Εγκυκλοπαιδική και Κοινωνική Μόρφωση, Εκλαϊκευμένα : Φιλοσοφία, Διεθνές Δίκαιο, Διεθνείς Σχέσεις, Πολιτολογία, Βιβλίο, Πρώτος Τόμος

Βιβλίο

Εγκυκλοπαιδική και Κοινωνική Μόρφωση, Εκλαϊκευμένα

Φιλοσοφία, Διεθνές Δίκαιο, Διεθνείς Σχέσεις, Πολιτολογία

Πρώτος Τόμος

ISBN : 978-620-0-61337-0

Publ. House :  Globe Edit

By (author): Παναγιώτης Δημητρίου Τερζόπουλος

Number of Pages: 300

Publ. On: 2020-09-14

Prise:  74.90€

 

In honorem illustris philosophi et theologi Graeci Christo Giannara

Αφιέρωμα στον έξοχο Ελληνα Φιλόσοφο και Θεολόγο Χρήστο Γιανναρά

Προοίμιον

Από το 2012 έως τις αρχές του 2020 έχω αναρτήσει πολυάριθμα ειδικά σχόλια στις κεντρικές ελληνικές εφημερίδες πρωτίστως στην Καθημερινή καθώς και στο Βήμα και στα Νέα. Ευθύς εξ αρχής είχα τον σκοπό, στο μέλλον να εκδόσω τα πιο ενδιαφέροντα σχόλια ως επιστημονικά εκλαϊκευμένο βιβλίο. Αυτός ήταν ο λόγος που σχεδόν πάντα έχω αναφέρει και τις ως επί το πλείστον επιστημονικές πηγές σε μερικές γλώσσες. Αφετηρία του σκεπτικού μου είναι το ηθικό καθήκον κάθε πανεπιστημιακού, να διαθέσει με κατάλληλο τρόπο τις γνώσεις του και σε ενδιαφερόμενους μη ειδικούς. Οι σπουδές στα Νομικά και ιδιαιτέρως στο Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (πρωτίστως Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο, Διπλωματικό Δίκαιο, Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης και Ανθρώπινα Δικαιώματα) στην Θεωρία των διεθνών σχέσεων, στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Φιλοσοφία είναι η κυρία Βάση των επιστημονικών μου γνώσεων. Το ιδιαίτερο του παρόντος βιβλίου έγκειται στο ό,τι δημοσιεύεται υπό το ελληνικό μου όνομα, ενώ στην διεθνή επιστημονική κοινότητα είμαι από δεκαετίες γνωστός ως Panos Terz.

 

Σκελετός

 

1.Φιλοσοφία. 14

1.1 Φιλοσοφία, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 14

1.2 Επιστημολογία. 21

1.3. Ηράκλειτος, Επιγραμματικά. 21

1.4 Αρχαίοι Ελληνες και Αρχαίοι Ινδοί Φιλόσοφοι 22

1.5 Ερευνητές, Επιστήμονες, Ζηλώτες της Γνώσης. 23

1.6 „Κοινή Λογική“. 24

1.7 Kριτική Σκέψη, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 24

1.8 Παπαγαλία. 26

1.9 Ισότητα (Αριστοτέλης, Thomas Aquin, Locke, Γαλλική Επανάσταση) 27

1.10 Kοσμοϊστορικός Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και οι Εχθροί του, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά  28

1.10.1 Προοίμιον. 28

1.10.2 Εννοια του Διαφωτισμού. 29

1.10.3 Ιστορικές Ρίζες και Βάσεις του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. 29

1.10.4 Αγγλία, η Γενέτειρα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. 30

1.10.5 Γαλλικός Διαφωτισμός, Αποκορύφωμα και Υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού  33

1.11 Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός (Συνοπτικά) 39

1.12 Διάλογος με τον Επίσκοπο Πειραιώς Σεραφείμ. 40

1.13 Πλάτων και Αριστοτέλης, Ποιός από τους δύο είναι πιό Σπουδαίος; Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά  42

1.13.1 Πλάτων. 43

1.13.2 Αριστοτέλης. 44

1.14 Δικαιοσύνη, Αρχαίοι Φιλόσοφοι, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 46

1.15 Διαλεκτικός Υλισμός, Ιστορικός Υλισμός ως Βάση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Φιλοσοφίας, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 48

1.15.1 Διαλεκτικός Υλισμός. 48

1.15.2 Ιστορικός Υλισμός ως ο Σημαντικότερος Πυλώνας της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Φιλοσοφίας  49

1.16 Μεθοδολογία, Γενική και Ειδική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 50

1.17 Ελληνικά Προβλήματα, Μεθοδολογική Θεώρηση, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 51

1.18 Εξεύρεση και Επίλυση Προβλημάτων. 56

1.18.1. Εξεύρεση. 56

1.18.2 Επίλυση. 57

1.19 Αλήθεια, Μεθοδολογικά Προβλήματα, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 58

1.20 Θεωρίες-Αλήθεια-Πραγματικότητα. 60

1.21 Γενικά, Βασικά και Συστηματικά (Επίκαιρα Πολιτικά και Κοινωνικά Ζητήματα), Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά (Χ.Γ.) 60

1.21.1 Προοίμιον. 60

1.21.2 Μεθοδικά. 61

1.21.3 Μεθοδολογικά. 62

1.22 Οντολογία, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 66

1.23 Μεταφυσική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 68

1.23.1 Η Εννοια της Αριστοτελικής Μεταφυσικής. 68

1.23.2 Εννοια και Ουσία της Μεταφυσικής. 69

1.23.3 Αντίπαλοι της Σχολαστικής Μεταφυσικής. 69

1.23.4 Μεταλλαγή της Μεταφυσικής. 70

1.24 Μυστικισμός (Αποκρυφισμός), Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 72

1.25 Βασική Εποικοδομητική Κριτική στον Χρήστο Γιανναρά. 78

1.26 Ελευθερία, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 80

1.27 Ελευθερία του Λόγου, Οχι Απόλυτη. 83

1.28 Λόγος (Ratio) και Συναίσθημα (Emotio) 86

1.29. Διάλογος με Μίκη Θεοδωράκη. 87

1.29.1 Μίκης Θεοδωράκης ως Μουσικοσυνθέτης. 87

1.29.2 Μίκης Θεοδωράκης ως Πολιτικός. 88

1.30 Εmotio vs Ratio, Διάλογος με Κώστα Γαβρά. 90

1.31 Aισιοδοξία και Aπαισιοδοξία. 91

1.31.1 Αισιοδοξία. 91

1.31.2 Απαισιοδοξία. 91

1.32 Κρίση, Μεθοδολογική Θεώρηση. 92

1.33 Αξίες. 95

1.33.1 Αξίες και Αξιοκρατία, Meritocracy, Μία Συστηματική Προσέγγιση στο Θέμα. 95

1.33.2 Αξίες, Απλουστεύσεις. 99

1.34 Μέτρον Αριστον, Μηδέν άγαν, Μεσότης (Aurea mediocritas) ή Εφαρμογή των Γνώσεων του Αριστοτέλη επί του Ελληνικού Πολιτικού Σκηνικού. 100

1.34.1 Μεθοδολογική Πτυχή. 100

1.34.2. Πηγές και Τρόπος Διατύπωσης του Αποφθέγματος „Μέτρον Αριστον“: 101

1.34.3 Συμπεράσματα. 102

1.35 Δικαιοσύνη, Σουμερία, Κίνα, Ελληνες, Φιλόσοφοι (Πλάτων, Αριστοτέλης), Κινέζοι Φιλόσοφοι, Ευρωπαίοι Φιλόσοφοι, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 103

1.36 Συμφέρον, „Χησιμοθηρία“, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 107

1.36.1. Προοίμιον. 107

1.36.2. Αρχαίοι Ελληνες Φιλόσοφοι και το Συμφέρον. 107

1.36.3 Γάλλοι και Αγγλοι Φιλόσοφοι 109

1.37 Κοινωνικό Συμβόλαιο, Αντιφών, Επίκουρος, Ευρωπαίοι Φιλόσοφοι, Rousseau, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 110

1.37.1 Προοίμιον. 110

1.37.2 Κοινωνική Συνθήκη του Επικούρου. 111

1.37.3 Κοινωνική Συνθήκη των Ευρωπαίων φιλόσοφων. 112

1.38 Ανθρωπος-Διαστάσεις, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 113

1.39 Ανθρωποκεντρισμός, Ατομοκεντρισμός, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Συμφεροντολογισμός, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 114

1.40 Ατομο και κοινωνία, Πολίτης και κράτος, Βορράς και Νότος της Ευρώπης ή η απωλεσθείσα αρχαία ελληνική επιστημονική κληρονομιά στην Ελλάδα και η αξιοποίησή της στην Ευρώπη. 117

1.40.1 Αρχαίοι Ελληνες Φιλόσοφοι 117

1.40.2 Ευρωπαίοι Φιλόσοφοι 118

1.41 Ατομον, Πολίτης, Κοινωνία κράτος, Κοινωνική, Κρατική, Νομική και Φορολογική Συνείδηση, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 119

2. Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο. 120

2.1 Βona fides (Καλή πίστη), Pacta sunt servanda („Ειλλημμένες υποχρεώσεις δέον να τηρούνται“), Clausula rebus sic stantibus. 120

2.2 Αναξιοπιστία (Μονομερές Σβήσιμο Δανείων) 121

2.3. Αμοιβαιότητα υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και ιδιαιτέρως του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου. 122

2.4. Αποτυχημένο Κράτος (failed state) 124

2.5 Γενοκτονία. 125

2.6 Ρατσισμός, Φυλετικές Διακρίσεις. 126

2.7 Αλλοδαπός, Πολιτικοί Πρόσφυγες, Οικονομικοί Πρόσφυγες. 128

2.7.1 Εισαγωγικές Παρατηρήσεις. 128

2.7.2 Αλλοδαπός. 129

2.7.3 Πολιτικοί Πρόσφυγες. 129

2.7.4 Οικονομικοί Πρόσφυγες. 130

2.8 Πρόσφυγες στην Γερμανία, Η Γλώσσα των Αριθμών. 131

2.9 Μωαμεθανοί στην Ευρώπη, Ενσωμάτωση. 131

2.10 Ατομική Βόμβα, Σωστή η Χρησιμοποίηση της. 132

2.11 Το Κουρδικό Πρόβλημα (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Συρία) 133

2.11.1 Εισαγωγή. 133

2.11.2 Εθνολογική και Γλωσσολογική Πτυχή. 133

2.11.3 Κουρδικοί Πληθυσμοί στη Δυτική Ασία. 134

2.11.4 Επίλυση του Κουρδικού Προβλήματος. 135

2.12 Νταβούτογλου και οι Κούρδοι (όχι „Αποσχισμός“) 136

2.13 Συμφωνίες και Τρίτοι 137

2.14 Αποσχιστικές Τάσεις, Ευρωπαϊκά Κράτη. 138

2.15 Ισπανία, Βάσκοι, Καταλάνοι, Αποσχιστικές Τάσεις. 139

2.16 Καταλωνία και Ισπανία υπό το πρίσμα του Κρατικού Δικαίου, του Συνταγματικου Δικαίου και του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου. 140

2.17 Υποχρεώσεις και Δικαιώματα ως Μέλος του ΟΗΕ.. 141

2.18 Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων υπό την Σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου  142

2.19 Επιθετική Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ.. 144

2.20 Υποχρέωση του ΝΑΤΟ να βοηθήσει την Τουρκία στην Βόρεια Συρία. 146

2.21 Βενεζουέλα και η Αρχή της μη Ανάμειξης στις Εσωτερικές Υποθέσεις, Μία Αξιολόγηση υπο την Σκοπιά του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου. 147

2.22 Ιράκ, Θρησκευτική Συνείδηση και Συνείδηση των Φύλων, αλλά όχι Εθνική και Κρατική Συνείδηση, Μία Ομοσπονδία?. 148

2.23 Στενό του Κερτς, Αζοφική Θάλασσα, Διένεξη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, Θεώρηση υπό την σκοπιά του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου. 149

3. Διεθνείς Σχέσεις. 150

3.1.Υπερδύναμη, Μεγαλοδυνάμεις, Μεσοδυνάμεις. 150

3.2 Αλλαγή του Διεθνούς Σκηνικού, Ισορροπίες Υπερδυνάμεων. 151

3.3 Ισορροπία των Δυνάμεων. 151

3.4 Ισορροπία, Συμφέροντα, Διπλωματία, Μεσόγειος. 152

3.5 Σοβιετική Ενωση, Ρωσία, Καθεστώς, Ιστορία. 154

3.5.1 Καθεστώς. 154

3.5.2 Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ενωση. 154

3.5.3 Σοβιετική Ενωση, Σύμφωνο με την Γερμανία, Νίκη μόνον του Κόκκινου Στρατού; Σύντομες Παρατηρήσεις. 155

3.6 Ελληνες και Τούρκοι, Διαλλακτικότητα. 156

3.7 Διεθνής Οργανισμός, Υπερεθνικός Οργανισμός (ΕΕ), „Παγκόσμιο Κράτος“, „Παγκόσμια Κυβέρνηση“  156

3.8 „Βαρβαρικός Μεσαίωνας“ στην Ευρώπη, Μοναστήρια και Πανεπιστήμια, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά  157

3.9 Ευρώπη, Ανατολή και Δύση, Προσπάθεια μιας Συστηματικής Προσέγγισης. 159

3.10 Pax Germanica και „Imperium Germanicum Politicum et Oeconomicum”? („Γερμανική Ειρήνη“ και Πολιτική και Οικονομική „Αυτοκρατορία“) 161

3.11 Ευρωπαϊκή Ενωση, Μία Συστηματική και Νηφάλια Θεώρηση χωρίς Φθηνούς Συναισθηματισμούς  163

3.12 Ευρωπαϊκή Ενωση, Μεθοδολογικό Πρόβλημα, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 165

3.13 Ευρωσκεπτικισμός (ΕΣ), Επιγραμματικά. 167

3.14 Ευρωπαϊκή Ενωση, Σόρος ο Ψευτοπροφήτης. 168

3.15 Εχθρός της ΕΕ, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά. 170

3.16 Ευρωπαϊκή Ενωση, Αλληλεγγύη. 170

3.17 Παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ελλάδα. 172

3.18 Ευρωπαϊκή Ενωση, Ελλάς, „Επεμβάσεις“. 173

3.19 Ευρωπαϊκή Ενωση και Εθνική – Κρατική Κυριαρχία. 174

3.20 Η Ελλάς Προτεκτοράτο; Οχι 175

3.21 Αξιοπρέπεια του Εθνους και του Κράτους, Εννοιολογικό Χάος. 177

3.22 Διεθνείς Διαπραγματεύσεις, Προϋποθέσεις, Συμβιβασμός. 178

3.23 Διαπραγματεύσεις, Προετοιμασία a la grec. 180

3.24. Ισραήλ και Αραβικά Κράτη, Στρατιωτικά. 180

3.25 Αγκελα Μέρκελ, Καγκελάριος της Γερμανίας. 181

4. Πολιτικά. 183

4.1 Δημοκρατία και Παρλαμενταρισμός (Κοινοβουλευτισμός) 184

4.1.1. Δημοκρατία (Δ.) 184

4.1.2 Παρλαμενταρισμός (Π.), Κοινοβουλευτισμός. 185

4.2 Ορισμός της Δημοκρατίας, Γερμανία, Αντιπαράθεση με Γιώργο Μαλούχο. 186

4.3 Ολοκληρωτικά Συστήματα: Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Κομμουνισμός. 188

4.4 Μαρξισμός / Λενινισμός και „Υπαρκτός Σοσιαλισμός“. 189

4.5 Marx, Engels και ο Διαλεκτικός Υλισμός. 191

4.6 Κάρολος Μάρξ, Αποτυχημένος Οικογενειάρχης, Καλός Κοινωνιολόγος και Οικονομολόγος  191

4.7 Στάλιν και Σταλινικοί 191

4.8 Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Ορισμοί, Εννοιολογικό χάος. 192

4.8.1 Φασισμός (Ιταλία) 192

4.8.2 Εθνικοσοσιαλισμός (Γερμανία) 193

4.9 Χιτλερικός Χαιρετισμός. 193

4.10 Ρωσικός Κομμουνισμός, Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός, Σύγκριση. 194

4.11 (Εθνικοκοινωνισμός), Εθνικοκομμουνισμός, Αριστερο-εθνικισμός (Εθνικοαριστερισμός) 195

4.12 Καπιταλισμός, Φιλελευθερισμός και του Νεοφιλελε-υθερισμός ή Σαφήνεια vs του Νεοελληνικού Εννοιολογικού Χάους. 195

4.12.1 Καπιταλισμός. 195

4.12.2 Φιλελευθερισμός, Νεοφιλελευθερισμός. 196

4.13 Φιλελευθερισμός στην Ελλάδα. 196

4.14 Κρατισμός και Ιδιωτική Πρωτοβουλία ή Οικονομικός Κρατισμός κατά των Παραγωγικών Δυνάμεων και της Προόδου. 197

4.15 Αναρχισμός, Τριτοκοσμικός Νεοελληνικός Αναρχισμός. 198

4.16 Επανάσταση. 201

4.17 Εμφύλιος Σπαραγμός. 203

4.18 Τρομοκρατία. 204

4.19 Tρομοκράτες ως Ηρωες ή το Νεοελληνικό Εννοιολογικό χάος. 209

4.20 Aνθρώπινα Δικαιωματα,Υποκειμενικά (Ατομικά), „Αντικειμενικά“. 211

4.21 „Λαϊκό Δικαίωμα“; Μεγάλο λάθος. 212

4.22 „Πελατειακό κράτος“, „Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου“ ή Κλιεντελισμός; 213

4.23 Οικογενειοκρατία Νεποτισμός a la grec. 216

4.24 ΣΥΡΙΖΑ και Νεποτισμός (Παραδείγματα) 219

4.25 Εθνος, Εθνική Συνείδηση, Εθνική Ταυτότητα. 219

4.26 Εθνική Συνείδηση ως Προϊόν του 19ου αι. 221

4.27 Πατριωτισμός, Φιλοπατρία, Mεθοδολογικά. 222

4.27.1 Γλωσσολογική διάσταση, Ετυμολογικώς. 222

4.27.2 Πατριωτισμός, Σημασιολογικώς. 222

4.27.3 Ιστορική διάσταση. 222

4.27.4 Εθνική Διάσταση. 223

4.27.5 Κοινωνική Διάσταση. 223

4.27.6 Εθνολογική Διάσταση. 224

4.27.7 Μεθοδολογικά. 224

4.28 Απόδημος Ελληνισμός. 226

4.29 Πατριωτισμός, Απόδημος Ελληνισμός. 228

4.30 Λαός, Οχλος. 229

4.31 Ελλάδα, Εθνος – Κράτος. 230

4.32 Κρίση, Ενοχοι, Συνένοχοι 230

4.33 Πολιτικό Κόμμα, Πολιτικό Κίνημα. 231

4.34 Εξωπραγματικότητα, Φαντασιώσεις, Παραλογισμοί, Νεοελληνικό Κράτος. 232

4.35 Ελλάς, μία „Περίκλειστη“ Χώρα. 233

4.36 Ελλάς, Απελπιστική Κατάσταση. 234

4.37 Ελλάς, Μίζα και Διαφθορά. 235

4.38 Ελλάς, Ελλειψη Περιβαλλοντικής Συνείδησης. 237

4.39 Αδράνεια, Εθνοψυχολογία. 238

4.40 Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Προοδευτικός, Μία Θεώρηση υπό το πρίσμα της Πολιτολογίας (Πολιτική Επιστήμη) σύμφωνα με διεθνή Κριτήρια. 239

4.41 Πολιτικός Συντηρητισμός. 241

4.42 Ελληνοκεντρισμός και άλλοι Εθνοκεντρισμοί 242

4.43 Παγκοσμιοποίηση και Ορθόδοξοι Ελληναράδες. 243

4.44 Εθναμύντοτορες και Πατριδοκάπηλοι ή „Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες“, Νηφάλια Θεώρηση vs της Πατριδοκαπηλείας. 243

4.45 Λάθη του ΣΥΡΙΖΑ.. 245

4.46 Αριστεροστρεφής Συνωμοσιολογία και Κινδυνολογία. 246

4.47 Αριστερά, Τριτοκοσμικός Παραλογισμός. 247

4.48 Ανορθολογισμός και Υπερεξυπνακισμός της Αριστεράς. 248

4.49 Συγκρουσιασμός και Διχασμός με Ιδεολογικές Ρίζες. 249

4.50 Ανορθολογικός Κρατισμός της Αριστεράς. 250

4.51 Κρατισμός και Ιδιωτική Πρωτοβουλία ή Οικονομικός Κρατισμός κατά των Παραγωγικών Δυνάμεων και της Προόδου. 250

4.52 „Αριστεροί“ Πολιτικοί και οι Γυναίκες τους. 251

4.53 Τσίπρας, Αλέξης, Πολιτικός, Προσωπικότητα. 252

4.54 Κρίση, Λαϊκισμός, Μεσσίας, Κίβδηλες Υποσχέσεις. 253

4.55 ΣΥΡΙΖΑ – Λατινοαμερικανοποίηση. 255

4.56 Τσίπρας, El Griego Chaves? (Ο Ελλην Τσάβες) 256

4.57 Βαρουφακιάδα: Πανεπιστημιακός ή Πολιτικός; Νοοτροπία, Ατομο. 258

4.57.1 Πανεπιστημιακός. 258

4.57.2 Βαρουφάκειος Σουρεαλισμός. 258

4.57.3 Νοοτροπία-Πολιτισμικό Πρόβλημα. 259

4.58 Πολιτική Δεξιά. 259

4.59 Αριστερά vs Αριστείας. 260

4. 60 Χρυσή Αυγή, Μία Προσωρινή Ανάλυση. 260

4.61 Λαϊκισμός, Περιεχόμενο και Καθοριστικά Συστατικά Στοιχεία. 262

4.62 Πολυδωρισμός, Μία από τις Νοελληνικές Κατάρες ή το Ακρων Αωτον της Πατριδοκαπηλείας  264

4.63 Νέα Δημοκρατία, Ριζική Μεταλλαγή, Επιγραμματικά. 266

4.64 Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν. 267

4.65 Νεοέλλην Ανήρ Πολιτικός, Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο. 267

4.65.1 Εισαγωγή. 267

4.65.2 Αλήτης. 269

4.65.3 Κάθαρμα. 272

4.65.4 Πολιτικό Μπάσταρδο. 273

4.65.5 Εφαρμογή της Συστημικής Θεωρίας και Συμπεράσματα. 275

4.66 Πολιτισμικό Πρόβλημα: Βαλκανοανατολίτες Πολιτικοί 276

4.67 Λουκάς Παπαδήμος, Πρωθυπουργός. 277

4.68 Μπουτάρης, ο Κατάλληλος Δήμαρχος για την Θεσσαλονίκη. 277

4.69 Ανευθυνότητα Ελλήνων Πολιτικών en general 279

4.70 Πολιτική Μαγεία. 279

4.71 Συνεννόηση (Εξαίρεση), Συγκρουσιασιασμός (Κανόνας) 280

4.72 Συνειδητοποίηση, Πολιτική, Κοινωνική. 282

4.73 Τεχνοκρατία, Τεχνοκράτης. 282

4.74 Υπερεξειδικευμένοι Σύμβουλοι 283

4.75 Σύμβουλοι (Εμπειρογνώμονες) Κυβερνήσεων, Συγκροτημένοι Σχεδιασμοί 284

4.76 Αλλαγή, Μεταρρύθμιση, Ελίτ, Οικονομικός Κρατισμός. 284

4.76.1 Αλλαγή. 284

4.76.2 Μεταρρύθμιση. 285

4.76.3 Ελίτ. 285

Πηγές όλες μαζί στο τέλος του Δεύτερου Τόμου

 

 

 

Αξίες και Αξιοκρατία , Meritocracy

Αξίες και Αξιοκρατία, Meritocracy, Μία συστηματική προσέγγιση στο θέμα

Η έννοια αξιοκρατία σε συνδυασμό με τις αξίες αναδεικνύει ως σύνθετο φαινόμενο κυρίως τις εξής διαστάσεις : γλωσσολογική , φιλοσοφική, ιστορική, θρησκευτική, εθνολογική και πολιτική.

Γλωσσολογική ( ετυμολογική και σημασιολογική διάσταση ).

Η έννοια αξιοκρατία στην ελληνική γλώσσα είναι ως προϊόν του αγγλικού πολιτισμού απλώς μετάφραση της αγγλικής λέξης meritocracy, η οποία αποτελείται από την λατινική ( meritum ) και από την ελληνική λέξη -κρατία ( Βλέπε Handwörterbuch Englisch/ Deutsch, hrsg. von A. Neubert und E. Gröger, Leipzig,1988, S.492 ).

Το meritum ( από το ρήμα merere, mereo) σημαίνει επίτευξη ή και αξία και ήταν αντικείμενο ενασχόλησης ήδη εκ μέρους του Κικέρωνα ( Cicero ). Από μίαν επίτευξη απορρέει η απαίτηση για αναγνώριση και τιμές από την κοινωνία ( Βλέπε K.E.Georges, Handwörterbuch, Lateinisch-Deutsch, Leipzig 1890, S. 1574 ).

Το ουσιώδες νόημα της meritocracy ( μεριτοκρατία, αξιοκρατία ) έγκειται στην εξουσία των ικανότατων υπό την έννοια των πιό άξιων ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων με την καλύτερη κατάρτιση και τις μεγαλύτερες επιτεύξεις για όλην την κοινωνία ( Βλέπε Duden, Das große Fremdwörterbuch, Mannheim, Leipzig et alt., S. 85 ). Δηλαδή το ανώτατο κριτήριο για τον άξιο άνθρωπο είναι οι συγκεκριμένες ΕΠΙΤΕΥΞΕΙΣ του.

Κανονικά θα έπρεπε να περατωθεί η μελέτη σε αυτό το σημείο, αλλά μία ενασχόληση με τις αξίες είναι κατά την γνώμη μας απαραίτητη, για να γίνει πιό κατανοητό, γιατί η έννοια meritocracy έχει εμφανισθεί στην Αγγλία, ενώ ακόμη και σήμερα τα γλωσσικά λεξικά των νεολατινικών (ρωμανικών ) γλωσσών ( Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πορτογαλλικά ), δηλαδή του ευρωπαϊκού Νότου, δεν την αναφέρουν expressis verbis.

Φιλοσοφική διάσταση

Η αξία ( value, valeur, valor, valore ) αποτελεί μίαν ιδιαίτερη πλευρά της σχέσης μεταξύ του υποκειμένου (άνθρωπος) υπό την ιδιότητα του κοινωνικού όντος και του αντικειμένου ( φύση,κοινωνία), με την οποία γίνεται εμφανής η σημαντικότητα του αντικειμένου για την ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της και ιδιαιτέρως για την υλική και την πνευματική.
Ετσι εμπεδώνονται ιδανικά ή δημιουργούνται αρχές και κανόνες που παίζουν καθοριστικό ρόλο για τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των ανθρώπων.

Σε γενικές γραμμές διαπιστώνουμε τις παρακάτω κατηγορίες αξιών : ηθικές, κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές, θρησκευτικές , πολιτιστικές και αισθητικές.

Ιστορική διάσταση

Κάθε κοινωνικό σύστημα είχε τις δικιές του αξίες και πέραν τούτου ήταν και είναι περαιτέρω οι αξίες μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων στα
πλαίσια του ίδιου συστήματος διαφορετικές. Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί στις αντιλήψεις των κορυφαίων φιλόσοφων στις προηγμένες κοινωνίες , όπως π.χ. στην αθηναϊκή.
Ενώ π.χ. ο Πλάτων ως εκπρόσωπος της δουλοκτητικής τάξης ενδιαφερόταν λίαν ιδεαλιστικά για „καθ ευτού“ γενικές αξίες, ήταν ο υλιστής και δημοκράτης Δημόκριτος πιό συγκεκριμένος, ενώ οι κυνικοί φιλόσοφοι ως εκπρόσωποι του αρχαίου „προλεταριάτου“ σκεπτόνταν πρωτίστως τις πρακτικές και υλικές ανάγκες των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Αυτοί θερούσαν την εργασία ως υψίστη αξία ! Αυτό δεν είναι δυστυχώς στην Ελλάδα γνωστό. Το έχω διαπιστώσει τυχαία.

Η ανερχόμενη αστική τάξη έχει διακηρύξει σχεδόν πανανθρώπινες αξίες ,όπως π.χ. Liberte, Egalite, Fraternite ( Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη), αλλά στην πραγματικότητα ήταν για αυτήν η ιδιοκτησία η υψίστη („sacree“ : „καθαγιασμένη“) κοινωνική και πολιτική αξία , ενώ οι προλετάριοι προσπάθησαν ματαίως 100 ετη αργότερα μέσω της „Commune de Paris“ ( „Κομμούνα του Παρισιού“) να πραγματοποιήσουν την δική τους ανώτατη αξία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία έχει επιδιώξει και „ Η Μεγαλη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτωβρίου“ το 1917, αλλά τελικά εξαφανίσθηκε το κομμουνιστικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα και μαζί με αυτό οι ουτοπικές αξίες και ο βολονταρισμός του εσαεί.

Η αστική επανάσταση στην Γαλλία (1789) έχει διαμορφώσει τον citoyen ( πολίτη ), ο οποίος αναγνωρίζει αυτονοήτως την αλληλοσύνδεση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών του και εκτός τούτου κατέχει κοινωνική, κρατική και νομική συνείδηση.
Η επιχειρηματική πρωτοβουλία είναι επίσης ένα προϊόν της αστικής επανάστασης. Η Ελλάδα δεν έχει όμως βιώσει τέτοιες εξελίξεις, κάτι που έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις.

Θρησκευτική διάσταση

Ανεξαιρέτως όλες οι παγκόσμιες θρησκείες έχουν διακηρύξει ως επί το πλείστον από
ανέκαθεν σημαντικές αξίες με ευεργετικές επιδράσεις επί των ανθρώπων. Η
ορθόδοξη χριστιανική θησκεία έχει π.χ. διδάξει καθοριστικές αξίες όπως την φιλανθρωπία („αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν“), την αλληλεγγύη, την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη. Η πραγματικότητα ήταν και είναι αυτονοήτως διαφορετική, εν μέρει και αντίθετη.

Ο προτεσταντισμός ως πρακτική χριστιανική θρησκεία του κοινού νου και χωρίς συναισθηματισμό και μυστικισμό έχει εμπεδώσει και κάτι το σπουδαιότατο και δη την αγάπη προς την εργασία (εργατικότητα ) ως ηθική αξία υψίστου επιπέδου κάθε πιστού : Ο πιστός χριστιανός έχει το ιερόν καθήκον να είναι εργατικός ή ένας καλός χριστιανός δεν επιτρέπεται να είναι φυγόπονος. Αυτό έχει αναμφιβόλως κοσμοϊστορική σημασία, γιατί το έχει ασπασθεί και εφαρμόσει σχεδόν η μισή Ευρώπη , η Βόρεια Αμερική και η Αυστραλία και έχει εισαχθεί στην πολιτική ζωή, στην λογοτεχνία καθώς και στην ευρωπασϊκή φιλοσοφία.

Αναφέρουμε μερικά παραδείγματα: Ο Γερμανός ιδεαλιστής φιλόσοφος J.G. Fichte (18ος/19ος αι.) : Η εργασία είναι „αυτοπραγμάτωση“ του ανθρώπου. Karl Marx : „Η εργασία είναι ο ήλιος, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλα, ο άνθρωπος και η κοινωνία “. Αυτός όμως δεν έχει εργασθεί στο επάγγελμά του ποτέ ! August Bebel : „ Οι ακτίνες του ήλιου κάνουν ώριμους τους καρπούς της εργασίας μας „ . Προτεστάντης ποιητής Georg Maurer : Η εργασία είναι „αυτοσυνάντηση“ του ανθρώπου.

Δεν είναι τυχαίο, που ο μεγαλύτερος Κοινωνιολόγος του πρώτου ήμισυ του 20ου αι. Max Weber, έχει έμμεσα συνδυάσει την εμφάνιση του καπιταλισμού με την προτεσταντική ηθική της εργασίας ( Ιδέ το διεθνώς περίφημο βιβλίο του „Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus“).
O Calvinus ( 16ος αι. ) έχει προσθέσει και τις εξής σκέψεις, οι οποίες επέδρασαν σημαντικά στον Εμπορικό Καπιταλισμό της Ολλανδίας και αργότερα στον Βιομηχανικό Καπιταλισμό (Βιομηχανική Επανάσταση )της Αγγλίας :

α ) Είναι δυνατόν να εγκαθιδρύσουμε την βασιλεία του θεού επάνω στη γη.

β) Ούτως ή άλλως θα εισέλθουν στον παράδεισο μόνον οι εργατικοί και ιδιαιτέρως αυτοί , οι οποίοι έχουν επιτεύξεις και πρωτίστως αποκτούν κέρδος ! Η επίτευξη κέρδους θεωρείται ως υψίστη αξία και αρχή για κάθε (καλβινιστή ) προτεστάντη. Ηδη οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν : Salve lucrum : Ζήτω το κέρδος . Τέτοιοι πιστοί βρίσκονται ήδη στα πρόθυρα του παραδείσου. Δηλαδή όλοι οι τεμπέληδες και ανεπιτυχείς από δική τους
υπαιτιότητα θα εισέλθουν στην κόλαση.
Ακόμη δύο θρησκείες έχουν αναγνωρίσει την εργατικότητα ως ανώτερη θρησκευτική αξία και δη ο Κονφουκιανισμός και οι Sikhs στην Βόρεια Ινδία.

Εθνολογική διάσταση

Εδώ εστιάζουμε την προσοχή μας στη νοοτροπία μερικών λαών, κάτι που έχει εξελιχθεί στα πλαίσια μίας μακράς διαδικασίας ( Ιδε εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη „Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική σύγκριση“ και τη μελέτη „Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“).

Στην διαμόρφωση της νοοτροπίας έχουν συμβάλλει το κλίμα, οι συνθήκες βίου, η παράδοση, η θρησκεία κοκ. Φυσικά δεν είναι αναγκαίο να αναφέρουμε εδώ όλα τα καθοριστικά γνωρίσματα, αλλά μόνον αυτά , τα οποία έχουν άμεση σχέση με
το θέμα μας.

Δύο από τα βασικά γνωρίσματα του Νεοέλληνα είναι η απόλαυση της ζωής υπό το νόημα του ευδαιμονισμού και του ηδονισμού, κάτιπου έχει εκλάβει στην περίοδο της Μεταπολίτευσης τερατώδεις μορφές και διαστάσεις και η αρχή της ήσσονος προσπάθειας, μία διπλωματική έκφραση για την φυγοπονία ( τεμπελιά ).
Και τα δύο είναι ακριβώς το αντίθετο των προαναφερθέντων προτεσταντικών αρχών. Οι άλλοι λαοί της Νότιας Ευρώπης έχουν στην ουσία παρόμοιες αντιλήψεις περί της ζωής. Οπωσδήποτε δεν είναι τυχαίο, ότι στις γλωσσες μας λείπουν οι εκφράσεις „αγάπη στην εργασία“ και „αρχή της επίτευξης”, η οποία είναι η βάση της meritocracy (αξιοκρατίας).
Γενικά αναφέρονται και αόριστες ηθικές αξίες, όπως το ψυχικό σθένος, η ευψυχία, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος και το κουράγιο ( Βλέπε Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσης, Παιδείας, 1ος τόμος. σελ. 1113 ).

Στις προτεσταντικές χώρες εφαρμόζονται ακόμη και σήμερα οι δύο βασικές αρχές του προτεσταντισμού καθώς και άλλες αξίες, όπως η νομοταγία, η αυτοπειθαρχία, η φερεγγυότητα, η συνείδηση της υπευθυνότητας και η προτεραιότητα του συμφέροντος του συνόλου έναντι του ατομικού συμφέροντος.

Ο Κονφουκιανισμός επισμαίνει μεταξύ άλλων ιδιαιτέρως την εργατικότητα, την πειθαρχία και την ανταγωνιστικότητα ως κινητήριες δυνάμεις για επιτυχίες στην κοινωνία. Δηλαδή οι οικονομικές και άλλες επιτυχίες της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Νοτίου Κορέα, του Ταϊβάν και εν τω μεταξύ και του Βιετνάμ, χώρες του Κύκλου Πολιτισμού του
Κονφουκιανισμού, έχουν ισχυρές εθνολογικές, θρησκευτικές και παραδοσιακές βάσεις.

Εθνική διάσταση

Από τον 19ο αι. θεωρούμε τον πατριωτισμό ( φιλοπατρία ), ο οποίος στηρίζεται σε μίαν υγιή εθνική συνείδηση ως μεγάλη αξία, γιατί αυτή είναι στενότατα συνυφασμένη με την ύπαρξη του εθνους . Η φιλοπατρία είναι η λογική προüπόθεση για να είναι κανείς κατόπιν διαλλακτικός έναντι άλλων εθνών ή και για του αριστερούς για να είναι διεθνιστές. Αλλά διεθνιστής χωρίς ιδίαν εθνική συνείδηση, αντιτίθεται στον κοινό νου και στους κανόνες της λογικής.

Από την φιλοπατρία απορρέουν όμως υποχρεώσεις έναντι της Πατρίδας ως σύνολο, ενώ ο λεκτικός και ανέξοδος πατριωτισμός των Ελληναράδων και ειδικά η πατριδοκαπηλεία είναι κάτι το περιφρονητέο (Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το άρθρο
„Πατριωτισμός, Φιλοπατρία“.

Πολιτική διάσταση

Σε ό,τι αφορά τις αξίες στην Ελλάδα, επικρατούσαν προ της Μεταπολίτευσης σε σύγκριση με άλλους λαούς της Νότιας Ευρώπης σχεδόν κανονικές καταστάσεις. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του του  80 άρχισε βαθμιαία η κατάπτωση και καταστροφή των παραδοσιακών αξιών με επιτελικό τρόπο. Αυτό που συνέβει έχει εκλάβει τις διαστάσεις ενός μεγάλου ηθκού, εθνικού και κοινωνικού εγκλήματος , γιατί είνα ακόμη χειρότερο και από την οικονομική καταστροφή.

Εγείρεται το ερώτημα, με ποιούς πολιτικούς και με ποιούς ανθρώπους θα συντελεσθεί η ανανέωση της Ελλάδας επάνω σε νέες υγιείς βάσεις, όταν λείπουν οι πιό σπουδαίες αξίες ; Επί τη βάσει του „Κοινωνικού Συμβολαίου“ a la grec έχει εκμαυλισθεί ο ελληνικός λαός ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το αρθρο „ “Κοινωνικό Συμβόλαιο της αμοιβαίας διαφθοροποίησης“).

Φυσικά σημειώνονται και μερικές εξαιρέσεις, αλλά το γενικό κλίμα της ηθικής
κατάπτωσης είναι τόσο μεγάλο, που ακόμη και τώρα πολιτικοί παλαιοκομματικής κοπής επαναλαμβάνουν χωρίς αιδώ  για μικροπολιτικούς λόγους τα λάθη του παρελθόντος αποστέλνοντας τον περασμένο χρόνο στην Διεθνή Τράπεζα έναν άσχετο πολιτικό παλαιού τύπου , ο οποίος δεν εκπέμπει ούτε δυναμικότητα, ούτε ικανότητα, ούτε αντοχή, ούτε διανοητικότητα, ας ήταν και μερικές φορές υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
Εν τω μεταξύ έκανε προ ολίγων εβδομάδων και η Ν.Δ. παρόμοια λάθη διορίζοντας άσχετους και ανίκανους συνταξιούχους (sic) σε σημαντικές θέσεις φυσικά με παχυλούς μισθούς. Αυτά τα τα φαινόμενα είναι για τον απόδημο Ελληνισμό που ζει σε αξιοκρατικές κοινωνίες ακατανόητα, αδιανόητα, εμετικά και επαίσχυντα. Από ψυχολγική
άποψη προκαλούν σε μας απέχθεια κα κάτι παραπάνω.

Οπωσδήποτε θα υπάρχουν νέοι πολιτικοί ή τεχνοκράτες με πολύ καλύτερες προüποθέσεις και με δυναμικότητα για μιά τόσο εξέχουσα θέση με τον ανάλογο μισθό. Αυτό που συνέβει, είναι μία Υβρις με το νόημα των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών
, γι αυτό όχι πολύ αργά θα έπεται η Νέμεσις και για τους υπεύθυνους πολιτικούς.

Συμπεράσματα

α ) Στην ιστορία, παράδοση και κοινωνία της Ελλάδας εδώ και 200 έτη λείπουν οι απαραίτητες προüποθέσεις για την πραγματική, που σημαίνει όχι για την λεκτική αξιοκρατία. Ακόμη χειρότερα : Δεν υφίσταται μία αξιοκρατική, αλλά μάλλον μία φαυλόκρατική , κλεπτοκρατική , εν μέρει και αλητοκρατική πολιτική παράδοση.

Οταν στην δεκαετία του  30 του 19ου αι.  η αγγλική κυβέρνηση ρώτησε τον ναύαρχο Gordon,τί γνώμη έχει περί των Ελλήνων πολιτικών που ήθελαν να λάβουν δάνειο από
την Αγγλία, αυτός έδωσε την εξής λίαν ενδιαφέρουσα απάντηση (τσιτάτο από μνήμη ) : Ισως εκτός από το πρωθυπουργό Ζαίμη, είναι όλοι οι άλλοι ψεύτες και κλέφτες !
Η τύχη των δανείων έχει δικαιώσει την αξιολόγηση του. Κάτι το ίδιο συμβαίνει κυρίως σε τριτοκοσμικές χώρες.

β ) Η τοποθέτηση εκ μέρους της κυβέρνησης του κ.Χ. Παπουτσή στην Διεθνή Τράπεζα καθώς και ο διορισμός άχρηστων πάλαι πολιτικών σε σπουδαίες θέσεις είναι σύμφωνα με τα νεοελληνικά δεδομένα (καταστροφή των αξιών) κανονική μεν , αλλά
αντιτίθεται στις αξίες της προηγμένης Ευρώπης ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ το άρθρο „Ευρώπη, Βορράς-Νότος, Ιστορία, Συγκριση“).

γ ) Τοιουτοτρόπως επιβεβαιώνεται εκ νέου, ότι η Ελλάδα πολιτισμικά δεν ανήκει στην
προηγμένη Ευρώπη, αλλά στα αιωνίως καθυστερημένα Βαλκάνια, εν μέρει και
στην Ανατολή, όπου δεν υφίστανται ούτε το άτομο ούτε ο συνειδητός πολίτης, γι αυτό ευδοκιμούν η ρουσφετολογία, ο εγωϊσμός, η οικογενειοκρατία, η διαφθορά, η αναξιοκρατία και φαυλοκρατία , εν μέρει και η κλεπτοκρατία ( Βλέπε εδώ στο Μπλογκ τα άρθρα “Διαφθορά, Νότια Ευρώπη”, ,„Ελλάς, Ανατολή ,Δύση“, „Νεοέλληνας, Βαλκανοανατολίτης“, και την μελέτη “Νεοέλλην Ανήρ Πολιτικός, Αλήτης, …” ).
Παρατήτηση: Μέσω παρόμοιων σχολίων προετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες βαθμιαία και συστηματικά μία μεγαλύτερη μελέτη γύρω από τη νεοελληνική νοοτροπία.

Δημοσιευθέν απο το 2013 συχνά στην Καθημερινή (26.5.16)και στο Βήμα

—————————————

Αξίες, Απλουστεύσεις

Ορισμός : Αξίες
Από φιλοσοφική άποψη πρόκειται για μία σχέση μεταξύ του υποκειμένου και του αντικειμένου , με την οποία εκφράζεται η σημαντικότητα αντικειμένων, γεγονότων κτλ. για την ζωή του ανθρώπου.
Στην ουσία τους είναι ιδεώδη ή ηθικές αρχές , οι οποίες αφορούν και ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων καθώς και μεταξύ ατόμων και κοινωνίας.

Εκτός τούτων υφίστανται και άλλες αξίες, όπως π.χ. οι εθνικές ( φιλοπατρία ), οι κοινωνικές ( νομοταγία, ευγένεια , εργατικότητα, ανεκτικότητα, διαλλακτικότητα, σεμνότητα , συμβιβασμός κτλ.) , οι αισθητικές (αρμονία, συμμετρία ) και οι θρησκευτικές ( πίστη, αγάπη προς τους συνανθρώπους, αλληλεγγύη κ.ο.κ.).

Πρωτίστως σε τέτοιες αξίες βασίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα. Τις έχω βιώσει κάτω από άκρως δύσκολες συνθήκες ( εμμφύλιος, φτώχεια, πείνα, δυστυχία) και όμως στο νόημά τους έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας μου και έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες πολυποίκιλες προϋποθέσεις για μελλοντικές επιτυχίες στο εξωτερικό. Περίπου τα ίδια θα έγραφαν και άλλοι της γενιάς μου , ιδιαιτέρως τα πρώην φτωχόπαιδα.

Με έντονη ανησυχία διαπίστωνα ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 80, ότι σχεδόν όλες οι παραδοσιακές αρχές έχουν πεταχθεί στην κάλαθο των αχρήστων και έχουν αντικατασταθεί με τελείως διαφορετικές αξίες στο νόημα του homo oeconomicus και του homo consumens , όλα επι τη βάσει αστρονομικών χρεών του ξεχαρβαλωμένου κράτους και μίας εικονικής ευημερίας με όλα τα επακόλουθα , όπως η αρπαχτή, το όργιο της διαφθοράς όλων, από τους πολιτικούς έως στους απλούς πολίτες.

Παραφράζω τον Πρωταγόρα: „ Πάντων χρημάτων μέτρον εστί νεόπλουτος “. Εννοούμε πρωτίστως αυτό το ημιπολιτισμένο , ημιαμόρφωτο και ημιαγράμματο όν ως υπουργό, βουλευτή, νομάρχη κτλ. Τα αδιάντροπα , διεφθαρμένα , νομοκλαστικά και νομομηδενιστικά  έχουν καταστρεψει ολοσχερώς την Πατρίδα μας.

Δημοσιευθέν από τον Ιούλιο 2013 συχνά στην Καθημερινή   καθώς και στο Βήμα (ηλεκτρονική έκδοση ).