Μεθοδική, Μεθοδολογία, Γιανναράς Χρήστος, Γενική Αντιπαράθεση

Μεθοδική, Μεθοδολογία, Γιανναράς Χρήστος, Γενική Αντιπαράθεση,

Πρόκειται για το άρθρο του «Πώς ορίζει το «αναξάρτητο» κράτος ο ΟΗΕ ;»

Προοίμιο
Ενα άρθρο στην εφημερίδα δεν  πρέπει οπωσδήποτε να έχει την ποιότητα ενός επιστημονικού συγγράμματος, γιατί η εφημερίδα έχει πρωτίστως το καθήκον να αναλύει προβλήματα  και να ενημερώνει τους αναγνώστες  έτσι, ώστε να γίνονται αυτά νοητά στον καθένα. Αυτό ισχύει σε γενικές γραμμές ανεξάρτητα από το εάν έχει ο αρθρογάφος την ικανότητα και τις γνώσεις να συγγράψει ένα ποιοτικά ανώτερο άρθρο.

Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι ο κ. Γιανναράς, συγγραφέας πάνω από είκοσι  επιστημονικών  βιβλίων, είναι από κάθε άποψη σε θέση, να συγγράψει και διαφορετικά άρθρα από τα τωρινά. Γι αυτόν είναι ο τρόπος του γράφειν και γενικά τα άρθρα μία ιδιαίτερη μορφή και δυνατότητα της αυτοπραγμάτωσης ως ανθρώπινο ον.

Από το άλλο μέρος έχουμε τους  αναγνώστες και χρήστες με διαφορετικές προϋποθέσεις σε μόρφωση και παιδεία, με συχνά αντίθετες ιδεολογικές  και πολιτικές αντιλήψεις καθώς και με διαφορετικές επιθυμίες.

Πάντως δεν είναι ανάγκη να είμαστε σύμφωνοι με τις απόψεις του κ. Γιανναρά. Εχουμε την δυνατότητα να κάνουμε άμεση ή έμμεση αντιπαράθεση, η οποία (έμμεση) δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα, όπου τουναντίον υπερτερούν ο συγκρουσιασμός και η ατάκα πολλές φορές με αγενέστατο τρόπο έναντι του αρθογράφου μας, ο οποίος δυστυχώς ποτέ δεν επεμβαίνει για να διευκρινίσει κάποιο πρόβλημα. Αυτονοήτως έχουμε την δυνατότητα να εφιστήσουμε την προσοχή του αρθρογράφου επί μερικών  σημαντικών προβλημάτων, τα οποία μας απασχολούν.

Μεθοδικά (τεχνικά) προβλήματα

Το άρθρο δεν αφορά ένα  θέμα, αλλά πάμπολλα θέματα. Από την λεπτομερειακή και προσεκτική ανάλυση του περιεχομένου του άρθρου  απορρέει το συμπέρασμα,  ότι αυτό εμπεριέχει τα εξής θέματα :

Ουκρανία-εσωτερική πολιτική, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Δυτικής Ευρώπης (ΝΑΤΟ, ΕΕ),  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ,  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η  εξωτερική πολιτική της Ελλάδας,  Ελλάδα και ΤΡΟΙΚΑ,  παραβίαση του ελληνικού εναερίου χώρα ,  ανεξάρτητο κράτος και ΟΗΕ ( θέμα αν και στον τίτλο , μόνον μεταξύ άλλων), παγκοσμιοποίηση γενικά, παγκοσμιοποίηση και ελευθερία,  υπερδανεισμός,  ελληνικά κόμματα, τιμωρία υποδίκων,  πάθη των Χριστιανών στη Συρία, λαθρομετανάστες, παιδεία των πολιτών και συμβολή τους στο ιστορικό γίγνεσθαι, «φώτα»  της Εσπερίας (πολύ προβληματικό),  ρόλος ενός Οικουμενικού Πατριάρχη στην εποχή της βαθειάς τουρκοκρατίας («που τα πλάκωνε η σκλαβιά»). Κάθε μερικό θέμα θα μπορούσε να είναι αντικείμενο μίας διδακτορικής διατριβής.

Από τα πολυάριθμα και ετερογενή θέματα προκύπτουν  προβλήματα και αδυναμίες της τεχνικής μεθοδικής προσέγγισης. Εδώ αναφέρουμε τα πιό σημαντικά :

-Δεν  διαπιστώνουμε μία λογική συνοχή μεταξύ των  θεμάτων.
-Δεν  εφαρμόζεται  ο  κανώνας από το Γενικό στο Μερικό .
-Σημειώνεται μία μεγάλη ρηχότητα. Δεν λαμβάνει χώραν ουδεμία εμβάθυνση.
-Υπερτερεί η αόριστη ηθικολογία που γενικά είναι κάτι το ανέξοδο, ίσως και κουραστικό όπως και η συνεχής ατάκα καθώς και η αέναη μεμψιμοιρία.
-Πρυτανεύει το απόλυτο πλατωνικό πνεύμα, όπως ήδη έχουμε προ δύο ετών μερικές φορές διαπιστώσει.
-Η γενική θέαση είναι μάλλον σουρεαλιστική , τουλάχιστον μη ρεαλιστική.
-Δεν προτείνεται ουδεμία λύση.

Μεθοδολογικά προβλήματα

Στην ιστορία της παγκόσμιας  επιστήμης ( π.χ. Geschichte des wissenschaftlichen Denkens im Altertum, Autorenkollektiv unter der Leitung von Fritz Jürss, Akademie der Wissenschaften , Berlin, 1982 ,  Andre Pichot, La naissance de la science, Paris, 1991) υπήρχαν ευθύς εξ αρχής δύο βασικές  μεθοδολογικές προσεγγίσεις, η υλιστική και η ιδεαλιστική.

Σην αρχαία Ελλάδα ήταν οι σπουδαιότερη εκπρόσωποι αυτών προσεγγίσεων ο Δημόκριτος και ο Πλάτων, ενώ ο Αριστοτέλης έχει εμπεδώσει την κοινωνιολογική προσέγγιση, η οποία εμπεριέχει στοιχεία των προαναφερθέντων μεθοδολογικών  προσεγγίσεων. Μόνο ο υλισμός η μόνον ο ιδεαλισμός όντως δεν  αρκούν να θεωρήσουμε και κατανοήσουμε τον  κόσμο.

Ο   κ. Γιανναράς εφαρμόζει όμως αποκλειστικά την ιδεαλιστική Μεθοδολογία, η οποία δεν δύναται να παράσχει τα εργαλεία  για να κατανοήσουμε την κοινωνία και τον άνθρωπο και κατόπιν να εξεύρουμε  δυνατότητες επίλυσης των υπαρχόντων προβλημάτων.  Επομένως  ο αρθρογάφος δεν  είναι σε θέση  να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις. Πολλοί και πολλές φορές έθεσαν το θεμιτό ερώτημα «Δάσκαλε ποιά λύση προτείνεις» και ο Δάσκαλος τηρεί δυστυχώς σιγήν ιχθύος.

Παρακάτω θα παρουσιάσω μερικούς κανόνες της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών  επιστημονικών ερευνών, στηριζόμενος σε δικιές μου  ήδη από το 1984 και μετέπειτα επεξεργασμένες  δημοσιευθείσες μελέτες, ιδιαιτέρως  τρεις :

(α)  Die Völkerrechtsphilosophie, Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Pro scientia ethica iuris inter gentes, in : Archiv für Rechts- und Sozialphilosophie,  2/2000/86, S. 168-184 εδώ S. 174- 177, ISSN 0001-2343,  β)Völkerrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie und Völkerrehtsmethodologie, Unterschiede. Demonstratio et Defensio Scientiae latae Iuris inter Gentes, αφιερωμένο στον Ηράκλειτο, in : Archiv für…, όπως παραπάνω, S.322-336, εδώ 330 -336, γ) Die Völkerrechtsmethodologie-Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Ad Promotionem Gradus Investigationis Scientiae Iuris inter Gentes, in : Papel Politico, PONTIFICIA Universidad Javeriana, , Facultad de Ciencias Politicas y Relaciones Internacionales, 1/2007/12, p. 173-208, IISN 0122-4409. Tα βρίσκετε στο Διαδίκτυο, το τελευταίο με όλο το κείμενο.

Λόγω χώρου δεν είναι δυστυχώς εφικτό να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα. Λοιπόν οι κανόνες της Μεθοδολογίας:

-Πολυσυνθετικότητα των φαινομένων : Τα φαινόμενα αναδεικνύουν πολυποίκιλες πτυχές Γιαυτό μεθοδολογική προσέγγιση ούτε μόνον ιδεαλιστικά, ούτε μόνον υλιστικά.

-Συστημικότητα (φιλοσοφική Θεωρία του Συστήματος) : Μεταξύ  των στοιχείων  η πτυχών σημειώνονται αλληλοεπιδράσεις  και αλληλοεξαρτήσεις υπό το νόημα κάθε ένα με κάθε άλλο. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται επί τη βάση των  χαρακτηριστικών  ποιοτήτων   όλων των στοιχείων ή πτυχών μία καινούργια, ανώτερη ποιότητα με μεγάλη δυναμικότητα.

-Ιστορικότητα : Αξιολόγηση γεγονότων και ιδεών του παρελθόντος όχι με σημερινά κριτήρια, αλλά  στο πλαίσιο των συγκεκριμένων συνθηκών τους , οι οποίες δεν είναι αιώνιες.  Επομένως  δεν μπορούμε  να εγκαθιδρύσουμε  σήμερα πολιτικά συστήματα του παρελθόντος (π.χ. κοινοκτημοσύνη) ή να έχουμε τον  21o αι. σαν βαση του βίου μας   κοσμοθεωρίες και εικόνες του ανθρώπου από την εποχή του Μεσαίωνα, όπως νομίζει συχνά ο αρθρογράφος.

-Σχετικότητα  :  Τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά κλπ. φαινόμενα και οι ανταποκρινόμενες ιδέες  δεν είναι απόλυτες. Π.χ. δεν έχουν απόλυτο χαρακτήρα η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα κλπ.  Το απόλυτο είναι σουρεαλιστικό και εξωπραγματικό και μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες καταστροφές  π.χ.  σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ο κ. Γιανναράς αξιολογεί τα πάντα πολύ αρνητικά και απαισιόδοξα (π.χ. ύψιστη δυστυχία,  μέγιστη διαφθορά, τελεία ολοσχερής καταστροφή των ηθικών αξιών). Επομένως πρέπει να έπεται και μία  ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ  λύση ;

-Συγκριτικότητα :  Η εφαρμογή αυτού του κανώνα βελτιώνει κατά πολύ την σωστή αξιολόγηση κοινωνικών , πολιτικών, οικονομικών και εθνικών φαινομένων και προβλημάτων.  Ας συγκρίνουμε π.χ. τους μεγάλους μισθούς και τις αξιόλογες συντάξεις της Ελλάδας με τους  πολυ χαμηλούς μισθούς και τις όντως ασήμαντες συντάξεις στην Βουλγαρία και στην Ρουμανία. Τα ελληνικά έσοδα είναι τουλάχιστον  οχτώ φορές περισσότερα, αν και η Ελλάδα δεν έχει να αναδείξει  μίαν οχταπλάσια οικονομική  βάση  σε σύγκριση με τις προαναφερθείσες χώρες. Τα έσοδα των Ελλήνων στηρίζονται πρωτίστως στα δανεικά (και αγύριστα). Προ των γνωστών περικοπών των μισθών και των συντάξεων στην Ελλάδα  είχαν οι Ελληνες σχεδόν τα ίδια έσοδα όπως οι πολίτες οικονομικά αναπτυγμένων χωρών. Η λύση αυτού του προβλήματος θα έχει για τους Ελληνες τραγικές συνέπειες και δη ανεξάρτητα από την ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση της εκάστοτε κυβέρνησης.

-Ρεαλιστικότητα : Αντικατοπτρισμός και όχι τεθλασμένη αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας (Δημόκριτος, Θεωρία της αντανάκλασης). Δεν είναι ούτε λογικό ουτε σωστό να αντικατασταθεί η δυσάρεστη πραγματικότητα με ιδεοληψίες (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) ή με υπερπατριωτικές κορώνες (ΑΝΕΛ) ή θρύλους και παραμύθια (Χ.Α.). Αλλά το κακό έγκειται ενμέρει και στον εθισμό μας σε σουρεαλισμό , αυτοβαυκαλισμό και εθνοκεντρική ομφαλοσκόπηση, γιατί δεν κατέχουμε αυτογνωσία.

-Διαφοροποίηση : Αυτή τίθεται εναντίον των ανεύθυνων γενικεύσεων. Απέτυχε το ελληνικό έθνος πράγματι  τόσο πολύ που υπάρχει κίνδυνος αφανισμού του Ελληνισμού ; Είναι όλοι οι Ελληνες πολιτικοί διεφθαρμένοι, κλέφτες και ανίκανοι; Η τωρινή κυβέρνηση κάνει μόνον λάθη; Δεν σημειώνεται στην πατρίδα μας απολύτως τίποτε το θετικό ; Δεν υπάρχουν επιτυχείς Ελληνες επιχειρηματίες ; Πρέπει λοιπόν να διαφοροποιούμε  και να τονίζουμε και  θετικές εξελίξεις που αναμφιβόλως  υπάρχουν. Αλλά  ο αξιότιμος κ. Γιανναράς παραβιάζει σχεδόν σε κάθε άρθρο του αυτόν τον κανώνα.

Επιτρέψτε μου να συστήσω μερικά άρθρα και μελέτες από το Βλογγ μου. Κάνω κάτι το σύγχρονο και αυτονόητο. Αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με ναρκισσισμό και με αυτοπροβολή, όπως κάποιοι νομίζουν. Αυτά δεν τα έχω ανάγκη .« Μεθοδολογία, Εφαρμογή επί της ελληνικής κρίσης», «Ελληνικά Προβλήματα, Μεθοδολογική θέαση», «Μεθοδολογία, Σχέση  μεταξύ της Γενικής και της Ειδικής «.

Διευκρίνιση : Με τέτοια εκτενή  σχόλια προετοιμάζω συστηματικά και πολύχρονα  μίαν εθνολογική  μελέτη περί της νεοελληνικής νοοτροπίας.

Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (ηλεκτρ. έκδοση ), 30.8.14.

Ελληνες και Εβραίοι, Προβλήματα στη Αρχαιότητα

Ελληνες και Εβραίοι, Προβλήματα στη Αρχαιότητα

Από πότε και γιατί ;

Υστερα από την μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης μεταξύ του 3ου και του2ου αι. π.Χ. στην Αλεζάνδρεια, είχαν οι μορφωμένοι εκείνης της εποχής επί τέλους την δυνατότητα να διαβάσουν  όλο το κείμενο και να γνωρίσουν καλύτερα , τί γνώμη είχαν οι Εβραίοι περί του εαυτού τους και περί αλλων λαών της περιοχής. Η Παλαιά Διαθήκη,  ονομάσθηκε αργότερα  Septuaginta, βρίθει όντως από πολέμους, μίσος και πρωτόγονο ρατσισμό κατά των γειτονικών λαών.

Το αποκορύφωμα  της πολιτισμικής, θρησκευτικής και εθνικής ομφαλοσκόπησης  και αυτοαναβιβασμού ήταν και είναι ακόμη η γνωστότατη έκφραση, ότι οι Εβραίοι είναι ο «επίλεκτος λαός« του θεού (οι Νεοέλληνες έχουν το «περιούσιος λαός»…).

Οι Ελληνες λόγιοι  άρχισαν να  κάνουν τους Εβραίους  με τις ιδιαίτερες συνήθειές τους αντικείμενο ερευνών. Ο διευθυντής του Μουσείου (Βιβλιοθήκη) της Αλεξάνδρειας ο γραμματικός και φανατικός αντισημίτης Απιος (Απιων ) έφθασε στο σημείο να συλλέξει και να δημοσιεύσει, ότι αντισημιτικό έχει λεχθεί στους παρελθόντες αιώνες σε όλον τον ελληνισμό.

Ο Εβραίος εκπρόσωπος της υψηλής αριστοκρατίας,  κατόπιν και Ρωμαίος  Flavius Josephus, ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της αρχαιότητας,  διεπίστωσε έναν  βαθμιαίο εξελληνισμό (πολιτισμός, γλώσσα, ονόματα)   της ανώτερης τάξης των Εβραίων στην πλειοψηφία της και ήταν πεποισμένος, ότι υπάρχει κίνδυνος εξαφανισμού των Εβραίων.

Με την επιδίωξη να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Εβραίων αποφάσισε να αποδείξει σε ένα σύγγραμμα, οτι οι Εβραίοι έχουν λαμπρό παρελθόν και πέραν τούτου έκανε μία μετωπική αντιπαράθεση με τον Απιο και γενικά με τον ελληνικό πολιτισμό. Εχει ασχοληθεί συστηματικά και με μεγάλη λεπτομέρεια με όλες τις αντισημιτικές θέσεις του Απιου  χησιμοποιώντας πολλά ξιτάτα  και άλλων αντισημιτών.

Το παράξενο έγκειται, στο ό,τι  ο Josephus έχει στο εκθοθέν έργο του «Κατά του Απιου»  („Contra Apionem“) σώσει  το σύγγραμμα  του Απιου, γιατί κανονικά δεν έχει σωθεί  τίποτα από αυτό. Εν ολίγοις, ο Εβραίος ιστορικός ήθελε να κάτι κάτι το καλό  για τους Εβραίους  και τελικά πυροδότησε τον αντισημιτισμο ! Ετσι έγνε γνωστό, ποιές αντισημιτικές απόψεις έχουν πρεσβεύσει γνωστοί φιλόσοφοι και άλλοι λόγιοι στην αρχαία Ελλάδα. Αναφέρω  τα πιό γνωστά ονόματα : ο  Θεόφραστος, ο καλύτερος μαθητής και διάδοχος του Αριστοτέλη στην Περιπατητική Σχολή ,  ο ιστορικός Λυσίμαχος, ο σοφιστής Ποσειδώνιος, ο σχεδόν εξελληνισμένος Αιγύπτιος Μάνεθος, ο Διόδωρος και ο ιστορικός Δαμόκριτος ( δάμος δωρικά, δήμος ιωνικά-αττικά).

Παρακάτω θα αναφέρω μόνον τις πιό σημαντικές  κατηγορίες κατά των Εβραίων :

α) Είναι αθεϊστές, γιατί δεν πιστεύουν  σε ανθρωπόμορφους θεούς, αλλά σε κάποιον δήθεν θεό που κανείς δεν μπορεί να δει. Συνέχεια
β) Θεωρούν τον εαυτό τους σαν «επίλεκτο λαό», έτσι προσβάλλουν  άλλους λαούς και άλλους ανώτερους πολιτισμούς, όπως π.χ. τον ελληνικό και εκτός τούτου διαχωρίζονται από τους γειτονικούς λαούς.
γ) Απορρίπτουν σαν μόνος λαος την επίμειξη με άλλους λαούς. Αυτό είναι προσβλητικό και αποτελεί φυλετική διάκριση.
δ)Δεν τρώνε χοιρινό κρέας, όπως οι άλλοι λαοί. Αυτό είναι ακατανόητο.
ε) Εχουν (δήθεν) στο ναό τους ένα κεφάλι γαϊδάρου από χρυσό.
ζ) Μισούν τους Ελληνες και άλλους λαούς.
η) Δεν συναναστρέφονται με άλλους  λαούς.
θ) Θυσιάζουν  ζωντανά ζώα)
ι)Αντί να εργάζονται όλη την εβδομάδα, χάνουν αυτοβούλως  την έβδομη ημέρα.

Αμέσως  όταν ο λίβελλος του  Josephus έγινε στην Αλεζάνδρεια γνωστός, τότε το κέντρο του ελληνικού πολιτισμού, αντέδρασαν οι Ελληνες σφοδρότατα στην κατά τη γνώμη τους θρασύτατη πρόκληση  του Εβραίου ιστορικού . Ελαβαν χώραν μεγάλες διαμαρτυρίες των Ελλήνων και εξελληνισθέντων κατά των Εβραίων, τους έχουν επιτεθεί για πρώτη φορά και έχουν θανατώσει χιλιάδες Εβραίων. Τελικά έλαβε χώραν  το πρώτο πογκρόμ κατά των Εβραίων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό το γεγονός έχι προκαλέσει αξέχαστο σοκ σε όλους τους Εβραίους ανά τον κόσμο.

Πηγές

-Flavius Josephus, Geschichte des Judäischen Krieges, Leipzig, 1978.
-C.-P. Thiede/ U. Stingelin, Die Wurzeln des Antisemitismus, Judenfeindschaft in der Antike, im frühen Christentum und im Koran, Basel, 2002.
-C. Andersen et alt. (Edit. ), Lexikon der Alten Welt, Bände 1, 2, Tübingen und Zürich, 1990.
-M. Hengel, Judentum und Hellenismus, Tübingen, 1988.
-Yavetz, Judenfeindschaft in der Antike, München, 1997.
-Th. Klein et alt., Judentum und Antisemitismus von der Antike bis zur Gegenwart, Düsseldorf, 1984.
-L. Poliakov, Geschichte des Antisemitismus, I: Von der Antike bis zu den Kreuzzügen, Worms, 1977.

Δημοσιευθέν ως ειδικό σχόλιο στην Καθημερινή ( 9. 8. 14 ).

Nah-Ost, Methodologische Aspekte

Nah-Ost, Methodologische Aspekte

Es gibt ohne Zweifel  ein Problem der Methodologie : Annäherung an ein Thema (Auseinandersetzung mit einem anderen Kommentator)

Diesbezüglich gilt die “Allgemeine Methodologie der wissenschaftlichen Grundlagen- und Perspektivforschung” mit ihren Grundsätzen.

Ich werde versuchen, unter Berufung auf Aristoteles, Demokritos und Parmenides das eigentliche Wesen dieser Methodologie knapp zu formulieren :

a) Genaues Betrachten der Phänomene in der Natur und in der Gesellschaf (Beginn der Soziologie).

b) Studieren, was andere bisher darüber geschrieben haben. (Aristoteles: Schon die Alten Ägypter sagten, daß es in der Gesellschaft Klassen und Schichten gib).

c) Auf der Grundlage der Gesetze der Logik die richtigen Schlußfolgerungen daraus ziehen.

All dies setzt allerdings ein Minimum an Neutralität des Betrachters voraus, weil die einseitige Parteinahme zwangsläufig zu einer Sicht-Verengung, zur verzerten Widerspiegelung der Realität und schließlich zu falschen Schlußfolgerungen führt.

Ist nun der Betrachter ein Regierungsberater, dann hat eine verzerrte Widerspiegelung der objektiven Realität katastrophale Folgen, wie z.B. in der Außenpolitik der USA unter Busch jn., als die Vertreter der political sciences und insbesondee der Theory of international relations die träumerische Auffassung vertreten haben, daß es durchaus möglich wäre, den islamischen Völkern die Demokratie beizubringen, obwohl es klar sein dürfte, dass islamischer Kulturkreis und Demokratie eine contradictio in i( Widerspuch in sich ) dastellen.

Veröffentlicht in : Der Tagesspiegel (9.8.14), (elektronische Ausgabe).

Islamischer Kulturkreis im Abstieg

Islamischer Kulturkreis im Abstieg, Kurze Einschätzung

Aus den folgenden Gründen befindet sich der islamische Kulturkreis in einem Abstiegsprozeß :

a) Er hat die Moderne schon längst verpasst und bewegt sich mit hoher Geschwindigkeit zurück ins Mittelalter.

b) Absoluter Vorrang des Glaubens vor der Vernunft. (schon im 11 Jh. so endschieden, Al Ghasali, Kairo).

c) Vernachläßigung der Produktivkräfte und Konzentration auf die Religion . Man träumt von einem universellen Gottesstaat ! Es ist sogar im 21. Jh. in Irak/Syrien ein “Kalifat” ausgerufen worden !

d) Zunahme des Surrealismus und der Illusionen. Sie sprechen von Siegen des Islam, weil der  freiheitliche Westliche Kulturkreis ihnen gestattet, haufenweise Moscheen zu bauen und zugleich verfolgen sie in ihren Ländern die Christen brutal . Diese Rechnung geht nicht auf, denn es fehlt total die Gegenseitigkeit zwischen den beiden Kulturkreisen. Es ist nunmehr an der Zeit, darauf hinzuweisen,

e) Fehlen der Demokratie, der Rechtsstaatlichkeit, der Menschenrechte, des Individuums und vor allem des Staatsbürgers.

All dies wird sukzessive zu einer Katastrophe führen. Sie hat schon angefangen.

Veröffentlicht als Kurz-Kommentsar in : Spiegel (1.8.14), Focus (9.8.14),  Die Zeit (12.8.14), Berliner Zeitung (12.8.14), Wiener Zeitung (12.8.14) , (alle elektronische Ausgabe).