ο λαός μου μια χαρά

να με κάνει δυνατό κι είδωλό του λατρευτό”,

“Να προέχω λαμπερός, μεταξύ πολλών ειδώλων

και να παίζω κρατερός λαϊκού σωτήρος ρόλον.”

–”Σε βλέπω δεν εσπούδασες ούτ αρχαιολογία

και είσαι πρώτος μοναχά εις την πολυλογία”.

–”Του κρέατός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα,

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα”.

–”Ο ένας και ο άλλος με γελά κι εγώ μ αυτούς γελώ,

ψέματα όλοι μου πουλούν και ψέματα πουλώ,

κι έτσι διαβαίνει ο καιρός”.

– “Πάψε Μούσα, να είσαι σκαρτάδα,

έλα λίγο και σύ εις την πράξη,

συλλογίσου πως ζεις στην Ελλάδα,

κι εδώ είναι “ποιός πρώτος θ αρπάξει.

–”Ου να χαθείς κηφηναριό…στων μελισσών το σμήνος,

εσύ ζηλεύεις μοναχά την θέσιν του κηφήνος,

και θέλεις πάντα χάρισμα να τρώγεις στην κυψέλην,

οπόταν είσαι μάλιστα γιγαντομάχος Ελλην”κλπ.

Καθημερινή (13.7.15)

 

–Γεώργιος Σουρής (Συνέχεια)

-Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

-Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

-Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο,

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει

στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

-Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

-Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

-Και ψωμοτύρι και για καφέ

το ‘’δε βαρυέσαι’’ κι ‘’ωχ αδερφέ’’.

-Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς σαν πιάσει πόστο:

δερβέναγάς.

-Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

-Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»

 

–Γεώργιος Σουρής (Συνέχεια)

Ποιός είδε (το ωραιότερο ποίημά του)

-Ποιος είδε κράτος κλασικό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

-Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς

Ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

-Να χει Βουλή ωσάν κι αυτή

Με Τσουτσουνάτο βουλευτή,

να γεμίζει κάθε μέρα

από λόγια τον αέρα;

-Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

 

Να χει και άνδρες  θηλυκούς,

Σακατεμένους, φθισικούς,

Να τους δέρνουν , να τους γδύνουν,

Και φωνή να μην αφήνουν ;

 

Να θέλει δα κι απ την Τουρκιά,

Χωρίς να ρίξει τουφεκιά,

Χίλιες χιλιάδες στρέμματα,

Ν αυξήσει με τα  ψέμματα;

(σελίδα 20 στην προαναφερθείσα πηγή)

Habermas Jürgen, Κοινωνιολόγος-Φιλόσοφος

Ανθρωπιστής, Κοινωνιολόγος-Φιλόσοφος

Ο Jürgen Habermas θεωρείται ως ο παγκοσμίως κορυφαίος Κοινωνιολόγος -Φιλόσοφος (Sozialphilosoph) .

Μάλλον δεν υπάρχει πανεπιστήμιο, όπου αυτός δεν διδάσκεται. Εν γνώσει όλου του περίφημου έργου του καθώς εν μέρει και του πρακτικού βίου του τον αξιολογώ ως εντιμότατο άνθρωπο, μεγάλο ανθρωπιστή και γνήσιο δημοκράτη με αριστερές τάσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι σε πολιτικά θέματα έχει πάντα δίκαιο.

Πληροφορία : Στα πανεπιστήμια των προηγμένωνχωρών υπάρχουν υπερεξειδικευμένες φιλοσοφικές έδρες : Πολιτική Φιλοσοφία (Politische Philosophie), Πολιτιστική Φιλοσοφία (Kulturphilosophie), Κοινωνική Φιλοσοφία (Sozialphilosophie), Φιλοσοφία του Δικαίου Rechtsphilosophie). Εδώ πρόκειται για την συστηματικοποίηση των επιστημών. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι μεταξύ των υφίσταται ένα κινεζικό τείχος. Το Βήμα (25.6.15)

Αξιολόγηση Πολιτικών, Ποιά Κριτήρια ; Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν

Αξιολόγηση με ποιά κριτήρια ;
(O γνωστός αντιευρωπαϊστής δημοσιογράφος Γεώργιος Μαλούχος απεκάλεσε τον πρόεδρο του Eurogrup αχυράνθρωπο κλπ.). Αλλά τα νεοελληνικά κριτήρια για την αξιολόγηση ευρωπαίων πολιτικών δεν είναι ακόμη ευρωπαϊκά, αλλά βαλκανοανατολίτικα.

Συγκεκριμένα αποτελούν ένα τριτοκοσμικό μείγμα από έλλειψη του κοινού νου (common sense), της αυστηρής λογικής σκέψης ,της αυτογνωσίας, των πολιτισμένων τρόπων έκφρασης και πέραν τούτου είναι ενδειξη της λεκτικής ασυδοσίας, της προκλητικότητας, του συγκρουσιασμού, του τσαμπουκά και της λίαν ενοχλητικής υπερεξυπνάδας (όλοι τα ξέρουν όλα). Το Βήμα (3.5.15 )

——————————————————

Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν

Η αξιολόγηση πολιτικών δεν είναι ζήτημα συμμπάθειας ή αντιπάθειας ή και εχθρότητας. Οποιος θέλει να αξιολογήσει ακόμη και τόν εθχρό του δέον να το κάνει αυτό τελείως αντικειμενικά και να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες.

α) Προτού αναλάβει η Θάτσερ βρισκόταν η αγγλική οικονομία λόγω του κρατισμού και των αναρχικών συνδικαλιστών σχεδόν σε ιταλικό επίπεδο. Μέσω των τεράστιων ιδιωτικοποιήσεων και της σύντριψης της παντοδυναμίας των συνδικαλιστών έχει επιτευχθεί η οικονομική άνοδος της τότε Μεγάλης Βρεταννίας.

β) Ο πρώην ηθοποιός Ρήγκαν είχε ως ύψιστο σκοπό του μέσω πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων να “γονατίσει” (δική του έκφραση) την πάλαι τότε κραταιά Σοβιετική Ενωση.
Εχει πλήρως επιτύχει την επιδίωξή του. Βαθμιαία άρχισε η οικονομική κατάρρευση της ΣΕ, γιατί η οικονομία της αποτελούσε μόνον 25% της παραγωγικότητας των ΗΠΑ !!! (σήμερα σύμφωνα με τον Πούτιν μόνον 30%).

Ευκαιρίας δοθείσης ας επισημάνουμε και κάτι πιό συγκεκριμένο για την Ελλάδα :

Είναι τόσο πεπεισμένοι οι αιθεροβάμωνες, φαντασιόπληκτοι και άκρως εξωπραγματικοί πολιτκοί του ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο διεθνής ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ θα τους επιτρέψει ύστερα από την κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” να κάνουν μετακομμουνιστικά πειράματα στην μικροσκοπική Ελλάδα ; Θα τους διαλύσουν. Αυτό δεν σημασίνει, ότι χαίρομαι, αλλά είμαι οπαδός του πολιτικού ρεαλισμού, μίας άγνωστης λέξης στην ΑΚΡΑ Αριστερά. Καθημερινή (10.5.15)

Γερμανία, Ευρωπαϊκή Οικονομική Υπερδύναμη, Νεοέλληνες “Γερμανομάχοι”, ¨Γερμανοκτόνοι”, “Γερμανοφάγοι”

Γερμανία ,Οικονομική ευρωπαϊκή υπερδύναμη

Αντανάκλαση της πραγματικότητας :
Η σημερινή Γερμανία έχει βγάλει με επιτυχία τα συμπεράσματα από το παρελθόν και έχει εξελιχθεί σε οικονομική ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ της Ευρώπης, ενώ οι πρώην μεγαλοδυνάμεις Μεγάλη Βρεταννία και Γαλλία έχουν οικονομικά καταρρεύσει. Αυτή η πτυχή της ισχύος είναι στο παρόν καθοριστική και όχι ο στρατιωτικός παράγοντας.
Ο πολεμικός βερμπαλισμός κυριαρχεί τουναντίον στην σελίδα του κ. Μαλούχου (Το Βήμα).

Διευκρίνιση :
α) Ο κ. Μαλούχος είναι δημοσιογράφος γνωστός ως «γερμανομάχος», «γερμανοκτόνος» και «γερμανοφάγος”.
β) Χρησιμοποιεί στα πολυάριθμα άρθρα του συχνότατα στρατιωτικούς-πολεμικούς όρους, γιατί αυτό είναι κάτι το ανέξοδο και ευκολότατο. Δηλαδή με λόγια κόβει και ράβει ). Το Βήμα (8.5.15)

——————————————————-

“Γερμανομάχοι”, ¨Γερμανοκτόνοι”, “Γερμανοφάγοι” Βερμπαλιστές

Λόγω επιστημονικού  ενδιαφέροντος  μελετώ συστηματικά τα σχόλια σe Blogs της ηλεκτρονικής έκδοσης ελληνικών εφημερίδων , ιδιαιτέρως του Βήματος και εδώ πρωτίστως της σελίδας του κ. Μαλούχου και βγάζω συμπεράσματα γενικά περί της νεοελληνικής νοοτροπίας. Ιδού τα προσωρινά συμπεράσματα, τα οποία ισχύουν για τα περισσότερα “σχόλια”:

1. Πολύ χαμηλό έως χαμηλότατο μορφωτικό και πολιτιστικό και εν  μέρει παιδαριώδες διανοητικό επίπεδο. Έχουμε πολλάκις την εντύπωση, ότι πρόκειται για ηλίθιους. Διαπιστώνουμε και μαζικά φαινόμενα αθυροστομίας και μεγαλοστομίας.

2. Προσβολή της μητρικής γλώσσας μέσω λεκτικών βαρβαρισμών Σε πολλές περιπτώσεις αποτελείται η “τοποθέτηση” από μεμονομένες και ασυνάρτητες λέξεις η από βρισιές σε επίπεδο του πεζοδρομίου η και του χαμαιτυπείου.

3. Σε αφάνταστο βαθμό αφ ενός μεν έλλειψη συγκεκριμένων γνώσεων , αφ εταίρου δε ο συνήθης νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός ιδίως των οπαδών της άκρας Αριστεράς, οι οποίοι έχουν ροπή στο να κάνουν επίδειξη ανύπαρκων ή ψευτοεπιστημονικών γνώσεων. Αυτό το δυσάρεστο φαινόμενο έχει στους  Αριστερούςσε όλην την Ευρώπη  παράδοση.

4. Μερικοί ανοίγουν το βιβλίο της ψυχής τους . Έτσι διαπιστώνει ο αντικειμενικός παρατηρητής, στην περίπτωσή μου μελετητής, ψυχικές αρρώστιες, συμπλέγματα μίας ανύπαρκτης “ανωτερότητας” , σχιζοφρένεια η και ρατσιστικούς παροξυσμούς σε οπαδούς της φασίζουσας άκρας Δεξιάς, ανέξοδο, λίαν ενοχλητικό και ολίγον τι γελοίο υπερπατριωτισμό στους οπαδούς των Αν.Ελλ., βαλκανοανατολίτικο τσαμπουκισμό, εν μέρει και την “Λογική του παραλόγου” ( Στέλιος Ράμφος, Η λογική της παράνοιας, Αθήνα 2011 ), πάμφθηνο συναισθηματισμό, τελεία έλλειψη δυναμικότητας και αντοχής ( μερικές λέξεις, λίγες γραμμές ), αφάνταστη οκνηρία σκέψης, λεονταρισμούς της δεκάρας κτλ.

Αυτές οι συνήθειες, ιδίως οι βρισιές ρατσιστικού περιεχομένου έχουν ως αντικείμενο και άλλους ευρωπαϊκους λαούς, όπως π.χ. τους Γερμανούς, προ αυτών τους Αμερικανούς και φυσικά πάντα τους Τούρκους, Μερικοί βρίζουν τους Γερμανούς ως Ούνους. Ας εστιάσουμε την ενασχόληση σε μερικά συνηθισμένα προβλήματα :

α ) Ο Αττίλας (5ος αι. μ. Χ.) ήταν βασιλιάς των Ούννων που δεν είχαν ουδεμία εθνοτική σχέση με τους αρχαίους Γερμανούς. Το όνομά του σημαίνει «Πατέρούλης” . Το όνομα Άτα είναι διαδεδομένο σε όλους τους μογγολικούς λαούς, όπως στους Πρωτοτούρκους, αλλά ακόμη και στους σημερινούς Τούρκους. Έτσι ονομαζόταν ο μεγαλύτερος πολιτικός των Τούρκων Κεμάλ «Ατατούρκ ” ( “Πατέρας των Τούρκων”).

β ) Προ του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου έβγαλε ο διανοητικά και ψυχικά προβληματικός Αυτοκράτορας της Γερμανίας Wilhelm ένα λόγο σε γερμανούς στρατιώτες που προετοιμαζόταν να πολεμήσουν στην Κίνα για να χτυπήσουν την εξέγερση των Κινέζων πατριωτών με το όνομα “Μπόξερ”‘ και ιδίως να κατατεμαχίσουν μαζί με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις την Κίνα.
Τους έχει προτρέψει να συμπεριφερθούν απέναντι στους Κινέζους , όπως κάποτε συμπεριφέρθηκαν οι Ούννοι στην Ευρώπη, δηλαδή χωρίς οίκτο !

Αυτό το άρπαξε η γαλλική προπαγάνδα, οι Έλληνες το πήραν από τους Γάλλους και το κράτησαν εσαεί, ενώ σημερινοί Γάλλοι δεν χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις περί των Γερμανών. Επί πλέον, οι δύο φιλικές χώρες είναι από πολλού η κυρία βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, εάν έχουμε σοβαρές γνώσεις και δεν είμαστε θύματα πλύσης εγκεφάλου από άλλους, ιδίως από διανοητικά καθυστερημένους πολιτικούς και μερικούς ανεγκέφαλους και εμπρηστές δημοσιογράφους που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε εφημερίδα, ιδιαιτέρως στο Βήμα και στο Εθνος. Το Βήμα (2.1.14)

Αριστεία Αρετή, Ατομον, Αριστερά Εχθρός της Αριστείας, Προτεσταντισμός-Καλβινισμός και Αριστεία

Προτεσταντισμός-Καλβινισμός  και Αριστεία

H αριιστεία είναι πρωτίστως σε χώρες με
προτεσταντική-καλβινιστική παράδοση εφικτή, γιατί σε αυτές επικρατεί η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία έχει ως γερή βάση την ηθική αξία της ΑΓΑΠΗΣ στην ΕΡΓΑΣΙΑ ( Προτεσταντικό Εργασιακό Εθος, Protestantische Arbeitsethik) καθώς και τον κοινωνικό κανώνα βίου της  ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ Kalvinistisches Leistungsprinzip).

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που ακριβώς αυτές οι χώρες έχουν τα πρωτεία στις κοσμοϊστορικές εφευρέσεις στο καθοριστικό πεδίο των υψηλών τεχνολογιών.

Νέοι Ελληνες επιστήμονες που κατάφεραν μέσω ιδιαιτέρων επιτυχιών να εργασθούν σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά κέντρα ερευνών μαθαίνουν σχετικά εύκολα εκεί, όχι στην Ελλάδα την εξής conditio sine qua non για επιστημονικούς άθλους :

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΑΝΤΟΧΗ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΡΓΑΝΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ,
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΜΟΝΗ, ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ της ΒΟΥΛΗΣΗΣ και ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ.

Γι αυτά είναι υπεύθυνοι οι εκάστοτε πανεπιστημιακοί – διευθυντές των ερευνητικών ομάδων.

iefimerida (17.2.16)

—————————————————

Αριστερά vs Αριστείας

Η απόρριψη της αριστείας εκ μέρους της Αριστεράς
στις χώρες του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” ιδιαιτέρως στην ανωτάτη παιδεία και στους ακαδημαϊκούς κύκλους άρχισε ήδη με τον Μαρξ και κράτησε έως την κατάρρευση του συστήματος. Την θεωρούσαν ως κάτι το μικροαστικό και ως έκφανση αστικής ελίτ-σκέψης.

Αυτή η παράλογη τοποθέτηση κατά της αριστείας έχει κατόπιν θεωρηθεί ως μία από τις σημαντικότερες αιτίες για τα πολυεπίπεδα προβλήματα και τελικά και για την κατάρρευση του ολοκληρωτικού συστήματος.

Εν ολίγοις, επρόκειτο για μίαν από τις πιό καταστροφικές εγγενείς παθογένειες της μαρξιστικής-λενινιστικής Κοσμοαντίληψης και Εικόνας του Ανθρώπου. Δηλαδή δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο, που οι περισσότεροι οπαδοί των άκρων αριστερών και ιδίως των κομμουνιστικών κομμάτων είναι στην πλειονότητά τους καραμπινάτοι τεμπέληδες, οι οποίοι όμως αντικαθιστούν απαραίτητες πράξεις με αέναη και ανέξοδη ψευτοεπαναστατική ρητορική.

Επομένως είναι όλως αυτονόητο να γίνει κάποιος που δεν εργάσθηκε ποτέ στη ζωή του και ούτε καν μπορεί να φαντασθεί, τί είναι δημιουργικότητα και
παραγωγικότητα, σε μία ανεπαρκώς εξελιγμένη  χώρα ακόμη και πρωθυπουργός.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο.

——————————————————–

Αριστεία, Αρετή

Στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο και αργότερα και ως πανεπιστημιακός έχω διαπιστώσει ένα άκρως ενδιαφέρον φαινόμενο του ψυχολογικού ισοφαρίσματος :
Οι αποτυχημένοι και μέτριοι υπογράμμιζαν εντόνως τον δήθεν καλό χαρακτήρα και τις δήθεν αρετές τους .

Εννοούμε τις γενικές, αφηρημένες και πρωτίστως ανέξοδες αρετές ή τις συγκεκριμένες, οι οποίες απαιτούν ιδρώτα, αυτοπειθαρχία, επιμονή, υπομονή ,δυναμικότητα εργατικότητα, συστηματικότητα και μεθοδικότητα ; Γενικά πρόκειται στην ουσία περί της κοσμοαντίληψης και της ΕΙΚΟΝΑΣ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ! Το Βήμα (14.2.15)

————————————————-

Ατομο και Αριστεία

Βασική φιλοσοφική γνώση του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση) : Ανθρωπος – ΑΤΟΜΟΝ- Πολίτης (citoyen) και Κοινωνία – Κράτος.

Στην Ελλάδα όμως σημειώνεται έλλειψη του σύγχρονου  Ατόμου και του συνειδητού Πολίτου.

Η αριστεία έχει ως απαρχή το Ατομο . Αλλά μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας  υφίσταται γνωσιολογικά και οντολογικά μία διαλεκτική αλληλουχία (αλληλοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση).

ιεφιμεριδα, Καθημερινή (25.5.126)

————————————————

Αριστοι και Μέτριοι

Οι άριστοι ενοχλούν τους πολικούς με παρωχημένες αριστερόστροφες αντιλήψεις, τους τεμπέληδες και αποτυχημένους.
Εχω πολλάκις διαπιστώσει σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ότι οι μέτριοι θεωρούν τους άριστους ως μία ψυχολογική πρόκληση και επισημαίνουν κάποιες γενικές και ασαφέις “αρετές” (ψυχολογικό ισοφάρισμα) , τις οποιες αυτοί δήθεν έχουν.
Καθημερινή (14.2.15)

Αντίληψη της Πραγματικότητας, Αλήθεια και Ερμηνεία, Θεωρία και Πραγματικότητα

Αντίληψη πραγματικότητας

Προϋποθέσεις για την σωστή αντίληψη της αντικειμενικής πραγματικότητας : α) Επαρκής νοητική ικανότητα. β) Κατάλληλη μεθοδική προσέγγιση.γ) Ξεκαθάρισμα του μυαλού από άχρηστες και επικίνδυνες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις (μαρξισμός-λενινισμός, θρησκευτικός σκοταδισμός, , υπερεθνικισμός- ανέξοδος υπερπατριωτισμός) . δ) Σαν πολιτικός να έχει στο μαυλό του το γενικό συμφέρον (Δημόκριτος, Επίκουρος) ή το “κοινόν καλόν” (Αριστοτέλης) και όχι το συμφέρον του κόμματος ή την εξουσιομανία του.
ε) Να κατέχει κοινωνική, εθνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση κλπ. Απο ό,τι έχω διαπιστώσει, δεν υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα οι έννοιες κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση, ενώ στις προηγμένες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι αυτές πασίγνωστες. Καθημερινή (22.2.15)

——————————————————

Αλήθεια και ερμηνεία, Κονφούκιος

Σε ό,τι αφορά την αλήθεια, ιδέ ένα κινέζικο ρητό : “Υπαρχουν τρείς αλήθειες : η δική σου, η δική μου και Η ΑΛΗΘΕΙΑ”.
Αυτό σημαίνει αντικειμενική αλήθεια, ενώ η ερμηνεία της είναι υποκειμενική έως βολονταριστική ιδιαιτέρως μέσω του πανίσχυρου τριτοκοσμικού λαϊκισμού με κίνδυνο διαστρέβλωσης.
Ο καθείς ερμηνεύει γεγονότα και φαινόμενα του αντικειμενικού κόσμου κατά το δοκούν και νομίζει ότι καπάρωσε αιωνίως την αλήθεια (π.χ. το ΚΚΕ και η Ορθοδοξία).
Εδώ πρόκειται για την τεθλασμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος, Θωρία της αντανάκλασης). Καθημερινή (21.1.15)

——————————————————-

Θεωρίες-Αλήθεια-Πραγματικότητα

Η αξία θεωριών εξαρτάται από την καταλληλότητά τους να συμβάλλουν στην διεύρυνση του επιστημονικού ορίζοντα και στην επίλυση ακόμη και προβλημάτων του βίου.
Δεν είνα τυχαίο που στα κεντρο- και βορειοευρωπαϊκά πανεπιστήμια υπάρχουν έδρες όχι μόνον της γενικής , αλλά και της Πρακτικής Φιλοσοφίας.

Μεταξύ του υλικού κόσμου και του πνεύματος, του υποκειμενικού και του αντικειμενικού ακόμη και στο ζήτημα της αλήθειας υφίστανται ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΕΣ αλληλοεπιδράσεις. Μεταξύ τους δεν σημειώνεται ένα σινικό τείχος.

Ειδικά στα πεδία των κοινωνικών και των πολιτικών επιστημών είναι κριτήριο για την αλήθεια μίας θεωρίας η πράξη.
Η δημοκριτική Θεωρία περί τον αντικατοπτρισμό μπορεί κάλλιστα να ερμηνευθεί και επί τη βάση της Διαλεκτικής και όχι μηχανιστικά.

Το λαμβάνειν υπ όψη (πνευματικό στοιχείο), ότι ο «Υπαρκτός σοσιαλισμός» έχει αποτύχει παταγωδώς σημαίνει ότι η βασική αρχή του Ιστορικού Υλισμού περί της δήθεν νομοτελειακής εξέλιξης της ανθρωπότητας στον Κομμουνισμό είναι εσφαλμένη.
Και όμως στην Ελλαδα εθελελοτυφλούν νεοκομμουνιστές και ανειροπολούν σε βάρος του λαού. Το παράδειγμα αυτό είναι αντικείμενο της Πολιτικής Φιλοσοφίας , η οποία αποτελεί επίσης ειδική φιλοσοφική έδρα.
Καθημερινή (4.6.15)

 

Ελλάς, Γερμανία, Διεθνείς Σχέσεις, Προσαρμογή

Προσαρμογή, ΕΕ, Γερμανία, Ελλάς, Διεθνείς σχέσεις

Επιγραμματικά : 1. το «γερμανικό πνεύμα” (Καρακούσης, Το Βήμα) ίσον το Αγιον πνεύμα» ; Ο μυστικισμός δεν ωφελεί διόλου. «Συμφέροντα προσδιορίζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων και των εθνών « (Hegel).  2. Η Γερμανία είναι μεν η πρυτανεύουσα μεγαλοδύναμη της Ευρώπης, αλλά όχι ο ηγεμών υπό τον φακό της Θεωρίας των διεθνών σχέσεων. 3. Η ασήμαντη και διεθνώς περίγελη Ελλάδα δεν είναι player στα πλαίσια των διεθνών σχέσεων , ούτε πρόκειται στο μέλλον να γίνει. Ο κ. Κοτζιάς (υπουργός των εξωτερικών) διακατέχεται από αυταπάτες. 4. Η προσαρμογή στην αντικειμενική πραγματικότητα είναι κανώνας της εξέλιξης και προϋποθέτει ορθολογισμό, ρεαλισμό και αυτογνωσία.

5. Οι μαρξιστικές-λενινιστικές αγκυλώσεις πολλών ιθυνόντων πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ μειώνουν την ικανότητα λογικής σκέψης και διπλωματικών ελιγμών. Στον κόσμο τους κυριαρχούν καταστροφικά εξωπραγματικά δόγματα. Το Βήμα (9.3.15)

ΕΕ-Τουρκία, Μωαμεθανοί σε δυτικές Κοινωνίες

Μωαμεθανοί σε δυτικές Κοινωνίες , Μία ρεαλιστική (όχι για όλους ευχάριστη) θεώρηση

Το Ισλάμ (Θρησκεία, Κοινωνία, Κράτος, Δίκαιο) ανήκει στους πιό σημαντικούς Κύκλους Πολιτισμού (terminus scientificus) με την δική του κοσμοαντίληψη και δική του εικόνα του ανθρώπου που είναι διαμετρικά αντίθετη με εκείνη του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού. Αυτό συνεπάγεται, ότι δεν είναι αναγκαίο, ούτε επιθυμητό, ούτε σκόπιμο να γίνει η σημερινή ΙΣΛΑΜΙΚΗ Τουρκία μέλος της ΕΕ.

Εχει ήδη αποδειχθεί, ότι οι μωαμαθανοί στην πλειονότητά τους δεν είναι διατεθειμένοι ή ικανοί να ενταχθούν στις δυτικές φιλελεύθερες και δημοκρατικές κοινωνίες.

Γενικά συμπεράσματα :
1. Μεταξύ των κρατών των διαφορετικών Κύκλων Πολιτισμού πρέπει να εφαρμόζονται οι αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης ιδιαιτέρως ο αμοιβαίος σεβασμός και η ανεκτικότητα. Αυτό είναι στις διεθνείς σχέσεις επαρκές, ενώ η συστηματική και ευρεία μετανάστευση μωαμεθανών στην Δύση είναι μονόδρομη , προβληματική και στο μέλλον ίσως και επικίνδυνη.

2. Οι μωαμεθανοί , οι οποίοι ήδη ζουν στις δυτικές κοινωνίες δέον να σέβονται άνευ εξαιρέσεων τις δημοκρατικές αξίες και τα φιλελεύθερα συντάγματα της Δύσης , ειδάλλως ας επιστρέψουν βαθμιαίως στις χώρες τους, προτού εξελιχθούν σε πέμπτη κολώνα του διεθνούς Ισλάμ.

Καθημερινή (14.3.17)

Λεβέντης και Φιλότιμο στα Ελληνικά και στα Γερμανικά

Λεβέντης, Φιλότιμο στα Ελληνικά και στα Γερμανικα ;
Κάποιος σχολιαστής έγραψε , ότι οι Ελληνικές λέξεις λεβεντιά και φιλότιμο δεν μπορούν να μεταφραστούν στα Γερμανικά. Συμφωνώ με την αξιόλογη της συσχολάστριας Κατερίνα (Ehrgefühl, Tapferkeit) και επαυξάνω : φιλότιμο : Männerehre (Μέννερεερε), Männerstolz (Μέννερστόλτσ), Männerwürde (Μέννερβίρντε). Λεβεντιά : Mannhaftigkeit (Μαννχαφτιχκάϊτ), Mannesmut (Μάννεσμουτ) .

Παρατήρηση : Η λέξη λεβεντιά είναι περσικής προέλευσης με την σημασία γενναίος και ήρθε στην Ελλάδα μέσω της τούρκικης γλώσσας ! Συμπέρασμα : Ακόμη και η γλωσσολογική ομφαλοσκόπηση είναι ενδεικτικό της άκρας ρηχότητας και γελοιότητας των ανεπαρκώς μορφωμένων Ελληναράδων. Βήμα, 17.12.14.

Προτεσταντισμός, Καλβινισμός, Επιτυχίες, Κέρδος, Αποδοτικότητα

Προτεσταντισμός, Καλβινισμός, επιτυχίες

Οι διεθνώς καθοριστικές επιτυχίες στην οικονομία, στην επιστήμη και πρωτίστως στις κοσμοϊστορικές υψηλές τεχνολογίες, στην διοίκηση, στην παιδεία στον πολιτισμό κτλ. στις προτεσταντικές χώρες έχουν  βαθιές πολιτισμικές και θρησκευτικές  ρίζες και δη
α) το εργασιακό ΕΤΗΟΣ  (Arbeitsethik)  ήδη από τον Μεσαίωνα ως κάτι το θεάρεστο ( Προτεσταντισμός ) και

β) την ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΑΡΧΗ της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ( ο επιτυχής , δηλαδή αυτός
που επιτυγχάνει μεγάλο οικονομικό κέρδος, βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του
παραδείσου ) του Καλβινισμού, μίας ιδιαίτερης έκφανσης του Προτεσταντισμού.

Στην ιστορική επιστήμη της προηγμένης Ευρώπης
έχει επικρατήσει η εξής ενδιαφέρουσα άποψη : Ο Προτεσταντισμός στην  Γερμανία
) και ο Καλβινισμός  στην Ολλανδία ( Εμπορικός Καπιταλισμός ) έχουν σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες αποτελέσει τις γενικές βάσεις για την Βιομηχανική Επανάσταση  και την εμπέδωση του  Βιομηχανικού  Καπιταλισμού στην Αγγλία.
.Τα Νέα ( 30.1. 15

———————————————————–

Αποδοτικότητα, λειτουργικότητα, “εμονη στο κέρδος” (κάποιος τα απορρίπτει)

Απάντησή μου

α) Είστε αληθώς πεπεισμένος, ότι η λειτουργικότητα και η αποδοτικότητα είναι κάτι το αρνητικό σε μίαν εξελιγμένη κοινωνία; Αναφέρω και άλλα : δυναμικότητα, μεθοδικότητα, συστηματικότητα, οργανοτικότητα και αποτελεσματικότητα καθώς και ανταγωνισμός.

Εχω διαπιστώσει , ότι στην ελληνική γλώσσα λείπουν οι λέξεις, κανώνας της επίτευξης, κανώνας της εργατικότητας, αγάπη στην εργασία, κρατική συνείδηση, νομική συνείδηση κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τις γλώσσες άλλων νοτιοευρωπαϊκών λαών (π.χ. Ιταλικά, Ισπανικά και Πορτογαλλικά).

Πρόκειται όμως στην ουσία για ιδιότητες που είναι προϋπόθεση για την επιτυχή λειτουργία μίας κοινωνίας. Αυτονοήτως πρέπει ναεφαρμόζονται και ηθικές αξίες. Δεν εννοώ την αόριστη και ανέξοδη ηθικολογία.

β) Η “εμονή στο κέρδος” αποτελεί συστατικό στοιχείο του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος, το οποίο είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ και το οποίο έχει κατατροπώσει τον “Υπαρκτό Σοσιαλισμό”. Ηδη οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν : Salve lucrum : Ζήτω το κέρδος.

Λοιπόν, το κέρδος εμπεριέχει κινητήρια δύναμη για την οικονομική πρόοδο και για τις κοσμοϊστορικές επιτεύξεις των υψηλών τεχνολογιών.

Αλλά ας υπενθυμίσουμε, ότι αυτό το σύστημα είναι στενότατα συνυφασμένο με την αστική Δημοκρατία, το αστικό κράτος του δικαίου, με τις βασικές ελευθερίες , με τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και με το κοινωνικό κράτος.

Παρατήρηση : Δεν υπερασπίζομαι τον καπιταλισμό, αλλά δέον να είμαστε ρεαλιστές. Η εποχή των ουτοπικών ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΩΝ πειραμάτων ( Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Σοσιαλισμός-Λενινισμός-Σταλινισμός) έχει παρέλθει εσαεί.

Καθημερινή (17.1.16)

—————————————–

-Ο κ. Λαφαζάνης έχει δηλωσει το εξής προκλητικό : Τέρμα η Τρόϊκα και τα μνημόνια

Διατί αυτή η βιασύνη σε συνδιασμό με πρωτόγονο λεονταρισμό, αδικαιολόγητη προκλητικότητα, αμετροέπεια, παλιμπαιδιστική έπαρση, επαρχιωτισμό ,απερισκεψία και τριτοκοσμικό ανορθολογισμό ;

Δεν έχετε ουδεμίαν ιδέα από τον τρόπο σκέψης των Βορείων Ευρωπαίων, ιδίως των προτεσταντών που όντως διαθέτουν τα χρήματα. Επιθυμείτε την άκρως επικίνδυνη σύγκρουση μεταξύ του οικονομικά ξεβράκωτου Δαβίδ και του υπερπλούσιου Γολιάθ ; Σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε ; Σκεφθείτε φανατισμένοι και ανεγκέφαλοι νεολενινιστές και τον ελληνικό λαό όχι μόνον με ψευτοεπαναστατικά λόγια. Τα Νέα ( 28.1.15

—————————————–

Λατινική Αμερική , Διάλεξή μου περί του Προτεσταντισμού

Απο τη διάλεξή μου στα πλαίσια επιμόρφωσης των καθηγητών πανεπιστημίου της κολομβιανής ολιγαρχίας το 1999 :

Οι προτεστάντες (προτεσταντική αρχή της εργατικότητας και καλβινιστική αρχή της επίτευξης) έχουν δημιουργήσει τις ΗΠΑ και οι καθολικοί Ισπανοί (αρχή της ήσσονος προσπάθειας και της φυγοπονίας) έχουν βάλλει τις βάσεις της Νότιας Αμερικής.

Δεν ήξερα, ότι μερικοί καθηγητές καταγόνταν από γνωστές οικογένειες των conquistadores ,γερουσιαστών , υπουργών και Latifundistas.

Βρήκα το μπελά μου, η υπόθεση εφτασε έως τον ανώτατο καρδινάλιο και το Υπουργείο Ανωτάτης Παιδείας, αλλά δε συνέβει τίποτα, γιατί ο υπουργός έχει σπουδάσει και αποκτήσει PhD στην  Yale Univer sity. Ορίστε.

Καθημερινή (30.10.16)

Αρχαίοι Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Αρχαίοι Ελληνες Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Τα κείμενα πρωτίστως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ήταν γνωστά στην Ευρώπη μέσω των λατινικών μεταφράσεων . Στην Ανατολή ήταν γνωστά ήδη στον 5ο αι. (Περσία) και στον 8ο αιώνα έχουν μεταφρασθεί στα Αραβικά (Βαγδάτη, Δαμασκός), από τα οποία έχει στην αραβική και κατόπιν στην καθολική Ισπανία συντελεσθεί η μετάφραση στα Λατινικά πολύ πιό νωρίς από την πτώση της Πόλης.

Υστερα από την πτώση της Πόλης έφεραν λόγιοι από την Κωνσταντινουπολη τα έργα των Ελλήνων φιλόσοφων (όχι μόνον του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη) στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Σε αυτό έγκειται η συμβολή τους στην Αναγέννηση. Αλλά στην Βόρεια Ιταλία είχαν ωριμάσει οι οικονομικές , πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες για την κοσμοϊστορική αλλαγή. Αρχισε ήδη να διαφαίνεται η ανερχόμενη εμπορική αστική τάξη, η οποία χρειαζόταν νέες ιδέες όχι όπως στον Μεσαίωνα στα μοναστήρια και στις θεολογικές σχολές.
Για τους ενδιαφερόμενους Ιδέ στο Μπλογγ μου μελέτες περί του αντικειμένου, αλλά εκτενώς και περί του Βυζαντίου χωρίς ακρότητες και υπερβολές. Καθημερινή ( 8.3.15)

Ανθρώπινα Δικαιώματα, Υποκειμενικά (Ατομικά), Ανγτικειμενικά

Ανθρώπινα Δικαιωματα, Ατομικά, “Αντικειμενικά”

Υπάρχουν περί αυτών των ζητημάτων ολόκληρες θεωρίες στα πλαίσια της Φιλοσοφίας του Δικαίου και των Πολιτικών επιστημών.

Προ της Γαλλικής Επανάστασης (1789) έχει χρησιμοποιήσει η ανερχόμενη αστική τάξη μόνον την έκφραση “Droits de l Homme ( «Δικαιώματα του ανθρώπου»). Αυτό σημαίνει, ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι έμφυτα σε κάθε άνθρωπο ( φύσει δίκαιον: ius naturae, ius naturalis : φυσικό δίκαιο) και είναι απεριόριστα.

Αλλά στερα από την επανάσταση κσαι την εμπέδωση της εξουσίας της αστικής τάξης έχει αυτή αντικατασταθεί με την έκφραση ) “Droits du Citoyen ” ( «Δικαιώματα του πολίτου) που σημαίναι, ότι αυτά είναι διατυπωμένα στο σύνταγμα σαν νομική βάση του αστικού πολιτικού συστήματος και μπορούν με νόμους να περιορισθούν. Το σύνταγμα πάλι είναι η συγκεκριμένη νομική έκφραση του «volonte generale“ (γενική βούληση, εννοείται του λαού).
Στις διεθνείς συνθήκες χρησιμοποιείται η έκφραση „human rights“ («ανθρώπινα δικαιώματα»), τα οποία όμως είναι μόνον εν μέρει απόλυτα.

Στα δημοκρατικά καθεστώτα είναι τα δικαιώματα του πολίτου αυτονόητα και ατομικά ή υποκειμενικά (άτομο ίσον υποκείμενο ως φορεάς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ) και σε περίπτωση δυσκολιών έχει ο πολίτης το δικαίωμα να αποτανθεί στο συνταγματικό δικαστήριο.

Στις χώρες του πάλαι τότε “Υπαρκτού Σοσιαλισμού ” ήταν η χρησιμοποίηση της εκφρασης “υποκειμενικά” ή “ατομικά δικαιώματα” σχεδόν απαγορευμένη . Ακόμη και σήμερα συλλαμβάνονται ως εχθροί του συστήματος στην Κίνα αυτοί που απαιτούν τέτοια δικαιώματα.

Στα δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα , τα οποία φυσικά δεν εκφράζουν την πολιτική βούληση του λαού, διατυπώνονται μερικά δικαιώματα σύμφωνα με τις πολιτικές αντιλήψεις του δικτάτορα ή του ολοκληρωτικού συστήματος , αλλά αυτά περιορίζονται πολύ μέσω ειδικών διατάξεων και πέραν τούτου δεν υπάρχει ένα συνταγματικό δικαστήριο, στο οποίο θα μπορούσε να αποτανθεί ο συγκεκριμένος πολίτης. Τα δικαιώματα κατέχουν αντικειμενικό χαρακτήρα ( επιστημονικός όρος), γιατί προέρχονται έξωθεν σαν «δώρο». Τέτοια «δικαιώματα» υπήρχαν στηνΜέση Ανατολή ήδη προ 4 χιλιάδων ετών !

Αυτό ισχύει για όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όπως π.χ. για την ελεύθερη έκφραση της γνώμης , για την ελευθερία της συνείδησης, την ελευθερία των συνδικάτων κλπ. Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (22.3.15).

Συνειδητοποίηση, Πολιτική, Κοινωνική

Συνειδητοποίηση

Η πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση προϋποθέτει πολλά πράγματα :

α) Μία πλατειά σύγχρονη μόρφωση που δεν είναι αποκλειστικά ελληνοκεντρική, ούτε μόνον ευρωποκεντρική , αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης διεθνής. Ειδάλλως δεν είναι ο πολίτης σε θέση να κατανοήσει τις διεθνείς διαστάσεις της λειτουργίας του κράτους του (Ιδέ εδώ και στο Μπλογγ μου το άρθρο « Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, παιδεία, παγκοσμιοποίηση). Η εποχή της υπερεθνικιστικής ομφαλοσκόπησης έχει παρέλθει εσαεί.

β) Μία λογική σκέψη που στην Ελλάδα σημαίνει πρωτίστως μία σκέψη χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες σαν αποτέλεσμα ιδεολογικής και πολιτικής (λαϊκισμός) πλύσης εγκεφάλου. Απλά : 1 και 1 κάνουν δύο. Αλλά στην άκρα Αριστερά κάνουν δέκα και στην άκρα δεξιά 100. Πρόκειται για το γνωστότατο φαινόμενο του νεοελληνικού σουρεαλισμού αλλά πολλαπλασιασμένο.

γ) Μία κριτική σκέψη, η οποία είναι στην ελληνική παράδοση σπάνια. Οι περισσότεροι πολίτες έχουν σαν αφετηρία των πολιτικών επιλογών αποκλειστικά το ιδιωτικό τους συμφέρον, ενώ το «συμφέρον του συνόλου» (Δημόκριτος) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης) είναι σχεδόν άγνωστο (Ιδέ εδώ στο Μπλογγ μου τη μελέτη «Περί της κριτικής σκάψης»).

Λείπουν αυτές οι προϋποθέσεις, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για συνειδητοποίηση , ούτως ή άλλως όχι για «ακαταμάχητη δυναμική των συνειδητοποιήσεων». Γενικά πρόκειται για βασικά ζητήματα παιδείας και μόρφωσης.
Παρόμοια προβλήματα υπάρχουν και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες διαθέτουν γενικά μίαν ανώτερη και ποιό σύγχρονη μόρφωση. Λύση του προβλήματος : εκσυγχρονισμός και εξευρωπαϊσμός όλης της παιδείας. Καθημερινή

Ράμφος Στέλιος, Σύντομη Αξιολόγηση

Στέλιος Ράμφος
Το έργο του κ. Στέλιου Ράμφου (Ρ.) μου είναι γνωστό ιδιαιτέρως από τα δύο του βιβλία „Ο καημός του ενός“ , „Το αδιανόητο τίποτα“ και από ακόμη τέσσερεις νεώτερα βιβλία καθώς και από τις πολυάριθμες διαλέξεις και συνεντεύξεις του. Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω την εντύπωσή μου .
Ο Ρ. είναι πολύ παραγωγικός και σε μεγάλο βαθμό δημιουργικός. Έτσι διαφέρει κατά πολύ από άλλους Έλληνες επιστήμονες, οι οπίοι εργάζονται άμεσα σε πανεπιστήμια και άλλες ανώτατες σχολές. Τοιουτοτρόπως έχει περισσότερη εσωτερική γαλήνη ως προϋπόθεση για δημιουργική επιστημονική εργασία. Σε σύγκριση με αυτόν είναι οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί repetitores (επαναλαμβάνουν τις θεωρίες άλλων).

Ο Ρ. έχει κατορθώσει ως πρώτος Έλληνας στοχαστής να διεισδύσει στα κατάβαθα της νεοελληνικής ψυχής . Η άποψή του περί της εικόνας του ανθρώπου του Νεοέλληνα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και πείθει. Κάτι το λογικότερο δεν διάβασα έως τώρα. Αναμφιβόλως είναι οι λίαν επιτυχείς μελέτες του κατάλληλες για να κατανοήσουμε καλύτερα τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς του Νεοέλληνα. Για αυτό δέον να ασθανόμαστε ευγνώμονες απέναντί του.
Και όμως ας μου επιτρέψει να του κάνω τρεις ίσως απαραίτητες συστάσεις, : Η πρώτη σύσταση αφορά την εφαρμογή της συγκριτικής μεθόδου όχι μόνον με  την εικόνα ανθρώπου του Προτεσταντισμού , αλλα εκτενέστερα και του Καθολικισμού. Η δεύτερη αφορά την ενασχόληση με την εικόνα ανθρώπου και άλλων κύκλων πολιτισμού, π.χ. του Κονφουκιανισμού, του Ισλάμ και του Ινδουϊσμού. Η τρίτη αφορά την μανιχαϊστική μέθοδό του (φως-σκοτάδι), ενώ στην πραγατικότητα σημειώνονται ο αυγερινός και το δειλινό.Το Βήμα

ΟΗΕ, Υποχρεώσεις των Μελών, Γερμανία

Υποχρεώσεις σαν μέλος του ΟΗΕ

Υπάρχει και μία σοβαρή θέαση, η οποία στηρίζεται σε γνώσεις και σε λογική σκέψη :
1.Οταν επιθυμεί ένα κράτος να γίνει μέλος του ΟΗΕ, εξεταζει ο Οργανισμός πρωτίστως δύο πράγματα :
α) Αξιολογείται το ενδιαφερόμενο κράτος σαν ειρηνικό ;
β ) Είναι σε θέση να εκπληρώσει τις πολυποίκιλες υποχρεώσεις, οι οποίες απορρέουν από τον Χάρτη του ΟΗΕ ; Δηλαδή είναι σε θέση, να συμβάλλει στην διασφάλιση της παγκοσμίου ειρήνης και στην επικράτηση της διεθνούς ασφάλειας ; Πιό συγκεκριμένα : Πρόκειται για περιπτώσεις των κατάλληλων και απαραίτητων μέτρων σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII (7ο) του Χάρτη του διεθνούς Οργανισμού, στο οποίο γίνεται λόγος και για μέτρα στρατιωτικού χαρακτήρα.
Κοντολογίς : Η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να συμμετάσχει όχι μόνον σε πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές ενέργειες αλλά και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ που είναι απαραίτητες σύμφωνα με το καταστατικό του. Πέραν τούτου έχει και το δικαίωμα συμμετοχής σε τέτοιες ενέργειες του ΟΗΕ.
Το 1973 έχει εκ μέρους του Οργανισμού διαπιστωθεί, ότι τα τότε δύο γερμανικά κράτη εκπληρώνουν τις προανεφερθείσες προϋποθέσεις και έτσι κατόρθωσαν να γίνουν μέλη του ΟΗΕ.

2. Υστερα από την συγκρότηση του ενιαίου γερμανικού κράτους , έχουν άλλα κράτη εκφράσει πολλάκις την επιθυμία έναντι της Γερμανίας να δραστηριοποιηθεί στις διεθνείς σχέσεις. Οι Γερμανοί πολιτικοί είχαν όμως λόγω του γνωστού παρελθόντως ενδοιασμούς, έως ότου έχει συμβεί κάτι το εκπληκτικό : Οχι το συντηρητικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, αλλά η κυβέρνηση του «Μικρού Συνασπισμού ( Σοσιαλδημοκράτες συν Πράσινοι) και δη ο τότε καγκελάριος G. Schröder και ο υπουργός των εξωτερικών J. Fischer ήταν οι πρώτοι Γερμανοι πολιτικοί , οι οποίοι πρότειναν έναν επαναπροσδιορισμό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, επιδιώκοντας μίαν εξωτερική πολιτική πλέον σαν κανονικό κράτος στις διεθνείς σχέσεις. Εν ολίγοις : Η άποψη του Προέδρου του γερμανικού κράτους J. Gauck έχει συγκεκριμενοποιήσει, αν και πιό ήπια, τα ήδη διατυπωθέντα.

3. Γενικά το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο καθώς και συγκεκριμένα ο Χάρτης του ΟΗΕ προβλέπουν σε μερικές περιπτώσεις την άσκηση ακόμη και βίας με στρατιωτικά μέσα, όταν υπάρχουν οι απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις.
Αγαπητοί αναγνώστες, όπως μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε, μεταξύ της γενικής πολιτικής ή και δημοσιογραφικής τοποθέτησης από το ένα μέρος και της νηφάλιας εκλαϊκευμένης ( διατυπωμένη από επιστημονικά καταρτισμένο, αλλά απλά για να την καταλαβαίνουν και μη επιστήμονες) επιστημονικής τοποθέτησης από το άλλο μέρος υφίσταται μία τεράστια και λίαν ουσιώδης και καθοριστική διαφορά. Chacun a sa place : Ο καθένας στον τόπο (κλάδο) του.
Δημοσιευθέν σαν σχόλιο στο άρθρο του Γ. Μαλούχου «Οι Γερμανοί στα όπλα» , Το Βήμα, (17.6.14 ).

Konfuzianisches Menschenbild,, Hochaktuell

Konfuzianisches Menschenbild hochaktuell

Zunächst eine Binsenwahrheit: Will der Angehörige eines anderen Kulturkreises den Kulturkreis des Westens verstehen, so muss er sich zunächst mit dem westlichen Gesellschafts-und Menschenbild befassen, sonst besteht die Gefahr, aus lauter Bäumen nicht den Wald zu sehen. Gerade dies geschieht in den meisten Artikeln und Kommentaren in der Presse.
Zum besseren Verständnis der chinesischen Innenpolitik ist es unbedingt empfehlenswert, auf das konfuzianische Gesellschafts- und Menschenbild kurz einzugehen, das immerhin seit 2500 Jahren gilt und heute die weltanschauliche Grundlage des Konfuzianischen Kulturkreises darstellt, zu dem auch andere asiatische Länder wie z.B. Japan. Korea, Vietnam etc. gehören. Speziell in China liegt eine Synthese von konfuzianischer Tradition und Hochtechnologien vor, etwa ähnlich wie früher in Europa zwischen dem Prostestantismus und der industriellen Revolution.
Die Hauptmerkmale des Konfuzianismus sind die folgenden :

a) Autoritäres und totalitäres System, früher mit dem Kaiser, heute mit dem Politibüro der KP an der Spitze. Die Demokratie gehört nicht zu der konfuzianischen Tradition (Ausnahmen : Taiwan, Südkorea, Japan ).

b) Hierarchien vorwiegend patriarchalisch ausgerichtet: Respekt gegenüber dem Vater und dem älteren Bruder, alle gegenüber dem Fürsten (jetzt Parteisekretär) , alle gegenüber dem Kaiser ( jetzt Politbüro, „rote Kaiser“).

c) Absolute Priorität der Familie und der Gesellschaft gegenüber dem Einzelnen. Das Individuum im Sinne des Kulturkreises des Westens existiert nicht.
d) Absolute Priorität des Staates gegenüber dem Untertan. Der Citoyen (Bürger) ist nicht vorhanden.

e)Infolgedessen gibt es keine Demokratie und speziell keine subjektiven und einklagbaren Menschenrechte. Die Rechte der Untertanen haben objektiven Charakter und werden von dem Staat gegeben und je nach Belieben wieder rückgängig gemacht. Hierin liegen die meisten innenpolitischen Probleme Chinas.
Jede Berufung auf individuelle Menschenrechte wird als Provokation qualifiziert und mitunter werden die betreffenden Personen als Agenten des Westens diffamiert und bekanntlich hart bestraft. Besonderes große Probleme zwischen dem autoritären Staat und den Intellektuellen gehören eigentlich zu der chinesischen Tradition . Vor etwa 2300 Jahren sind z.B. unter dem berüchtigten Innenminister Han Fei 600 Philosophen lebendig begraben worden, weil sie angeblich „Unruhe unter dem Himmel stifteten“ !

f)Hohe Arbeitsethik (in Europa protestantische), Leistungsprinzip (in Europa kalvinistisches) und Konkurrenzdenken sind Feste Bestandteile des Konfuzianischen Gesellschafts- und Menschenbildes.
Dennoch ist daran zu erinnern, dass die Chinesen sowohl das Widerstandsrecht kannten , als auch in der Antike zwei Mal gewaltige Sozialrevolutionen mit durchschlagendem Erfolg durchgeführt haben. De theoretische Grundlage hierfür lieferte zunächst der Philosoph Möng Dse (3. Jh.v. Chr.) durch das Ge Ming : Entzug des „Mandats des Himmels“ (eine Art Gesellschaftsvertrag) , wenn der Kaiser das Mandat durch die Unterdrückung des Volkes schwerwiegend verletzt hat.
Hieraus kann man ableiten, dass soziale Massenbewegungen durchaus zu der chinesischen Tradition gehören und angesichts sich anbahnender politischer und sozialer Spannungen in der Perspektive es zu größeren Unruhen, sogar zu revolutionären Bewegungen kommen könnte.
Information: Hierbei handelt es sich um ein Konzentrat einer umfangreichen Schrift von mir, die jetzt an einer Vatikan- Universität übersetzt wird und es ist die Veröffentlichung vorgesehen. :Süddeutsche Zeitung (5.7.14.)

Menschenrechtsverletzung, Wann Internationale Angelegenheit ?

Wann ist die Menshenrechtsverletzung eine internationale Angelegenheit ?

Man muss bemüht sein, frei von billigen Emotionen und sachlich zu argumentieren. Insgesamt ziehe ich es vor , politisch neutral zu bleiben, es sei denn, es kommt zu “systematischen , massiven und schwerwiegenden Menschenrechtsverletzungen”.
Hierbei handelt es sich um die Standard-Formulierung des Völkerrechts und speziell des UNO- Menschenrechtskommitees, nach der die Menschenrechtsverletzungen nicht mehr zu den inneren nationalen Angelegenheiten eines Staates gehören, sondern vielmehr die Qualität einer internationalen Angelegenheit erlangen. Dιes hat international Folgen , z.B. Maßnahmen gegen den Staat-Täter bis zu einer „humanitären Intervention“ natürlich unter der Ägide der UNO und nicht wie mißbräuchlich in der Vergangenheit unter der Führung der USA mit katastrophalen internationalen Folgen. Focus  (9.7.14.)

Ναοί Μεγάλοι, ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ

Μεγάλοι Ναοί,
Μεγαλομανία βαλακανομεσοανατολίτικου τύπου

Κε Κοκκόλη, έχετε γράψει πάλι ένα σφαιρικό και λίαν πετυχημένο άρθρο.Το φαινόμενο της μεγαλομανίας σχεδόν όλων των μεγάλων θρησκειών με έχει απασχολείσει πολλές φορές και από πολλού, ιδίως όταν στις αρχές των 60χρονων του περασμένου αιώνα άρχισε στα πλαίσια της ανώτερης εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης μία εντατική συγκριτική ενασχόληση με τις μεγάλλες θρησκείες του κόσμου.

Παράπλευρα έχει βαθμιαία τεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και το φαινόμενο του ναού ( εκκλησία, τέμενος, συναγωγή, τσαμί, παγώδα κοκ.). Έχω διαπιστώσει, ότι οι παγκόσμιες θρησκείες διακατέχονται από την φιλοδοξία να οικοδομούν τεράστιους ναούς. Έχω διερωτηθεί, ποιές είναι άραγε οι κύριες αιτίες γαι το φαινόμενο αυτό.

Με βοήθησε πολύ η άποψη του γερμανού φιλόσοφου Hegel,ο οποίος θεωρείται ως διάδοχος του αθάνατου Αριστοτέλη, ότι τα συμφέροντα είναι η κινητήρια δύναμη των ενεργειών των ανθρώπων και των εθνών. Μόνον η πίστη δεν δικαιολογεί τέτοια μεγαλομανία. Το συμφέρον ( όφελος ) των αρχόντων ( βασιλείς, αυτοκράτορες κοκ. ) , οι κάστες των ιερέων και κοινωνικές τάξεις έκαναν την θρησκεία και τους μεγάλους ναούς εργαλείο για να πραγματοποιήσουν τα διάφορα συμφέροντά τους.

Οι πρώτοι τεράστιοι ναοί π.χ. έχουν οικοδομηθεί στην αρχαία Αίγυπτο, όπου ο Φαραώ ήταν ή υιός του θεού, ή έπαιζε ο ίδιος τον ρόλο του θεού. Η θρησκεία και οι ναοί ήταν η βάση της κοινωνικής ισχύος του εκάστοτε ιερατείου. Κάτι το παρόμοιο έχει συντελεσθεί και στην Μεσοποταμία, αργότερα στην Μέση Ανατολή ( Ιουδαϊσμός, Ισλάμ ) στις Ινδίες ( Ινδουϊσμός ), στην Άπω Ανατολή, στην Νοτιοανατολική Ασία ( Βουδδισμός ) και στον Χριστιανισμό. Πρόκειται για ένα κοινό γνώρισμα των πακοσμίων θρησκειών.

Υπάρχει και μία θρησκοψυχολογική πτυχή του θέματος : Όσο πιό μεγάλος είναι ο ναός, τόσο πιό μικρός αισθάνεται ο πιστός τον εαυτό του. Σε όλες της θρησκείες δεν χρειάζεται κανονικά ο πιστός μεγάλους ναούς για να προσευχηθεί στον θεό του. Η οικοδόμηση επιβλητικών ναών άρχισε στην μεταπολεμική εποχή σε μερικά ισλαμικά κράτη. Πρωτοπόροι ήταν η Λυβίη και το Μαρόκκο. Ο Καντάφι επιδιώκοντας να αναλάβει την ηγεσία του αραβικού κόσμου έχει οικοδομήσει μεγάλους ναούς σε χώρες της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής. Ο βασιλιάς του Μαρόκκου έκανε το ίδιο στη χώρα του με άλλο πολιτικό σκοπό : Ηθελε να δείξει στο λαό του ότι είναι καλός μουσουλμάνος και επομένως πρέπει να καταπολεμήσει τους φανατικούς, οι οποίοι απειλούσαν την εξουσία του. Εχει ως τώρα επιτυχία.

Αλλά γιατί χτίζονται στην φτωχή Ελλάδα τώρα μεγάλοι ναοί ; Όταν το 1995 είδα στην Αίγινα ένα τεράστιο  ναό τρόμαξα. Η παρούσα ξένη συνάδελφος μου είπε , ότι με τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν οι Έλληνες να χτίσουν ολόκληρο πανεπιστήμιο. Αναγκάστηκα να ζητήσω πληροφορίες από τον παριστάμενο ιερέα, αλλά αυτός αντέδρασε εξοργισμένος και είπε μεταξύ άλλων, να ασχολούνται οι άπιστοι ξένοι με τα δικά τους προβλήματα και εκτός τούτου η μεγάλη εκκλησία είναι ένδειξη της επίσης μεγάλης πίστης !

Κατά τη γνώμη μου υφίστανται για αυτό το πολύ δυσάρεστο φαινόμενο οι εξείς λόγοι : α) Ενδυνάμωση της θέσης των κληρικών στην κοινωνία. β)Αντίδραση στην βαθμιαία εξάπλωση του Ισλάμ σε όλον τον κόσμο, όπου χτίζονται μεγάλα τσαμιά ( π.χ. στη Ρώμη το μεγαλύτερο τσαμί έξω από τον ισλαμικό κόσμο ! ). γ) Στα παρελθόντα τριάντα χρόνια έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα η μεγαλομανία ( βίλες σαν ανάκτορα, μεγάλα αυτοκίνητα, μεγάλα ιδιωτικά πλοία, αλλά και τρομερά μεγάλη αρπαχτή και η διαφθορά ). δ) Οι Νεοέλληνες έχουν στην πλειοψηφία τους τη γνωστή νοοτροπία του “Βλαχοδήμαρχου”.

ε) Ιδιαιτέρως οι νεόπλουτοι διακατέχονται από δυνατή ροπή στη μεγαλομανία και στον ναρκισσισμό. Επιθυμούν οπωσδήποτε να μπουν και αυτοί στην ιστορία της χώρας. Τον 19ο αι. έχουν ανακηρυχθεί μερικοί σε ευεργέτες του γένους, πράγμα που είναι σωστό. Όποιος όμως οικοδομεί μίαν επιβλητική εκκλησία μπορεί να ανακηρυχθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη και σε “Ευπατρίδη”!  ζ) Ενα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά στοιχεία της νοοτροπίας των Νεοελλήνων είναι η ενασχόληση με το περελθόν λίγο και με το παρόν όχι δυστυχώς σαν προετοιμασία του μέλλοντος, το οποίο δεν παίζει κανένα ρόλο, εκτός εάν πρόκειται για την Δευτέρα Παρουσία ( Ιδέ και Στέλιος Ράμφος, Ο Καημός του ενός). iefimerida ( 19. 7. 12 )

 

 

Ζώα , Δικαιώματα, Κρήτη causa Σκύλοι, Ανθρωπος και Περιβάλλον στην Ελλάδα

Causa Σκύλοι στην Κρήτη

Στο “Πρώτο Θέμα” στις 15.6.12 έχει δημοσιευθεί μία είδηση με τον Τίτλο “Δι αποκεφαλισμού(!) εκτελούν τις θαλάσσιες χελώνες”. Αυτή η αγριότητα έχει ενδιαφέρει μόνον λίγους αναγνώστες. Έγραψα ένα κάπως εκτενές σχόλιο μάλλον περί της πολιτιστικής και της εθνολογικής πτυχής του σοβαρού ζητήματος. Το σχόλιο δημοσιεύθηκε.

Προ ολίγων ημερών διετύπωσα επίσης από εθνολογική , εθνοψυχολογική και πολιτισμική άποψη ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο δυστυχώς δεν δημοσιεύθηκε. Κατόπιν διάβασα προσεκτικά τα δημοσιευθέντα σχόλια και διεπίστωσα, ότι πάρα πολλά έχουν σαν αντικείμενο την ιδιοσυγκρασία των Κρητικών και μερικά εμπεριέχουν βρισιές, εθνικιστικό πνεύμα, ανοησίες και προσβολές. Το παράξενο έγκειται στο ό,τι στην παρούσα περίπτωση δεν πρόκειται για γνώσεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αλλά πρωτίστως για τον γνωστό νεοελληνικό ανέξοδο υπερσυναισθηματισμό. Ισως φταίει το άρθρο, το οποίο βρίθει από συναισθηματισμό. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την δημοσιογράφο να κάνει μίαν εμπεριστατωμένη και πειστική ανάλυση, δηλαδή να εφαρμόσει μία λογική και σφαιρική μεθοδολογική προσέγγιση σε ένα πολυσυνθέτο και λίαν λεπτό θεμα.
Δεν είμαι τώρα διατεθειμένος να επαναδιατυπώσω την άποψή μου. Θα αρκεσθώ να εντοπίσω την προσοχή σας σε μερικά εθνολογικά , εθνοψυχολογικά και πολιτισμικά προβλήματα της υπόθεσης.

  1. Διαφέρουν οι Κρητικοί, σε ό,τι αφορά την βασική τοποθέτηση έναντι των σκύλων, άλλων ζώων και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος από τους άλλους Έλληνες ;
    2. Έχουν οι Κρητικοί διαφορετικό βασικό κώδικα συμπεριφοράς ; Αν ναί, γιατί ;
    3. Λέγεται, ότι πολλοί Κρητικοί έχουν κλίση σε βίαιες συμπεριφορές, μεταξύ άλλων ότι έχουν την φήμη μαχαιροβγάλτηδων. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποιός άλλος, γειτονικός λαός έχει την ίδια φήμη και γιατί ;
    4. Η εθνολογία ασχολείται ιδίως με την προέλευση, τη νοοτροπία και επίσης με την φυσιογνωμία των λαών. Ξέρω από συγγενείς μου στην Κρήτη, ότι σχετικά πολλοί Κρητικοί έχουν φυσιογνωμίες και ανάστημα σώματος, που διαφέρουν πολύ από τους άλλους Έλληνες. Υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά σε γειτονικούς λαούς ; Αν ναι, πώς είναι κάτι τέτιο δυνατόν ;
    5. Μόνον οι Μουσουλμάνοι συχαίνονται τους σκύλους και τους θεωρούν βρώμικα όντα , τα οποία δεν ανέχονται στα σπίτια τους. Από που προέρχεται άραγε το ασυγκράτητο μίσος των Κρητικών έναντι των σκύλων ;
  2. Απαραίτητες διευκρινίσεις για μερικούς ανίδεους σχολιαστές :
    α) Η Κρήτη είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρώτα έχει εδώ εμφανισθεί ο Μινωϊκός και κατόπιν ο μαθητευόμενος Μυκηναϊκός πολιτισμός.
    β) Όταν η Κρήτη είχε από πολλού ακμαίο πολιτισμό (2600 π.Χ.) ,όταν ακόμη δεν ζούσαν οι γλωσσικά πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ( Ινδοευρωπαίοι) στην Ελλάδα. Έχουν φθάσει στην Ελλάδα περίπου το 2.250 π.Χ.
    γ) Ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ειρηνικός.
    δ) Από την σημερινή Κρήτη προέρχονται σε αναλογία του πληθυσμού οι πιό πολλοί και πιό επιτυχείς Έλληνες επιστήμονες. Διαπρέπουν ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Το Πανεπιστήμιο της Κρήτης έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος.
    ε) Η Κρήτη κατέχει την πρώτη θέση στον ελληνικό Τουρισμό. Έως τώρα δεν άκουσα ούτε ένα παράπονο. Τουναντίον, οι ξένοι τουρίστες είναι πολύ ευχαριστημένοι. Αυτό δεν ισχύει όμως δυστυχώς γενικά για τον ελληνικό τουρισμό.
    ζ) Από την Κρήτη προέρχεται ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας  Ελευθέριος Βενιζέλος, Ας ελπίσω, ότι αυτό το σχόλιο θα δημοσιευθεί.Πρώτο Θέμα ( 14. 7. 12 )

Δικαιώματα των ζώων

Σε διεθνή κλίμακα υπάρχουν εν τω μεταξύ πολυάριθμες συμβάσεις και άλλα ντοκουμέντα περί της προστασίας της φύσης και των ζώων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις έχουν κεντρο- και βορειοευρωπαϊκά κράτη-μέλη της ΕΕ αναλάβει τις απαραίτητες και καθοριστικές πρωτοβουλίες.
Οταν όμως προσπάθησαν να απαγορευτούν το κυνήγι των μεταξύ των ηπείρων πετόντων πτηνών και οι ταυρομαχίες στην Ισπανία , άνοιξε ένα τεράστιο πολιτιστικό χάσμα μεταξύ αυτών των χωρών από το ένα μέρος και των νοτιοευρωπαϊκών χωρών από το άλλο μέρος. Οι Νοτιοευρωπαίοι ανέφεραν την “παράδοση” του “ανδρισμού”, του κυνηγού, ενώ οι Βορειοευρωπαίοι έφριξαν λόγω αυτής της πολιτιστικής καθυστέρησης και της βαρβαρότητας.

Όταν στα 70χρονα ανέφερα το θέμα της προστασίας των ζώων στα πλαίσια πανεπιστημιακών διαλέξεων περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , είχαν οι σπουδαστές από την Νότια Ευρώπη και σχεδόν από όλες τις άλλες ηπείρους και ιδιαιτέρως από τυις ισλαμικές χώρες πρόβλημα κατανόησης. Είχα λόγο να θυμηθώ , πως εμείς τα παιδιά του Δημοτικού κακομεταχειριζόμασταν στα 40χρονα τα ζώα, τα οικιακά ( γάτες, σκυλιά ) καθώς και τα άγρια. Η βασική τοποθέτησή μας ήταν απλώς απολίτιστη. Κανένας ηλικιωμένος δεν μας έκανε καμία παρατήρηση.

Ποιές να είναι άραγε οι αιτίες για την διαφορά αυτήν στην Ευρώπη ; Στην αρχαία Ελλάδα και κατόπιν και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει τεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο της καθημερινής ζωής. Γνωστό είναι το απόφθεγμα του σοφιστού Πρωταγόρα ” Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος “. Έτσι έχει δημιουργηθεί μία ανθρωποκεντρική κοσμοαντίληψη, η οποία όμως δεν έλαβε ουδόλως υπ όψη το φυσικό περιβάλλον. Ήταν π.χ. αυτονόητο, να καταστρέφονται τα δάση τόσο εντατικά , έτσι ώστε να εξαφανισθούν τεράστιες δασικές περιοχές στην Ελλάδα και στις ελληνικές αποικίες.

Σε σύγκριση με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους δεν ζούσαν οι λαοί της υπόλοιπης Ευρώπης σε πόλεις, αλλά σε μικρούς οικισμούς ιδίως μέσα σε δάση. Έτσι είχαν από ανέκαθεν απέναντι στο φυσικό περιβάλλον μία πολύ θετικη στάση . Οι περισσότεροι θεωρούσαν π.χ. τα δένδρα καθαγιασμένα και τα λάτρευαν. Κυνηγούσαν τα άγρια ζώα μόνον λόγω της διατροφής. Δια μέσου των αιώνων δεν άλλαξε η διαφορετική στάση προς τη φύση .

Ο Νοτιοευρωπαίος δεν έχει καθόλου κατανόηση για την αγάπη των άλλων Ερωπαίων για τα ζώα. Με ειδικούς νόμους αυτά προστατεύοντα. Ακόμη και σε όλες τις μαγαλουπόλεις υπάρχουν όχι μόνον τεράστια πάρκα, αλλά και δάση ! Κάτι τέτοιο θα ήταν στη Ελλάδα τελείως ακατανόητο και αδύνατο. Στην Ελλάδα κτίζονται τουναντίον ( παράνομες) βίλες ακριβώς μέσα σε δάση. Τί βαρβαρότητα !

Δηλαδή το απεχθές έγκλημα απέναντι στις απροστάτευτες χελώνες είναι ένδειξη μίας αφάνταστης πολιτισμικής καθυστέρησης και βαρβαρότητας μερικών Νεοελλήνων. Εκτός τούτου θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τους θύτες χωρίς υπερβολή σαδιστικά στοιχεία. Στην προηγμένη Ευρώπη θα τους τιμωρούσαν αυστηρότατα και παραδειγματικά. Πρωτο Θέμα ( 17. 6. 12 )

—————————————————

Causa Σκύλοι στην Κρήτη

Στο “Πρώτο Θέμα” στις 15.6.12 έχει δημοσιευθεί μία είδηση με τον Τίτλο “Δι αποκεφαλισμού(!) εκτελούν τις θαλάσσιες χελώνες”. Αυτή η αγριότητα έχει ενδιαφέρει μόνον λίγους αναγνώστες. Έγραψα ένα κάπως εκτενές σχόλιο μάλλον περί της πολιτιστικής και της εθνολογικής πτυχής του σοβαρού ζητήματος. Το σχόλιο δημοσιεύθηκε.

Προ ολίγων ημερών διετύπωσα επίσης από εθνολογική , εθνοψυχολογική και πολιτισμική άποψη ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο δυστυχώς δεν δημοσιεύθηκε. Κατόπιν διάβασα προσεκτικά τα δημοσιευθέντα σχόλια και διεπίστωσα, ότι πάρα πολλά έχουν ως αντικείμενο τη νοοτροπία των Κρητικών και μερικά εμπεριέχουν βρισιές, εθνικιστικό πνεύμα, ανοησίες και προσβολές. Το παράξενο έγκειται στο ό,τι στην παρούσα περίπτωση δεν πρόκειται για γνώσεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αλλά πρωτίστως για τον γνωστό νεοελληνικό ανέξοδο υπερσυναισθηματισμό. Ισως φταίει το άρθρο, το οποίο βρίθει από συναισθηματισμό. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την δημοσιογράφο να κάνει μίαν εμπεριστατωμένη και πειστική ανάλυση, δηλαδή να εφαρμόσει μία λογική και σφαιρική μεθοδολογική προσέγγιση σε ένα πολυσυνθέτο και λίαν λεπτό θεμα.
Δεν είμαι τώρα διατεθειμένος να επαναδιατυπώσω την άποψή μου. Θα αρκεσθώ να εντοπίσω την προσοχή σας σε μερικά εθνολογικά , εθνοψυχολογικά και πολιτισμικά προβλήματα της υπόθεσης.

1. Διαφέρουν οι Κρήτες, σε ό,τι αφορά την βασική τοποθέτηση έναντι των σκύλων, άλλων ζώων και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος από τους άλλους Έλληνες ;

2. Έχουν οι Κρήτες διαφορετικό βασικό κώδικα συμπεριφοράς ; Αν ναί, γιατί :

3. Λέγεται, ότι πολλοί Κρήτες έχουν κλίση σε βίαιες συμπεριφορές, μεταξύ άλλων ότι έχουν την φήμη μαχαιροβγάλτηδων. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποιός άλλος, γειτονικός λαός έχει την ίδια φήμη και γιατί ;

4. Η εθνολογία ασχολείται ιδίως με την προέλευση, τη νοοτροπία και επίσης με την φυσιογνωμία των λαών. Ξέρω από συγγενείς μου στην Κρήτη, ότι σχετικά πολλοί Κρητικοί έχουν φυσιογνωμίες και ανάστημα σώματος, που διαφέρουν πολύ από τους άλλους Έλληνες. Υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά σε γειτονικούς λαούς ; Αν ναι, πώς είναι κάτι τέτιο δυνατόν ;

5. Μόνον οι Μουσουλμάνοι συχαίνονται τους σκύλους και τους θεωρούν βρώμικα όντα , τα οποία δεν ανέχονται στα σπίτια τους. Από που προέρχεται άραγε το ασυγκράτητο μίσος των Κρητικών έναντι των σκύλων ;

Απαραίτητες διευκρινίσεις για μερικούς ανίδεους σχολιαστές :

α) Η Κρήτη είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρώτα έχει εδώ εμφανισθεί ο Μινωϊκός και κατόπιν ο μαθητευόμενος Μυκηναϊκός πολιτισμός.

β)  Όταν η Κρήτη είχε από πολλού ακμαίο πολιτισμό (2600 π.Χ.) ,όταν ακόμη δεν ζούσαν οι γλωσσικά πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ( Ινδοευρωπαίοι) στην Ελλάδα. Έχουν φθάσει στην Ελλάδα περίπου το 2.250 π.Χ.

γ)  Ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ειρηνικός.

δ)  Από την σημερινή Κρήτη προέρχονται σε αναλογία του πληθυσμού οι πιό πολλοί και πιό επιτυχείς Έλληνες επιστήμονες. Διαπρέπουν ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Το Πανεπιστήμιο της Κρήτης έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος.

ε) Η Κρήτη κατέχει την πρώτη θέση στον ελληνικό Τουρισμό. Έως τώρα δεν άκουσα ούτε ένα παράπονο. Τουναντίον, οι ξένοι τουρίστες είναι πολύ ευχαριστημένοι. Αυτό δεν ισχύει όμως δυστυχώς γενικά για τον ελληνικό τουρισμό.

ζ) Από την Κρήτη προέρχεται ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας  Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρώτο Θέμα.

——————————————————-

Ατομο και Περιβάλλον, Τί είναι πό σπουδαίο;

1. Στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού υπάρχει η εξής σειρά : άνθρωπος, άτομο, πολίτης citoyen).
Στην Ελλάδα όμως δεν υφίσταται το άτομο , αλλά ο ένας μεταξύ άλλων, ο οποίος δεν έχει κοινωνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση.

2. Ο άνθρωπος αναδεικνύει τα ακόλουθα συστατικά γνωρίσματα :
ον ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΝ, ον ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΝ (έχουν και τα δύο αναγνωρισθεί στις χώρες του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” στα μέσα των 7οχρονων !), ον κοινωνικόν, ον πολιτικόν και ον πολιτιστικόν. Αυτά τα γνωρίσματα αποτελούν υπο τον φακό της Θεωρίας του Συστήματος ένα οντολογικό και ταυτόχρονα ένα γνωσιολογικό
σύστημα.  Μεταξύ των υφίστανται αλληλοεπιδράσεις (το καθένα με όλα), έτσι ώστε να δημιουργείται ένα σύνολο ανώτερης ποιότητας.

3. Το ανθρώπινο ον αποτελεί υπό τον φακό της Φιλοσοφίας ένα υποκείμενο με δική του βούληση επί τη βάση της οποίας διαμορφώνει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του την δική του ζωή.

4.Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος ζει σε ένα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, παραδοσιακό, πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον , το οποίο έχει αντικειμενικό χαρακτήρα.
Και αυτά τα συστατικά στοιχεία του περιβάλλοντος
αποτελούν ένα σύστημα. Μεταξύ τους σημειώνονται αλληλουχίες. Ετσι εκλαμβάνει όλο το σύστημα δυναμικότητα.

5.Μεταξύ των δύο συστημάτων (υποκειμενικοί και αντικειμενικοί παράγοντες) διαπιστώνονται υπό τον φακό της Φιλοσοφίας και συγκεκριμένα της
Διαλεκτικής (Ηράκλειτος, Αριστοτέλης, Hegel, Marx) διαλεκτικές αλληλοεπιδράσεις.

Συμπέρασμα : Η πιό σωστή θέαση του πολυεπίπεδου και πολυσύνθετου προβλήματος είναι η συστημική και η διαλεκτική, ενώ η μονόδρομη προσέγγιση ( μόνον το άτομο ή μόνον το περιβάλλον) είναι αντιεπιστημονική. Καθημερινή (20.2.15)

Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Καταστροφολογία, Φουτουρολογία, Προγνωστικοτητα

Προφητεία , Αποκάλυψη,  Μυθολογια,  Ποίηση…

Η σοβαρή ενσχόληση με πολύπλοκα και πολυσύνθετα φαινόμενα και γενικά αντικείμενα δέον να στηρίζεται στην κατάλληλη προσέγγιση, η οποία προϋποθέτει αναμφιβόλως γνώσεις περί της Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών, ακόμη και όταν πρόκειται για συγκεκριμένα επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.

Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνω από τότε που άρχισα να δημοσιεύω σχόλια στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο (Μάρτιος 2012), ότι σε σπάνιες περιπτώσεις εφαρμόζονται οι κανόνες της Μεθοδολογίας.Υπερτερούν οι ιδεοληψίες, ο ολέθριος νεοελληνικός σουρεαλισμός, ο υπερεξυπνακισμός, ο γνωστότατος πρωτόγονος τριτοκοσμικός λαϊκισμός, ένας φθηνός υπερσυναισθηματισμός, μία στην προηγμένη Ευρώπη αδιανόητη επιπολαιότητα, ο πατριδοκαπηλικός και όλως ανέξοδος υπερπατριωτισμός.

Ελάχιστοι δημοσιογράφοι και αναγνώστες είναι διατεθημένοι και σε θέση να κάνουν λογικό, νηφάλιο, ουσιώδη και εμπεριστατωμένο διάλογο.Το κακό έγκειται, στο ό,τι εδώ δεν πρόκειται για τυχαία φαινόμενα, αλλά σε γενικές γραμμές για διαχρονικές εγγενείς παθογένειες, οι οποίες είναι στενότατα συνυφασμένες με μία σχετικά χαμηλή όχι ευρωπαϊκή αλλά βαλκανοανατολίτικη παιδεία.

Ετσι δεν είνα τυχαίο, ότι λαμβάνει χώραν μία μεγάλη σύγχιση διαφορετικών εννοιών , οι οποίες κανονικά έχουν ως επί το πλείστον ένα συγκεκριμένο, καθορισμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο περιεχόμενο. Σε ό,τι αφορά το θέμα μας αναφέρουμε τις έννοιες που μας ενδιαφέρουν : Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Μυστικισμό, Παράνοια, καταστροφολογία και Φουτουρολογία-Προγνωστικότητα. Παρακάτω θα εστιάσουμε μερικές από αυτές τις έννοιες στο επίκεντρο της ενασχόλησης με σκοπό την εξεύρεση των καθοριστικών χαρακτηριστικών τους.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Προφητεία είναι μία εφεύρεση και ικανότητα ήδη των σαμάνων. Στην αρχαία Ελλάδα είχε την σημασία της εξαγγελλίας και της ερμηνείας του θεϊκού η του μελλοντικού. Ο προφήτης έπαιζε τον ρόλο του διαμεσολαβητού μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, οι οποίοι αποτείνονταν σε ένα μαντείο για να μάθουν τα περί του μέλλοντός των.Το προφητεύειν ή προειδείν ήταν συνδεδεδεμένο με έκσταση, με οράματα και πρωτίστως με αποκάλυψη ( Ιδέ J. Irmscher (Edit.), Lexikon der Antike, Leipzig, 1987, S. 473 και E. Hennecke (Edit.), Apokryphe Apokalypsen , Wiesbaden , 2005, S.11).

Ένώ όμως η αρχαία Ελλάς έχει εξελιχθεί σε γενέτειρα του Λόγου, ήταν το αρχαίο Ισραήλ κέντρο της προφητείας και των πολυάριθμων προφητών ( nabi, chozäh ), οι οποίοι πολλές φορές έχουν συγκρουσθεί με την εκάστοτε άρχουσα τάξη και γενικά με το κοσμικό κράτος ( J. Maier, Judentum von A-Z, Glauben, Geschichte, Kultur, Erftstadt, 2001, S. 330/332 ). Αυτοί έχουν συνήθως αναλάβει την πρωτοβουλία να κάνουν τις εξαγγελλίες των.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αιτίες για την εμφάνιση του φαινομένου της Αποκάλυψης : Η ιδεολογική ρίζα της Αποκάλυψης εστιάζεται σε γενικές γραμμές στην τελεολογική αντίληψη περί της ιστορίας στο αρχαίο Ισραήλ μεν, αλλά οι Εβραίοι έχουν παραλάβει σημαντικά στοιχεία ανώτερων πολιτισμών και θρησκειών , π.χ. την ουσία της ινδοπερσικής σωτηριολογίας και την αντίληψη των Βαβυλωνίων περί των επτά (7) Αιώνων της ανθρωπότητας. Από την ελληνιστική-ρωμαϊκή λογοτεχνία περί του μαντείου («Σιβυλλινικά Βιβλία»), παρέλαβαν τα περί κάποιας μυθικής προσωπικότητας από το εξιδανικευμένο παρελθόν , η οποία πραγματοποιεί την Αποκάλυψη, δηλαδή αυτό δεν το κάνει ο συγγραφέας του κειμένου.

Το αποτέλεσμα ήταν ολόκληρα βιβλία με Αποκαλύψεις ( Ιδέ C.Andresen et alt. (Edit.), Lexikon der Alten Welt, 3 Tom. , εδώ Τοm.1, S.206. Ενδιαφερουσα πληροφορία : Στην συγγραφή αυτού του Standart-Λεξικού ( πάνω από τρεις χιλιάδες σελίδες ) έχουν συμβάλλει 236 ειδικοί επιστήμονες απο όλες τις γερμανόφωνες χώρες. Αυτό είναι επιστημονική  εμβρίθεια, άγνωστη στα Βαλκάνια ).

Προ της εμφάνισης των πρώτων βιβλίων της Αποκάλυψης ( Δανιήλ και Ενοχ ) ήταν η διεθνής πολιτική κατάσταση των Εβραίων άκρως απελπιστική. Αρχισε ήδη η πολιτιστική και η στρατιωτική σύγκρουση με τους Ελληνες κατακτητές ( Αντίοχος 4ος ο Επιφάνης ). Οι Εβραίοι διανοούμενοι προτιμούσαν να μιλούν Ελληνικά και ήταν στην πλειοψηφία τους οπαδοί της στωϊκής φιλοσοφίας, από την οποία έχει ο Χριστιανισμός παραλάβει την αλληλοαγάπη των ανθρώπων ( Ιδέ στο Μπλογγ μου »Αγάπη προς αλλήλους, Ελληνες Στωϊκοί και Κινέζοι Φιλόσοφοι». Πολλοί ιθύνοντες Εβραίοι έχουν διαπιστώσει μεγάλους κινδύνους, όπως ίσως την απώλεια της θρησκευτικής και εθνοτικής τους ταυτότητας. Οι θεοσεβείς (chasidim), μάλλον θρησκόληπτοι, φανταζόταν το επερχόμενο τέλος του κόσμου.

Μεθοδικά έχουν αναφέρει στις πρώτες αποκαλύψεις την νομοτελειακή κατάπτωση κραταιών βασιλείων και αυτοκρατοριών σύμφωνα με το «χρονοδιάγραμμα του Θεού» και κατέληγαν στο συμπέρασμα, ότι η ιστορία τελειώνει, αλλά κατόπιν θα ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ( Νεκρανάσταση) και θα θριαμβεύσει το Ισραήλ ! Και το βιβλίο του προφήτη Ησαϊα βρίθει από φαντασίες, εκστατικά όνειρα και συμβολισμούς με άγγελους , τέρατα, ζώα και σατανάδες ( Ιδέ εκτενέστατα το διεθνώς φημισμένο Standard-έργο ( 4 Τόμοι ) του Ρουμανογάλλου κορυφαίου ιστορικού των θρησκευτικών ιδεών M. Iliade , Histoire des croyances et idees religieuses, Paris1978, 1992, Cap. 25 ).

Από την πιό γνωστή Αποκάλυψη του «Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου» θα αναφέρω μερικά άκρως χαρακτηριστικά παραδείγματα των εκστατικών οραμάτων του : «Και είδον και ήκουσα ένα άγγελον πετώμενον εις το μεσουράνημα, όστις έλεγε μετά φωνής μεγάλης, Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντες επί της γης, δια τας λοιπάς φωνάς της σάλπιγγος των τριών αγγέλων των μελόντων να σαλπίσωσι» ( ΚΕΦ. Η,13 ). άλλο τεμάχιο : »Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ναού λέγουσαν προς τους επτά αγγέλους, Υπάγετε και εκχέατε εις την γην τας φιάλας του θυμού του Θεού… Και ο έκτος άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον παταμόν τον μέγαν Ευφράτην και εξηράνθη το ύδωρ αυτού, δια να ετοιμασθη ή οδό ςτων βασιλέων των από ανατολών ηλίου». »( ΚΕΦ.ιε,1,12).»

Και τώρα το αποκορύφωμα, πολύ επίκαιρο : «…και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα….Και επί το μέτωπον αυτής ήτο όνομα γεγραμμένων, Μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων , και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού… «(ΚΕΦ.ιζ, 3-6).

Cui bono ? Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ευφυέστατοι. Σκοπίμως επέστρεψαν αν στο παρελθόν και ανέφεραν γεγονότα, τα οποία έχουν συμβεί στο απότερο παρελθόν με σκοπό να δώσουν στους κατατρομαγμένους Εβραίους παρηγοριά και θάρρος. Και όμως, στο μάθημα των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο μας τα δίδαξαν έτσι, ώστε έχει σε εμάς δημιουργηθεί η εντύπωση, ότι οι προφήτες έχουν προειδεί την καταστροφή τεσσάρων βασιλείων και αυτοκρατοριών. Κατά την γνώμη κάποιου θρησκόληπτου εξάδελφού μου ισχύει η Αποκάλυψη του Ιωάννη εσαεί. Ο καϋμένος άρχισε όντως να τα χάνει.

Αποκάλυψη σαν Ποίηση
Ανεξάρτητα από τον μυστικιστικό και μυθολογικό χαρακτήρα της αποτελεί η Αποκάλυψη, ένα αξιόλογο λογοτεχνικό δημιούργημα ιδιαιτέρου είδους.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ίσως οι πρώτοι καταστροφολογοι του κόσμου. Αλλά το σχεδόν απίστευτο έγκειται στο ό,τι Αμερικανοεβραίοι οικονομολόγοι ή και μεγαλοεπενδυτές ( Krugman, Rubini, Soros ) καθώς και δύο Ελληνες πανεπιστημιακοί οικονομολογοι ( Βαρουφάκης, Λαπαβίτσας) παίζουν , όπως φαίνεται ευχαρίστως τον ρόλο του καταστροφολόγου, διατυπώνοντας επανειλλημμένως στα ΜΜΕ την άποψη με τεράστια αυτοπεποίθηση, ότι σε λίγο καταρρέει το Ευρώ και διαλύεται η ΕΕ και άλλα χαρίεντα και παράξενα. Ο Rubini έφθασε στο σημείο να οριστικοποιεί ( έτος , μήνα ) την επαλήθευση των ψευτοπροφητειών του. Με αυτούς έχουμε ασχοληθεί ήδη το 2012 κα κατόπιν ( Ιδέ  στο Μπλογγ μου τα άρθρα «Ρουμπινί, Ο μέγας καστροφολόγος», «Τζωρτζ Σόρος, Ο Ψευτοπροφήτης», »Paul Kugman, Νομπελίστας».

ΦΟΥΤΟΥΡΟΛΟΓΙΑ, ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν υφίσταται ουδεμία σχέση με
προφητείες και αποκαλύψεις, γιατί πρόκειται για επιστήμες, οι οποίες
έχουν μεν εμφανισθεί ως τέτοιες ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο,
αλλά ήδη τον 19ο αι. ήταν μερικοί επιστήμονες σε θέση να προβλέψουν
κοσμοϊστορικά γεγονότα, οπως τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και το παγκόσμιο περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι ο γνωστός Γάλλος
συγγραφέας Jules Verne έχει προειδεί μερικές εξελίξεις των φυσικών επιστημών φυσικά επί τη βάση των μεγάλων επιτεύξεων των φυσικών και τεχνικών επιστημών της εποχής του.

Σε μερικές επιστήμες είναι σχετικά εφικτό να γίνουν
προβλέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει χρονοβόρα συστηματική και μεθοδική προετοιμασία του είδους των ΒΑΣΙΚΩΝ επιστημονικών ερευνών (στην Ελλάδα δεν υπάρχει δυστυχώς τέτοια παράδοση, μόνο στο Πανεπιστήμιο του Ηρακλείου γινονται επιτυχείς προσπάθειες) με το
απαραίτητο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, από ειδικούς επιστήμονες ερευνητές.

Ισως να υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις και σε άλλα πανεπιστήμια ή σε ειδικά ινστιτούτα επανδρωμένα με ερευνητές, οι οποίοι διαθέτουν ανάλογη πείρα σε ερευνητικά ιδρύματα των προηγμένων χωρών και εκτός τούτου δεν έγιναν καθηγητές πανεπιστημίου με ιδιαίτερη κομματική ταυτότητα στην εποχή της Μεταπολίτευσης.

Ο έχων νουν νοείτω.

Καθημερινή, διαφορετικά έτη (π.χ. περί την Φουτουρολογία…, Καθημερινή(1.3.16)

Αποφθέγματα, Ξένα, Ερμηνεία, Παλιμπαιδιστική Τσιτατολογία, Ηράκλειτος

Ερμηνεία σημαντικών αποφθεγμάτων

Η αποκωδικοποίηση σημαντικών μάλλον φιλοσοφικών αποφθεγμάτων είναι για έναν μη ειδικό πολύ δύσκολη .
.Chacun a sa place (γαλλικό): προφορά : σακάν α σαν πλας, μετάφραση : ο καθείς στη θέση του, σημασία : ο καθείς στον κλάδο ή στο επάγγελμά του.
.Chacun a sa facon (γαλλικό ) : προφ. : σακάν α σον φασόν, μετάφρ. : ο καθείς σύμφωνα με το γούστο του, σημ. : ο καθείς σύμφωνα με τον τρόπο ή με την πεποίθησή του. Το είπε ο πρώην πρώσος βασιλεύς Friedrich der Große και εννοούσε την ανεξιθρησκεία.Ο καθείς ήταν ελεύθερος να αποφασίσει για τον προτεσταντισμό ή για τον καθολικισμό. Εν τω μεταξύ εφαρμόζεται το απόφθεγμα και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην εφημερίδα : Κάθε σχολιαστής αποφασίζει, αν γράψει επιπόλαια και ρηχά ή συγκροτημένα.
.Cui bono (λατινικό) : προφ.: κουί μπόνο ?, μεταφρ. : για ποιόν είναι (αυτό) καλό ; σημ. : ποιόν ωφελεί ή ποιόν εξυπηρετεί (αυτό) συνήθως σε περιπτώσεις που αμολά κανείς μία περιτή ή ακατανόητη κοτσάνα ( π.χ. η κ. Ρεπούση ) .
.Suum cuique tribuere (λατινικό) : προφ. : σούουμ κουίκβε τριμπουέρε, μετάφραση : στον καθένα ό,τι δικαιούται, σημ. : να δώσεις στον καθένα ό ,τι ανταποκρίνεται σε αυτόν ή ό,τι του αξίζει. Στα λατινικά κατάγεται μεν από τον Ρωμαίο νομικό επιστήμονα Ulpianus , αλλά το είπε για πρώτη φορά ο Πλάτων και σχεδόν την ίδια εποχή και ο Κονφούκιος στην Κίνα ! Πρόκειται για την ανώτερη μορφή της δικαιοσύνης. Αλλά δυστυχώς οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές το έχουν εφαρμόσει απάνθρωπα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικά στο Buchenwald : «Jedem das seine» , γραμμένο με τεράστια γράμματα στην είσοδο του Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως του Buchenwald, όπου εξολόθρευαν τους Εβραίους. Πρέπει κανονικά να ισχύει πάντα το γνωστό ρητό των αρχαίων ημών « Γηράσκω αεί διδασκόμενος ! Το Βήμα

—————————————————

Ηράκλειτος, Τσιτατολογία

Απάντηση και σύντομες παρατηρήσεις, γιατί έχω εδώ στην σελίδα του κ.Τάκη Θοδωρόπουλου (Καθημερινή) ήδη δημοσιεύσει ολόκληρη μελέτη. Διευκρίνιση : Το σχόλιο προορίζεται για κάθε ανεγκέφαλο και παλιμπαιδιστή ξιτατολόγο.

1. Η Deutsche Bibliothek ( Leipzig και Frankfurt/Main ) έχει έναν τεράστιο πλούτο βιβλίων, περίπου 28 εκατομμύρια. Μόνον στην Λειψία βρίσκονται περί του Ηράκλειτου (Η.) 241 βιβλία και κτός τούτου πολλές διδακτορικές διατριβές.

2. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει αναφερθεί ο Ηράκλειτος παρεμπιπτόντως μόνον μερικές φορές. Στην Δύση ήταν αυτός έως τον 12 αι. άγνωστος. Τον έχει αναφέρει για πρώτη φορά ο φιλόσοφος Bernardus Silvestris. Από τον 13 αι. άρχισε η δυτική σχολαστικιστική φιλοσοφία να ενδιαφέρεται για τον Η.
Το 1808 έχει εκδώσει ο προτεστάντης φιλόσοφος και θεολόγος F. Schleiermacher ένα βιβλιαράκι υπό τον τίτλο «Herakleitos oder der Dunkle“(«Ηράκλειτος η ο Σκοτεινός») με 73 Fragmenta. To 1913 έχουν εκδώσει πάλι Γερμανοί ένα πολύτιμο βιβλίο με 117 Framenta (H.Diels/W.Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, Berlin ).
Το αποκορύφωμα της εκδοτικής δραστηριότητας είναι το βιβλίο του Γερμανοαμερικανοεβραίου C.Kahn, The Art and throught of Heraclitus, Cambridge, 1989.

3.Ως πηγές αναφέρονται πρωτίστως οι “Πατέρες της Εκκλησίας” («Πατρίστες») Clemens της Αλεξάνδρειας και ο Ιππόλυτος της Ρώμης καθώς και ο Διογένης Λαέρτιος, ο Στρωβαίος, ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Πλούταρχος και άλλοι.

4. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της Ευρώπης, ακόμη και o Hegel και ο Heidegger έχουν ασχοληθεί με τον Η. Οι μαρξιστές φιλόσοφοι τον εκτιμούν ως φιλόσοφο πρώτης κατηγορίας και μαζί με τον Δημόκριτο ως εμπεδωτή της επιστημονικής σκέψης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά την ταπεινή γνώμη μου ισχύει αυτή η αξιολόγηση αναμφιβόλως για τον Δημόκριτο, ο οποίος είναι ισάξιος με τον Αριστοτέλη.

5. Δεν σκοπεύουμε να αναφέρουμε τα γνωστότατα περί της αντίθεσης μεταξύ του αρχαίου »ειδωλολατρικού» πνεύματος , το οποίο στηρίζεται στον Λόγο (Ratio) από το ένα μέρος και της χριστιανικής καθώς και της ισλαμικής θρησκείας από το άλλο μέρος, οι οποίες βασίζονται στην πίστη και στον μυστικισμό. Εδώ πρόκειται για μία contradictio in adiecto (οξύμωρον) ,(Ιδέ μέσω της Ιστοσελίδας μου στο Μπλογγ τις εξείς μελέτες : «Επιστήμη vs Μυστικισμού, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά», “Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά»,  Οι θεολόγοι και των δύο θρησκειών αγνόησαν τους υλιστές και τους κοινωνιολόγους φιλόσοφους.
Και οι δύο θρησκείες παρέμειναν στον μεσαιωνικό σκοταδισμό, ενώ η Δύση έχει εμπεδώσει επί τη βάσει του αρχαίου ελληνικού πνεύματος τον ορθολογισμό (ius rationis). Η προτεραιότητα της τυφλής πίστης έναντι του Λόγου ήταν και είναι η αιτία της κατάπτωσης ειδικά της χριστιανικής ορθοδοξίας και του Ισλάμ . Οι χώρες τους έχουν καθυστερήσει σε απελπιστικό βαθμό σε όλα τα επίπεδα.

6.Τα αποφθέγματα δεν δύνανται ουδόλως να αντικαταστήσουν μη υπάρχουσες συστηματικές φιλοσοφικές και γενικά πανεπιστημιακές σπουδές . Δεν μπορεί κανείς να παριστάνει με αποφθέγματα και επιπόλαιες γνώσεις τον φιλόσοφο, μια που εκτός τούτου δεν έχει ουδεμία ιδέα από την επιστημονική μεθοδολογία, η οποία είναι η conditio sine qua non ( τελίως απαραίτητη προϋπόθεση ) για την κατανόηση φιλοσοφικών και γενικά επιστημονικών κειμένων, εκτός εάν διακατέχεται από το ολέθριο «πνεύμα» του γελοίου νεοελληνικού υπερεξυπνακισμού.
Αλλά ακόμη και οι πανεπιστημιακές γνώσεις δεν σημαίνουν , ότι κάποιος αυτόματα είναι σε θέση να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας του ζητήματος ) και εκτός τούτου να σκεφθεί φιλοσοφικά, λογικά, δημιουργικά και όχι παπαγαλιστικά.

7. Η χρησιμοποίηση αποφθεγμάτων οπωσδήποτε παρμένων από βιβλία συλλογών αποφθεγμάτων και παροιμιών είναι τόσο αντιεπιστημονική που στα πανεπιστήμια της προηγμένης Ευρώπης δεν επιτρέπεται σε επιστημονικά κείμενα αντί επιχειρημάτων.
Η μαζική χρησιμοποίηση αυτών είναι πέραν τούτου ένδειξη έλλειψης σοβαρών γνώσεων ,επιστημονικής σκέψης, μη επαρκώς εξελιγμένης διανοητικότητας και εκτός τούτου και ένδειξη παλιμπαιδισμού. Πράγματι, όταν είμασταν στο Γυμνάσιο περίπου 15 ετών , προσπαθούσαμε να εντυπωσιάσουμε αδαείς ανθρώπους με αρχαία αποφθέγματα και πολλές γελοίες ελληνικούρες α λα Πολύδωρα και άλλους γραφικούς τύπους.

Καθημερινή ( 9. 1. 14 )

 

“Βαρβαρικός Μεσαίωνας” ( Χ. Γιανναράς ), Μοναστήρια και Πανεπιστήμια

Βαρβαρικός Μεσαίωνας» στην Ευρώπη ;

Ο γνωστός αρθρογράφος καθηγητής της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας κ. Χρήστος Γιανναράς έχει έως τα μέσα του 2013 επιτεθεί επανειλλημμένα την Δύση, έως ότου αναγκάσθηκα να κάνω νηφάλια αντιπαράθεση. Παρακάτω ένα από τα κείμενά μου, φυσικά ως περίληψη.

Γίνεται λόγος για τον “ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας”. Εδώ εγείρονται μερικά ερωτήματα.
α ) Έως τον κορυφαίο Φιλόσοφο και Θεολόγο της Δύσης  Thomas de Aquin ( Ακινάτης,13ος αι.) επικρατούσε στην καθολική Ευρώπη ο θεοκεντρισμός ως κάτι το τελείως αυτονόητο. Η άποψη του Thomas de Αquin άρχισε βαθμιαία να αναγνωρίζεται μεν, αλλά δεν ήταν ακόμη σε θέση να ανταγωνίζεται το θεοκεντρικό σύστημα ( γενικά Ιδέ : Aaron J. Gurjewitsch, Das individuum im europäischen Mittelalter (Το άτομο στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα ), μετάφραση από τα Ρωσικά, München, 1994 και Jaques Le Goff (Edit.), L Uomo Mediavale, Roma 1987 ).

β ) Δεν έχουμε ουδεμία κατανόηση για την χρησιμοποίηση του επιθέτου «βαρβαρική», κάτι που είναι σύνηθες στην Ελλάδα. Και δη ιδιαιτέρως σε εκπροσώπους της Ορθοδοξίας. Δηλαδή πολλοί ισχυρίζονται , ότι στην καθολική Ευρώπη επικρατούσε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μεγάλη βαρβαρότητα. Αυτό είναι μία εσφαλμένη αντίληψη. Οι ειδικοί ιστορικοί για τον Μεσαίωνα έχουν πειστικά αποδείξει , ότι υπήρχε κουλτούρα και εκτός αυτής και Φιλοσοφία.

Αναφέρουμε μόνον τους πιo γνωστούς φιλόσοφους, όπως π.χ. τον Φιλόσοφο και Θελόγο Augustinus, τον Boethius, τον Anselm de Canterbury, τον Petrus Abaelard, τον Roger Bacon, τον Albert Magnus (“Doctor universalis” ), πρωτίστως τον Thomas de Aquin, τον J. Duns Scotus και τον John Wyclif ( Ιδέ λεπτομερειακά : Geschichte der mittelalterlichen Philosophie, Berlin , 1989 ).

Ας αναφέρουμε και την αγγλική Magna Charta Libertatum (Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών) από το 1215, η οποία θεωρείται ως αφετηρία των ανθρωπίνων ελευθεριών.

Γενικά πρεσβεύεται η άποψη, ότι στα σπλάχνα του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα έχουν βαθμιαία προετοιμασθεί οι αργότερες κοσμοϊστορικές εξελίξεις στην Ευρώπη.

γ ) Η αλήθεια είναι ιστορικά συγκεκριμένη, που σημαίνει, ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε φαινόμενα του παρελθόντος με σημερινά κριτήρια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε , γιατί υπήρχε τότε μεγάλη θρησκοληψία. Σήμερα σημειώνονται θρησκοληψία και φανατισμός πρωτίστως στους κόλπους του Ισλάμ. Καθημερινή ( 29. 4. 2013 , 9.7.17).

———————————————————————————-

Μοναστήρια και πανεπιστήμια στην Ευρώπη του Μεσαίωνα

Κέντρα της γνώσης ήταν τα μοναστήρια και οι θεολογικές σχολές, οι οποίες προοριζόνταν και για άλλους ενδιαφέροντες. Υπήρχαν ήδη τον 8ο και τον 9ο αι. στις πόλεις Tours, St. Gallen, Fulda, Lüttich, Paris , γνωστές ως scholae publicae. Hδη τον 11ο και τον 12ο αι. άρχισαν να εμφανίζονται δάσκαλοι (Magister), και ο Αυτοκράτωρ έδει δώσει επίσημη άδεια (authentica habita) για την εμπέδωση οργανωμένων σχολίων δημοσίου χαρακτήρα , αλλά πάντα υπό την εποπτεία της εκκλησίας.
Τον 11ο αι. έχουν ιδρυθεί μεν τα πρώτα πανεπιστήμια, αυτά είχαν όμως μόνον λίγες σχολές.
Πρωτίστως παιδιά των ευγενών είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν εκκλησιαστικό δίκαιο, κοσμικό δίκαιο και ιατρική.

Τα πρώτα πανεπιστήμια έχουν ιδρυθεί στην Bologna (1088) , η ιατρική σχολή στο Salerno, στο Παρίσι (1150) , στην Οξφόρδη (1167), στο Cambridge (1209), στην Salamanca (1218) και στο Montpellier (1220). Γενικά ήταν η Θεολογία και το Δίκαιο τα πιο σημαντικά μαθήματα. Αργότερα έχει προστεθεί και η Φιλοσοφία, η οποία έπαυσε πλέον να είναι η υπηρέτρια της Θεολογίας. Και όμως έως τον 15ο αι. (Αναγέννηση) είχε η εκκλησία το δικαίωμα να ελέγχει τα πανεπιστήμια.

Βαθμιαία έχουν μέσω της εμπέδωσης και άλλων σχολών (π.χ. Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κτλ.) εξελιχθεί τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια σε Universitas Litterarum (όλες οι επιστήμες) και έχουν συμβάλλει στην πολύπλευρη πρόοδο της Ευρώπης, ενώ τα Βαλκάνια έχουν αποκοπεί από αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις.

Κσθημερινή (25.6.17, 9.7.17)