Νοοτροπία και “Κλισέ” ;

Νοοτροπία  και “Κλισέ” ;

Περί παρομοίων ζητημάτων έχω ανταλλάξει πολλές φορές απόψεις με Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι εφάρμοσαν ακριβώς την προσέγγιση με καθοριστική αφετηρία την λέξη “Κλισέ” σχεδόν κλείνοντας την πόρτα για εποικοδομικές συζητήσεις προς εξεύρεση της αλήθειας.

Χρησιμοποιώντας την έννοια “Νοοτροπία” δημιουργούνται καταλληλότερες προϋποθέσεις και συνθήκες για μία πιό πειστική ενασχόληση με τέτοια μάλλον εθνολογικά και εθνοψυχολογικά ζητήματα, τα οποία ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων ειδικά στα πλαίσια της προετοιμασίας κατάλληλων σπουδαστών από 70 χώρες από όλους τους Κύκλους Πολιτισμού  στον κόσμο για την διπλωματική σταδιοδρομία.

Οι επιστημονικές γνώσεις περί του πολυδιάστατου φαινομένου της νοοτροπίας των εθνών είναι η conditio sine qua non (τελείως απαραίτητη προϋπόθεση) για επιτυχείς διεθνείς διακρατικές διαπραγματεύσεις και γενικά για την κατανόηση άλλων πολιτισμών και λαών . Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία των Νεοελλήνων και τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς τους υπάρχουν , ως γνωστόν, αποτελέσματα μελετών βάθους του ιστορικού Απόστολου  Βακαλόπουλου ( ” Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα” ) και του κορυφαίου Έλληνα διανοητού   Σέλιου Ράμφου ( “Ο Καημός του Ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων” ).
Ο πρώτος όμως εφαρμόζει αποκλειστικά την ιστορική μέθοδο ερευνών και εκτός τούτου απορρίπτει expressis verbis την κοινωνιολογική και την διαλεκτική μέθοδο ως περιττές ( sic), -αυτό αντιτίθεται στην διεθνή επιστημονική δεοντολογία – ενώ ο δεύτερος , αν και πολύ πειστικός, έχει μια κάποια κλίση προς μίαν μανιχαϊστική προσέγγιση.

Η συστηματική και συγκριτική ενασχόληση π.χ. με τα βασικά χαρακτηριστικά της νοοτροπίας των  Ελλήνων και των Γερμανών απέδειξε, ότι μία πολυσύνθετη προσέγγιση είναι λογικότερη και αποτελεσματικότερη (Ιδέ “Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie” και το άρθρο “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση”).
Μια τέτοια ενασχόληση με το θέμα δέον να στηρίζεται στους εξής κανόνες :

1. Αντικειμενικότητα :  χωρίς εθνικιστικές, ιδεολογικές κα θρησκευτικές παρωπίδες.
2. Αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος) και όχι αντικατοπτρισμός εθνικιστικών φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων.
3. Συνθετικότητα : Μελέτη των καθοριστικών πτυχών του θέματος, όπως π.χ. των ιστορικών, των πολιτισμικών, των πολιτικών , των παραδοσιακών, των θρησκευτικών κ.ο.κ.
4. Διαλεκτικότητα ( Hegel , Έγελος ) : Προσόντα και ελαττώματα στην αέναη αλληλολοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση  και αλληλουχία τους.
5. Σχετικότητα ; Γενικά δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η αλήθεια είναι σχετική. Απόλυτες “αλήθειες¨ πρεσβεύονται μόνον από τις θρησκείες καθώς και από τα κόμματα ολοκληρωτικών κοσμοθεωριών .  Αυτό όμως έχει πάντα οδηγήσει σε όντως απόλυτες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.
6. Ιστορική Συγκεκριμενικότητα : Μελέτη του παρελθόντος όχι με τα σημερινά δεδομένα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα.  Δεν είναι π.χ. λογικό, να κρίνουμε με σημερινά κριτήρια το δουλοκτητικό σύστημα στην Αρχαία Ελλάδα.
7. Μεταλλαγή : Η νοοτροπία των εθνών αλλάζει στη διάρκεια των αιώνων ( αιμοχαρείς Βίκιγκες-ειρηνόφιλοι Σκανδιναβοί, δημιουργικότατοι αρχαίοι Έλληνες,  αποτυχημένοι Νεοέλληνες εδώ και διακόσια έτη. ).” Πάντα ρεί” ( αποδίδεται έμμεσα στον Ηράκλειτο ).
8. Γενίκευση ( Generalisation ) : Διείσδυση στην ουσία ενός φαινομένου με σκοπό την εξεύρεση του καθοριστικού στοιχείου, του πυρήνα του ( punctum quaestionis ).
9. Διαφοροποίηση : Γενικά και χωρίς διαφοροποίηση “όλοι οι Έλληνες”, “όλοι οι Γερμανοί” ή οι Έλληνες , οι Γερμανοί στην πλειοψηφία  η στη μειοψηφία τους , πολλοί η λίγοι ;

Κανονικά μόνον με μελέτες βάθους της Πρακτικής Κοινωνιολογίας είναι δυνατό να βγουν σωστά συμπεράσματα. Αλλά υπάρχει και μία μάλλον λογική μέθοδος, η οποία στηρίζεται στην αντικειμενική θεώρηση .  Δεν μπορούμε π.χ. να διατυπώσουμε την άποψη, ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας,  της εργατικότητας και της αξιοπιστίας, και ότι οι περισσότεροι Γερμανοί είναι ιδιαιτέρως καλαισθητικοί και πρωταγωνιστές των σεξουαλικών ικανοτήτων στην Ευρώπη.

Καθημερινή (22.10.17)

Χορτοφαγία, Βεγκετάριοι, Βεγκάνοι

Χορτοφαγία, Βεγκετάριοι, Βεγκάνοι

Το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο και πολύπλοκο.

1. Γνώσεις της ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ : Στα πλαίσια της εξέλιξης των ειδών (Δαρβίνος) το ανθρώπινο γένος ήταν κατ αρχάς σαρκοφάφο. Αυτό έχει διευρύνει το μυαλό του. Κατόπιν έχει προστεθεί η κατανάλωση χορτών. Τελικά αποτελούσαν το κρέας και τα χόρτα την διατροφική βάση του ανθρώπου , ο οποίος έχει γίνει παμφάγος.
2. Στις παρελθούσες χιλιετηρίδες τα σιτηρά, τα όσπρια και τα λαχανικά ήταν η
καθοριστική διατροφή των ανθρώπων, ενώ το κρέας αποτελούσε προνόμιο των αριστοκρατών και γενικά των πλουσίων.
3. Υστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέσω της εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαιτέρως της χημείας έχει δημιουργηθεί η βάση για την ταχεία αύξηση της παραγωγής κρέατος τόσο που και τα λαϊκά στρώματα είχαν τη δυνατότητα να καταλώνουν κρέας και δη πρωτίστως χοιρινό που οδηγεί σε εθισμό.
4. Παράλληλα στην αυξάνουσα κατανάλωση κρέατος έχει εμπεδωθεί η ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ ως επιστημονικός κλάδος στα πανεπιστήμια των εξελιγμένων χωρών, πρώτα στην Ευρώπη βορείως των Αλπεων . Οι διατροφολόγοι
έχουν επιστημονικά αποδείξει, ότι η Κρεατοφαγία κάτω από τις γνωστές συνθήκες (ενέσεις με ορμόνες σε ζώα και ειδικά σε χοίρους με σκπό την επιτάχυνση της ωριμότητας κασι την αύξηση του βάρους ) έχει ως συνέπεια πολλές ασθένειες και συνέστηναν να μειωθεί η κατανάλωση του κρέατος και να αυξηθεί η κατανάλωση οσπρίων, δημητριακών, λαχανικών, βοτάνων και φρούτων. Λαμβάνοντας υπ όψη και την κουζίνα αλλων χωρών
(Ινδία, εν μέρει και Νοτιοευρωπαϊκές χώρες) άρχισε βαθμιαία να εμπεδώνεται η ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ (VEGETARISM) με μερικές διαβαθμίσεις( λαχανικά, βότανα σύν τυρί και αυγά =Βεγκετάριοι , μόνον λαχανικα και βότανα = Βεγκάν ) οι καθαρώς Φυτοφάγοι).
5. Προ 25 ετών γνώρισα φυτοφάγους και κατ αρχάς δεν είχα κατανόηση για το τρόπο διατροφής των. Βαθμιαία έχω παρατήσει τα πολλά κρέατα ιδιαιτέρως το
όντως επικίνδυνο χοιρινό κρέας και πέρασα στον ήπιο βεγκεταρισμό : Ουδέν
χοιρινό κρέας, λίπος και αλαντικά, αλλά κοτόπουλο , μοσχαράκι μια φορά το μήνα, ψάρι συχνά, αλλά πρωτίστως φαγητά επί τη βάσει ειδικών δημητριακών , οσπρίων, λαχανικών , βοτάνων και μπαχαρικών. Από τότε αισθάνομαι μια χαρά, καλλιτέρευσε ραγδαίως η υγεία μου και συνέστησα και σε άλλους τον βεγκεταρισμό. Και αυτοί άλλαξαν τρόπο διατροφής και έχουν λόγο να μ ευγνωμονούν.

Ο Πλούταρχος  στο έργο του “Περί Σαρκοφαγίας” έχει ήδη επισημάνει εντόνως “οὐ τοίνυν μόνον αί κρεοφαγίαι τοῖς σώμασι γίνονται παρὰ φύσιν, ἀλλὰ καὶ τὰ ψυχὰς ύπὸ πλησμονῆς καὶ κόρου παχύνουσιν, οἶνος γὰρ καὶ σαρκῶν ἐμφορήσιες σῶμα μὲν ἰσχυρὸν ποιέουσι καὶ ρωμαλέον, ψυχὴν δὲ ἀσθενέα”.Οποιος διαβάσει τη γνώμη του Πλουτάρχου δεν θα ξαναφάει κρέας.)

6.Εν μεταξύ σημειώνονται τεράστιες αλλαγές και στα καταστήματα τροφίμων ακόμη και στα σουπερμάρκετ (τμήματα με βεγκεταριακά προϊόντα φυσικά ακριβώτερα από τα συνηθισμένα ) και στα εστιατόρια καθώς και στον τουρισμό (ειδικά φαγητά για βεγκετάριους).
7. Συνήθησα τόσο στην νέα διατροφή που συχαίνομαι το χοιρινό κρέας. Ούτε
καν μπορώ να το μυρίσω και όταν καθ οδόν πωλούνται ή ψήνονται χοιρινό κρέας και λουκάνικα, κλείνω τη μύτη μου και αλλάζω πλευρά δρόμου.
8. Γενικά η διατροφή είναι προσωπική υπόθεση και επιλογή του καθενός . Εάν μερικοί μετατρέπουν την τροφολογία σε μία νέα θρησκεία, λανθάνουν οικτρά.

-Plutarch, Moralia, Band 2, ISBN : 978-3-86539-266-4 , Wiesbaden 2012,Bibl. 69 (Über das Fleischessen), S. 658.

-Andrew Dalby , Essen und Trinken im Alten Griechenland, Von Homer bis zur byzantinischen Zeit ( Orig. Siren Feasts. A History of Food and Gastronomy in Greece, London 1996) ISBN 3-15-010443-2, Stuttgart, 1998.
-Klaus Bergdolt, Leib und Seele, Eine Kulturgeschichte des gesunden Lebens, ISBN 3-406-45426-7, München 1999.
Οταν τα διάβασα αυτά τα τρία πολύτιμα βιβλά, μπόρεσα να διαπιστώσω, ότι οι Βεγκετάριοι έχουν αναμφιβόλως δίκιο.

Καθημερινή ( 29.10.17)

Graeculus Γραικύλος, Αδριανός, Κικέρων

Graeculus Γραικύλος, Αδριανός, Κικέρων

Η ονομασία Graeculus ( Ο Μικρός  Graecus = Ο Μικρός Ελλην) έγινε  γνωστή ως εξής :
α) Ο αυτοκράτων  Hadrian  ήταν Φιλέλλην, αγαπούσε τόσο τον ελληνικό πολιτισμό που άφησε τα γένια του να μεγαλώσουν  για να φαίνεται ως Ελλην, πράμα ακατανόητο για τους Ρωμαίους αυτοκράτορες  με τα ξυρισμένα πρόσωπα. Εμαθε και τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ Ελληνικά, όχι την Κοινή. Δηλαδή ήταν αρχαιολάτρης τόσο που  οι Ρωμαίοι  του έχουν προσδώσει το  όνομα  όχι  Graecus, αλλά Graeculus .

β) Οι Ρωμαίοι κατακτητές θαύμαζαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τους αρχαίους Ελληνες της κλασικής εποχής (Χρυσούς Αιών), άλλά όχι τους Ελληνες ύστερα από την ήττα τους στην Πύδνα ( 168 π.χ.) . Οι Ρωμαίοι  έχουν συγκρίνει τους Ελληνες της εποχής της κρίσης , της διχόνοιας και της ολοσχερούς κατάρρευσης με τους προγόνους τους και έδειχναν την περιφρόνηση  έναντι των  Ελλήνων. Για να τους ταπεινώσουν χρησιμοποιούσαν την έννοια  Graeculus. Κικέρων ( Cic. negotium, «ακριβώς στο μικροπρεπές πνεύμα των Ελλήνων» Cic. contio, Cic.cautio chirographi : «αφερέγγυοι» ,  Cic. unus Graeculus (ένας Μικροέλληνας» Φιλόσοφος και Ρήτωρ στη Ρώμη, Cic. deor. 1, 102.Tac.dial.3.    : «ακριβώς στο μικροπρεπές πνεύμα των Ελλήνων».

Cicero, Tusculanae Disputationes  (ανήκουν στα πιο σημαντικά φιλοσοφικά έργα  του). Στα «Προοίμια» ( Tusc. 12, 86 ) χρησιμοποιεί  expressis verbis την λέξη  Graeculus.Τα »Προίμιά» του βρίθουν από υποτιμικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για τους Ελληνες της εποχής του .

Αναφέρω λόγω χώρου μόνον  μερικά παραδείγματα : Η Graecia έχει πλέον αποκοιμηθεί, και όμως  κατέχει αδικασιολόγητα την δόξα της Φιλοσοφίας, γι αυτό να της αφαιρέσουμε αυτήν την δόξα και να την μεταφέρουμε στη Ρώμη. Ακόμη και την λέξη  Graecus την χρησιμοποιεί συχνά πολύ αρνητικά („sed haec  et vetera et a Graecis“ : «αλλά αυτό είναι παλιό και είναι από Ελληνες») ή „ineptum sane negotium et Graeculum“ ( « Αληθώς μία αταίριαστη και μικροελληνική υπόθεση») ή  „o verborum inops interdum , quibus abundare te semper puta, Graecia“  («Ο Graecia , μερικές φορές είσαι  φτωχή με λέξεις, αν και είσαι πεπεισμένη , ότι έχεις πληθώρα από αυτές» ). Σε μίαν άλλη περίπτωση ισχυρίζεται, ότι κάτι το φιλοσοφικό μπορεί να εκφρασθεί ευστοχότερα στα Λατινικά από ό, τι στα Ελληνικά (sic).

Πάντως εγώ έβγαλα το συμπέρασμα, ότι ο Κικέρων είχε  ισχυρά κομπλέξ και πέραν τούτου ήταν αχάριστος, γιατί στην Ελλαδα έμαθε, τί εστί Φιλοσοφία και επίσης Ρητορική. Κορυφαίοι Γερμανοί Αρχαιομαθείς έχουν διατυπώσει την άποψη, ότι Ο Κικέρων αιθσθανόταν φθόνο έναντι των Ελλήνων.

Και σήμερα  οι Ευρωπαίοι κάνουν μεταξύ των αξιοθαύμαστων αρχαίων Ελλήνων και των «μηδαμηνών» Νεοελλήνων διάκριση.  Τα έχω ακούσει αυτά στα παρελθόντα 60 έτη στο εξωτερικό  εκατοντάδες φορές.

Ας υπενθυμίσουμε, τί είπε  ο επίσης αρχαιολάτρης  Ιούλιος Καίσαρ στους Αθηναίους που του ζήτησαν  συγγνώμη για κάποιο πολιτικό λαθος που έκαναν : «Ποσάκις υμάς υπό σφων αυτών απολλυμένους η δόξα των προγόνων περισώσει Πόσες φορές θα σας σώζει από την αυτοκαταστροφή η δόξα των προγόνων σας ;». Αππιανού Ρωμαϊκών Εμφυλίων.

Πηγές :

-Aelii Spartiani, Vita Hadriani, της  Historia Augusta : „Inbutusque inpensius Graecis studiis ingenio eius sic ad ea devclinante ut a nonnullis Graeculus diseretur“. O. Th. Schulz, Leben des Kaisers Hadrian, Quellenanallyse, Leipzig 1904.

- Cassius Dio, Historia Romana στο  Historia Augusta, Römische Herrschergestalten, Band 1, von Hadrianus bis Alexander Severus. Eingeleitet und übersetzt von Ernst Hohl, Zürich/München 1976. S. 29.

-Τitus Livius, ab urbe condita, 39, 8-19.

-A.Heuß, Römische Geschichte, Braunschweig 1964, S. 126.

-Κ.Ε.Georges, Latein-Deutsches  Handwörterbuch, Leipzig 1890, S. 1114 ( αυτό το Standard λεξικό έχει τρεις χιλιάδες πυκνότατα γραμμένες σελίδες. Αναφέρει και τις ανάλογες λέξεις της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας).

Καθημερινή (22., 27.10.17)
———————————————————

-Νοοτροπία, “Κλισέ” ;

Περί παρομοίων ζητημάτων έχω ανταλλάξει πολλές φορές απόψεις με Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι εφάρμοσαν ακριβώς την προσέγγιση με καθοριστική αφετηρία την λέξη “Κλισέ” σχεδόν κλείνοντας την πόρτα για εποικοδομικές συζητήσεις προς εξεύρεση της αλήθειας.

Χρησιμοποιώντας την έννοια “Νοοτροπία” δημιουργούνται καταλληλότερες προϋποθέσεις και συνθήκες για μία πιό πειστική ενασχόληση με τέτοια μάλλον εθνολογικά και εθνοψυχολογικά ζητήματα, τα οποία ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων ειδικά στα πλαίσια της προετοιμασίας κατάλληλων σπουδαστών από 70 χώρες από όλους τους Κύκλους Πολιτισμού  στον κόσμο για την διπλωματική σταδιοδρομία.

Οι επιστημονικές γνώσεις περί του πολυδιάστατου φαινομένου της νοοτροπίας των εθνών είναι η conditio sine qua non (τελείως απαραίτητη προϋπόθεση) για επιτυχείς διεθνείς διακρατικές διαπραγματεύσεις και γενικά για την κατανόηση άλλων πολιτισμών και λαών . Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία των Νεοελλήνων και τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς τους υπάρχουν , ως γνωστόν, αποτελέσματα μελετών βάθους του ιστορικού Απόστολου  Βακαλόπουλου ( ” Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα” ) και του κορυφαίου Έλληνα διανοητού   Σέλιου Ράμφου ( “Ο Καημός του Ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων” ).
Ο πρώτος όμως εφαρμόζει αποκλειστικά την ιστορική μέθοδο ερευνών και εκτός τούτου απορρίπτει expressis verbis την κοινωνιολογική και την διαλεκτική μέθοδο ως περιττές ( sic), -αυτό αντιτίθεται στην διεθνή επιστημονική δεοντολογία – ενώ ο δεύτερος , αν και πολύ πειστικός, έχει μια κάποια κλίση προς μίαν μανιχαϊστική προσέγγιση.

Η συστηματική και συγκριτική ενασχόληση π.χ. με τα βασικά χαρακτηριστικά της νοοτροπίας των  Ελλήνων και των Γερμανών απέδειξε, ότι μία πολυσύνθετη προσέγγιση είναι λογικότερη και αποτελεσματικότερη (Ιδέ “Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie” και το άρθρο “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση”).
Μια τέτοια ενασχόληση με το θέμα δέον να στηρίζεται στους εξής κανόνες :

1. Αντικειμενικότητα :  χωρίς εθνικιστικές, ιδεολογικές κα θρησκευτικές παρωπίδες.
2. Αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος) και όχι αντικατοπτρισμός εθνικιστικών φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων.
3. Συνθετικότητα : Μελέτη των καθοριστικών πτυχών του θέματος, όπως π.χ. των ιστορικών, των πολιτισμικών, των πολιτικών , των παραδοσιακών, των θρησκευτικών κ.ο.κ.
4. Διαλεκτικότητα ( Hegel , Έγελος ) : Προσόντα και ελαττώματα στην αέναη αλληλολοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση  και αλληλουχία τους.
5. Σχετικότητα ; Γενικά δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η αλήθεια είναι σχετική. Απόλυτες “αλήθειες¨ πρεσβεύονται μόνον από τις θρησκείες καθώς και από τα κόμματα ολοκληρωτικών κοσμοθεωριών .  Αυτό όμως έχει πάντα οδηγήσει σε όντως απόλυτες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.
6. Ιστορική Συγκεκριμενικότητα : Μελέτη του παρελθόντος όχι με τα σημερινά δεδομένα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα.  Δεν είναι π.χ. λογικό, να κρίνουμε με σημερινά κριτήρια το δουλοκτητικό σύστημα στην Αρχαία Ελλάδα.
7. Μεταλλαγή : Η νοοτροπία των εθνών αλλάζει στη διάρκεια των αιώνων ( αιμοχαρείς Βίκιγκες-ειρηνόφιλοι Σκανδιναβοί, δημιουργικότατοι αρχαίοι Έλληνες,  αποτυχημένοι Νεοέλληνες εδώ και διακόσια έτη. ).” Πάντα ρεί” ( αποδίδεται έμμεσα στον Ηράκλειτο ).
8. Γενίκευση ( Generalisation ) : Διείσδυση στην ουσία ενός φαινομένου με σκοπό την εξεύρεση του καθοριστικού στοιχείου, του πυρήνα του ( punctum quaestionis ).
9. Διαφοροποίηση : Γενικά και χωρίς διαφοροποίηση “όλοι οι Έλληνες”, “όλοι οι Γερμανοί” ή οι Έλληνες , οι Γερμανοί στην πλειοψηφία  η στη μειοψηφία τους , πολλοί η λίγοι ;

Κανονικά μόνον με μελέτες βάθους της Πρακτικής Κοινωνιολογίας είναι δυνατό να βγουν σωστά συμπεράσματα. Αλλά υπάρχει και μία μάλλον λογική μέθοδος, η οποία στηρίζεται στην αντικειμενική θεώρηση .  Δεν μπορούμε π.χ. να διατυπώσουμε την άποψη, ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας,  της εργατικότητας και της αξιοπιστίας, και ότι οι περισσότεροι Γερμανοί είναι ιδιαιτέρως καλαισθητικοί και πρωταγωνιστές των σεξουαλικών ικανοτήτων στην Ευρώπη.

Καθημερινή (22.10.17)

Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, Κίνα, ΗΠΑ

Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, Κίνα, ΗΠΑ

1.Στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις ισχύει το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, το οποίο εμπεριέχει τους βασικούς κανόνες του. Η παραβίαση του ΔΔΔ πρωτίστως από τις ΗΠΑ ( στην εποχήτου Ομπάμα και τώρα όχι ακόμη) δεν σημαίνει, ότι αυτό είναι ανύπαρκτο.
Πέραν τούτου υφίσταται και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στην Ηάγη, το οποίο έχει τιμωρήσει σκληρά πρώην πανίσχυρους δικτάτορες που έχουν παραβιάσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα ή έχουν διαπράξει το βαρύ έγκλημα της γενοκτονίας.

Είμαι πεπεισμένος, ότι η Κίνα υποστηριζόμενη και από την ΕΕ θα υπερασπίσει το ΔΔΔ, ιδιαιτέρως όταν εμφανίζονται κίνδυνοι για την παγκόσμια ειρήνη. Ηδη άρχισε να το κάνει πρωτίστως έναντι των ΗΠΑ.Αλλά ως γνωστόν , και η Κίνα έχει προβλήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και με το Θιβέτ.

2. Κάτω από ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να γίνει ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΑ παγκόσμιος πόλεμος, όπως π.χ. ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος, τον οποίο δεν ήθελε καμία από τις τότε μεγαλοδυνάμεις.
Γι αυτό η ανθρωπότητα πρέπει να προσέχει, τί λέει και τί κάνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Κάποιος γερουσιαστής είπε προ μερικών εβδομάδων (τσιτάτο από μνήμη) , εάν δεν προσέξουμε, ο Τραμπ θα μας οδηγήσει στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καθημερινή (15.10.17 )

Καταλωνία και Ισπανία υπό το Πρίσμα του Κρατικού Δικαίου, του Συνταγματικου Δικαίου και του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου

Καταλωνία και Ισπανία υπό το Πρίσμα του Κρατικού Δικαίου, του Συνταγματικου Δικαίου και του Διεθνούς  Δημοσίου Δικαίου

1. Σύμφωνα με το σύνταγμα από το 1978 υπάρχει στην Ισπανία ένα έθνος και σημειώνονται πέραν τούτου και μερικές εθνότητες. Το δεύτερο τεμάχιο επιτρέπει ευρεία ερμηνεία που θα μπορούσε να οδηγήσει κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες σε αποσχισμό.

2. Το Κρατικό Δίκαιο στηρίζεται στην κυριαρχία του κράτους και στην ακεραιότητα της επικρατείας (εδάφους) . Εώ πρόκειται και για μία βασική αρχή του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου.

3. Το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο εμπεριέχει μεταξύ άλλων και την βασικήν αρχή της αυτοδιάθεσης ενός έθνους που πραγματοποιείται μέσω της δημιουργίας ενός κράτους, εάν δεν υφίσταται αυτό ακόμη ή στα πλαίσια ενός ήδη υπάρχοντος κράτους υπό τη μορφή μίας αυτονομίας ή μέσω των διεθνώς αναγνωρισμένων και στο σύνταγμα εμπεριεχομένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Ισπανών πολιτών.
Η αυτοδιάθεση της καταλανικής εθνότητας έχει ήδη υλοποιειθεί στα πλαίσια του υπάρχοντος ισπανικού κράτους διαθέτοντας μίαν εξελιγμένη αυτονομία, και οι φορείς της αυτοδιάθεσης κατέχουν όλα τα διεθνώς αναγνωρισμένα και καταγραμμένα στο ισπανικό σύνταγμα ανθρώπινα δικαιώματα όπως όλοι οι άλλοι ισπανοί πολίτες.

4.Στην περίπτωσή μας συγκρούονται μεν οι δύο βασικές αρχές της κυριαρχίας του κράτους από το ένα μέρος και της αυτοδιάθεσης μίας εθνότητας από το άλλο μέρος, αλλά η κυριαρχία του κράτους κατέχει προτεραιότητα.

5. Μία μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας θα αποτελούσε παραβίαση του ισχύοντος συντάγματος του ισπανικού κράτους και θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως εσχάτη προδοσία με βαρυσήμαντες συνέπειες.

6.Η νόμιμη απόκτηση της ανεξαρτησίας υπό τη μορφή του αποσχισμού συντελείται σε γενικές γραμμές επί τη βάσει μίας συμφωνίας μεταξύ της κεντρικής και της περιφεριακής κυβέρνησης ( Τσεχοσλοβακία : Τσεχία και Σλοβακία)

7. Η νομιμη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας μπορεί να λάβει χώραν επίσης μέσω ενός δημοψηφίσματος όλου του λαού ενός κράτους, δηλαδή όλων των ισπανών πολιτών.

8. Ο μονομερής αποσχισμός της Καταλωνίας θα είχε τις εξής συνέπειες : α) Η καταλωνία δεν θα είναι , οτε θα έχψει τη δυνατότητα να γίνει αυτόματα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. β) Η Καταλωνία μάλλον δεν θα αναγνωρισθεί διπλωματικά από άλλα κράτη, γιατί θα μπορουσαν να ακολουθήσοεν και άλλες εθνότητς όχι μόνονστην Ισπανία, αλλά και σε άσλλα κράτη (π.χ. στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο κτλ.)

9. Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (θεωρία και πράξη) επιτρέπεται η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας σε περίπτωση συστηματικής και βαρείας παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών μίας εθνότητας (ή εθνικής μειονότητας) έως την προσπάθεια γενοκτονίας (π.χ. Κόσοβο).

iefimerida ( 10.10.2017)

Γαλλία και Γερμανία, Μία Συνοπτική Σύγκριση

Γαλλία και Γερμανία , Μία σύντομη σύγκριση υπό τον φακό ης Θεωρίας των διεθνών σχέσεων

1. Τον 2o Παγκόσμιο Πόλεμο η Γαλλία έχει ταπεινωθεί στρατιωτικά, αν και είχε στη διάθεσή της πιό μοντέρνα όπλα από την Γερμανία. Η Γαλλία, η Grande Nation, είχε λόγω αυτού επί δεκαετίες ένα μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα.

2. Η συμμετοχή της Γαλλίας στην κατατρόπωση της φασιστικής Γερμανίας έχει παίξει έναν ασήμαντο ρόλο. Έτσι η συμβολή των Ρώσων , των Αμερικανών και των Άγγλων στην κατατρόπωση της Γερμανίας ήταν καθοριστική . Τελικά Εδωσαν και στην Γαλλία μία ζώνη κατοχής λόγω εθνικού γοήτρου.

3. Οι σχέσεις μεταξύ της Γαλλίας από το ένα μέρος, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από το άλλο μέρος ήταν πολύ προβληματικές. Η Γαλλία υπογράμμιζε συχνά την „ εθνική κυριαρχία „ της και προσπαθούσε ανεπιτυχώς να παίξει στη Ευρώπη έναν ηγετικό ρόλο. Μόνο στον στρατιωτικό τομέα έλαβε χώραν με την απόκτηση της ατομικής βόμβας μία αισθητή αναβάθμιση της Γαλλίας.

4. Η Γερμανία δεν μπορούσε ούτε ήθελε να παίξει αποφασιστικό ή ηγετικό ρόλο στην ματαπολεμική Ευρώπη. Έθεσε στο επίκεντρο των προσπαθειών της την βιομηχανία και γενικά την προώθηση της οικονομίας και τις μεταρρυθμίσεις με μεγίστη επιτυχία.

5. Η Γερμανία αποδέχθηκε την γαλλική πρόταση για την δημιουργία μίας νέας τάξης στην Ευρώπη επί τη βάσει της ίδρυσης κοινών ευρωπαϊκών οργανισμών. Η Γαλλία έχει όμως πολλάκις εκμεταλλευθεί οικονομικά την πολιτικά αδύναμη θέση της Γερμανίας και εκτός τούτου το έδειχνε σχεδόν παθολογικά ( compensation ) , ότι πολιτικά είναι ανώτερη και πιό σημαντική από την Γερμανία. Mου είναι γνωστό, οτι αυτή η κατάσταση ήταν άκρως ταπεινωτική για την Γερμανία, η οποία έχει προσεγγίσει και γι αυτόν τον λόγο πολύ τις ΗΠΑ. Ύστερα από την επανένωση της Γερμανίας έχει ο καθοριστικός πολιτικός ρόλος της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση πλέον εσαεί περατωθεί, κάτι που προκαλεί στους Γάλλους τεράστιους ψυχολογικούς κλυδωνισμούς.

6. Η Γερμανία προτιμά την πολιτική ένωση, ενώ η Γαλλία δεν θα αποδεχθεί ποτέ την εκχώρηση κυριαρχικών εξουσιών σε όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Ας υπενθυμίσουμε, ότι στην Γαλλία έχει γεννηθεί η θεωρία της κυριαρχίας των κρατών ( Jean Bodin, 15oς αι. ). Η „Grande Nation“ ενδιαφέρεται πρωτίστως για την οικονομική συμμετοχή της Γερμανίας, δηλαδή έχει συμφέρον να αρμέγει περαιτέρω την γερμανική αγελάδα.

7. Η Γαλλία ζεί γενικά με το ένδοξο παρελθόν , παραμελεί πολύ το παρόν και έως τον Μακρόν δεν σκέφτονταν ιδιαιτέρως το μέλλον. Eίναι αυτονόητο που οι Γάλλοι αισθάνονται δέος έναντι των δυναμικότατων και επιτυχέστατων Γερμανών. Αυτός είναι πρωτίστως ο λόγος που η Γερμανία είναι σε θέματα ηγεμονίας στην ΕΕ πολύ προσεκτική, ακόμη και στην ενδιαφέρουσα περίπτωση που ο τότε πρόεδρος Sarkozy έχει επίσημα προτείνει στην Γερμανία να αναλάβει στην ΕΕ την ηγεμονία. Το ίδιο έκανε και ο Πολωνός πρωθυπουργός Τουσκ ! Οι Γερμανοί πολιτικοί έχουν απορρίψει αυτές τις προτάσεις, αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν πολιτικοί (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ) και μερικοί δημοσιογράφοι , οι οποίοι είναι πεπεισμένοι, ότι η Γερμανία επιδιώκει μια τέτοια τρέλα.

Στα παρελθόντα 15 χρόνια έχω ρωτήσει συχνά Γερμανούς από όλα τα κοινωνικά στρώματα και διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, εάν επιθυμούν η χώρα τους να αναλάβει φυσικά με ειρηνικά μέσα στη Ευρώπη την ηγεμονία. Ταχέως έχω λάβει από όλους την ίδια απάντηση : „Wir sind doch nicht verrückt geworden „ («Ασφαλώς δεν τρελαθήκαμε» !

8. Στην Γαλλία έχουν προκύψει μεγάλα οικονομικά προβλήματα, γιατί στο παρελθόν δεν έχουν πραγματοποιηθεί οι απαραίτητες
δομικές μεταρρυθμίσεις. Ετσι τα γαλλικά βιομηχανικά προϊόντα είναι λόγω
του υψηλού κόστους παραγωγής μέσω των υψηλών αποδοχών των εργαζομένων πολύ ακριβά. Εκτός τούτου αυτά δεν ανταποκρίνονται σε όλες τις
περιπτώσεις στις υψηλές τεχνολογίες. Εν ολίγοις, τα γαλλικά προϊόντα δεν
κατέχουν στις διεθνείς αγορές την απαραίτητη ανταγωνιστικότητα. Προ
μερικών ετών ο τότε Γάλλος πρόεδρος Ολάντ γνωστοποίησε μεγαλόστομα και με πάθος το πρόγραμμά του για μεταρρυθμίσεις και παραγωγικότητα. Εως τώρα δεν είδαμε τίποτα το συγκεκριμένο.

Η Γερμανία όμως έχει υλοποιήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις έγκαιρα, ταχέως, συστηματικά, μεθοδικά και άκρως αποτελεσματικά επί τη βάσει μίας πολιτικής της ομοφωνίας ( consensus politicus ) μεταξύ των δύο κυρίαρχων κυβερνητικών κομμάτων, του Χριστιανοδημοκρατικού και του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (αυτό ξεκίνησε με τις μεταρρυθμίσεις !!), τα οποία για δεύτερη φορά έχουν συγκυβερνήσει.

Μία τέτοια ομοφωνία είναι δυστυχώς στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας λόγω
του παντοδύναμου και καταστροφικού συγκρουσιακού πνεύματος και του γελοίου νεοελληνικού υπερεξυπνακισμού δυστυχώς τελείως ακατανόητη και αδιανόητη.

9. Εν τω μεταξύ η Γερμανία έχει εξελιχθεί διεθνώς σε μίαν οικονομική και
πολιτική μεγαλοδύναμη και είναι η οικονομική υπερδύναμη της Ευρώπης
(γνώμη του αμερικανού νομπελίστα των οικονομικών επιστημών Krugman,
Potentia Oeconomica Germanica Maxima Europae ).

10. Ύστερα από την αποκατάσταση του ενιαίου γερμανικού κράτους έχει Γερμανία αποκτήσει μεγίστη αυτοπεποίθηση. Είναι λίαν ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε, ότι αυτή η διαδικασία είχε την αφετηρία της στην πολιτική του σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Schröder και του πράσινου αντικαγκελάριου και επιτυχέστατου υπουργού των εξωτερικών Fischer και όχι την πολιτική του επιτυχέστατου χριστιανοδημοκράτη καγκελάριου Kohl.
Το επισημαίνω εντόνως : Με έναν σοσιαλδημοκράτη και έναν πράσινο πολιτικό έχει ξεκινήσει η διεθνής πολιτική και διπλωματική άνοδος της νέας Γερμανίας.

11. Το πρώην γερμανικό Μάρκο, ένα από τα πιό ισχυρά νομίσματα του κόσμου, είναι η κυρία βάση του Ευρώ. Σε περίπτωση οικονομικών δυσχεριών της Γερμανίας υφίσταται ο μεγάλος κινδυνος να πάει το Ευρώ στα τάρταρα. Αυτός είναι ο λόγος, γιατί η γερμανική κυβέρνηση είναι σε οικονομικά και χρηματιστικά
ζητήματα πολύ προσεκτική. Αλλά μία εξασθένηση του ευρωπαϊκού νομίσματος
δεν συνεπάγεται αυτόματα την διάλυση της ΕΕ, η οποία ως γνωστόν
προüπήρχε του Ευρώ. Εδώ είναι η κινδυνολογία εκ μέρους του ευρωπαϊκού Νότου άσχετη, περιττή και κάπως επικίνδυνη.

Μερικά κράτη , όπως οι ΗΠΑ , η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και όχι
και τόσο σημαντικά κράτη όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλλία
έχουν μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα αναπροσαρμογής στα νέα ευρωπαϊκά
δεδομένα. Ιδιαιτέρως υπερεθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις σε νότιες
ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν συχνά να πλήξουν τους σημερινούς Γερμανούς αναφέρωντας τα όντως μεγάλα εγκλήματα των προγόνων τους.

12. Η σημερινή Γερμανία έχει την πολιτική πρόθεση ( intentio politica ) και
την δυνατή πολιτική βούληση (voluntas politica ) να σφυρηλατήσει μίαν
οικονομικά, βιομηχανικά και επιστημονικά ισχυρότατη Ευρώπη , η οποία θα
μπορούσε στο μέλλον να υπερφαλλαγγίσει τις ΗΠΑ και την Κίνα και έτσι να
εξελιχθεί σε παγκόσμια οικονομική και διπλωματική υπερδύναμη. Ο προαναφερθείς Αμερικανός νομπελίστας την έχει ήδη αξιολογήσει ως οικονομική υπερδύναμη.

Είναι πεπεισμένη, ότι αυτός ο ανώτερος και απώτερος σκοπός μπορεί να
επιτευχθεί μόνον με υψηλή παραγωγικότητα, με αρίστη ποιότητα των
προϊόντων ιδίως των υψηλών τεχνολογιών και μέσω της ανταγωνιστικότητας
καθώς και με μεγίστης ευθύνη σε οικονομικά και δημοσιονομικά ζητήματα.

Κατανοούμε, τί σημαίνει αυτό για τον ευρωπαϊκό Νότο και ιδιαιτέρως για
την Ελλάδα (έλειψη της πολιτικής θέλησης για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις κτλ.).Το πρόβλημα των νοτίων Ευρωπαίων έγκειται στο εάν αυτοί είναι αντικειμενικά σε θέση και υποκειμενικά λόγω της διαμετρικά αντίθετης νοοτροπίας διατεθειμένοι να συμπράξουν.

13. Σήμερα που ο Γάλλος πρόεδρος θεωρεί την Γερμανία αναμφιβόλως ως φιλικό κράτος και πέραν τούτου σε πολλά πεδία πρότυπο ωρίμασαν οι συνθήκες να συμπράξουν η Γαλλία  και η Γερμανία   προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Τα Νέα, Καθημερινή (τελευταία φορά στις 3.9.17.

————————————————————————————-

Μέρκελ Ολανδε  , Διαφορά  (αναδημοσίευση από το Βήμα ( 23.6.14)

Η κυβέρνηση στη Γαλλία αποτελείται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, 25 υπουργούς και 9 υφυπουργούς. Συνολικά από 36 πρόσωπα. Στη Γερμανία, αντίστοιχα, είναι η καγκελάριος και 8 υπουργοί. Συνολικά 9 πρόσωπα.

Αργά το απόγευμα και όταν τελειώσει “η δουλειά της ημέρας” ο Γάλλος πρωθυπουργός αποσύρεται στα διαμέρισμα του στο Ματινιόν (310 τετρ. μέτρα) και οι υπουργοί του φεύγουν με τις κρατικές λιμουζίνες για τα πολυτελή (κρατικά) διαμερίσματα που θέτει στη διάθεση τους η κυβέρνηση.

Στη Γερμανία η κυρία Μέρκελ πηγαίνει στο διαμέρισμα της πολυκατοικίας της για το οποίο η ίδια πληρώνει το ενοίκιο, νερό, ηλεκτρικό, κοινόχρηστα κτλ.

Στη Γαλλία για τον πρόεδρο εργάζονται 906 πρόσωπα. Στη Γερμανία για την καγκελαρία περίπου 300. Στο γκαράζ της γαλλικής Προεδρίας, στο Ελιζέ, υπάρχουν 121 αυτοκίνητα. Στης καγκελαρίας του Βερολίνου μόνο 37. Ο γάλλος πρόεδρος και η κυβέρνηση του έχουν στη διάθεση τους ένα αεροπλάνο Airbuss Α330-200, 2 Falcon 7X, 2 Falcon 900, 2 Falcon 50, 3 ελικόπτερα Super Puma κ.α. Στη Γερμανία, η καγκελάριος και οι υπουργοί στις μετακινήσεις τους χρησιμοποιούν τα αεροπλάνα της γραμμής και ταξιδεύουν με το τρενο.

Ο μισθός του γάλλου πρόεδρου είναι 21.026 ευρω. Της καγκελαρίου 15.830. Ο προϋπολογισμός του προεδρικού μεγάρου στο Παρίσι είναι 113 εκατ. ευρω. Της καγκελαρίας στο Βερολίνο ούτε το ένα τρίτο -36.4 εκατ. ευρω.

Το Βήμα,23.6.14

Αριστερά (Ναρκισσισμός, Παντογνωσία, Λοιδωρίες, Προσβολές)

Παντογνωσία, λοιδωρία, προσβολή, ναρκισσισμός

Ο ναρκισσισμός της Αριστεράς έχει βαθειές ιδεολογικές ρίζες , ανήκει σχεδόν στο DNA του αριστερού κινήματος καί είναι στενότατο συνδυασμένος με την υποτιθέμενη παντογνωσία (υπερεξυπνάδα) , η οποία απορρέει από γνώσεις και έννοιες του μαρξισμού-λενινισμού (π.χ. νομοτέλειες, υπεραξία, ταξικός αγώνας, βάση, εποικοδόμημα, παραγωγικές σχέσεις, παραγωγικές δυνάμεις κτλ.).

Ηδη το δεύτερο ήμισυ του 19ου αι. ο τρόπος αντιπαράθεσης του Karl Marx (Γερμανοεβραίος) με αστούς κονωνιολόγους, φιλόσοφους και οικονομολόγους καθώς και με σε γενικές γραμμές ομοϊδεάτες του ήταν άκρως υπερεξυπνακίστικος, λοιδωρικός και προσβλητικός. Ως παράδειγμα αναφέρουμε την ηγετική σοσιαλιστική προσωπικότητα Ferdinand Lassalle (Γερμανοεβραίος) , γνωστός και ως υπερναρκισσιστής , τον οποίο ο Marx λοιδωρούσε, πρόσβαλε, καθύβριζε και συκοφαντούσε. Αυτός όμως ούτε μια φορά έχει αντιδράσει.
Ο Λένιν συνέχισε τον υπερεξυπνακίστικο και λοιδωρικό τρόπο του γράφειν έναντι των αστών, ακόμη και των σοσιαλιστών και των σοσιαλδημοκρατών πολιτικών και πρωτίστως φιλόσοφων σαν να ήταν αυτοί ηλίθιοι.

Ανεξαιρέτως όλα τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν υιοθετήσει τον παραπάνω τρόπο στις αντιπαραθέσεις με πολιτικούς και φιλόσοφους όχι μόνον αστικής προέλευσης, αλλά και με σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες έχοντας ως βάση το μονοπώλιο της “μίας και απόλυτης αλήθειας”. Ετσι  ακόμη και ένας ημιαγράμματος εργάτης θεωρούσε έναν αστό πανεπιστημιακό ως αμόρφωτο και “τενεκέ αγάνωτο” και “έβαλε στη θέση” τους ειδικούς επιστήμονες έχοντας ως αφετηρία αυτά που ίσως άκουσε σε ένα κομματικό σεμινάριο. Εχω βιώσει και τέτοια φαιδρά και ακατανόητα.
Το παράξενο έγκειται στο ό,τι ριζοσπαστικοί αριστεροί και κομμουνιστές συνεχίζουν το βιολί της παντογνωσίας και του ναρκισσισμού ακόμη και ύστερα από την τελεία κατάρρευση του σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού μοντέλου και την πανωλεθρία της πολιτικής θρησκείας του μαρξισμού-λενινισμού, ο οποίος έχει αποδειχθεί ως επικίνδυνη και καταστροφική χίμαιρα.

Καθημερινή ( 23.7.17 )

Κώστας Σπρίντζιος, Συγγραφέας

Κώστας  Σπρίντζιος, Για μια χαψιά Ψωμί, ISBN 2351031275, Κατερίνη 2014

Το βιβλίο «Για μια χαψιά Ψωμί» είναι μυθιστόρημα στηριζόμενο στις πολυποίκιλες εμπειρίες του συγγραφέα Κώστα Σπρίντζιου στην ορεινή ελληνική ύπαιθρο και δη στους πρόποδες του Ολύμπου. Γνωρίζει πολύ καλά τον τρόπο βίου φτωχών γεωργών και κτηνοτρόφων, τα ήθη και έθιμα, τα προβλήματα και τις προσδοκίες των. Περιγράφει και τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές των κατοίκων του χωριού Κρανιά στον Κάτω Ολυμπο . Η προσέγγισή του στο θέμα αναδεικνύει κοινωνικές, ψυχολογικές και εθνολογικές διαστάσεις καί είναι έτσι σύνθετη

Στο επίκεντρο εστιάζεται ένα ορφανό παιδί, ο Κοτσιούλας, στον οποίο έχουν οι συγγενείς του και πρωτίστως η κακιά και τσιγγούνα θεία του συμπεριφερθεί τόσο απάνθρωπα, που αυτός  αναγκάσθηκε να τους  εγκαταλείψει  και βρήκε καταφύγιο κοντά σε έναν απλό, αλλά πολύ αλληλέγγυο και με  μεγάλη πείρα ζωής κτηνοτρόφο, πρώην ναυτικό. Ο Κοτσιούλας είχε τύχη που ο γέροντας μπόρεσε να αντικαταστήσει τους αγαπητούς του γονείς και να του εμφυσήσει κοινωνικές και ηθικές αξίες  ως προετοιμασία για τη μελλοντική του ζωή .

Υστερα από πολλές περιπέτειες  ο φτωχότατος νέος γνώρισε μέσω καλών ανθρώπων που είχαν διαπιστώσει, ότι αυτός ήταν εξαιρετικά ευφυής ιδιαιτέρως στην Αστρονομία, στην   Αθήνα έναν Αμερικανό διπλωμάτη. Αυτός ανακάλυψε ταχέως το έμφυτο ταλέντο του Κοτσιούλα και τον βοήθησε να πάει στην Αμερική για σπουδές της Αστροφυσικής και δη στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, όπου σπούδασε με αριστεία, έκανε λαμπρή σταδιοδρομία και μεταξύ άλλων τίμησε το ελληνικό όνομα στο εξωτερικό. Παρ όλες τις επιτυχίες του δεν ξέχασε  ποτέ τη μητέρα Ελλάδα καθώς και τους ανθρώπους που τον έχουν απλόχερα βοηθήσει.

Στην πραγματικότητα σημειώνεται  πολύ αργότερα μία περίπτωση ενός νέου από ένα χωριό του Ολύμπου που ύστερα απο πολλές δυσκολίες κατόρθωσε να πάει στην Αμερική να σπουδάσει με αριστεία και να σταδιοδρομήσει ως επιστήμων –ερευνητής στην NASA.

Είναι γενικά γνωστό, ότι σχετικά πολλοί Ελληνες ιδαιτέρως από φτωχές οικογένειες είχαν λόγο να πάνε στο εξωτερικό για σπουδές και επειδή ήταν αριστούχοι και κατάλληλοι  για την πανεπιστημιακή σταδιοδρομία τους κράτησαν στο πανεπιστήμιο, όπου χωρίς υπερβολή τιμούν την πατρίδα τους.

Ο πρωταγωνιστής παντρεύτηγκε μίαν Αμερικανίδα, ίδρυσε μίαν ευτυχισμένη οικογένεια και απέκτησε παιδιά , στα οποία έχει εμφυσήσει την αγάπη στην πατρίδα του Ελλάδα. Αυτονοήτως έμαθαν την ελληνική γλώσσα και ασχολήθηκαν με τον ελληνικό πολιτισμό.

Εχω διαβάσει το βιβλίο που εντυπωσιάζει λόγω της λογικής δομής και της γλαφυρής γλώσσας τουλάχιστον τρεις φορές και θυμήθηκα τα δικά μου παιδικά χρόνια της φτώχειας και δυστυχίας ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο και φυσικά συγκινήθηκα.

Νομίζω, ότι αυτό το ιδιαίτερο βιβλίο του Κώστα Σπρίντζιου είναι άκρως ηθικοπλαστικό και μπορεί να τονώσει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων και ιδιαιτέρως των νέων  στο εξωτερικό. Τοιουτοτρόπως αποτελεί το μυθιστόρημα μίαν ιδιαίτερη συμβολή  στην διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας του Ελληνισμού ανά τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου είναι ιδανικό βοήθημα στα ελληνικά σχολεία του Απόδημου Ελληνισμού.

Ο συγγραφέας έχει εκδώσει και άλλα βιβλία, δύο από αυτά  έχουν μεταφρασθεί στα Γαλλικά και έχουν βραβευθεί.

Παναγιώτης Δ. Τερζόπουλος (Panos Terz)

Δημοσιευθέν επίσης στην Ελληνική γνώμη ( 19.7.2017)

 

Κόμματα, Αξιολόγηση, Δεξιά-Αριστερά,”Λάθη Τοκετού”, Ενοχοι και Συνένοχοι, Εξωπραγματικότητα,”Περίκλειστη Χώρα”, Απελπιστική Κατάσταση, Διαφθορά, Ελλειψη Περιβαλλοντικής Συνείδησης, Αδράνεια, Αναξιοπιστία

Κόμματα, Δεξιά-Αριστερά,”Λάθη Τοκετού”, Εξωπραγματικότητα,”Περίκλειστη Χώρα”, Απελπιστική Κατάσταση, Διαφθορά, Ελλειψη Περιβαλλοντικής Συνείδησης, Αδράνεια, Αναξιοπιστία

-Κρίση , Ενοχοι, Συνένοχοι

Σύμφωνα με την „Συνθήκη“ του Επικούρου η σύγκλιση των συμφερόντων των ατόμων οδηγεί στην δημιουργία του κράτους και του συντάγματος. Σύμφωνα με το „ „Κοινωνικό Συμβόλαιο“( „Contrat social“) του J. J. Rousseau συντελείται μία σύσμειξη της βούλησης των ατόμων σε μία „Volonte generale“ ( “Γενική θέληση” ).

Όμως στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ο λαός δεν ασκεί άμεσα την εξουσία αλλά έμμεσα μέσω των εκλεγμένων πολιτικών. Αυτοί θεωρούνται γενικά ικανοί να ασκήσουν την εξουσία πρωτίστως σκεπτόμενοι το „κοινόν καλόν“ ( Αριστοτέλης ), δηλαδή το συμφέρον του συνόλου.
Αν όχι, τότε οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να εκλέξουν στις επόμενες εκλογές άλλους πολιτικούς ή αν είναι τελείως απαραίτητο, λαμβάνει χώραν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο συνήθως δεν συμβάλλει στην επίλυση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.

Οι πολιτικοί πάλι βγαίνουν από τα σπλάχνα ενός συγκεκριμένου λαού και επομένως έχουν τα ίδια προτερήματα αλλά και τα ίδια κουσούρια που σημαίνει, ότι και οι δύο μεριές έχουν σε γενικές γραμμές την ίδια νοοτροπία. Αυτό ισχύει ανεξαιρέτως για όλες τις πληθυσμιακές ομάδες και τις πολιτικές παρατάξεις. Οι πολιτικοί όμως με αξιώματα, π.χ. ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί έχουν ορκισθεί να τηρούν το Σύνταγμα και τους νόμους και να εξυπηρετούν τον λαό ( minister σημαίνει στα λατινικά υπηρέτης).

Στις προηγμένες δημοκρατικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά είναι πασίγνωστη η έκφραση ανωτάτων κρατικών αξιωματούχουν , ότι αυτοί είναι „υπηρέτες του λαού“ Η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ π.χ. την χρησιμοιποιεί συχνότατα.

Αλλά στην Ελλάδα ισχύει το „κοινωνικό συμβόλαιο“ της αμοιβαίας διαφθοροποίησης, μεταξύ λαού και κυβέρνησης μέσω των βαλκανοανατολίτικων κομμάτων της κακιάς ώρας (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου τη μελέτη »Κοινωνικό Συμβόλαιο της Αμοιβαίας Διαφθοροποίησης ).

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στην Καθημερινή, στο Εθνος, στο Βήμα και στα Νέα.

———————————————————————————

Τί είναι ένα πολιτικό κόμμα ; Τί είναι ένα πολιτικό κίνημα ;

Προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στοιχεία ενός πολιτικού κόμματος στην προηγμένη Ευρώπη :
α) οργανισμός υπό την έννοια ενός κομματικού μηχανισμού (ηγεσία, στελέχη, δομή ιεραρχικής μορφής).
β) Ιδρυση για μεγάλο χρονικό διάστημα, δηλαδή όχι μόνον ευθύς εξ αρχής χρονικά περιορισμένα, στην ουσία όχι καιροσκοπικά.
γ) Επιδίωξη πολιτικών ιδεών και συμφερόντων.
δ) Ανάληψη της πολιτικής εξουσίας (κυβέρνηση ή σε κομμουνιστικά κόμματα πολιτικοκοινωνική αλλαγή).
ε) Υπαρξη ενός συγκεκριμένου προγράμματος που αφορά όλα τα κύρια πεδία του κράτους (πολιτική, οικονομία, παιδεία κοκ.).

Σε ό,τι αφορά την ελληνική πραγματικότητα, διαπιστώνουμε , όπως συχνά ένα τεράστιο εννοιολογικό χάος, λεκτική επιπολαιότητα αφάνταστου βαθμού και γελοία ψευτοκομματικά μορφώματα σαν ένδειξη έλλειψης πολιτικής κουλτούρας και σαν έκφραση φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας πρωτίστως πολιτικών μικρού βεληνεκούς.

Πολιτικό κίνημα :

μόρφωμα πολιτικού χαρακτήρα επί τη βάσει κοινών ή παρόμοιων πολιτικών ιδεών και συμφερόντων και με υποτυπώδη οργάνωση.

Ενα κίνημα μπορεί στο μέλλον να εξελιχθεί βαθμιαία σε κόμμα (π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ που στην πραγματικότητα όμως είναι ένα συνονθύλευμα πολιτικών ομάδων με αντικρουόμενες ιδεολογικές τοποθετήσεις και πολιτικές απόψεις : “Τσιπριστές”, “Λαφαζανιστές”κτλ.).

Δεν μου είναι στην Ευρώπη κανένα κόμμα τέτοιου είδους γνωστό.
Συμπέρασμα : Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακόμη ένα σύγχρονο κόμμα, αλλά ένας συνασπισμός. Το Βήμα (3.3.15)

—————————————————————–___________________________________________________-

Του Εμμανουήλ Ροΐδη | Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ασμοδαίος» στις 8 Ιουνίου 1875

“Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται, διότι εκεί υπάρχουσιν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν· αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.
Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως κόμμα ήθελεν είναι ο ακόλουθος:
«Ομάς ανθρώπων ειδότων ν’ αναγινώσκωσι και ν’ ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’ αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».

Τοιούτον επάγγελμα μετέρχονται εναλλάξ από τριακονταετίας οι πολιτικοί ημών τροφοδόται, αγωνιζόμενοι έκαστος, ως καλός ποιμήν, προς συμφερωτέραν υπέρ της αγέλης του λύσιν του μόνου παρ’ ημίν πολιτικού ζητήματος: τις δηλαδή πρέπει να τρώγη και τις να νηστεύη και επί πόσον χρόνον να τρώγη ή να νηστεύη”.

——————————————————————————————————————————————————-

Κόμματα , Αξιολόγηση

Το ΠΑΣΟΚ ήταν τριτοκοσμικό, φαυλοκρατικό, αναξιοκρατικό, μετριοκρατικό, ευνοιοκρατικό,οικογενειοκρατικό, κλεπτοκρατικό, ολίγον τι και αλητοκρατικό κόμμα.
-Η ΝΔ ήταν λιγότερο ευνοιοκρατική, φαυλοκρατική και κλεπτοκρατική και επίσης οικογενειοκρατική.
-Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σουρεαλιστοκρατικός, κίβδηλοκρατικός, ανικανοκρατικός και τεμπελοκρατικός.

Καθημερινή (10.1.16)

————————————- ————– -

Η Δεξιά και η Αριστερά στην Ελλάδα χωρίς ευρωπαϊκό επίπεδο

Ακριβώς, η βαλκανοανατολίτικη ελληνική δεξιά δεν έχει ουδεμία σχέση με την Δεξιά των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών.
Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική Αριστερά σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή.
Πέραν τούτου, δεν είναι οπαδός της χαοτικής και νεποτιστικής ΝΔ ή του άκρως διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, όποιος κάνει κριτική στον τελείως ανίκανο και ακατάλληλο για την εξουσία ΣΥΡΙΖΑ.

Στην χώρα , όπου ζω, ψηφίζω το κόμμα που έχει hic et nunc (εδώ και τώρα) την σωστή πολιτική, αλλά ταυτόχρονα αποκλείω τα ακραία κόμματα που σημαίνει την Ακρα Αριστερά και την Ακρα Δεξιά.
Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες. Καθημερινή (10.5.15)

————————————————————–

Εξωπραγματικότητα, Φαντασιώσεις, Παραλογισμοί, Νεοελληνικό Κράτος

Πολλές φορές έχω διαπιστώσει, ότι ο κ. Πάγκαλος διεισδύει με λίγα λόγια στον πυρήνα σημαντικών ελληνικών προβλημάτων, ενώ άλλοι πολιτικοί αρκούνται με κοινοτοπίες, ίσως γιατί δεν είναι τόσο ευφυείς ή θαρραλέοι όπως αυτός.

Δυστυχώς λείπει μία εξήγηση των διαπιστώσεών του, οι οποίες είναι το αποτέλεσμα εντατικών και πολύχρονων παρατηρήσεων. Δεν απαντά στο καθοριστικό ερώτημα, γιατί οι Νεοέλληνες έχουν τέτοιον χαρακτήρα και ένα βασικό κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος διαφέρει κατά πολύ από την γενική συμπεριφορά άλλων ευρωπαϊκών λαών.

Αυτό το “διατί”αποτελεί εδώ και 2600 έτη το προσδιοριστικό γνώρισμα της Φιλοσοφίας και γενικά της επιστημονικής σκέψης. Και τα δύο έχουν εμπεδωθεί μεν από τους Αρχαίους Έλληνες, όμως οι Νεοέλληνες έχουν σε ό,τι αφορά την γνώση και την αξιοποίησή  τους μεγάλα προβλήματα.
Ιδιαιτέρως η κατάπτωση της Ελλάδας είναι ο κύριος λόγος που δεν πραγματοποιούμε μία κριτική ενδοσκόπηση, πράγμα που είναι ένδειξη μίας βαθιάς κρίσης της εθνικής μας ταυτότητας.

Γιατί μας διακρίνει ένας σχετικά δυνατός εθισμός σε εθνικές φαντασιώσεις, σε υπερσυναισθηματισμό , σε νοσηρή ομφαλοσκόπηση και σε εξωπραγματικότητα ;

Η ενασχόληση με τέτοια προβλήματα μπορεί να διαπιστωθεί ειδικά σε Έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού, οι οποίοι εχουν ευκαιρία και λόγο να ασχοληθούν εντατικά με τον εαυτό τους σε σύγκριση με άλλους λαούς. Εν μέρει ήταν τέτοια θέματα αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεών μου. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν για αυτά τα δυσάρεστα φαινόμενα οι εξής λόγοι:

1.Το νεοεληνικό κράτος είναι στενά συνυφασμένο με “λάθη τοκετού”.

α ) Το πιό μεγάλο “λάθος τοκετού” ήταν ευθύς εξ αρχής η επίσημη άποψη, ότι οι Γραικοί ή Ρωμιοί, οι οποίοι μετονομάσθηκαν σε Έλληνες, ήταν ανεξαιρέτως όλοι κατ ευθείαν απόγονοι των Αρχαίων Έλλήνων. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε μία πλαστική αυτοπεποίθηση ως σημαντικό στοιχείο της νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας.

β ) Με ανέξοδο τρόπο  ο Νεοέλληνας θεωρεί τον εαυτό του ως κάτι το ιδιαίτερο (“περιούσιος λαός΅). Εδώ πρόκειται για μία γελοία εθνικιστική  φαντασίωση.

2. Όπως είναι γνωστό , ο Νεοέλληνας δεν γνώρισε  την Αναγέννηση, τον Ευρωπαϊκό  Διαφωτισμό και την Αστική Επανάσταση .

Δεν δημιουργήθηκε έως τώρα το σύγχρονο άτομο και ο συνειδητός πολίτης, η λογική και κριτική σκέψη δεν είναι διαδεδομένη (Ιδέ και Στέλιος Ράμφος, Ο καημός του ενός). Το “Jus rationis” ( “Το Δίκαιο του ( ορθού )λόγου”, της λογικής ) του είναι ακόμη άγνωστο.
Δεν είναι σε θέση να αντικατοπτρίσει την πραγματικότητα (Θεωρία της αντανάκλασης του Δημοκρίτου), αλλά τις επιθυμίες, τις προσδοκίες και τις φαντασιώσεις του. Δηλαδή συντελείται άκρως σουρεαλιστικά μία τελείως τεθλασμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ “Ευρωπαίκή αντικειμενικότητα vs Ελληνικού σουρεαλισμού”.

3. Η φιλοσοφία της ζωής του Νεοέλληνα έγκειται στην απόλαυση και στην γνωστή ολέθρια αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Οι φαντασιώσεις και ο συναισθηματισμός είναι στην ουσία τους ανέξοδα φαινόμενα, ενώ η λογική σκέψη και οι γνώσεις  απαιτούν  μείζονα προσπάθεια.

4. Με την συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους δημιουργήθηκε μία δυνατή εθνική συνείδηση, η οποία δεν επέτρεψε την ύπαρξη της για τα ευρωπαϊκά κράτη απαραίτητης κρατικής συνείδησης, από την οποία απορρέουν υποχρεώσεις του πολίτου απέναντι στο κράτος του. Ο γνήσιος πολίτης αναγνωρίζει την διαλεκτική αλληλουχία των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών του , αλλά όχι ο Νεοέλληνας, ο οποίος ξέρει μόνον τα δικαιώματά του. Η έννοια υποχρεώσεις του είναι μάλλον άγνωστη.

5. Ο Νεοέλληνας αγνοεί την προβληματική πραγματικότητα , γιατί αυτή τον ενοχλεί , του ταράσσει τους κύκλους” και ταυτοχρόνως του δείχνει , ότι και αυτός έχει συμβάλλει κατά κάποιον τρόπο στην δημιουργία των τεραστίων προβλημάτων. Προτιμά να σιωπήσει, γιατί δεν έμαθε να κάνει ειλικρινή αυτοκριτική ως άτομο ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τα άρθρα και τις μελέτες : “Ατομο, Κοινωνία, Ευρώπη, Ελλάδα”,”Εθνική, κοινωνική και κρατική συνείδηση”, “Ατομο και κοινωνία, Πολίτης και κράτος”, “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική σύγκριση”, “Deutsche und Griechen, Mentalität, eine komparative Studie”.

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά σε όλες τις κεντρικές ελληνικές εφημερίδες (Το Βήμα, Τα Νέα, Καθημερινή,iefimerida).

——————————————————

Ελλάς, μία «περίκλειστη» χώρα ;

Εγείρεται όντως το ερώτημα , γιατί  πολλοί Νεοέλληνες έχουν το “σύνδρομο της περίκλειστης χώρας” , το οποίο είναι ιδιαιτέρως σε πολιτικούς των άκρων κομματικών σχηματισμών , δηλαδή στην άκρα Δεξιά και στην άκρα Αριστερά υπεραναπτυγμένο , σχεδόν ένα Credo.

Είναι μία τέτοια άποψη ένδειξη ιδεολογικής, πολιτικής ή ίσως διανοητικής ή μάλλον μίας πολιτισμικής καθυστέρησης ; Και τα δύο άκρα αντιδρούν στην πολυδιάστατη και πανίσχυρη παγκοσμιοποίηση , γιατί αισθάνονται φόβο για διαφορετικούς λόγους. Η άκρα Δεξιά φοβάται, μήπως η παγκοσμιοποίηση καταστρέψει την ελληνική εθνική ταυτότητα. Συνδέει τον φόβο της με ισχυρό, σχεδόν παράλογο μίσος. Η άκρα Αριστερά φοβάται τον αιώνιο εχθρό της, τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, που ισοπεδώνει κατά τη γνώμη της όλα τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Συνδέει τον φόβο και την αδυναμία της με θανάσιμο μίσος και με μία καταστροφική διάθεση.

Αλλά εδώ και μερικά χρόνια μπορεί κανείς να διαπιστώσει μίαν επικίνδυνη σύγκλιση των δύο άκρων στα εθνικά ζητήματα. Εν τω μεταξύ υπάρχουν στην Ελλάδα και εθνικιστές κομμουνιστές ( “εθνικοκομουνιστές”). Αυτό το φαινόμενο δεν είναι και τόσο νέο. Σε πολλές πρώην κομμουνιστικές χώρες επικρατούσαν ολοκληρωτικά εθνικοκομμουνιστικά συστήματα. Ακόμη και σήμερα δεν είναι διαφορετικά ( Κίνα, Κορέα, Βιετνάμ, Κούβα).

Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο άκρων είναι στην ουσία του πολιτισμικού χαρακτήρα, γιατί βασίζεται σε μία νοοτροπία , η οποία είναι σε γενικές γραμμές βαλκανοανατολίτικου τύπου με καθοριστικό χαρακτηριστικό τις “περίκλειστες” κοινωνίες της προκαπιταλιστικής εποχής. Η αυτοπεριχαράκωση, ο αυτοαποκλεισμός από τις ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις , η διαρκής σχεδόν ρατσιστική και μαζοχιστική ομφαλοσκόπηση, η έλλειψη αυτογνωσίας και αυτοκριτικής είναι η βάση μίας παράφρονης κινδυνολογίας και της σχιζοφρενικής ψευτοθεωρίας της συνωμοσίας.

Κοντολογίς, η λογική έχει αντικατασταθεί με τον υπερσυναισθηματισμό, τον υπερσουρεαλισμό, τον αυτοβαυκαλισμό κτλ., ο οποίος θα μπορούσε κάτω από ορισμένες συνθήκες να οδηγήσει σε κοινωνική και εθνική καταστροφή. Μην ξεχνάμε, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν σοφία και επιστήμες μέσω  του ΛΟΓΟΥ και όχι μέσω  ανέξοδων , γελοίων  και επιζήμιων  συναισθηματισμών.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Τα Νέα ( 21. 4. 12 ).

————————————————–

Απελπιστική Κατάσταση

Σύμφωνα με την συγκριτική μέθοδο η Ελλάδα δεν είναι  η μόνη χώρα της Ευρώπης που βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, όπου επικρατούν διαφθορά, ανικανότητα των πολιτικών, οικονομική μιζέρια και κατάπτωση των αξιών. Σε καμία χώρα δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες ζωής που είναι πασίγνωστες μόνον στις κοινωνικές ουτοπίες, που καταπατούνται, αφού οι φορείς τους αποκτείσουν την εξουσία. Σε αυτούς ανήκουν ιδιαίτερα οι πολιτικοί της Ακρας Αριστεράς, οι οποίοι ανέξοδα υπόσχονται “λαγούς με πετραχήλια”. Στην Ελλάδα επαναλαμβάνονται από την ίδρυση του ελληνικού κρατους σχεδόν πάντα τα ίδια.

Όταν π.χ.  η ελληνική κυβέρνηση παρακάλεσε στην δεκασετία του 20 του 19ου αι. την Αγγλία για το πρώτο δάνειο, ρώτησε η κυβέρνηση τον ναύαρχο Γκόρντον τί γνώμη έχει για την ελληνική κυβέρνηση. Η απάντησή του δεν ήταν ούτε ανθελληνική, ούτε συκοφαντική αλλά ρεαλιστική : Οι Έλληνες πολιτικοί είναι ίσως με εξαίρεση τον Ζαϊμη ( πρωθυπουργός ) ψεύτες και κλέφτες. Κάτι το ίδιο είπε και ο φίλος του Μπάϊρον.

Το χειρότερο όμως για μένα ως Έλληνα πανεπιστημιακό στο εξωτερικό έγκειται στο γεγονός, ότι ακόμη και τώρα, σε γαλλικά λεξικά το εθνωνύμιο Grec (Έλληνας) σημαίνει απατεώνας ! Το διεπίστωσα τυχαία προ δύο εβδομάδων.

Από μία ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων απορρέει μάλλον το ακόλουθο συμπέρασμα : Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συν ένα μικρό κόμμα θα σχηματίσουν την κυβέρνηση με έναν κομματικά ουδέτερο μάλλον τεχνοκράτη, πού όπως φαίνεται θα είναι ο κ. Παπαδήμος.

Δημοσιευθέν στα Νέα (ηλεκτρονική έκδοση, 12. 4. 12 ).

——————————————————————-

Μίζα και Διαφθορά

Το θέμα του άρθρου (Τάκης Θεοδωρόπουλος, Οι ζηλωτές της μίζας, Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση, 24.1.14 ) είναι μετέωρο, γιατί λείπει το πλαίσιο και δη η πολύπτυχη, πολυεπίπεδη και πολυφασική διαφθορά.
Στη ουσία είναι το φαινόμενο της μίζας μία ιδιαίτερη μορφή της διαφθοράς, η οποία πάλι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Επομένως θα εστιάσουμε στο επίκεντρο της ανάλυσης την διαφθορά.

Κατ αρχάς θα ασχοληθούμε με την έννοια διαφθορά, όπως αυτή ερμηνεύεται σε ελληνικά λεξικά για να ξέρουμε περί τίνος ομιλούμε, ειδάλλως υπάρχει ο κίνδυνος της γνωστής νεοελληνικής επιπολαιότητας και ρηχότητας. Το ένα νεοελληνικό λεξικό δίνει την εξής ανεπαρκέστατη πληροφορία : « καταστροφή, αφανισμός» (ήδη στον Αισχύλο ) από το ρήμα διαφθείρω , το οποίο σημαίνει καταστρέφω ολοσχερώς-σκοτώνω, εξολοθρεύω» και αναφέρει αρχαίες ελληνικές πηγές : πβ. Θουκ. Ιστ. 1.100: «είλον τριήρεις Φοινίκων και διέφθειραν τας πάσας ες διακοσίας» και πβ. Ξενοφ. Απομνημ. 1.2 : «θαυμαστόν δε φαίνεταί μοι και το πεισθήναί τινας ως Σωκράτης τους νέους διέφθειρεν» ( Ιδέ Γ. Μπαμπινιώτης, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα, 2010, σελ. 365 ).
Μία πιό πειστική ερμηνεία δίνει ένα άλλο λεξικό : «Η πράξις του διαφθείρω : έκλυσις ηθών, ηθική κατάπτωσις» από το ρήμα διαφθείρω : «καταστρέφω τι καθ ολοκληρίαν, αφανίζω, βλάπτω τινά ηθικώς ή πνευματικώς, καθιστώ χειρότερον από καλυτέρου, εκμαυλίζω¨. Το επίθετο διεφθαρμένος ερμηνεύεται ως  αισχρός, κακοήθης , φαύλος (Ιδέ Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσης, Πρωϊας, πρώτος τόμος, σελ. 756 ). Διαπιστώνουμε εκ νέου, ότι το δεύτερο λεξικό είναι πολύ καλύτερο από το λεξικό του Γ.Μπαμπινιώτη.

Και από εδώ μέσα θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς τον αείμνηστο Δεσπότη Κίτρους και Κατερίνης, κ. Βαρνάβα, ο οποίος στα πλαίσια μίας επίσημης τελετής μου δώρησε το 1956 το πολύτιμο δίτομο λεξικό της Πρωϊας ως ιδιαίτερη διάκριση για τα πρωτεία σε εκθέσεις ιδεών των Γυμνασίων των Πιερίων.

Επειδή όμως αυτή η έννοια στα Λατινικά (corruptio ) έχει εμπεδωθεί διεθνώς σχεδόν σε όλες τις γλώσσες με την σημασία της δωροδοκίας και μέσω αυτής της ηθικής έκλυσης (Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig, Wien et alt., 2000, S. 764 καθώς και το περίφημο K.E. Georges, Latein-Deutsches Handwörterbuch, Leipzig, 1890, S. 616/617). Εν ολίγοις η διαφθορά είναι σε θέση να καταστρέψει τις βασικές ηθικές αξίες, οι οποίες είναι η βάση του κοινωνικού ιστού.

Κάθε χρόνο επιβεβαιώνεται το γνωστότατο, ότι οι Νοτιοευρωπαίοι είναι στο πεδίο της διαφθοράς οι πρωταθλητές της Ευρώπης. Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί η Ελλάδα σχεδόν αυτονοήτως τον Champion. Αυτό είναι δυστυχώς το crescendo της εθνικής αναξιοπρέπειας. Εδώ δεν πολυενδιαφέρουν οι περικοκλάδες των γελοίων Ελληναράδων. Το απίστευτο όμως έγκειται στο ό, τι αν και αυτό το λίαν δυσάρεστο φαινόμενο διαπιστώνεται σχεδόν κάθε έτος , δυστυχώς δεν το εξηγεί πειστικά ουδείς. Σε ό,τι αφορά τους Νοτιοευρωπαίους ίσως να μην αισθάνονται καλά και να ντρέπονται που έχουν διεθνώς μίαν τόσο κακή φήμη.
Οι Βορειοευρωπαίοι δεν έχουν κανένα λόγο να ασχοληθούν με ένα φαινόμενο, το οποίο δεν παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή τους. Η διαφθορά είναι μεν κάτι το ανθρώπινο, αλλά εξαρτάται από το εάν αυτή αποτελεί στην ουσία «κοινωνικό» κανόνα, όπως στην Νότια Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα η μία μεγάλη εξαίρεση, όπως στις χώρες βορείως των Αλπεων.

Για μένα είναι μεγάλο προτέρημα, που οι σπουδαστές μου (προ- και μεταπτυχιακοί, δοκτορά ) καταγόταν σχεδόν από όλον τον κόσμο και συγκεκριμένα σχετικά με το παρόν θέμα από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ετσι είχα την ιδανική δυνατότητα να συγκρίνω την γενική συμπεριφορά πολυαρίθμων ανθρώπων , οι οποίοι προερχόνταν από διαφορετικές χώρες και ιδιαιτέρως από τελείως διαφορετικούς “Κύκλους Πολιτισμού.”

Αλλά έχω διαπιστώσει, ότι υφίστανται διαφορετικές έως αντίθετες αντιλήψεις περί της έννοιας “διαφθορά”. Η ίδια πράξη π.χ. η δωροδοκία θεωρείται σε όλον τον ” Ισλαμικό Κύκλο Πολιτισμού” ως ένδειξη εκτίμησης και συμπάθειας, ενώ στην παράδοση των βορειοευρωπαϊκών λαών είναι αυτή αναμφιβόλως ένδειξη διαφθοράς.

Σε διεθνή κλίμακα επικρατούν συνθήκες διαφθοράς ως κανόνας στις πιό φτωχές χώρες, π.χ. στην Υποσαχάρια Αφρική, σε πολλές ισλαμικές χώρες, σε όλη την Λατινική Αμερική, στην Κεντρική Ασία , στην Ανατολική Ευρώπη, στον Καύκασο και σε όλες τις βαλκανικές χώρες. Κατόπιν ακολουθούν οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες ( Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλλία ).

Πράγματι  οι Βορειοευρωπαίοι καθώς και οι Βορειοαμερικανοί διαφέρουν σε ό,τι αφορά την διαφθορά από όλους τους άλλους λαούς. Η διαφθορά αποτελεί σε αυτούς εξαίρεση.
Ποιές άραγε να είναι οι αιτίες γι αυτό το ενδιαφέρον φαινόμενο ; Στην Βόρεια Ευρώπη πρόκειται για λαούς με προτεσταντική παράδοση, η οποία επηρεάζει τους ανθρώπους , ανεξάρτητα αν θεωρούν τον εαυτό τους πιστό χριστιανό. Στα πλαίσια της παράδοσης αυτής ισχύουν εδώ και μισή χιλιετηρίδα δύο αρχές ως βάση της Εικόνας του Ανθρώπου και δη η αγάπη προς την εργασία ( εργατικότητα ) και η επίτευξη, δηλαδή οι επαγγελματικές επιτυχίες. Ο καλός προτεστάντης χριστιανός έχει το ιερό καθήκον να εφαρμόζει πιστά τις αρχές αυτές.

Τοιουτοτρόπως έχει διαμορφωθεί βαθμιαία στην προτεσταντική Βόρεια Ευρώπη το σύγχρονο άτομο ως βάση της κοινωνίας με τα εξής προσδιοριστικά χαρακτηριστικά : εργατικότητα, αποτελεσματικότητα, αυτοσεβασμός, βούληση, ελευθερία των επιλογών,αυτονομία, αξιοπιστία, αυτογνωσία, αυτοπεποίθηση, αυτοπειθαρχία, αυτοσυγκράτηση, αυτοκριτική, συνείδηση της υπευθυνότητας, κοινωνική συνείδηση, σεμνότητα (η επίδειξη πλούτου είναι ταμπού και θεωρείται ως κάτι το απολίτιστο) , οικονομικότητα, αποδοχή της προτεραιότητας του γενικού συμφέροντος (Δημόκριτος) η του κοινού καλού (Αριστοτέλης).

Άτομο αυτού του είδους οδηγεί κατ ευθείαν στον πολίτη με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά : κρατική συνείδηση (αλληλοεξάρτηση πολίτου και κράτους), νομική συνείδηση ( εκουσίως σεβασμός των νόμων ), περιβαλλοντική συνείδηση , αναγνώρηση της αλληλουχίας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ συνείδηση. Σημειώνονται φυσικά και μερικές αρνητικές εξαιρέσεις.

Επομένως δεν είναι τυχαίο, που αυτές οι χώρες είναι σε όλα τα πεδία ( οικονομία, παιδεία,επιστήμη, πολιτισμός, κοινωνικό κράτος του δικαίου κλπ.) υπεραναπτυγμένες.
Επίσης δεν είναι τυχαίο, που οι βορειοευρωπαϊκές προτεσταντικές χώρες με εξαίρεση της μικροσκοπικής Ισλανδίας ) δεν έχουν οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα.

Δεν υπάρχει λόγος για διεφθαρμένες συμπεριφορές, εκεί ισχύει η αξιοκρατία . Οι ελάχιστες εξαιρέσεις δεν επηρεάζουν την γενικά πολύ θετική εικόνα τους.Τα όργια της διαφθοράς στις νοτιοευρωπαϊκές χώρες είναι γι αυτούς αδιανόητα και ακατανόητα και για αυτό τα απεχθάνονται.

Κατά τη γνώμη μου θα ήταν ευθύς εξ αρχής πιό σωστό να βασιζόταν η ΕΕ πρωτίστως στον ευρωπαϊκό Βορρά και ύστερα από συστηματική προετοιμασία να γινόταν μέλη και τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου. Όπως ήδη έχει περίτρανα και πολλάκις αποδειχθεί , χώρες όπως η Ελλάδα δεν ταιριάζουν στον αστερισμό των εργατικότατων “μυρμηγκιών”.

Αν είχαμε λίγη αυτογνωσία θα το είχαμε αντιληφθεί αυτό προ πολλού καιρού. Η Ελλάδα δεν μπορεί ακόμη να περπατήσει, αλλά θέλει να πετά. Αυτό είναι Ύβρις, η οποία συνεπιφέρει γρήγορα τη Νέμεση. Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη “Ευρώπη, Βορράς-Νότος, Ιστορία, Σύγκριση” και «Ελλάς, Ανατολή και Δύση».

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (24.1.2014 και στις  23.9.16.

—————————————————–

Ελλάδα, Ελλειψη Περιβαλλοντικής Συνείδησης

Ο αναγνώστης Β. Βασιλείου έχει εκφράσει την γνώμη του επί του άρθρου του Τάκη Θεοδωρόπουλου « Των δασκάλων μου οι φωνές». Εδώ πρόκειται για δική μου τοποθέτηση.
Συνάδω πλήρως και επαυξάνω. Αλλά τοποθετούμαι σύντομα, γιατί έχω δημοσιεύσει στην παρούσα σελίδα ήδη μία εκτενέστατη μελέτη . Λείπει στους Νεοέλληνες όντως “η στοιχειώδης περιβαλλοντική ευαισθησία”, αλλά το πρόβλημα είναι πιό σύνθετο. Αυτό αποτελείται από δύο καθοριστικά συστατικά στοιχεία:

α ) Από το νεοελληνικό κράτος, το οποίο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ευρωπαϊκό, γιατί είναι από ιστορικούς λόγους χωρίς Αναγέννηση, Διαφωτισμό, Αστική επανάσταση κτλ. βαλκανοανατολίτικο (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ λεπτομερειακά : “Ελλάς, Ανατολή, Δύση”).

β) Από τον Νεοέλληνα, ο οποίος δεν είναι σύγχρονο άτομο που κανονικά σημαίνει πρωτίστως φορέας της κοινωνικής συνείδησης ( αναγνώριση του “συμφέροντος του συνόλου” (Δημόκριτος) ή του “Κοινού καλού”"(Αριστοτέλης).
Αυτός δεν είναι εκτός τούτου ούτε πολίτης που σημαίνει πρωτίστως διαλεκτική αλληλουχία δικαιωμάτων και υποχρεώσεων .
Συστατικά στοιχεία του πολίτη είναι πέραν τούτου η κρατική συνείδηση ( όχι γενικά, αόριστα και ανέξοδα εθνική συνείδηση ) που σημαίνει επίσης αναγνώριση της διαλεκτικής αλληλοεξάρτησης μεταξύ του πολίτη και του κράτους ΤΟΥ και όχι το κράτος ως εχθρός του ( Ιδέ εκτενέστατα στις μελέτες : “Ατομο και Κοινωνία, Πολίτης και Κράτος”, “Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός”) .

Στην ταυτότητα του πολίτη ανήκουν επίσης η φορολογική συνείδηση και η περιβαλλοντική ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η οποία δεν υπήρχε ούτε στην αρχαιότητα, όταν οι Ελληνες και κατόπιν οι Ρωμαίοι έχουν καταστρέψει τα περισσότερα δάση στην Νότια Ευρώπη και στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Οχι πλέον μόνον «Πάντων χρημάτων εστίν άνθρωπος » (Πρωταγόρας) αλλά σωστότερα «Πάντων χρημάτων εισίν φύσις και άνθρωπος ».

Εν κατακλείδι, η περιβαλλοντική συνείδηση, όχι γενικά η «ευαισθησία», είναι συστατικό στοιχείο του σύγχρονου πολίτη και του πολιτιστικού επιπέδου ενός ανθρώπου και γενικά ενός λαού. Αυτό όμως εξαρτάται όχι από σουρεαλισμό, θρύλους και παραμύθια, αλλά από έμπρακτη παιδεία, η οποία στην Ελλάδα είναι ακόμη βαλκανοανατολίτικη που εδώ σημαίνει άκρως αντιπεριβαλλοντική.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 9. 1. 14 ).

———————————————————-

Αδράνεια, Εθνοψυχολογία

Εδώ πρόκειται για ένα πολυφασικό και μάλλον εθνολογικό φαινόμενο με βαθειές παραδοσιακές ρίζες και πολυποίκιλες εκφάνσεις. Η νοοτροπία του Νεοέλληνα είναι προϊον τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών, όταν ήδη πήρε  ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός την κατιούσα και οι Ρωμαίοι κατακτητές λοιδωρούσαν τους Ελληνες ως Graeculi ( Γραικύλοι : Μικροί Ελληνες ) που σημαίνει μηδαμινοί Ελληνες ανάξιοι των ένδοξων προγόνων. Αυτή η περιφρονητική αξιολόγηση της Δύσης σημειώνεται εν μέρει και σήμερα έναντι των Νεοελλήνων !

Έχουν εσαεί εξαλειφθεί τέτοια καθοριστικά γνωρίσματα, όπως η δυναμικότητα, η δημιουργικότητα και η αντοχή . Αργότερα, όταν έχει ανακηρυχθεί ο Χριστιανισμός σε επίσημη θρησκεία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ήταν πλέον αναγκαία τέτοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Το χριστιανικό παρόν και παρελθόν έπαιζαν τον πιό σημαντικό ρόλο στη ζωη των Ρωμιών και Γραικών ( επίσημα των Ελλήνων από την δεκαετία του30  του 19ου αι.

Ειδικά το παρόν ήταν και ακόμη είναι η βαθμιαία προετοιμασία για την Δευτέρα Παρουσία . Μία μοντέρνα προετοιμασία της ζωής επί της γης hic et nunc ( εδώ και τώρα) του μέλοντος υπό την έννοια των προγνωστικών προσπαθειών είναι στη ελληνοχριστιανική παράδοση άγνωστη, ενώ στην Ευρώπη άλλαξαν τα πάντα ριζικά ( Αναγέννηση, Διαφωτισμός , Αστική Επανάσταση, Βασικές Ελευθερίες, Βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματα, Κοινοβουλευτισμός, Βιομηχανική Επανάσταση κτλ. ).

Ιδιαιτέρως στο προηγμένο εξωτερικό   ο Νεοέλληνας αναπτύσσει δυναμικότητα, δημιουργικότητα και αντοχή, πράγματα που στην Ελλάδα λείπουν σχεδόν τελείως. Έτσι γίνεται κατανοητό, γιατί ο Νεοέλληνας έχει δυνατή ροπή να „απολαύσει“ την ζωή  και γιατί αυτός δεν είναι ούτε διατεθειμένος ούτε ικανός να πραγματοποιήσει τις άκρως απαραίτητες πολλυεπίπεδες δομικές μεταρρυθμίσεις, αν και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να αυτοκαταστραφεί και εκτός τούτου το εξωτερικό απαιτεί ή και προτρέπει την Ελλάδα να υλοποιήσει στο δικό της συμφέρον τις δημοσιονομικές και δομικές μεταρρυθμίσεις ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο “Αλλαγή, Μεταρρυθμίσεις, Πρόοδο,Ελίτ, Τεχνοκράτης”) .

Ακριβώς αυτό το δυσάρεστο εθνοψυχολογικό φαινόμενο, το οποίο μπορεί κάλλιστα να ονομασθεί εθνικός μαζοχισμός, βιώνουν σήμερα οι Ελλαδίτες. Κατά τα άλλα συνιστώ το βιβλίο  „Ο καημός του ενός“  του κορυφαίου διανοητή Στέλιου Ράμφου. Δημοσιευθέν από τον Μάρτη του 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο.

 

 

Ευρωπαϊκή Ενωση και Εθνική – Κρατική Κυριαρχία, Προτεκτοράτο ; Εποπτεία, Εθνική “Αξιοπρέπεια” ;

Ευρωπαϊκή Ενωση και Εθνική – Κρατική κυριαρχία

Στις διεθνείς σχέσεις συμμετέχουν υπό την ιδιότητα του player (παίκτη) όχι άμεσα τα έθνη, αλλά τα κράτη, τα οποία εκπροσωπούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Αυτή συνάπτει επί τη βάσει πολυποίκιλων διεθνών συμφωνιών σχέσεις, οι οποίες στηρίζονται στον γενικό κανόνα της αμοιβαιότητας και πιό συγκεκριμένα στο αμοιβαίο συμφέρον ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  το άρθρο „Αμοιβαιότητα“ και την μελέτη “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, “Χρησιμοθηρία” ). Οι συμφωνίες είναι στην ουσία συμβιβασμοί που στηρίζονται σε αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Τα κυρίαρχα κράτη αποφασίζουν έχοντας ως  αφετηρία τα δικά τους συμφέροντα, με ποιό άλλο κράτος  περί τίνος αντικειμένου και κάτω από ποιές συνθήκες (μερικες φορές κάνουν επώδυνες παραχωρήσεις) θα συνάψουν συγκεκριμένες συμφωνίες , για τις οποίες αυτονοήτως ισχύει η αρχή του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου „pacta sunt servanda“ ( ειλλημμένες υποχρεώσεις δέον να τηρούνται“ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ το άρθρο „ Pacta sunt servanda, Διεθνείς υποχρεώσεις“ ).

Σε περίπτωση μη υλοποίησης τέτοιων υποχρεώσεων εφαρμόζεται ο ειδικός κανόνας της υπευθυνότητας των κρατών.

Πρόκειται για διεθνείς αρχές , οι οποίες έχουν αναγνωρισθεί από όλα τα κράτη του κόσμου και οι οποίες ισχύουν σε διεθνή κλίμακα. Η συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνείς οργανισμούς, όπως π.χ. στον ΟΗΕ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση ( ΕΕ ) και στην Ευρωζώνη είναι στην ουσία της ένδειξη της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους και έμμεσα του ελληνικού Εθνους.

Δηλαδή σημειώνεται μία ιδιαίτερη μορφή της αυτοπραγμάτωσης του κράτους. Στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Δικαίου έχουν τα κράτη-μέλη της ΕΕ εκχωρήσει μερικά κυριαρχικά δικαιώματα σε όργανά της. Στο μέλλον θα είναι η εκχώρηση των δικαιωμάτων πιό εντατική με σκοπό να επιτευχθεί η πολιτική ένωση της ΕΕ.

Αυτή η αυτονόητη διαδικασία προσκρούει όμως στην απόρριψη εκ μέρους εθνικιστικών δυνάμεων (δεξιών και αρστερών) σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες ιδιαιτέρως του Νότου, οι οποίες θέλουν και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα αφάγωτη.

Η αρνητική τοποθέτηση εθνικιστικών και άκρως αριστερών δυνάμεων έναντι της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενωποιητικής διαδικασίας έχει ήδη φθάσει στα όρια της συλλογικής πολιτικής παράνοιας.

Εχουν κομματικοί σχηματισμοί ιδρυθεί από αυτοκληθέντες εθναμύντορες της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Σύμφωνα με την άποψη των εθναμυντόρων ή εκπροσώπων του φραστικού και ανέξοδου πατριωτισμού   η κυβέρνηση αποτελούνταν από „εθνοπροδότες“, ενώ ένα μικρό κόμμα της συγκυβέρνησης  έχει ως οπαδούς τους „υπερπατριώτες”.

Αυτό είναι παράκρουση par excellence. Στην ιστορία της Ευρώπης είναι παραδείγματα γνωστά που „υπερπατριώτες“ έχουν τελικά καταστρέψει την πατρίδα τους.

Ο κανονικός έμπρακτος πατριωτισμός είναι επαρκής ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  τα άρθρα “Πατριωτισμός”, “Πατριωτισμός, Φιλοπατρία”, “Συμφέρον, έθνος, λαός, κοινωνία, κράτος”, “Εθνική, κοινωνική και κρατική συνείδηση” ).

Καθημερινή (29.5.13 και 13.11.14).

——————————————————–

Η Ελλάς Προτεκτοράτο ; Οχι

Και σε αυτήν την περίπτωση διαπιστώνουμε μίαν εννοιολογική ασυδοσία.

Στις διεθνείς σχέσεις δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο καθείς όρος του επιπέδου των termini scientifici (ειδικοί (επιστημονικοί) όροι), όπως του συμφέρει ή γενικά κατά το δοκούν.

Δέον να λαμβάνουμε υπ όψη, τι γράφουν τα εγχειρίδια κα τα ειδικά λεξικά του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και όχι τί γνώμη έχουν οι ως επί το πλείστον άσχετοι και αδαέστατοι πολιτικοί ή κάποιοι υπερεξυπνάκηδες τσαρλατάνοι, ένα είδος ανθρώπων πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα. Οι ειδικοί σύμβουλοι των πολιτικών είναι υποχρεωμένοι να προσέχουν καλά, ειδάλλως υπάρχει κίνδυνος διεθνούς γελοιοποίησης.

Η λατινογενής έννοια Προτεκτοράτο προέρχεται από την λέξη Protector ( σωματοφύλακας, προστάτης), καταγόμενη από το ρήμα protegere (,protego : καλύπτω, προστατεύω ). Αυτονοήτως το αντικείμενο της προστασίας δεν είναι σε θέση να αυτοπροστατευθεί.

Tο κύριο νόημα αυτής της έννοιας έγκειται στη παραχώρηση επί τη βάσει μίας συμφωνίας όλης της εξωτερικής πολιτικής από ένα κρατικό μόρφωμα με αυτονομία στην εσωτερική πολιτική σε ένα άλλο κράτος ( Protektor ).

Aυτό το φαινόμενο ανήκε στο »κλασσικό», στην ουσία ιμπεριαλιαστικό Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, το οποίο μεταξύ άλλων στηριζόταν στο ius ad bellum ( δικαίωμα πολέμου ). Στο σύγχρονο Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο δεν υφίσταται πλέον το Προτεκτοράτο, αλλά χησιμοποιείται ακόμη η έννοια μόνον  στην επιστήμη του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και δη στην ιστορία του.

Παραδείγματα από τον 19οαι. Από το 1815 -1864 ήταν τα Ιόνια ( Επτάνησα ) αγγλικό Προτεκτοράτο, από το 1815-1846 ήταν το „Κράτος Κρακοβία“ ( Πολωνία ) αυστριακό, πρωσσικό και ρωσικό Προτεκτοράτο.
Η Τυνισία έγινε το 1881 και το Μαρόκκο το 1912 γαλλικό Προτεκτοράτο. Ήδη άρχισε η χρησιμοποίηση του όρου Προτεκτοράτο ως καμουφλάρισμα της αποικιοκρατίας.

Εξέλιξη

Ύστερα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει εισαχθεί από τις νικητήριες δυνάμεις ο όρος Mandates ( καθεστώς εντολής ), που αφορούσε πρώην κατακτήσεις της Γερμανίας και της Τουρκίας (Ιράκ και Νοτιο-Δυτική Αφρική ( Namibia ) εκ μέρους της Αγγλίας και την Συρία εκ μέρους της Γαλλίας.

Ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο το trusteeship ( Καθεστώς κηδεμονίας ) έχει εμπεδωθεί στα πλαίσια της κατάρρευσης του αποικιοκρατικού συστήματος  με σκοπό την προετοιμασία των πρώην αποικιών για την ανεξαρτησία τους. Πέραν τούτου έχει εξαλειφθεί το ius ad bellum, και έχει δημιουργηθεί το „Διεθνές Δίκαιο των φιλειρηνικών Εθνών“.

Όχι μόνον ο απλός Νεοέλληνας έχει ισχυρότατη ροπή στην επιπολαιότητα και στο εννοιολογικό χάος, αλλά και πολλοί „διανοούμενοι“( π.χ. δημοσιογράφοι ) καθώς και πολιτικοί, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον όρο Προτεκτοράτο στις σχέσεις της Ελλαδας με την Τρόϊκα ή την Γερμανία λόγω κομματικών συμφερόντων άκρως δημαγωγικά και λαϊκιστικά.
Δεν υφίσταται ουδεμία σχέση της Ελλάδας με ένα Προτεκτοράτο ! Ας παρατήσουμε επί τέλους αυτά τα αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας αυτοκληθέντων εθναμυντόρων.

Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida, ΠΡΩΤΘΕΜΑ.

——————————————————-

Περί  αξιοπρέπειας  του έθνους και του κράτους,  Εννοιολογικό χάος

Στον ελληνικό τύπο έχουν δημοσιευθεί άρθρα περί της απώλειας της αξιοπρέπειας του ελληνικού έθνους και του κράτους, χωρίς όμως, όπως συνήθως, να ερμηνεύσουν αυτή την βαρυσήμαντη έννοια.

Σύμφωνα με την νοελληνική γλωσσική ασυδοσία και αναρχία ο κάθε αδαής και εξυπνάκιας πολίτης ή και πολιτικός έχει την δική του ερμηνεία. Εδώ  ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ πρωτοστατούν. Ερμηνείες όρων δεν είναι οπωσδήποτε καθήκον των δημοσιογράφων, οι οποίοι ούτως η άλλως έχουν άλλα καθήκοντα, ίσως και άλλα συμφέροντα. Επίσης δεν είναι οι δημοσιογράφοι ούτε υποχρεωμένοι, αλλά ίσως και ούτε σε θέση να διεισδύσουν στον πυρήνα, στην κύρια ουσία των εκάστοτε όρων και των ανάσλογων προβλημάτων .

Έτσι διαπιστώνουμε την ύπαρξη ενός εννοιολογικού χάους , το οποίο , δήλον εστί, ανταποκρίνεται πλήρως στον ανορθολογικό και χαοτικό τρόπο σκέψης των Νεοελλήνων στην πλειονότητά τους. Ένα τέτοιο φαινόμενο είναι στις ευρωπαϊκές χώρες βορείως των Αλπεων ακατανόητο και αδιανόητο. Εκεί ισχύει ακόμη και σε ό,τι αφορά σημαντικές έννοιες σοβαρότητα και νηφαλιότητα. Αλλά σε αυτές τις χώρες δεν είναι διαδεδομένα τα φαινόμενα του υπερεξυπνακισμού, της ρηχότητας και της επιπολαιότητας.

Η αξιοπρέπεια είναι ήδη από την εποχή του μεγάλου Γερμανού Φιλόσοφου Immanuel Kant στενά συνδεδεμένη με τον άνθρωπο ( αξιοπρέπεια του ανθρώπου) . Ιδίως μετά τον 2ου Παγκόσμίο Πόλεμο θεωρείται η αξιοπρέπεια στην Φιλοσοφία του Δικαίου και σε μερικά συντάγματα expressis verbis ως γενική πηγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων . Επικρατεί η ομόφωνη άποψη, ότι κάθε ανθρώπινο ον έχει αξιοπρέπεια.

Όταν όμως πρεσβεύεται η άποψη , ότι υπάχει πέραν τούτου και μία αξιοπρέπεια του κράτους, τότε πρέπει να εστιάσουμε αυτήν την έννοια στο επίκεντρο του σχόλιου.

Αφετηρία των σκέψεων είναι το γεγονός, ότι το κράτος είναι υποκείμενο (φορέας δικαίων και υποχρεώσεων) του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και κύριος παίκτης (player) στις διεθνείς σχέσεις. Μέσω αυτών των  ιδιοτήτων συμμετέχει το κράτος στις διεθνείς σχέσεις και συνάπτει συμφωνίες, τις οποίες όμως πρέπει να υλοποιεί , ειδάλλως γίνεται αφερέγγυο ( αναξιόπιστο ) και έτσι χάνει την αξιοπρέπειά του.
Μέσω της κυβέρνησης φροντίζει το κράτος έχοντας αφετηρία το συμφέρον του συνόλου για την ευημερία του λαού του. Εάν δεν λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, διαπιστώνουμε την απώλεια της αξιοπρέπειάς του και απέναντι στον λαό του.

Οι περισσότεροι πολίτες δεν σέβονται πλέον τα θεσμικά όργανα του κράτους. Οι κυβερνήσεις όμως στηρίζονται σε κόμματα , ενώ γενικά η κοινωνία , η οικονομία κτλ. βασίζονται στον λαό και στις έλιτες, στις οποίες ανήκουν και κυβερνητικά στελέχη. Αλλά οι νεοελληνιές έλιτες απέτυχαν ως βαλκανοανατολίτικες επανειλλημμένως παταγωδώς.

Υστερα από την εξεύρεση της βασικής ουσίας της κρατικής αξιοπρέπειας ας ασχοληθούμε με το πρόβλημα της επανάκτησης και διασφάλισης της αξιοπρέπειας του ελληνικού έθνους και κράτους.

Δέον να δημιουργηθούν οι κάτωθι απαραίτητες προϋποθέσεις :

α ) Επί τέλους βαθμιαία πραγματοποίηση των απαραιτήτων ριζικών μεταρρυθμίσεων ( εκμοντερνισμός, εξορθολογισμός ) στα πλαίσια του υπάρχοντος ( καπιταλιστικού ) πολιτικοοικονομικού συστήματος και του αστικού κράτους, μια που η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Μία ολοσχερής αντικατάσταση αυτού του συστήματος με αφηρημένες ουτοπίες θα είχε ως αποτέλεσμα την τελεία καταστροφή. Αυτό το έχει εν τω μεταξύ αντιληφθεί και ο πρώην δεινός ανέξοδος ατακαδόρος και λεκτικός επαναστάτης στην ουσία μικροαστός με ψευτοεπαναστατικό περιτύλιγμα Τσίπρας.
β) Απαραίτητες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία με σκοπό την ενίσχυση και επιτάχυνση της παραγωγής.
γ) Να μην επαναλειφθεί το ολέθριο και καταστροφικό φαινόμενο του
υπερδανεισμού , ο οποίος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια της αξιοπρέπειας του έθνους και του κράτους και παρεμπιπτόντως σε συνωμοσιολογίες, κινδυνολογίες και σε συλλογική παράνοια .
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται όχι εν ριπή οφθαλμού αλλά βαθμιαία, οι απαραίτητες προϋποθέσεις και ισχυρές βάσεις για την επανάκτηση της απολεσθείσας ελληνικής αξιοπρέπειας στις διεθνείς σχέσεις και του κράτους έναντι του ελληνικού λαού.

Δημοσιευθέν  από το 2014 επανειλλημμένως στον κεντρικό  τύπο ( Το Βήμα (27.12.14) Τα Νέα,  iefimerida, Καθημερινή (συχνά , τελευταία 14.5.17).

——————————————————————————–

Εποπτεία υπό την σκοπιά της Ιστορίας του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου (Εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου,της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας επί της ελληνικής οικονομικής πολιτικής)

Ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στα πλαίσια της βαθμιαίας κατάρρευσης του αποικιοκρατικού συστήματος έχει από τον ΟΗΕ
εμπεδωθεί το trusteeship ( Καθεστώς ΚΗΔΕΜΟΝΙΑΣ ) με σκοπό την
προετοιμασία των πρώην αποικιών για την ανεξαρτησία τους. Απλά : Επειδή δεν είχαν πείρα, να τους πάρουν στο χέρι όπως οι ηλικιωμένοι τα παιδιά και να τους δείξουν τον σωστό δρόμο.

Το απίστευτο, αλλά αληθές έγκειται στο ό,τι αυτή η παρωχημένη έννοια χρησιμοποιείται στην ουσία τον 21ο αι. εκ νέου έναντι ενός (τυπικά) αναξαρτήτου, αλλά τόσο ανίκανου κράτους, που χρειάζεται απαραιτήτως ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ.

Αντιλαμβάνεστε, τί σημαίνει αυτό εθνολογικά (νοοτροπία), ιστορικά, νομικά και εθνοψυχολογικά ;

Και οι εδώ αυτοκληθέντες εθναμύντορες , τρισκατάρατοι και εμετικοί εθνοκάπηλοι Ελληναράδες να μην αξιολογήσουν αυτό που γράφω σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο ως κάτι το αντεθνικό.
Σολωμός : Το αληθές είναι πατριωτικό (και όχι υποκριτικά το αντίθετο).

Αλλά υπάρχει και χειρότερο καθεστώς , το ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ που Ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει αναφέρει επί χρόνια και εντόνως, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Ετσι αλλάζουν τα πράγματα υπό το νόημα των οβιδιακών μεταμορφώσεων των πολιτικών υπεραπατεώνων τριτοκοσμκικής κοπής. Καθημερινή (27.6.18)

———————————————————————————————————

Η “Αναδιανομή του Πλούτου: Από τον Βορρά προς τον Νότο” είναι μία χίμαιρα.

Η ΕΕ χρειάζεται και μιά πολιτική βάση , κάτι που προϋποθέτει το μεταβιβασμό περισσότερων εξουσιών από τα κράτη-μέλη προς τα ΚΟΙΝΑ όργανα της ΕΕ με τον σκοπό της επίτευξης των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Αλλά προς το παρόν αντιτίθενται τα υπερεθνικιστικά στοιχεία ιδιαιτέρως στα μικρά και οικονομικά αδύναμα κράτη σαν την Ελλάδα που θέλουν και την πίτα αφάγωτη. και τον σκύλο χορτάτο.  Καθημερινή (19.121.18)

 

 

 

Ελληναράδες και Αγγλοι, Ελληνες και Ολλανδοί, Υπερηφάνεια και Ευρωπαίοι

Ελληναράδες και Αγγλοι

Ψευτοπατριωτική αυτοϊκανοποίηση ως ένδειξη πολιτισμικών συμπλεγμάτων. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει ένας πολιτισμένος διάλογος επί τη βάσει επιχειρημάτων. Τουναντίoν έχουν μερικοί “σχολιαστές” μεταβληθεί σε βοθρολόγους και κοπροβόλους, οι οπoίοι , όπως φαίνεται, δεν έχουν μάθει ποτέ να συμπεριφέρονται πολιτισμένα και να σέβονται την αξιοπρέπεια των συνανθρώπων τους. Σε αυτόν τον γενικό κώδικα συμπεριφοράς του πεζοδρομίου ελληνικών μεγαλουπόλεων ανήκει και η επαίσχυντη ανωνυμική κουκουλοφορία ψευτοαριστερών και ψευτοδεξιών κατωτάτου πολιτισμικού και μορφωτικού επιπέδου. Δεν είναι υπερβολικό να διατυπώσω την εξής γενική εντύπωση : Αλητεία ante portas.

Λοιπόν στο θέμα μας . Σε τέτοιες περιπτώσεις ( Λονδίνο) τίθεται ευθύς εξ αρχής το ερώτημα , γιατί οι Βρεταννοί ( όχι Άγγλοι) έχουν διοργανώσει την έναρξη της Ολυμπιάδας διαφορετικά από τις προηγούμενες. Δεν ήταν σε θέση να κάνουν το ίδιο ; Προς Δία με αυτό το κοσμοϊστορικό “Διατί” έχει γεννηθεί παγκοσμίως στην αρχαία Ιωνία ( Θαλής, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ηράκλειτος, Αναξαγόρας και πολλοί άλλοι) η πραγματική επιστήμη και ιδίως η Φιλοσοφία. Η απάντηση αυτού του καθοριστικού ερωτήματος προϋποθέτει γνώσεις και λογική σκέψη. Αυτά όμως δεν αποκτούνται με φραστικό πατριωτισμό, ψευτοπατριωτικό υπερσυναισθηματισμό, εσωστρεφικά γελοία παραληρήματα και εύκολη παρελθοντολογία.

Πολλάκις έχω διαπιστώσει, ότι οι Ελληναράδες είναι το πολύ ημιαμόρφωτοι και δεν έχουν διαβάσει ποτέ ένα σύγγραμμα του Αριστοτέλη, του Δημοκρίτου , του Παρμενίδη κοκ. Και ποιά σχέση έχουν οι παραφουσκωμένοι Ελληναράδες με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ; Ουδεμία. Θα ήταν αναγκαίο να τεθούν και άλλα εύλογα ερωτήματα , π.χ. ποιοί και τί είναι οι Βρεταννοί, ποιά είναι η συνεισφορά αυτού του λαού στον παγκόσμιο πολιτισμό και στον αθλητισμό ; Είναι θεμιτό και λογικό να απορρέουν απο την διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων τέτοια σχιζοφρενικά, κομπλεξικά και καθαρώς ρατσιστικά συμπεράσματα περί ανωτερότητας ή κατωτερότητας των λαών ;

Ποιές κοσμοϊστορικές επιτεύξεις θα μπορούσαν δικαίως να δείξουν οι Βρεταννοί ; Θα αναφέρω μόνον μερικές και μην τολμήσετε Ελληναράδες να συγκρίνετε την σημερινή Ελλάδα με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλιώς θα ήταν σαν να συνέκριναν οι υπερεθνικιστές της εκάστοτε χώρας την Βουλγαρία με την Γερμανία και την Ρουμανία με την Γαλλία.
Εμπέδωση των ελευθεριών ( Magna Charta Libertatum 1215, Habeas-Corpus -Act 1679, Bill of Rights 1689 ), εφεύρεση του κοινοβουλευτισμού, βιομηχανική επανάσταση, δημιουργία του καπιταλισμού. Πέραν τούτου εφεύρεση του πραγματισμού και του ” common sense” (“κοινός νους”

Μεγάλοι θεωρητικοί του κράτους και του δικαίου ( Hobbes,Locke, Morus. Milton). Δημιουργία της Θεωρίας της εξέλιξης των ειδών (Darwin ),Θεωρία της οικονομίας ( Adam Smίτh), δημιουργία της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στη Ιστορία της ανθρωπότητας. Πολυάριθμα βραβεία Νομπέλ. Τα πανεπιστήμιά τους ανήκουν μαζί με τα αμερικανικά στα πρυτανεύοντα όλου του κόσμου. Ποιητές( Shakespear) λογοτέχνες, μουσικοσυνθέτες κτλ. Οι Βρεταννοί είναι άκρως δημιουργικοί, έχουν μεγάλη αντοχή, είναι γενναίοι, εργατικότατοι, αξιόπιστοι και έχουν αυτοπειθαρχία , αυτοεκτίμηση, αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση κοκ.

Ο “βρεταννικός” τρόπος διοργάνωσης της εναρκτικής τελετής εκφράζει κυριολεκτικά την αυτοπεποίθησή τους, ενώ οι Κινέζoι και οι Νεοέλληνες το είχαν ανάγκη να ακολουθήσουν έναν άλλον δρόμο. Η Ελλάδα το έρριξε στο παρελθόν και στην μυθολογία , γιατί δεν υπάρχουν επιτεύξεις του παρόντος. Ξέρω, ότι αυτό δεν άρεσε και πολύ στους Ευρωπαίους των προηγμένων χωρών.
Διευκρίνιση για τους Ελληναράδες: Οι παραπάνω γνώσεις ανήκουν στην ανώτερη εγκυκλοπαιδική μόρφωση ( όχι ελληνοκεντρική) που τελειώνει μόνον με τον θάνατο (“Γηράσκω αεί διδασκόμενος” ,”Υψίστη ευτυχία του ανθρώπου γνώσις εστί”.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική iefimerida ( 30.7.12 )————————————————————

Νεοελληνες και Ολλανδοί, Διαφορές

Η Ολλανδία κατέχει διεθνώς ύστερα από τις ΗΠΑ την δεύτερη θέση (Η Γερμανία είναι τρίτη) στην εξαγωγή αγροτικών προϊόντων ! )

Είμαι πεπεισμένος, ότι εάν κατοικούσαν Ολλανδοί (προτεσταντική Αρχή της Εργατικότητας και καλβινιστική Αρχή της Επίτευξης) στην από την φύση πολυπροικισμένη Ελλάδα, θα ανήκε αυτή στις πλουσιότερες χώρες του κόσμου .

Οι καθοριστικές αρχές των περισσότερων Νεοελλήνων είναι πολύ διαφορετικές : Αρχή της απόλαυσης της ζωής και Αρχή της ήσσονος προσπάθειας (διπλωματική έκφραση για την φυγοπονία). Το Βήμα (5.8.15)

Ο Ν. Είναι Ολλανδός. Αυτό σημαίνει  ότι  ο χαρακτήρας του έχει διαμορφωθεί στη βάση της προτεσταντικής ΑΓΑΠΗΣ στην ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και  στην αρχή της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ.Οι καλβινιστές Ολλανδοί έκαναν με σιδερένια θέληση, με πρωτοφανή εργατικότητα, με αστσαλένια αντοχή και με γρανιτένια επιμονή από τις λάσπες  έναν  εύφορο κήπο  και οι κατσαπλιάδες έκαναν από έναν φυσικό  παράδεισο το πτυελοδοχείο της Ευρώπης.Εάν ζούσαν Ολλανδοί στην Ελλάδα, θα δημιουργούσαν τον παράδεισο επάνω στη γη.Τα Νέα (8.2.15)

Επί τη βάσει του Καλβινισμού (ιδιαίτερη έκφανση του προτεσταντισμού (αρχή της επίτευξης)η μικρή Ολλανδία κατόρθωσε να εμπεδώσει τον Εμπορικό Καπιταλισμό (οι Αγγλοι τον Βιομηχανικό Καπιταλισμό). Οι Ολλανδοί θεωρούνται στην Εθνολογία ως οι νοητικά πιό ευέλικτοι απόγονοι των αρχαίων γερμανικών λαών.

Είναι πέραν τούτου η ενσάρκωση της τσιγγουνιάς (σπαγγοραμένοι), αλλά στην οικονομία και στην γεωργία είναι επιτυχέστατοι. Ενας ολλανδός γεωργός παρήγαγε π.χ. όσο 50 κολχοζ-γεωργοί ! Περιφρονούν τους τεμπέληδες και αυτους που κάνουν επίδειξη πλούτου .Ο νοών νωείτο.Τα Νέα (2.2.15)

———————————————————

Ελληνας-Ευρωπαίος-Υπερηφάνεια

Πολλοί Ελληνες επισημαίνουν συχνότητα την (ανέξοδη) εθνική  υπερηφάνειά τους. 1.Πρόκειται για ένα πολιτισμικό ζήτημα. 2. Είναι αυτονόητο να νιώθει κανείς πρώτα ως Ελληνας και κατόπιν ως Πανευρωπαίος. 3. Η υπερηφάνεια υλοποιείται μέσω πράξεων και επιτεύξεων σε διεθνή κλίμακα και όχι μέσω ανέξοδων υπερπατριωτικών κορώνων. 4. Σύμφωνα με διεθνή κριτήρια μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος μόνον για τις δικές του πράξεις και όχι για κάτι το τυχαίο, π.χ. να έχει μία συγκεκριμένη εθνικότητα. Εδώ ταιριάζει μία άλλη λεξη : ευτυχία (π.χ. Θαλής ο Μιλήσιος : Είμαι ευτυχής που είμαι…. Ελλην και όχι βάρβαρος ). Εχω κάνει ήδη άπό την δεκαετία του 40 την πολύτιμη εμπειρία, ότι από τον κύκλο των βερμπαλιστών πατριωτών έχουν προέλθει τα μεγαλύτερα καθάρματα και οι πιό διεφθαρμένοι, γιατί κατόρθωσαν να κάνουν τον λεκτικό πατριωτισμό εργαλείο προς απόκτηση πλούτου.

Αυτο ισχύει και για τους υπερπατριώτες άλλων εθνών. Είχα να κάνω ως πανεπιστημιακός με σπουδαστές από 70 χώρες του κόσμου και ξέρω, τί λεγω.

5. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου έσωσε την Ελλάδα. Ποιές χώρες έπαιξαν τον πρυτανεύοντα ρόλο ;

6. Η Πατρίδα μας έχει προσπαθήσει ματαίως να βρει δανεικά στην ελεύθερη αγορά . Η Ευρώπη διέθεσε τα απαιτούμενα δανεικά σε πολύ χαμηλούς τόκους. Αυτά τα ξένα χρήματα είναι η βάση των “εσόδων” μας. Διατί προς Θεού τα λησμονούμε αυτά ; Διατί δεν λαμβάνουμε υπ όψη, ότι η Ρωσία ήταν διατεθειμένη να δανείσει στην Κύπρο μόνο 2,5 δις, ενώ αυτή χρειαζόταν 25 δις , που κατόπιν έχει παραλάβει από την Ευρώπη ;

7. Στα πλαίσια των εθνολογικών μελετών της νεοελληνικής νοοτροπίας έχω με μεγίστη λύπη διαπιστώσει, ότι στην εποχή της Μεταπολίτευσης έχει διαδραματισθεί μία πολυεπίπεδη διαδικασία του παραμερισμού των περισσότερων παραδοσιακών αξιών καθώς και μία καθοριστική αλητοποίηση της ελληνικής γλώσσας.

Αυτό σημειώνεται καθημερινά στις ηλεκτρονικές εφημερίδες πρωτίστως εκ μέρους των ανωνύμων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται λόγω μίας αφάνταστης λεκτικής ασυδοσίας ή πιό σωστά μίας αλήτικης γλώσσας. Τα Νέα (11.2.15)

Ελληναράδες, Πατριδοκάπηλοι, Ελληνοκεντριστές, Εθναμύντορες Μυθοεθιστές, Υπερεξυπνάκηδες , Τσαμπουκάδες, Λεονταριστές, “Μεγάλη Ιδέα”

Περί του Ελληνοκεντρισμού και άλλων Εθνοκεντρισμών

Ελληνοκεντρισμός ( Σινοκεντρισμός, Γαλλοκεντρισμός,
Γερμανοκεντρισμός, Σερβοκεντρισμός, Ρωσσοκεντρισμός)

1.Συγκριτική ερμηνεία , διαστάσεις του …..κεντρισμού

α) Εκφράζει εθνοκεντρισμό και ισχυρή, σχεδόν παθολογική ομφαλοσκόπηση καθώς και αυτοβαυκαλισμό.

β) Εκφράζει πρωτίστως μεγάλη πολιτισμική , μερικές φορές και φυλετική υπεραυτοεκτίμηση (Σινοκεντρισμός, Γερμανοκεντρισμός υπό Χίτλερ), Ελληνοκεντρισμός (πρωτίστως οι Ελληναράδες, μύθοι περί του «περιουσίου λαού», περί της “ελληνικής μοναδικότητας”, περί “της ελληνικής ιδιαιτερότητας” και άλλα χαρίεντα).

ε) Ενδειξη υπερπατριωτισμού, εθνικής αλαζονείας ( Σινο…, Γαλλο…, Ελληνοκεντρισμός), εν μέρει και σωβινισμού ( Γαλλο…, πρώην Γερμανο…, Ελληνοκεντρισμός).

δ) Ενδειξη προσπάθειας ισοφαρίσματος συμπλεγμάτων κατωτερότητας ( πρώην Γερμανο…, Ρωσσο…, Ελληνοκενρισμός).

2. Συνέπειες

α) Αυτοπεριχαράκωση, αυτοαπομόνωση (Κίνα έως τις αρχές του 20ου αι.).

β) Από πολιτισμική άποψη μαζοχισμός και αυτοευνουχισμός (Κίνα, Γερμανία
έως τα μέσα του 19ου αι., Ρωσσία , έως τον Τσάρο Πέτρο)).

γ) Πολυεπίπεδη,πολυδιάσταη και πολυμερής καθυστέρηση (Κίνα, Γερμανία, Ρωσία (όπως στο β).

δ) Καταστροφικές στρατιωτικές περιπέτειες ( Μικρασιατική καταστροφή, Γερμανία υπο Χίτλερ, Σερβία υπό Μιλόσεβιτς).

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή, τελευταία φορά στις 5.9.16

————————————————————

Παγκοσμιοποίηση και Ορθόδοξοι  Ελληναράδες

Ακριβώς σήμερα αναδύεται βαθμιαία η δεύτερη υπερδύναμη , η Κίνα. Η μέλλουσα τρίτη υπερδύναμη ,η Ινδία αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Η Ευρωπαϊκή Ενωση αποτελεί σύμφωνα με την αξιολόγηση εκ μέρους του αμερικανού νομπελίστα της οικονομίας Stieglitz μίαν οικονομική υπερδύναμη.
Στη Δύση συντελούνται συγκλονιστικές επιτεύξεις στο πεδίο των υψηλών τεχνολογιών. Οι επιστήμονές της ερευνούν επιτυχέσταστα το σύμπαν, τα βάθη των ωκεανών, τον βιολογικό μικροκόσμο και τις πιο λεπτές πτυχές του ανθρώπινου εγκεφάλου, ενώ οι θεολόγοι της Ορθοδοξίας και οι Ελληναράδες κάνουν αενάως ασκήσεις “πνευματικής” και πατριδοκάπηλης αυτοικανοποίησης, αποχαυνωτικής ομφαλοσκόπης και αυτοκαταστροφικής αυτοπεριχαράκωσης.
Ο κ. Γιανναράς επιθυμεί το πλατωνικό απόλυτο το ηθικά τέλειο (σύμφωνα με τα μεσαιωνικά κριτήρια της Ορθοδοξίας), αλλά τέτοια πράματα σημειώνονται αποκλειστικά σε ουτοπίες και στην τελείως παρωχημένη θρησκευτική μεταφυσική.

Συνιστώ λοιπόν να εγκαταλείψουμε την αποκλειστικά ελληνοκεντρική θεώρηση του κόσμου και την βαρετή και παλιμπαιδιστική παρελθοντολογία. Αυτό όμως προϋποθέτει συστηματικές γνώσεις ανταποκρινόμενες στις αναγκαιότητες της εποχής της παγκοσμιοποίησης. Καθημερινή (22.1.17)

—————————————————————–

«Μεγάλη Ιδέα», «Μεγαλη Ελλάδα»

1.Η πολιτική της “Μεγάλης Ελλάδας” , η πολιτική της “Μεγάλης Γερμανίας” και η Πολιτική της “Μεγάλης Σερβίας” έχουν οδηγήσει σε επίσης ΜΕΓΑΛΕΣ καταστροφές.

Το ίδιο θα πάθουν και η Αλβανοί με την επικίνδυνη χίμαιρα της “Μεγάλης Αλβανίας”.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η καταστροφή προδιαγεγραμμένη είναι.

2. Η μικρή Ελλάδα δεν ανήκε στους καθοριστικούς players των τότε διεθνών σχέσεων , αλλά έπαιζε μόνον τον ρόλο ενός πιονιού στην σκακιέρα των διεθνών σχέσεων υπό την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων Γαλλία και Μεγάλη Βρεταννία.Καθημερινή (18.9.15)

—————————————————————————-

Εθναμύντορες Μυθοεθιστές

Οι αυτοκληθέντες μυθοεθιστές εθναμύντορες δυστυχώς δεν  λαμβάνουν τα ιστορικά γεγονότα υπ όψη. Τους αρέσουν οι θρύλοι και τα παραμύθια, αλλά ποτέ η ιστορική αλήθεια. Ετσι δημιουργούνται προϋποθέσεις για νέες εθνικές περιπέτειες.
Πάντως παρακολουθώ εντατικότατα κάθε κίνηση του υπουργού των εξωτερικών και ιδιαιτέρως του υπουργού της εθνικής αμύνης  Π. Καμμένου που δεν είναι οπωσδήποτε προσωποποίηση της διανόησης. Καθημερινή (13.2.15)

————————————————————–

Προς έναν Ελληναρά  και Ορθοδοξαρά

Είσαι η ενσάρκωση του λεκτικού υπερπατριωτισμού και της ορθόδοξης θρησκοληψίας καθώς και του μεσαιωνικού θρησκευτικού σκοταδισμού.

Αυτά δεν κοστίζουν ούτε εργασία, ούτε ιδρώτα, ούτε απαιτούν ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ΟΡΓΑΝΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΞΥΠΝΟΤΗΤΑ, ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑ και ΑΝΤΟΧΗ. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Εμείς, οι επιτυχείς στο εξωτερικό και ιδιαιτέρως οι επιστήμονες-πανεπιστημιακοί έχουμε άλλες ΑΞΙΕΣ : ατσαλένια ΒΟΥΛΗΣΗ, σιδερένια ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, γρανιτένια ΑΝΤΟΧΗ, ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑ από χρυσό, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ από ασήμι και παράφορον ΕΡΩΤΑ (όχι τον γελοίο χριστιανικό) στην ΕΠΙΣΤΗΜΗ (ΕΡΓΑΣΙΑ).

Γι αυτό μας θεωρούν ανά τον κόσμο ως γνήσιους απογόνους και τιμητές της αρχαίας ελληνικής ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ. Εμείς τιμούμε το ελληνικό όνομα παντού και πάντα.

Μάλλον αμφιβάλλω , εάν καταλαβαίνεις αυτήν την ΓΛΩΣΣΑ των πράξεων, των επιτυχιών και των επιστημονικών περγαμηνών. Ο λεκτικός αυτοβαυκαλισμός σου, ο οποίος έχει αγγίξει ήδη τα όρια του άκρως αρρωστημένου βερμπαλιστικού αυνανισμού, του φθόνου και της υπουλότητας δεν συμβάλλει ουδόλως στην επίλυση των υπαρχόντων προβλημάτων. Καθημερινή (30.1.2016)

——————————————————-

Προς έναν αδαή και υπερεξυπνάκια Ελληναρά

Αλλο ΕΞΥΠΝΟΣ και άλλο εξυπνάκιας, αλλο μορφωμένος και άλλο διεστραμμένος, άλλο πολιτισμένος και άλλο αποβλακωμένος, άλλο γνώστης και ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΣ του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και άλλο γελοίος και στείρος αρχαιολάτρης , άλλο γνήσιος πατριώτης και άλλο πατριδοκάπηλος του γλυκού νερού και της κακιάς ώρας. Καθημερινή (15.11.15)

————————————————–

Το βαλκανοανατολίτικο φαινόμενο του Τσαμπουκά ή  ο Τσαμπουκισμός ως προϊμιο του Συγκρουσιασμού

Εδώ και τρία χρόνια έχω διαπιστώσει σε   πολιτικούς, και σε δημοσιογράφους την παράξενη ροπή σε τσαμπουκάδικες δηλώσεις .  Εχω συλλέξει  μερικές ενδιαφέρουσες δηλώσεις  κορυφαίων ελλήνων πολιτικών, που αφορούν άλλους ευρωπαίους πολιτικούς .

Ηδη ο  μέγας λαοπλάνος Α. Παπανδρεόυ τα «εψαλλε» στην πρώην πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρεταννίας Θάτσερ. Επίσης και η  πρώην επίτροπος της ΕΕ κ. Βάσω  Παπανδρέου «έλουσε» την  Θάτσερ και της έδειξε εντόνως , τί εστί ελληνικό βερύκοκο.

Η  πρώην  υπουργός κ. Κατσέλη : “Ποιός είναι αυτός ο κ. Αλμούνια ( πρώην επίτροπος οικονομικών της ΕΕ ) που θα μας πεί εμάς… ;” η πρώην υπουργός κ. Διαμαντοπούλου περί των μελών της Τρόϊκας  :” Ποιοί είναι αυτοί που θέλουν να μας πούν εμάς, τί πρέπει να κάνουμε… ;”

Τον Αύγουστο 2013 εξοργίσθηκε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Παπούλιας κατά τη διάρκεια μίας επίσημης ομιλίας προ ανωτέρων αξιωματικών και είπε μεταξύ άλλων : ” Τι είναι οι Γερμανοί, τί είναι οι Ολλανδοί, τί είναι οι Φιννλανδοί… ” Αυτό θα μπεί οπωσδήποτε στα ευρωπαϊκά εγχειρίδια διδασκαλίας της Διπλωματίας.

Αλλά και σχετικά απλοί πολίτες, ιδαιτέρως  αριστερόστρεφοι έχουν την γελοία συνήθεια να «βάζουν άλλους στην θέση τους».  Εν τω μεταξύ διαπιστώνουμε ακόμη και στα σχόλια σε ηλεκτρονικές εφημερίδες την κακίστη συνήθεια πρωτίστως ανωνύμων  να προσπαθούν να «μειώσουν» ή και να «ταπεινώσουν» άλλους σχολιαστές.

Τσαμπουκάδικη συμπεριφορά σημειώνεται και στον ιδιαίτερο τρόπο του «διαπραγματεύεσθαι» του πρώην υπουργού των οικονομικών κ. Βαρουφάκη.  Αυτός «υψώνει ανάστημα» έναντι συναδέλφων  του σα να τους λέει : Και ποιοί είστε εσείς που θα μου πείτε εμένα…Ξέρετε , ποιός είμαι εγώ ;

Εδώ πρόκειται για ενα τεράστιο εθνοψυχολογικό πρόβλημα του Νεοέλληνα, του οποίου η βασική συμπεριφορά έναντι Ευρωπαίων είναι άκρως κομπλεξική.  Μάλλον  συντελείται στο υποσυνείδητό του ακόμη ο διαχωρισμός μεταξύ του καθυστερημένου Βαλκάνιου και των εξελιγμένων Ευρωπαίων, κάτι που αντικατοπτρίζεται και σε ανάλογες εκφράσεις της νεοελληνικής γλώσσας.

Αλλά ίσως να υπάρχει και ένας άλλος λόγος για τσαμπουκάδικη συμπεριφορά, όπως η αυταπάτη, ότι κάθε Νεοέλληνας  είναι δήθεν άμεσος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και επομένως κάτι το ιδιαίτερο.  Με προσοχή ας αναφερθεί και ένας άλλος λόγος, όπως η πολιτισμική καθυστέρηση του μέσου Ελληνα σε σύγκριση με τον μεσαίο Ευρωπαίο. Αυτό έχει ως συνέπεια ένα μάλλον χοντροειδή  βασικό κώδικα συμπεριφοράς. Ετσι συμβαίνει να μην υπάρχει αλληλοσυνεννόηση ακόμη και σε επίσημες διαπραγματεύσεις. Αλλα λέγει ο Ευρωπαϊος και άλλα καταλαβαίνει ο Ελληνας.

Ο τσαμπουκισμός είναι πέραν τούτου ενδειξη υπεραυτοεκτίμησης, μεγαλοστομίας, αυθάδειας, προκλητικότητας,  ανευθυνότητας, και γελοίας,  σχεδόν απολίτιστης συμπεριφοράς. Δημοσιευθέν από 2015 συχνά στο Βήμα και στην Καθημερινή.

—————————————— ————–

Λεονταρισμοί =Μαζοχισμός

Οι λεονταρισμοί (του Τσίπαρα) είναι ένδειξη μεγάλης πολιτισμικής καθυστέρησης, μίας καθαρώς βαλκανοανατολίτικης (όχι ευρωπαϊκής ) νοοτροπίας, σχεδόν μαζοχιστικής διάθεσης, έλλειψης λογικής σκέψης και γενικά έλλειψης της αυτογνωσίας.

Οι λεονταρισμοί είναι διαδεδομένοι στη Μέση Ανατολή και αποτελούν μία από τις αιτίες της κατάπτωσης του ισλαμικού κόσμου.Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα : Καταστροφή ante portas. Το Βήμα (28.1.16)

————————————————- ———-

Εθναμύντοτορες και Πατριδοκάπηλοι ή « Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες” ,Νηφάλια θεώρηση vs της πατριδοκαπηλείας

Σκοπός του παρόντος σχόλιου δεν είναι μία τοποθέτηση υποκειμενικού είδους, αλλά μία πολιτικά ουδέτερη και νηφάλια προσέγγιση σε ένα όντως πολύπτυχο
και σημαντικό ζήτημα.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η πόλις ( κράτος ) αποτελείται από τα ακόλουθα συστατικά στοιχεία : εξουσία, πληθυσμός και έδαφος (επικράτεια). Πολύ αργότερα, στα τέλη του 19ου αι. έχει ο
κορυφαίος αυστριακός νομικός επιστήμονας Georg Jellinek διατυπώσει σχεδόν το ίδιο,
χωρίς όμως να αναφέρει τον εφευρέτη της σκέψης (sic)

Η εξουσία βασίζεται στη νομιμοποίηση από τον λαό μέσω των εκλογών και ασκείται συγκεκριμένα πρωτίστως από την εκάστοτε κυβέρνηση. Το κράτος στηρίζεται συνήθως σε ένα έθνος. Το κράτος είναι player ( παίκτης ) στις διεθνείς σχέσεις και ταυτόχρονα υποκείμενο του Διεθνούς δημοσίου δικαίου (φορέας δικαίων και καθηκόντων).

Μέσω αυτών των ιδιοτήτων το κράτος είναι με εκπρόσωπο την κυβέρνηση υποχρεωμένο να ενεργεί πρωτίστως στο συμφέρον ( όφελος ) του δικού του λαού που σημαίνει των δικών του πολιτών, δηλαδή ατόμων, τα οποία κατέχουν την δική του ιθαγένεια. Από αυτήν απορρέουν και για τις δύο πλευρές δικαιώματα καθώς και υποχρεώσεις.

Το κράτος έχει το δικαίωμα να εκπροσωπεί στις διεθνείς σχέσεις και την υποχρέωση να προστατεύει τους
δικούς του πολίτες στο εξωτερικό. Από το άλλο μέρος οι πολίτες του έχουν μεταξύ άλλων την υψίστη υποχρέωση να υπερασπισθούν το πάτριον έδαφος
και γενικά την Πατρίδα τους, όπως αυτό έχει συμβεί στον Αλβανικό πόλεμο , όταν το ελληνικό έθνος ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές
τοποθετήσεις έχει υπερασπισθεί σύσσωμα την Ελλάδα, ενώ στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής υπήρχαν και όχι λίγοι „Ελληνες“ , οι οποίοι συνεργάσθηκαν με τον κατακτητή και έτσι πρόδωσαν την Πατρίδα τους (
“Γερμανοτσολιάδες”).

Σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να κάνουμε ένα
δυσάρεστο και αρνητικό σχόλιο για υπερπατριωτικές δυνάμεις του παρόντος πολιτικού σκηνικού της Ελλάδας ( Ιδέ στο Μπλογκ το άρθρο “Χρυσή Αυγή,
Προσωρινή ανάλυση” ). Εν ολίγοις , μεταξύ του κράτους και των πολιτών του υπάρχουν στενότατες και υπαρξιακές νομικές σχέσεις.

Εκτός τούτου υφίστανται και συναισθηματικές σχέσεις, οι οποίες εκφράζονται στις έννοιες πατριωτισμός ( φιλοπατρία ) και εθνική συνείδηση.
Πατριωτισμός σημαίνει μία πολιτική τοποθέτηση επί τη βάσει μίας συναισθηματικής δέσμευσης στις αξίες, στην γλώσσα, στην παράδοση, στην θρησκεία και στον πολιτισμό ( τρόπος ζωής, λογοτεχνία, μουσική κλπ.) του
ιδίου έθνους.

Συμπέρασμα : Είναι αυτονήτο, ότι μία χώρα ανήκει
στους κατοίκους της, δηλαδή στην περίπτωσή μας, ότι η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες μεν, αλλά σημειώνονται και άλλες πτυχές του ζητήματος.

Η εθνική συνείδηση ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση και βάση για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον οθωμανικό ζυγό. Ήταν όντως ένα εθνικό κατόρθωμα που από τις διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες έχει δημιουργηθεί το Ελληνικό Έθνος και έχει σφυρηλατηθεί μία ενιαία και ισχυρή εθνική συνείδηση. Αλλά ο αγώνας για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού είχε
εθνοαπελευθερωτικό χαρακτήρα χωρίς ιδαίτερη κοινωνικη σημασία.

Το ελεύθερο ελληνικό κράτος έχει ίσως διαπράξει από την αρχή ένα λάθος, το οποίο έγκειται στην υπερεκτίμηση της εθνικής συνείδησης και στην τελεία
υποτίμηση τις κοινωνικής, της κρατικής και της νομικής συνείδησης, πράγμα που είχε και έχει ακόμη και σήμερα ολέθριες συνέπειες.
Είναι π.χ. ευκολότατο πολλοί Έλληνες να επισημάνουν ανέξοδα και φραστικά τον πατριωτισμό τους. Δεν συνάδουν όμως πάντα πράξεις στην καθημερινή ζωή
προς όφελος της Πατρίδας. Δηλαδή η εθνική συνείδηση και ο πατριωτισμός έχουν σε τέτοια περίπτωση εκτός από την περίπτωση της υπεράσπισης του
πατρίου εδάφους πρωτίστως βερμπαλιστική σημασία.

Είναι όντως ένα τραγικό φαινόμενο να λείπει η κρατική συνείδηση, η οποία λειτουργεί στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες ως βάση της ύπαρξης του κράτους.
Ταυτόχρονα είναι ,όπως φαίνεται, εύκολο και αυτονόητο ο Έλληνας να υπερασπίσει ηρωϊκά την Πατρίδα του. Αλλά είναι δυσκολότατο να κάνει κάτι για την σωστή λειτουργία του κράτους και μεταξύ άλλων να πληρώνει τους φόρους του. Πρέπει να καταλάβει επί τέλους , ότι έχει και υποχρεώσεις
απέναντι στην κοινωνία ως σύνολο ( κοινωνική συνείδηση ) και στο κράτος του (κρατική συνείδηση ), ( Ιδέ εκτενέστερα στο Μπλογκ μου το άρθρο
“Εθνική, κοινωνική και κρατική συνείδηση” ).

Διαπιστώνουμε πέραν τουτου και μία ψυχολογική πτυχή. Εγείρεται το ερώτημα, εάν είναι
αναγκαίο, κάτω από τις σημερινές συνθήκες να υπογραμμίζουμε εντόνως το αυτονόητο, ότι η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες.
Αμφιβάλλουμε, εάν σήμερα υπάρχουν εξωτερικοί κίνδυνοι, οι οποίοι απειλούν άμεσα την
Πατρίδα μας, εκτός έάν πιστεύουμε στις γνωστές συνωμοσιολογίες (Ιδέ
στο Μπλογκ μου το άρθρο „Εθνικιστική (Δεξιά και Αριστερά) Συνωμοσιολογία“) αυτοαναγορευθέντων εθναμυντόρων.

Η Ελλάδα έχει αποτανθεί στους γνωστούς διεθνείς οργανισμούς και ικέτευσε γονυπετής να τις δοθούν
δάνεια, γιατί στην διεθνή αγορά ήταν ουδείς διατεθειμένος να της διαθέσει δάνεια. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε η τότε κυβέρνηση να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Αυτό ισχύει και σήμερα.

Οι συνθήκες της δανειοδότησης ήταν και είναι για την Ελλάδα αληθώς πολύ δυσμενείς. Πρέπει όμως να λάβουμε οπωσδήποτε υπ όψη, ότι οι δανειοδοτικοί οργανισμοί δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, και εκτός
τούτου ισχύει στις διεθνείς σχέσεις η αρχή της αμοιβαιότητας ( Ιδέ
στο Μπλογκ μου το άρθρο „Αμοιβαιότητα“).

Η τοποθέτηση μερικών πολιτικών να καπαρώνουν τον
πατριωτισμό για τον εαυτό τους είναι τουλάχιστον άδικη, κάπως αήθης και γελοία και αγγίζει σχεδόν τα όρια του εθνικιστικού παροξυσμού, κάτι που δεν έχει ουδεμία σχέση με τον πραγματικό, δηλαδή όχι με τον λεκτικό,
αλλά με τον έμπρακτο πατριωτισμό. Η εργαλειοποίηση της Πατρίδας για μικροπολιτικούς σκοπούς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί τουλάχιστον σαν
ανέντιμη και λίαν υποκριτική.

Δημοσίευση από το 2015  συχνά στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (τελευταία στις 8.10.17)

————————————————————————————–

Πατριώτες και Πατριδοκάπηλοι

Πατριωτισμός, σημασιολογικώς

Πρόκειται για την πολιτική τοποθέτηση επί τη βάσει μίας συναισθηματικής δέσμευσης στις αξίες, στην γλώσσα, στην παράδοση, στην θρησκεία και στον πολιτισμό ( τρόπος ζωής, λογοτεχνία, μουσική κτλ.) ενός έθνους. Πολλές φορές αυτή η τοποθέτηση είναι συνδυασμένη με υπερβολική υπερηφάνεια και αλαζονεία, γνωστό φαινόμενο στην Ελλάδα. Τον πιο ωραίο ορισμό της Πατρίδας έχει διατυπώσει ο σοφός Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β) : “Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι”.

Στην Ελλάδα σημειώνεται ένας παροξυσμός : Διαβάθμιση του νεοελληνικού πατριωτισμού: Αυτονοήτως  π.χ. ο κ. Μητσοτάκης είναι Ελληνας πατριώτης. Ο κ. Καμμένος είναι  επίσης μεν Ελληνας πατριώτης, αλλά κατά την γνώμη του μεγαλύτερος και καλύτερος πατριώτης από τον κ. Μητσοτάκη. και από όλους τους άλλους πολιτικούς . Ο εθναμύντορας κ. Πολυδώρας παρίστανε τον υπερπατριώτη, ενώ όπως έχει αποδειχθεί, είναι μεγάλος πατριδοκάπηλος.

Αλλά διαπιστώνουμε και κάτι το παράφρονο : Οι Χρυσαυγίτες είναι οι κατά φαντασίαν υπέρτατοι πατριώτες και θεματοφύλακες της γνησιότητας του ελληνικού «αίματος». Αλλά υπάρχει ευτυχώς και μία ρεαλιστική θεώρηση, αν λάβουμε υπ όψη π.χ. τον κ. Σαμαρά, ο οποίος ήταν  υπερεθνικιστής, αλλά σήμερα μπορούμε να τον αξιολογήσουμε ως  κανονικό πατριώτη,  ενώ ο κ. Καμμένος είναι  ο χειρότερος εθνοκάπηλος, γιατί έχει μεταβάλλει τον πατριωτισμό σε εργαλείο για πραγματοποίηση προσωπικών σκοπών . Πέραν τούτου  είναι η προσωποποίηση της ανικανότητας και της ακαταλληλότητας για το αξίωμα του υπουργού εθνικής αμύνης. Αν δεν τον «μαζέψουν», θα προκαλέσει στο έθνος στηνΕλλάδα. μεγάλο κακό. Το Βήμα (18.5.2014, 17.4.18).

Αρχαίοι Ελληνες, Λόγοι για τις Επιτυχίες, Αρχαιολογία, Γνώσεις περί Αρχαίων, Επιστημονικές Πηγές

Αρχαίοι Ελληνες, Λογοι για τις Πολιτισμικές και Επιστημονικές Επιτυχίες

Οι λόγοι για τις κοσμοϊστορικές επιτεύξεις των αρχαίων Ελλήνων με έχουν απασχολήσει πολύ στις περασμένες δεκαετίες. Εφθασα στο εξής συμπέρασμα, το οποίο δημοσίευσα φυσικά πιο λεπτομερειακά στο πανεπιστήμιό μας :

α) Οι αρχαίοι ημών είχαν την τύχη να ζουν δίπλα σε πολύ αρχαιότερους και κατ αρχάς ανώτερους πολιτισμούς. Εχουν παραλάβει από αυτούς θησαυρό γνώσεων.

β) Δεν υπήρχε ένα κεντρικό ιερατείο για να καταπιέζει και να αποπλανεί τον άνθρωπο. Ετσι έχουν τεράστιες δημιουργικές δυνάμεις απεγκλωβισθεί. Τέτοιες δεν υπάρχουν στην σημερινή Ελλάδα.

γ) Δημοκρατικό πολίτευμα με το ελεύθερο άτομο με αυτοπεποίθηση, δημιουργικότητα και δυναμικότητα.

δ) Η ανακάλυψη του ατομικού συμφέροντος και της ιδωτικής επιχειρηματικότητας. Δεν υπήρχαν κρατικές επιχειρήσεις !

ε) Η ανακάλυψη της αρχής της άμιλλας (ανταγωνιστικότητας) : “Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων” !

ζ) Η αλληλουχία μεταξύ του έρωτα/σεξουαλικότητας και της σοφίας/επιστήμης. Και αυτό είχε ως συνέπεια την απελευθέρωση δημιουργικών δυνάμεων. Αυτός ο συνδυασμός είναι σε όλην την ιστορία της ανθρωπότητας μοναδικός.

Παρατήρηση

Η εθνικιστική άποψη, ότι οι αρχαίοι Ελληνες είχαν δήθεν ανώτερα γονίδια και επομένως ήταν πιό ευφυείς από τους άλλους λαούς ,είναι γελοίες, ρατσιστικές και μη επιστημονικές. Καθημερινή (9.3.14).

——————————————————–

Ελλάδα, Παλαιοανθρωπολογία

Η Παλαιοανθρωπολογία επί τη βάσει του DNA έχει εμπεδωθεί από Αμερικανούς και Ευρωπαίους επιστήμονες, ενώ οι λίγοι Παλαιοανθρωπολόγοι που έχουμε, τα έμαθαν στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και έμειναν στο εξωτερικό, γιατί αυτή η άκρως δύσκολη επιστήμη είναι στα ελληνικά πανεπιστήμια υποανάπτυκτη.

Ξέρω , ότι για την  καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Tübingen κ. Χαρβάτη (εργάσθηκε στο Max-Planck- Institut στην πόλη μας) έχει ενδιαφερθεί ένα κρητικό πανεπιστήμιο, αλλά οι δυνατότητες ερευνών και τα οικονομικά δεν ανταποκρίνονται σε διεθνή κριτήρια.Το Βήμα (8.2.16)

———————————————————–

Αρχαιολογία, Γνώσεις, Πηγές

Πρόκειται για το consensus generalis professorum et doctorum ( Γενική ομοφωνία των καθηγητών και των δοκτόρων), το οποίο αποτελεί έναν από τους κανώνες της Γενικής Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών. Οι γνώσεις που στηρίζονται στον κανώνα αυτό αντανακλώνται στα πανεπιστημιακά εγχειρίδια, λεξικά κτλ.

Σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους σημειώνονται υπερεξειδικευμένοι επιστήμονες σύμφωνα και με  το ρητό chacun a sa place. Ειδάλλως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να επικρατήσουν οι αδαείς και οι τσαρλατάνοι.

Ειδικά στην αρχαιολογία εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι (πρωτίστως υψηλές τεχνολογίες και DNA) , οι οποίες επιβεβαιώνουν, ότι ο πρώτος άνθρωπος κατάγεται από την Αφρική, οι πρώτοι γεωργοί της Ευρώπης προήλθαν από την Μέση Ανατολή και οι Ινδοευρωπασίοι ήρθαν στην Ευρώπη από τις αναφερθείσες περιοχές. Η τελευταία περίπτωση δεν έχει διατυπωθεί από Γερμανούς αλλά από την Marija Gimbutas: The Kurgan Culture and the Indo-Europeanization of Europe. Selected Articles From 1952 to 1993. Institute for the Study of Man, Washington DC 1997. ISBN 0-941694-56-9.

Ιδέ επίσης άλλη άποψη  C. Renfrew, K. Boyle (Ed.) : Archaeogenetics. DNA and the population prehistory of Europe. McDonald Institute, Cambridge 2000. ISBN 1-902937-08-2 καθώς καθώς και Venceslas Kruta,L Europe des origines. La Protohistoire 6000-500 avant J..C., Paris, ISBN 3 406 37136 1. Αναφέρω μόνον τα βιβλία από την οικιακή μου βιβλιοθήκη.
Οπως βλέπετε, πρόκειται για σύγχρονες εκδόσεις.
Λοπόν γενικά :
Οταν πρόκειται οι σπουδαστές να γράψουν  τις πρώτες επιστημονικές εργασίες, τους κάνουμε την ακόλουθη σύσταση :
Να μελετούν κατά σειράν τα κείμενα περί του εκάστοτε αντικειμένου ως εξής : πρώτα τα έγκριτα λεξικά, κατόπιν τα εγχειρίδια, ύστερα τις
εξειδικευμένες μονογραφίες και στο τέλος τις υπερεξειδικευμένες και κάπως δύσκολες μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά. Να μην αρχίσουν ποτέ ανάποδα.
Να χρησιμοποιούν μόνον ΕΓΚΡΙΤΕΣ πηγές !

Iefimerida (11.15.15)

———————————————————–

Πηγές, Κείμενα, Διαδίκτυο, Βικιπεδια

1. Η Γενική Μεθοδολογία των επιστημονικών ερευνών εμπεριέχει μεταξύ άλλων και τον κανόνα της Συγκριτικότητας ή σε ό,τι αφορά τις πηγές την Διασταύρωση των πληροφοριών.
2. Ενας άλλος κανόνας ειδικά για τις πηγές και τις πολυάριθμες απόψεις ονομάζεταο consensus generalis professorum et doctorum (γενική ομοφωνία καθηγητών και δοκτόρων) . Πρόκειται για την ομοφωνία υπερεξειδικευμένων επιστημόνων στον εκάστοτε κλάδο. Η ομοφωνία αντανακλάται πρωτίστως στα επιστημονικά εγχειρίδια και λεξικά ή και σε δύσκολες μονογραφίες. Αυτά δέον να διαβάζουμε και εμείς , ειδάλλως υφίσταται μεγάλος κίνδυνος της παραπληροφόρησης ίσως και του τσαρλατανισμού, όπως αυτός κυριαρχεί ιδιαιτέρως στην WIKIpedia, στην οποια γράφει κάθε καρυδιάς καρύδι τις ανοησίες και ασυναρτησίες του.
Περί Βρύγων και Φρύγων καθώς και περί την προέλευση των Πρωτομακεδόνων υφίσταται ομοφωνία των…
3. Αυτονοήτως ακόμη και οι περισσότερες επιστημονικές γνώσεις δεν είναι αιώνιες και απόλυτες. Εδώ ισχύει ο κανόνας της Σχετικότητας.
4. Για αντικείμενα ερευνών, μεθόδους και γνώσεις ισχύει ο κανόνας της Μεταλλαγής ( “Πάντα ρει”, Ηράκλειτος).Καθημερινή (30.12.17)

—————————————————————————

Μερικά αρχαία θέματα (απάντηση)

Στηριζόμενος εδώ και δεκαετίες σε ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ πηγές (πανεπιστημιακά εγχειρίδια, εγκυκλοπαίδειες, λεξικά κτλ.) που εκφράζουν την γενική ομοφωνία των ειδικών επιστημόνων (consensus generalis professorum et doctorum) , τοποθετούμαι σύντομα :

1. Ο μυκηναϊκός πολιτισμός είναι προϊόν των Αχαιών (Πελοπόννησος) και προηγείται των Ιώνων (Αττική).

2.Οι Τρώες είχαν ουδεμία φυλετική, γλωσσική η πολιτιστική σχέση με τους Αχαιούς.  Ο ύψιστος θεός τους ήταν ο Απαλλούνια, τον οποίο καθώς και την Αρτεμη έχουν παραλάβει οι αρχαίοι Ελληνες. Σε όλα τα έπη διεθνώς ομιλείται η εθνική γλώσσα του ποιητού.

3.Η λέξη βάρβαρος είναι χιττικής προέλευσης. Η χιττική γλώσσα θεωρείται ως η αρχαιότατη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Εχω σε αγγλική μετάφραση το χιττικό έπος Ουλικούμι.

4. O Κυκλαδικός (Πρωτοκυκλαδικός) πολιτισμός χρονολογείται από το 3 χιλιάδες έτη π.Χ. και υπήρχε παράλληλα με τον Μινωϊκό πολιτισμό που σημαίνει ότι προηγήθηκε του Μυκηναϊκού πολιτισμού.

5. Ο σεισμός και το τσουνάμι στην Σαντορίνη το 1600 π.χ. είχαν καταστροφικές συνέπειες στην Κρήτη.

6.Οι Υκσώς που κατέλαβαν την Αίγυπτο καταγόνταν από την Συρία.

7. Οι Φιλισταίοι αποτελούσαν ένα κράμα από Καναανίτες και Βαλκανίους. Μερικοί ιστορικοί αναφέρουν τους Ιλλυρίους που ήταν όντως μεγαλόσωμοι. Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί και σήμερα στην Βόρεια Αλβανία, στο Μαυροβούνιο και στην Κροατία.

8. Τα αρχαιότατα ελληνικά φύλα έχουν προέλθει όπως και τα άλλα ευρωπαϊκά από τις νοτιορωσικές στέπες μεταξύ της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας κατ ευθείαν ή μέσω της Κεντρικής Ευρώπης όπως όλοι οι άλλοι Ινδοευρωπαίοι. ιefimerida (15.11.15)

Σπουδές, Προβλήματα με Μεθοδολογία, Αξιολόγηση, Επαγγελματικός Προσανατολισμός,Κομματικοί Οργανισμοί, Σπουδαστές (Βόρειοι – Νότιοι Ευρωπαίοι , Διαφορές), Διδακτορικές Διατριβές

Ελληνικά Πανεπιστήμια, Ανεπαρκής επιστημονική Μεθοδολογία

Είχα εν μέρει να κάνω και με απόφοιτους ελληνικών πανεπιστημίων, οι οποίοι ήρθαν στην Ευρώπη για μεταπτυχιακές σπουδές.

Στην επιστημονική ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ (εφεύρεση των αρχαίων Ελλήνων) είχαν μεγάλα ελλείμματα. Το ίδιο έχω διαπιστώσει και σε μεταπτυχιακούς από την Ιταλία, την Ισπανία και τις άλλες βαλκανικές χώρες ούτως ή άλλως, ενώ οι σπουδαστές από την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη (ιδιαιτέρως οι Ολλανδοί και οι Σουηδοί) ήταν μεθοδολογικά πολύ καλά καταρτισμένοι. Η κυρία αιτία γι αυτό το θλιβερό φαινόμενο είναι η παπαγαλία. Καθημερινή (20.12.15)

——————————————————-

Σπουδές, Αξιολόγηση

Ευκαιρίας δοθείσηςς μία απαραίτητη τοποθέτηση περί των σπουδών γιατί και σ αυτό το άκρως σοβαρό πεδίο επικρατεί ένα αφάνταστο χάος. Το φαινόμενο των σπουδών είναι πολυφασικό.

α) Σπουδές μόνο εν μέρει ή έως το τέλος ; Μόνον αποστήθιση (Νότια Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Τουρκία, όλες οι Ισλαμικές χωρες) ή κριτική σκέψη ( Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδάς , κυρίως προτεσταντικές χώρες) ;

β) Ποιές επιδόσεις , ποιές επιτεύξεις ; καλώς, λίαν καλώς, άριστα ;

γ) Ποιά θέση μεταξύ των πρώτων τελειόφοιτων : πρώτος ; δεύτερος, κτλ. ;

δ) Σε περίπτωση του β) και γ) έχουν τα πανεπιστήμια ενδιαφέρον να προτείνουν στους σπουδαστές τουλάχιστον την υποψηφιότητα για δοκτοράτο και κατόπιν, εάν είναι επιτυχείς, για να ακολουθήσουν την καθ ευτού επιστημονική σταδιοδρομία έως τον πανεπιστημιακό.

ε) Πώς ήταν οι σπουδές ; Μόνον θεωρία ή και εφαρμογή των γνώσεων στην πράξη ; Διδάχθηκε ο σπουδαστής, πώς να συγγράψει μίαν επιστημονική γνωμάτευση για την πράξη ; ( π.χ. μεγάλη επιχείρηση, κράτος, υπουργείο, διεθνής οργανισμός, όπως ο ΟΗΕ κ.α. )

ζ) Ηταν ο υπεύθυνος επιστήμων (Tutor) απλώς συνεργάτης, βοηθός καθηγητού, …, η τακτικός καθηγητής με έδρα ;

η ) Ηταν o Tutor κυρίως διδάσκων ή πρωτίστως επιστήμων ερευνετής με αξιόλογα συγγράμματα ;

θ) Εχουν ασχοληθεί οι υπεύθυνοι επιστήμονες στα πλαίσια της Τουτορίας εντατικά με τον σπουδαστή (πτυχιακός, μεταπτυχιακός, δοκτοράτο ) ;

ι) Σε ποιά χώρα σε τί και σε ποιό πανεπιστήμιο σπούδασε κάποιος ; Διαπιστώνονται τεράστιες διαφορές. Πόσους Νομπελίστες είχε ή τώρα έχει το πανεπιστήμιο ;

κ) Αρκέσθηκε ο σπουδαστής στο πτυχίο η έκανε και δοκτοράτο η σε σπάνιες περιπτώσεις δύο ή τρία δοκτοράτα (πολλά χρόνια) ή το ύψιστο ( υφηγεσία ) ;

Μία απαραίτητη διευκρίνιση :
Στην Ελλάδα επικρατεί η παράξενη συνήθεια του αναβιβασμού των τελειόφοιτων πανεπιστημίων και άλλων ανωτάτων σχολών σε «επιστήμονες¨, πράγμα που είναι τελείως  στις προηγμένες χώρες με μεγάλη επιστημονική παράδοση, ακατανόητο, όπου ακόμη και ένας διδάκτωρ, ο οποίος δεν εργάζεται ως ερευνητής, αυτονοήτως δεν θεωρείται επιστήμονας. Δηλαδή οι απαιτήσεις είναι σε τέτοιες χώρες πολύ υψηλές. Δημοσιευθέν στα Νέα  ( 25.5.14 ).

——————————————————

Πανεπιστήμια και Κομματικοί Οργανισμοί

Ο σχεδόν αυτονόητος κομματικισμός των ελληνικών πανεπιστημίων και των ανωτάτων σχολών είναι στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες ένα άγνωστο , ακατανόητο και αδιανόητο φαινόμενο, γιατί δεν υπάρχει καμία λογική σχέση μεταξύ των κέντρων μόρφωσης της νεολαίας και των κομματικών οργανώσεων.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή διαστρέβλωση των ελευθεριών των σπουδαστών στην ελληνική παιδεία, η οποία έχει συντελεσθεί στην εποχή της Μεταπολίτευσης εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, για να λέμε την συγκεκριμένη αλήθεια.

Στις αρχές της δεκαετίας του μου έδωσε το υπουργείο της ανωτάτης παιδείας μιας ευρωπαϊκής χώρας την εντολή να συγγράψω μια γνωμοδότηση περί των σπουδαιοτέρων ελληνικών πανεπιστημίων για τους σκοπούς τις διεθνούς διαπανεπιστημιακής συνεργασίας. Για πρώτη φορά σκόνταψα στο παράξενο πρόβλημα της κομματικοποίησης των πανεπιστημίων.  Μόνο που δεν μπορούσα να εννοήσω , τί σημαίνει αυτό. Δηλαδή το πράγμα δεν μπορούσε να μπει στο μυαλό μου.

Δέκα χρονια αργότερα ήμουν στην Αθήνα υπό την ιδιότητα μέλους μιας διαπανεπιστημιακής επιτροπής της ΕΕ. Στα δύο μεγάλα πανεπιστήμια της Αθήνας έχω διαπιστώσει τερατώδη πράγματα. Έπαθα σχεδόν σοκ. Κατόπιν άρχισα να ασχολούμαι με τις κομματικές οργανώσεις στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και έφριξα. Δεν σκοπεύω να φέρω γλαύκας εις Αθήνας (προσβολή καθηγητών, άσκηση σωματικής βίας κατά των επιστημόνων ακόμη και κατά των πρυτάνεων κοκ.). Αυτά σημαίνουν σχεδόν αλητικοποίηση της πανεπιστημιακής ζωής.

Ας υπενθυμίσουμε ότι το πανεπιστήμιο ( Universitas Litterarum : Καθολικότητα της Επιστήμης : Ολες οι Επιστήμες) είναι εφεύρεση του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Το βασικό καθήκον ήταν η εκπαίδευση των σπουδαστών . Ύστερα από την αστική επανάσταση έχει προστεθεί και η επιστημονική έρευνα.

Δεν κατόρθωσα να βρώ ούτε ένα παράδειγμα κομματικών η γενικά πολιτικών οργανώσεων που συνεδριάζουν ή ενεργοποιούνται μέσα σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια της Κεντρικής και Βόρεια Ευρώπης. Αυτό όμως δεν σημαίνει , ότι οι σπουδαστές ήταν και είναι ιδεολογικά και πολιτικά ουδέτεροι . Το 1968 έχουν π.χ. ξεσηκωθεί στην Κεντρική Ευρώπη φοιτητές κατά κοινωνικών αδικιών. Αλλά μερικά χρόνια αργότερα έχουν εξελιχθεί πολλά μέλη του κινήματος σε γνήσιους μπουρζουάδες.
Φυσικά υπάρχουν επίσημες εκπροσωπήσεις των σπουδαστών στα πανεπιστημιακά όργανα. Αυτά κανονίζονται από τους νόμους. Εν ολίγοις ,αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως παράνοια (μία από τις πολλές).

Συμπεράσματα

α ) Να εκδιωχθούν όλες οι κομματικές οργανώσεις από τους πανεπιστημιακούς χώρους.
β ) Να ποινικοποιηθούν οι αναμείξεις των πολιτικών κομμάτων στην πανεπιστημιακή ζωή.
γ ) Να εκδιωχθούν όλοι οι “φοιτητοπατέρες”, μία από τις κατάρες που έπεσαν επάνω στα ελληνικά πανεπιστήμια.
δ ) Να περιορισθεί ριζικά το επαίσχυντο φαινόμενο των “αιωνίων ψευτοφοιτητών”, μεταξύ των οποίων δρουν πολλοί τραμπουκοαναρχικοί και αναρχοαλήτες.
ε ) Να καταργηθεί η σημερινή μορφή του πανεπιστημιακού ασύλου και να εισαχθεί το μοντέλο ασύλου των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών

Μόνον έτσι θα είναι τα πανεπιστήμια σε θέση να εκπληρώσουν την αποστολή τους για την οποία έχουν ιδρυθεί. Η περάτωση αυτών και άλλων δυσάρεστων φαινομένων είναι κάτι το αυτονόητο. Και στον τομέα της παιδείας πρέπει επί τέλους να υλοποιηθούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις υπό το νόημα του εξευρωπαϊσμού, του εκμοντερνισμού και του εξορθολογισμού.

Οι σπουδαστές χρειάζονται κατάλληλες ακαδημαϊκές συνθήκες για να σπουδάσουν και έτσι να προετοιμασθούν συστηματικά για τα επαγγέλματά τους και για την εργασία τους στην κοινωνία. Όποιος ύστερα από την περάτωση των σπουδών επιθυμεί να γίνει πολιτικός , ας γίνει. Αυτό δεν ενοχλεί κανένα συμπολίτη.

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο ( Βήμα, Καθημερινή, Νέα, Πρώτο Θέμα ).

—————————————————

Αξιολόγηση Πανεπιστημίων, Με ποιό Κριτήριο ;

( Αντιπαράθεση με έναν υπερεξυπνάκια ψευτουπερπατριώτη)

Kάθε φαινόμενο εμπεριέχει ένα πυρήνα. Αυτός ονομάζεται στην γλώσσα της Γενικής Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών punctum quaestionis.
Λοιπόν δεν ενδιαφέρει, εάν τα αμερικανικά πανεπιστήμια (όλα, μερικά ή ελάχιστα ;) έχουν δήθεν “αριστερή’ ή “δεξιά” απόχρωση.

Πιο καθοριστικό είναι κάτι τελείως διαφορετικό : Από ποιά πανεπιστήμια προέρχονται οι περισσότεροι νομπελίστες στις φυσικές και σε παρόμοιες επιστήμες και σε ποιές χώρες πραγματοποιούνται οι εφευρέσεις στις υψηλές τεχνολογίες ;
Αναμφιβόλως και τα δύο σημειώνονται στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο και όχι στη Ρωσία , στην Κίνα, στη Γαλλία, στην Ιταλία ή στην Ελλάδα (αμάν).

Και μια άλλη αρχή της επιστημονικής Μεθοδολογίας : Ο Αντικατοπτρισμός της αντικειμενικής πραγματικότητας (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ) και όχι ονειρώσεων η ιδεοληπτικών αγκυλώσεων και διαστρεβλώσεων. iefimerida (16.12.15)

———————————————————————————–

Σπουδές και Επαγγελματικός Προσανατολισμός

Δυστυχώςοι νέοι πλάθουν όνειρα για το μέλλον κάτω από λίαν δυσχερείς οικονομικές συνθήκες γενικά στην Ελλάδα καθώς και συγκεκριμένα στις ελληνικές οικογένειες.
Περί αυτού του ζητήματος έχω ανταλλάξει στο παρελθόν απόψεις με νέους και με γονείς.

Στην δεκαετία του  90, τότε που επικρατούσε η εικονική ευημερία, έχω διαπιστώσει , ότι οι περισσότεροι νέοι δεν ήξεραν τι πράγματι ήθελαν. Άλλοι πάλι εξέφρασαν την επιθυμία να σπουδάσουν κάτι το εύκολο, για να αποκτήσουν  ένα δίπλωμα (sic) . Στην πλειονότητά  τους ήθελαν σχεδόν όλοι να σπουδάσουν οπωσδήποτε σε πανεπιστήμιο.

Ξαφνιάστηκαν, όταν τους ανακοίνωσα, ότι οι νέοι στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες  συνδέουν συνήθως τις σπουδές με τον επαγγελματικό προσανατολισμό και ότι πάρα πολλοί πραγματοποιούν τις σπουδές τους σε εκπαιδευτικά ιδρύματα που βρίσκονται ανάμεσα στο πανεπιστήμιο και στις επαγγελματικές σχολές.
Μερικοί θεώρησαν κάτι τέτοιο σχεδόν ως προσβολή, γιατί πίστευαν, ότι μόνον οι πανεπιστημιακές σπουδές αναβιβάζουν το κοινωνικό γόητρο,  πράγμα που δεν μπόρεσα να κατανοήσω.

Η σημερινή γενιά είναι ευτυχώς πιό ρεαλιστική, αλλά έχει , όπως φαίνεται, ακόμη κάποιες αγκυλώσεις. Στην εποχή της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της παγκοσμοιοποίησης θα ήταν πιό λογικό και ωφέλιμο να σκεφθούν οι νέοι κάπως διαφορετικά.  Θα μπορούσαν π.χ. κάλλιστα να φαντασθούν μίαν εργασία ως ειδικοί σε μίαν αλλη ευρωπαϊκή χώρα η και σε μίαν άλλην ήπειρο, κάτι  που αυτονοήτως προϋποθέτει την εκμάθηση των απαραιτήτων ξένων γλωσσών.
Θα ήταν   προτιμότερο να μάθουν την γλώσσα μίας πλούσιας χώρας, αντί να ασχολούνται με μία ξένη γλώσσα με το μοναδικό κριτήριο, ότι είναι ωραία ( π.χ. Γαλλικά ).

Λοιπόν συγκεκριμένα : Η αγγλική γλώσσα είναι αναμφιβόλως η σπουδαιότερη γλώσσα του κόσμου. Στην Ευρώπη είναι ύστερα από την αγγλική  η γερμανική γλώσσα ( Γερμανία, Αυστρία, γερμανική Ελβετία) η πιό σημαντική γλώσσα. Με αυτές τις δύο γλώσσες μπορούν και οι νέοι από την Ελλάδα να βρουν κατάλληλη εργασία σε όλη την Ευρώπη και πιό πέρα. Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό  τύπο  Το Βήμα, Καθημερινή )

- ————————————————–

Σπουδαστές στην Γερμανία, Μεγάλες διαφορές (πρωτίστως Βόρεια και Νότια Ευρώπη)

Ζω εδώ και 58 έτη στην Γερμανία ( 32 πρώην Ανατολική και 26 στην ενωμένη Γερμανία) και πέραν τούτου είχα σπουδαστές (φοιτητές, μεταπτυχιακούς και δοκτορά) προ και μετά των κοσμοϊστορικών αλλαγών από 70 χώρες του κόσμου (όλες οι θρησκείες και όλοι οι Κύκλοι Πολιτισμού).

Τεράστια είναι η διαφορά μεταξύ των σπουδαστών από τις ισλαμικές και από τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και μεταξύ των σπουδαστών από τη Νότια και από την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη.

Τις πιο μεργάλες επιτυχίες έχουν να αναδείξουν οι σπουδαστές από τις χώρες με προτεσταντική (ΗΘΙΚΗ αρχή της ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ) και ειδικά με καλβινιστική (ΗΘΙΚΗ αρχή της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ) παράδοση. Οντως άλλος αστερισμός.

Εάν π.χ. ζούσαν στην Ελλάδα Ολλανδοί ή Σουηδοί, θα την έκαναν παράδεισο, ενώ εάν ζούσαν Ελληνες στην Ολλανδία ή στην Σουηδία θα ήταν πάμπτωχοι και ζήτουλες. Καθημερινή (16.10.16)

————————————————————-

Διδακτορικές Διατριβές

α) Μόνον οι αριστούχοι και οι πολύ καλοί απόφοιτοι πανεπιστημίων και ανωτάτων σχολών λαμβάνουν την ευκαιρία να συγγράψουν μία διδακτορική διατριβή.
β) Γενικά είναι πολύ δύσκολο ο ενδιαφερόμενος να βρει  ειδικό πανεπιστημιακό που θα αναλάβει την επιστημονική εποπτεία. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τους απόφοιτους ξένων πανεπιστημίων.
γ) Επιτρέπονται ταυτόχρονα μόνο 4-5 υποψήφιοι λόγω ποιοτικής εποπτείας.
δ) Η συγγραφή μίας διδακτορικής διατριβής διαρκεί κανονικά 3 έως τέσσερα έτη. Εάν όμως ο μέλλον διδάκτωρ εγάζεται αλλού, μπορεί να διαρκέσει και 6 έτη. Σημειώνονται και περιπτώσεις, στις οποίες η συγγραφή της διδακτορικής διατριβής διαρκεί μόνον δυόμιση ή και σπανίως δύο έτη. Στην τελευταία περίπτωση προετοιμάζεται ο ενδιαφερόμενος από ένα πανεπιστημιακό συστηματικά πρωτίστως στα πλαίσια φοιτητικών ομάδων ερευνών για την συγγραφή της διατριβής. Είχα τέτοιες ομάδες επί 25 έτη. Ηταν σαν φυτώριο μελλόντων επιστημόνων.
δ) Μεταξύ της διπλωματικής και της διδακτορικής διατριβής σημειώνεται τεράστια διαφορά. Το ίδιο ισχύει και για την υφηγεσία σε σύγκριση με την διδακτορική  διατριβή, αλλά η υφηγεσία είναι πολύ δύσκολη και προβλέπεται κυρίως γι αυτούς που προορίζονται για την ανώτερη πανεπιστημιακή σταδιοδρομία.
ε) Μέσω της διαδακτορικής διατριβής συντελούνται ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ έρευνες και ταυτόχρονα ο υποψήφιος ωριμάζει  ως επιστημονική προσωπικότητα.
ζ) Στις προηγμένες χώρες ονομάζονται μόνο τα άτομα από διδάκτορα και πάνω επιστήμονες, ενώ στην Ελλαδα ονομάζεται κάθε απόφοιτος πανεπιστημίου επιστήμονας.

-Ο τιμητικός τίτλος Dr.hc.  (Dr.honoris causa) έχει μόνον σε μερικές περιπτώσεις κάποια σχέση με την επιστημονική έρευνα. Καθημερινή (21.12.16)

Ελληνικά στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, Δημοτική και Καθαρεύουσα, Αρχαία και Λατινικά

Αρχαία Ελληνικά στο Γυμνάσιο

Τελειώσαμε στην δεκαετία του 50 το Γυμνάσιο, αλλά αντί να διεισδύσουμε στο πνεύμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, ασχολούμασταν εντατικά με την συντακτική και την γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Αλλά στο εξωτερικό είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία να μελετήσουμε επί τέλους τα έργα των Ελλήνων φιλόσοφων συστηματικά, όμως μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες. Καθημερινή (30.5.15)

—————————————————————————————

Τα Νεοελληνικά μου

Στην Ελλάδα μιλούσα μόνον την Καθαρεύουσα και πολύ λίγο την Δημοτική. Δυστυχώς δεν έχω βιώσει την ραγδαία εξέλιξη της Δημοτικής στις παρελθούσες δεκαετίες  που έχει αντικαταστήσει την Καθαρεύουσα. Κάποιος φίλος φιλόλογος μου έχει συστήσει να χρησιμοποιώ για μία μεταβατική περίοδο και λέξεις της Καθαρεύουσας. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ.

Πάντως είχα σκοπό στα επόμενα οχτώ χρόνια να χρησιμοποιώ την Δημοτική όπως κάποτε την Καθαρεύουσα. Αγόρασα κα μελέτησα πρωτίστως φιλοσοφικά βιβλία για να γνωρίσω καλύτερα τους επιστημονικούς όρους. Αυτό ήταν για μένα μία λίαν ευχάριστη εμπειρία.
Ηδη ύστερα από ένα χρόνο εντατικής εκμάθησης της Δημοτικής άρχισα να θυμάμαι και να χρησιμοποιώ μέσω της Καθαρεύουσας το ελληνικό λεξιλόγιο . Τώρα τελευταία άρχισε να βελτιώνεται η Δημοτική μου, αλλά Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

Πάρα λίγο θα ξεχνούσα βαθμιαία ην ελληνική γλώσσα, κάτι που θα ήταν μεγάλη ντροπή. Πάντως καλύτερα να χρησιμοποιώ τη μητρική μου γλώσσα , αν και με μερικά λάθη, παρά να εκφράζομαι σε ξένη γλώσσα, όπως πάρα πολλοί Ελληνες πανεπιστημιακοί του απόδημου Ελληνισμού.

Καθημερινή  ( 4..9.14 ,24.8.14).

————————————————–

Δημοτική, Καθαρεύουσα
Το γλωσσικό πρόβλημα με έχει στο παρελθόν απασχολήσει, γιατί δεν είχα κατανόηση για το παράξενο φαινόμενο της ελληνικής διγλωσσίας : Η Καθαρεύουσα για τους δήθεν μορφωμένους και η Δημοτική για τον απλό λαό, αν και σε αυτήν έχει γραφεί η νεοελληνική λογοτεχνία. Από ό,τι έχω έως τώρα διαβάσει, μια τέτοια διγλωσσία δεν σημειώνεται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, οι οποίες έχουν εξελιχθεί φυσιολογικά και χωρίς τεχνάσματα.

Από αυτά που έχω τα παρελθόντα έτη όχι τόσο συστηματικά συλλέξει και διαβάσει γύρω από την ελληνική γλώσσα , καταλήγω στο εξής αποτέλεσμα :

Η Καθαρεύουσα (έως το 1976)) αποτελεί μία τεχνιτή γλώσσα, η οποία εστιάζεται μεταξύ της Ελληνιστικής Κοινής ( από το 330 π.Χ. έως το 700 μ.Χ.,τελευταίο στάδιο της Αρχαίας Ελληνικής) , από την οποία έχει παραλάβει πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία και της Δημοτικής.
Σε ό,τι αφορά τα στάδια της Ελληνικής γλώσσας , σημειώνεται και άλη γνώμη :
α)Ελληνιστική Κοινή (300 π.Χ. -565 μ. Χ.).
β) Μεσαιωνικά Ελληνικά (565-1453).
δ) Νεοελληνικά (από το 1453 έως σήμερα).

Η Δημοτική (από το 1700 ) είναι η σύγχρονη Νέα Ελληνική γλώσσα και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κόρη της Μεσαιωνικής Ελληνικής (από το 700 έως το 1700, μόνον οι πολύ μορφωμένοι , ιεράρχες και θεολόγοι μιλούσαν την Ελληνιστική Κοινή και μερικοί ακόμη και την Κλασική) , η οποία έπεται της Ελληνιστικής Κοινής.
Η Δημοτική έχει εμπλουτισθεί σημαντικά με λέξεις μεν από την καθαρεύουσα, αλλά με άλλες καταλήξεις.
Εν τω μεταξύ η Δημοτική έχει τόσο εξελιχθεί που ο μέσος Ελληνας δεν την κατέχει, πολλοί δεν την καταλαβαίνουν. Μερικοί ποιητές έφθασαν στο σημείο να αξιοποιούν ομηρικές λεξεις κα επί τη βάσει των να γράφουν ποιήματα, τα οποία είναι για έναν που δεν κατέχει την Ομηρική ακατανόητα. Εχω μια τέτοια εμπειρία με έναν γνωστό ποιητή.

Συμπέρασμα : Η Δημοτική δεν είναι κόρη, αλλά το πολύ εγγονή της Ελληνιστικής Κοινής.

Πηγές

-Γ. Κορδάτος, Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος, Αθήνα 1973.
-Νεοελληνική Γραμματική (της Δημοτικής), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Θεσσαλονίκης, Ινστιτούτο Νεοελληνικων Σπουδών, ΙδρυμαΤριανταφυλλίδη, Θεσσαλονίκη 1991.
-J.Chadwick, Η γέννεσις της ελληνικής γλώσσας, Αθήνα 1961/1962.
- R. Rowning, Robert, Medieval and Modern Greek, Cambridge 1983.
-L.R.Palmer, The Greek language, London 1996.
- H. Tonnet, Histoire du grec moderne, Paris, 1993-2003.
-F. R. Adrados, Geschichte der griechischen
Sprache. Von den Anfängen bis heute, Tübingen/Basel 2002.
- C. García Gual, J. M. Lucas de Dios, O. , Historia de la lengua griega , familia lingüística indoeuropea, Santillana 2004. Καθημερινή ( 5.2.18)

-Είναι γνωστό, ότι οι μορφωμένοι Ελληνες έγραφαν στη μεσαιωνική Γλώσσα, ενώ ταυτόχρονα ο λαός μιλούσε την Δημοτική που περιείχε πολλες ξένες λέξεις.
Ο Κοραής σκέφθηκε να τονώσει την ελληνική εθνική συνείδηση και ταυτόχρονα να ενδυναμώσει τον δεσμό με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, γι αυτό έχει επί τη βάσει πρωτίστως της Ελληνιστικής Κοινής να εμπεδώσει την Καθαρεύουσα . Στην ελληνική Φιλολογία έχει αυτή ονομασθεί ως τεχνητή γλώσσα. Εχει αναβιβασθεί σε επίσημη γλώσσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και παραμελήθηκε η σχεδόν περιφρονημένη αλλά ζωντανή Δημοτική. Ετσι έχει δημιουργηθεί η διγλωσία ελληνικής sui generis. Τωρα επικρατεί στη γλώσσα μας ένα αφάνταστο χάος που είναι ΑΓΝΩΣΤΟ στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μία γλώσσα, μία γραμματική.
2. Στην Ευρώπη έχει επικρατήσει ως επίσημη γλώσσα (διοίκηση, διπλωματία, επιστήμη) η Λατινική γλώσσα (όχι τεχνητή) έως τον 18ο αι. αυτονοήτως έχει κάπως απλοποιηθεί, και οι γλωσσολόγοι την ονόμασαν σε σύγκριση με την υπερεξελιγμένη Κλασική Λατινική Vulgata , στα Γερμανικά Vulgärlatein (υποδεέστερα Λατινικά). Ο λαός μιλούσε την εκάστοτε εθνική γλώσσα.
Στις χώρες με νεολατινική γλώσσα ομιλείται μόνον η επίσημη γλώσσα και όχι ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ και τα κλασικά ή τα μεσαιωνικά Λατινικά.

-Κριτήριο για την κατανόηση μίας λώσσας είναι ο μέσος πολίτης, δηλαδή στην Ελλάδα ο μέσος Ελληνας, ο οποίος δεν καταλαβαίνει τέτοιες φράσεις από την καθαρεύουσα όπως π.χ, “εν κατακλείδι” , “αμφότεροι”, “προϋποτιθέσθω” , “ευκαιρείας δοθείσης” και άλλες ελληνικούρες α λα Καρατσαφέρη, Πολυδώρα κτλ. Ακούσατε πώς μιλάει η διεθνώς διακεκριμένη ιστορικός Γλύκατζη-Αρβελέρ ; Κατανοητή Δημοτική. Αλλά ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι θεολόγοι γράφουν τα συγράμματά τους στην Καθαρεύουσα.

-Το 1991 γνώρισα στην Θεσσαλονίκη μίαν καθηγήτρια Γυμνασίου Φιλόλογο, η οποία μου σύστησε ακριβώς αυτόν τον ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟ.
Στο Γυμνάσιο της Κατερίνης μάθαμε πολύ καλά την Καθαρεύουσα, αλλά όταν ήμουν στο εξωτερκικό έλαβε χώραν η αντικατάστασή της με την Δημοτική, την οποία πeριφρονούσαμε (sic). Κατόπιν άρχισαν για μένα τα μπερδέματα : Από το ένα μέρος δεν ήθελα να μιλήσω πλέον την Καθαρεύουσα, από το άλλο μέρος δεν κστείχα καλά την εν τω μεταξύ εξελιχθείσα Δημοτική.Καθημερινή (5.2.18)

-Η αντικατάσταση της καθαρεύουσας με την δημοτική έχει συντελεσθεί όταν ήδη βρισκόμουν στο εξωτερικό.
Επαθα πράγματι σοκ, γιατί η καθαρεύουσα ήταν για μένα ιδανική προϋπόθεση να μάθω για την επιστημονική μου εργασία σχετικά εύκολα μερικές ξένες γλώσσες και πέραν τούτου δεν κατείχα καλά την δημοτική.

Και όμως η εποχή της καθαρεύουσας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ισως μπορεί να βρεθεί κάποτε μία λύση η οποία θα έγκειται στον εμπλουτισμό της δημοτικής με λέξεις από την δημοτική ή και από τα αρχαία ελληνικά.
Πάντως επικρατεί ένα μεγάλο γλωσσικό και εννοιολογικό χάος. Καθημερινή (30.5.15, 2017, 2018)

————————————————-

Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά στο Γυμνάσιο της Κατερίνης

Τα αρχαία Ελληνικά με βοήθησαν πάρα πολύ στην ταχεία εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας και δη της επιστημονικής με τα απαρέμφατα, τη μετοχή και το συντακτικό.
Τελικά την κατείχα καλύτερα από τους Γερμανούς.

Τα Λατινικά με βοήθησαν τόσο πολύ στις σπουδές και αργότερα στην σταδιοδρομία μου ως πανεπιστημιακού που ήμουν σε θέση να διατυπώσω νέους επιστημονικούς όρους, οι οποίοι έγιναν διεθνώς γνωστοί και χρησιμοποιούνται πρωτίστως σε επιστημονικά συγγράμματα με παραπομπή στα δικά μου ανάλογα επιστημονικά συγγράμματα. Καθημερινή (4.10.15)
—————————————————————————————————————————————————-
Ελληνική Γλώσσα. Εξέλιξη, Στάδια

Προέλευση και γενεαλογία • Προελληνικό υπόστρωμα
• Ελληνοαρμενική
• Ελληνοάρεια
• Ελληνοφρυγική
• Ελληνικές γλώσσες

Περίοδοι
• Πρωτοελληνική (περ. 3η χιλιετία π.Χ.)
• Μυκηναϊκή ελληνική (περ. 1600–1100 π.Χ.)
• Αρχαία ελληνική (περ. 800–300 π.Χ.)
• Ελληνιστική Κοινή (περ. 300 π.Χ.–330 μ.Χ.)
• Μεσαιωνική ελληνική (περ. 330–1453)
• Νέα ελληνική (από το 1453)

Διάλεκτοι Αρχαίες
• Αιολική
• Αρκαδοκυπριακή
• Αττική και Ιωνική
• Δωρική
• Ομηρική
• Λοκρική
• Παμφυλιακή
• Μακεδονική

Νέες
• Καππαδοκική
• Κρητική
• Κυπριακή
• Δημοτική
• Xειμαρριώτικα
• Κατωιταλιώτικα
• Καθαρεύουσα
• Μαριουπολίτικα
• Ποντιακή
• Τσακώνικη
• Ρωμανιώτικα

Φωνολογία • Αρχαία
• Κοινή
• Νέα Ελληνική

Γραμματική • Αρχαία
• Νέα

Συστήματα γραφής • Κυπριακό συλλαβάριο
• Γραμμική Β’
• Ελληνικό αλφάβητο
o Ιστορία
o Αρχαϊκές μορφές
o Αριθμητικά
o Ορθογραφία
o Πολυτονική γραφή
o Ελληνικός κώδικας Μπράιγ
o Κυριλλική και Λατινική γραφή
• Greeklish

Γραμματεία • Αρχαία
• Μεσαιωνική (Λόγια και Δημώδης)
• Νεοελληνική

Προβολή και μελέτη • Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού
• Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

Ἀλλα • Εξωνύμια
• Τοπωνύμια
• Παροιμίες
• Γλωσσικό ζήτημα

Ευρώπη, Εννοια, Προϊστορία, Μέλη, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Ελλάς Ανατολή Και Δύση

Ευρώπη , Ανατολή ΚΑΙ Δύση

Προσπάθεια μιας συστηματικής προσέγγισης

Ανατολή

1. Γλωσσική πτυχή

Οι μεγάλοι θαλασσοπόροι Φοίνικες ήταν ο πρώτος λαός, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει την έννοια Δύση ( Βρπ =Βρεπ=Δύση= στα Ελληνικά Ευρώπη ) και εννοούσαν όλες τις χώρες δυτικά της Κύπρου. Στην Φοινικική γλώσσα (δυτικοσημιτική, αργότερα επίσημη γλώσσα της μεγαλοδύναμης Καρχηδώνα) σημαίνει βρπ σκότος ή δύση.

Στους ιστορικούς χρόνους έχουν οι Αρχαίοι Έλληνες ονομάσει  την περιοχή της Δυτικής Μεσογείου Εσπερία ( Δύση ) , εξ ου και ο Εσπέριος ( Δυτικός ). Στην ελληνική μυθολογία  οι Εσπερίδες ήταν θυγατέρες του Άτλα, εξ ου και η ονομασία ” Ατλας-Οροσειρά” στην Βορειοδυτική Αφρική (Μαρόκκο, Αλγερία).

Στους “Πέρσες ” του Αισχύλου γίνεται λόγος για την χώρα, στην οποία έχουν νικηθεί οι Πέρσες “εκεί όπου δύει ο ήλιος” (Δύση ).

Πολύ προ των Ελλήνων οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν όλες τις περιοχές δυτικά της Αιγύπτου και της Λιβύης δύση ή σκότος.

Οι πρακτικοί Ρωμαίοι προσέδωσαν στις δυτικές περιοχές του Ιmperium Romanum την ονομασία Occidens ( Δύση ) και στις ανατολικές περιοχές την
ονομασία Oriens ( Ανατολή ) , στην οποία ανήκαν η Κυρηναϊκή ( Λιβύη), η Αίγυπτος, η Συρία-Παλαιστίνα και η Asia Minor ( κατόπιν μετάφραση στα Ελληνικά ως Μικρά Ασία).

Προ περίπου δύο χιλιάδων ετών έχει  η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρεθεί στην Δυτική (Imperium Romanum Occidentalis) και στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ( Imperium Romanum Orientalis ).

2. Ιστορική πτυχή

Ύστερα από την εδραίωση του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του αστικού κράτους έχει επικρατήσει σε όλα τα πεδία της ζωής ιδιαιτέρως στον 19ο αι. η Δύση ( Ευρώπη)  . Προηγήθηκαν η Αναγέννηση, ο   Ευρωπαϊκός   Διαφωτισμός και η Αστική Επανάσταση.

Οι βαλκανικές χώρες όμως δεν έχουν βιώσει αυτην την καθοριστική εξέλιξη. Αλλά οι ευρωπαϊκές μεγαλοδυνάμεις Αγγλία και Γαλλία έχουν ταπεινώσει με την αποικιοκρατική τους πολιτική τις ισλαμικές χώρες.

Η βιομηχανική και επιστημονική υπεροχή της Δυσης ήταν και είναι ακόμη το υπόβαθρο της αλαζονείας των Δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών έναντι άλλων χωρών , ιδιαιτέρως των καθυστερημένων ισλαμικών .

3. Πολιτισμική πτυχή

Από επιστημονική άποψη χρησιμοποιούνται οι όροι  “Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού” , “Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού” , «Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού» και «Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού». Εχω διαπιστώσει, ότι αυτοί οι Terminini scientifici  δεν είναι στην Ελλάδα γνωστοί.

Τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού, στον οποίο ανήκουν και μη ευρωπαϊκές χώρες ( πρωτίστως  ΗΠΑ, Καναδάς, Ισραήλ, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία ) είναι τα εξής : ανθρωποκεντρισμός ( δηλαδή όχι θεοκεντρισμός ), ατομοκεντρισμός ( δηλαδή όχι ετατισμός ), πολίτης ( citoyen ), κράτος του δικαίου,  ατομικά (υποκειμενικά, όχι αντικειμενικά ) ανθρώπινα δικαιώματα, δημιουργικότητα, συστηματικότητα, οργανοτικότητα κτλ.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού ( Ανατολή ) είναι τα κάτωθι : θεοκεντρισμός έως θεοκρατία, ανδροκρατία και φαλλοκρατία,  δικτατορίες, νεποτισμός, διαφθορά, φανατισμός. Εκτός τούτου διαπιστώνουμε έλλειψη του ατόμου, του πολίτου, της δημοκρατίας, των ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών,της κοινωνικής,  της κρατικής και της νομικής συνείδησης, της αυτοκριτικής,  του αισθήματος της ευθύνης για το σύνολο, του ορθού λόγου, της δημιουργικότητας  κτλ.

Αξίζει τον κόπο να συγκρίνουμε τον Νεοέλληνα ρεαλιστικά περισσότερο με τον Ανατολίτη και όχι τόσο με τον Δυτικοευρωπαίο.

Υπάρχει και η ειδική περίπτωση του Νεοέλληνα πολιτικού  που είναι πολιτιστικό κράμα της Ανατολής και της Δύσης. Ο αντικειμενικός παρατηρητής και γνώστης της νεοελληνικής νοοτροπίας διαπιστώνει συχνά , ότι μερικοί πολιτικοί σκέπτονται και εκφράζουν γνώμη σε βαλκανοανατολίτικο πολιτισμικό επίπεδο : μεγαλοστομία, αθυροστομία, τσαμπουκισμός, συνωμοσιολογία, υπόνοιες , απειλές, συκοφαντίες, “επιθέσεις” και “αντεπιθέσεις” αντί επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων, συγκρουσιασμός, έλλειψη της αυτοπεποίθησης, της λογικής σκέψης, της πολιτισμένης κριτικής και πρωτίστως της αυτοκριτικής.

Όποιος τονίζει μεγαλόφωνα, πολυποίκιλα και επανειλλημμένα, ότι είναι “100 τοις εκατό αθώος” και ότι “θα αστράψει η αλήθεια” κτλ.. αντί να περιμένει την απόφαση μίας ειδικής επιτροπής η ενός δικαστηρίου, έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα και ίσως να μην είναι και τόσο πεπεισμένος για την αθωότητά του. Αυτό συμβαίνει συχνότατα με πολιτικούς του παρακάτου είδους ( Ιδέ  στο Μπλογκ μου την κοινωνιολογική, πολιτολογική και γλωσσολογική μελέτη «Νεοέλλην άνηρ πολιτικός, Κάθαρμα, Αλήτης, Μπάσταρδο» και το άρθρο  «Νεοέλληνας, Βαλκανοανατολίτης» ).

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, κυρίως στην Καθημερινή και στο Βήμα.

———————————————————–

Ευρώπη-Ελλάδα
(κάποιος χρήστης αξιολογεί την Ευρώπη ως άχρηστη, ανίκανη κτλ.)

Εννοείτε την πραγματική Ευρώπη ή την Ευρώπη των σουρεαλιστών και ονειροπόλων ; Η σημερινή Ευρώπη είναι το όνειρο και άλλων περιοχών της υφηλίου. Δηλαδή, επειδή η Ελλάδα έχει παντελώς ξεπέσει, μπατίρισε και η Ευρώπη ;

Ευνοήτως επιθυμείτε την Ευρώπη των τεράστιων πακέτων , τα οποία τα τρισκατάρατα και τελείως διεφθαρμένα τρωκτικά των κυβερνώντων κομμάτων έχουν καταβροχθίσει; Οι καιροί έχουν αλλάξει, οι “κουτόφραγκοι” ξύπνησαν.

Ακριβώς αύριο υπερασπίζει στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου κάποιος (Mario Arroyave) από τους πρώην μεταπτυχιακούς μου την διδακτορική διατριβή του με θέμα την δημιουργία μίας Λατινοαμερικανικής Ενωσης με πρότυπο την ΕΕ !
Είχα εν μέρει την επιστημονικκή εποπτεία επί του θέματος. Voila ! Προσθήκη. Εν τω μεταξύ έχει υπερασπίσει το δοκτοράτο του με magna cum laude : λίαν καλώς). Καθημερινή (22.6.15)
Ευρώπη, Εννοια, Προϊστορία, Ποιοι ανήκουν στην Ευρώπη ;

Προϊστορία

Ήδη προ 25χιλ. (γυναικεία είδωλα ίσως θεοτήτων ) και μία φλογέρα, προ 18χιλιάδων ετών (ζωγραφιές) έχουν συντελεσθεί στην Ευρώπη στην
Παλαιολιθική Εποχή (700χιλ-8χιλ. π.Χ.) μερικές πολιτισμικές επιτεύξεις.
Με την Νεολιθική Εποχή ( 5.500-2.500 π.Χ. ) έλαβε χώραν η „Γεωργική Επανάσταση“ και έχει αρχίσει ο συστηματικός εκπολιτισμός των Ευρωπαίων (
οικισμοί, καλλιέργεια δημητριακών , καταμερισμός εργασίας, κεραμική ( 5χιλ. π.Χ.) και αστεροσκοπείο (Stonehenge, 3χιλ. π.Χ.).

Οι πρώτοι αγρότες έχουν προέλθει από την περιοχή μεταξύ της Ανατολικής Μικράς Ασίας, της Συρίας και του Ιράκ ( DNA ! ) . Εκεί έχει εφευρεθεί 9 χιλιάδες έτη π.Χ. η γεωργία .

Η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη είχαν γεωργικό πολιτισμό ήδη μεταξύ του 5.500 και του 4.500 π.Χ. Μερικές επιτεύξεις των Ευρωπαίων είναι πολύ
αρχαιότερες και από τις αιγυπτιακές πυραμίδες ! Και όμως, πολλοί αφελείς και αδαέστατοι Ελληναράδες νομίζουν , ότι οι Βόρειοι Ευρωπαίοι ζούσαν επάνω στα δένδρα και είχαν τα βελανίδια σαν διατροφή. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της αμορφωσιάς , της άγνοιας και της μορφωτικής αυτοπεριχαράκωσης.Καθημερινή (28.8.16)

—————————————— —————-

Ευρώπη, Εννοια

1. Γλωσσολογικά : H λέξη Ευρώπη είναι η ελληνική εκδοχή (προφορά) της φοινικικής λέξης ΒΡΠ (μόνο σύμφωνα !) και σημαίνει η Δύση.
Μερικούς αιώνες αργότερα έχουν ονομάσει και οι αρχαίοι Ελληνες όλες τις περιοχές δυτικά από την Ελλάδα Δύση (Εσπερία).
Η λέξη Ευρώπη ερμηνεύεται στην Ελλάδα ακόμη και σε επίσημα λεξικά εσφαλμένα ως «ευρύα όψη».
2. Μυθολογικά : Η ωραία Ευρώπη ήταν κόρη του βασιλιά της Φοινίκης Αγένορα. Ο Δίας με μορφή του ταύρου την απήγαγε και την έφερε στην Κρήτη, όπου γέννησε τρία αγόρια : τον Μίνωα, τον Ραδαμάνθη ,  τον Κάδμο κτλ.
3. Ιστορικά : Η Μέση Ανατολή έχει προγηθεί της Ευρώπης στις παραγωγικές δυνάμεις (εμπέδωση της γεωργίας ήδη 9 χιλιάδες έτη π. Χ. στην δημιουργία κρατών 3 χιλ. έτη π. Χ., στην νομοθεσία (πρώτοι κώδικες 2.240 έτη π.Χ., πρώτα αλφάβητα περίπου 3 χιλ. έτη π.Χ. (το ελληνικό αλφάβητο έχει παρθεί τον 9ο αι. από τους Φοίνικες κτλ. Από τον 6 αι. π.Χ. άρχισαν να σπουδάζουν Ελληνες στις χώρες με πολύ αρχαιότερους πολιτισμούς ιατρική, νομοθεσία, διοικητικά συστήματα, αρχιτεκτονική και γεωμετρία (Αίγυπτος), μαθηματικά και αστρονομία.

α (Βαβυλωνία).
Ακόμη και η θεά Αφροδίτη προέρχεται από την Ανατολή και δη μέσω Συρίας (Aschterut, Αστάρτη) από την Βαβυλωνία (Ischtar).
Πρώτο Θέμα (1.6.15)

———————————-

Ευρώπη, ποιοί ανήκουν σ αυτήν ;

α) Στην Ευρώπη ανήκουν γεωγραφικά όλες οι χώρες μεταξύ της Πορτογαλλίας και της Ρωσίας και μεταξύ της Σκανδιναβικής και της Ελλάδας.
β) Στην Ευρώπη ανήκουν πολιτισμικά η Νότια ( στα Βαλκάνια μόνον η Ελλάδα λόγω της ιστορίας) , η Δυτική, η Κεντρική, η Βόρεια, και η Ανατολική Ευρώπη (η Ρωσία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Μολδαβία μόνον εν μέρει).
γ) Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ευρώπης είναι ο Διαφωτισμός theoria cum praxi.
δ) Ηδη προ 26 ετών έχω στις διαλέξεις μου πρεσβεύσει την άποψη περί της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Αυτή η αντίληψη έχει όμως τότε θεωρηθεί ως υπουτιμητική για τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Καθημερινή (3.2.17)

—————————————————————————–

Νεοέλληνες και Δύση (Ευρώπη)

Διαφοροποίηση (ένας από τους βασικούς κανόνες της Γενικής Μεθοδολογίας των επιστημονικών  ερευνών )

Οι Κομμουνιστές και μερικοί  εκπρόσωποι της Ριζοσπαστικής Αριστεράς  διακατέχονται από αισθήματα απόρριψης, εν μέρει και μίσους κατά της καπιταλιστικής (ιμπεριαλιστικής) Δύσης. Δηλαδή πρόκειται για μάν ιδιαίτερη έκφανση του ταξικού αγώνα.

  1.  Μερικοί εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας  μισούν την Δύση λόγω της διάλυσης της Αυτοκρατορίας από τους Σταυροφόρους.
  2. . Η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Θεολόγοι της απορρίπτουν την Δύση λόγω του Ατομοκεντρισμού και της «ανηθικότητάς» της.
  3. Ο μεσαίος Ελληνας  θαυμάζει την Δύση λόγω του υψηλού  βιοτικού επιπέδου.
  4. Οι Ελληνες επιστήμονες θαυμάζουν την Δύση λόγω του υψηλού επιπέδου των επιστημονικών ερευνών και των  επιστημονικών επιτεύξεων.
  5. Οι πλούσιοι Ελληνες λατρεύουν τον δυτικό τρόπο ζωής. Ακριβώς αυτούς έχει επί δεκαετίες το ΚΚΕ δυσφημήσει ως κοσμοπολίτες.
  6. Σημειώνονται  πολιτισμικά συμπλέγματα κατωτερότητας σχεδόν όλων των βαλκανικών λαών έναντι της «Ευρώπης». Το ίδιο ισχύει και για τους Αραβες.

Αλλα  παραδείγματα  : Οι περισσότεροι Ρώσοι θαυμάζουν  και ταυτόχρονα απορρίπτουν τους Γερμανούς. Οι περισσότεροι Πολωνοί θαυμάζουν και ταυτόχρονα απεχθάνονται τους Γερμανούς. Οι περισσότεροι Τσέχοι θαυμάζουν και ταυτόχρονα ζηλεύουν τους Γερμανούς.   :Καθημερινή (19.4.16)

 

Panos Terz ( Παναγιώτης Δ. Τερζόπουλος ), Προέλευση, Credo, Σπουδές, Πανεπιστημιακοί Κλάδοι, Εγκυκλοπαιδική Μόρφωση, Μουσικές Προτιμήσεις , Ονομα Παναγιώτης

Panos Terz ( Παναγιώτης Δ. Τερζόπουλος ),  Προέλευση,  Credo, Σπουδές, Πανεπιστημιακοί  Κλάδοι,  Εγκυκλοπαιδική Μόρφωση, Μουσικές Προτιμήσεις
Προέλευση

Περίπου τον 9ο αι. π. Χ. αυτόχθονοι πληθυσμοί (Ιωνες, Αχαιοί) έγκατέλειψαν κάτω από την πίεση των Δωριέων   την Πελοπόννησο και εποίκησαν μαζικά τα παράλια της Ιωνίας.

Ηδη μερικούς αιώνες πρωτύτερα εποίκησαν Μίνωες , Αχαιοί και γενικά Ιωνες αυτές τις περιοχές. Τον 7ο αι. κινήθηκε ένα τμήμα από αυτούς μέσω του Ελλησπόντου προς τον Βορρά και ίδρυσε στις ακτές του Ευξείνου Πόντου την πόλη Σινώπη που ήταν η αφετηρία για την αποίκηση όλων των παραλιών.

Μερικοί προχώρησαν στην ενδοχώρα και κατοίκησαν στην πόλη Hanusha (Αργυρούπολη). Εκεί συγχωνεύθηκαν με απογόνους των Χιττιτών. Τον 19ο αι. οι απόγονοί τους επέστρεψαν στα παράλια, όπου έγινε εν μέρει επιμειξία με τους καυκάσιους Λαζούς. Οι πρόγονοι των Τερζοπουλαίων κατοικούσαν πρώτα στην Τραπεζούντα, έφυγαν για την Αργυρούπολη, όπου έμειναν έως τις αρχές του 19ου αι., κατόπιν μετοίκησαν στην Φάτσα.

Οι πρόγονοι της μητέρας μου κατάγονται από την περιοχή της Τραπεζούντας. Ο παππούς μου παντρεύτηκε μίαν κατάξανθη Πόντια με γαλανά  μάτια από την περιοχή των Γαλατών . Όλοι οι συγγενείς της γιαγιάς  μου έχουν κορμιά, φυσιογνωμίες κτλ. όπως οι σημερινοί απόγονοι των Κελτών σε ευρωπαϊκές χώρες. Καθημερινή ( 30.11.15)

——————————————————

Ονομα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ , Ετυμολογία, Σημασιολογία

1.Το επίθετο άγιος ετυμολογείται από το ρήμα άζω ή
άζομαι που σημαίνει έχω ευλάβεια, ή και σέβομαι. Σημειώνεται και στην Σανσκριτική ως gajate με την σημασία εκφράζω
ευσέβεια μέσω θυσίας.
Ετσι σημαίνει το επίθετο άγιος ευσεβής καθώς και αγνός. Από το άγιος ετυμολογείται κατόπιν το ρήμα αγιάζω ή και αγίζω και από αυτά η λέξη αγιασμός. Η λέξη άγιος ήταν γνωστή ήδη στα Αρχαία Ελληνικά (Ηρόδοτος, Πλάτων και άλλοι).
Πηγή : Langenscheids Taschenwörterbuch, Altgriechisch –Deutsch,
ISBN 3-468-10031-0, Berlin et alt., 1990, S.13, 19.

2. Παν (ουδέτερο και ως συνθετικό ) από το πας (αντωνυμία) : όλο , ολόκληρο.
3.Παναγιώτης (παν+ αγιώτης), εξ ου και Παναγιώτατος (υπερθετικό του πανάγιος, προσφώνηση του Οικουμενικού Πατριάρχη της Ορθοδοξίας).
Πηγή : Γ. Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, ISBN 978-960-89751-8-7, Αθήνα 2010, σελ.. 1027.

Σημειώνεται όμως ένα γλωσσικό πρόβλημα : η λέξη αγιώτης (αγιότης) είναι θηλυκού γένους : η αγιώ(ό)της, της αγιώ(ό)τητος. Αυτό σημαίνει, ότι το όνομα Παν-αγιώτης είναι από γλωσσική άποψη θηλυκό. Οπως φαίνεται έχει λάβει στην διάρκεια αιώνων αυτή η λέξη σημασιολογική μεταλλαγή. Καθημερινή (15.1.127)

————————————————–

Credo

α) Αγάπη στην εργασία (επιστήμη), β) ατσαλένια βούληση, γ) σιδερένια αυτοπειθαρχία, δ) γρανιτένια αντοχή, ε) ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ζ) Πανθεϊστής, η) Αμυντικός Ουμανιστής (Ανθρωπιστής), θ) Απέχθεια έναντι των ολοκληρωτικών συστημάτων (Φασισμός, Κομμουνισμός).

——————————————————-

Σπουδές

Νομικές Επιστήμες με ειδίκευση στο Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (Δ.Δ.Δ., ιδιαιτέρως στο Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο), στο Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο και στην Θεωρία/ Φιλοσοφία, Κοινωνιολογία και Μεθοδολογία του Δικαίου. Bάσεις της Φιλοσοφίας, της Εθνικής Οικονομίας ,της Πολιτολογίας,  της πανεπιστημιακής Παιδαγωγικής, της Διδακτικής , της Μεθοδικής/Μεθοδολογίας, της Ψυχολογίας , της Κοινωνιολογίας και του Πανεπιστημιακού Managemant. Πέραν τούτου σπουδές στο Μαρξισμό-Λενινισμό, στην Μαρξιστική-Λενινιστική Φιλοσοφία ( ιδιαιτέρως στον Διαλεκτικό και στον Ιστορικό Υλισμό ), στην Πολιτική Οικονομία του Καπιταλισμού , στην Ιστορία του Διεθνούς Εργατικού Κινήματος, στο Διεθνές Επαναστατικό Κίνημα, στην Θεωρία της Επανάστασης και στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Σύστημα.

———————————————————-

Πανεπιστημιακοί κλάδοι

Καθηγητής Πανεπιστημίου, Λειψία, Universidad Santiago

Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (μεταξύ άλλων Επιστήμη του ΔΔΔ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΘΕΩΡΙΑ, Κοινωνιολογία και ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ του ΔΔΔ, Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο, Διπλωματικό Δίκαιο, Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης, Ανθρωπιστικό Δίκαιο («Δίκαιο του Πολέμου»), Διεθνές Δίκαιο των Μεταναστών, Διεθνές Δίκαιο του Σύμπαντος, Διεθνές Δίκαιο του Αφοπλισμού, Δίκαιο του ΟΗΕ , Διεθνής Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωματικών, Διεθνές Δίκαιο της Προστασίας του Περιβάλλοντος) , Θεωρία, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Κοινωνιολογία και ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ του Δικαίου, Θεωρία των διεθνών σχέσεων, Γενική ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ των βασικών επιστημονικών ερευνών (ανθρωπιστικές επιστήμες). Το τελευταίο μόνον για την επιμόρφωση άλλων επιστημόνων πανεπιστημίου
και ανωτάτων σχολών.

 

—————————————————-

Εγκυκλοπαιδική μόρφωση

Στα πλαίσια της ανώτερης εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης ασχολούμαι από το 1960 ερασιτεχνικά, αλλά συστηματικά με την Αρχαιολογία (ειδικά με την Μεσολιθική και την Νεολιθική Εποχή καθώς και με την Εποχή του Χαλκού ), με την αρχαία ελληνική Ιστορία και Φιλοσοφία καθώς και με την Ρωμαϊκή Ιστορία και Φιλοσοφία, με την συγκριτική παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού και της Λογοτεχνίας, με την Μυθολογία και την Ετυμολογία, συστηματικά με τους αρχαίους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής , των Χιττιτών, της Ινδίας και της Κίνας και  απο το 1985 επιστημονικά με την Εθνολογία (προέλευση, φυσιογνωμία και νοοτροπία ) των ευρωπαϊκών και μερικών ασιατικών λαών.Λόγω επιστημονικών σκοπών εκμάθηση μερικών ξένων γλωσσών. ——————————————————– —

Μουσικές προτιμήσεις

Διαθέτω στην κατοικία μου περίπου 1300 δίσκους , κασέτες και CD με τουλάχιστον 15 χιλιάδες μουσικά κομμάτια και τραγούδια. Περίπου 75 τοις 100 αφορούν την μεσαιωνική (από τον 8ο αι.) μουσική και τραγούδια από πολλές ευρωπαϊκές χώρες και πρωτίστως κλασσική μουσική από όλες τις εποχές και όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (πρωτοστατούν οι Ιταλοί, οι Γερμανοί, οι Αυστριακοί, οι Γάλλοι, οι Αγγλοι και οι Ρώσοι).

Τα υπόλοιπα αφορούν παραδοσιακά τραγούδια σχεδόν από όλον τον κόσμο, ιδιαιτέρως ελληνικά (πρωτίστως παραδοσιακά), γερμανικά, πάρα πολλά λατινοαμερικανικά, ιρλανδικά, αγγλικά, ινδικά, κινέζικα, μογγολικά, κεντροασιατικά, αραβικά ( ιδιαιτέρως αραβοανδαλουσιακά και αιγυπτιακά ) και αφρικανικά (δυτικοαφρικανικά) . Σε ό,τι αφορά τα ελληνικά τραγούδια και τη μουσική, διαθέτω μεν σχετικά πολλά, αλλά μου λείπουν , όπως συχνά διαπιστώνω, πολλά τραγούδια από τον Πόντο, την Μικρά Ασία και ιδιαιτέρως από τα ελληνικά νησιά (ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΤΙΚΑ !!!)που μου αρέσουν πάρα πολύ. Εν τω μεταξύ έχει επιλυθεί το πρόβλημα αυτό χάριν του Youtube.

-Johann Sebastian Bach, Ο μεγαλύτερος μουσικοσυνθέτης στην παγκόσμια ιστορία της μουσικής.

Σε ό,τι αφορά το έργο του Bach, προτίμησα ήδη από το 1960 τα εξής έργα , τα οποία έχω στην “Οικιακή μουσική βιβλιοθήκη” μου : Matthäus-Passion (Υπάρχει και μία από τον Telemann !), Messe h-moll, Die vier Orchestersuiten BWV 166-169, Die sechs Brandenburgischen Konzerte BWV 1046-1051, Violinkonzerte I : BWV 1041-1043 (Αυτό ιδιαιτέρως με David et Igor Oistrach), Das Wohltemporierte Klavier ( I Präludien und Fugen 19-24, BWV 864-869 ( Swjatoslaw Richter !), Konzerte für Cembalo und Streichorchester f-moll BWV 1056, A-dur BWV 1055 und E-dur BWV 1053, στο τέλος το “λαϊκο” Weihnachtsoratorium.

Επισκέπτομαι τακτικότατα (abonnement) τα ρεσιτάλ κλασικής μουσικής γενικά στην “Πόλη της μουσικής” Λειψία εδώ και μισόν αιώνα.

Καθημερινή ( 30.1.16)

——————————————————————————-

Κλασική Μουσική σε Πανεπιστημιακές Διαλέξεις

Η Bartoli τραγουδά όπως ένα καναρίνι, και οι μουσικοί παίζουν άριστα, καλύτερα από αυτούς που άκουσα στην ερμηνεία του Vivaldi έως τώρα.

Εχω στην βιβλιοθήκη μου δίσκους και CD με μουσική του, μεταξύ αυτών και μία CD με το Giardino armonico, αλλά όχι με την Μπάρτολι. Το κονξέρτο με την Oboe είναι σαν πυροτέχνημα.

Κατ αρχάς αγαπούσα πολύ τις Le quatro stagioni ( ιδιαιτέρως La Primavera και L Estate), αλλά κατόπιν προτίμησα το δράμα Juditha Triumfans στα Λατινικά.
Εχω χρησιμοποιήσει τo κομμάτι Juditha et Holofernes συχνά στην διάλεξη περί της Ιστορίας του Διεθνούς Δικαίου του Πολέμου. Οι φοιτητές ξαφνιάστηκαν κάπως, αλλά η μουσική τους άρεσε.

Κάτι το παρόμοιο έκανα και με τη μουσική του Mozart ( Die Zauberflöte, Sarastro “Die Strahlen der Sonne vertreiben die Nacht” στο θέμα “Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός”), με τον Beethoven (Egmont, Αυτοδιάθεση), με το Händel και άλλους μουσουργούς.

Καθημερινή (17.1.16)

———————————————————————————-

Μογγολία, Τραγουδίστριες

Είναι γενικά γνωστό, ότι μόνον οι υψηλές φωνές των γυναικών είναι κατάλληλες για μαγεία. Σe σύγκριση με τις Κινέζες τραγουδούν μελοδικότατα και πολύ καλύτερα. Ισως είναι η Byambajargal Gombodorj η διασημότερη τραγουδίστρια της Μογγολίας.

Πάντως είναι προτιμότερο να είμαστε ανοιχτοί απέναντι στη μουσική και στα τρταγούδια άλλων πολιτισμών και λαών,από το να κάνουμε και εθνοκεντριστική μουσικοομφαλοσκόπηση.

Καθημερινή ( 17.1.16,2017, 2018 )

Ευρωπαϊκή Ενωση, Παγκοσμιοποίηση, Αξιολόγηση, Ευρωσκεπτικισμός, Brexit, Αλληλεγγύη, Ελλάς, “Επεμβάσεις” ; ΕΕ-Ελλάς, Εθνική Κυριαρχία, Μέλλον, ΕΕ και Αριστερή Συνωμοσιολογία , Χ. Γιανναράς Εχθρός της ΕΕ

Διαφορετικές έννοιες : Εθνος, Κράτος, Διεθνής Οργανισμός, Υπερεθνικός Οργανισμός (ΕΕ), “Παγκόσμιο Κράτος”, “Παγκόσμια Κυβέρνηση”

α) Εθνικό (μονοεθνικό,πολυεθνικό, ομοσπονδία, συνομοσπονδία) κράτος που έχει εμπεδωθεί ύστερα από την Γαλλική Αστική Επανάσταση (1789).

β) Διεθνείς Οργανισμοί κυριάρχων κρατών. Οι πρώτοι έχουν ιδρυθεί ήδη στην δεκαετία του 80 του 19ου αι.
Υστερα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει  ο πρώτος γνήσιος διεθνής οργανισμός ( Λίγκα των Εθνών) ιδρυθεί και ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει δημιουργηθεί ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών .

γ) Μόνον στην Ευρώπη έχουν εμπεδωθεί βαθμιαία ήδη στα 50χρονα διεθνείς “υπερκρατικοί” ή “υπερεθνικοί” οργανισμοί, των οποίων το αποκορύφωμα είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η εθελοντική εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών σε όργανα του ενιαίου οργανισμού προς συμφέρον όλων. Απώτερος σκοπός είναι η ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, δηλαδή ενός πανευρωπαϊκού ομοσπονδιακού κράτους.
Επί πολλά έτη  η Γερμανία ήταν οπαδός αυτής της επιδίωξης, εναντίον αυτής ήταν και είναι η Γαλλία (La Grande Nation) και μερικά μικρότερα κράτη όπως η Ελλάδα. Εναντίον της ΕΕ τοποθετούνται πρωτίστως οι υπερεθνικιστές, μεταξύ αυτών οι αυτοκληθέντες  εθναμύντοτρες Ελληναράδες των ΑΝΕΛ.

Χωρίς όμως αυτήν την πολιτική ένωση δεν μπορεί να υφίσταται αυτόματα βοήθεια μεταξύ των κρατών.

δ) Μεταξύ των δύο βασικών αρχών της  Χάρτα του ΟΗΕ και συγχρόνως του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και δη της Κυριαρχικής Ισότητας των Κρατών και της Ειρηνικής Διεθνούς Συνεργασίας, η δεύτερη αρχή άρχισε βαθμιαία  να κερδίζει στην Ευρώπη προτεραιότητα σε τέτοιο βαθμό, που μερικοί ειδικοί αυτού του επιστημονικού κλάδου, της Θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων καθώς και της Πολιτικής Θεωρίας (π.χ. ο κορυφαίος Jürgen Habermas) ομιλούν ήδη για μία «μετα-εθνική νοοτροπία» η για μία «μετα-κυριαρχική εποχή», αν και αυτή η άποψη είναι σε διεθνή κλίμακα ουτοπική (ιδέ π.χ. τα κυρίαρχα εθνικά και εν μέρει εθνικιστικά κράτη ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία κτλ.).

ε) Ηδη υστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ειρηνιστές ειδικοί των προαναφερθέντων επιστημονικών κλάδων έκαναν ουτοπικές προτάσεις για την εμπέδωση ενός «Παγκοσμίου Κράτους» ή μίας «Παγκοσμίας Κυβέρνησης» φυσικά ανευ επιτυχίας.

Στην πραγματικότητα σημειώνονται στην ιστορία άλλες μορφές της παγκοσμίας εξουσίας όπως η Pax Romana (Ρωμαϊκή Ειρήνη), η Pax Americana, η Pax Sovietica, στην Ευρώπη εν μέρει η Pax Germanica και ύστερα από μερικά χρόνια θα εμφανισθεί δυναμικά και η Pax Cinica (Κινέζικη Ειρήνη). Καθημερινή (18.7.15)

————————————————-

ΕΕ, Μία συστηματική και νηφάλια θεώρηση χωρίς φθηνούς συναισθηματισμούς , ιδεοληπτικές και υπερεθνικιστικές παρωπίδες η Λόγος vs Λαϊκισμού

1. Η Ευρωπαϊκή Ενωση ( ΕΕ ) είναι προς το παρόν το μοναδικό μεγάλο πείραμα και δη επιτυχές τέτοιου είδους σε διεθνή κλίμακα. Η σημερινή ΕΕ είναι το αποτέλεσμα μίας μακράς και εντατικής διαδικασίας, η οποία εμπεριέχει μία μεγάλη δυναμικότητα και ικανότητα μεταλλαγής και εξέλιξης. Οι αντίπαλοι της ΕΕ, αν και πολύ θορυβώδεις, είναι στη μειονότητα. Οι ΛΑΟΙ ( όχι υπό την έννοια του ΣΥΡΙΖΑ ) θέλουν και εκτιμούν την ΕΕ. Ολα τα άλλα είναι μάλλον για ανεγκέφαλους, φανατικούς της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς σε όλην την Ευρώπη και για τους αδαέστατους.

Η ΕΕ έχει έως σήμερα να αναδείξει επιτυχίες και αποτελέσματα, τα οποία ονειρεύονται και άλλες περιοχές του κόσμου. Εδώ αναφέρουμε μόνον το ενιαίο νόμισμα Ευρώ, πιό ισχυρό από το δολλάριο. Ας αναφερθεί και η ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών και αγαθών ύστερα από την εξαφάνιση των εθνικών συνόρων. Ποιός θα μπορούσε να τα φαντασθεί αυτά ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ;

Το πιό σπουδαίο όμως από όλα είναι το γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας, ότι στην Ευρώπη, στην ήπειρο των πολυάριθμων πολέμων και ιδιαιτέρως των δύο παγκοσμίων πολέμων επικρατεί εδώ και πάνω από  70 χρόνια ειρήνη. Είναι λοιπόν τυχαίο που η Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε μαγνήτη των κατατρεγμένων και δυστυχισμένων όλου του κόσμου ; Διατί δεν πάνε άραγε στον «παράδεισο» του Πούτιν ;

2. Η ΕΕ είναι πρότυπο μίμησης και για άλλες περιοχές του κόσμου, ιδιαιτέρως για την Λατινική Αμερική, η οποία άρχισε ήδη να στρέφεται προς την Ευρώπη και ταυτόχρονα να απομακρύνεται από τις ΗΠΑ. Ηδη έχουμε (είχα μεγάλη εμπλοκή) στα ευρωπαϊκά αλλά και σε λατινοαμερικανικά πανεπιστήμια συστηματικά προετοιμάσει ειδικούς από την Λατινική Αμερική για την επιστημονική στήριξη και προώθηση της ενωτικής διαδικασίας εκεί. Αυτοί οι ειδικοί είναι περιζήτητοι στην Λ.Α.

3. Εως σήμερα μόνον το Ηνωμένο Βασίλειο εγκαταλείπει την ΕΕ . Το τί λέγουν η εκάστοτε αντιπολίτευση, οι εγκληματικοί λαϊκιστές, οι ανεγκέφαλοι εξτρεμιστές και οι γελοίοι πατριδοκάπηλοι, δεν ενδιαφέρει ουδένα.  Τουναντίον  όχι μόνον και άλλα ευρωπαϊκά κράτη και η Τουρκία (διακαής πόθος) προσπαθούν να γίνουν μέλος της ΕΕ, αλλά έχουν ήδη εκφράσει παρόμοιες επιθυμίες και χώρες του Καυκάσου ( Αρμενία, Γεωργία και ιδιαιτέρως το Αζερμπαϊτζάν με τις αστείρευτες πετρελαιοπηγές !). Ολες οι βορειοαφρικανικές χώρες επιθυμούν να συσφίξουν τις σχέσεις με την ΕΕ σε πολλά σημαντικά επίπεδα και επιθυμούν επίσης διακαώς να αποκτήσουν ένα ιδιαίτερο status.

4. Είναι γεγονός, ότι η Ελλάδα δεν παίζει στα πλαίσια της ΕΕ ουδένα ρόλο, έχει μόνον απαιτήσεις. Γι αυτό δεν πολυενδιαφέρει η γνώμη της Ελλάδας και των δημοσιογράφων της στην Ευρώπη ουδένα. Ακόμη και στις  σελίδες των εφημερίδων  σημειώνεται μία τελεία έλλειψη της νηφάλειας και λογικής σκέψης, γιατί οι περισσότεροι έχουν ως μοναδική αφετηρία της θεώρησης την κρίση, η οποία δεν υπήρχε πάντα στην Ευρώπη ή κάποιος τους έχει κάνει πλύση εγκεφάλου (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ). Ηδη  οι οικονομικά ισχυρές χώρες άρχισαν να ξεπερνούν βαθμιαία την οικονομική κρίση. Αλλά άλλο η τωρινή κρίση και άλλο η ΕΕ.
Και όμως, οι τρισκατάρατοι αριστεροί και δεξιοί λαϊκιστές συγχίζουν τα πάντα  για μικροπολιτικούς λόγους σκοπίμως.

5. Στα πλαίσια της βαθμιαίας εμβάθυνσης της ενωτικής ευρωπαϊκής διαδικασίας θα συμβούν στο μέλλον τα εξής, τα οποία συστηματικά προετοιμάζονται ήδη από δεκαετίες μέσω βασικών ερευνών καθώς και πολυάριθμων διατριβών ( διδακτορικά και υφηγεσίες ) . Κάτι τέτοιο είναι στην χώρα του υπερεξυπνακισμού, της τσαπατσουλιάς και της επιπολαιότητας μάλλον αδιανόητο. Εδώ συντελείται η επίτευξη της επίλυσης πάντων  πολυποίκιλων και πολύπλοκων προβλημάτων εν μία νυκτί και εν ριπή οφθαλμού, δηλαδή με μαγικό τρόπο.

α) Τα κράτη-μέλη ης ΕΕ θα εκχωρήσουν περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματα στον ΔΙΚΟ τους οργανισμό. Ας υπενθυμίσουμε, ότι η ΕΕ έχει μία τεράστια, υγιέστατη και αξιοθαύμαστη βάση ,το Ενωτικό δίκαιο (Ευρωπαϊκό Δίκαιο) μοναδικό σε όλον τον κόσμο και σημαντικότατα όργανα, όπως π.χ. το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.τ.λ.

Στο απώτερο μέλλον θα αντικατασταθεί η ΕΕ με τις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης”, δηλαδή με μίαν ομοσπονδία και έτσι θα υλοποιηθεί βαθμιαία η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, το όραμα των δημιουργών μίας καινούργιας Ευρώπης. Η Ελλάδα μας δεν έχει ουδόλως συμβάλλει σε αυτήν διαδικασία, αλλά έχει λάβει τα τεράστια πακέτα της Ευρώπης και τα έφαγε όλα (“μαζί τα φάγαμε”), αντί να δημιουργήσει σύγχρονες οικονομικες δομές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ουδόλως, ότι οι βόρειοι “Μύρμηγκες” θα ταίζουν αιωνίως τους νότιους “Τζίτζικες” !

β) Θα δημιουργηθούν μεγαλύτερα πανευρωπαϊκά κέντρα επιστημονικών ερευνών, όπου θα συγκεντρωθεί το επιστημονικό άνθος όλης της Ευρώπης με επιδίωξη να φθάσει η Ευρώπη ίσως και βαθμιαία να ξεπεράσει τις ΗΠΑ στα βραβεία Νομπέλ.

γ) Δημιουργία μίας ενιαίας ιθαγένειας για όλους τους πολίτες της ΕΕ.

δ) Δημιουργία μίας ενιαίας αστυνομίας.

ε) Δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού στρατού.

ζ) Η Ευρώπη είναι ήδη , αλλά θα θα εξελιχθεί ακόμη πιό εντατικά σε παγκόσμιο κέντρο του πολιτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων . Στο πεδίο του πολιτισμού και της κουλτούρας δεν είναι οι ΗΠΑ σε θέση να ανταγωνισθούν την Ευρώπη.

η) Η Ευρώπη θα εξελιχθεί στο μέλλον σε μία δεθνή μεγαλοδύναμη , ίσως και σε μίαν
ειρηνική υπερδύναμη στον οικονομικό, πολιτικό και διπλωματικό τομέα. Ετσι  καθοριστικά ο συσχετισμός των δυνάμεων σε διεθνή κλίμακα θα αλλάξει. Οι ΗΠΑ άρχισαν ήδη να ανησυχούν λόγω αυτής της ευρωπαϊκής προοπτικής και στην ουσία παρενοχλούν την πρόοδο της ΕΕ. Αλλά η Κίνα υποστηρίζει εντόνως την ΕΕ.

θ) Δεν αποκλείουμε, ότι κάποτε και η κατά τα άλλα καθυστερημένη Ρωσία με τις τεράστιες πρώτες ύλες θα χτυπήσει τις πύλες της ΕΕ, αλλά θα μπορέσει να γίνει μέλος της ΕΕ μόνον ύστερα από τον απαραίτητο εκδημοκρατισμό  και εξευρωπαϊσμό. Τότε θα ανήκει η ΕΕ σε όλα τα πεδία στις τρεις υπερδυνάμεις του κόσμου. Τον περασμένο χρόνο έχει ο Αμερικανός Νομπελίστας των οικονομικών επιστημών Stieglitz αξιολογήσει την ΕΕ ως ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ.

Το μέλλον της Ελλάδας είναι στενότητατα συνδεδεμένο με την περαιτέρω εξέλιξη της ΕΕ. Επομένως πρέπει να πραγματοποιηθούν επί τέλους ο εκσυγχρονισμός και ο εξευρωπαϊσμός της Ελλάδας επί τη βάσει της ευρωπαϊκής ratio ( σκέψης) και ας απαγκιστρωθεί από μεσαιωνικές κοσμο- και ανθρωποαντιλήψεις. Τα πρώτα βήματα να υλοποιηθούν στα δημοτικά σχολεία με σκοπό να δημιουργηθεί μία ευρωπαϊκή νοοτροπία. Η εποχή της καθυστερημένης βαλκανικής νοοτροπίας έχει πλέον παρέλθει. Η Ελλάδα έχασε πολλές δεκαετίες, ίσως και δύο αιώνες. Ιδού η Ρόδος , Ιδού και το πήδημα !

Δημοσιευθέν από το 2012 επανειλλημμένως  ( Βήμα , Τα Νέα, Καθημερινή,  iefimerida =———————————————————

Η μεγάλη Γοητεία της Ευρώπης

Η Ευρώπη γοητεύει πρωτίστως μέσω της Δημοκρατίας, των αστικών ελευθεριών , των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους του δικαίου, του υψηλού βιοτικού, οικονομικού και επιστημονικού επιπέδου κτλ.

Είναι τυχαίο που η Ευρώπη μαγνητίζει εκατομμύρια ανθρώπων από όλον τον κόσμο ;

Μόνον όποιος έπαθε ιδεολογική πλύση εγκεφάλου ή έχει συστηματικά νοητικά διαστρευλωθεί ή αποβλακωθεί δεν βλέβει αυτήν την αλήθεια. Καθημερινή 2017.

————————————————

Brexit , Διαστάσεις

1.Σύμφωνα με το άρθρο 50  η ενδιαφερόμενη κυβέρνηση δέον να γνωστοποιήσει ΕΠΙΣΗΜΑ σην ΕΕ , ότι σύμφωνα με το δικό της σύνταγμα επιθυμεί να εγκαταλείψει την ΕΕ.

Κατόπιν αρχίζουν πολύ περίπλοκες και πολυδιάστατες διαπραγματεύσεις, οι οποίες διαρκούν πολλούς μήνες, ίσως και ένα έως δύο έτη. Μόνον ύστερα από την περάτωση αυτών των διαπραγατεύσεων είναι δυνατό να βγάλουμε σοβαρά συμπεράσματα γύρω από τις συνέπειες του Brexit.

2. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι γενικά ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ και ειδικά οικονομολόγοι. Οσο έγκριτες και εάν είναι οι εφημερίδες. δεν εκφράζουν συγκροτημένη γνώμη.

3. Ηδη έχει γίνει γνωστό, ότι πολλές διεθνείς επιχειρήσεις θα εγκαταλείψουν βαθμιαία το Ηνωμένο Βασίλειο. Και μόνο αυτό έχει προκαλέσει οικονομικά προβλήματα.

4. Είναι γνωστό, ότι σχεδόν 50 τοις 100 των πολιτών δεν έχουν λάβει μέρος στο δημοψήφισμα. Αυτό ισχύει ιδιατέρως για τη νεολαία. Ο πρώτος εγγονός μου έχει μετατεθεί από την επιχείρησή του για τρία χρόνια στο Λονδίνο, όπου γνώρισε πάρα πολλούς νέους Αγγλους, οι οποiοι χωρίς εξαίρεση δεν συμφωνούν με το Brexit.Γενικά άρχισε να επικρατεί η άποψη, ότι ίσως να μην πραγματοποιηθεί η έξοδος από την ΕΕ.

5. Η Ελλάδα στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην οικονομική βοήθεια πρωτίστως εκ μέρους της ΕΕ. Στην περίπτωση εξόδου της Ελλάδας, αυτή θα καταποντισθεί ταχέως οικονομικά. Είδαμε, τί έχει συμβεί με την “αντιμνημονιακή ” κυβέρνηση της “Ριζοσπαστικής” Αριστεράς.

6. Η εποχή των μικρών κρατών έχει παρέλθει. Μεγάλα κράτη (ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία, Ρωσία) ή υπερκρατικοί οργανισμοί (ΕΕ) παίζουν διεθνώς καθοριστικό ρόλο. Καθημερινή (23.10.16)

—————————————–

Το πρόβλημα του κ. Γιανναρά (Θεολόγος  τet Φιλόσοφος, Καθημερινή) είναι και ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΟ (Ευρωπαϊκή Ενωση)

1. Υπό τον φακό της ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ σημαίνει η διαδικασία της ΕΕ καθώς και του Brexit εξέλιξη και μεταλλαγή (Ηράκλειτος “Πάντα ρει” : Ολα ρέουν, μεταλλάσσονται ,εξελίσσονται).

2.Υπό τον φακό του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ σημαίνει η διαδικασία του Brexit χρονοβόρες πολυεπίπεδες και πολυδιάστατες διαπραγματεύσεις επί τη βάσει του γενιικού κανώνα της νομικής σκέψης της Δύσης (ρωμαϊκές ρίζες) της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ (do ut des : Reciprocity, Reciprocite, Reciprocidad).

3. Υπό τον φακό της ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ δέον να βλέπουμε την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ πραγματικότητα (εθνος, κοινωνία, κράτος) στο Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς ιδεολογικές, υπερεθνικιστικές και θρησκευτικές παρωπίδες.

4. Υπό τον φακό της επιστημονικής ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ δέον να εξετάζουμε τα γεγονότα σύμφωνα με τους κανώνες της (Ανάλυση, Σύνθεση, Αντικειμενικότητα, Συνθετικότητα, Συστημικότητα, Διαφοροποίηση, Ρεαλιστικότητα, Ιστορικότητα, κτλ.)
Το χειρότερο απ όλα είναι η σύγχιση των επιθυμιών και των φαντασιώσεων με την πραγματικότητα. Είναι πασιφανές, ότι ο κ. Γιανναράς αισθάνεται μεγάλη αντιπάθεια σχεδόν εχθρότητα έναντι της Δύσης, η οποία αυτονοήτως στηρίζεται πρωτίστως στον “επάρατο” ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ.

5. Υπό τον φακό της ΠΟΛΙΤΟΛΟΓΙΑΣ (Πολιτικές Επιστήμες)  τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ (Δημόκριτος, Επίκουρος) καθορίζουν τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των ανθρώπων και των εθνών (Hegel) και όχι τυχόν “συμπλέγματα” (Γιανναράς).

6. Υπό τον φακό της ΕΘΝΟΛΟΓΙΑΣ υφίστανται , σε ό,τι αφορά την ψυχοσύνθεση , μεταξύ των Βορείων και των νοτίων Ευρωπαίων τεράστιες διαφορές.
Είναι λοιπόν αναγκαιότατο να ασχοληθούμε ειδικά στα πλαίσια της ΕΕ με τη νοοτροπία και των άλλαν λαών και να μην τους αξιολογούμε αποκλειστικά με βαλακανοανατολίτικα κριτήρια. Η συνεχής εθνικιστική ομφαλοσκόπηση οδηγεί με μαθηματική συνέπεια σε τύβλωση, σε μερικούς και σε τελεία αποβλάκωση.

7. Υπό τον φακό της ΙΣΤΟΡΙΑΣ  οι πολιτισμικά καθυστερημένοι λαοί αισθανόνταν πάντα μεγάλο θαυμασμό για τους εξελιγμένους λαούς. Ας υπενθυμίσουμε την γνώμη του αιγυπτίου αρχιερέα περί των Ελλήνων : Σόλων “αεί παίδες εστέ”. Αυτό εκφράζει κάποιαν ανωτερότητα έναντι του Σόλωνα ως εκπροσώπου των Ελλήνων (Αθηναίων).
Ο Σόλων πήγε όντως στο “εξωτερικό ” να μάθει. Το ίδιο έκαναν ο Δημόκριτος, ο Πυθαγόρας και άλλοι αρχαίοι Ελληνες.

Κατά τα τέλη του 19ου αι.  οι πλούσιοι Νεοέλληνες έστελναν τα παιδιά τους στην ΕΥΡΩΠΗ να σπουδάσουν και να φωτισθούν. Το ίδιο έκαναν και οι Ιάπωνες, στέλνοντας τα παιδιά τους στην Ευρώπη (πρωτίστως Γερμανία ) και στις ΗΠΑ να σπουδάσουν. Αυτά επαναλαμβάμνονται και σήμερα : Οποιος θέλει να σπουδάσει τις υψηλές τεχνολογίας, σπουδάζει στις ΗΠΑ και φυσικά όχι στην Ρωσία.

Το πρόβλημα του κ. Γιανναρά , των άλλων Θεολόγων και των ιερέων της Ορθοδοξίας έχει βαθειές ρίζες, οι οποίες εστιάζονται στο θανάσιμο μίσος έναντι του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ( άτομον, citoyen, δημοκρατία, βασικές ελευθερίες, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας).

Ως πλατωνικός κ. Γιανναράς αναδεικνύει πέραν τούτου συχνά την ιδιαίτερη συμπάθειά του για απολυταρτχικά συστήματα και για τους πολιτικούς φορείς των (Πούτιν, Ερντογκάν) και για τους τυχόν “Μεσσίες”( π.χ. Τσίπρας), οι οποίοι θα συμβάλλουν στην επίλυση των υπαρχόντων πολυποίκιλων οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων εν μία νυκτί , με το μαγικό ραβδί και σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ως γνωστότατον , την ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ των Εβραίων : “καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς”.

Στην περίπτωση αυτή δεν είναι απαραίτητες ούτε η Εργατικότητα, ούτε η Οργανικότητα, ούτε η Μεθοδικότητα, ούτε η Συστηματικότητα, ούτε ο Σχεδιασμός. Με αυτό θέλω να επισημάνω, ότι μία θέαση των επιγείων επί τη βάσει της Θεολογίας μορεί να είναι μόνον εσφαλμένη. Αλλο επουράνια και άλλο επίγεια ζητήματα.
Chacun a sa place. Suum cuique tribuere. Καθημερινή (23.10.16)

——————————————————

Ευρωσκεπτικισμός (ΕΣ), Συνοπτικότατα

Προσέγγιση στο πολυεπίπεδο
θέμα επί τη βάσει της ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ως κανόνα της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών επιστημονικών ερευνών.

1. Αντικείμενο του ΕΣ

α) Η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) ως διευρωπαϊκός οργανισμός, πρωτίστως η διάρθρωσή της και τα όργανά της.

β) Αποφάσεις των οργάνων της περί σημαντικών πολιτικών, οικονομικών, διπλωματικών κλπ. υποθέσεων.

γ) Εξέλιξη και διεύρυνση της ενωτικής διαδικασίας.

2. Ποιοί ειναι οι φορείς και οι εκφραστές του ΕΣ ;

Πρωτίστως μικρά κόμματα διαφορετικών πολιτικών και πολιτικών αποχρώσεων : κατ αρχάς η Ακρα Αριστερά και η Ακρα Δεξιά, εν τω μεταξύ και άλλοι κομματικοί σχηματισμοί και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.

3. Εκφάνσεις του ΕΣ

Σημειώνονται έως τώρα πρωτίστως δύο εκφάνσεις :

α) hard : απόρριψη της ΕΕ και εχθρότητα έναντι αυτής.

β) soft : ήπια κριτική στην ΕΕ. Θα μπορούσε να είναι πιο δημοκρατική. (Εποικοδομητική κριτική ).

4. Για ποιούς λόγους έχει εμφανισθεί ο ΕΣ ;

α) Η ΕΕ είναι αντίθετη με βασικές αξίες των
ευρωπαϊκών λαών.

β) Εργαλειοποίση του ΕΣ για πολιτικούς και κομματικούς σκοπούς (μικροκομματικοί λόγοι) που στην ουσία σημαίνει λαϊκισμός.

γ) Μερικά κράτη πρωτίστως από την ΑνατολικήΕυρώπη και τα Βαλκάνια είναι μέλη της ΕΕ όχι από πεποίθηση, αλλά πρωτίστως λόγω οικονομικών πλεονεκτημάτων (Ουτιλιταρισμός).

δ) Η ΕΕ είναι αντίθετη με την κυριαρχία των κρατών-μελών. Πέραν τούτου επιθυμεί η ηγεσία της ΕΕ περισσότερες κυρίαρχες εξουσίες με απώτερο σκοπό την εμπέδωση των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

ε) Φόβος απώλειας της εθνικής ταυτότητας λόγω της εμβάθυνσης της ενωτικής διαδικασίας. Εδώ αλωνίζουν οι λαϊκιστές .

5. Πως βλέπουν οι ευρωσκεπτικιστές τον ΕΣ ;

Αν και φαίνεται παράδοξο, οι Ευρωσκεπτικιστές επισημαίνουν τον ΕΥΡΩΡΕΑΛΙΣΜΟ τους ! Voila.

Παρατήρηση : To θέμα εμπεριέχει δυναμικό τουλάχιστον για 11 διδακτορικές διατριβές.

Πηγές (μεταξύ άλλων)

-C. Leconte: Understanding Euroscepticism, Basingstoke 2010.-Working Paper-Reihe Nr 6 im Fachgebiet Demokratieforschung am Institut für Politikwissenschaft der Philipps-Universität Marburg-Timm Beichelt: EU-Skepsis
als Aneignung europäischer Politik (PDF; 311 kB), in Berliner Debatte Initial, 2/2010.

-Frank Decker, Florian Hartleb: L’euroscepticisme en Allemagne. Les partis politiques et l’Union Européenne, in: Laure Neumayer/Antoine Roger/Frédéric Zalewski (eds.): L’Europe contestée: ‘populisme’ et ‘euroscepticisme’ dans l’Union européenne élargie, Paris: Michel Houdiard Éditeur 2008, S. 34-54.

-Florian Hartleb: Euroskeptizismus in West- und Osteuropa, in : Martin H.W.
Möllers/Robert Chr. van Ooyen (Hrsg.): Jahrbuch für öffentliche Sicherheit 2008/2009, Frankfurt a. M.: Verlag für Polizeiwissenschaft 2009, S. 479-484

Καθημερινή ( 30.10.16 και 14.1.17)

—————————————————————–

Χρήστος Γιανναράς Εχθρός της ΕΕ

Γιανναράς  : “Τα ειρωνικά χαμόγελα χολής του Σόιμπλε, την ποταπή ιταμότητα του
Νταϊσελμπλουμ, τα μικρονοϊκά μηχανεύματα εμπάθειας και δολιότητας του
Ντράγκι, τον σιχαμερό καθωσπρεπισμό της Λαγκάρντ, τη γλοιώδη υποκρισία
του Γιούνκερ – όλον αυτόν τον εφιάλτη της ατιμίας που εμφανίζεται σαν «Ευρώπη» εφιάλτη της ατιμίας που εμφανίζεται σαν «Ευρώπη» υπάσσοντας το όραμα της «ενοποίησης» στην απανθρωπία και στον αμοραλισμό του …”
Το παραπάνω κείμενο εκφράζει μίσος κατά την “επάρατη” Ευρώπη ( πολιτισμός, Διαφωτισμός, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερίες του πολίτου, κράτος δικαίου, κοινοβουλευτισμός, ελεύθερη οικονομία, ατομικότητα, ανθρωποκενντρισμός), μία σχεδόν μεσαιωνική κοσμοαντίληψη και εικόνα του ανθρώπου καθώς και συμπλέγμαστα κατωτερότητας των καθυστερημένων Βαλκανίων ένατι της εξελιγμένης Ευρώπης.

Ξέρω, ότι και οι ορθόδοξοι θεολόγοι και ιεράρχες και άλλων βαλκανικών χωρών καθώς και της Ρωσίας του Πούτιν. γράφουν τα ίδια.

Χωρίς τα τεράστια δάνεια της μισητής ΕΕ η Ελλάδα θα είχει τελείως καταρρεύσει , και ο ελληνικός λαός θα πεινούσε , γιατί το νεοελληνικό κρατικό μόρφωμα δεν θα ήταν σε θέση να πληρώσει μισθούς και ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ. Καθημερινή (5.2.18)

———————————————–

Ευρωπαϊκή Ενωση, Αλληλεγγύη

Το θέμα δεν είναι τόσο απλό, όπως  πολλοί   Έλληνες δημοσιογράφοι νομίζουν εξαπατώντας  τους αναγνώστες.

Τέτοια θέματα είναι πολυφασικά , πολυεπίπεδα και πολυδιάστατα. Η ενασχόληση με αυτά προüποθέτει επιστημονικές γνώσεις – οι δημοσιογραφικές γνώσεις είναι ακριβώς το αντίθετο των επιστημονικών γνώσεων – καθώς και μίαν εξελιγμένη μεθοδολογική προσέγγιση και όχι δημοσιογραφικές ελαφρότητες, επιπολαιότητες και εξυπνακισμούς για ημιαγράμματους.

Έπεται η ενασχόληση με ένα άρθρο κάποιου δημοσιογραφου. Η σχέση μεταξύ της οικονομικής και της πολιτικής ένωσης είναι ασαφής και ολίγον τι και συγχισμένη. Κατ αρχάς γίνεται λόγος για το „φιλόδοξο σχέδιο της οικονομικής και της πολιτικής ένωσης“ με οφθαλμοφανή προτεραιότητα της οικονομικής συνιστώσας της ενωτικής διαδικασίας. Λίγο πιό κάτω αναφέρει ο δημοσιογράφος μεταξύ άλλων την „πολιτικοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών … λειτουργειών“.
Έτσι έχει  αντικαταστήσει το βασικό περιεχόμενο της πολιτικής ένωσης με την τελείως ασαφή  „πολιτικοποίηση”.

1. Στην πραγματικότητα όμως αφορά η πολιτική ένωση πρωτίστως την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών της ΕΕ σε όργανά της με σκοπό να ενδυναμωθεί ο υπερεθνικός χαρακτήρας της έτσι ώστε η ΕΕ να έχει  την δυνατότητα να ελέγχει τις εθνικές κυβερνήσεις στα σημαντικότατα δημοσιονομικά προβλήματα.

Εάν μερικά κράτη ( π.χ. ιδιαιτέρως  η μεγαλόστομη Γαλλία αλλά και όλες οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου ) δεν είναι διατεθειμένα να πραγματοποιήσουν μία τέτοια εκχώρηση εξουσιών, σημαίνει ότι δεν τους πολυενδιαφέρει η ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

2. Η απόλυτη διαπίστωση του δημοσιογράφου,  ότι η ΕΕ „έχει καταρρεύσει ως σύστημα αλληλεγγύης“ δεν ευσταθεί και δεν πείθει. Όταν προ περίπου δύο ετών η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί χρήματα στις διεθνείς αγορές, έχει στην κυριολεξία ικετεύσει την ΕΕ για δάνεια, τα οποία ήταν και είναι ακόμη αστρονομικά. και με πολύ χαμηλούς τόκους. Μ αυτά πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις και γενικά συντηρείται το κράτος, ειδάλλως αυτό θα είχει καταρρεύσει προ πολλού. Δεν είναι αυτό αλληλεγγύη ;

3. Ευκαιρίας δοθείσης θα εμβαθύνω κάπως την έννοια „Αλληλεγγύη „ , η οποία χρησιμοποιείται από πολιτικούς και ιδίως από δημοσιογράφους πολύ επιπόλαια και εντόνως λαϊκιστικά.

Στην ουσία της σημαίνει η αλληλεγγύη στις διεθνείς σχέσεις βοήθεια απέναντι σε φτωχές , ιδιαιτέρως σε υποανάπτυκτες χώρες.

Αλλά στην περίπτωση των δανείων εκ μέρους του ΔΝΤ έχει εισαχθεί μία ιδιαίτερη μορφή της αμοιβαιότητας στα σύμφωνα και δή ο έλεγχος της διαχείρισης των δανείων.
Μερικές χώρες είχαν αντιρρήσεις αναφέροντας τα κυριαρχικά δικαιώματά τους. Είναι όμως ιστορική αλήθεια, ότι συχνά τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη των οικονομιών και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ξεπληρώθηκαν τα χρέη.Οι λαοί δυστυχούσαν, αλλά οι διεφθαρμένοι πολιτικοί αποκτούσαν πλούτη με ξένα χρήματα.

Κάτι το παρόμοιο όπως το ΔΝΤ σκοπεύει να  κάνουν οι χώρεςτου Βορρά προσπαθώντας να μεταβάλλουν την αλληλεγγύη σε συγκεκριμένο συμβατικό κανώνα στα πλαίσια της πραγματοποίησης της πολιτικής ενωτικής διαδικασίας. Αλλά η τοποθέτηση αυτών των χωρών είναι ένδειξη της έλλειψης εμπιστοσύνης απέναντι στις νοτιοευρωπαϊκες χώρες και ειδικά απέναντι στην Ελλάδα.

4.  Με το πολυδιάστατο πρόβλημα των συμφερόντων στις διεθνείς σχέσεις και στο  Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο ασχολούμαι ακριβώς από το 1970.
Για πρώτη φορά έχω διαβάσει στο άρθρο την έκφραση „αλληλέγγυα συμφέροντα“ που είναι αληθώς μία contratictio in adjecto ( οξύμωρον ),  γιατί η Αλληλεγύη είναι μία έννοια της Γενικής Ηθικής και στις διεθνείς σχέσεις το πολύ μία έννοια της Φιλοσοφίας του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου η με λίαν συγκεκριμένο περιεχόμενο μία έννοια  σε διεθνείς συμβάσεις.

Στις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν  παράλληλα  συγκλινόμενα, κοινά, διασταυρωνόμενα, αντίθετα, συγκρουόμενα κτλ. συμφέροντα. Όλα τα άλλα είναι φαντασιώσεις Ελλήνων δημοσιογράφων, οι οποίοι ούτως η άλλως συγχίζουν εκουσίως τις έννοιες ή δεν κατέχουν το θέμα ή κοροϊδεύουν μάλλον τους αναγνώστες. Ιέ εδώ  στο Μπλογκ μου επίσης : “Αμιλλα, Ανταγωνιστικότητα, Αλληλεγγύη”, “Αμοιβαιότητα”,”Αξιοπρέπεια του Κράτους”, “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, Χρησιμοθηρία”, “Interessentheorie”.Δημοσιευθέν από το  2012 συχνά σε  εφημερίδες
(ηλεκτρονική έκδοση, Καθημερινή, Το Βήμα,Τα Νέα, iefimerida ).

————————————————-

Παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ελλάδα

Η δημιουργία διεθνών οργανισμών οικουμενικού ή ηπειρωτικού χαρακτήρα είναι μία αντικειμενική διαδικασία και αναγκαιότητα , κάτι το οποίο έχει  ο μεγάλος γερμανός κοινωνιολόγος Karl Marx επισημάνει ήδη τον 19ο αι.

Το ίδιο ισχύει και για τις υπερεθνικές οργανώσεις καθώς και για την πακοσμιοποίηση. Σε δεύτερη θέση βρίσκονται οι υποκειμενικοί λόγοι. Η ΕΕ στηρίζεται σε αντικειμενικούς καθώς και σε υποκειμενικούς πυλώνες.

Πρόκειται για κάτι το ιδιαίτερο , το οποίο θα μπορούσε να έχει την ποιότητα ενός θαύματος. Πάνω από εβδομήντα έτη επικρατούν στην Ευρώπη ειρήνη, ασφάλεια και σχετική ευημερία. Δεν υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας πρότυπα. Είναι διακαής πόθος πολλών κρατών να γίνουν μέλος της ΕΕ, η οποία παίζει διεθνώς τον ρόλο του μαγνήτη.

Η αρχή ήταν εύκολη, αλλά στον παρόν η ΕΕ αντιμετωπίζει  προβλήματα διαφορετικού βεληνεκούς, τα οποία δεν μπορούν να επιλυθούν με υπερπατριωτικές κορώνες ( Ουγγαρία, Πολωνία ) και με εργαλεία του παρελθόντος.

Το πιό μεγάλο καθήκον είναι προς το παρόν η απόκτηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας ιδιαιτέρως απέναντι στην Κίνα και στις ΗΠΑ.
Σε όλες τις χώρες είναι ριζικές μεταρρυθμίσεις τελείως απαραίτητες. Ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια, ότι τα κράτη με προτεσταντική παράδοση ( δεν πρόκειται ειδικά για την πίστη ) έχουν πραγματοποιήσει δομικές μεταρρυθμίσεις εκουσίως προ δεκαετιών, ενώ τα νοτιοευρωπαϊκά κράτη στην ουσία έμεναν απαθή και αυτοικανοποιούνταν ( Ιδέ την μελέτη “Ευρώπη, Βορράς-Νότος, Σύγκριση”).

1. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, πρέπει επί τέλους να γίνουν με ταχύτατο ρυθμό κάτω από την πίεση της ΕΕ τεράστιες αλλαγές, που δεν έχουν δυστυχώς πραγματοποιηθεί στα παρελθόντα 200 έτη. Ο εξέχων διανοητής Στέλιος Ράμφος έχει δίκιο, όταν επισημαίνει τον καθοριστικό ρόλο της νοοτροπίας και ιδιαίτερα την απαρχαιωμενη Εικόνα του Ανθρώπου της Ορθοδοξίας.

2. Ο διάλογος, εφεύρεση των Αρχαίων Ελλήνων, από τον οποίο εξελίχθηκε βαθμιαία η Διαλεκτική, πραγματοποιείται επί τη βάσει επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων και όχι ανέξοδων συναισθημάτων και εθνικής μυθολογίας . Ο τσάμπα υπερσυναισθηματισμός οδήγησε στην δημαγωγία και στον καταστροφικό λαϊκισμό.

3. Δεν σκοπεύουμε να πείσουμε άλλους για τα “αγαθά” της παγκοσμιοποίησης, αλλά να αντανακλούμε επί τέλους τα διεθνή δεδομένα χωρίς ψευδαισθήσεις και να διεισδύσουμε στον πυρήνα τους.
Η παγκοσμιοποίηση είναι γεγονός, αν και κατά τη γνώμη μας κάπως δυσάρεστο, αλλά η προσαρμογή σε  αυτήν έγινε εν τω μεταξύ η conditio sine qua non ( αναγκαία προϋπόθεση ) για την περαιτέρω ύπαρξη των χωρών. Συγκεκριμένα δέον να λάβουν χώρα ριζικές δομικές μεταρρυθμίσεις.( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  τα άρθρα “Αλλαγή, Μεταρρύθμιση,Πρόοδος, Ελίτ, Τεχνοκράτης” ) και ” Αδράνεια, Εθνοψυχολογία” ).

4. Η συγχώνευση όλων των λαών του κόσμου συντελείται εδώ και δεκάδες χιλιετερίδες σε συνδυασμό με πολυάριθμες μετακινήσεις λαών ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη “Προέλευση των ευρωπαϊκών λαών και ιδιαιτέρως των Ελλήνων “).

5. Μόνον τρείς λαοί δεν υποτάχθηκαν ποτέ και από κανέναν: Οι Αφγανοί, οι Βιετναμέζοι και οι Αιθίοπες. Ο Ελληνισμός υποτάχθηκε δύο φορές :

) Ρωμαίοι κατακτητές από το 156 π.Χ. ( Μάχη της Πύδνας ) καθαρώς έως τον 7ο αι. μ. Χ., όταν ανακηρύχθηκε η ελληνική γλώσσα σε κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή υφίστατο 850 έτη ρωμαϊκή κατοχή και

β ) συν από 400 έτη τουρκική σκλαβιά (ραγιάδες, κοτζαμπάσηδες κτλ.). Αντικειμενικά διαπιστώνουμε, ότι ο Ελληνισμός έζησε σχεδόν χωρίς εξεγέρσεις 1250 έτη υπό ξένη κατοχή. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και όχι οι εθνικοί θρύλοι και τα παραμύθια όπως “Του Ελληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει”!

6. Η άποψη περί “ιδιαιτέρων γονιδίων” των Ελλήνων είναι ρατσιστική , αντιεπιστημονική και γελοία.
Είχα φοιτητές, μεταπτυχιακούς και δοκτορά από 68 χώρες του κόσμου. Κανένας δεν έλεγε τέτοια παράλογα πράγματα, εκτός από τους Έλληνες, οι οποίοι ευτυχώς πολύ γρήγορα αντιλήφθηκαν την γκάφα τους.

Σε ό,τι  αφορά την ευφυϊα, δεν υφίστανται διαφορές μεταξύ φυλών και εθνών. Ο πιό επιτυχής μεταπτυχιακός μου ήταν π.χ. ένας Νέγρος, ο οποίος έκανε δοκτοράτο με “summa cum laude”(“αριστα”) ως δεύτερος στον κλάδο μας μέσα σε τριανταεπτά  έτη.

7. Ίσως εκτός από τον Βουδδισμό να έχουν όλες οι άλλες θρησκείες εθισμό σε μεγάλη υποκρισία. Ο Προτεσταντισμός είναι γνωστός για την ΗθΙΚΗ ΑΡΧΗ της Εργατικότητας. Ανεξάρτητα αν μας αρέσει ή όχι, σήμερα  οι χώρες με προτεσταντική παράδοση κατέχουν τα πρωτεία σε όλα τα πεδία : Δημιουργικότητα (εφευρέσεις), παραγωγικότητα, βιοτικό επίπεδο, Δημοκρατία, Ανθρώπινα δικαιώματα κτλ.). Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο ( Καθημερινή, Τα Νέα, Το Βήμα, iefimerida) .

—————————————————

Ευρωπαϊκή Ενωση, Ελλάς , “Επεμβάσεις”

Δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Wolfgang Schäuble ( 23. 5. 14 ) περί ενός ζητήματου του παρελθόντος.

Το παρόν πρόβλημα αναδεικνύει πρωτίστως δύο πτυχές.

Νομική πτυχή
Το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο απαγορεύει επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους εκ μέρους κυβερνήσεων και ανώτερων κρατικών λειτουργών, όχι όμως εκ μέρους των ΜΜΕ. Πρόκειται όντως για μία από τις επτά βασικές αρχές αυτού του δικαίου.

Αλλά οι σχέσεις μεταξύ των κρατών –μελών της ΕΕ , η οποία είναι εν μέρει ένας υπερεθνικός οργανισμός, στηρίζονται στο Ευρωπαϊκό  Δίκαιο, το οποίο βαθμιαίως έχει δημιουργήσει κοινές εσωτερικές ευρωπαϊκές υποθέσεις. Οι εκλογές όμως δεν ανήκουν σε τέτοιες εσωτερικες υποθέσεις.

Και όμως η δήλωση του Herrn Schäuble δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως ανάμειξη στις εσωτερικές ελληνικές υποθέσεις, γιατί αυτός ούτε έχει εκφράσει μίαν συγκεκριμένη επιθυμία , ούτε έκανε μίαν υπόδειξη ή πρόταση, τί και πώς να ψηφίσουν οι Ελληνες Πολίτες.

Εθνολογική και ψυχολογική πτυχή
Η ανυπαρξία του ατόμου και του πολίτη στην Ελλάδα συνεπάγεται και την έλλειψη της πραγματικής εθνικής αυτοπεποίθησης. Πιστεύουμε, ότι οι „άλλοι“ , ότι και να πουν ή να κάνουν, έχουν την πρόθεση να μας προσβάλλουν και να μας ζημιώσουν. Από αυτην την σχιζοφρενική τοποθέτηση απορρέει ψυχολογικά η αμυντική έτοιμότητα .
Αυτό το φαινόμενο σημειώνεται πρωτίστως σε τριτοκοσμικές χώρες, θεωρείται γενικά γελοίο και είναι αναμφιβόλως ένδειξη συμπλεγμάτων κατωτερότητας ειδικά απέναντι στους βόρειους ευρωπαϊκούς λαούς.

Πληροφορία
Το προαναφερθέν πρόβλημα ανήκει στις Standard-ερωτήσεις στις εξετάσεις του κλάδου Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο και παίζει αρνητικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ της Δύσης και Κίνας.

Σύσταση
Οι ειδικοί σύμβουλοι του ΣΥΡΙΖΑ να προσέχουν στο μέλλον καλύτερα. Εδώ δεν πρόκειται ούτε για γενική πολιτική , ούτε για εύκολο λαϊκισμό, ούτε για συναισθήματα, αλλά για ειδικές γνώσεις του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου. Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (όπως παραπάνω).

————————————————————

Εθνική κυριαρχία και εξάρτηση, Οξύμωρον

Στα μέσα της δεκαετίας του 80είχα την επιστημονική εποπτεία επί μία διδακτορική διατριβή με το πάντα επίκαιρο θέμα “Η βασική σχέση μεταξύ της νομικής αρχής της κυριαρχίας των κρατών και της οικονομικής εξάρτησης”. Γενικό συμπέρασμα :

Οποιο κράτος είναι τελείως εξαρτημένο οικονομικά και είναι επί πλέον καταχρεωμένο, έχασε ήδη ένα μεγάλο μέρος της κυριαρχίας και της αξιοπρέπειάς του. Λοιπόν είναι καλύτερα να συμπεριφέρεται σεμνά και να μην προκαλεί με μεγαλοστομίες, αθυροστομίες, θρασύτητα και γελοία αλαζονεία τα πλούσια κράτη και ιδιαιτέρως τους πιστωτές.

Αλλο υπερήφανος κυρίαρχος και άλλο ξεβράκωτος και επαίτης, άλλο μεγαλοστομία και προκλητικότητα και άλλο σεμνότητα και κοινός νους. Τα Νέα (11.4.15)

———————————————————————-

Ευρωπαϊκή Ενωση, Κυριαρχία των κρατών-μελών

@Aδάμος Παναγιώτης (Αντιπαράθεση δική μου)

Γράφετε : ΕΕ σημαίνει “αναγκαστική κατάργηση της κρατικής και λαϊκής κυριαρχίας των κρατών-μελών”.

Διερωτώμαι σε πιο διεθνές ντοκουμέντο στηρίζεστε για να διατυπώνετε μια τόσο εσφαλμένη, αλλά στους αντιευρωπαϊκούς κύκλους πολύ διαδεδομένη αντίληψη.

α) Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο, το Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο και ιδιαιτέρως το Ευρωπαϊκό Δίκαιο η ΕΕ αποτελεί  δημιούργημα κυρίαρχων κρατών επί τη βάσει ελεύθερης επιλογής.

β)Τα κράτη-μέλη έχουν ελεύθερα αποφασίσει να εκχωρούν σε όργανα της ΕΕ που είναι ΔΙΚΗ τους μερικά κυρίαρχα δαιώματα με απώτερο σκοπό την πολιτική Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Μόνον τότε θα είναι εφικτό να αναλαμβάνουν όλοι ακόμη και τα χρέη μερικών κρατών.Το Βήμα (12.5.15)

——————————————————–

Ευρωπαϊκή Ενωση και αριστερόστρεφη συνωμοσιολογία ή οικονομική ή πολιτική ΕΕ ;
(Απάντηση σε έναν αριστερόστρεφο συνωμοσιολόγο και Γερμανομάχο της κακιάς ώρας))

1. Δηλαδή η “κακιά” Γερμανία και όλοι οι άλλοι, ιδιαιτέρως η Ελλάδα τα “θύματα”. Αυτό λέγεται φθηνή συνωμοσιολογία. Και άλλοι, όπωςο Ολλάντ, ο Ρέντζι κτλ. έχουν συχνά μιλήσει για απαραίτητα μέτρα οικονομίας.

2. Το Κοινοβούλιο έπαιζε προ του Schulz όντως ενα διακοσμητικό ρόλο. Αλλά εν τω μεταξύ έχει ενδυναμωθεί. Αλλά και τώρα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την Κομμισσιόν, όπως μερικοί αιθεροβάμενες νομίζουν.

3. Ηδη στις αρχές της ΕΕ έχει διατυπωθεί εκ μέρους ειδικών του Ευρωπαϊκού Δικαίου πολλές φορές η άποψη, ότι η ενδυνάμωση των οργάνων της ΕΕ μέσω της παραχώρησης κρατικών εξουσιών θα έχει ως αποτέλεσμα την άνοδο του εθνικισμού.

Αυτό το φαινόμενο άρχισε στη Γαλλία, κατόπιν έφθασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, και πέρασε βαθμιαία στο Νότο και στην Ανατολή της Ευρώπης (εδώ πρωτίστως η Ουγγαρια και η Πολωνία).

Το πρυτανεύον πρόβλημα έγκειται στο τί άραγε θέλουν τα μέλη της ΕΕ μια μόνον οικονομική η και μία πολιτική ΕΕ . Θέλουν στο μέλλον εμβάθυνση της ενωτικής διαδικασίας έως την εμπέδωση των “Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης” ή επιθυμούν να αποκτήσουν οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα , αλλά να μην αναλάβουν ουδόλως υποχρεώσεις ; Καθημερινή (15.12.15)

Μεθοδολογία Γενική,Ειδική, Κείμενα, Προβλήματα, Εφαρμογή επί της Ελληνικής Κρίσης, Επιστημονικοί Οροι

 

1. Προβλήματα (εξεύρεση)

Σύμφωνα με τους κανόνες της Λογικής  το πρώτο καθήκον του αναλυτού είναι να εξεύρει χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες τον πυρήνα ενός προβλήματος (punctum quaestionis). Η μεθοδική προσέγγιση εξαρτάται από το είδος του προβλήματος (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό κτλ).

Επειδή όμως τα περισσότερα προβλήματα έχουν σύνθετο χαρακτήρα, δέον να εφαρμοσθεί μία επίσης σύνθετη μέθοδος, η οποία όμως απαιτεί διακλαδικές ομάδες ερευνητών. Αλλά αυτό δεν είναι στην Ελλάδα ούτε γνωστό, ούτε επιθυμητό, ούτε εφαρμόσιμο. Επομένως  κάθε ερευνητής είναι υποχρεωμένος, να προσπαθήσει επί τη βάσει των γνώσεων και των εμπειριών του να επιτύχει την εξεύρεση ενός προβλήματος.Τα προβλήματα αποτελούν συγκεκριμένα φαινόμενα, επομένως πρέπει η προσέγγιση να είναι  σε αυτά επίσης συγκεκριμένη.

2. Προβλήματα (Επίλυση)

α) Αυτό σημαίνει κυρίως να εξετάσουμε, τί είναι hic et nunc απολύτως απαραίτητο, δηλαδή ποιό είναι και τί χαρακτήρα έχει το πρώτο βήμα. Αναμφιβόλως πρόκειται για ένα πολιτικό βήμα, το οποίο προϋποθέτει πολιτική βούληση (voluntas politica).

Η επίλυση των προβλημάτων αποτελεί μία πολύχρονη διαδικασία. In concreto αυτό σημαίνει  την εμπέδωση μιας κυβέρνησης της εθνικής Ανασυγκρότησης  με πρωθυπουργό έναν διεθνώς αναγνωρισμένο και έμπειρο τεχνοκράτη (π.χ. ο κ. Παπαδήμος). Το ίδιο δέον να ισχύει και για τον υπουργό των δημοσιονομικών.

Το κύριο καθήκον της κυβέρνησης πρέπει να είναι το δεύτερο βήμα, η επικέντρωση όλων των δυνάμεων στην δημιουργία των προϋποθέσεων
για την παραγωγή και εξαγωγή διεθνώς ανταγωνιστικών προϊόντων. Τελικά  το οικονομικό πρόβλημα αποτελεί την conditio sine qua non για το ξεπέρασμα της μεγάλης κρίσης. Μόνον μέσω οικονομικών επιτυχιών  η Ελλάδα θα είναι σε θέση να επαναποκτήσει διεθνή φερεγγυότητα,αξιοπρέπεια, εκτίμηση και ακτινοβολία.

β) Σε περίπτωση που μία κυβέρνηση της εθνικής Ανασυγκρότησης  δεν είναι εφικτή, και πέραν τούτου σημειώνεται εθνικά και διεθνώς μία επικίνδυνη κατάσταση, προτείνω να ανατεθεί για μία μεταβατική περίοδο η διακυβέρνηση της χώρας σε
μίαν διεθνή επιτροπή/κυβέρνηση τεχνοκρατών από την Σουηδία, Ολλανδία, Αυστρία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ελβετία, αλλά ο πρωθυπουργός καθώς και ο υπουργός των δημοσιονομικών πρέπει οπωσδήποτε να είναι Ελληνες τεχνοκράτες (όπως παραπάνω). Εχει αποδειχθεί, ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατέχουν τις απαραίτητες ικανότητες για να ξεπεράσουν την κρίση.

Είμαι μεν πεπεισμένος, ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα ήταν σε θέση να συμβάλλει στην επιτυχή επίλυση του πρυτανεύοντος προβλήματος και δη του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ, αλλά ας λαβουμε υπ όψη την αντίδραση των πατριδοκάπηλων Ελληναράδων και άλλων εξτρεμιστικών στοιχείων της ελληνικής κοινωνίας. Καθημερινή (20.11.16)

——————————————————-

Μεθοδολογία, Γενική και Ειδική

Κύριε Γιανναρά, είμαι πεπεισμένος, ότι έχει ωριμάσει ο  χρόνος να αναβιβάσουμε το επίπεδο των σχόλιων ακόμη λίγο, γιατί μερικοί συσχολιαστές το έχουν παρακάνει με τις παράξενες αντιπαραθέσεις. Ευχαριστώ.

Κάθε επιστήμονας –ερευνητής  πρέπει να κατέχει  άρτια το περιεχόμενο των τριών εννοιών Μέθοδος, Μεθοδική και Μεθοδολογία. Και οι τρεις αφορούν πρώτα από όλα την εξεύρεση και την επίλυση προβλημάτων. Ιδιαίτερα η Μεθοδολογία  αποτελεί την διδασκαλία ή την επιστήμη περί των μεθόδων. Υπάρχει  μία  γενική  Μεθοδολογία, η οποία είναι σε γενικές γραμμές η βάση για την πιό συγκεκριμένη Μεθοδολογία των ειδικών επιστημών. Αυτό σημαίνει , ότι κάθε επιστήμη  πρέπει να έχει την δική της Μεθοδολογία.  Η ειδική Μεθοδολογία έχει από το μέρος της την δικιά της Θεωρία και την δικιά της Φιλοσοφία. Μόνον πεπειραμένοι πανεπιστημιακοί ερευνητές είναι σε θέση να επεξεργασθούν την γενική  Μεθοδολογία και τις ειδικές Μεθοδολογίες. Σε μερικά πανεπιστήμια της Ευρώπης υπήρχαν ειδικές έδρες  για βασικά  μεθοδολογικά  προβλήματα.

Σύμφωνα με την Θεωρία της αντανάκλασης (Δημόκριτος) αντικατοπτρίζουμε τα φαινόμενα, τα οποία είναι αντικειμενικά που σημαίνει ότι αυτά εστιάζονται έξω από τον εγκέφαλο του ανθρώπου μεν, αλλά αυτός πρέπει να τα εξετάσει με τον απώτερο σκοπό να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας ενός ζητήματος ) και να διαπιστώσει τί είναι αυτό. Ακριβώς αυτό το Τί είναι ο πυρήνας της Θεωρίας ήδη από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων φιλόσοφων. Σημειώνεται και το Διατί, αυτό είναι το βασικό ερώτημα της Φιλοσοφίας.

Αλλα πώς πραγματοποιείται μία τέτοια έρευνα ; Το Πώς είναι ο πυρήνας της Μεθοδολογίας ( Παρμενίδης, Ιδέ ιδιαιτέρως Karl R. Popper, The World of Parmenides- Essays on the Presocratic Enlightenment, New York, 1998. ).

Φαινόμενα, γεγονότα κλπ. μπορούν να ερμηνευθούν μεν, αλλά δεν επιτρέπεται μέσω ιδεοληψιών και επί τη βάσει του υποκειμενισμού ή και χειρότερα του βολονταρισμού να παρερμηνευθούν ή και εκουσίως να διαστρεβλωθούν. Αυτό συμβαίνει καθημερινώς στα ελληνικά ΜΜΕ. Ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει εφαρμόσει στα έργα του την εξής προσέγγιση : Πρώτα να θεωρούμε την φύση και την κοινωνία . Κατόπιν να διαβάσουμε, τί έγραψαν άλλοι περί αυτών. Και στο τέλος να βγάλουμε επί τη βάσει των κανόνων της Λογικής συμπεράσματα.

Οι σημαντικότεροι κανώνες της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών     ερευνών είναι οι ακόλουθοι : Σύνθεση- Ανάλυση, Συνθετικότητα, Συστημικότητα, Σχετικότητα, Διαφοροποίηση, Συγκριτικότητα, Ιστορικότητα-Συγκεκριμενικότητα, Εξέλιξη και Μεταλλαγή, Αιτιολόγηση, Προγνωστικότητα. Υπάρχουν και άλλοι. Και η ιστορική επιστήμη  στηρίζεται σε αυτούς τους κανόνες μεν, αλλά έχει και τους ειδικούς της κανόνες.

Πληροφορία : Περί  πτυχών της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών έχω εκπαιδεύσει στα πλαίσια της επιμόρφωσης επιστήμονες  και εκτός τούτου έχω δημοσιεύσει σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά συγγράμματα (Ιδέ στο  Internet  υπό  Panos Terz καθώς και μέσω της Ιστοσελίδας  μου στο Μπλογκ μου).

Ιδέ στο Internet υπό Panos Terz καθώς και εδώ στο Μπλογκ επίσης τις Μονογραφίες και τις μελέτες, όπου αναλύονται και εφαρμόζονται η Γενική και η εκάστοτε Ειδική Μεθοδολογία καθώς και η διαφορά μεταξύ της Μεθόδου, της Μεθοδικής και της Μεθοδολογίας :
“Μέθοδος, Μεθοδολογία, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά”,
“Menschen-und Gesellschaftsilder sowie Rechts- und Gerechtigkeitsvorstellungen in den Schriftdokumenten der alten Hochkulturen, Eine komparative philosophiehistorische Untersuchung”, (Monographie),
“Völkerrechtswissenschaft, Dimensionen” (Monographie), “Völkerrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie, Völkerrechtsmethodologie, Unterschiede” (Eine Studie), “Theorie, Philosophie und Methodologie des Völkerrechts, Unterschiede,
“Ελληνικά προβλήματα, Μεθοδολογική Θέαση”,
«Εφαρμογή των κανόνων της επιστημονικής Μεθοδολογίας επί της ελληνικής κρίσης».

__________________________________________

Αντιπαράθεση με τον κ. Χρήστο Γιανναρά

Ελληνικά προβλήματα, Μεθοδολογική θέαση

Ιδιαιτέρως στην Εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι σχεδόν όλες οι κοινωνίες και ειδικά οι οικονομίες άμεσα η έμμεσα μεταξύ τους συνδεδεμένες. Υφίστανται αλληλουχίες , αλληλοεξαρτήσεις και αλληλοεπιδράσεις. Η Ελλάδα είναι εκών ή άκων ένα στοιχείο του συστήματος των παρόντων διεθνών σχέσεων με διαφορετικές εκφάνσεις και δη οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές , διπλωματικές κ.ο.κ.

Εκτός τούτου η Ελλάδα είναι στοιχείο ενός πιό συγκεκριμένου συστήματος σχέσεων υπό την ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στα πλαίσια της οποίας είναι μεν σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο όλα τα κράτη-μέλη ισότιμα, αλλά στην πραγματικότητα σημειώνονται πρωτίστως οικονομικές και πολιτικές εξαρτήσεις, ενώ η Γερμανία αποτελεί αντικειμενικά στον οικονομικό και στον πολιτικό τομέα την περιφεριακή υπερδύναμη, για να μην χρησιμοποιήσουμε τον όρο ηγεμώνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πέραν τούτου η Ελλάδα ανήκει στο υποσύστημα της Ευρωζώνης, όπου λόγω της οικονομικής κατάπτωσης είναι ολοσχερώς εξαρτημένη από τις πλούσιες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά και ιδιαιτέρως από την πανίσχυρη Γερμανία. Ετσι παίζει μόνον τον ρόλο του πάντα δανειολήπτη, δηλαδή ο ρόλος της είναι παθητικός.

Συμπέρασμα : Μία λύση των πρωτίστως οικονομικών και χρηματιστικών προβλημάτων της Ελλάδας μπορεί να εντοπισθεί μόνον στα πλαίσια των προαναφερθέντων συστημάτων, τα οποία έχουν αντικειμενικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι μία „ελληνική“ επίλυση των προβλημάτων είναι όντως ουτοπική και στην ουσία της άκρως βολονταριστική.

Θεώρηση σύμφωνα με την Γενική  Μεθοδολογία των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών

Εδώ εφαρμόζουμε μόνον μερικούς καθοριστικούς κανόνες αυτής της Μεθοδολογίας.
α ) Πολυσυνθετικότητα των προβλημάτων : Δέον να ερευνήσουμε κυρίως τις εξής πτυχές των προαναφερθέντων προβλημάτων : ιστορικές, πολιτισμικές, εθνολογικές ( νοοτροπία ), ψυχολογικές , κοινωνικές κοκ. Στο σύνολό τους  αυτές οι πτυχές αποτελούν επίσης ένα σύστημα.

β ) Εξέλιξη και μεταλλαγή των προβλημάτων ( Ηράκλειτος ( το ρητό προσδίδεται σε αυτόν): „Πάντα ρεί“ ) : Τα προβλήματα δεν έχουν εμφανισθεί ξαφνικά, αλλά εντός μίας διαδικασίας πολλών δεκαετιών. Ηδη αμέσως ύστερα από την δημιουργία του ελληνικού κρατικού μορφώματος άρχισαν να εμφανίζονται στοιχεία μερικών προβλημάτων, τα οποία έχουν βαθμιαία εξελιχθεί σε εγγενείς διαχρονικές παθογένειες μεν , αλλά έφθασαν στο αποκορύφωμά τους κατά στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης , δηλαδή στην εποχή της επίπλαστης ευημερίας, της υλιστικής ευδαιμονίας και του πρωτόγονου και τριτοκοσμικού ηδονισμού. Η μεταλλαγή αφορά και τα πολιτικά κόμματα, σε μία περίπτωση  ( Χρυσή Αυγή ) σαν άκρως δυσάρεστη έκπληξη.

γ ) Αντικειμενικότητα της θεώρησης, η οποία σημαίνει αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας που υπάρχει έξω από την ανθρώπινη συνείδηση, αλλά αυτή έχει ως αποτέλεσμα μίαν „σκοτεινή αλήθεια“ περί του αντικειμένου , γι αυτό είναι μία εμβάθυνση αναγκαία ( Δημόκριτος ) και επομένως προκύπτει το ερώτημα , πώς , με ποιά μέθοδο ( Παρμενίδης : „ μετά οδόν“) είναι αυτή δυνατή .

Η αντανάκλαση της ελληνικής πραγματικότητας πρέπει να συντελείται τελείως ουδέτερα και ελεύθερα που σημαίνει άνευ πολυποίκιλων ( ιδεολογικών, πολιτικών, κομματικών, υπερπατριωτικών κλπ. ) παρωπίδων και βολονταριστικών ερμηνειών και παρερμηνειών, ειδάλλως θα αντικατοπτρίζονται ονειρώσεις, ψευδαισθήσεις και μύθη (

δ ) Παγκοσμιοποίηση ως κανώνας της Μεθοδολογίας. Ηδη στις αρχές της δεκαετίας του 80του περασμένου αιώνα έχουμε δημοσιεύσει μερικές μελέτες έμμεσα ( Παγκοσμιοποίηση ) περί αυτού του κανόνα.

Κατ αρχάς  η Παγκοσμιοποίηση σημαίνει την διεύρυνση του μορφωτικού ορίζοντα ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  την μελέτη „ Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, παιδεία, παγκοσμιοποίηση“) , κάτι όμως που προϋποθέτει την εγκατάλειψη της ελληνοκεντρικής πολιτισμικής ομφαλοσκόπησης, η οποία έχει ήδη ως ολέθρια συνέπεια την τελεία έλλειψη πολύτιμων γνώσεων και εμπειριών των άλλων χωρών του κόσμου.

Η γνώση της ελληνικής πολιτισμικής κληρονομιάς είναι τόσο αυτονόητη, ώστε δεν είναι ανάγκη να το επαναλαμβάνουμε αυτό συνεχώς, αλλά αυτή δεν είναι επαρκής για να καταλάβουμε τον σημερινό κόσμο. Εκτός τούτου έχουμε πολλές φορές διαπιστώσει, ότι οι αρχαιολάτρες και οι Ελληναράδες στην πραγματικότητα έχουν μόνον μερικές φιλολογικές γνώσεις, οι περισσότεροι ξέρουν δυστυχώς μόνον μερικά αποφθέγματα, αλλά δεν έχουν ποτέ διεισδύσει στο κοσμοϊστορικό πνεύμα του αρχαίου ελληνικού  πολιτισμου.

Εγείρονται ερωτήματα όπως π.χ. τί μπορεί η Ελλάδα να παραλάβει από την Φιννλανδία, η οποία έχει τα πρωτεία στην Ευρώπη στο σημαντικότατο πεδίο της παιδείας, και τί θα ήταν δυνατό να μάθει από την Ολλανδία και την Γερμανία, σε ό,τι αφορά τις επιτυχείς μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και στο Δημόσιο. Θα ήταν λίαν ενδιαφέρον να παρατήσουμε την ψευτουπερηφάνεια μας και να διερωτηθούμε, γιατί η Τουρκία εξελίσσεται ραγδαίως από μία περιφρονημένη χώρα σε περιφερειακή μεγαλοδύναμη και με εξαγωγές σχεδόν σε όλον τον κόσμο.

ε ) Ιστορικότητα. Η σημασία της έγκειται στο ό,τι κάθε φαινόμενο είναι ιστορικά συγκεκριμένο που θα πει, ότι αυτό έχει εμφανισθεί κάτω από ειδικές ιστορικές συνθήκες και υποβάλλεται σε εξέλιξη και σε μεταλλαγές επίσης κάτω από άλλες συγκεκριμένες συνθήκες. Επομένως πρέπει και οι αντιλήψεις περί των φαινομένων του ιστορικού παρελθόντος να μεταλλάσσονται και δη άνευ εξιδανικισμού του.

Πέραν τούτου θα ήταν μη ιστορικό και τελείως εσφαλμένο να εκφέρουμε από το πολιτισμικό και επιστημονικό αρχαίο ελληνικό παρελθόν συμπεράσματα για το παρόν των Νεοελλήνων ( „περιούσιος λαός“ και άλλα χαρίεντα ). Οποιος ζει σε εθνικιστικές φαντασιώσεις, δεν είναι διατεθειμένος να παραλάβει γνώσεις και εμπειρίες από άλλους λαούς. Επίσης θα ήταν αρκετό και λογικό να ασχοληθούμε πρωτίστως με τον σημερινό Ελληνισμό, μια που δεν είμαστε αντάξιοι των αρχαίων ημών. Αρκετά τους έχουμε ρεζιλέψει.

Είναι μεν επιτρεπτό να θεωρούμε σε γενικές γραμμές το ένδοξο παρελθόν ως πηγή έμπνευσης, αλλά θα ήταν προτιμότερο να βρούμε πρωτίστως στις σημερινές συνθήκες ζωής την απαραίτητη έμπνευση και τα ανταποκρινόμενα μέτρα για την επίλυση των πολυαρίθμων προβλημάτων.

ζ ) Συγκριτικότητα. Η εθνικιστική ομφαλοσκόπηση, ο υπερπατριωτικός ναρκισσισμός και εν τω μεταξύ και ο ανόητος ρατσισμός δεν διευκολύνουν την εξεύρεση της αλήθειας και του αυτοπροσδιορισμού σύμφωνα με τον κοινό νου. Αναμφιβόλως χρειαζόμαστε αυτογνωσία, πράγμα το οποίο επιτυγχάνεται και μέσω της ειλικρινούς σύγκρισης με άλλους λαούς. Δέον οπωσδήποτε να ξέρουμε,  και τί πραγματικά είμαστε. Συγκρίνοντας την Ελλάδα με τις Χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά , διαπιστώνουμε αντικειμενικά, ότι η Πατρίδα μας είναι σχεδόν σε όλα τα σημαντικά πεδία (οικονομία, κράτος, διοίκηση, παιδεία, πολιτικά κόμματα, νοοτροπία κοκ.) μία καθυστερημένη και πιό συγκεκριμένα μία βαλκανοανατολίτικη χώρα.

η ) Αιτιολόγηση ( Διατί ). Με αυτό το κοσμοϊστορικό και συγκλονιστικό ΔΙΑΤΙ ξεκίνησε προ 2600 ετών στην αρχαία Ιωνία η σύγχρονη φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη. Αυτή η λέξη απαιτεί απαντήσεις και επιχειρήματα επί τη βάσει των κανόνων της λογικής. Εάν όμως στα ελληνικά σχολεία η αποστήθιση είναι ο κανώνας , τότε ποτέ δεν θα μάθουν οι μαθητές την λογική και κριτική σκέψη. Από ό,τι έχουμε διαπιστώσει , συνεχίζεται αυτή η ολέθρια παπαγαλική συνήθεια και στα πανεπιστήμια.
θ)Συστηματικότητα.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που οι περισσότεροι Ελληνες πολιτικοί δεν είναι σε θέση να πείθουν με επιχειρήματα. Σημειώνονται τουναντίον γελοίες , επιθετικές και γενικά συγκρουσιακές αντιπαραθέσεις. Αλλά δεν έγινε συνήθεια να τίθεται το ευλογημένο ερώτημα Διατί. Ιδίως οι εκπρόσωποι των πολιτικών άκρων ούτε μπορούν, ούτε σκοπεύουν να απαντήσουν σε αυτό το Διατί. Καταφεύγουν σε κινδυνολογίες , υπόνειες και τριτοκοσμικές συνωμοσιολογίες. Αυτά όμως  ανταποκρίνονται στο βασικό γούστο του ελληνικού  λαού  στην πλειονότητά του.

Πολλά ερωτήματα περιμένουν πειστικές απαντήσεις. Εδώ αναφέρουμε μόνον μερικά :
Διατί  μεταξύ του Βορρά και του Νότου της Ευρώπης στην οικονομία, στο Δημόσιο , στην παιδεία, στον χρηματιστικό τομέα και στην φορολογία υπάρχει μία τόσο μεγάλη διαφορά ; Διατί  οι χώρες του Βορρά είναι πιό πλούσιες και γενικά πιό εξελιγμένες από τις χώρες του Νότου ; Διατί ο Νότος έχει καταρρεύσει οικονομικά  ; Διατί η Ελλάδα δεν έχει κατορθώσει  στα παρελθόντα 200 ( διακόσια (sic) ) έτη να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος ; Το χειρότερο από όλα, γιαυτό κανείς δεν τολμά να το αναφέρει : Διατί η Ελλάδα δεν είναι  σε θέση να διαθρέψει χωρίς δανεικά τον πληθυσμό της ; Διατί  οι τελείως απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο , η conditio sine qua non ( τελείως απαραίτητη προϋπόθεση ) για γενικότερες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, στην παιδεία κ.ο.κ.δεν υλοποιούνται ; Διατί δεν τιμωρούνται οι υπαίτιοι της ολοσχερούς καταστροφής ;

Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μόνον την ερώτηση περί της διαφοράς μεταξύ του Βορρά και του Νότου ( Ιδέ στο Μπλογκ μου τη μελέτη “Ευρώπη, Βορράς, Νότος, Ιστορία, Σύγκριση” ). Ο Βορράς στηρίζεται στο άτομο (ατομοκεντρισμός, ατομικότητα και όχι ατομικισμός και εγωϊσμός ) και στον πολίτη με κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση. Αυτά είναι στο Νότο μάλλον άγνωστα. Ο Βορράς διαθέτει υγιή οικονομία,  εξελιγμένη παιδεία και άρτιο Δημόσιο, Ο Βορράς έχει την  προτεσταντική και καλβινιστική παράδοση της εργατικότητας και των επιτεύξεων.

θ ) Σχετικότητα ως κανόνας. Η αλήθεια εκτός από τα αξιώματα ( βασικές αλήθειες ), η ελευθερία, η ευτυχία, η δικαιοσύνη κοκ. είναι από φιλοσοφική άποψη σχετικές. Και όμως ειδικά στην πολιτική ζωή της Ελλάδας επικρατεί το απόλυτο σε γλωσσικό και σε πολιτικό επίπεδο : „κατοχή“ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ιδιαιτέρως της Γερμανίας στην Ελλάδα, η κυβέρνηση αποτελείται δήθεν απο „εθνοπροδότες“, η Ελλάδα „πεινάει“ ή η απόλυτη ιδεολογική αλήθεια ( ΚΚΕ ), η απόλυτη δικαιοσύνη ( ΣΥΡΙΖΑ ), το απόλυτα γνήσιο ελληνικό έθνος ( Χρυσή Αυγή ) και τέτοια παράλογα.

Οι απόλυτες βεβαιότητες εστιάζονται κανονικά στα θρησκευτικά δόγματα, όπου πρόκειται για ζητήματα της πίστης. Οταν όμως ένα πολιτικό κόμμα δήθεν σκοπεύει να επιτύχει την απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη, τότε ψεύδεται σκοπίμως και εκ των προτέρων , γιατί ένας τέτοιος σκοπός ανήκει μάλλον στον αστερισμό γνωστότατων ψευτοαριστερών  φαντασιώσεων. Δηλαδή η απόλυτη δικαιοσύνη γίνεται εργαλείο για να επιτευχθούν πολιτικοί και μικροκομματικοί σκοποί.

ι ) Διαφοροποίηση . Αυτός ο κανόνας απαιτεί να λάβουμε υπ όψη τις αντικειμενικά υφιστάμενες διαφορές μεταξύ των φαινομένων και γενικά των αντικειμένων. Σε ό,τι  αφορά π.χ. την Ευρώπη , διαπιστώνουμε σήμερα μεταξύ του Βορρά και του Νότου πολυφασικές διαφορές, οι οποίες έχουν ήδη αναφερθεί. Αλλά και μεταξύ των χωρών του Νότου σημειώνονται διαφορές, οι οποίες ίσως να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να επιτευχθει μία στενότερη συνεργασία μεταξύ τους.
Και όταν γίνεται λόγος για μία χώρα, π.χ. για την Γερμανία, τί ακριβώς εννοούμε ; Όλη την χώρα, όλον τον πληθυσμό, την κυβέρνηση η μόνον συγκεκριμένους πολιτικούς ;

Μεταξύ των κρατών–μελών της ΕΕ υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεν στην παραγωγικότητα, αλλά το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα με βάση την υπεραξία είναι το ίδιο. Επομένως αποκλείεται να εμπεδωθούν άλλες σχέσεις παραγωγής και ιδιοκτησίας που σημαίνει, ότι μόνον στα πλαίσια του επικρατούντος συστήματος εστιάζεται η εξεύρεση της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της Ελλάδας. Εχουμε πολλές φορές διαπιστώσει, ότι τα ελληνικά μίντια δεν κατέχουν τον μεθοδολογικό κανώνα της διαφοροποίησης. Αυτό ισχύει και για τους περισσότερους Ελληνες πολιτικούς.

κ ) Προγνωστικότητα ως σημαντικός μεθοδολογικός κανόνας. Και όμως, αυτός ο κανόνας δεν εφαρμόζεται ή πιό εύστοχα , δεν είναι στην Ελλάδα της επιπολαιότητας και ρηχότητας  γνωστός. Στη νεοελληνική νοοτροπία επικρατεί η παρελθοντολογία και σε ό,τι αφορά το παρόν, λείπουν η συστηματικότητα, η οργανοτικότητα και η μεθοδικότητα, ενώ με το μέλλον ασχολείται τουλάχιστον η Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα το οποίο είναι από ψυχολογική άποψη απαραίτητο.

Αλλά το παρόν εστιάζεται μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Από το παρελθόν βγάζουμε διδακτικά συμπεράσματα για το παρόν, το οποίο πάλι είναι η αφετηρία για την συστηματική προετοιμασία του μέλλοντος, όπως αυτό όντως συντελείται στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Ειδικές ομάδες επιστημόνων, διαλεγμένων σύμφωνα με αυστηρότητα αξιοκρατικά κριτήρια, ασχολούνται συστηματικά και επί πολλά έτη με προγνωστικές μελέτες , τις οποίες  οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν και δη ανεξάρτητα από κομματικά μικροσυμφέροντα, γιατί πρόκειται για το εθνικό συμφέρον. Ακόμη και αριστούχοι σπουδαστές εχουν την δυνατότητα μέσω των υπεύθυνων πανεπιστημιακών να συμβάλλουν με τις διπλωματικές και διδακτορικές διατριβές τους στην διοργάνωση των προγνωστικών μελετών. Η έναρξη των μελετών συντελείται τουλάχιστον πεντε έως δέκα και περισσότερα έτη προ των αναμενομένων εξελίξεων.
Από δική μας εμπειρία διαβεβαιώνουμε , ότι σε ιδιαίτερα σπουδαίες υποθέσεις αρχίζουν οι μελέτες 15 έως 20 έτη πριν.

Αυτό ισχύει πρωτίστως για πολύ δύσκολα θέματα των διεθνών σχέσεων . Στα πλαίσια των προγνωστικών μελετών προετοιμάζονται βαθμιαία εναλλακτικές λύσεις ( όχι μόνον αυτό το ανεπαρκέστατο και γελοίο  „Plan Β“, αλλά τουλάχιστον τέσσερες εκδοχές ). Ετσι εφαρμόζονται ειδικές μέθοδοι των διπλωματικών διαπραγματεύσεων .

Ας αναφέρουμε ενα σημαντικό παράδειγμα. Στα μέσα της δεκαετίας του 70 του περασμένου αιώνα έχουν λάβει χώραν οξείες αντιπαραθέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας λόγω των „πετρελαίων „ του Βορείου Αιγαίου. Κανονικά θα έπρεπε ήδη τότε να αρχίσουν συστηματικές και πολυετείς έρευνες και για άλλα προβλήματα του Αιγαίου.

Εχουμε όμως την εντύπωση , ότι στην Ελλάδα γίνονται όλα τα σπουδαία πράγματα άκρως επιπόλαια και στα γρήγορα χωρίς προετοιμασία και σχεδιασμό, αλλά μεγαλόστομα και με τον συνηθισμένο νεοελληνικό υπερεξυπνακισμό. Οφθαλμοφανώς λείπουν μεταξύ άλλων η δυναμικότητα, η αντοχή, η υπομονή και η επιμονή.

λ ) Ρεαλιστικότητα ως κανόνας. Αυτός βασίζεται στην επίγνωση των ιδίων ικανοτήτων, αλλά ταυτόχρονα και των ατελειών και δεν επιτρέπει την ολέθρια σύγχιση  της πραγματικότητας  με τις επιθυμίες ή με τις ονειρώσεις ( π.χ. η Ελλάδα ως “Δανία του Νότου” ή ο δήθεν σκοπός μερικών πολιτικών να κάνουν “την Ελλάδα μεγάλη και δυνατή”).  Αυτό ισχύει για  τον ανθρωπο, το έθνος , την κυβέρνηση και για τον πολιτικό.

Από μία ρεαλιστική θέαση της  νεοελληνικής  νοοτροπίας απορρέει το συμπέρασμα, ότι το αντίθετο του ρεαλισμού και δη ο σουρεαλισμός αποτελεί ένα από τα καθοριστικά αρνητικά χαρακτηριστοικά γνωρίσματα ( Ιδέ στο Μπλογκ τα άρθρα: “Περί του νεοελληνικού σουρεαλισμού”, “Ευρωπαϊκή αντικειμενικότητα  vs ελληνικού σουρεαλισμού” ). Μία ιδιαίτερη έκφανση του  σουρεαλισμού είναι  η αμετροεπής υπεραυτοεκτίμηση και η τελεία υποτίμηση των άλλων ανθρώπων και εθνών ως αποκορύφωμα της νεοελληνικής παράνοιας.

———————————————————

Ερωτήματα
1. Ποιες είναι οι κύριες αιτίες για τον ξεπεσμό της Ελλάδας σχεδόν σε ένα failed state ?2. Ποιός φταίει για την πολυσύνθετη κρίση ; 3. Τί εννοούμε συγκεκριμένα με την έκφραση “από το εξωτερικό” ; τον Απόδημο Ελληνισμό ή την ΕΕ ή και τα δύο μαζί ;4. Εάν σκεφτόμαστε τον Απόδημο Ελληνισμό, ποιοί θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην πραγματοποίηση της “Αναγέννησης” ; Οι πολιτικοί ανά τον κόσμο ή οι επιχειρηματίες ή οι επιστήμονες ( οι εκπρόσωποι ποιών επιστημών ;)

5. Πώς  οι Ελληνες του εξωτερικού θα συμπράξουν ; ως πολιτικοί, ως μέλη κυβέρνησης, ως σύμβουλοι ή ως  πανεπιστημιακοί ;
6. Ποια ηλικία θα ήταν κατάλληλη ;

Κανονικά θα μπορούσε να συγγράψει κανείς ολόκληρη διδακτορική διατριβή η ένα μεγάλο δοκίμιο επί του θέματος.
Θα κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε στα τεθέντα ερωτήματα αυτονοήτως στα πλαίσια ενός σχολίου σε εφημερίδα.

1. Η κρίση της Ελλάδας αναδεικνύει διαφορετικές διαστάσεις (οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, εθνοψυχολογική, αξιακή (νοοτροπία) και ιστοριοπαραδοσιακή.

Δηλαδή πρόκειται για ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, το οποίο στην ουσία αποτελεί ένα σύστημα, στο οποίο τα αναφερθέντα στοιχεία είναι μέσω αλληλουχιών , αλληλοεπιδράσεων και αλληλοεξαρτήσεων μεταξύ τους στενά συνδεδεμένα.
Ακριβώς αυτό κάνει την κρίση δυσεπίλυτη , εν τω μεταξύ και επικίνδυνη.

Αλλά κάθε φαινόμενο εμπεριέχει έναν πυρήνα ( punctum quaestionis). Στην περίπτωσή μας αποτελούν η Κοσμοαντίληψη και η Εικόνα του Ανθρώπου της Ορθοδοξίας τον καθ εαυτού πυρήνα της κρίσης και γενικά εδώ και διακόσια έτη των διαχρονικών εθνικών παθογενειών. Και τα δύο προέρχονται από την ορθοδοξοβυζαντινή, δηλαδή από την ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ παράδοση και είναι τελείως παρωχημένα.

Αν και έχουν παρέλθει δύο αιώνες από την εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους, παραμένει η Ελλάδα μία ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ή πιο σωστά, μία ΒΑΛΚΑΝΟΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΗ χώρα. Αυτό σημαίνει, ότι η σημερινή Ελλάδα δεν ανήκει ακόμη στην Ευρώπη του ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ, τον οποίο αντιμετωπίζουν ο ορθόδοξος κλήρος και οι θεολόγοι του με θανάσιμο μίσος.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά και τεχνολογικά καθυστερημένη ορθόδοξη Ρωσία καθώς και στις άλλες χώρες με ορθόδοξη παράδοση.

2. Για την κρίση ύστερα από την απομάκρυνση της στρατιωτικής χούντας από την την εξουσία είναι υπαίτιοι πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ λόγω της ολέθριας οικονομικής πολιτικής των υπέρογκων δανείων για μικροπολιτικούς σκοπούς και ιδιαιτέρως ο Ανδρέας Παπανδρέου και η Νέα Δημοκρατία ύστερα από την “ΠΑΣΟΚοποίησή” και ιδιαιτέρως ο Κώστας Καραμανλής που συνέχισε την πολιτική της επίπλαστης ευημερίας επί τη βάσει αστρονομικών δανείων.

3. Με την έκφραση “από το εξωτερικό” θα ήταν προτιμότερο να εννοουμε τον απόδημο Ελληνισμό σε συνδυασμό με την Ευρωπαϊκή Ενωση, εν μέρει και τις ΗΠΑ.
Και στο παρελθόν έπαιξε ένας παρόμοιος συνδυασμός καθοριστικό ρόλο ( Φιλική Εταιρεία και Ρωσία, Ναυμαχία του Ναυαρίνου και απελευθερωτικός αγώνας γενικά, Μεγάλες Δυνάμεις και Καποδίστριας). Οι ημιβάρβαροι των Βαλκανίων τον έχουν δολοφονήσει.
Σε μιαν άλλη περίπτωση έχουν οι τότε Ελληναράδες εκδιώξει τον Οθωνα και τους Βαυαρούς, οι οποίοι έχουν μεταξύ άλλων εμπεδώσει τις κρατικές δομές της Ελλάδας.

4. Πρωτεύοντα ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν επιτυχείς επιχειρηματίες με πολιτική εμπειρία ή πολιτικοί πρώην επιχειρηματίες που είναι οικονομικά ανεξάρτητοι.
Κατόπιν έπονται διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί, οι οποίοι διαθέτουν εμπειρία ως ειδικοί σύμβουλοι η ως ανώτεροι συνεργάτες κυβερνήσεων ή διεθνών οργανισμών.
Κατάλληλοι είναι πρωτίστως οι εκπρόσωποι των οικονομικών εν μέρει και των σύγχρονων πολιτικών επιστημών και οι ειδικοί γύρω από την διοίκηση.

5. Η conditio sine qua non είναι η μη εμπλοκή σε κομματικά ζητήματα που στην ελληνική παράδοση σημαίνουν πρωτίστως διαμάχες, συγκρουσιασμούς, ραδιουργίες και πολιτικά μίση.
Θα ήταν σε θέση να προσφέρουν υπό την ιδιότητα του ειδικού συμβούλου, μέσω γνωματεύσεων, ως μέλη κυβέρνησης, ως πρωθυπουργοί , στην ανωτάτη παιδεία, στην τοπική διοίκηση κλπ.

6. Οι ήδη συνταξιούχοι θα ήταν κατάλληλοι ως ειδικοί σύμβουλοι και ως πραγματογνώμονες. Αμφιβάλλουμε, εάν αυτοί θα ήταν διατεθειμένοι να αναλάβουν καθήκοντα σε καίρειες θέσεις.

7. Η βοήθεια από το “εξωτερικό” είναι εφικτή μόνον , εάν οι Ελλαδικοί από το ένα μέρος θέλουν πράγματι να βοηθηθούν ( δέον να υπερβούν τον περιβόητο υπερεξυπνακισμό) και ο Απόδημος Ελληνισμός από το άλλο μέρος είναι διατεθειμένος να παράσχει βοήθεια.

Το τελευταίο δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Ζούμε σε αξιοκρατικά συστήματα (αγάπη στην εργασία, κανώνας της επίτευξης κλπ. ως ύψιστες αξίες), ενώ στην Ελλάδα επικρατούν η ευνοιοκρατία, η φαυλοκρατία και η διαφθορά σε όλους τους τομείς της ζωής.
Μία επιστροφή θα σήμαινε για μας κατ αρχάς ένα ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ σόκ.

-  Προσθήκη : Γενικά θα λάβει χώραν η “Αναγέννηση” όταν ωριμάσουν οι εσωτερικές συνθήκες στην Ελλάδα (εξευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός, εξορθολογισμός, ), και όταν διατηρηθεί στον Απόδημο Ελληνισμό η ελληνική εθνική συνείδηση. Καθημερινή (18.9.16)

———————————————————-

Μεθοδική, Μεθοδολογία (Διάλογος με κάποιον)

Η συγχρονη Μεθοδολογία έχει εμπεδωθεί στη Γερμανία (Kant, Hegel et alt.) και είναι διαδεδομένη κυρίως στις ΗΠΑ, στην Γερμανία, στην Σουηδία, στην Αυστρία και στην Ελβετία.

Στην γερμανική επιστημονική γλώσσα χρησιμοποιούνται οι εξής όροι : Μέθοδος, Μεθοδική, Μεθοδολογία. Εχω την εντύπωση, ότι εσείς εννοείτε μάλλον την Μεθοδική και όχι τη Μεθοδολογία. Η Μεθοδική μπορεί να υπάρχει και χωρίς τη Μεθοδολογία.

Εχω κάνει μερικές φορές την δυσάρεστη εμπειρία , ότι λόγω διαφορετικών γλωσσών προκύπτουν παρεξηγήσεις και με άλλους όρους, όπως π.χ. εθνικισμός. γνωσιοθεωρία , επιστημολογία κτλ. Καθημερινή (4.9.15)

————————————————-

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ανήκει στους καθοριστικούς κανόνες της Γενικής ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών (ένας από τους πανεπιστημιακούς κλάδους μου) σχεδόν σε όλες τους επιστημονικούς κλάδους καθώς και στην πρακτική πολιτική, όπου αποκλείεται τελείως η επίλυση συνθέτων και πολυεπίπεδων προβλημάτων εν μία νυκτί και εν ριπή οφθαλμού.

Η εφαρμογή του κανώνα της Διαδικασίας προϋποθέτει πρωτίστως, εργατικότητα, οργανοτικότητα, υπομονή, επιμονή, μεθοδικότητα, συστηματικότητα και προγνωστικότητα.

Καθημερινή (10.3.16)

————————————————–

Εξέλιξη , Μία διαδικασία

Η εξέλιξη είναι όντως μία άκρως σύνθετη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ .
Δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος του παρακάτω βιβλίου μου εμπεριέχει τον όρο διαδικασία : Cuestiones teoricas fundamentales del PROCESO de las normas internacionales, 1989, ISBN 958-96666-2-0.

Η καγκελάριος της Γερμανίας A. Merkel, επιστήμονας και πολιτικός, χρησιμοποιεί τέτοιους όρους συχνότατα. Ετσι είναι η πρώτη πολιτικός της Γερμανίας που έχει εισαγάγει επιστημονικούς όρους στην πολιτική. Καθημερινή (9.3.16)

——————————————————————————–

Ελλειψη επιστημονικής Μεθοδολογίας

Μία γενική παρατήρηση : Συχνά διαπιστώνω στα κείμενα σε ελληνικές εφημερίδες ακόμη και σε βιβλία έλλειψη της αυστηρής λογικής σκέψης και γενικά της επιστημονικής Μεθοδολογίας καθώς και σοβαρών γνώσεων περί του εκάστοτε αντικειμένου. Χωρίς όμως αυτές τις προϋποθέσεις δεν μπορεί να γίνει ένας σωστός διάλογος.

Γι αυτό υπερτερούν η επιπολαιότητα, η ρηχότητα ο υποκειμενισμός -βολονταρισμός, ο γελοίος  υπερεξυπνακισμός και ο ολέθριος νεοελληνικός συγκρουσιασμός. To Βήμα (29.7.14.)

——————————————————————————————————————————————————-Εννοιες Επιστημονικοι Οροι

Σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους υπάρχουν ειδικοί που είναι σε θέση ύστερα από απαραίτητες μελέτες βάθους να προσδώσουν σε σχετικά νέα φαινόμενα έννοιες που αντικατοπτρίζουν το punctum quaestionis και ύστερα από την ανάλογη εμπέδωση και διεθνή αναγνώρτιση χρησιμοποιούνται ως termini scientifici και ειδικό επιστημονικό εργαλείο της επιστημονικής σκέψης και ιδιαιτέρως περαιτέρω βασικών επιστημονικών μελετών.Καθημερινή (22.7.18)

—————————————————————————-

Το  “Η αυτό ή εκείνο” δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πιό λογική και έξυπνη είναι η άποψη του μεγάλου κινέζου φιλόσοφου Κονφούκιου : “Και αυτό και εκείνο”, στην περίπτωσή μας “Και κέρδος και ενάρετος” ( ήδη σχεδόν το ίδιο από Ομηρο  (“άλλοτε μεν τε κακώ [...] άλλοτε δ’ εσθλώ”, και Σοφοκλή : “τοτέ μεν κακόν, άλλοτ’ επ’ εσθλόν έρπει”.

 

 

Νοοτροπία (Βόρειοι και Νότιοι Ευρωπαίοι, Γαλλοι και Γερμανοί, Βαυαροί, Ελληνες, Τούρκοι

Ευρώπη, Βορράς-Νότος, Διαφορετικές νοοτροπίες

Οι κλιματικές συνθήκες, η παράδοση και η θρησκεία έχουν επιδράσει σημαντικά και στην διαμόρφωση της διαφορετικής νοοτροπίας μεταξύ των Βόρειων και των Νότιων ευρωπαϊκών λαών.

Εδώ πρόκειται για νηφάλιες διαπιστώσεις στηριζόμενες σε γνώσεις των εν τω μεταξύ υπερεξελιγμένων νευρωεπιστημών, οι οποίες όπως φαίνεται δεν λαμβάνονται ουδόλως υπ όψη από μερικούς καθυστερημένους οπαδούς της Αριστεράς, οι οποίοι επισημαίνουν μόνον τον κοινωνικό παράγοντα στην διαμόρφωση του εθνοχαρακτήρα. Απο το άλλο μέρος είναι μη επιστημονικό να αναφέρεται μόνον ο ρόλος των νευρώνων. Η διαλεκτική μέθοδολος ( Hegel ) απαιτεί την θεώρηση όλων των προαναφερθέντων παραγόντων καθώς και άλλων στην στενότατη αλληλοεξάρτηση και αλληλοεπίδρασή των.

Παρακάτω αναφέρονται μόνον τα πιό σπουδαία χαρακτηριστικά στοιχεία της νοοτροπίας :

( Προτεσταντικός ) Βορράς :

εργατικότητα ως τρόπος ανθρώπινης αυτοπραγμάτωσης, δυναμικότητα, αντοχή, ισχυρή θέληση, υπομονή, επιμονή, πειθαρχία, αυτοπειθαρχία, οργανοτικότητα, συστηματικότητα, μεθοδικότητα, αποτελεσματικότητα, κοινωνική, κρατική και νομική συνείδηση, συνείδηση της υπευθυνότητας για το σύνολο, προτεραιότητα του γενικού έναντι του ατομικού συμφέροντος κλπ.

Νότος :

Αρχή της απόλαυσης της ζωής, κανόνας της ήσσονος προσπάθειας, έλλειψη δυναμικότητας, αντοχής, ισχυρής θέλησης, υπομονής, επιμονής, πειθαρχίας και αυτοπειθαρχίας, οργανοτικότητας, συστηματικότητας, μεθοδικότητας, αποτελεσματικότητας, κοινωνικής , κρατικής και νομικής συνείδησης, της υπευθυνότητας  κτλ. ( τα αντίθετα του Βορρά ), ευστροφία, δημιουργικότητα, εξελιγμένη σεξουαλικότητα.

Εν κατακλείδι :

Η νοοτροπία των Βορείων Ευρωπαίων ανταποκρίνεται ιδανικά στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας και του αστικού κράτους, ενώ η νοοτροπία των Νοτίων είναι σε γενικές γραμμές ιδανική για την απόλαυση της ζωής και τελείως ακατάλληλη για τις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής ( Ιδέ εκτενώς στο Μπλογγ μου τις μελέτες και τα άρθρα : „“Γαλλία, Γερμανία, Διαφορετικές Νοοτροπίες“, „ Γαλλία, Γερμανία, Διάλογος με Αμερικανό ειδικό“, „Ελληνες και Γερμανοί, Διαφορετικές νοοτροπίες“, „Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“.
Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο ( Καθημερινή , Το Βήμα, Τα Νέα, Πρώτο Θέμα, iefimerida).

——————————————————

Γερμανοί, Νοοτροπία

Είμαι πεπεισμένος, ότι το εξής κείμενο μπορεί να συμβάλλει κάπως στην κατανόηση της εθνικής νοοτροπίας των Γερμανών, μια που στην Γερμανία ζούν από δεκαετίες πάνω από 350 χιλιάδες Ελληνες και εκτός τούτου χιλιάδες νέοι Ελληνες έρχονται λόγω της κρίσης για εργασία. Αν θέλουν να είναι επιτυχείς, τους συνιστώ να ρίξουν στην κάλαθο των αχρήστων ιδιαιτέρως τις προκαταλήψεις εναντίον του γερμανικού λαού.
Το κείμενο στηρίζεται σε ειδικά βιβλία ιστορικών, εθνολόγων και ψυχολόγων Γερμανών, στην γνώση της ιστορίας, του πολιτισμού και της κουλτούρας των Γερμανών και σε δική μου εμπειρία στα παρελθόντα 55 έτη συμβίωσης σε υπεύθυνες θέσεις (π.χ. σαν σεφ, έχουν άλλη συμπεριφορά !).
Ποιές συνθήκες έχουν διαμορφώσει τη νοοτροπία των Γερμανών ;

α ) Σκληρό κλίμα στον Βορρά , ήπιο κλίμα στην Μεσόγειο. Ο homo sapiens sapiens ζει στην Ευρώπη εδώ και 42 χιλιάδες έτη. Το κλίμα έχει διαμορφώσει τον χαρακτήρα και τις συνήθειες των αθρώπων. Στον Βορρά τους έκανε ποιό εργατικούς, δυναμικούς και με τεράστια αντοχή ( άνδρες και γυναίκες ) σε αφάνταστο βαθμό για τους Νότιους Ευρωπαίους.. Το κύριο πρόβλημα των Βορείων ήταν πως να επιζήσουν. Έτσι έγιναν αυτοί ποιό εφευρετικοί, πειθαρχικοί και ανέπτυξαν οργανωτικές ικανότητες. Εκτός τούτου ήταν και είναι ολιγόμιλοι. Στον Νότο ήταν η φύση ποιό απλόχερη, και οι άνθρωποι είχαν λόγω του κλίματος την ευκαιρία μίας έντονης κοινωνικής ζωής επί τη βάσει της συνομιλίας κλπ.

β ) Ήδη στον Μεσαίωνα τους δίδαξε ο Προτεσταντισμός, ότι η φιλοπονία και η επίτευξη είναι κάτι το πολύ θεάρεστο. Αυτό το ενστερνίσθηκαν. Η εργατικότητα είναι ιερόν καθήκον και ταυτόχρονα συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους, ανεξάρτητα από το είναι πιστοί ή αθεϊστές (πλειοψηφία).

γ ) Ειδικά στην Γερμανία έχουν οι “Πρωσσικές αρετές” όπως π.χ. η πειθαρχία, η αυτοπειθαρχία, η τάξη, η σεμνότητα κλπ. ασκήσει μεγίστη επίδραση στους ανθρώπους.

δ ) Η ταχεία εκβιομηχανοποίηση της Γερμανίας στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αι. ενδυνάμωσε τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, αλλά ταυτόχρονα έκανε τους Γερμανούς ολίγον τι βραδυκίνητους και υπήκοους με την αρνητική σημασία της λέξης, αλλιώς δεν θα ήταν σύμφωνοι με τον Χίτλερ. Στους Έλληνες δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Παρακάτω αναφέρονται συνοπτικά τα προσόντα και τα ελαττώματα των Γερμανών.

Προσόντα

Εργατικότητα ( μέσο της ανθρώπινης αυτοεκπλήρωσης), δυναμικότητα, δυνατή αντοχή, δυνατή βούληση, αξιοπιστία, υπεραναπτυγμένη ικανότητα οργάνωσης, εμβρίθεια, προτεραιότητα της λογικής έναντι των συναισθημάτων, νηφαλιότητα, κρατική και νομική συνείδηση, αναγνώριση του συμφέροντος του συνόλου, αγάπη στην τάξη.

Ελαττώματα

Ξενοφοβία, έλλειψη της ανεκτικότητας έναντι ηλικιωμένων, παιδιών και αρρώστων, υπερεθνικισμος, εθνική αλαζονεία, πνευματική βραδυκινησία, κλίση στην επιθετικότητα, έλλειψη της αυτοπεποίθησης , της φιλοξενίας, της αισθητικής ( είναι χοντρoκομμένοι), δυνατός εθισμός στον αυταρχισμό, υπερεκτίμηση της τυπικότητας, υποανάπτυκτη σεξουαλικότητα ( άνδρες συμπλεγματικοί , όχι οι γυναίκες), έλλειψη της “χρυσής τομής» (εθνικά ζητήματα στο παρελθόν).
(Ιδέ εδώ στο Μπλογγ επίσης τις μελέτες «Γερμανοί, Προέλευση», «Γερμανοί . Αρχαίοι, Σημερινοί».

Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά  στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής.

—————————————————–

Γάλλοι και Γερμανοί, Διαφορετικές Νοοτροπίες

Η Γαλλία μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως για αυτό διαπιστώνουμε με μεγάλη λύπη το γεγονός ,ότι αυτή η παραδοσιακά φιλική μας χώρα έπαψε πλέον από δική της υπαιτιότητα να είναι ηγέτιδα ευρωπαϊκή δύναμη στα πλαίσια της ΕΕ. Στην πραγματικότητα η Γερμανία είναι η μόνη ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη , αν και αυτή δεν το επιδιώκει.

Συγκεκριμένες εθνολογικές γνώσεις περί την νοοτροπία των λαών είναι απολύτως απαραίτητες , για να γίνει η αποκρυπτογράφηση των δηλώσεών των πολιτικών
τους εφικτή.

Κάτωθι αναφέρονται μόνο μερικά βασικά
χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νοοτροπίας των Γάλλων και των Γερμανών, χωρίς να εξετασθούν λόγω χώρου οι πολυσύνθετοι λόγοι.

Γάλλοι ( Μεσογειακοί )

α) Πλεονεκτήματα : Ατομικότητα, , ελευθεροφιλία, εύστροφοι, πολιτισμένοι τρόποι συμπεριφοράς, ξεστοί, ελευθεροφιλία με τάση όμως προς την αναρχία
(βίαιες απεργίες των Γάλλων αγροτών και των αλιέων).

β) Ελαττώματα : αρχή της ήσσονος προσπάθειας, εργασία μόνον ως μέσον για το ζείν, λίγη πειθαρχία και αυτοπειθαρχία, πολυλογία, συχνά λόγια του αέρα,
μεγαλοστομία ( κελτική παράδοση από την εποχή των Δρουϊδων ), κολακία ( μοιράζουν εύκολα και αφειδώς τσάμπα επαίνους και κομπλιμέντα στους
«υποδεέστερους» λαούς), υπεραναπτυγμένη εθνική υπερηφάνεια με τάση προς τον ( αρνητικό) εθνικισμό, υπερεκτίμηση του σχήματος σε σύγκριση με την
ουσία, αίσθημα προ λογικής, έλλειψη δυναμικότητας και αντοχής κτλ.
Διαπιστώνουμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με εμάς τους Ελληνες, για αυτό τους συμπαθούμε ιδιαιτέρως.

Γερμανοί ( Βόρειοι )

α) Πλεονεκτήματα : Εργατικότητα (εργασία ως αυτοσκοπός και ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση ),συστηματικότητα, μεθοδικότητα, οργανοτικότητα, αποτελεσματικότητα, αξιοπιστία , αφάνταστη δυναμικότητα, τρομερή αντοχή (άνδρες και γυναίκες), λίγα λόγια και πολλά εργα, σεμνότητα ( καμία επίδειξη πλούτου), πειθαρχία και αυτοπειθαρχία, αυτοσυγκράτηση.

β) Ελαττώματα : εσωστρεφικοί, τάση προς επιθετικότητα και (αρνητικό) κρυπτοεθνικισμό, εν μέρει κομπλεξικοί ( ιστορικοί λόγοι), χοντροκομμένοι στην συμπεριφορά, έλλειψη αισθητικής ( ιδίως οι άνδρες ),
υποτίμηση του σεξουαλισμού ( μόνον οι άνδρες ! ), ολίγον τι βραδυκίνητοι.

Φυσικά υπάρχουν και στους δύο λαούς και εξαιρέσεις
και εκτός τούτου διαδραματίζονται και μεταλλαγές της νοοτροπίας .
Είναι αυτονόητο, ότι οι Γεμανοί είναι στους περισσότερους Ελληνες a priori όχι τόσο συμπαθητικοί.

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο ( Το Βήμα, Καθημερινή, Τα Νέα, Πρώτο Θέμα).

————————————————————–

Βαυαροί, Νοοτροπία

Οι Βαυαροί κληρονόμησαν από τους Κέλτες την καλοφαγία έως λαιμαργία (Ιδέ και παροιμία των Σαξώνων : :” Du frißt wie ein Bayer und scheißt wie ein Reiher” : «Καταφροχθίζεις σαν
Βαυαρός και χαί… σαν ψαροφάγος» (πουλί)) , την αθυροστομία και την μεγαλοστομία, από τους Γερμανούς την παροιμιώδη πνευματική βραδυκινησία και τον συγκρουσιακό χαρακτήρα, το ευέξαπτο και γενικά το τεμπεραμέντο από τους Σύρους. Δημοσιευθέν στο Βήμα (ηλεκτρονική έκδοση ).

Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τουρκικής νοοτροπίας είναι τα εξής :

α) Πλεονεκτήματα : φιλοξενία, πειθαρχία, σεβασμός των ηλικιωμένων, αγάπη στα παιδιά τους .

β) Μειονεκτήματα : προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, εθισμός
στις υπόνοιες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, στην (περιβόητη ανατολίτικη) μεγαλοστομία, στην αθυροστομία, στον τσαμπουκαλίκι (νταηλίκι)   και στον βολονταρισμό, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση,υπερεθνικισμός.

Συμπέρασμα : Η Τουρκία είναι μία ανατολίτικη χώρα, και οι Τούρκοι είναι στην πλειονότητά τους ανατολίτες , όχι σύγχρονοι Ευρωπαίοι.

Παρατήρηση : Σε ό,τι αφορά τα μειονεκτήματα, σημειώνονται κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα με τον μέσο Νεοέλληνα, ο οποίος είναι βαλκανοανατολίτης.

Καθημερινή (15.3.17)

————————————————————-

Διατί κάνω αναλύσεις του βασικού κώδικα συμπεριφοράς Ελλήνων πολιτικών ;

Οι αναλύσεις δεν είναι αυτοσκοπός.
Ετσι προετοιμάζω συστηματικά εδώ και δεκαετίες δίπλα στα καθαρώς επιστημονικά συγγράμματα στους πανεπιστημιακούς κλάδους μου και μία μεγαλύτερη μελέτη γύρω από τη νεοελληνική νοοτροπία, στην οποία ανήκει ως ιδιαίτερο κεφάλαιο και ο βασικός κώδικας συμπεριφοράς των πολιτικών μας όλων των αποχρώσεων.

Αν έχετε χρόνο, μπορείτε να επισκεφθείτε το Μπλογκ μου, όπου αποθηκεύονται μερικές επιστημονικές, αλλά πρωτίστως εκλαϊκευμένες επιστημονικές μελέτες καθώς και δημοσιογραφικά άρθρα (περίπου 700)

Στις μελέτες αποτελούν ποσότητα και ποιότητα μία διαλεκτική ενότητα (Hegel).

Καθημερινή ( 3.2.16)

Νεοελληνική Νοοτροπία (Επιγραμματικά) :

α) Προσόντα:

Αγάπη στην ελευθερία, αυτοπεποίθηση, υπερηφάνεια, φιλότιμο, πνευματικη διαύγεια ( ευστροφία ), δημιουργική φαντασία, επικοινωνικότητα, ενθουσιασμός , ανεκτικότητα, αισθητικότητα, αγάπη στην οικογένεια, σεβασμός των ηλικιωμένων, εξελιγμένη σεξουαλικότητα και αισθησιασμός, τεμπεραμέντο, υπεραναπτυγμένη φιλοξενία.

β) Ελαττώματα :

Τάση στην απειθαρχία, στον χαοτισμό και στην φυγοπονία ( αρχή της ήσσονος προσπάθειας , δηλαδή φυγοπονία) , έλλειψη της δυναμικότητας , της αντοχής και της αίσθησης του συμφέροντος του συνόλου, ατομικισμός και εγωϊσμός, έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής, της νομικής και της φορολογικής συνείδησης, παραλογικά υπεραναπτυγμένη εθνική συνείδηση, προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, σύγχιση των φαντασιώσεων με την πραγματικότητα, εθισμός στις σπέκουλες, στις υπόνειες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, στον βολονταρισμό και στον ενοχλητικό υπερεξυπνακισμό, υποανάπτυκτη ικανότητα της οργάνωσης, δυνατή ροπή στην δημαγωγία, στον λαϊκισμό και στην επιπολαιότητα, αναξιοπιστία, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα της υπευθυνότητας, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση, οικογενειοκρατία, νεποτισμός και δυνατή ροπή στην διαφθορά (πρωταθλητές στην Ευρώπη). Το Βήμα (2016)

—————————————————

Τούρκοι, Νοοτροπία

Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τουρκικής νοοτροπίας είναι τα εξής :

α) Πλεονεκτήματα : φιλοξενία, πειθαρχία, σεβασμός των ηλικιωμένων, αγάπη στα παιδιά τους .

β) Μειονεκτήματα : προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, εθισμός
στις υπόνοιες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, στην (περιβόητη ανατολίτικη) μεγαλοστομία, στην αθυροστομία, στον τσαμπουκαλίκι (νταηλίκι)   και στον βολονταρισμό, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση,υπερεθνικισμός.

Συμπέρασμα : Η Τουρκία είναι μία ανατολίτικη χώρα, και οι Τούρκοι είναι στην πλειονότητά τους ανατολίτες , όχι σύγχρονοι Ευρωπαίοι.

Παρατήρηση : Σε ό,τι αφορά τα μειονεκτήματα, σημειώνονται κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα με τον μέσο Νεοέλληνα, ο οποίος είναι βαλκανοανατολίτης.

Καθημερινή (15.3.17)

————————————————————————-

Βόρειοι και Νότιοι Ευρωπαίοι

Εγείρονται σημαντικά ερωτήματα

α) Διατί (φιλοσοφικό) είναι οι  Βόρειοι λαοί ( Σουηδοί, Ολλανδοί, Γερμανοί, Αυστριακοί) τόσο επιτυχείς ;

β) Τί (θεωρητικό) μπορούμε να παραλάβουμε από αυτούς ;

γ) Πως (μεθοδικό) μπορούμε να βγάλουμε τα σωτήρια συμπεράσματα για εμάς ;

δ) Διατί η Ελλάδα αγγίζει ήδη τα όρια ενός failed state (αποτυχημένου κράτους) ;

ε) Ποιόν ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν στην ανοικοδόμηση μίας σύγχρονης και επιτυχημένης χώρας εξέχοντες Ελληνες που ζουν σε αυτές τις χώρες ; Εχει αποδειχθεί, ότι οι γηγενείς Νεοέλληνες είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ανίκανοι και διεφθαρμένοι να εκμοντερνίσουν την Ελλάδα.Αυτή είναι η τραγική αλήθεια.Το  Βήμα (1.9.15)

Ευρωπαϊκοί Λαοί Προελευση, Ινδοευρωπαίοι (“Αρία Φυλή”) , Ευρώπη, Μεγάλες οικογένειες φύλων και λαών (Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι), Εθνογένεση λαών ( Γάλλοι, Ιταλοί, Καταλάνοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Κροάτες, Μαυροβούνιοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Ούγγροι, Αγγλοι, Σκώτοι, Ουαλοί (Επιγραμματικά)

Περι την  καταγωγή των Ινδοευρωπαίων (Θεωρίες)

Στα παρελθόντα ακριβώς 55 έτη έχω διαβάσει τις εξής θεωρίες περί της προέλευσης των Ινδοευρωπαίων : α) Κατάγονται από τον Βορρά. Αντιεπιστημονική “Θεωρία”, καθαρώς γερμανική. β) Κατάγονται από την Βαλτική. Οπως στο α). γ) Προέρχονται από τη Μικρά Ασία. Είναι γνωστό , ότι μόνον οι γεωργικοί πληθυσμοί προέρχονται από την Βόρεια Συρία, Βόρειο Ιράκ και την Ανατολική Μικρά Ασία. δ) Προέρχονται από τις νοτιορωσικές στέπες μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θαλάσσης.

Γιατί είναι αυτή η Θεωρία για εμέ πειστική ; 1. Οι πληθυσμοί των προαναφερθεισών  χωρών άρχισαν λόγω αλλαγής κλίματος (υδρολειψία) να μετακινούνται προς δύο κατευθύνσεις και πρωτίστως προς Δύση, όπου (Κεντρική Ευρώπη, πρωτίστως σημερινή Ουγγαρία) υπήρχαν απέραντα βοσκοτόπια. Εκεί συγχωνεύθηκαν με τους αγροτικούς πληθυσμούς. 2. Εως τις αρχές του Μεσαίωνα ζούσαν στην Κεντρική Ασία ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί (π.χ. οι Τοχάρες). Ούτως ή άλλως κατοικούσαν στις νοτιορωσικές στέπες αποδεδειγμένα ήδη προ πέντε  χιλιάδων ετών ινδοευρωπαϊκά φύλα, τα οποία κατευθυνόνταν πρωτίστως προς την Ευρώπη αλλά μερικές φορές και προς τη Νότια Ασία. 3. Οι ειδικοί γλωσσολόγοι έχουν αποδείξει ότι οι φορείς των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών στην Μικρά Ασία ήδη προ 4 χιλιάδων ετών έχουν προέλθει από την περιοχή των Καρπαθίων (π.χ οι Χιττίτες και οι Πρωτοαρμένοι, όχι οι γηγενείς Ουραρτού). 4. Στην παράδοση των πολλών ιρανικών φύλων υπήρχαν στην αρχαιότητα γραπτές αναφορές περί του τόπου προέλευσής των. Ηδη προ 4 χιλιάδων ετών έχουν παραλάβει οι Σατεμ -Ινδοευρωπαίοι την γραφή από τους πρώτους μεγάλους πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας στη Μεσοποταμία. Η προέλευση των ιρανικών φύλων από τις νοτιορωσικές ρωσικές στέπες είναι αναμφισβήτητη. Από τους πολεμικούς έφιππους νομάδες έγιναν σχετικά γρήγορα γεωργοί. iefimerida (9.12.15) ————————————————————————————————————————————————————

Τα μεταναστευτικά κύματα των νομάδων από τις στέπες, μεταξύ Ευξείνου Πόντου και Κασπίας Θάλασσας, που έφθασαν στην Κεντρική Ευρώπη πριν από 4.800 έως 3.700 χρόνια, έφεραν μαζί τους για πρώτη φορά τα βακτήρια της πανώλους (πανούκλας) στην Ευρώπη.Βήμα25.11.17. Από Max-Plank-Institut.

——————————————————————————————————————————————————–

Η “Θεωρία” περί την “Αρία φυλή”

αποτελεί μίαν αντιεπιστημονική φαντασίωση των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ουδεμία σχέση με τους ARYAS, λέξη που σημαίνει στα αρχαία Ιρανικά και στα Σανσκριτικά οι ΕΥΓΕΝΕΙΣ, στους οποίους ανήκαν μόνον οι πολεμικοί κτηνοτρόφοι που έχουν εγκαταλείψει την πρώτη τους πατρίδα στις στέπες μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας και 2000 π.Χ. κατέκτησαν βαθμιαίως τις σημερινές περιοχές του Ιράν, του Ιράκ, του Νότιου Αfγανιστάν και του Πακιστάν καθώς και ενός τμήματος της Βόρειας Ινδίας. Αυτοί έχουν αυτοονομασθεί ARYAS λόγω της πολεμικής υπεροχής έναντι των ειρηνικών γεωργικών πληθυσμών, τους οποίους περιφρονούσαν.

Ανήκουν στους Ανατολικούς Ινδοευρωπαίους ή Σάτεμ Ανήκουν στους Ανατολικούς Ινδοευρωπαίους ή Σάτεμ Ινδοευρωπαίους από τον αριθμό Σάτεμ (100) στα Αρχαία Ιρανικά και στα Σανσκριτικά. Στην Γλωσσολογία σημειώνονται περίπου επτά ιρανικές γλώσσες (Περσικά, Κουρδικά, Παστούν κλπ.) .Το σημερινό τοπώνυμο Ιράν σημαίνει ακριβώς “Η Χώρα των Αρίων”. Ο Βασιλεύς των Βασιλέων Κύρος ( Περσικά Kurush : Ηλιος της Δικαιοσύνης) διέταξε να του ετοιμάσουν μία ταφόπλακα με την εξής Επιγραφή : “Εγώ ο Κύρος, ένας Arya, γιος ενός Arya…” Ακόμη και σήμερα αισθάνονται οι Ιρανοί καθώς  και οι Κούρδοι φυλετικά ( ! ) ανώτεροι σε σύγκριση με τους Αραβες και οι Πακιστανοί ανώτεροι των Ινδών. iefimerida (22.2.16) —————————————————–

Ευρώπη, Μεγάλες οικογένειες φύλων και λαών (Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι),  Εθνογένεση λαών ( Γάλλοι, Ιταλοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Κροάτες, Μαυροβούνιοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Ούγγροι,  (Επιγραμματικά)

Από ιστορική άποψη έπαιξαν στην διαδικασία της ευρωπαϊκής εθνογένεσης τρεις μεγάλες ομάδες λαών έναν καθοριστικό ρόλο :

α ) Οι Κέλτες Γαλλία, Ελβετία ( μισή ), Βέλγιο, Ιρλανδία, Σκωτία, Ουαλία, Βόρεια Ιταλία, Δυτική και Νότια Γερμανία ( “Κελτογερμανοί” ) , Αυστρία, Τσεχία ( Βοημία ), Ουγαρία , Ρουμανία ( “Δακοκέλτες” ), Ισπανία ( Gallicia ), Τουρκία ( Γαλάτες ).

β ) Οι ( αρχαίοι ) Γερμανοί Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φιννλανδία (μισή ), Αγγλία, Γαλλία ( Φράγγοι, Νορμανδοί ), Ιταλία ( Λομβαρδοί ), Ισπανία ( Γότθοι ), Πορτογαλλία ( Σουέβοι), Τσεχία, Ουγγαρία, Ρουμανία .

γ ) Οι Σλάβοι Ρωσία, Ουκρανία Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, , Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Βοσνία -Ερζεγοβινή, Μαυροβούνιο, Σλαβομακεδονία, Κόσσοβο, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ελλάδα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εθνολογική άποψη παρουσιάζουν οι Ουγγροι ( “Πρωτοευρωπαίοι”, Κιμέριοι, Σκύθες, Σαρμάτες, Κέλτες, Γερμανοί, Ούννοι, Σλάβοι, Χαζάροι , Μαγυάροι ) και οι σημερινοί Τούρκοι (πολυάριθμοι λαοί και φύλα ), ( Ιδέ εκτενώς στο Blog μου την μελέτη “Τούρκοι, Προέλευση, Εθνογένεση” ). -

- Εθνογένεση ( Προέλευση)  των  Ρουμάνων

“Πρωτοευρωπαίοι”, Δάκες ( Θράκες ) και Γέτες , Σκύθες ( Ινδοευρωπαίοι ), Κέλτες, Ρωμαίοι, Γότθοι, Γερμανοί, Βλάχοι ( Valahi ) , Μολδαβοί, Ούγγροι, Αθίγγανοι. To εθνωνύμιο Rοmanus ( Ρωμαίος ! ) έχει δημιουργηθεί τον 19.αι. για δύο λόγους : α) Δήθεν καταγωγή όλων και κατ ευθείαν από τους αρχαίους Ρωμαίους και β) ήθελαν να δείξουν, δεν έχουν καμία γενετική σχέση με τους γείτονες Σλάβους. Με αυτόν τον τρόπο έχουν λεκτικά μεταβληθεί οι βαλκάνιοι Βλάχοι και Μολδαβοί σε ευρωπαίους Ρωμαίους ! Ιδιαιτερότητα : Ενώ η αριστοκρατία της Ρώμης προτιμούσε τις πλούσιες περιοχές (Αίγυπτος, Μικρά Ασία, Gallia) , εποίκησαν στην Δακία (επίσημο τοπωνύμιο) τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Καθημερινή (30.1.16)

-Εθνογένεση ( Προέλευση)  των Βουλγάρων

Οι σημερινοί Βούλγαροι είναι απόγονοι του κράματος πολλών λαών και φύλων :
Πρωτοευρωπαίοι από  την Παλαιολιθική και τη Μεσολιθική Εποχή, γεωργικοί πληθυσμοί από την Εγγύς Ανατολή στη Νεολιθική Εποχή, Θράκες πρωτίστως Οδρύσες (Ινδοευρωπαίοι), Αρχαίοι Ελληνες, Ρωμαίοι, Σλάβοι (από αυτούς η σλαβική γλώσσα), Ούννοι (από αυτούς το εθνωνύμιο Βούλγαροι) , Τούρκοι (οι Βούλγαροι ιστορικοί τους θεωρούν εξισλαμισθέντες Βούλγαρους (Πομάκοι), όπως οι Βοσνιάκοι είναι όντως εξισλαμισθέντες Σέρβοι ), Αθίγγανοι . Εν τω μεταξύ οι Πομάκοι στην Βουλγαρία ονομάζονται Τουρκοι. Καθημερινή (2.1.18). Έως στις αρχές της δεκαετίας του 80 τόνιζαν μόνον την σλαβική καταγωγή. Κατόπιν θυμήθηκαν και τους Θράκες, αλλά έχουν εσαεί παραγκωνίσει τους Ούννους !

- Εθνογένεση ( Προέλευση)  των  Σέρβων

“Πρωτοευρωπαίοι”, Ιλλύριοι , Κέλτες, Σλάβοι, Ούγγροι, εν μέρει Βλάχοι. – Εθνογένεση ( Προέλευση )

των Μαυροβουνίων και των Κροατών : “Πρωτοευρωπαίοι”, Πελασγοί, Ιλλύριοι, Ρωμαίοι, Σλάβοι. Και όμως τονίζουν μόνον το σλαβικό στοιχείο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό : υψηλά σώματα ( ιλλυρικό ).

- Εθνογένεση ( Προέλευση)  των Αλβανών

“Πρωοευρωπαίοι”, Πελασγοί, Ιλλύριοι, Έλληνες, εν μέρει Σλάβοι. Από εθνολογική άποψη είναι η διαφορά μεταξύ των βορείων ( Γκέκηδες, υψηλά σώματα από τους Ιλλυρίους, άλλες φυσιογνωμίες ) και των νοτίων ( Τόσκηδες , μέτριο ανάστημα, μάλλον πελασγικό η ελληνικό ) Αλβανών. Σημειώνονται εκτός τούτων οι Τσάμηδες και η υποδιαίρεση Λιάπηδες.

Αρβανίτες και Αλβανοί, Μεγάλη Διαφορά : Οι Αρβανίτες ήταν χριστιανοί, ενώ οι περισσότεροι Αλβανοί ήταν μωαμεθανοί. Πέραν τούτου οι Αρβανίτες ζουν εδώ και 800 έτη στην Ελλάδα. Ολοι οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες . Είναι ακραιφνείς πατριώτες. Γενικά οι Α. ανήκαν  στους καλύτερους πολεμιστές κατά των Τούρκων. Αργότερα προτίμησαν την στρατιωτική σταδιοδρομία (στρατός, αστυνομία). Οι Αρβανίτες έχουν έναν βασικό κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος είναι ακριβώς το αντίθετο από την βασική νοοτροπία των Βλάχων. Γνώρισα Αρβανίτη από την Αθήνα που ακόμη και σήμερα καταλαβαίνει τα Αλβανικά. Οι Α. θεωρούν μία σύγκριση με τους Αλβανούς ως μία βαρειά προσβολή iefimerida (24.3.16)

- Εθνογένεση ( Προέλευση)  των Τούρκων

Οι εξής λαοί και εθνότητες έζησαν στην Μ.Α. :α) Στην αρχαιότητα : Πρωτοχάττες, Χιττίτες (υπερπολιτισμένοι), Κάρες, Χουρρίτες, Λούβιοι, Χάλυβες ( εξ ου και χάλυψ στα Ελληνικά ), Φρύγες ( αρχικά στην αρχαία Μακεδονία Μπρύγες ), Μύσιοι, Λύκιοι, Λύδιοι, Βιθυνοί, Καππαδόκες,Έλληνες.

β) Ακόμη στις αρχές του 20ου αι. ζούσαν οι εξής εθνότητες : Έλληνες (Μικρασιάτες, Πόντιοι), Αρμένοι, Μιγγρέλοι, Κόλχοι, Κούρδοι, Παφλάγονες, Λάζοι, Σάννοι, Αμπαζάδες, Αβασγοί, Μαρωνίτες, Ανσαρίτες, Ερυθίνοι, Καππαδόκες, Ίσαυροι, Κιρκάσιοι, Λυκάονες, Τάταροι, Εβραίοι, Άραβες, Πομάκοι, Γιουρούκοι, Βόσνιοι, Αθίγγανοι, Μαρωνίτες, Ανσαρίτες, Σελτζούκοι, καθ ευτού Τούρκοι ( μειοψηφία ), Τουρκομάνοι (πρωτίστως ποιμένες, ακόμη και σήμερα μογγολική φυσιογνωμία ). Οι σημερινοί Τούρκοι είναι υπό τον φακό της Εθνολογίας προϊόν όλων των φύλων και λαών , οι οποίοι έχουν ζήσει στη Μικρά Ασια και αποτελούν τον “Ανατολίτικο κλάδο των Ευρωπαίων”. Αυτό σημαίνει, ότι δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν σήμερα ως Μογγόλοι. iefimerida (26.11.15).

-Εθνογένεση ( Προέλευση)  των σημερινών Γάλλων  : Πρωτοευρωπαίοι, στην Νεολιθική Εποχή αγροτικοί πληθυσμοί από την Μέση Ανατολή, Ινδοευρωπαίοι : ΚΕΛΤΕΣ, Ελληνες (Gallia Graeca) , μη Ινδοευρωπαίοι (Βάσκοι) ,Ρωμαίοι, Φράγκοι (αρχαίοι Γερμανοί), Βουργούνδοι από την Σουηδία, Βίκιγκες (Νορμανδοί) , Βρετόνοι από την Νότια Αγγλία, Ιταλοί , εν τω μεταξύ επίσης άτομα από τις πρώην αποικίες (πρωτίστως Αραβες και Αφρικανοί). Καθημερινή ( 21.2.16) -

-Εθνογένεση (Προέλευση) των σημερινών Ιταλών

Πρωτοευρωπαίοι, γεωργικοί πληθυσμοί από τη Μέση Ανατολή ( Νεολιθική Εποχή), μη ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί (Ετρούσκοι κλπ.) στην προρωμαϊκή εποχή, Ινδοευρωπαίοι (Ρωμαίοι, Κέλτες (Gallia Cisalpina ),Ελληνες (Magna Graecia), Λογγοβάρδοι (αρχαίοι Γερμανοί). Καθημερινή ( 21.2.16)

-Εθνογένεση (Προέλευση των Καταλάνων

Οι Καταλάνοι έχουν μία τελείως διαφορετική εθνογένεση από τις άλλες ισπανικές εθνότητες : Είναι ένα κράμα από Κελτοίβηρες, Γότθους, προερχομένους τον 6οαι.μ.Χ. από την Σουηδία δια μέσου της Κριμαίας και από Αλάνες, συμμάχους των Γότθων , προερχομένους από τον Βόρειο Καύκασο. Δεν είναι τυχαίο που η επίσημη ονομασία βασίζεται σε αυτούς τους δύο λαούς : Gothalania, Gotalunia , Catalania, CATALUNA), δηλαδή χώρα των Γότθων και των Αλάνων.

Στον Καύκασο ονομάζονται σήμερα οι Αλάνες Οσσέτες , από τους οποίους ένα μέρος ζει στην Βόρεια ( Ρωσία ) και ένα άλλο στην Νότια( Γεωργία ) Οσσετία. Οι Οσσέτες και οι Αμπχάζοι απαιτούν με ρωσική ενίσχυση αποσχισμό απο την Γεωργία !

Το Catalan, μία νεολατινική γλώσσα , ήταν ιστορικά η πρώτη ισπανική λογοτεχνική γλώσσα, συγγενής με τα πορτογαλλικά και τα προβεντσαλικά ( Νότια Γαλλία ).

———————————————————————

Πελασγοί, Ανατολικοί Ινδοευρωπαίοι

Από ό,τι έχω διαβάσει σε βιβλία ειδικών  ιστορικών, απορρέει το συμπέρασμα, ότι μάλλον θα επρόκειτο για Πελασγούς, οι οποίοι έφθασαν στον ελληνικό χώρο ήδη μεταξύ της 7ης και της 6ης χιλιετηρίδας προερχόμενοι από τη Μικρά Ασία και μεταφέρωντας την εξελιγμένη γεωργία.

Η τελευταία μεγάλη μετακίνηση πληθυσμών ήταν εκείνη των Ανατολικών Ινδοευρωπαίων,οι οποίοι ως πολεμικοί κατόρθωσαν από το 1500 π.χ. και μετά να κατακτήσουν όλη την περιοχή του σημερινού Πακιστάν και την Βόρεια Ινδία. Αυτοί έχουν εισαγάγει το απάνθρωπο σύστημα των κοινωνικών καστών. Οι αγώνες των με τους γηγενείς πληθυσμούς έχουν αντικατοπτρισθεί στο μεγάλο ινδικό Επος Ramayana (Η ζωή (του Θεού) Ράμα). Η επιστήμη τους έχει ονομάσει Ινδοάριους. Η γλώσσα τους ήταν η Σανσκριτική (Σάτεμ ινδοευρωπαϊκή ), συγγενείς με σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Οχι μόνον μεταξύ των γλωσσών , αλλά και μεταξύ των σπουδαιότερων θεών σημειώνονται πολλές ομοιότητες. Σύσταση στους στείρους αρχαιολάτρες : Να διαβάσουν ένα λεξικό της Σανσκριτικής. Βρήκα στην δεκαετία του ακόμη και την γραμματική του Πανίνι, αλλά και πιο σύγχρονες γραμματικές αυτής της γλώσσας. Οταν την διάβασα , αισθάνθηκα δέος αλλά και οργή, γιατί στην δεκαετία του 50 στο Γυμνάσιο μας μάθαιναν πρωτίστως υπερεθνικιστικές και σχεδόν ρατσιστικά  ανοησίες.
Πληροφορία : Περί άλλων Λαών υπάρχουν ειδικά άρθρα : Ελληνες, Ισπανοί, Γερμανοί, Βαυαροί, Ινδοί, Παλαιστίνιοι. Καθημερινή (21.2.16 )

————————————————————————————-

Εθνογένεση ( Προέλευση)  των Ούγγρων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εθνολογική άποψη παρουσιάζουν οι Ουγγροι : “Πρωτοευρωπαίοι”, Κιμέριοι, Σκύθες, Σαρμάτες, Κέλτες, Γερμανοί, Γότθοι,  Ούννοι, Σλάβοι, Χαζάροι , Μαγυάροι . iefimerida (26.11.15).

Αγγλοι, Εθνογένεση των Λαών του Ηνωμένου Βασιλείου , Μεγάλη Βρεταννία Οροι

Αγγλοι,  Εθνογένεση των Λαών του Ηνωμένου Βασιλείου

Το όνομα Βρετανία προέρχεται από την κελτική φυλή των Βρετανών, η οποία ξεκινώντας από την Βόρεια Γαλλία έχει εποικήσει σε κύματα από το 500 π.Χ. το Νότο της νήσου και συγχωνεύθηκε με τους γηγενείς πληθυσμούς, ενώ στην Ουαλία ζουν , ως επί το πλείστον απόγονοι των Κελτών.

Τον 5ο αι. μ. Χ. έφυγe ένα τμήμα των Βρετανών, και εποίκησε την Βοορειοδυτική Γαλλία , εξ ου και Bretagne.

Κελτίβηρες (Ιβηρες γηγενείς Ισπανοί και Κέλτες από την Δυτική Γαλλία) από την Ισπανία έχουν μεταξύ του 2ου και του 3ου αι. π.Χ. εποικήσει την Ιρλανδία, και εκεί έχει λάβει χώραν μία επιμειξία με τους ήδη υπάρχοντες γεωργικούς πληθυσμούς. Μόνον ομάδες πολεμιστών έχουν καταλάβει την Σκωτία και έχουν αναμιχθεί με τους Πίκτες (χρωματιστοί).

Πληροφορίες :

α) Στην Ιρλανδία, στην Ουαλία , εν μέρει και στην Σκωτία άρχισαν οι κάτοικοι να καλλιεργούν τη νεοκελτική γλώσσα (Gällish), η οποία στα σχολεία είναι υποχρεωτικό μάθημα και αποτελούν την βάση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, δηλαδή την εθνική ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ !

β) Δεν είναι τυχαίο , ότι η παραδοσιακή μουσική στις προαναφερθείσες χώρες και περιοχές καθώς και στην Gallicia (Ισπανία) είναι σχεδόν η ίδια, γι αυτό λαμβάνουν χώραν κοινά πολιτισμικά και μουσικά φεστιβάλ της υπέροχης ΚΕΛΤΙΚΗΣ μουσικής. Εχω ολόκληρη συλλογή .

γ) Οι σημερνοί κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου, πριν της Μεγάλης Βρετανίας και πιό πριν της Αγγλίας είναι ένα κράμα και απόγονοι των εξής φύλων και λαών : Πρωτοευρωπαίων από την Μεσολιθική Εποχή, γεωργικών πληθυσμών απο τη Νεολιθική Εποχή (προ 7 χιλιάδων ετών, πολυάριθμα φύλα ), Κελτών από την Γαλλία και την Ισπανία (πολυάριθμα φύλα), εν μέρει Ρωμαίων, γερμανικών φύλων των Σαξόνων και των Αγγλων, Βίκινγκων από την Νορβηγία και την Δανία και Νορμανδών από την Βόρεια Γαλλία (πρώην Βίκινγκες, αλλά με γαλλικό πολιτισμό και γαλλική γλώσσα , η οποία έχει εμπλουτίσει τα πάμπτωχα Σαξονικά).

Εν τω μεταξύ συντελείται μία γιγαντιαία μεταλλαγή του πληθυσμού λόγω των αναμειξιών με πολυάριθμους κατοίκους ( χώρες, φυλές, ράτσες) από τις πρώην αποικίες. Δημοσιευθέν το 2017 και 2018 στον ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida ).
————————————————————-

Μεγάλη Βρεταννία (Great Britain): Αγγλία, Ουαλία και Σκωτία. Μεγάλη Βρεταννία συν Βόρεια Ιρλανδία =Ηνωμένο
Βασίλειο (United Kingdom of Great Britain and Ireland ).Η Γαλλία θυμήθηκε την δική της περιοχή Bretagne και έθεσε βέτο, όταν το 1973 η Μεγάλη Βρεταννία ήθελε να γίνει μέλος της ΕΟΚ, αν και υφίσταται διαφορά μεταξύ των τοπωνύμιων Great Britain και Bretagne.

Bretagne, από το κελτικό φύλο των Βρεταννών , οι οποίο από
φόβο προ των εισβολέων γερμανικών φύλων των Σαξόνων και Αγγλων (εξ ου και Αγλοσάξονες) από την Βόρεια Γερμανία τον 5ο αι. εγκατέλειψαν τη Νότια περιοχή της νήσου και σώθηκαν στην Γαλλία (bretagne = χώρα των Βρετόννων), δηλαδή ήταν refugees. Οι Σάξονες και οι Αγγλοι περίμεναν, έως ότου οι ρωμαϊκές λεγεώνες εγκατέλειψαν τη νήσο, γιατί το Imperium Romanum ήδη κατέρρεε, και οι κάτοικοι έμειναν απροστάτευτοι. Οι Ρωμαίοι κατακτητές τους απαγόρευσαν να κατέχουν όπλα.

Το ίδιο έκαναν και οι Γότθοι κατακτητές στην Ισπανία έναντι των Κελτιβήρων (αργότερα Ισπανών), και όταν έφθασαν οι Αραβες κατακτητές τον 8ο αι. μόνον οι Γότθοι που ήταν ατη μειονότητα άγωνίσθηκαν και ηττήθηκαν. Καθημερινή (19.1.18)

—————————————————————————————————————————————————–

Γαλανομάτηδες αλλά σκουρόδερμοι οι πρώτοι Βρετανοί
Αυτό υποστηρίζει νέα μελέτη που «διάβασε» το γονιδίωμα σκελετού 10.000 ετών
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 09/02/2018
Γαλανομάτηδες αλλά σκουρόδερμοι οι πρώτοι Βρετανοί
Ο «πρώτος Βρετανός», ο οποίος έζησε πριν από 10.000 χρόνια, ήταν κάπως έτσι σύμφωνα με νέα μελέτη. Πηγή UCL

Ο αρχαιότερος γνωστός σύγχρονος Βρετανός, ο οποίος έζησε πριν από 10.000 χρόνια, είχε γαλάζια μάτια αλλά το δέρμα του ήταν πολύ σκούρο ή και σχεδόν μαύρο.
Αυτό αποκαλύπτει νέα μελέτη η οποία δείχνει ότι ανάλογο χρώμα επιδερμίδας πρέπει να είχαν και όλοι οι «συντοπίτες» του εκείνης της εποχής, ανατρέποντας την κρατούσα θεωρία σχετικά με την εξέλιξη των χρωματικών χαρακτηριστικών των Βόρειων Ευρωπαίων.
Ο «άνθρωπος του Τσένταρ» είναι ο αρχαιότερος σχεδόν πλήρης ανθρώπινος σκελετός που έχει βρεθεί στη Βρετανία. Ανασκάφηκε το 1903 στο σπήλαιο του Γκοφ στο Τσένταρ του Σόμερσετ και έκτοτε δεν έχει πάψει να απασχολεί τους παλαιοντολόγους, οι οποίοι προσπαθούν να διερευνήσουν την ιστορία του χωρίς ωστόσο να έχουν καταλήξει σε σαφείς απαντήσεις.
Τώρα ερευνητές από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το University College του Λονδίνου κατόρθωσαν να διαβάσουν το πλήρες γονιδίωμά του, αναλύοντας με καινοτόμες τεχνικές DNA από το κροταφικό οστό του κρανίου του. Τα αποτελέσματά τους αποκάλυψαν ότι ο «άνθρωπος του Τσένταρ» είχε σκούρο προς μαύρο δέρμα, σκούρα σγουρά μαλλιά και γαλάζια μάτια.
Ακόμη πιο σημαντικό, οι αναλύσεις έδειξαν ότι ο αρχαίος αυτός κάτοικος της Βρετανίας δεν διέθετε τις παραλλαγές των γονιδίων που σχετίζονται με την ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, σημαίνει ότι η εμφάνιση του ανοιχτόχρωμου δέρματος στη Βόρεια Ευρώπη ήταν κατά πολύ μεταγενέστερη – τουλάχιστον στα βρετανικά νησιά θεωρούν ότι τα γενετικά «εφόδια» των ανοιχτόχρωμων χαρακτηριστικών εξαπλώθηκαν τα τελευταία 4.800 χρόνια.
Και άλλες μελέτες έχουν εντοπίσει σχετικά πρόσφατα σκουρόχρωμους ανθρώπους ηλικίας χιλιάδων ετών στη Βόρεια Ευρώπη, αλλά οι επιστήμονες πίστευαν ότι επρόκειτο για μεμονωμένες περιπτώσεις. Η νέα ερευνητική εργασία έρχεται λοιπόν να ανοίξει μια νέα συζήτηση υποστηρίζοντας ότι αυτό που ως τώρα εθεωρείτο εξαίρεση είναι μάλλον ο κανόνας.

Τα νέα ευρήματα μαζί με μια πλήρη ανακατασκευή του προσώπου του «Ανθρώπου του Τσένταρ» θα παρουσιαστούν σε ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «First Brit: Secrets of the 10.000 Years Old Man» («Πρώτος Βρετανός: μυστικά του ηλικίας 10.000 ετών ανθρώπου»), το οποίο θα προβληθεί την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου από το βρετανικό Channel 4. Η μελέτη αναμένεται να δημοσιευθεί ως το τέλος τον μήνα σε επιστημονικό έντυπο.

Νοοτροπία Εθνών, Γενικά, Κλισέ ; Νεοελληνική Νοοτροπία (Πλεονεκτήματα, Μειονεκτήματα), Δάνεια και Νεοελληνική Νοοτροπία

Νοοτροπία Λαών

1. Και για τη νοοτροπία ισχύουν οι κανώνες της Μεθοδολογίας Μετάλλαξη και Σχετικότητα. Αλλά η Μεταλλαγή δεν γίνεται, όταν ζει κάποιος πάντα στο περιβάλλον , όπου έχει δημιουργηθεί η συγκεκριμένη νοοτροπία. Οταν αλλάξει το περιβάλλον, μπορεί κάτω από ευνοϊκές συνθήκες να αλλάξει βαθμιαία και η νοοτροπία.

2. Η νοοτροπία των διαφορετικών Κύκλων Πολιτισμού και μερικών χωρών είναι αντικείμενο μελετών στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια και διδάσκεται πρωτίστως στα πλαίσια της συστηματικής εκπαίδευσης διπλωματικών στελεχών.

3. Εδώ δεν πρόκειται μόνον για την Γερμανία, αλλά για όλες τις χώρες με προτεσταντική (Ηθική αρχή της Εργατικότητας) και με καλβινιστική ( προστίθεται και η Αρχή της Επίτευξης) παράδοση.

4. Επί πολλά έτη κατόρθωσα να εμβολιάσω σε σπουδαστές από αφρικανικές, λατινοαμερικανικές και αραβικές χώρες με κατάλληλες προϋποθέσεις προσόντα των Βορείων λαών, όπως π.χ. την ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, την ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΟΡΓΑΝΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ,την ΥΠΟΜΟΝΗ και την ΕΠΙΜΟΝΗ. Ολοι περάτωσαν τις σπουδές με λίαν καλώς και κατόπιν μπόρεσαν οι επίλεκτοι να υπερασπίσουν την διδακτορική διατριβή με magna cum laude και ένας με summa cum laude.

5. Η νοοτροπία είναι ένα άκρως σύνθετο φαινόμενο αποτελούμενο από πολλά συστατικά στοιχεία και είναι άμεσα συνδεδεμένη με την Κοσμοαντίληψη και την Εικόνα του Ανθρώπου . Είναι π.χ. αυτονόητο, ότι οι προερχόμενοι από χώρες του Κύκλου Πολιτισμού του Κονφουκιανισμού ( π.χ. Κίνα, Ιαπωνία, Βιετνάμ, Κορέα κλπ.) είναι μεταξύ άλλων πολύ εργατικοί και πειθαρχημένοι.

Οι σπουδαστές μου από τις χώρες με προτεσταντική παράδοση (π.χ. Σουηδοί, Ολλανδοί, Ελβετοί, Δανοί, Φιννλανδοί, Αγγλοι ) ήταν ανεξαιρέτως η ενσάρκωση της εργατικότητας, της αυτοπειθαρχίας και της αποτελεσματικότητας.

Ιδέ εδώ στο Μπλογκ επίσης  τα εξής άρθρα και τις μελέτες : Νοοτροπία Νεοελληνική, Διατί αντικείμενο Ενασχόλησης ;– Εληνική  Νοοτροπία,  Δάνεια –  Ευρώπη, Βορράς -Νότος, Ιστορία, Νοοτροπία, Σύγκριση– Deutsche und Griechen, Mentalitätsunterschiede , Eine komparative ethnologische   Untersuchung — Γάλλοι και Γερμανοί, Διαφορετική Νοοτροπία.

Καθημερινή ( 23.9.16 )

—————————————-

Γενικά περί τη νοοτροπία των λαών

1. Με το θέμα της νοοτροπίας των Ελλήνων και μερικών άλλων λαών ασχολούμαι εδώ και μισόν αιώνα.

2. Στις πανεπιστημιακές μου διαλέξεις για ειδικούς σπουδαστές ( μέλλοντες διπλωμάτες) έπαιζε η νοοτροπία σε συνδιασμό με την Θεωρία των Διαπραγματεύσεων έναν σημαντικό ρόλο.

3. Σας συνιστώ να διαβάσετε το εξής βιβλίο : Απόστολος Ε. Βακαλόπουλος, Ο χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα,
ISBN 960-8353-24-6, Θεσσαλονίκη, 2003.
Να δείτε, τί αυτός γράφει περί της νοοτροπίας των Ελλήνων και ιδιαιτέρως των Πελοποννησίων και των Στερεοελλαδιτών.

4. Σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο έχει ιδρυθεί έδρα ειδικά για την ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ.

5. Η ενασχόληση με την νοοτροπία δεν έχι ουδεμία σχέση με φυλετικές δικρίσεις.

6. Αυτονοήτως έχω λάβει σε εκτενή άρθρα και μελέτες υπ όψη την συνθετικότητα του φαινομένου της νοοτροπίας.

iefimerida (18.1.17)

———————————————–

Νοοτροπία, “Κλισέ” ;

Περί παρομοίων ζητημάτων έχω ανταλλάξει πολλές φορές απόψεις με Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι εφάρμοσαν ακριβώς την προσέγγιση με καθοριστική αφετηρία την λέξη “Κλισέ” σχεδόν κλείνοντας την πόρτα για εποικοδομικές συζητήσεις προς εξεύρεση της αλήθειας.

Χρησιμοποιώντας την έννοια “Νοοτροπία” δημιουργούνται καταλληλότερες προϋποθέσεις και συνθήκες για μία πιό πειστική ενασχόληση με τέτοια μάλλον εθνολογικά και εθνοψυχολογικά ζητήματα, τα οποία ήταν πολλάκις αντικείμενο πανεπιστημιακών διαλέξεων ειδικά στα πλαίσια της προετοιμασίας κατάλληλων σπουδαστών από 70 χώρες από όλους τους Κύκλους Πολιτισμού  στον κόσμο για την διπλωματική σταδιοδρομία.

Οι επιστημονικές γνώσεις περί του πολυδιάστατου φαινομένου της νοοτροπίας των εθνών είναι η conditio sine qua non (τελείως απαραίτητη προϋπόθεση) για επιτυχείς διεθνείς διακρατικές διαπραγματεύσεις και γενικά για την κατανόηση άλλων πολιτισμών και λαών . Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία των Νεοελλήνων και τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς τους υπάρχουν , ως γνωστόν, αποτελέσματα μελετών βάθους του ιστορικού Απόστολου  Βακαλόπουλου ( ” Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων, Ανιχνεύοντας την εθνική μας ταυτότητα” ) και του κορυφαίου Έλληνα διανοητού   Σέλιου Ράμφου ( “Ο Καημός του Ενός, Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων” ).
Ο πρώτος όμως εφαρμόζει αποκλειστικά την ιστορική μέθοδο ερευνών και εκτός τούτου απορρίπτει expressis verbis την κοινωνιολογική και την διαλεκτική μέθοδο ως περιττές ( sic), -αυτό αντιτίθεται στην διεθνή επιστημονική δεοντολογία – ενώ ο δεύτερος , αν και πολύ πειστικός, έχει μια κάποια κλίση προς μίαν μανιχαϊστική προσέγγιση.

Η συστηματική και συγκριτική ενασχόληση π.χ. με τα βασικά χαρακτηριστικά της νοοτροπίας των  Ελλήνων και των Γερμανών απέδειξε, ότι μία πολυσύνθετη προσέγγιση είναι λογικότερη και αποτελεσματικότερη (Ιδέ “Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie” και το άρθρο “Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση”).
Μια τέτοια ενασχόληση με το θέμα δέον να στηρίζεται στους εξής κανόνες :

1. Αντικειμενικότητα :  χωρίς εθνικιστικές, ιδεολογικές κα θρησκευτικές παρωπίδες.
2. Αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος) και όχι αντικατοπτρισμός εθνικιστικών φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων.
3. Συνθετικότητα : Μελέτη των καθοριστικών πτυχών του θέματος, όπως π.χ. των ιστορικών, των πολιτισμικών, των πολιτικών , των παραδοσιακών, των θρησκευτικών κ.ο.κ.
4. Διαλεκτικότητα ( Hegel , Έγελος ) : Προσόντα και ελαττώματα στην αέναη αλληλολοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση  και αλληλουχία τους.
5. Σχετικότητα ; Γενικά δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η αλήθεια είναι σχετική. Απόλυτες “αλήθειες¨ πρεσβεύονται μόνον από τις θρησκείες καθώς και από τα κόμματα ολοκληρωτικών κοσμοθεωριών .  Αυτό όμως έχει πάντα οδηγήσει σε όντως απόλυτες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές.
6. Ιστορική Συγκεκριμενικότητα : Μελέτη του παρελθόντος όχι με τα σημερινά δεδομένα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα.  Δεν είναι π.χ. λογικό, να κρίνουμε με σημερινά κριτήρια το δουλοκτητικό σύστημα στην Αρχαία Ελλάδα.
7. Μεταλλαγή : Η νοοτροπία των εθνών αλλάζει στη διάρκεια των αιώνων ( αιμοχαρείς Βίκιγκες-ειρηνόφιλοι Σκανδιναβοί, δημιουργικότατοι αρχαίοι Έλληνες,  αποτυχημένοι Νεοέλληνες εδώ και διακόσια έτη. ).” Πάντα ρεί” ( αποδίδεται έμμεσα στον Ηράκλειτο ).
8. Γενίκευση ( Generalisation ) : Διείσδυση στην ουσία ενός φαινομένου με σκοπό την εξεύρεση του καθοριστικού στοιχείου, του πυρήνα του ( punctum quaestionis ).
9. Διαφοροποίηση : Γενικά και χωρίς διαφοροποίηση “όλοι οι Έλληνες”, “όλοι οι Γερμανοί” ή οι Έλληνες , οι Γερμανοί στην πλειοψηφία  η στη μειοψηφία τους , πολλοί η λίγοι ;

Κανονικά μόνον με μελέτες βάθους της Πρακτικής Κοινωνιολογίας είναι δυνατό να βγουν σωστά συμπεράσματα. Αλλά υπάρχει και μία μάλλον λογική μέθοδος, η οποία στηρίζεται στην αντικειμενική θώρηση .  Δεν μπορούμε π.χ. να διατυπώσουμε την άποψη, ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας,  της εργατικότητας και της αξιοπιστίας, και ότι οι περισσότεροι Γερμανοί είναι ιδιαιτέρως καλαισθητικοί και πρωταγωνιστές των σεξουαλικών ικανοτήτων στην Ευρώπη.

Δημοσιευθέν από το 2012  στην ηλεκτρονική έκδοση *(Το Βήμα, Τα Νέα )

———————————————-

Περί των Νεοελλήνων , Προσόντα , Ελαττώματα , Αιτιολόγηση

Να λέμε την αλήθεια έξω από τα δόντια και δη με την απαραίτητη αυτογνωσίαΠοιοί είμαστε, Τί λαός είμαστε hic et nunc άραγε ;

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Νεο-Ελλήνων

Αφετηρία της θέασης είναι η
αντικειμενική αλήθεια και όχι τυχόν συναισθηματισμοί και επιπολαιότητες,

Διαπιστώσεις αντικειμενικών παραγόντων

α ) Ο homo sapiens sapiens ζει στην Ευρώπη εδώ και 42 χιλιάδες έτη.
Το κλίμα έχει διαμορφώσει τον χαρακτήρα και τις συνήθειες των ανθρώπων. Στον
Βορρά τους έκανε πιό εργατικούς, δυναμικούς και με τεράστια αντοχή. Το κύριο πρόβλημα των Βορείων ήταν πως να επιζήσουν. Έτσι έγιναν αυτοί πιό εφευρετικοί, πειθαρχικοί και ανέπτυξαν οργανωτικές ικανότητες. Εκτός τούτου ήταν και είναι ολιγομίλητοι.

Στον Νότο ήταν η φύση πιό απλόχερη, και οι άνθρωποι είχαν λόγω του κλίματος την
ευκαιρία μίας έντονης κοινωνικής ζωής επί τη βάσει της συνομιλίας κτλ.

Το κλίμα και η διατροφή επέδρασαν ευνοϊκά στην εξέλιξη μίας ιδιαίτερης σεξουαλικότητας, άγνωστης στον Βορρά.

Νεο-Έλληνες

Προσόντα

Αγάπη στην ελευθερία,αυτοπεποίθηση, υπερηφάνεια, φιλότιμο, πνευματικη διαύγεια ( ευστροφία ), δημιουργική φαντασία, επικοινωνικότητα, ενθουσιασμός , ανεκτικότητα, αισθητικότητα, αγάπη στην οικογένεια, σεβασμός των ηλικιωμένων, εξελιγμένη σεξουαλικότητα και αισθησιασμός, τεμπεραμέντο, υπεραναπτυγμένη φιλοξενία.

Ελαττώματα

Τάση στην απειθαρχία, στον χαοτισμό και στην φυγοπονία ( αρχή της ήσσονος προσπάθειας , δηλαδή φυγοπονία), έλλειψη της δυναμικότητας , της αντοχής και της αίσθησης του συμφέροντος του
συνόλου, ατομικισμός και εγωϊσμός, έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής, της νομικής και της φορολογικής συνείδησης, υπεραναπτυγμένη εθνική
συνείδηση, προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, σύγχιση των
φαντασιώσεων με την πραγματικότητα, εθισμός στις σπέκουλες, στις υπόνειες, στην
συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, στον βολονταρισμό και στον ενοχλητικό
υπερεξυπνακισμό, υποανάπτυκτη ικανότητα της οργάνωσης, δυνατή ροπή στην
δημαγωγία, στον λαϊκισμό και στην επιπολαιότητα, αναξιοπιστία, απόρριψη της
κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα της
υπευθυνότητας, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση, οικογενειοκρατία, νεποτισμός
και δυνατή ροπή στην διαφθορά (πρωταθλητές στην Ευρώπη).

Συμπεράσματα

Οι Έλληνες έχουν όλα τα απαραίτητα
χαρακτηριστικά για να απολαύσουν την ζωή, αλλά τους λείπουν οι περισσότερες
προϋποθέσεις για να ανοικοδομήσουν ένα σωστό κράτος με αξιόλογο δημόσιο, την
οικονομία, την βιομηχανία, την παιδεία κ.λ.π.

Από μεθοδική άποψη δεν ισχύουν τα λεγόμενα ανεξαιρέτως για όλους τους Έλληνες. Φυσικά σημειώνονται και μερικές εξαιρέσεις.
Γενικά δέον να λάβουμε υπ όψη, ότι
τα καθοριστικά χαρακτηριστικά δεν είναι απόλυτα και αιώνια. Και εδώ ισχύουν οι
μεθοδολογικές αρχές της σχετικότητας και της μετάλλαξης (“Πάντα ρεί”).

Δημοσιευθέν από το 2012 πολύ συχνά σε όλες τις κεντρικές ελληνικές εφημερίδες
ηλεκτρονικής έκδοσης ( Καθημερινή, Το Βήμα,, Τα Νέα, Το Εθνος, Πρώτο Θέμα, iefimerida )

———————————————————————————————————-

Ανάλυση του λιβέλλου του κ. Βασιλειάδη

Γενική εντύπωση

Πρόκειται για μίαν έκρηξη συναισθημάτων  υπό την μορφή μίας «κραυγής απελπισίας».

Κοινωνικοψυχολογική πτυχή

Από τον τρόπο  που είναι γραμμένος ο λίβελλος απορρέει το συμπέρασμα, ότι ο κ. Βασιλειάδης  είναι ένας έντιμος άνθρωπος με ηθικές αξίες , οι οποίες όμως βρίσκονται  υπό μεγάλη πίεση μέσω της πολυεπίπεδης κρίσης, ιδιατέρως της ηθικής και της εθνικής.

Η   ξαφνική μετάβαση από την ανέμελη ζωή , την επίπλαστη ευημερία επί τη βάσει ξένων δανεικών  χρημάτων  και τον πρωτόγονο τριτοκοσμικό υλικό ηδονισμό στην εγκράτεια, εν μέρει και στην φτώχεια έχει προκαλεσει ισχυρούς κλυδωνιμούς στην ταυτότητα πολλών Ελλήνων , ακόμη και των μελών της μεσαίας τάξης η οποία στην πραγματικότητα έχει σημαντικά συρρυκνωθεί.

Οι γονείς δεν είναι πλεον οικονομικά σε θεση να εκπληρώσουν τις θεμιτές  επιθυμίες των παιδιών τους (σπουδές ειδικά στο εξωτερικό κλπ.) . Διαπιστώνουν, ότι η τωρινή νεολαία δεν έχει στην Ελλάδα  προοπτική και πληρώνει τα μεγάλα λάθη των κυβερνώντων αλλά και των γονέων τους. Ετσι  σημειώνεται  μία βαθμιαία απώλεια του κύρους των   γονέων , οι οποίοι αισθάνονται γενικά ένα κοινωνικό υποβιβασμό. Η κοινωνικοψυχολογική προσαρμογή στα δεδομένα της εποχής της κρίσης είναι δυσκολότατη, ίσως και ανέφικτη.

Ταυτόχρονα βλέβουν με κατάθλιψη τον γενικό ξεπεσμό της Ελλάδας, την συγκλονστική απώλεια της εθνικής αξιοπρέπειας και την καταστροφή σχεδόν όλων των κοινωνικών, ηθικών και εθνικών αξιών. Σκέπτονται με φόβο το μέλλον της  Ελλάδας. Ολα αυτά προκαλούν  επιθετικότητα, νευρώσεις και απελπισία.

Εθνολογική πτυχή (Νεοελληνική νοοτροπία)

Εδώ αναφερουμε μόνο μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νεελληνικής νοοτροπίας,  τα οποία διαπιστώνουμε  και στον λιβελλογράφο.

1. Σουρεαλισμός : Δεν αντικατροπτίζεται η πραγματικότα, αλλά υποκειμενικά συναισθήματα και σκέψεις,γιατί τα προαναφερθέντα προβλήματα  σε αλληλοεπίδραση θολώνουν το μυαλό.

2. Ακραιφνής εθνική συνείδηση :  Οι περισσότεροι Ελληνες διαθέτουν μίαν εξελιγμένη και ισχυρή εθνική  συνείδηση, από την οποία απορρέει αυτόματα η ετοιμότητα  να προστατεύσουν   το ελληνικό Εθνος.  Αλλά δίπλα στην εθνική συνείδηση δεν διαπιστώνεται ουδεμία κρατική συνείδηση , η οποία κανονικά στηρίζεται στην διαλεκτική αλληλουχία δικαιωμάτων και ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ . Τοιουτοτρόπως είναι ευκολότατο, φθηνότατα και γενικά ανέξοδο να υπογραμμίζει ο καθείς εντόνως τον πατριωτισμό του  χωρίς  όμως κρατική συνείδηση. Ετσι έχει εξελιχθεί στην Ελλάδα πολύ γρήγορα η  λίαν επιζήμια πατριδοκαπηλεία, η οποία δεν έχει ουδεμία σχεση με το γνήσιο , τον έμπρακτο πατριωτισμό.

3. Κινδυνολογία : Νομίζουν μερικοί,  ότι παντού καραδοκούν εχθροί όχι μόνον από έξω αλλά και μέσα στην Ελλάδα,  οι οποίοι επιδιώκουν να καταστρέψουν το ελληνικό Εθνος.  Οι μεγαλύτεροι κινδυνολόγοι και αυτοκληθέντες εθναμύντορες προέρχονται από τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό τους σαν τους μεγαλύτερους, ίσως και τους μοναδικούς  πατριώτες και συκοφαντούν άλλους σαν εθνοπροδότες. Αυτό δεν ανταποκρίνεται μεν στην πραγματικότητα, αλλά οι Ελληναράδες  έχουν στα σοβαρά μία τέτοια παροξυστική τοποθέτηση. Κατά την ταπεινή μου γώμη ανήκει σε αυτούς και ο λιβελλογράφος.

4. Συνωμοσιολογία  : Πολλοί  , ιδιαιτέρως οι ΑΝΕΛ και ο αξιότιμος Μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης έχουν ως αφετηρία  της βασικής τοποθέτησής τους σε εθνικά θέματα, την ύπαρξη  «σκοτεινών δυνάμεων ( μασόνοι, εβραίοι κλπ. ), οι οποίες έχουν συμμαχήσει και σκοπεύουν να κλέψουν τον ελληνικό «εθνικό πλούτο»  και τελικά  να καταστρέψουν εσαεί τον Ελληνισμό. Μία τέτοια τοποθέτηση είναι ένδειξη της αναμφιβόλως υπάρχουσας νεοελληνικής παράνοιας και της παροξυστικής  σπέκουλας. Ο λιβελλογράφος ανήκει μάλλον  στην κατηγορία των συνωμοσιολόγων.

5. Προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής.  Αυτονοήτως πρέπει ο άνθρωπος να έχει πολυποίκιλα συναισθήματα, αλλά χωρίς την λογική σκέψη δεν είναι δυνατόν να ζήσει στο φως. Δυστυχώς όμως είναι το συναίσθημα ευκολότατο και ετσι ανταποκρίνεται στο χαρακτηριστικό γνώρισμα της νεολληνικής νοοτροπίας της ήσσονος προσπάθειας ( διπλωματική έκφραση για την τεμπελιά), ενώ η λογική σκέψη προϋποθέτει πολλά και διάφορα.

6. Ισχυρός εθισμός στην μεγαλοστομία, αθυροστομία, στην ατάκα  και γενικά στον λαϊκισμό. Αυτά έχουν συγκεκριμένες μορφές έκφρασης  σε απλούς ανθρώπους, αλλά και σε λεγόμενους μορφωμένους φυσικά σύμφωνα με βαλκανικά κριτήρια, ακόμη και σε μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου όπως βαρειές προσβολές, αναπόδεικτες κατηγορίες, αυτοαναβιβασμός μέσω ταπείνωσης άλλων  κτλ.

Αναφέρω μόνον το από εθνολογική άποψη πιό ενδιαφέρον απόσπασμα από τον λίβελλο: «Εκείνο που ως Ελλην σου επιτάσσω, αμέσως  πάψε να χυδαιολογείς ασυστόλως  εναντίον του Ελληνισμού, της Ελλάδος , των Ελλήνων … «. Ειδικά αυτό το  ΕΠΙΤΑΣΣΩ σηκώνει πολύ νερό. Τα άλλα είνα μάλλον χαρίεντα.

Αλά γενικά στην Ελλάδα είναι κάτι το αυτονόητο  , κάποιος ταξιτξής  να βρίζει τους πανεπιστημιακούς της Θεσσαλονίκης ως τενεκέδες,  κάποιος   που τελείωσε κάποτε μόνον το Δημοτικό να  προσβάλει έναν  οικονομολόγο στον κλάδο του ως ανίδεο και τελικά κάποιος  τελείως άσχετος , αδαής, ουτιδανός και διεθνώς  γνήσιος  nobody μεταξύ των σχολιαστών της Καθημερινής  να χλευάζει  ένα διεθνή πανεπιστημιακό ως αμαθή !  Ελλάδα να χαίρεσαι αυτά τα διανοητικά τέρατα. Δεν χρειάζεσαι εχθρούς για να σε καταστρέψουν.

Εν κατακλείδι : ο κ. Βασιλειάδης άνοιξε απερισκέπτως έναν φοβερό λογαριασμό. Είναι αυτονόητο να απαιτήσω  από αυτόν να αποδείξει αυτά τα τερατώδη που έγραψε ή να ζητήσει δημοσίως, εδώ στη στήλη, συγγνώμη. Αν τυχαία ζει στην Γερμανία, θα τα πούμε με διαφορετικό τρόπο. Εδώ δεν είναι Βαλκάνια, δεν χαρίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις κάστανα. Καθημερινή (22.8.14)

——————————————————————————————–

Κωστής Παλαμάς για τους Νοέλληνες : «Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι… «
(Κωστής Παλαμάς)

 

 

 

 

Γλώσσα και Παρελθοντολογία, Ελληνικά, Κινεζικά, Σανσκριτική, Εβραϊκά, Αραμαϊκά, Λατινικά, Στάδια, Προφορά Διφθόγγων, Γλώσσα και Λογοτεχνία, Σημαντικότατες Γλώσσες Σήμερα , Γιουγκοσλαβικές Γλώσσες

Γλώσσα Φιλοσοφικά, Ελληνικά, Κινεζικά, Σανσκριτική, Εβραϊκά, Αραμαϊκά, Λατινικά, Στάδια, Προφορά Διφθόγγων, Γλώσσα και Λογοτεχνία, Σημαντικότατες Γλώσσες Σήμερα

Γλώσσα μερικές φιλοσοφικές πτυχές, επιγραμματικά

1. Η γλώσσα είναι προϊόν της σταδιακής εξέλιξης του ανθρωπίνου γένους και των υπαρξιακών αναγκαιοτήτων οι οποίες απορρέουν από τις συνθήκες ζωής.

2. Η γλώσσα αποτελεί στην ουσία ένα σύστημα λεκτικών συμβόλων, το οποίο στα πλαίσια της διαδικασίας της διαμόρφωσης της σκέψης εξυπηρετεί την γνώση περί της αντικειμενικής πραγματικότητας και κάνει εφικτή την ανταλλαγή σκέψεων, συναισθηματικών βιωμάτων καθώς και την αποθήκευση των διατυπωθέντων γνώσεων.

3. Η ηχητική γλώσσα έχει διαμορφωθεί ταυτόχρονα με την ικανότητα σκέψης στα πλαίσια της ποώθησης της κοινωνικής εργασίας σε όλα τα επίπεδα των διαφορετικών εποχών της εξέλιξης και προόδου της ανθρωπότητας. Μεταξύ της γλώσσας και της σκέψης υφίσταται μία διαλεκτική αλληλουχία. Ετσι αποτελούν και τα δύο φαινόμενα μία διαλεκτική οντότητα.

4. Οι χρησιμοποιηθείσες λέξεις αποτελούν τον τρόπο έκφρασης των εννοιών μέσω των οποίων εργάζεται η ανθρώπινη σκέψη . Ετσι οι έννοιες είναι  το περιεχόμενο και η σημασία των λέξεων.

5. Ενώ η «φυσική γλώσσα» που σημαίνει η γλώσσα της απλής συνεννόησης είναι προϊόν του λαού,  η γλώσσα της λογοτεχνίας και ιδιαιτέρως της επιστήμης αποτελεί ένα αποτέλεσμα της σκέψης και γενικά της ικανότητας ατόμων να δημιουργούν τελείως νέες λέξεις και έννοιες («γλωσσοπλάστες).

Χρησιμοποιηθείσες πηγές

-Enzyklopopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, Edition von Jürgen Mittelstraß, Band 4, Stuttgart, Weimar, 2004, S.47-68.
-Philosophisches Wörterbuch, Edition von Georg Klaus und Manfred Buhr, Band 2, Leipzig 1969, S. 1033-1034.
-Frederick Bodmer, Die Sprachen der Welt, Geschichte, Grammatik, Wortschatz in vergleichender Darstellung (Original : The Loom of Lnguage ), Köln, 1997, S. 1-32.
-Harald Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen, München, 2004. Καθημερινή  (23.11.14).

————————————————————

Διατί η γλωσσολογική παρελθοντολογία ;

Μου είναι γνωστό, ότι ουδείς Κινέζος έχει εκφράσει την επιθυμία να
επαναχρησιμοποιηθούν τα Κινέζικα της Shang Δυναστείας (16ος–11ος αι. π.Χ.) ή της Zhou-Δυναστείας (11ος αι π.Χ.–3ος αι. μ.Χ.) ή του Μεσαίωνα. Επίσης ουδείς Εβραίος έχει διατυπώσει την άποψη να ομιλούνται τα Αρχαία Εβραϊκά (γλώσσα των ιερών βιβλίων των Εβραίων, «Βιβλικά Εβραϊκά») ή τα “Μεσαία” Εβραϊκά.

Μόνο λόγω της εθνικής ταυτότητας τα Αγγλικά άρχισαν να αντικαθίστανται με τα Νεοκελτικά. Γενικά τα Κελτικά ομιλούνται από την αρχαιότητα έως σήμερα φυσικά παραλλαγμένα ως Irish, Schottish, Gälish και Goidelish, Ουαλικά (πολύ διαδεδομένα, διδάσκονται υποχρεωτικά ως ΕΘΝΙΚΗ γλώσσα στα σχολεία), Βρετονικά (Γαλλία) γνωστές ως νεοκελτικές γλώσσες , οι οποίες επίσης βιώνουν μίαν ισχυρότατη Αναγέννηση στην Ουαλία, στην Σκωτία, στην Ιρλανδία και στην Μπρετάνιε (Γαλλία).

Δε έχω κατανόηση για προτάσεις που συχνά γίνονται να επανέλθουμε στα Αρχαία Ελληνικά ή στην Καθαρεύουσα σαν να μην έχει η
Ελλάδα άλλα προβλήματα. Μάλλον πρόκειται για γλωσσολογικό αυτοβαυκαλισμό.

Πηγές

-Bernhard Karlgren: Schrift und Sprache der Chinesen, Berlin 2001.
-Chaim Rabin, Die Entwicklung der hebräischen Sprache, Wiesbaden 1988.
-Angel Sáenz-Badillos, A History of the Hebrew Languag, Cambridge
1996.
-S. Zimmer: Die keltischen Sprachen; in: Stefan Zimmer (Hrsg.): Die
Kelten, Mythos und Wirklichkeit, Stuttgart 2009.
-H.Pedersen: Vergleichende Grammatik der keltischen Sprachen,
Göttingen 1909. Καθημερινή ( 3.9.17)

——————————————————————

Αρχαιότατες γλώσσες (εκτός από τα Ελληνικά) σε συνέχεια (ομιλούνται ακόμη)

Η κινεζική γλώσσα ανήκει στις πιο αρχαίες : Σε γραπτή μορφή εδώ και 3.200 χρόνια ( S. 29. 97)

Η Σανσκριτική ομιλείτο ήδη το 1500  π.Χ., και η γραμματική της έχει γραφεί από τον γραμματικό Πανίνι ήδη τον 5ο αι. π.χ. (S.369).

Η εβραϊκή γλώσσα ομιλείτο τουλάχιστον πάνω από 3500 χρόνια, αλλά έχει γραφει τον 8ο αι π.χ. Το ιερατείο την κατείχε και αργότερα χωρίς διακοπή( S..184).

Η Αραμαϊκή γλώσσα ομιλείτο ήδη προ 4 χιλιάδων ετών και υπήρχε γραμμένη προ 3 χιλιάδων ετών (S.44). Μονον ιερείς την κατέχουν.

Πηγή :H.Freydank, W. F. Reinecke, M. Schetelich, T. Thilo, Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978.

————————————————————-

Αρχαιότατες γλώσσες  που ακόμη  φυσικά μεταλλαγμένες  ακόμη ομιλούνται ή  η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας είναι αναμφισβήτητη, Μία νηφάλια θεώρηση χωρίς  υπερεθνικιστικές και υπεραριστερές παρωπίδες

Η Συγκριτική μέθοδος ανήκει στους καθοριστικούς κανόνες  της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών επιστημονικών ερευνών.  Μέσω της σύγκρισης ενός φαινομένου με άλλα παρόμοια φαινόμενα διευκολύνεται η διείσδυση στην ουσία του. Ενας άλλος μεθοδολογικός κανόνας είναι η Οικουμενικότητα, η οποία σημαίνει μίαν διεθνοποιημένη θεώρηση της αντικειμενικής πραγματικότητας με επιδίωξη την εξεύρεση της αλήθειας. Παρεμπιπτόντως αναφέρω και τον σημαντικότατο κανώνα της Συστηματικότητας.

Επί τη βάσει αυτών των μεθοδολογικών κανώνων θα προσπαθήσω να αποδείξω , ότι υφίσταται μία συνέχεια της εληνικής γλώσσας εδώ και 3400 έτη. Στηρίζομαι αυτονοήτως σε διεθνή βιβλιογραφία.

Ελληνική γλώσσα

Η ελληνική γλώσσα σημειώνεται σε γραπτή μορφή εδώ και 3400 έτη. Εχει να αναδείξει σε σύγκριση με άλλες γλώσσες μία μοναδική ιδιότητα (έκφραση ευρωπαίων γλωσσολόγων) :  μικρές αλλαγές. Οι ειδικοί γλωσσολόγοι μιλούν για ΣΤΑΔΙΑ η για Περιόδους της ελληνικής γλώσσας :

α) Μυκηναϊκά Ελληνικά ( 1400-1200 π.Χ.).  Η Γραμματική έχει εμπεδωθεί τον 3ο αι π.Χ. στην Αλεξάνδρεια.

β) Αρχαία Ελληνικά ( γενικά  800 π.Χ.-550 μ.Χ.). Σε αυτά ανήκουν τα «Αιολικά, τα Ιωνικά, τα Αττικά και τα Δωρικά. Τα αρχαία Ελληνικά αναδεικνύουν τρεις περιόδους : 1. Προκλασικά (800-450 π.Χ.). 2. Κλασικά (450-300 π.Χ.). 3. Ελληνιστική Κοινή (300 π.Χ. -565 μ. Χ.).

γ) Μεσαιωνικά Ελληνικά (565-1453). Σε αυτήν την εποχή έγραφαν μερικοί  πολύ μορφωμένοι (Φιλόσοφοι και Θεολόγοι ) στα κλασσικά Ελληνικά.

δ) Νεοελληνικά (από το 1453 έως σήμερα). Τα Νεοελληνικά βρίσκονται σε στάδιο εξέλιξης και διαμόρφωσης. Σκοπίμως δεν αναφέρω την τεχνητή «Γλώσσα» Καθαρεύουσα.

Πηγές

-”Francisco Rodríguez Adrados” F. R. Adrados, Geschichte der griechischen Sprache. Von den Anfängen bis heute, ISBN 3-8252-2317-5 , Tübingen/Basel 2002.
-Νεοελληνική Γραμματική, ΙδρυμαΤριανταφυλλίδη, ISBN 960-231-027-8, Θεσσαλονίκη 1991.
-Leonard Robert Palmer, The Greek language, ISBN 0-391-01203-7, London 1996.

————————————————————————–

Κινεζική γλώσσα

Η κινεζική γλώσσα είναι η  πιο αρχαία : σε γραπτή μορφή εδώ και 3.600.

Στάδια
α)  Shang Δυναστεία (16ος–11 αι. π.Χ.).
β) Zhou-Δυναστεία (11ος αι π.Χ.–3ος αι. μ.Χ.). Σε γενικές γραμμές  ονομάζεται αυτή Αρχαία κινεζική γλώσσα, η οποία έχει εξελιχθεί στα Κλασικά Κινεζικά που έχουν μείνει σε γραπτή μορφή έως σήμερα.
γ) Τον 2οαι. π.Χ. άρχισαν τα ομιλούμενα ως γλώσα  του λαού  να απομακρύνονται από την Κλασική γλώσσα.
δ) Από τον  15ο αι. μ.Χ. γίνεται λόγος για μία  Σύγχρονη κινεζική γλώσσα.

Πηγή : Bernhard Karlgren, Schrift und Sprache der Chinesen, ISBN 3-540-42138-6, Berlin 2001.

—————————————————-

Σανσκριτική γλώσσα

Το πιο αρχαίο κείμενο στην Σανσκριτική γλώσσα είναι  η Veda (γνώσις) από το 1200 π.Χ., κατόπιν έπονται οι  Upanishad (Ιδέ  Upanischaden, Die alte Weisheit Indiens, ISBN 3-86533-024-x, München 2005) και η  Bhagavadgita (Ιδέ Die Bhagavadgita, ISBN 10:3-86539-099-4, Wiesbaden 2006). Συνιστώ στους Ελληναράδες να ρίξουν μια ματιά σε αυτά τα εκπληκτικά βιβλία.  Ισως  καταλάβουν, πόσο γελοία είναι η υπερεθνικιστική ομφαλοσκόπησή τους.

Σήμερα ομιλείται η Σανσκριτική από περίπου 200 χιλιάδες άτομα, μεταξύ αυτών   πολλοί ινδουιστές ιερείς (Βραχμάνοι).  Και ο Βουδισμός έχει γραφεί στην Σανσκριτική. Η γραμματική της Σανσκριτικής έχει γραφεί από τον φιλόλογο Πανίνι ήδη τον 5ο αι. π.Χ. Πρόκειται για την πρώτη γραμματική στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας έχει συνταχθεί  στην Αλεξάνδρεια περίπου 250 έτη αργότερα. Μεταξύ της Σανσκριτικής  και της αρχαίας Ιρανικής γλώσσας είναι η διαφορά τόσο μικρή, που οι δυτικοί ειδικοί γλωσσολόγοι έχουν εκδώσει  κοινή  γραμματική. Διάβασα μια τέτια γραμματική και βρήκα πάμπολλες ινδοευρωπαϊκές λέξεις συγγενείς με τα αρχαιότατα Ελληνικά.

Πηγές

-K. Μylius,  Sanskrit − Deutsch, Deutsch − Sanskrit, ISBN 3-447-05143-4 ,Wiesbaden 2005. Αυτός ήταν πανεπιστημιακός στο πανεπιστήμιό μας στηΛειψία (Εδρα: Ινδολογία , Σανσκριτική Γλώσσα). Με  βοήθησε πολύ να ασχοληθώ με την φιλοσοφία και  την λογοτεχνία της αρχαίας Ινδίας,  λίγο και με την Σανσκριτική.
-Κ. Μylius, Geschichte der Literatur im alten Indien, Leipzig 1983.
-Carl Capeller, Sanskrit-Wörterbuch, Straßburg 1887, Berlin 1966.

————————————————————

Εβραϊκή γλώσσα

Η εβραϊκή γλώσσα ομιλείται τουλάχιστον πάνω από 3500 χρόνια, αλλά έχει γραφεί τον 1000 π.Χ. Το ιερατείο την κατείχε και αργότερα χωρίς διακοπή. Πρόκειται για μία Βορειοδυτική σημιτική γλώσσα.

Στάδια

α) Αρχαία Εβραϊκά (γλώσσα των ιερών βιβλίων των Εβραίων, «Βιβλικά Εβραϊκά»). β) Μεσαία Εβραϊκά. γ) Νέα Εβραϊκά. δ) Σύγχρονα Εβραϊκά (Ιβρίτ).

Πηγές :-Chaim Rabin, Die Entwicklung der hebräischen Sprache, Wiesbaden 1988.
-Angel Sáenz-Badillos, A History of the Hebrew Languag, Cambridge 1996.

————————————————————

Η Αραμαϊκή γλώσσα

(την μιλούσε ο Ιησούς Χριστός) ομιλείτο ήδη προ 4 χιλιάδων ετών και υπήρχε γραμμένη προ 3 χιλιάδων ετών.  Μόνον ιερείς της χριστιανικής Εκκλησίας πρωτίστως στην Συρία την χρησιμοποιούν στην λειτουργία.

———————————————————-
Νεολατινικές (ρωμανικές) Γλώσσες
Η λατινική γλώσσα του Μεσαίωνα είναι  η μητέρα  όχι μόνον των γνωστότατων  νεολατινικών γλωσσών ( Ιταλικά, Ισπανικά, Πορτογαλλικά, Γαλλικά, Ρουμανικά, αλλά εν τω μεταξύ και άλλων όχι τόσο σημαντικών γλωσσών μεν, αλλά και αυτές βιώνουν μίαν Αναγεννηση (Καταλανικά, Γαλλικικά (Ισπανία), Σαρδικά, Φουρλανικά (Ιταλία) , Αστουρικά, Λαντινικά (Ελβετία), Αραγκονεζικά (Ισπανία), Πραετορωμανικά (Ελβετία).
Πηγές
-T. Janson, Latein,  Die Erfolgsgeschichte einer Sprache,ISBN 3-87548-400-2, Hamburg 2006.
-J.Jürgen Leonhardt”Latein, Geschichte einer Weltsprach,ISBN 978-3-406-56898-5, München 2009.
-Georg Bossong, Die romanischen Sprachen. Eine vergleichende Einführung, ISBN 978-38754-8518-9 (+ 1 CD), Hamburg 2008.
-Harri Meier, Die Entstehung der romanischen Sprachen und Nationen (Das Abendland; Bd. 4). Pro Quest, Ann Arbor, Mich. 1984.
-Günter Holtus, Michael Metzeltin, Christian Schmitt (Romanist) (Seite nicht vorhanden), Ch. Schmitt(Hrsg.),Lexikon der Romanistischen Linguistik,12 Bände. Niemeyer, ISBN 3-484-50250-9,Tübingen 1988–2005.

Νεοκελτικές γλώσσες
Τα Κελτικά  ομιλούνται από την αρχαιότητα έως σήμερα φυσικά παραλλαγμένα ως Irish, Schottish, Gälish και  Goidelish, Ουαλικά (πολύ διαδεδομένα, διδάσκονται υποχρεωτικά ως ΕΘΝΙΚΗ γλώσσα στα σχολεία), Βρετονικά (Γαλλία) γνωστές ως νεοκελτικές γλώσσες  , οι οποίες επίσης βιώνουν μίαν ισχυρότατη Αναγέννηση στην Ουαλία, στην Σκωτία, στην Ιρλανδία και στην Μπρετάνιε (Γαλλία).
Πηγές : -S. Zimmer: Die keltischen Sprachen, in: Stefan Zimmer (Hrsg.): Die Kelten, Mythos und Wirklichkeit, ISBN 978-3-8062-2229-6, Stuttgart 2009.
-H. Pedersen, Vergleichende Grammatik der keltischen Sprachen,  Göttingen 1909.

———————————————————-

Γενικές γλωσσολογικές πηγές

-H.Freydank, W. F. Reinecke, M. Schetelich, T. Thilo, Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978.
-Η. Haarmann, Weltgeschichte der Sprachen, ISBN 978-3-406-60802-5, München, 2006.
-H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen,ISBN 3-406-47596-5, München 2002. Εδώ αναφέρονται λεπτομερειακά όλες οι εξαφανισθείσες αρχαίες γλώσσες από όλες τιςς ηπείρους και τους πολιτισμούς. Στην Ευρώπη δεν είναι οι ειδικοί επιστήμονες εθνοκεντριστές και αυτοπεριχαρακωμένοι., όπως δυστυχώς οι περισσότεροι  επιστήμονες στην Ελλάδα.
- Die Sprachen der Welt ( Org. F. Bodmer, The Loom of Language ) , ISBN 3-88059-880-0, Köln, 1997. Πρόκειται για ένa Standard-Βιβλίο της διεθνούς γλωσσολογίας (Linguistic).

Συμπεράσματα :

1. Διεθνώς σημειώνονται αρχαιότατες γλώσσες που ομιλούνται ακόμη φυσικά πολύ ή κάπως παραλλαγμένες (ΣΤΑΔΙΑ της ίδιας γλώσσας). Αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί σε άλλους λαούς, τουναντίον θεωρείται ως κάτι το αυτονόητο.
2. Ο,τι (χιλιετής ιστορία και συνέχεια)   ισχύει ως κάτι το αυτονόητο για άλλες γλώσσες, ισχύει αναμφιβόλως και για την ελληνική γλώσσα, η οποία (εν μέρει και η λατινική γλώσσα) είναι διεθνώς λόγω της επιστημονικής υπεροχής του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού έναντι των άλλων πολιτισμών  πέραν τούτου η  αστείρευτη γλωσσική πηγή  για την πρόσδωση εννοιών στις επιτεύξεις  ανεξαιρέτως όλων των νέων και ανώτερων  επιστημών.
3.Το παράξενο έγκειται, στο ό,τι οι Νεοέλληνες λόγω έλλειψης δημιουργικότητας δεν είναι σε θέση να διατυπώσουν νέες έννοιες διεθνούς βεληνεκούς  και έτσι παραλαμβάνουν  τις πολυάριθμες ελληνογενείς έννοιες αποκλειστικά από την Δύση.

Εν κατακλείδι : Οι Νεοέλληνες αυτοβαυκαλίζονται γλωσσολογικά,  φιλολογικά και θεολογικά,  ενώ οι καθ ευτού Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί επί τη βάσει της ελληνικής γλώσσας δημιουργούν αενάως νέους επιστημονικούς όρους.

Καθημερινή (12.2.17)

—————————————————-

Αρχαιότατες Γλώσσες

Η γλωσσολογία κάνει διαχωρισμό μεταξύ των “εξαφανισθεισών ” και των “νεκρών” γλωσσών.

Τα αρχαία Ελληνικά ως στάδιο της ελληνικής γλώσσας ανήκουν μεν στις “νεκρές” γλώσσες υπό την έννοια ότι δεν ομιλούνται πλέον, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμη ως αστείρευτη πηγή για την επιστημονική εμπέδωση νέων εννοιών.

Και τα τα Λατινικά ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία των γλωσσών , αλλά αποτελούν την επίσημη γλώσσα του Βατικανού και παίζουν για την επιστημονική ορολογία παρόμοιο ρόλο όπως τα αρχαία Ελληνικά.

Ιδέ λεπτομερειακά : Harald Haarmann, Lexikon der untergegangene Sprachen, Verlag C.H. Beck (πρόκειται για επιστημονικό εκδοτικό οίκο), ISBN 3-406-47596-5, München 2002, 232 σελίδες ( αναφερονται πάνω από 80 “εξαφανισθείσες” γλώσες από όλον τον κόσμο). Καθημερινή (12.2.17)

—————————————————

Ελληνική Γλώσσα

1. Είναι ζήτημα αιώνων. Οπως μεταξύ της σημερινής εποχής και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού σημειώνονται τουλάχιστον 2500 έτη, διαπιστώνουμε μεταξύ του τελευταίου και των πρώτων υψηλών πολιτισμών (Σουμερία, Αίγυπτος) επίσης περίπου 2500 έτη.
2. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός έχει επαναγεννηθεί τον 15ο αι. και ύστερα από λίγους αιώνες έχουν οι κύριες επιτεύξεις του πραγματοποιηθεί στην Δύση (Διαφωτισμός).
Εγείρεται το ερώτημα, γιατί δεν έχει λάβει χώραν στην χιλιετή ιστορία της θεοκρατικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κάτι τέτοιο.
3. Η Δύση στηρίχθηκε όχι μόνο στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, αλλά και στον ρωμαϊκό πολιτισμό ( δίκαιο, γλώσσα).
Υστερα από τον Διαφωτισμό άρχισε η Δύση να ξεπερνά στον πολιτισμό και κυρίως στις επιστήμες τους αλλους κύκλους πολιτισμού (Ισλάμ, Κονφουκιανισμός, ινδουισμούς ), των οποίων τις χώρες έχει μεταβάλλει σε αποικίες ή σε ημιαποικίες, αλλά έχει μεταφέρει και ευρωπαϊκό πολιτισμό καθώς και ευρωπαϊκές γλώσσες.
4. Σε όλες τις εθνικές γλώσσες του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού αποτελούν οι αρχαίες ελληνικές και οι λατινικές λέξεις περίπου 35% όλου του γλωσσικού πλούτου. Αυτονοήτως είναι στις νεολατινικές (ρωμανικές γλώσσες) το ποσοστό των λατινικών λέξεων μέγιστο.
Στην Δύση έχουν επικρατήσει οι όροι στα αρχαία ελληνικά στις περισσότερες επιστήμες (πρωτίστως στην Φιλοσοφία, στην Θεωρία και στην Μεθοδολογία ) καθώς και σε όλες τις κοινωνικές επιστήμες, ενώ οι όροι της Λατινικής έχουν επικρατήσει στις νομικές επιστήμες. Στην Ιατρική, στην Γλωσσολογία και στην Βοτανολογία (εδώ είναι οι ονομασίες σύνθετες ελληνολατινικές) σημειώνονται επιστημονικοί όροι στα αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά.
5. Οι επιστήμονες της εξελιγμένης Δύσης διατυπώνουν για επιστημονικούς λόγους νέες έννοιες επί τη βάσει της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας και της Λατινικής γλώσσας (πχ. skepticism, gnoseology, postmodern κτλ.).
Και εδώ εγείρεται το ερώτημα, διατί δεν πράττουν οι Ελληνες επιστήμονες κάτι τέτοιο, αλλά εκ των υστέρων μεταφράζουν τις ελληνογενείς έννοιες στα νέα Ελληνικά ;
Συμπέρασμα : Οι Ευρωπαίοι επιστήμονες είναι αναμφιβόλως οι κληρονόμοι της αρχαίας ελληνικής επιστήμης.

6. Αλλα και οι άλοι προαναφερθέντες Κύκλοι Πολιτισμού έχουν τους δικούς τους επιστημονικούς όρους στην εκάστοτε επίσημη γλώσσα τους.

7. Σε συνδυασμό με τις υψηλές τεχνολογίες , οι οποίες είναι πρωτίστως επιτεύξεις των ΗΠΑ , έχει επικρατήσει η Αγγλική γλώσσα.

8. Γιατί σημειώνονται στις ευρωπαϊκές γλώσσες πολυάριθμες ελληνικές λέξεις ;

Γιατί ο Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού στηρίζεται στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και όχι στον φοινικικό ή τον αιγυπτιακό ή τον σουμερικό ή τον ακκαδικό ή τον βαβυλωνικό, και πέραν τούτου οι ευρωπαϊκές γλώσσες ( εξαίρεση : Ουγκρικά, Εσθονικά, Φιννλανδικά και Βασκικά) ανήκουν στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, και εκτός τούτου όλες οι γραμματικές των ευρωπαϊκών γλωσσών (όχι οι εξαιρέσεις) έχουν ως βάση την αρχαία ελληνική γραμματική.

Καθημερινή (22.1.17)

———————————————————

Μεταξύ του 3ου και του 2ου αι. πΧ. εχει λάβει χώραν στην Αλεξάνδρεια στα πλαίσια της εμπέδωσης μίας Γραμματικής της ελληνικής γλώσσας η μεταλλαγή στην προφορά των φωνηέντων, π.χ. των διφθόγγων :από ε-ι σε ει, α-ι σε ε κλπ.
Το ίδιο έχει συμβεί τον 5ο αι. π.Χ. μέσω της πρώτης Γραμματικής στον κόσμο,έργο του γραμματικού Πανίνι και με τα φωνήεντα της συγγενούς γλώσσας ινδοευρωπαϊκής της Σανσκριτικής (στην ουσία αρχαιότατα ιρανικά). Με προβληματίζει και η νεοκελτική γλώσσα (Gällish, Ιρλανδία, Ουαλία)) με τα πολλά φωνήεντα και τους διφθόγγους.
Μέσω της Κοινής έχει απλοποιηθεί η γλώσσα και έχει εμπεδωθεί γενικά η προφορά των φωνηέντων ,κάτι που δεν έχει πλέον αλλάξει έως σήμερα.
Επομένως , έχετε μεν δίκαιο, μπορούμε να λάβουμε και υπ όψη την προφορά των ελληνικών λέξεων , ιδιαιτέρως των ονομάτων στα Λατινικά μεν, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα. Ερασιτεχνικά ασχολούμαι εδώ και 15 χρόνια με το φαινόμενο των φωνηέντων στις σπουδαιότερες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες ξεκινώντας από τις αρχαιότερες.

Συμπεράσματα : α) Υπήρχε μία σχετικά εκτενής μεταβατική περίοδος.
β) Για τα Ελληνικά των ομηρικών έπων και των κλασσικών χρόνων ισχύει η ερασμιακή προφορά.
γ) Για τα κείμενα από την εμπέδωση της Κοινής και εδώθεν ισχύει η απλοποιημένη προφορά.
δ). Επομένως είναι η γενική συνήθεια των Ευρωπαίων, να προφέρουν τα κείμενα της τελευταίας εποχής (3.) ακόμη και σημερινά κείμενα ( λέξεις, τοπωνύμια ) ερασμιακά τελείως εσφαλμένη. Καθημερινή (9.6.15)

————————————————————–

Συστηματικά περί την προφορά των διφθόγγων της αρχαίας Ελληνικής ΓλώσσαςΤο θέμα με έχει απασχολήσει εδώ και πολλά χρόνια. Εχω συλλέξει σχετικά πολύ κατάλληλο υλικό από έγκριτα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και λεξικά, από Standard-βιβλία καθώς και από μερικά ειδικά επιστημονικά περιοδικά , αλλά δεν είχα καιρό να το επεξεργασθώ κατάλληλα. Σχεδίασα ήδη προ πολλών ετών να το κάνω αντικείμενο πιο συστηματικής ενασχόλησης.

Ευκαιρίας δοθείσης μελέτησα τώρα το υλικό προσεκτικά και συγκριτικά.Ιδέ παρακάτω τις διαπιστώσεις

1. Πολλά φωνήεντα καθώς και διφθόγγους είχαν και
η Σανσκριτική και η αρχαία Κελτική γλώσσα (σήμερα όλες οι νεοκελτικές γλώσσες
στην Ιρλανδία, στην Ουαλία και στην Σκωτία).

Σε ό,τι αφορά την Σανσκριτική, έως τον 5ο αι.
π.Χ. έχουν προφερθεί οι δίφθογγοι ει και αι χωριστά κατόπιν επί τη βάση τως πρώτης γραμματικής του κόσμου επεξεργασθείσα από τον γραμματικό-φιλόλογο Πανίνι εί ως ι και αι ως ε.

Στα Κελτικά και Νεοκελτικά, τα οποία έχουν διφθόγους (ai ao ; ea ei èi eo eò eu ; ia io ìo iu ; oi òi ua ui ùi ) ακόμη και τριφθόγγους ( aoi eoi iai iui uai) προφέρονται τα φωνήεντα ως επί το πλείστον χωριστά.

2. Για τα ομηρικά και για όλα τα κλασσικά κείμενα έως τον 4ο και 3ο αι. π.Χ. έχουν προφερθεί τα φωνήεντα χωριστά ). Ιδέ μεταξύ άλλων και Α. Τζαρτζάνου, Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Αθήναι 1958, σ. 11 : « Αρχήθεν όμως υπό των παλαιών εκάστη δίφθογγος επροφέρετο ούτως, ώστε διεκρίνοντο κατά την προφοράν οι δύο φθόγγοι, ήτοι τα δύο φωνήεντα, από τα οποία αποτελείται. ( πρβλ. Νυν : Νεραϊδα, ρό ϊδο)«. Εδώ  Ο Ερασμος έχει σε γενικές γραμμές δίκιο.

O Μιχ. Χ. Οικονόμου (Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής, ISBN 960-231-048-0, Θεσσαλονίκη, 1991, σ.9 ) γράφει πιο λεπτομερειακά : ” Οι παραπάνω συνδυασμοί φωνηέντων προφερόνταν από τους αρχαίους πραγματικά σαν δίφθογγοι (βλ.§5), δηλ. το αι σαν αϊ (όπως το νεοελληνικό χαϊδεύω), το ει σαν εϊ (όπως το νεοελληνικό λεϊμόνι), το οι σαν οϊ (όπως το νεοελληνικό ρόιδι). κτλ. Ετσι π.χ. λέξεις όπως σφαίρα, πείρα, μοίρα κτλ. προφέρονταν σφάιρα, πέιρα, μόιρα κτλ. Με τον καιρό όμως έπαψαν να προφέρονται σαν  δίφθογγοι και ήδη προφέρονται…”.

Αλλά  ήδη από τον 3ο αι. π.Χ. στην ελληνιστική εποχή έχει η προφορά απλοποιηθεί.

Τον 9ο αι. μ.Χ. έχει μεταβληθεί και η προφορά της διφθόγγου οι (από ϋ σε ι) (
ιδέ Lexikon der Alten Welt, hrsg, Carl Andresen et alt. , Tübingen et Zürich, Band 1, 2, 3 (εδώ 1, σ.1172). Πρόκειται για ένα Standard-λεξικό, στην συγγραφή του οποίου έχουν συμβάλλει 236 κορυφαίοι ειδικοί επιστήμονες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από την Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία.

Συμπεράσματα

1. Είναι λοιπόν ανιστόρητο και τελείως εσφαλμένο, να εφαρμόζεται η ερασμιακή
προφορά σε κείμενα γραμμένα ακόμη και ύστερα από τον 4ο και 3ο  αι. π.Χ. Το συμπέρασμα ισχύει και για όλη την Αγία Γραφή (Παλαιά και και Καινή Διαθήκη).

2. Η προφορά των διφθόγγων της Ελληνικής
Γλώσσας δεν έχει βασικά αλλάξει σχεδόν εδώ και 2300 έως 2400 έτη. Αλλά αυτονοήτως σημειώνεται διαφορά στην προφορά μεταξύ της Ελληνιστικής
κοινής, της Μεσαιωνικής ελληνικής και της Νεοελληνικής .

3. Η Ελληνική γλώσσα έχει σε γενικές γραμμές συνέχεια σε γραπτή μορφή τουλάχιστον 2800 ετών. Εάν λάβουμε και την μυκηναϊκή εποχή , τότε θα έπρεπε να προσθέσουμε ακόμη περίπου 700 έτη. Αλλά δέον να λάβουμε υπ όψη,
ότι η προφορά της Μυκηναϊκής («Πρώϊμης ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ γλώσσας» (Γραμμική Β), διεθνώς
επιστημονικά καθιερωμένος όρος ), την οπoία έχουν αποκρυπτογραφήσει ο Michael
Ventris και ο John Chawick από την «επάρατη» Ευρώπη ( διατί δεν το έκαναν αυτό Ελληνες
γλωσσολόγοι)  είναι πολύ διαφορετική από την Ελληνική γλώσσα στην εποχή του Ομήρου.

Αναφέρω μόνον μερικά παραδείγματα : A-ta-na : Αθήνα , Do-e-ro ( do(h)elos : δούλος, wa-na-ka : άναξ, ga-si-re-u : βασιλεύς, e-ra-wa : έργον,
o-la-i-a : ελιά.

Προσθήκη :

α) Σύμφωνα με την Γενική Μεθοδολογία των  επιστημονικών ερευνών ισχύει ο κανώνας “ομοφωνία των καθηγητών και δοκτόρων” ( “consensus professorum et doctorum”) , η οποία εκφράζεται στα έγκριτα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και λεξικά. Αναφέρω ένα παράδειγμα από την ιστορία-αρχαιολογία : Μόνον ένας καθηγητής πανεπιστημίου στην Γερμανία έχει απορρίψει την επικρατούσα άποψη, ότι οι πρώτοι γεωργοί της Κεντρικής Ευρώπης έχουν προέλθει από τη Μέση Ανατολή μέσω της Μικράς Ασίας. Υστερα όμως από λίγους μήνες έχει απορρίψει την απόρριψή του.

Αυτό όμως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ίσως ανατραπεί μία πρυτανεύουσα επιστημονική άποψη. Αλλά η νέα άποψη θα ληφθεί ταχέως υπ όψη στη νέα έκδοση των προαναφερθέντων βιβλίων.

β) Προ μερικών εβδομάδων έχει ανακοινωθεί, ότι πάλι ένας Αγγλος αρχαιολόγος-γλωσσολόγος κατόρθωσε να αποκρυπτογραφήσει μερικές λέξεις της Γραμμικής Α !
Πάλι διερωτώμαι, διατί όχι ένας δικός μας γλωσσολόγος ; Μα τί συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια ; Αλλά και διατί είναι οι ξένοι επιστήμονες τόσο δημιουργικοί και επιτυχείς ακόμη σε ζητήματα που αφορούν άμεσα την δική μας εθνική ταυτότητα ;

Πηγές

-FG. Bodmer, Die Sprachen der Welt, Geschichte,
Grammatik, Wortschatz in vergleichender Darstellung (Orig. The Loom of Language), ISBN 3-88059-880-0, Köln 1977.
-H. Haarmann, Weltgeschishte der Sprachen, Von der Frühzeit des Menschen bis zur Gegenwart, ISBN 3-406-47596-5, München 2006.
- A. Bartoněk , Handbuch des mykenischen Griechisch,ISBN 3-8253-1435-9, Heidelberg 2003.
-J. Chadwick, L. Baumbach , The Mycenaean Greek Vocabulary. In : Glotta 41, 1963, ISSN 0017-1298.S. 157-271. (Indogermanische Bibliothek Reihe 1).
-S. Hiller, O. Panagl , Die frühgriechischen Texte aus mykenischer Zeit, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, ISBN 3-534-06820-3, Darmstadt 1986.
-C. J. Ruijgh , Études sur la grammaire et le vocabulaire du grec mycénien, Hakkert, Amsterdam 1967. Καθημερινή (21.2.16)

————————————————-

Γλώσσα και λογοτεχνία

Μία γλώσσα μπορεί να είναι απλή η εξελιγμένη εως σε λογοτεχνικό επίπεδο.
Το δεύτερο είναι επίτευξη των λογοτεχνών (ποιητών και πεζογράφων) , οι οποίοι θεωρούνται συχνά και γλωσσοπλάστες.

Θα αναφέρουμε τα πιό γνωστά παραδείγματα από την ιστορία της λογοτεχνίας σημαντικών ευρωπαϊκών χωρών : Dante (13os αι. ) και Petrarca (14os αι. ) στην Ιταλία, Shakespear (16oς αι. ), Calderon (17ος αι., Ισπανία), Racine (17ος αι. Γαλλία), Dostojewski και Tolstoi (19ος αι., Ρωσία), Goethe και Schiller (19ος αι., Γερμανία). Προ αυτών των δύο ποιητών οι πιό εξελιγμένοι   Γάλλοι λοιδορούσαν τα τότε Γερμανικά ως “γερμανικές βαρβαρότητες”.

Η  νέα Ελλάδα δεν είχε δυστυχώς λογοτέχνες τέτοιου βεληνεκούς. Περαν τούτου νομίζω ότι το πείραμα με την καθαρεύουσα έχει επιδράσει πολύ αρνητικά στην φυσιολογική εξέλιξη της Δημοτικής ,την οποία περιφρονούσαμε ως γυμνασιόπαιδα ακόμη και στα μέσα της δεκαετίας του 50 ως  κάτι το υποδεέστερο. Είχαμε την φιλοδοξία να μιλούμε όσο το δυνατό καλύτερα την καθαρεύουσα, για να μας θαυμάζουν. Καθημερινή

——————————————————————-

Γερμανική Γλώσσα

Τα σύγχρονη γερμανικά (Hochdeutsch) έχουν ως βάση πρωτίστως την επίσημη γλώσσα της καγκελαρτίας της Δρέσδης , πρωτεύουσας της Σαξονίας.
Στην περαιτέρω εξέλιξή της έχουν συμβάλλει ιστορικά ο Λούθηρος, και ιδιαιτέρως τον 18 και 19ο αι. οι ποιητές και γενικά οι λογοτέχνες πρωτοστατούντως του μεγαλύτερου ποιητού της Γερμανίας Wolfgang von Goethe.
Στην διαμόρφωση της Αγγλικής έχει συμβάλλει καθοριστικά ο Shakespeare, στην Ιταλία ο Dante και ο Petrarca, στην Ισπανία ο Calderon κτλ. Ποιος έχει διαπλασει σε τέτοιο βαθμό την Δημοτική μας ;

Οπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι λογοτέχνες έχουν βαθμιαία συμβάλλει στην περαιτέρω εξέλιξη της εθνικής γλώσσας , έτσι το ίδιο έκαναν πολλοί λογοτέχνες στην Γερμανία. Ο Wilhelm Humboldt ήταν γλωσσολόγος και όχι γλωσσοπλάστης. Καθημερινή (5.2.18)

———————————————————-

Λατινικά, Γερμανικά, Γαλλικά , Γερμανία

Οι αριστοκράτες της Γερμανίας μιλούσαν γερμανικά, τα οποία όμως περιφρονούσαν.Η επίσημη γλώσσα της διπλωματίας και των κρατικών ντοκουμέντων ήταν τα Λατινικά.

Υστερα από τον 18ο αι.  οι αριστοκράτες μιλούσαν μεταξύ τους Γαλλικά, τα οποία ήταν η διπλωματική γλώσσα (όλα τα διεθνή νοκουμέντα στα Γαλλικά). Το ίδιο έγινε και στη Ρωσία.

Στις Βαλτικές χώρες μιλούσαν οι μορφωμένοι πρωτίστως Γερμανικά και ο απλός λαός την εκάστοτε εθνική γλώσσα (π.χ.Λιθουανικά , Λετονικά κτλ.) Καθημερινή (30.1.16)

——————————————————-

Ποιές γλώσσες είναι οι πιό σπουδαίες ;

Συγκριτικά περί της σπουδαιότητας των γλωσσών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης : ΑΓΓΛΙΚΑ, Ισπανικά (Λατινική Αμερική), Γαλλικά.
Η σημαντικότητα των Αγγλικών αυξάνει ραγδαίως σε συνδυασμό με την υπεροχή των ΗΠΑ στις υψηλές τεχνολογίες.

Στην Ευρωπη είναι λίγο διαφορετικά : Αγγλικά,Γερμανικά, Γαλλικά.
Γενικά για τους Ελληνες , οι οποίοι θέλουν να εργασθούν ή να κάνουν επιστημονική σταδιοδρομία στην Ευρώπη, ισχύει η εξής σκάλα : Αγγλικά, Γερμανικά Γαλλικά. και εάν αφορά αυτό την Γερμανία Γερμανικά και Αγγλικά.

Σε γενικές γραμμές τα Γαλλικά έχουν απωλέσει κατά πολύ την σπουδαιότητά τους.

Υπό τον φακό της ευρωπαϊκής ιστορίας σημειώνεται η εξής σκάλα σημαντικότητας :

Ελληνικά, Λατινικά (στο Βυζάντιο από τον 6.-7ο αι. πάλι Ελληνικά), Γαλλικά ( 18ος-20ς αι.), Αγγλικά( ύστερα από 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο).

Σημαντικότερες γλώσσες προ των αρχαίων Ελληνικών : Σουμερικά, Ακκαδικά, Βαβυλωνικά, Αραμαϊκά ( γλώσσα της τεράστιας περσικής αυτοκρατορίας και τασυτόχρονα γλώσσα του Ιησού Χριστού, αν και η Καινή Διαθήκη έχει γραφεί στα Ελληνικά (ΚΟΙΝΗ). Καθημερινή (3.10.15)

———————————————————————————

Σερβοκροατικά, Σλοβενικά, Βοσνιακά ,Γλώσσες της πρώην Γιουγκοσλαβίας

Η επίσημη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ήταν η ΣΕΡΒΟΚΡΟΑΤΙΚΗ.

Αμέσως  ύστερα από την ανεξαρτοποίηση της Κροατίας (ο Τίτο ήταν Κροάτης), Κροάτες φιλόλογοι έχουν καταβάλλει τεράστιες γλωσσολογικές προσπάθειες με σοπό να αποδείξουν, ότι τα Κροατικά  αποτελούν μίαν άλλη σλαβική γλώσσα. Το ίδιο έκαναν και οι Ουκρανοί για να επισημάνουν την ιδιαιτερότητα της ουκρανικής γλώσσας έναντι της Ρωσικής.

Η Κροατική η Σλοβενική και η  Βοσνιακή  χρησιμοποιούν  το Λατινικό αλφάβητο, η Σερβική, η  Μαυροβουνιακή και η Σλαβομακεδονική γράφονται στο Κυριλλικό αλφάβητο , το οποίο στηρίζεται στο ελληνικό αλφάβητο που έχει  ως βάση πρωτίστως το αλφάβητο της συριακής πόλης   Ούγκαριτ (9ος αι. π.Χ.). Καθημερινή (1.2.18)

 

Ορθοδοξία Εχθρός του Διαφωτισμού, Διαχωρισμός, Μάθημα Θρησκευτικών, “Ιερά Αμφια”,Ηθικοί Κανόνες, Ορθοδοξία κατά Ανθρωπισμού, Μασόνοι

Ορθοδοξία Εχθρός του Διαφωτισμού, Διαχωρισμός μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας, Μάθημα Θρησκευτικών και Ανθρώπινα Δικαιώματα των Μαθητών, “Ιερά Αμφια”,Ηθικοί Κανόνες, Ορθοδοξία κατά Ανθρωπισμού

Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία

Το θέμα είναι όντως πολυεπίπεδο και πολυφασικό. Ο Σεβασμιώτατος  Αρχιεπίσκοπος έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να επεμβαίνει επίσημα, όταν πρόκειται άμεσα η έμμεσα για σημαντικά προβλήματα, τα οποία έχουν σχέση με τον Χριστιανισμό και δη με την Ορθοδοξία.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε την μεγάλη ευκαιρία να διευκρινίσει την τοποθέτησή του απέναντι στην εκμετάλλευση της χριστιανικής πίστης από την Χρυσή Αυγή ( Χ.Α.) καθώς και απέναντι σε φανατικά άτομα, τα οποία όχι μόνον δεν τιμούν την χριστιανοσύνη , αλλά και είναι πραγματικός κίνδυνος για αυτήν. Θα μπορούσε π.χ. κάλλιστα να επισημάνει, ότι η κορυφή της Ορθόδοξης Εκκλησίας καταδικάζει και τις γνωστές πρακτικές της Χ.Α. και την παράνοια μερικών πιστών.

Αντί του Αρχιεπισκόπου το έκανε αυτό με καθυστέρηση ο Μητροπολίτης της Σιάτιστας. Και όμως τα προβλήματα παραμένουν.
Από ιστορικούς λόγους η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι όχι μόνον στην Ελλάδα σε σύγκριση με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και ιδαίτερα με τον Προτεσταντισμό σε γενικές γραμμές καθυστερημένη.

Ενώ οι άλλες Εκκλησίες έχουν από πολλού συμφιλιωθεί με τις επιτεύξεις του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, όπως π.Χ. με το άτομο, τον πολίτη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τις αστικές ελευθερίες,  η Ορθοδοξία αντιτίθεται με έμφαση στο σύγχρονο πνεύμα, συγχίζει εκουσίως την ατομικότητα με τον ατομικισμό και με τον εγωϊσμό και σχεδόν καταριέται το πνεύμα του Διαφωτισμού ( ο προκάτοχός του ), επισημαίνει  τον μυστικισμό και την μεταφυσική, δεν πραγματοποιεί απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , έχει εθισμό στα σύμβολα, τα οποία στην είναι εν μέρει  ιδωλολατρικής προέλευσης , έχει μίαν τελείως απαρχαιωμένη Εικόνα του Ανθρώπου, ασχολείται εντατικότατα με τα επουράνια και παραμελεί τα επίγεια.

Όποιος ασχολείται κάπως εντατικά και συγκριτικά με τις χριστιανικές εκκλησίες, διαπιστώνει σχετικά εύκολα , ότι οι προτεσταντικές χώρες είναι οι πιό εξελιγμένες και κρατούν τα πρωτεία σε όλους τους καθοριστικούς τομείς της ζωής ( οικονομία ,δίκαιο, οργάνωση, επιστήμη και ιδιαιτέρως  ΥΨΗΛΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ, παιδεία, βιοτικό επίπεδο κοκ.).
Κατόπιν ακολουθούν οι προηγμένες χώρες με ρωμαιοκαθολική παράδοση, ενώ όλες οι χώρες με ορθόδοξη παράδοση στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη είναι δυστυχώς σε απίστευτο βαθμό καθυστερημένες.

Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός εχει τοποθετηθεί σαφέστατα : Το Ius rationis ( Δίκαιο του ορθού Λόγου : ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ  ) είναι η βάση του σύγχρονου ανθρώπου και όχι πλέον η πίστη.
Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον Διαφωτισμό, ούτε την αστική Επανάσταση, ούτε εδώ μπόρεσαν να εξελιχθούν το άτομο και ο συνειδητός πολίτης, επικρατεί εν μέρει ακόμη ο σκοταδισμός.

Τοιουτοτρόπως εξηγούνται εύκολα τα φαινόμενα της θρησκοληψίας , του θρησκευτικού φανατισμού και της παράνοιας.
Η έλλειψη των προαναφερθέντων κοσμοϊστορικών γεγονότων στην Ελλάδα, τα οποία έκαναν την Ευρώπη σε κέντρο του παγκόσμιου πολιτισμού, έχουν δυσμενείς συνέπειες και στους αθεϊστές.
Και αυτοί δεν μπορούν στην πλειοψηφία τους να θεωρηθούν εξελιγμένοι Ευρωπαίοι. Οι περισσότεροι εκπρόσωποι των Ελλήνων “προοδευτικών” δεν έχουν ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τους οπαδούς των αριστερών κομμάτων. Και αυτοί δεν ενστερνίσθηκαν το πνεύμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία γενικά απορρέουν από την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Έτσι δεν είναι τυχαίο, που δήθεν “προοδευτικοί” δεν σέβονται την αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα των συνανθρώπων τους και ειδικά των πιστών χριστιανών.

Μερικοί είναι αδιάλλακτοι και επίσης φανατισμένοι. Έχουν μία ενοχλητική ροπή σε προσβλητικές προκλήσεις, οι οποίες δεν είναι ούτε απαραίτητες ούτε ένδειξη παιδείας και πολιτισμένου τρόπου ζωης καθώς και εθισμό σε ένα καταστροφικό συγκρουσιασμό.
Κατά την γνώμη μου πρόκειται για υπερεξυπνακίστικα και ολίγον τι ψυχικά τεταραγμένα άτομα (Ιδέ εδώ και στο Μπλογγ “Αριστερός Ανορθολογισμός και εξυπνακισμός” ).

Λαμβάνει μεν χώραν μία πολιτισμική αντιπαράθεση , όχι αγώνας,  μεταξύ οπαδών του Διαφωτισμού και του Σκοταδισμού, αλλά δέον να είναι σεβαστή η αξιοπρέπεια των μελών και των δύο παρατάξεων και αυτό να γίνεται με πολιτισμένους τρόπους, στους οποίους οπωσδήποτε δεν ανήκουν οι γνωστές συμπεριφορές μελών της Χ.Α. και παραχριστιανικών οργανώσεων , για τους οποίους αυτονοήτως δεν ευθύνεται η ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο ( ifimerida (6.10.17), Καθημερινή )

———————————————-

Σκοταδισμός vs Διαφωτισμού

Οι περισσότεροι Ελληνες ορθόδοξοι ιεράρχες είναι εχθροί του Ευρωπαϊκού ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ (άτομο, πολίτης (citoyen), αστικές ελυθερίες, ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ) .
Το σκεπτικό τους εκφράζει ένα ακρώς δυσάρεστο κράμα μεσαιωνικού και βαλκανοανατολίτικου ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ, ο οποίος εμποδίζει την ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ πρόοδο στην Ελλάδα.
Καθημερινή (11.12.15)

————————————————-

Ορθοδοξία, Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, Διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας

1. Η Ορθοδοξία σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει έχει αναμειχθεί πάντα στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Αυτό συμβαίνει ακόμη και σήμερα στη Ρωσία, στην Ελλάδα και στη Σερβία.
Ειδικά στη Ρωσία σημειώνεται ένας συνδυασμός μεταξύ της Ορθοδοξίας με την δήθεν ανωτερότητα της “ρωσικής ψυχής”( ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ) και το σχεδόν παρανοϊκό μίσος κατά της “δυτικής” δημοκρατίας, του ατόμου, του πολίτου, των αστικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Είναι γνωστό, ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται ακόμη ο απαραίτητος διαχωρισμός μεταξύ κράτους και εκκλησίας.
Μέσω μεσαιωνικών και γενικά σκοταδιστικών αντιλήψεων  η Εκκλησία εμποδίζει κάθε πρόοδο σε όλα τα πεδία του βίου.

2. Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός έχει στραφεί κατά του απόλυτου φεουδαλισμού και κατά της παντοδυναμίας της καθολικής εκκλησίας.

3. Στην βυζαντινή εποχή έχουν λάβει χώραν λόγω πίστης σφαγιασμοί “αιρετικών”.
Ας υπενθυμίσουμε, ότι αμέσως ύστερα από την εμπέδωση του Χριστιανισμού ως αυτοκρατορικής θρησκείας έχουν διαπραχθεί ειδικά στην Αλεξάνδρεια εγκλήματα κατά των Ελλήνων ειδωλολατρών και κατά του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

iefimerida (13.12.15, 6.10.17)

———————————————
Ηθικοί Κανόνες και Ορθόδοξη Εκκλησία

Οι ηθικοί κανόνες δεν είναι μονοπώλιο της
Ορθοδοξίας και γενικά του Χριστιανισμού
και πιό γενικά των Θρησκειών

1.Σήμερα σημειώνονται οι εξής πρωταρχικές
κατηγορίες αρχών : κοινωνικές, ηθικές,
πολιτικές, νομικές και αισθητικές.

2. Στα πλαίσια της εξελικτικής διαδικασίας
του ανθρωπίνου γένους κοινωνικοί
κανόνες συμπεριφοράς ήταν υπαρξιακά
απαραίτητες, ειδάλλως θα επικρατούσε
χάος.

3. Οι πρώτοι υπεύθυνοι για την εμπέδωση και
λειτουργία των κανόνων ήταν οι σαμάνοι,
οι οποίοι πέραν τούτου λειτουργουσαν
και ως ιατροί και έτσι ήταν οι πρώτοι
φορείς των γνώσεων. Αυτό τους προσέδιδε
αναγνώριση , αλλά και ισχύ.

4. Για την λειτουργία των πρώτων κρατικών
μορφωμάτων στην Μέση Ανατολή προ περίπου
5 χιλιάδων έτη ήταν απαραίτητοι νομικοί
κανόνες.Προ 4250 ετών έχει δημιουργηθεί
ο πρώτος νομικός κώδικας του Eshnuna
στο Νότιο Ιράκ. Προ 3750 ετών έχει
εμπεδωθεί ο κώδικας του Χαμουράμπι
(Codex Hamourabi). Oι νομικοί κανόνες εξέφραζαν και τις επικρατούσες ηθικές αντιλήψεις.

5. Σύμφωνα με την παράδοση έχουν  οι
μεγάλοι νομοθέτες  “παραλάβει” τους νόμους από τον
εκάστοτε ύψιστο θεό (Ενλιλ,Μαρντουκ).
Ετσι επιδίωκαν οι βασιλείς-νομοθέτες
να υπογραμμίσουν την ”θεϊκή” προέλευση
των νομικών κανώνων (Jus
Divinum : Θεϊκόν Δίκαιον).

6. Αλλά η Κίνα δεν είχε και δεν έχει ούτως ή
αλλως και τώρα θεό. Ό κινεζικός πολιτισμός
ως το σημαντικότερο τμήμα του Κονφουκιανικού
Κύκλου Πολιτισμού βασίζεται στις αρχές
και στους κανώνες Λι που αναδεικνύουν
ηθικές , κοινωνικές και νομικές πτυχές.
Ετσι έχει αποδειχθεί, ότι η ύπαρξη ηθικών
κανόνων δεν εξαρτάται από την θρησκεία.
Εδώ αναφέρονται μόνο οι σπουδαιότεροι
κανόνες :

α) Σεβασμός και ΥΠΟΤΑΓΗ στους γηραιότερους
στην οικογένεια και στους ανώτερους
στην αυτοκρατορία. Σην κορυφή αυτής
της πυραμίδας εστιάζεται ο αυτοκράτορας.
β) Πειθαρχία στους γηραιότερους και στους
ανώτερους.
γ) ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και
δ) ΑΜΙΛΛΑ.

7.Οι χριστιανικές ηθικές αρχές είναι εν
μέρει στωϊκής προέλευσης, όπως π.χ. η
ουσία του “Αγαπάτε αλλήλους”. Η Τρίτη
Σχολή των Στωϊκών πήγε παραπέρα και
έχει διακηρύξει το “homo homini
res sacra est“ (“ο άνθρωπος είναι για τον
άνθρωπο κάτι το άγιο”).
Και στην κινεζική φιλοσοφική παράδοση έχει διακηρυχθεί η αρχή Shön (αγάπη μεταξύ όλων των ανθρώπων).

8.Συμπεράσματα :

α) Η Θρησκεία δεν έχει το μονοπώλιο της ηθικής.
β) Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δέον
να διδάσκονται οι ηθικές αρχές όπως
στην εξελιγμένη Ευρώπη και δη στα πλαίσια
ενός συγκριτικού μαθήματος περί της
ΗΘΙΚΗΣ.
Καθημερινή (3.10.15) ,  iefimerida ( 6.10.17)

————————————

Tο υποχρεωτικό μάθημα των θρησκευτικών παραβιάζει τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ των παιδιών

Το αυτονόητο στις άλλες χώρες του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού είναι στην Ελλάδα άγνωστο ή ακατανόητο.

α) Σύμφωνα με τις νεότατες γνώσεις των νευρωεπιστημών είναι το αίσθημα γενικά της πίστης έμφυτο σε κάθε άνθρωπο.
β) Αυτό όμως δεν έχει σχέση με μίαν συγκεκριμένη
θρησκεία.
γ) Η πίστη και η θρησκευτική πεποίθηση είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ υπόθεση του καθενός.
δ)Το “Δικαίωμα της Ελευθερίας της Σκέψης, της Συνείδησης και της Θρησκείας” (καθιερωμένη διατύπωση σε όλα τα διεθνή ντοκουμέντα) αποτελεί σύμφωνα με την
Γενική Διακήρυξη περί των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1948 (άρθρο 18),
την Συνθήκη περί των Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων από το 1966 (άρθρο 18) και
την ευρωπαϊκή Συνθήκη περί της Προστασίας των Ανθρώπίνων Δικαιωμάτων και των Βασικών Ελευθεριών από το 1950 (άρθρο 5)

ένα ΒΑΣΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ και μία ΒΑΣΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Και τα δύο ισχύουν για πιστούς καθώς και για αθεϊστές.

ε) Επομένως αποτελεί το υποχρεωτικό μάθημα περί της θρησκείας γενικά σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διεθνείς συνθήκες σε συνδιασμό  με την ειδική Διεθνή Σύμβαση περί των Δικαιωμάτων των Παιδιών από το 1981
ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.

Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό ; Διατί αγνοείται στην ελληνική κοινωνία και εδώ στη στήλη η ύπαρξη των διεθνών συμβάσεων ; Πότε επί τέλους θα φτάσει η Ελλάδα στην Ευρώπη ; Η προτιμά να ζει στο σκότος του Μεσαίωνα ;

Καθημερινή (3.10.15)

——————————————————————————

Σύντομες παρατηρήσες

Α) Σύμφωνα με τις νεότατες  γνώσεις των νευρωεπιστημών είναι το αίσθημα γενικά της πίστης έμφυτο σε κάθε άνθρωπο.

Β)Αυτό  όμως δεν έχει σχέση με μίαν συγκεκριμένη θρησκεία.

Γ) Η πίστη και η θρσκευτική πεποίθηση είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.

Δ) Η  θρησκευτικές αντιλήψεις αποτελούν σύμφωνα με την  Συνθήκη περί αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων (1966) ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Αυτό ισχύει και για τους μη πιστούς.

Ε) Επομένως  αποτελεί  το  υποχρεωτικό μάθημα περί της θρησκείας  ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ γενικά σύμφωνα με την προαναφερθείσα σύμβαση καθώς και σύμφωνα με την ειδική διεθνή σύμβαση για τα δικαιώματα των παιδιών (1981).  Το Βήμα (1.10.15)

—————————————————

Οθόδοξη Εκκλησία κατά του Ανθρωποκεντρισμού

Στα τέλη του Ιουλη 2012  ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επετέθη μεταξύ άλλων και κατά του Ανθρωποκεντρισμού. Την ίδια τοποθέτηση έχουν όλες οι μεγάλες Θρησκείες, ιδιαιτέρως το Ισλαμ.

Λαμβάνω μέρος στην συζήτηση σαν πανεπιστημιακός με σεβασμό έναντι του, με ψυχραιμία , νηφαλιώτητα και πολιτισμό και με τις κατάλληλες γνώσεις.

Ο ανθρωποκεντρισμός έχει δημιουργηθεί στην αρχαία Ελλάδα. Ο σοφιστής Πρωταγόρας έχει διατυπώσει την ακόλοθη κοσμοϊστορική άποψη : „ Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος εστί“. Δική μου ερμηνεία ( σύγγραμμά μου στην Ολλανδία,1990 ) :
α ) Αντικατάσταση του θεοκεντρικού με ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα.
β ) Ο άνθρωπος είναι ένα ενεργόν ον, το οποίο μεταβάλλει το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον του.
γ ) Μεταξύ του περιβάλλοντος και του ανθρώπου υπάρχει αλληλοεπίδραση.
δ ) Ο άνθρωπος κατακτά το περιβάλλον του και εξελίσσεται σε μέτρον του.
ε ) Ο άνθρωπος είναι το μέτρον , με το οποίο αξιολογούνται η κοινωνία, οι κανόνες, οι νόμοι και οι συνήθειες.
ζ ) Το απόφθεγμα εκφράζει κριτική θεώρηση έναντι της θρησκείας.
η ) Διευκρινίζεται, ότι οι νομικοί κανόνες του κράτους και οι ηθικοί κανόνες της κοινωνίας είναι σχετικοί.

Ο Ποσειδώνιος πήγε πιό πέρα : „Όπως το κορμί μας υψώνεται ευθέως και προς τον ουρανό, έτσι είναι και το πνεύμα μας, το οποίο δύναται να θέαται ό,τι θέλει, η φύση τον έκανε έτσι, ώστε να θέλει το ίδιο όπως οι θεοί, με την προϋπόθεση , ότι χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του… „ ( δική μου μετάφραση από τα αρχαία Ελληνικά ).
Ερμηνεία :
α ) Να μη σέρνεσαι σαν τα ζώα, αλλά να περπατάς με υψωμένο κεφάλι.
β ) Να συμπεριφέρεσαι αξιοπρεπώς και με αυτοπεποίθηση.
γ ) Μην επιτρέπεις σε κανένα να σε προσβάλλει και να σε ταπεινώσει.
δ ) Να μην υποκύπτεις σε ουδεμία πίεση.
ε ) Να απαιτείς και να υπερασπίζεσαι τα δικαίωματά σου.
ζ ) Να έχεις συνείδηση της δικιάς σου δύναμης και των δικών σου δυνατοτήτων προόδου.
η ) Να υπερασπισθείς την αυτεξουσία ( αυτονομία ) σου. Να μην επιτρέψεις ποτέ την ετερονομία από άλλους !

Σπουδαστές μου ( φοιτητές , μεταπτυχιακοί, δοκτορά ) από αραβικές χώρες τρόμαξαν , όταν στα πλαίσια μίας ειδικής πανεπιστημιακής διάλεξης άκουσαν τέτοιες “βλασφημίες “.
Μου γνωστοποίησαν, ότι αν ο Πρωταγόρας και ο Ποσειδώνιος ζούσαν σε μία ισλαμική χώρα θα τους αποκεφάλιζαν αμέσως, δηλαδή ανευ δίκης.
Αυτή είναι η τεράστια πολιτισμική διαφορά μεταξύ του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού από την μια μεριά και του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού από την άλλη μεριά.

Ο Ανθρωποκεντρισμός έχει δημιουργήσει στην εξελιγμένη Ευρώπη το Άτομο και τον Πολίτη , τα ανθρώπινα Δικαιώματα και το κράτος Δικαίου.
Θα ήταν καλύτερα για την Ελληνική Ορθοδοξία να αναπτύξει μίαν θετικότερη τοποθέτηση έναντι του Ανθρωποκεντρισμού, ο οποίος δεν είναι εχθρικός έναντι της θρησκείας. Οι αθεϊστικές ακρότητες του 19ου αι. έχουν ήδη ξεπερασθεί.

Δημοσιευθέν από το 2012  στο Βήμα και αργότερα στην Καθημερινή ως αντιπαράθεση με Χ. Γιανναρά . Τελευταία στην efimerida (6.10.17).

————————————————-

Ορθοδοξία , Ποιές μεταρρυθμίσεις

θα μπορούσε να υλοποιήσει άραγε ο ορθόδοξος “Λούθηρος”;  Εδώ και 60 χρόνια με απασχολεί αυτό το ερώτημα. Το συζήτησα και με θεολόγους.
Ιδέ η δική μου πρόταση :

α ) Επίσημη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Νεοελληνικά και λειτουργία μόνον επί τη βάσει αυτής.
β ) Συμφιλίωση  της  ορθόδοξης  πίστης  με τoν Eυρωπαϊκöo    Διαφωτισμό.
γ ) Διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας.
δ ) Δημιουργία μίας σύγχρονης θρησκευτικής επιστήμης. Είναι πασιφανές, ότι η σημερινή ορθόδοξη Θεολογία είναι στην Ελλάδα ανεπαρκής, ενώ οι Ρώσσοι θεολόγοι είναι πιό δημιουργικοί.
ε ) Βαθμιαία μεταλλαγή της ορθόδοξης Εικόνας του Αθρώπου, δηλαδή συνδυασμός του πιστού με τα επίγεια. Οι πιστοί έχουν από καιρό βαρεθεί τα επουράνια, τα οποία ανήκουν μεν στην παράδοση, αλλα στην ουσία τους είναι η εβραϊκή μυθολογία ( Παλαιά Διαθήκη ).
ζ ) Ριζικός περιορισμός των συμβόλων, τα οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν ουδεμία σχέση με την χριστιανική πίστη και είναι ειδωλολατρικά υπολλείμματα.
η ) Να επιτραπεί στους Αρχιμανδρίτες και στους Επισκόπους να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένειες, που σημαίνει να παύσει επιτέλους η υποκρισία . Υπάρχουν και άλλα καθήκοντα.
θ ) Να εκμοντενισθούν οι παράξενες ενδυμασίας των Μητροπιλιτών, οι οποίες είναι αναμφιβόλως περσικής προέλευσης.

Δημοσιευθέν το 2013 στο Βήμα και στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση )

——————————————–

“Ιερά άμφια” των Οθόδοξων κληρικών-περσικής προέλευσης

Ο Χιστιανισμός έχει παραλάβει πολλά από τις θρησκείες των χωρών της Μέσης Ανατολής, ιδιαιτέρως από την Περσία και την Αίγυπτο. Ο περσικός πολιτισμός έχει επιδράσει ακόμη και στις ενδυματολογικές προτιμήσεις των κατεχομένων χωρών.

Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τις ενδυμασίες όπως π.χ. τα πολυτελή απανωτά άμφια και η πολυποίκιλη τιάρα των βασιλέων και των κληρικών. Αλλά και οι Πέρσες τα έχουν αυτά παραλάβει από τους Βαβυλωνίους και τους Ασσυρίους, οι οποίοι είχαν ανώτερο και αρχαιότερο πολιτισμό.

Σε κάθε επιστημονικό βιβλίο περί του πολιτισμού των προαναφερθέντων λαών μπορεί κανείς να δει τα περί των ενδυμασιών. Σε περσικές απεικονίσεις βλέπει κανείς τις διαφορετικές ενδυμασίες και τις τιάρες των δεκάδων λαών της τεράστιας περσικής αυτοκρατορίας που δεν έχουν ουδεμία σχέση με την ελληνική , την ρωμαϊκή ή την αιγυπτιακή ενδυμασία.

Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να επισημάνω, ότι η επίσημη αυτοκρατορική γλώσσα των Περσών δεν ήταν τα όχι τόσο εξελιγμένα Περσικά, αλλά τα ανώτερα Αραμαϊκά, τα οποία μιλούσε και στα οποία κήρυξε ο Ιησούς Χριστός.
Κατόπιν έχει ο προφορικός του λόγος γραφεί στην ελληνική ΚΟΙΝΗ μεν , αλλά οι ειδικοί γλωσσολόγοι μπορούν να διαπιστώσουν εν μέρει την δομή  της Αραμαϊκής.

Καθημερινή (25.1.2012)
——————————————–
Μασόνοι, Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ εχθρός τους
Αναγκαίες πληροφορίες

α) Η Γαλλική Επανάσταση του 1789, η οποία έχει εγκαθιδρύσει το αστικό κράτος, έχει διακηρύξει τρεις σκοπούς : Liberte (Ελευθερία). Egalite (Ισότητα), Fraternite (Αδελφοσύνη).
Το τελευταίο προέρχεται από τους Μασόνους.

β) Οι δημιουργοί των ΗΠΑ ήταν στην πλειοψηφία μασόνοι.

γ) Το κείμενο της 9ης Συμφωνίας του Μεγάλου Γερμανού μουσουργού και μασόνου Ludwig von Beethoven “Ode an die Freude ” ( ποιητής ο Friedrich Schiller, επίσης μασόνος ) ήταν έργο μασόνων. Από την “μασονία” προέρχεται το Fraternite της Γαλλικής Επανάστασης καθώς και το υπέροχο ποίημα του Friedrich Schiller “An die Freude” , μελοποιημένο από τον Beethoven (Neunte Symphonie, 9η Συμφωνία).
Συγκλονιστικό είναι το μήνυμα : “Seid umschlungen
, Millionen ! Diesen Kuß der ganzen Welt ! Brüder” ( Να είστε αγκαλιασμένοι εκατομμύρια ! Αυτό το φιλί σε όλην την ανθρωπότητα, Αδέλφια… ).
Ορίστε .

δ) Κατά τα άλλα ανήκε έως τις αρχές του 2οου αι. στην οργάνωση των Μασόνων διεθνώς η ελίτ της εκάστοτε κοινωνίας.

Δεν είμαι ούτε μασόνος, ούτε οπαδός της ενσάρκωσης του σκοταδισμού του Μητροπολίτη Σεραφείμ, ο οποίος έχει μετατρέψει το “Αγαπάτε αλλήλους” σε “Μισείτε τους πάντες”.
iefimerida (28.2.16)

—————————————————————\

 

Ελληνας, Υπερήφανος, Ανατολίτης, “Αδούλωτος”( “Ο Τράχηλος του Ελληνα…”)

Ελληνας, Υπερήφανος, Ανατολίτης, “Αδούλωτος”( “Ο Τράχηλος του Ελληνα…”)

Κατά πόσον  οι Νεοέλληνες είναι Ανατολίτες ;

Παρακάτω πρόκειται για ένα τμήμα (μόνο συμπεράσματα) μιας εκτενούς μελέτης γύρω επό τη νεοελληνική νοοτροπία :

Τάση στην απειθαρχία, στον χαοτισμό και στην φυγοπονία ( αρχή της ήσσονος προσπάθειας , δηλαδή φυγοπονία, “ανατολίτικο ραχάτι”) , έλλειψη της δυναμικότητας , της αντοχής και της αίσθησης του συμφέροντος του συνόλου, ατομικισμός και εγωϊσμός, έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής, της νομικής και της φορολογικής συνείδησης, προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της
λογικής, σύγχιση των φαντασιώσεων με την πραγματικότητα, εθισμός στις
σπέκουλες, στις υπόνειες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, υποανάπτυκτη ικανότητα της οργάνωσης, έλλειψη της συστηματικότητας και της μεθοδικότητας, δυνατή
ροπή στην επιπολαιότητα, αναξιοπιστία, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα
της υπευθυνότητας, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση, οικογενειοκρατία,
νεποτισμός και δυνατή ροπή στην διαφθορά που σημαίνει , ότι η διαφθορά αποτελεί κανόνα.

Σε γενικές γραμμές είναι ο Νεοέλληνας περισσότερο Ανατολίτης , λιγότερο Ευρωπαίος, αλλά και εδώ παίζουν χαρακτηριστικά στοιχεία της ιδιαίτερης βαλκανικής νοοτροπίας αρνητικό ρόλο.

Η καθοριστική πολιτισμική βάση (Εικόνα του Ανθρώπου, Κοσμοαντίληψη) της ιδιαίτερης νεοελληνικής νοοτροπίας είναι ο βαθειά ανατολίτικος χαρακτήρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Καθημερινή (23.10.16)

-Ελληνας-Ευρωπαίος-Υπερηφάνεια

1.Πρόκειται για ένα πολιτισμικό ζήτημα.
2. Είναι αυτονόητο να νιώθει κανείς πρώτα σαν Ελληνας και κατόπιν σαν Πανευρωπαίος.
3. Η υπερηφάνεια υλοποιείται μέσω πράξεων και επιτεύξεων σε διεθνή κλίμακα και όχι μέσω ανέξοδων υπερπατριωτικών κορώνων.

4. Σύμφωνα με διεθνή κριτήρια μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος μόνον για τις δικές του πράξεις και όχι για κάτι το τυχαίο, π.χ. να έχει μία συγκεκριμένη εθνικότητα. Εδώ ταιριάζει μία άλλη λεξη : ευτυχία (π.χ. Θαλής ο Μιλήσιος : Είμαι ευτυχής που είμαι…. Ελλην και όχι βάρβαρος ). Εχω κάνει ήδη άπό τα 40χρονα την πολύτιμη εμπειρία, ότι από τον κύκλο των βερμπαλιστών πατριωτών έχουν προέλθει τα μεγαλύτερα καθάρματα και οι πιό διεφθαρμένοι, γιατί κατόρθωσαν να κάνουν τον λεκτικό πατριωτισμό εργαλείο προς απόκτησιν πλούτου. Αυτο ισχύει και για τους υπερπατριωτες άλλων εθνών.Είχα να κάνω σαν πανεπιστημιακός με σπουδαστές από 70 χώρες του κόσμου και ξέρω, τί λεγω.
5. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου έσωσε την Ελλάδα. Ποιές χώρες έπαιξαν τον πρυτανεύοντα ρόλο ;

6. Η Πατρίδα μας έχει προσπαθήσει να βρει δανεικά στην ελεύθερη αγορά ματαίως. Η Ευρώπη διέθεσε τα απαιτούμενα δανεικά σε πολύ χαμηλούς τόκους. Αυτά τα ξένα χρήματα είναι η βάση των “εσόδων” μας. Διατί προς Θεού τα λησμονούμε αυτά ; Διατί δεν λαμβάνουμε υπ όψη, ότι η Ρωσία ήταν διατεθημένη να δανείσει στην Κύπρο μόνο 2,5 δις, ενώ αυτή χρειαζόταν 25 δις , που κατόπιν έχει παραλάβει από την Ευρώπη κλπ., κλπ. ;

7. Στα πλαίσια των εθνολογικών μελετών της νεοελληνικής νοοτροπίας έχω με μεγίστη λύπη διαπιστώσει, ότι στην εποχή της Μεταπολίτευσης έχει διαδραματισθεί μία πολυεπίπεδη διαδικασία του παραμερισμού των περισσότερων παραδοσιακών αξιών καθώς και μία καθοριστική αλητοποίηση της ελληνικής γλώσσας.
Αυτό σημειώνεται καθημερινά στις ηλεκτρονικές εφημερίδες πρωτίστως εκ μέρους των ανωνύμων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται λόγω μίας αφάνταστης λεκτικής ασυδοσίας ή πιό σωστά μίας αλήτικης γλώσσας. Τα Νέα (11.2.15)

– ——————————————————————–

Κατά πόσον  οι Νεοέλληνες είναι Ανατολίτες ;

Παρακάτω πρόκειται για ένα τμήμα (μόνο συμπεράσματα) μιας εκτενούς μελέτης γύρω επό τη νεοελληνική νοοτροπία :

Τάση στην απειθαρχία, στον χαοτισμό και στην φυγοπονία ( αρχή της ήσσονος προσπάθειας , δηλαδή φυγοπονία, “ανατολίτικο ραχάτι”) , έλλειψη της δυναμικότητας , της αντοχής και της αίσθησης του συμφέροντος του συνόλου, ατομικισμός και εγωϊσμός, έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής, της νομικής ,  της φορολογικής και της περιβαλλοντικής συνείδησης, προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της
λογικής, σύγχιση των φαντασιώσεων με την πραγματικότητα, εθισμός στις
σπέκουλες, στις υπόνειες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία, υποανάπτυκτη ικανότητα της οργάνωσης, έλλειψη της συστηματικότητας και της μεθοδικότητας, δυνατή
ροπή στην επιπολαιότητα, αναξιοπιστία, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα της υπευθυνότητας, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση, οικογενειοκρατία,νεποτισμός και δυνατή ροπή στην διαφθορά που σημαίνει , ότι η διαφθορά αποτελεί κανόνα.

Σε γενικές γραμμέςο Νεοέλληνας είναι περισσότερο Ανατολίτης , λιγότερο Ευρωπαίος, αλλά και εδώ παίζουν χαρακτηριστικά στοιχεία της ιδιαίτερης βαλκανικής νοοτροπίας αρνητικό ρόλο.

Η καθοριστική πολιτισμική βάση (Εικόνα του Ανθρώπου, Κοσμοαντίληψη) της ιδιαίτερης νεοελληνικής νοοτροπίας είναι ο βαθειά ανατολίτικος χαρακτήρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Καθημερινή (23.10.16)

————————————–

Ο μύθος περί του”αδούλωτου ελληνικού
λαού” ή “Ο τράχηλος του Ελληνα ζυγό δεν υποφέρει”,

δυστυχώς θρύλος και παραμύθια, αλλά όχι η ιστορική αλήθεια

1. Οι Αρχαίοι Ελληνες έχουν κατανικηθεί
και εκδουλωθεί ύστερα απο τη μάχη της
Πύδνας (160 π.Χ.) από τους Ρωμαίους.
Η κατάκτηση κράτησε τουλάχιστον έως τον
6.-7οαι., όταν η ελληνική γλώσσα έχει
αντικαταστήσει τη λατινική γλώσσα ως
επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας (Imperium Romanum Orientalis).

Εδώ πρόκειται για περίπου 800 έτη κατάκτησης.

2. Οι Σταυροφόροι κατέλαβαν τον
12ο αι. και στην ουσία διέλυσαν την
Βυζαντινή Αυτοκρατορία ( όρος της
ευρωπαϊκής ιστορικής επιστήμης,
εμπεδωθείς το 19ο αι.).

3. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι κατέκτησαν
ήδη τον 11ο αι.το μεγαλύτερο μέρος
της ΜικράςΑσίας.
Το 1453 έχουν οι οθωμανοί
Τούρκοι κυριεύσει την Κωνσταντινούπολη
και τα φραγκοκρατούμενα εδάφη της πρώην
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η κατάκτηση
έχει περατωθεί το 19ο αι.,δηλαδή η οθωμανική δουλεία κράτησε 450 έτη.

4. Δηλαδή από τον 11ο αι. έως τον 19ο αι. σημειώνονται η φραγκοκρατία, η σελτζουκοκρατία και η οθωμανοκρατία. Εδώ έχουμε 800 έτη.

5. Ας υπενθυμίσουμε, ότι η Ελλάδα έχει κατά
την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου
κατακτηθεί επί τέσσερα έτη από τη Γερμανία.

6. Εάν προσθέσουμε και τα
800 έτη της ρωμαιοκρατίας έχουμε 1604
έτη σκλαβιάς εν μέρει η καθολικής.

Συμπέρασμα
Αλλο η ιστορική αλήθεια και τελείως
άλλο οι θρύλοι και τα εθνικά παραμύθια.

7. Στις πανεπιστημιακές διαλέξεις μου ανέφερα
τρεις λαούς που δεν έχουν ποτέ υποδουλωθεί
και δη τους Βιετναμέζους, τους Αιθίοπες
και τους Αφγανούς (μόνον μία φορά έχουν
κατακτηθεί από τους Μογγόλους).

Καθημερινή (4.12.15)

ΣΥΡΙΖΑ, Συνωμοσιολογία,Κινδυνολογία, Γνωρίσματα, Βολονταρισμός, Λάθη, Οικονομία, “Ηθικό Πλεονέκτημα”, “Αριστερά Ιντελλιγκέντσια”, Πολυλογία, Φαντασιώσεις, Βαλκανικό Επίπεδο, Τριτοκοσμικοί, Υπερεξυπνακισμός, Ανορθολογισμός, Συγκρουσιασμός, Διχασμός, Οικονομικός Ετατισμός, “Διανοούμενοι”

ΣΥΡΙΖΑ, Συνωμοσιολογία,Κινδυνολογία, Γνωρίσματα, Βολονταρισμός, Λάθη, Οικονομία, “Ηθικό Πλεονέκτημα”, “Αριστερά Ιντελλιγκέντσια”, Πολυλογία, Φαντασιώσεις, Βαλκανικό Επίπεδο, Τριτοκοσμικοί, Υπερεξυπνακισμός, Ανορθολογισμός, Συγκρουσιασμός, Διχασμός, Οικονομικός Ετατισμός, “Διανοούμενοι”

Ριζοσπαστική Αριστερά, Γνωρίσματα :

Τα καθοριστικά γνωρίσματα της ελληνικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι τα εξής :
α) Απόρριψη της (αστικής) Δημοκρατίας.
β) Απόρριψη του (αστικού) κράτους.
γ) Αμφιλεγόμενη τοποθέτηση στους (αστικούς) νόμους.
δ) Απόρριψη του ατόμου και του citoyen (πολίτου) ο οποίος αναγνωρίζει την διαλεκτική αλληλοεξάρτηση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
ε) Υπερεκτίμηση του βολονταρισμού (βουλησιαρχία) : η θέληση δημιουργεί δική της πραγματικότητα, οποία όμως δεν ανταποκρίνεται στην αντικειμενική πραγματικότητα.
ζ) Στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις υποτίμηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και υπερεκτίμηση του πολιτικού παράγοντος ( ισχύς, γενικές διαβουλεύσεις όπως αυτές με τους εταίρους).
η) Τελεία έλλειψη της νομικής συνείδησης. Αντ αυτού υπερεκτίμηση του «αισθήματος του δικαίου), το οποίο μπορεί ο καθείς να ερμηνεύει κατά το δοκούν .
θ)Υπερεξελιγμένος εξυπνακισμός λόγω γνώσεων περί Μαρξ.
ι) Ροπή σε θυματολογία) Ισχυρή ροπή σε συνωμοσιολογία και κινδυνολογία.
κτλ.
κ) Αφάνταστη υποκρισία.
λ) Ανικανότητα στο πεδίο της διακυβέρνησης.
μ) Εμπέδωση ενός τεμπελοκρατικού και ψευδοκρατικού συστήματος.

Καθημερινή (9.3.15 12.5.17),

—————————————————

Λάθη του ΣΥΡΙΖΑ

1. Εν μία νυκτί έχει μετατραπεί το πολιτικό κίνημα με πάνω από 20 συνιστώσες σε δήθεν κανονικό κόμμα. Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν ακόμη σφυριλατηθεί και επεξεργασθεί μία ενιαία ιδεολογικοπολιτική βάση και ένα σωστό πρόγραμμα σύμφωνα με ευρωπαϊκά κριτήρια.

2. Οι ιθύνοντες πολιτικοί του κινήματος ήξεραν, ότι η Ελλάδα είναι καταχρεωμένη και κανονικά θα έπρεπε να έχουν αντιληφθεί, ότι μέσω αριστεροστρεφούς ρητορείας , βερμπαλισμού και βολονταρισμού δεν επιλύνονται δύσκολα οικονομικά προβλήματα. Εάν δεν το ήξεραν αυτό, ήταν αφελέστατοι και ανίκανοι, εάν όμως αυτό τους ήταν γνωστό, κατόρθωσαν μέσω κίβδηλων υποσχέσεων , δηλαδή μέσω πολιτικής ΑΠΑΤΗΣ να κερδίσουν τις εκλογές. Αυτή η Υβρις έχει λοιπόν θα έχει σε λίγο ως λογική συνέπεια την Νέμεσιν.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν προετοιμασμένος να αναλάβει με επιτυχία την διακυβέρνηση ενός κράτους. Εχασε και τ αυγά και τα καλάθια. Λείπει μεταξύ άλλων ο συντονισμός των πολιτικών ενεργειών των υπουργείων. Γι αυτό επικρατεί ένα πρωτοφανές χάος.

4. Στις σχέσεις με τους εταίρους έχει διαλέξει επί μήνες τον δρόμο της ολέθριας σύγκρουσης. Ηδη προ των εκλογών έχει ο κ. Τσίπρας κηρύξει τον λεκτικό πόλεμο του Νότου εναντίον της Γερμανίας και προσωπικά εναντίον της κ. Μέρκελ.

Ο κατά τα άλλα γνωστός νεοελληνικός συγκρουσιασμός έχει άριστεροστρεφώς ενδυναμωθεί και επεκταθεί και στις διευρωπαϊκές σχέσεις.

5. Οι διεθνώς γνωστές τελείως αποτυχημένες, πεπαλαιωμένες και παρωχημένες μαρξιστικές και λενινιστικές θεωρίες περί του οικονομικού κρατισμού και της γραφειοκρατίας είναι η κυρία βάση της εσωτερικής πολιτικής. Μέσω τέτοιων ιδεοληπτικών αγκυλώσεων υφίσταται όντως ο μεγάλος κίνδυνος να καταστραφεί η Ελλάδα.

6. Λείπουν η αυτοκριτική και η αυτογνωσία και ταυτόχρονα φουντώνουν η γελοία συνωμοσιολογία και κινδυνολογία. Εν ολίγοις, για όλα τα προβλήματα είναι οι «άλλοι» υπαίτιοι. Εδώ πρόκειται ούτως ή άλλως για μία νεοελληνική παθογένεια, αλλά και αυτή αριστεροστρεφώς ενδυναμωμένη. Το Βήμα (18.3.15).

————————————————-

ΣΥΡΙΖΑ, ακαταλληλότητα για οικονομία

Το κόμμα των μαρξιστικών-λενινιστικών αγκυλώσεων δεν είναι σε θέση ούτε στο παρόν ούτε στο μέλλον να ανασυγκροτήσει μίαν επιτυχή οικονομία.
Ενα οικονομικό μέλλον προϋποθέτει την ταχεία απομάκρυνση των ανίκανων και φαφλατάδων από την διακυβέρνηση της χώρας. Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι η επιχειρηματικότητα , ο ιδιωτικός τομέας και γενικά η ελεύθερη οικονομία είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ εχθρικά φαινόμενα !

Αλλά σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον μπορεί η Ελλάδα να προοδεύσει μόνον ως ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ χώρα. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια της Χαλιμάς ή και επιζήμιες φαντασιώσεις ονειροπόλων ή και ηλιθίων. Παρεμπιπτόντως ας επισημάνουμε, ότι υπάρχει και το ΑΣΤΙΚΟ κράτος με τις ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ και τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ! Καθημερινή (23.6.15).

—————————————————

Αριστεροστρεφής Συνωμοσιολογία και Κινδυνολογία

Στο πεδίο αυτό κατέχουν οι μουσουλμανικοί λαοί σε διεθνές επίπεδο τα πρωτεία. Πίσω από την ισλαμική συνωμοσιολογία εστιάζοντα μερικά ιστορικά γεγονότα, όπως οι σταυροφορίες, η αποικιοκρατία και η ενίσχυση του Ισραήλ εκ μέρους των ΗΠΑ. Ειδικά για τους Παλαιστινίους οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι υπύθυνοι για ό,τι αρνητικό γίνεται στην χώρα τους.

Κατόπιν ακολουθούν οι αφρικανικοί λαοί. Σε ό,τι αφορά την συνωμοσιολογία των πρέπει να επισημάνουμε εντονότερα την αποικιοκρατία (παλαιά και νέα).

οι Λατινοαμερικανοί (οι ΗΠΑ φταίνε για όλα τα κακά και τα προβλήματα) και οι Βαλκάνιοι, μεταξύ των οποίων οι Νεοέλληνες είναι οι πρωτεύοντες. Για τους Νεοέλληνες έφταιγε από την αρχή του κράτους έως τον 2ο Παγκόσιο Πόλεμο για όλα τα προβλήματα η Αγγλία, κατόπιν οι ΗΠΑ και ύστερα από την εμφάνιση της κρίσης είναι υπεύθυνη η Γερμανία. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ακολουθεί η Ρωσία του Πούτιν, αλλά στην περίπτωση αυτή υπάρχει μία άκρως αρνητική παράδοση από την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης και ιδιαιτέρως του Στάλιν.

Η συνωμοσιολογία και η κινδυνολογία είναι χαρακτηριστικό ενδεικτικό για την έλλειψη της αυτοπεποίθησης, της αυτογνωσίας, του αυτοσεβασμού, του ορθολογισμού και της ιδίας υπευθυνότητας.

Είναι πέραν τούτου ενδεικτικό ενός ανέξοδου λεκτικού υπερπατριωτισμού, οπωσδήποτε της γνωστής πατριδοκαπηλείας ( ΑΝΕΛ) καθώς και μίας υπερτροφικής υποκρισίας. Ο μεγαλύτερος συνωμοσιολόγος της Ελλάδας είναι ο κατά τα άλλα αγαπητός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Υπάρχει λόγος να διατυπώσουμε την πρόγνωση, ότι τα αυξανόμενα πολυεπίπεδα προβλήματα στην διακυβέρνηση της χώρας θα έχουν ως συνέπεια μίαν εκτεταμένη συνωμοσιολογία εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ηδη άρχισε το θέατρο του παραλόγου υπό την μορφή μίας πρωτόγονης συνωμοσιολογίας και κινδυνολογίας.

Ξαφνικά θεωρείται ακόμη και ο Ντράγκι κάποιος που επιδιώκει την καταστροφή της Ελλάδας, ενώ οι κομμουνιστοστρεφείς πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν λόγο για «ταξικό αγώνα» των συντηρητικών δυνάμεων της Ευρώπης κατά της Ελλάδας. Παράλληλα ενδυναμώνεται και η γνωστή και άκρως ενοχλητική θυματολογία της Ακρας Αριστεράς.

Στην προηγμένη Ευρώπη είναι το φαινόμενο της συνωμοσιολογίας τελείως άγνωστο. Αυτό εκφράζει την αφάνταστη πολιτιστική καθυστέρηση της Ελλάδας, η οποία μπορεί σε γενικές γραμμές να αξιολογηθεί ως βαλκανοανατολίτικη χώρα. Ο έξοχος Στέλιος Ράμφος έχει δίκιο: Ο Ελληνας βρίσκεται ακόμη καθ οδόν για την Ευρώπη. Το Βήμα (3.3.15), Καθημερινή (9.3.15)

——————————————————

Αριστερός και Μαρξισμός

Ενας Αριστερός είναι ειδικός του Μαρξισμού. Δύο αριστεροί συζητούν περί του Μαρξισμού. Τρεις Αριστεροί αποτελούν ένα κόμμα. Υστερα από ένα χρόνο: Ενας αριστερός είναι ειδικος του Μαρξισμού, δύο αριστεροί συζητούν περί του Μαρξισμού, τρεις Αριστεροί αποτελούν τρία κόμματα. Τα Νέα (2.9.15).

—————————————————

“Μύθος της αμόλυντης αριστεροφροσύνης” ή το “ηθικό πλεονέκτημα” της Αριστεράς

Οι Νεοέλληνες είναι όπως και οι άλλοι Βαλκανοανατολίτες μυθοεθιζόμενοι,αλλά ο ιδεολογικός μυθοεθισμός της ελληνικής Αριστεράς είναι εντονότερος και πιό παράλογος, γιατί δεν λαμβάνει υπ όψη, ότι στις πρώην “σοσιαλιστικές” χώρες ο “μύθος της αμόλυντης αριστεροφροσύνης” πήγε κατά διαόλου λόγω της επικρατούσας κρατικής υποκρισίας και μέσω της ανηθικότητας των κομματικών στελεχών. Υπήρχαν καθάρματα, και επικρατούσαν απανθρωπιά, βρωμιά,και κρατική ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ σε απίστευτο βαθμό. Οι αυτοκληθέντες ριζοσπάστες αριστεροί είναι  στην ουσία μικροαστοί με ψευτοεπαναστατικό περιτύλιγμα που  επί τέλους έχουν για λίγον καιρό την ευκαιρία να ασχοληθούν με την δική τους Μεγάλη Μάσα (γερμανιστί : Großes Fressen ). Καθημερινή (14.8.15).

—————————————————-

“Αριστερά Ιντελλιγκέντσια”

Μια και για καλά : Υστερα από την ειρηνική κατάρρευση του “Παγκόσμιου
Σοσιαλιστικού Συστήματος”, γνωστού και ως “Υπαρκτός Σοσιαλισμός” έχουν
περατωθεί οι αριστερόστρεφες ουτοπίες. Ανεξάρτητα , εάν μας αρέσει ή όχι, το καπιταλιστικό σύστημα και το αστικό κράτος έχουν συντρίψει τον “σοσιαλισμό”. Υφίσταται σήμερα ένα καλύτερο κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα , αν και δεν αξιολογείται το σημερινό ως παράδεισος ; Παράδεισοι σημειώνονται αποκλειστικά στις ωραίες ουτοπίες ή σε καθυστερημένα μυαλά.

Ταυτόχρονα έχουν οι αριστερογενείς έννοιες απωλέσει εσαεί την ακτινοβολία τους. Αυτές αποτελούν σήμερα μόνον τελείως παρωχημένα απολιθώματα. Αλλά στην Ελλάδα είναι ακόμη σε χρήση. Παράξενο φαινόμενο. Ταυτόχρονα έχει χάσει η “Αριστερά Ιντελλιγκέντσια” ανά τον κόσμο δια παντός την αίγλη της ! Καθημερινή (7.8.15)

———————————————————

ΣΥΡΙΖΑ, Λανθασμένη Πολιτική

Η τελείως λανθασμένη οπτική του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται εν μέρει

α) σε διαχρονικές εγγενείς εθνικές παθογένειες (Απόλαυση της ζωής, τάση στην απειθαρχία, στον χαοτισμό και στην φυγοπονία ( αρχή της ήσσονος προσπάθειας ) , έλλειψη της δυναμικότητας , της αντοχής και της αίσθησης του συμφέροντος του συνόλου, ατομικισμός και εγωϊσμός, έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής, της νομικής και της φορολογικής συνείδησης, προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, σύγχιση των φαντασιώσεων με την πραγματικότητα (υπερσουρεαλισμός), εθισμός στις σπέκουλες, στις υπόνειες, στην συνωμοσιολογία (οι ξένοι φταίνε για όλα !), στην κινδυνολογία, στον ενοχλητικό υπερεξυπνακισμό, υποανάπτυκτη οργανωτική ικανότητα, δυνατή ροπή στην δημαγωγία, στον λαϊκισμό και στην επιπολαιότητα)

και β) στον βολονταρισμό (βουλησιαρχία), στην δήθεν νοητική ικανότητα λόγω γνώσεων αρχών του μαρξισμού-λενινισμού, υποτιθέμενη ηθική ανωτερότητα (στην πραγματικότητα ένας μύθος) και πρωτίστως σε τελείως παρωχημένες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις που έχουν μειώσει τη λογική σκέψη και τον κοινό νού. Το Βήμα (6.8.15)

———————————————————-

Ακρα Αριστερά , ουδέν μέλλον

(Επί του άρθρου του κ. Σταύρου Ψυχάρη “Η μοίρα της Αριστεράς)

Εάν εννοείτε την Ριζοσπαστική  Αριστερά, θα ήταν σωστότερο να το γράψετε, γιατί σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες στην Ευρώπη επεκτείνετε ο όρος Αριστερά και σε άλλα αριστερά μορφώμαστα (π.χ. κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα).

Κομματικά μορφώματα της Ακρας Αριστεράς δεν έχουν ύστερα από την κατάρρευση του “Παγκόσμιου Σοσιαλιστικού Συστήματος” ( “Υπαρκτού Σοσιαλισμού”) ουδέν μέλλον.

Το Βήμα (2.8.15)

———————————————————

Αριστεροστρεφής Πολυλογία, Βολονταρισμός (Βουλησιαρχία)

Το αριστεροστροφές ανούσιο, επιπόλαιο, εξυπνακίστικο και πολλάκις διεθνώς λίαν προκλητικό parlare μερικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ είναι μία ιδιαίτερη έκφανση των αέναων ιδεοληπτικών ομιλιών των πολιτικών αυτού του κινήματος γενικά και ιδιαιτέρως στην προεκλογική εποχή .

Πέραν τούτου σημειώνεται μία τεράστια διαφορά μεταξύ των εύκολων και ανέξοδων ουτοπιών από το ένα μέρος και των έργων από το άλλο μέρος. Στηριζόμενοι στον λεκτικό βολονταρισμό, επιλύνουν μόνον κατά φαντασίαν τα υπάρχοντα οικονομικά προβλήματα, γιατί τους λείπει η απαραίτητη ικανότητα.

Εν κατακλείδι : Η έκρηξη της εύκολης πολυλογίας αποτελεί ψυχολογικά ένα ισοφάρισμα στην ανυπαρξία έργων και πρόκειται για αυτοσκοπό, αυτοβαυκαλισμό και αυτοϊκανοποίηση. Καθημερινή ( 1. 4.15 ).

- ————————————————-

Η Δεξιά και η Αριστερά στην Ελλάδα χωρίς ευρωπαϊκό επίπεδο

Ακριβώς, η βαλκανοανατολίτικη ελληνική δεξιά δεν έχει ουδεμία σχέση με την Δεξιά των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών.
Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική Αριστερά σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή.
Πέραν τούτου, δεν είναι οπαδός της χαοτικής και νεποτιστικής ΝΔ ή του άκρως διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, όποιος κάνει κριτική στον τελείως ανίκανο και ακατάλληλο για την εξουσία ΣΥΡΙΖΑ.

Στην χώρα , όπου ζω, ψηφίζω το κόμμα που έχει hic et nunc (εδώ και τώρα) την σωστή πολιτική, αλλά ταυτόχρονα αποκλείω τα ακραία κόμματα που σημαίνει την Ακρα Αριστερά και την Ακρα Δεξιά.
Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες. Καθημερινή (10.5.15)

———————————————————–

Αριστερά, Τριτοκοσμικός Παραλογισμός

Σχήμα και περιεχόμενο των πολλαπλών δηλώσεων κ.Τσίπρα θυμίζουν τριτοκοσμικούς πολιτικούς , ίσως και επίδοξους δικτατορίσκους. Από την γενική συμπεριφορά του απορρέει το συμπέρασμα, ότι κ.Τσίπρας  διακατέχεται από πρωτοφανή νομομηδενισμό και παραλλήλως και από αναρχισμό. Εκτός τούτου έχει ένα πολύ περιορισμένο μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο .

Ο αντικειμενικός παρατηρητής έχει την εντύπωση, ότι ο Τσίπρας  προσπαθεί ασυστόλως και λαϊκιστικότατα να εφαρμόσει αναρχικές και νομοκλαστικές σκέψεις και συνήθειες στην ΕΕ. Σε τριτοκοσμικές χώρες θα τον αποθέωναν, όπως έχει συμβεί με παρόμοιους “λαϊκούς ήρωες“ στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή και ιδιαιτέρως στη Λατινική Αμερική. Ευκαιρίας δοθείσης θα του υπενθυμίσουμε , ότι ο ιδεολογικός και πολιτικός του μικροκόσμος δεν ανταποκρίνεται ουδόλως στους ισχύοντες κανόνες διεθνώς καθώς και στα πλαίσια της ΕΕ.

1. Εδώ και πέντε  χιλιάδες έτη υφίστανται κράτη , τα οποία στηρίζονται σε νόμους (ήδη προ 4250ετών στη Σουμερία) και τάξη. Η αναρχία και η ασυδοσία αντιτίθενται στους νόμους και στην απαραίτητη λειτουργία του κράτους, γι αυτό πρέπει οι υπεύθυνοι να τιμωρούνται. Το ίδιο ισχύει και στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις.

2. Δεν υπάρχουν απόλυτη αλήθεια, απόλυτη ελευθερία και απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη. Όλα είναι σχετικά Το απόλυτο οδηγεί συνήθως σε τυραννία.

3. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία του λαού δεν είναι σύμφωνη με το πολιτικοκοινωνικό σύστημα εξεγείρεται και συνήθως ακολουθεί ο εμφύλιος σπαραγμός.

4. Οι πολυάριθμες , σχεδόν χειμαρρώδεις καταγγελίες στη Βουλή ίσως να εντυπωσιάζουν τον „λαουτσίκο“, δεν λύνουν όμως κανένα πρόβλημα. Συμφώνως με τους κανόνες της λογικής και της διαλεκτικής αποτελούν διαπίστωση και επίλυση ενός προβλήματος μίαν οντότητα. Και τα δύο προϋποθέτουν συστηματική έρευνα του προβλήματος, κάτι που γίνεται με νηφαλιώτητα και όχι μα ανέξοδους συναισθηματισμούς και με γελοίους λαϊκισμούς.

Η διαπίστωση και η επίλυση του προβλήματος συντελούνται όχι βολονταριστικά , γιατί στηρίζονται σε ειδικές μεθόδους. Στο στάδιο της επίλυσης πρέπει να εξευρεθεί η κατάλληλη μέθοδος.

5. Στις διεθνείς σχέσεις και ειδικά στις διακρατικές σχέσεις ισχύουν αρχές αναγνωρισμένες από όλα τα κράτη. Μία από αυτές είναι η αρχή pacta sunt servanda (συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) , η οποία ανήκει στου επτά πυλώνες του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και είναι βάση του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου ( Σύμβαση περί του Δικαίου των Συμφωνιών από το 1969 ).
Στο ντοκουμέντο αυτό αναφέρονται οι λόγοι για μία πιθανή απελευθέρωση από τις υποχρεώσεις. Αλλά δεν αφορούν τους κανόνες των συμφωνίων της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ.

6. Οι συμφωνίες έχουν υπογραφεί από την ελληνική κυβέρνηση στο όνομα του ελληνικού κράτους ως υποκείμενου του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου. Οι απόψεις κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν επιτρέπεται να τορπιλίσουν την υλοποίηση των συμφωνηθέντων υποχρεώσεων.
Οι συμφωνίες ισχύουν αυτονοήτως για κάθε ελληνική κυβέρνηση. Τριτοκοσμικές χώρες , οι οποίες προσπάθησαν με το κόλπο της εξέγερσης ( ονομαζόταν συνήθως „κοινωνική επανάσταση“ να απαλλαγούν απο τις υποχρεώσες τους , εχουν όμως κάνει δυσμενέστατες εμπειρίες και έγιναν κατόπιν πολύ προσεκτικές.

7. Η μονομερής απαίτηση για επαναδιαπραγμάτευση συμφωνιών ύστερα από εκλογές είναι κάτι το παράλογο και επικίνδυνο. Απαραίτητη προϋπόθεση για νέες διαπραγματεύσεις είναι η αμοιβαιότητα.

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα)

——————————————————-

Ανορθολογισμός και Υπερεξυπνακισμός της Αριστεράς

Εννοιολογικός ανορθολογισμός, αριστερός εξυπνακισμός, αθυροστομία, λεκτική τρομοκρατία.
Με το ενοχλητικό φαινόμενο „της επαναστατικής βεβαιότητας που τους πάντες τυφλώνει και τα πάντα περιορίζει“ ( Τάκης Θεοδωρόπουλος ) έχω να κάνω όταν έρχομαι στην γενέτειρά μου κάθε καλοκαίρι .

Κατ αρχάς ήμουν διατεθειμένος να συζητήσω και για πολιτικά θέματα, αλλά κατόπιν το μετάνοιωσα πικρά γιατί πάρα λίγο να πάθω εγκεφαλικό.
Γι αυτό αποφεύγω εδώ και τρία χρόνια συστηματικά πολιτικές συζητήσεις με πρώην συμμαθητές και φίλους που ανήκουν στην Αριστερά και επομένως όλοι τα ξερουν όλα, βάζουν στη θέση τους και καθηγητές πανεπιστημίου ακόμη και στους επιστημονικούς τους κλάδους .

Για να εννοήσω τί άραγε συμβαίνει, ασχολήθηκα κάπως εντατικά με αυτό το φαινόμενο. Ιδού μερικά αποτελέσματα της ενασχόλησης.

1. Υπάρχει μόνον αριστερός εννοιολογικός ανορθολογισμός και εξυπνακισμός . Είναι πλατειά διαδεδομένος μεταξύ των οπαδών ιδιαιτέρως του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ,  εν μέρει και του αποθνήσκοντος ΠΑΣΟΚ.

2. Η πιό αποκρουστική έκμφανση αυτού του φαινομένου είναι η πεποίθηση , ότι οι αριστεροί έχουν το μονοπώλιο της απόλυτης αλήθειας, γιατί έχουν δήθεν αποκτήσει μερικές γνώσεις του Μαρξισμού και του Λενινισμού ( ΚΚΕ ). Εν γνώσει του αντικειμένου έχω λόγο να αμφιβάλλω, αν έχουν πράγματι καταλάβει τον Κάρολο Μαρξ ( ιδιαίτερα τον Διαλεχτικό και τον Ιστορικό Υλισμό ).
3. Οι περισσοτεροι αριστεροί ζουν στον αστερισμό των σχεδόν θρησκευτικών φαντασιώσεων, δηλαδή είναι εξωπραγματικοί.
4. Το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής συμπεριφοράς τους είναι η αδιαλλαξία και η τελεία έλλειψη της λογικής και της ανεκτικότητας.
5. Έχουν συστηματικά διαστρεβλώσει βασικές πολιτικές ένννοιες και τους διακρίνει μία μάλλον τριτοκοσμικη αθυροστομία.
6. Διακατέχονται πέραν τούτου από επικίνδυνα , καταστροφικά και αρρωστημενα συναισθήματα κοινωνικού και ταξικού φθόνου και μίσους ( Ιδέ εδώ στο  Μπλογγ μου πολλά παρόμοια άρθρα και μελέτες ).

Δημοσιευθέν από το 2012 συχνά (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, iefimerida )

———————————————————

Συγκρουσιασμός και διχασμός με ιδεολογικές ρίζες

Ούτως ή άλλως ο μέσος Ελληνας έχει μία σχετικά ισχυρή ροπή στον συγκρουσιασμό, που είναι το πρόθυρο του διχασμού, αλλά προστίθενται και οι ιδεοληψίες του μαρξισμού –λενινισμού, από τον οποίο διακατέχεται η πλειονότητα των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ, και ο οποίος εμπεριέχει νομοτελειακά τον αρρωστημένο συγκρουσιασμό και τον διχασμό ως μίαν ιδιαίτερη έκφανση της αναχρονιστικής θεωρίας περί του ταξικού αγώνα, αν και κανένας πολιτικός του κινήματος δεν ανήκει στην εργατική τάξη . Προστίθεται πέραν τούτου και η ιδιαίτερη μορφή της υπερεξυπνάδας στηριζόμενη σε μία δήθεν ανωτερότητα της σκέψης  επί τη βάσει της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, πρωτίστως του Διαλεκτικού και του Ιστορικού Υλισμού. Στην πραγματικότητα πρόκειται στην πλειονότητα για μικροαστούς, για τους οποίους η κοσμοθεωρία αποτελεί μόνον ένα εργαλείο για να υλοποιήσουν επί τέλους και αυτοί την μεγάλη μάσα.

Ο Τσίπρας κατόρθωσε μέσω της αέναης και ανέξοδης ατάκας επί τη βάσει ψευτοεπαναστατικής ρητορείας και των κίβδηλων υποσχέσεων να γίνει πρωθυπουργός και νομίζει ότι πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσει τον συγκρουσιακό και διχαστικό λόγο.
Είμαι πεπεισμένος, ότι μέσω της επιρροής των Ευρωπαίων πολιτικών θα εξελιχθεί βαθμιαία και αυτός σε Ευρωπαίο. Εν μέρει ήδη έχει ξεκινήσει η διαδικασία του εξευρωπαϊσμού του συνδυασμένη με οβιδιακές μεταμορφώσεις. Καθημερινή (12.2.15)

Ο διχασμός αποτελεί εγγενή διαχρονική εθνική ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ. Ο διχασμός σημειώνεται ήδη στην πρώτη στροφή της Ιλιάδος (Αγαμέμνων-Αχιλλεύς) .

Ας υπενθυμίσουμε , ότι οι ρήσεις bellum omnium contra omnes (πόλεμος όλων κατά όλων) και homo homini lupus est (ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος) έχουν διατυπωθεί πρώτα στην αρχαία Ελλάδα. Οι Ρωμαίοι τις έχουν απλώς μεταφράσει στα Λατινικά.(Καθημερινή (25.3.18)

Ηράκλειτος :”Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους”

———————————————————————————————————————————————-

Φταίει η δημαγωγία; «Πάντοτε. Να τα πούμε απλά: όταν λέμε “αρχαίος ελληνικός πολιτισμός”, κυρίως είναι ο αθηναϊκός, που κράτησε το πολύ έναν αιώνα, και η πόλη είχε γύρω στους 40.000 ανθρώπους. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δημαγωγία και έχουμε την εικόνα του διχαστικού γένους. Αν σταμάτησε κάπου, ήταν όταν δεν υπήρχε δημοκρατία. Και στο Βυζάντιο, όπου η αυτοκρατορία κάλυπτε τα πάντα και ο χριστιανισμός σού έδινε τον ουρανό, και υπάκουες στον νόμο και έδινες φόρους, ήσουν δηλαδή συντελεστής, έχουμε ένα είδος ειρήνης. Το μη διχαστικόν, λοιπόν, υπό την κυριαρχία ολοκληρωτικών καθεστώτων, δεν είναι πράγμα το οποίο πρέπει να συμβουλεύσουμε».Γλυκατζη-Αρβελερ, Το Βήμα (9.1.17)

—————————————————————————————————————————————————-

Ανορθολογικός Κρατισμός της Αριστεράς

Αντικειμενικότητα, Συγκριτικότητα, Ιστορικότητα,Συγκεκριμενικότητα ( όχι ιδεοληψίες, ψευδαισθήσεις, τριτοκοσμικός λαϊκισμός, ρηχότητα και επιπολαιότητα ).

1.Ειδικοί ιστορικοί έχουν αποδείξει, ότι ένας από τους λόγους για την ταχεία και ευρεία άνοδο της αρχαίας Ελλάδας ήταν η Ατομική Πρωτοβουλία σε σύνδεση με το ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ( Επίκουρος ) και στην ανταγωνιστικότητα.. Αυτά τα έχει υπογραμμίσει ακόμη και ο Karl Marx.

2. Ανεξάρτητα , από το αν μας αρέσει, το οικονομικοκοινωνικό μοντέλο του καπιταλισμού και το πολιτικό μοντέλο του αστικού κράτους είναι σε σύγκριση με το δουλοκτητικό, με το φεουδαλικό σύστημα καθώς και με τα ολοκληρωτικά συστήματα („Υπαρκτός Σοσιαλισμός“, ιταλικός Φασισμός και γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός) το ισχυρότερο, ανώτερο και καλύτερο για όλον τον  λαό. Φυσικά δεν είναι παραδεισιακό όπως στις κοινωνικοπολιτικές ουτοπίες.

Στον  “Υπαρκτό  Σοσιαλισμό”  ο  οποίος στηριζόταν στον οικονομικό κρατισμό ( χαμηλή παραγωγικότητα και ποιότητα , πολύ χαμηλή δημιουργικότητα, έλλειψη του ιδιωτικού ενδιαφέροντος και συμφέροντος, ανορθολογική γραφειοκρατία, έλλειψη δημοκρατίας και ελευθερίας  κοκ.) κατέρρευσαν οι οικονομικοκοινωνικές ουτοπίες  εσαεί και υποβιβάσθηκε ο οικονομικός κρατισμός ως κάτι το τελείως αντιπαραγωγικό και άχρηστο δια παντός.

4. Οι ευρείες αποκρατικοποιήσεις στην Μεγάλη Βρεταννία υπό την Thatcher ήταν οι απαραίτητες προüποθέσεις για την ραγδαία οικονομική άνοδο. Αλλά το πιό σημαντικό παράδειγμα είναι η Κίνα. Αμέσως ύστερα από καθοριστικές αποκρατικοποιήσεις έχει εκτιναχθεί η πάλαι ποτέ καθυστερημένη Κίνα σε συντομότατο χρονικό διάστημα στα ύψη και σχεδόν σε δεύτερη υπερδύναμη.

Διατί προς Δία είναι η ελληνική Αριστερά τόσο ανεγκέφαλη , καθυστερημένη  και υπερσυντηρητική ; ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ μου πολλά άρθρα και μελέτες περί της Αριστεράς ).

Δημοσιευθέν από το 2013 συχνά  στον ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, Πρώτο Θέμα, Το Εθνος, iefimerida )

——————————————————–

“Αριστεροί” πολιτικοί και οι γυναίκες τους

Γενικά σημειώνεται μία σχεδόν νομοτελειακή επιθυμία που επηρεάζει και τελικά μεταβάλλει
την πολιτική τοποθέτηση των μικροαστών πολιτικών , αφού αυτοί αναλάβουν την εξουσία και βασικά αποφασίζουν για την διαχείριση του εθνικού
εισοδήματος.
Με αυτόν τον τρόπο αποκτούν μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα πλούτο και αρχίζουν όχι μόνον να μιμούνται, αλλά και να ανταγωνίζονται την εύπορη αστική τάξη.

Αυτό το φαινόμενο είναι πασίγνωστο όχι μόνον σε τριτοκοσμικές χώρες, αλλά και στην Νότια Ευρώπη.

Η επίτευξη ενός ανώτερου βιοτικού επιπέδου επί τη βάσει δημοσίων οικονομικών μέσων συνεπιφέρει μίαν ριζική μεταλλαγή του βασικού κώδικα
συμπεριφοράς καθώς και των κοινωνικών, ηθικών και αισθητικών αξιών.

Οι μικροαστοί πολιτικοί με αξιώματα παίρνουν π.χ. διαζύγιο με την σύζυγό τους , με την οποία έχουν δημιουργήσει οικογένεια και συνήθως παντρεύονται μίαν πολύ νεώτερη και ωραία γυναίκα.

Στην Ελλάδα σημειώνονται οι γνωστές περιπτώσεις του Α.Παπανδρέου, του διαβόητουΤσοχατζόπουλου κ.α. Πολύ διαδεδομένα είναι τέτοια φαινόμενα στην Γαλλία , εν μέρει και στην Γερμανία ( W. Brandt, G, Schröder, Ο. Lafontaine ),ενώ στην Βόρεια Ευρώπη είναι αυτά άγνωστα.

Αλλά στην Νότια Ευρώπη και ιδιαιτέρως στην Ελλάδα είναι αυτή η ριζική μετάλλαξη των πολιτικών στενά συνυφασμένη με μία πολιτική διαφθορά.
Ο ΓΑΠ όμως αναδεικνύει δύο ιδιαιτερότητες :
α) δεν παντρεύτηκε μία πολύ νεότερη γυναίκα και β) δεν ήταν διεφθαρμένος.

Αλλά γενικά θεωρείται ως νοητικά υστερημένος και όμως έγινε πολιτικός σε εξέχουσα θέση λόγω αίματος (ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΣ). iefimerida (21.1.16)

——————————————————————————–

Πολιτική και Οικονομία, Σχέση (Αντιπαράθεση με τον κ. Ψυχάρη,Το Βήμα  : Προτεραιότητα της Πολιτικής έναντι της Οικονομίας)

Η άποψή σας είναι απόλυτη, λείπει η διαφοροποίηση και η συγκεκριμενοποίηση.Πότε, κάτω από ποιές συνθήκες και με ποιά επιδίωξη μπορεί να προέχει η πολιτική ;

Πέραν τούτου η πολιτική είναι συχνότατα στενά συνδεδεμένη με τον βολονταρισμό (βουλησιαρχία) όπως π.χ. όλη η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η οικονομία βασίζεται πρωτίστως στον ιδιωτικό επιχειρηματία (ατομική πρωτοβουλία) και εκτός τούτου η παραγωγικότητα παίζει σε μίαν κοινωνία καθοριστικό ρόλο.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι η υψηλή παραγωγικότητα καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν οι προϋποθέσεις για την ιστορική συντριβή του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” εκ μέρους του Καπιταλισμού και του αστικού κράτους.   Το Βήμα 15.11.17

 

Εικόνα του Ανθρώπου-Κοσμοαντίληψη (Δύση , Ισλάμ, Κονφουκιανισμός, Ολοκληρωτισμός, Ορθοδοξία

Εικόνα του Ανθρώπου-Κοσμοαντίληψη (Δύση , Ισλάμ, Κονφουκιανισμός, Ολοκληρωτισμός, Ορθοδοξία

Κοσμοαντίληψη και Εικόνα του Ανθρώπου

Θα ήταν προτιμότερο να χρησιμοποιούμε τους επιστημονικά καθιερωμένους όρους ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ και ΕΙΚΟΝΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ με τα συστατικά τους στοιχεία.

Σήμερα έχει σε γενικές γραμμές κάθε κύκλος πολιτισμού ( Ο Δυτικός, Ο Κονφουκιανικός, ο Ισλαμικός και ο Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού) την δική του Κοσμοαντίληψη και την δική του Εικόνα του ανθρώπου.

Οι μεγαλύτερες διαφορές σημειώνονται μεταξύ του ανθρωποκεντρισμού (Δύση) και του θεοκεντρισμού (Ισλάμ) καθώς και μεταξύ της δημοκρατίας και του αυταρχισμού ή και του οκληρωτισμού.

Καθημερινή (15.11.1

—————————- ————————

Δύση (Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού) και Ισλάμ (Ισλαμικός Κύκλος
Πολιτισμού), Διαφορά σε Κοσμοαντίληψη και σε Εικόνα του Ανθρώπου
(κάθε φαινόμενο έχει τον πυρήνα του : punctum quaestionis))

α) Κοσμοαντίληψη

Δύση

Δημοκρατία, παρλαμενταρισμός, βασικές ελευθερίες και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος του δικαίου, διάκριση των εξουσιών, προτεραιότητα του λόγου (λογική σκέψη) προ των συναισθημάτων (ratio vs emotio ιδιαιτέρως από την εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού).
Αυτό όμως ισχύει στις χώρες με ορθόδοξη παράδοση μόνον εν μέρει.

Ισλαμικές χώρες

Θεοκεντρισμός, αυταρχικά, δεσποτικά (εδώ και 5 χιλιάδες έτη χωρίς διακοπή) και δικτατορικά συστήματα, εν μέρει ολοκληρωτισμός , ακόμη και κληρικοφασιστικά (Hamad Abdel-Samad, Der islamische Faschismus, Eine Analyse, Droemer Verlag, München, 2014, ISBN 978-3-426-30075-6), προτεραιότητα της φυλής , του γένους , της οικογένειας, προτεραιότητα των συναισθημάτων προ του λόγου (emotio vs ratio ήδη απο τον 11ο αι. Al Ghasali).

β) Εικόνα του Ανθρώπου

Δύση

Ανθρωποκεντρισμός, ατομοκεντρισμός (όχι ατομικιστικά, οι ορθόδοξοι Θεολόγοι μπερδεύουν σκοπίμως διαστρεβλώνοντας τις διαφορετικές έννοιες ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ( γερμ. Individualität) και ατομικισμό ( γερμ. Individualismus), δημιουργικότητα, πολίτης (citoyen), βασικές πολιτικές ελευθερίες, βασικά ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα, δημιουργικότητα, κριτική σκέψη.

Ισλαμικές χώρες

Μάζα, οικογένεια, γένος, τελείως άγνωστα το άτομο και ο πολίτης, ούτε
ελευθερίες, ούτε ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε δημιουργικότητα, ούτε κριτική σκέψη.

Κατά τα άλλα συνιστώ σε αυτούς που ενδιαφέρονται για σοβαρές γνώσεις το εξής καταπληκτικό βιβλίο, στο οποίο θίγονται μερικά από τα παραπάνω θέματα : Ian Buruma, Avishai Margalit, Occidentalism , The West in the Eyes of Its Enemies , Penguin Press, New York , 2004, ISBN 3-446-20614-0 ( Επίσης στα Γερμανικά : Okzidentalismus, Der Westen in den Augen seiner Feinde, Carl Hanser Verlag, München-Zürich, 2005 )

Σε αυτό το σύγγραμμα αναφέρονται οι πιο μεγάλοι εχθροί του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού πρωτοστατούντων των Ρώσων (Εκκλησία και Θεολόγοι) μαζί με τους Ιταλούς Φασίστες, τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές, τους Ιάπωνες ούλτραεθνικιστές και φυσικά τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές και γίνεται επίσης κατανοητό το ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΜΙΣΟΣ της ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των Θεολόγων της κατά της κοσμοαντίληψης και της Εικόνας του Ανθρώπου του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού.

Δημοσιευθέν συχνά στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινή (22.11.15)

—————————————————

Εικόνα το Ανθρώπου, Καπιταλισμός (Ευρωπαϊκός, Κονφουκιανικός), Ευρωπαϊκό Κράτος, Ατομικότητα στον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα

1. Η Εικόνα του Ανθρώπου είναι πρωτίστως ένα ΣΥΝΘΕΤΟ φαινόμενο (κλιματικές συνθήκες δεκάδων χιλιάδων ετών , εθνολογία, παράδοση, θρησκεία, ιστορία, πολιτικό σύστημα ).
Ομως όλα είναι μεταβλητά (προσδίδεται στον Ηράκλειτο : “Τα πάντα ρει”).

2. Ο Καπιταλισμός στην Ευρώπη είναι προϊόν της Βιομηχανικής Επανάστασης (Αγγλία). Υπό τον φακό της Φιλοσοφίας της Οικονομίας αποτελεί ο Καπιταλισμός ένα προϊόν του συνδιασμού των παραγωγικών δυνάμεων με την προτεσταντική ηθική ΑΡΧΗ της ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και με την καλβινιστική ΑΡΧΗ της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ.

Ο Καπιταλισμός της Κίνας και άλλων χωρών-μελών του Πολιτιστικού Κύκλου του Κονφουκιανισμού ένα αποτέλεσμα του συνδιασμού του Κονφουκιανισμού ( πρωτίστως ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΑ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ) με τις υψηλές τεχνολογίες.

3. Ευρωπαϊκό Κράτος :

α) Στο απώτερο μέλλον θα αντικατασταθούν τα πολλά ευρωπαϊκά κράτη με ένα πανευρωπαϊκό κρατικό μόρφωμα, τις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης”.
β) Ομως άλλα δυτικά κράτη όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία κλπ. καθώς και η αυταρχική, πολιτιστικά και οικονομικά καθυστερημένη Ρωσία να συνεχίσουν να υφίστανται.

4. Ατομικότητα ως προϋπόθεση του αργότερου ατομοκεντρισμού είναι theoria (Thomas de Aquin) cum praxi ( στις πόλεις ως κέντρα του πολιτισμού, των επιστημών, της οικονομίας, των τεχνών και του εμπορίου) προϊόν του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, ενώ ο citoyen (Πολίτης) έχει εμπεδωθεί μέσω της ΑΣΤΙΚΗΣ Επανάστασης.

Αλλά στο Βυζάντιο δεν έχουν συντελεσθεί παρόμοιες εξελίξεις !

Iefimerida (9.12.15)

—————————————————

Εικόνα του Ανθρώπου  (Διεθνώς)

-Δύση : Ανθρωπος-Ατομο (Ατομικότητα, όχι Ατομικισμός) -Πολίτης.
-Ισλάμ : Αλλάχ-Οικογένεια , Γένος, Φυλή- όχι Ατομο, αλλά ο Ενας ως Υπήκοος. Απόλυτη προτεραιότητα της Οικογένειας, του Γένους και της Φυλής έναντι του Ενός.
-Κονφουκιανισμός : Απόλυτη προτεραιότητα της ολοκληρωτικής Κοινωνίας, ανυπαρξία του Ατόμου, ο Ενας ως υπήκοος.
- Ευρωπαϊκά ολοκληρωτικά συστήματα :

Ιταλικός Φασισμός, Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός, Σοβιετικός “Σοσιαλισμός” : Ανθρωπος, ανυπαρξία του Ατόμου, απόλυτη προτεραιότητα της Κοινωνίας (στην Γερμανία “Νationalsozialistische Volksgemeinschaft” : ” Εθνικοσοσιαλιστική Κοινωνία του Λαού”, “sozialistische Menschengemeinschft”: “Σοσιαλιστική Κοινωνία των Ανθρώπων” ) έναντι του ενός ως υπήκοου.

Καθημερινή (5.3.17)

——————————————————

Ορθοδοξία, Εικόνα του Ανθρώπου

1. Η Εικόνα του Ανθρώπου της Ορθοδοξίας είναι μεσαιωνική , δεν ανταποκρίνεται στην σύγχρονη εποχή.
2. Η Ορθοδοξία μπερδεύει την ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ με τον ατομικισμό.
3. Η Ορθοδοξία προσδίδει στην πίστη προτεραιότητα έναντι του Λόγου. Το ίδιο κάνει και η ισλαμική θρησκεία ήδη από τον 11. αι. (Al Ghasali, θεολόγος και φιλόσοφος).
4. Στην Ορθοδοξία δεν παίζει η ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ουδένα ρόλο.
5. Υπερεκτίμηση του παρελθόντος και της Δευτέρας Παρουσίας και υποτίμηση του παρόντος.

Καθημερινή (8.1.16)

Ανθρωπος-Διαστάσεις, Ανθρωπος-Ατομον-Πολίτης, Ανθρωποκεντρισμός, Ατομοκεντρισμός, Ατομο-Κοινωνία, Πολίτης-Κράτος (Βορράς-Νότος Ευρώπης)

Ανθρωπος-Διαστάσεις, Ανθρωπος-Ατομον-Πολίτης, Ανθρωποκεντρισμός, Ατομοκεντρισμός, Ατομο-Κοινωνία, Πολίτης-Κράτος (Βορράς-Νότος Ευρώπης)

Αξιολόγηση και διατύπωση ιδίας γνώμης

Αφετηρία και βάση της διατύπωσης μίας ιδίας άποψης είναι η θεώρηση του ανθρώπου ως genus humanum ( ανθρώπινο είδος ) με τα συστατικά του στοιχεία, τα οποία λογω χώρου αναφέρονται χωρίς παραπομπές στις πηγές, αλλά οι επιστημονικά καταρτισμένοι τις γνωρίζουν καλά. Σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα αναδεικνύει ο άνθρωπος τις εξής βασικές εκφάνσεις :

α) Ο άνθρωπος είναι πρωτίστως ένα ΒΙΟΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ όν. Αν και αυτό είναι αυτονόητο, έχει ο μαρξισμός στιςπρώην «σοσιαλιστικές» χώρες έως τα τέλη της δεκαετίας του 70 απορρίψει αυτήν την ανθρώπινη ιδιότητα με τα ακόλουθα επιχειρήματα :
(1) Η εγκληματικότητα των ανθρώπων στον καπιταλισμό έχει αποκλειστικά κοινωνικές ρίζες. Επειδή όμως και στον »σοσιαλισμό» έχει διαπιστωθεί εγκληματικότητα και όχι λίγη, αναγκάσθηκε το κράτος να ανακηρύξει όλα τα στοιχεία περί της εγκληματικότητας σε κρατικά μυστικά !

(2) Οι πόλεμοι έχουν ως κύρια αιτία επίσης αποκλειστικά τον καπιταλισμό, αλλά στην πραγματικότητα έχουν γίνει πόλεμοι και μεταξύ σοσιαλιστικών χωρών ( π.χ. μεταξύ Κίνας και Βιετνάμ και σφοδρές μάχες στα σύνορα μεταξύ της τότε Σοβιετικής Ενωσης και Κίνας κοντα στον ποταμό Αμούρ). Αφάνταστη υποκρισία σε ανώτατο κρατικό επίπεδο, αν και δήθεν είχαν το απόλυτο μονοπώλιο για την απόλυτη αλήθεια και την ηθική.

Οι νευρώνες ανήκουν μέσω του εγκεφάλου σε αυτήν την έκφανση και αποτελούν στο σύνολό τους ένα οντολογικό σύστημα μέσω των τρισεκατομμυρίων συνάψεων μεγίστης κινητικότητας . Ο εγκέφαλος στο σύνολό του είναι αυτονοήτως το πιό σύνθετο, πολύπλοκο και τέλειο δημιούργημα της αώνιας ενέργειας ή δύναμης, στην οποία στηρίζονται το σύμπαν καθώς και ο άνθρωπος.
Στον εγκέφαλο του άνθρώπου και όχι σε άλλο όργανο του  ανθρωπίνου σώματος γεννιούνται τόσο η λογική σκέψη , όσο και τα αισθήματα μεταξύ αυτών και η πίστη. Αλλά η πίστη ως προϊόν του ανθρώπινου εγκεφάλου υπόκειται επιρροών κοινωνικού, πολιτικού, και πολιτισμικού χαρακτήρα.

β ) Ο άνθρωπος είναι ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ  ον, μεταξύ του οποίου και της κοινωνίας υφίσταται μία διαλεκτική αλληλοεπίδραση. Ο μαρξισμός αναγνωρίζει αυτήν την έκφανση ως την
πρυτανεύουσα και υπογραμμίζει εντόνως και μονόπλευρα την οικονομική διάσταση.

γ ) Ο άνθρωπος είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ όν  (Αριστοτέλης  : “ζώον πολιτικόν”), μεταξύ του οποίου υπό την ιδιότητα του ατόμου και του πολίτου από το ένα μέρος και του κράτους από το άλλο μέρος σημειώνεται τουλάχιστον θεωρητικά επίσης μία διαλεκτική αλληλουχία. Ο Νεοέλληνας είναι ένα θεωρητικά όν υπερπολιτικόν.

δ ) Ο άνθρωπος είναι ένα ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΝ  ον που σημαίνει ότι στην ζωή του ανήκει ως κάτι το τελείως απαραίτητο και η κουλτούρα.

Οι προαναφερθείσες εκφάνσεις του ανθρώπου αποτελούν υπό τον φακό της συστημικής θεωρίας ένα γνωσιολογικό σύστημα, του οποίου τα στοιχεία είναι μεταξύ τους στενότατα συνδεδεμένα ( το καθένα με όλα τα άλλα ).
Τοιουτοτρόπως δημιουργείται μία ποιοτικά ανώτερη οντότητα και αναπτύσει μία μεγάλη δυναμικότητα που σημαίνει ότι σταδιακά στο χρόνο διαδραματίζονται μεταλλάξεις, οι οποίες ανταποκρίνονται σε μίαν ιδιαίτερη μορφή του εξελικτικού νόμου. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου με τους 100 δισεκατομμύρια Νευρώνες και τα δύο
τρισεκατομμύρια συνάψεις στο σύνολο του ως κεντρικό όργανο του ανθρώπου υπό την ιδιότητα του βιοψυχολογικού οντος
διατηρεί αενάως δυναμικές αλληλοσχέσεις με τις άλλες εκφάνσεις του ανθρώπου.

Aλλες εκφράσεις όπως HOMO OECONOMICUS( (οικονομικός άνθρωπος : ο άνθρωπος που σκέπτεται πρωτίστως την οικονομία), HOMO CONSUMENS ( ο άνθρωπος που σκέπτεται ιδιαιτέρως την κατανάλωση όπως π.χ. ο πρωτογονικός καταναλωτισμός ) και HOMO CONSUMENS ( ο βιαιοπραγής άνθρωπος) είναι μάλλον δημοσιογραφικές, το πολύ κοινωνιολογικές, αλλά δεν έχουν ακόμη την ποιότητα επιστημονικών όρων (termini scientifici). Καθημερινή (10.5.17)

————————————————————————

Ανθρωποκεντρισμός, Ατομοκεντρισμός, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Συμφεροντολογισμός

Η προσέγγιση είναι φιλοσοφική και στηρίζεται στην Εικόνα του Ανθρώπου του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού που είναι στενά συνυφασμένη με τα ατομικά (υποκειμενικά) δικαιώματα του ανθρώπου. Η προσέγγιση δεν μπορεί να είναι θεολογική, αν και γνωστή, γιατί υπάρχουν πολλές θρησκείες με την εκάστοτοτε θεολογία και την εκάστοτε Εικόνα του Ανθρώπου.

Ο ανθρωποκεντρισμός έχει δημιουργηθεί στην αρχαία Ελλάδα. Ο σοφιστής Πρωταγόρας έχει διατυπώσει την ακόλουθη κοσμοϊστορική άποψη : „ Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος “.

Δική μου ερμηνεία ( από σύγγραμμά μου στην Ολλανδία, 1990 ) :

α ) Αντικατάσταση του θεοκεντρικού με ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα.
β ) Ο άνθρωπος είναι ένα ενεργόν ον, το οποίο μεταβάλλει το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον του.
γ ) Μεταξύ του περιβάλλοντος και του ανθρώπου υπάρχει αλληλοεπίδραση.
δ ) Ο άνθρωπος κατακτά το περιβάλλον του και εξελίσσεται σε μέτρον του.
ε ) Ο άνθρωπος είναι το μέτρον , με το οποίο αξιολογούνται η κοινωνία, οι κανόνες, οι νόμοι και οι συνήθειες.
ζ ) Το απόφθεγμα εκφράζει κριτική τοποθέτηση έναντι της θρησκείας.
η ) Διευκρινίζεται, ότι οι νομικοί κανόνες του κράτους και οι ηθικοί κανόνες της κοινωνίας είναι σχετικοί.

Ο Στωϊκός Φιλόσοφος Ποσειδώνιος πήγε πιό πέρα : „Όπως το κορμί μας υψώνεται ευθέως και προς τον ουρανό, έτσι είναι και το πνεύμα μας, το οποίο δύναται να θέαται ό,τι θέλει, η φύση τον έκανε έτσι, ώστε να θέλει το ίδιο όπως οι θεοί, με την προϋπόθεση , ότι χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του… „ ( δική μου μετάφραση από τα αρχαία Ελληνικά ).

Ερμηνεία :

α ) Να μη σέρνεσαι σαν τα ζώα, αλλά να περπατάς με υψωμένο κεφάλι.
β ) Να συμπεριφέρεσαι αξιοπρεπώς και με αυτοπεποίθηση.
γ ) Μην επιτρέπεις σε κανένα να σε προσβάλλει και να σε ταπεινώσει.
δ ) Να μην υποκύπτεις σε ουδεμία πίεση.
ε ) Να απαιτείς και να υπερασπίζεσαι τα δικαίωματά σου.
ζ ) Να έχεις συνείδηση της δικιάς σου δύναμης και των δικών σου δυνατοτήτων προόδου.
η ) Να υπερασπισθείς την αυτεξουσία ( αυτονομία ) σου. Να μην επιτρέψεις ποτέ ετερονομία από άλλους , ούτε από θεούς ούτε από ανθρώπους.

Σπουδαστές μου ( φοιτητές , μεταπτυχιακοί, δοκτορά ) από αραβικές χώρες τρόμαζαν , όταν στα πλαίσια μίας ειδικής πανεπιστημιακής διάλεξης άκουγαν τέτοιες “βλασφημίες “.
Μου γνωστοποίησαν, ότι αν ο Πρωταγόρας και ο Ποσειδώνιος ζούσαν σε μίαν ισλαμική χώρα θα τους αποκεφάλιζαν αμέσως, δηλαδή ανευ δίκης.
Αυτή είναι η τεράστια πολιτισμική διαφορά μεταξύ του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού από την μια μεριά και του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού (Θεοκεντρισμός και εν μέρει Θεοκρατία) από την άλλη μεριά.

Ο Ρωμαίος ποιητής Lucretius Carus εξυμνεί στο φιλοσοφικό του ποίημα “De rerum natura”  το ερευνητικό πνεύμα του Ανθρώπου :

…“Χάμω σερνόταν, μπρος στα μάτια όλων ατιμασμένη η ανθρώπινη ζωή, πλακωμένη από το βάρος της θρησκείας, που απ’ τα ουράνια πρόβαλε την τρομερή της όψη και απειλούσε τους θνητούς. Τότε, πρώτος ένας Έλληνας, τόλμησε να υψώσει το βλέμμα του καταπάνω της, και να της αντισταθεί. Αυτόν δεν τον σταμάτησαν μήτε οι μύθοι για τους θεούς, μήτε οι κεραυνοί, μήτε το απειλητικό μουρμουρητό τ’ ουρανού. Ίσα ίσα που δυνάμωσαν το θάρρος της ψυχής του και περπάτησε το απέραντο Σύμπαν με λογι- σμό και πνεύμα. Και μάς ξανάρθε νικητής για να μας πει τι είναι δυνατόν να γίνει και τι όχι. Και ακόμη πως τα σκοτάδια τα πνευματικά δεν τα σκορπίζουν οι ακτίδες του ήλιου, μήτε τα φωτεινά βέλη της μέρας, μα η ενατένιση της φύσης και ο ορθός λογισμός”.

Ο Ανθρωποκεντρισμός έχει δημιουργήσει στην εξελιγμένη Ευρώπη το Άτομο και τον Πολίτη (citoyen), τα ανθρώπινα Δικαιώματα και το κράτος Δικαίου. Αλλά γενικά ο άνθρωπος δεν είναι μόνον homo homini lupus (Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος, Δημόφιλος, Plautus) ) ούτε μόνον homo res sacra homini (Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο κάτι το άγιο,  Seneca ).

Το Ατομο έχει μεταξύ άλλων κοινωνική συνείδηση (commune bonum : συμφέρον του συνόλου ), ενώ ο πολίτης διαθέτει και νομική συνείδηση : πρωτίστως αναγνώριση της διαλεκτικής αλληλουχίας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (στην Ελλάδα τελείως άγνωστο).

Η Ατομικότητά του εκφράζεται στην προσωπικότητα και στην ιδιαιτερότητά του.
Ο Ατομικισμός αποδέχεται την προτεραιότητα του ατόμου έναντι της κοινωνίας. Και όμως, στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία γίνεται σκοπίμως μία ανεπίτρεπτη σύγχιση των εννοιών Ατομικότητα και Ατομικισμός.
Ο Ατομικισμός εστιάζει το συμφέρον του ατόμου στο επίκεντρο της κοινωνίας. Αυτό αναφέρεται ήδη στην κωμωδία του Ρωμαίου Terentius „Andria“: „Proximus sum egomet mihi“ („Ο καθένας σκέπτεται ( μόνον ) τον εαυτό του“).
Το ίδιο έχει αναφερθεί ήδη προ αυτού στον „Αίαντα“ του Σοφοκλή και στην „Μήδεια“ του Ευριπίδη .

Μία παραλλαγή του εγωϊσμού είναι ο Ναρκισσισμός.
Ο Φιλοτομαρισμός είναι το ύστατο στάδιο του Εγωϊσμού. Σημαίνει πρωτίστως την πραγματοποίηση των ιδίων συμφερόντων με θεμιτά η και με αθέμιτα μέσα ακόμη και κατά των συνανθρώπων.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής σαν σχόλιο κάτω από το άρθρο ου Χ. Γιανναρά ( 9.3.14 ).

——————————————————-

Ατομο και κοινωνία, Πολίτης και κράτος, Βορράς και Νότος της Ευρώπης ή η απωλεσθείσα αρχαία ελληνική επιστημονική κληρονομιά στην Ελλάδα και η αξιοποίησή της στην Ευρώπη βορείως των Αλπεων.

Μία συστηματική, νηφάλια, εμπεριστατωμένη και εκλαϊκευμένη επιστημονική θεώρηση

Το θέμα είναι σύνθετο και δύσκολο . Γι αυτό θα τοποθετηθώ επί τη βάσει μίας μικρής περίληψης ενός μεγάλου συγγράμματός μου στο Μπλογκ ( „Menschen-und Gesellschaftsbilder sowie Rechts-und Gerechtigkeitsvorstellungen in den Schriftdokumenten der alten Hochkulturen, Eine komparative philosophiehistorische Untersuchung“) και προετοιμάζεται (μετάφραση) για έκδοση από ένα ειδικό πανεπιστήμιο του Βατικανού με δικά του έξοδα . Παρατήρηση : Δεν είμαι ούτε προτεστάντης, ούτε καθολικός !

Αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι

Υστερα από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη ( τέλος του 6ου αι. ) και την δημοκρατικοποίηση του πολιτικού βίου στην Αθήνα έχει εξελιχθεί η Πόλις σε κέντρο των απόψεων περί των κοινωνικών και ηθικών αξιών. Η δημοκρατική κοινότητα προσπαθούσε να εμπεδώσει μίαν συνείδηση περί του συνόλου και γι αυτόν τον σκοπό απαιτούσε από κάθε πολίτη ως αρετή το ΟΦΕΛΟΣ για την κοινότητα. Αυτή η κοινωνική Αρχή της ΩΦΕΛΗΜΟΤΗΤΑΣ είναι το καθοριστικό κριτήριο για την αξιολόγηση κάθε πολίτου και όχι πλέον η καταγωγή του ( χαιρετίσματα στην νεοελληνική ψωροοικογενειοκρατία ! ).

Ετσι έχει δημιουργηθεί βαθμιαία το πρότυπο του δημοκρατικού πολίτου, ο οποίος κατείχε την συνείδηση της υπευθυνότητας για το κοινωνικό σύνολο. Κάθε πολίτης θεωρούσε τον εαυτό του ως μέρος ενός ενιαίου οργανισμού, της Πόλεως. Σε γενικές γραμμές επικρατούσε μία ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων του συνόλου και των οικονομικών συμφερόντων του ατόμου.

Οι Σοφιστές ήταν οι πρώτοι, οι οποίοι θεωρούσαν το συμφέρον του συνόλου ως ιδιαίτερη ηθική αρχή για κάθε πολίτη. Οι Κυνικοί φιλόσοφοι ήταν ως εκπρόσωποι των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων σε θέση να δουν τις υπάρχουσες ταξικές αντιθέσεις και προσπαθούσαν να επιτύχουν μία πραγματική κοινωνική απελευθέρωση των ανθρώπων.

Πρωτίστως ο Επίκουρος και οι Κυνικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν στην εποχή της κρίσης της Πόλεως τον άνθρωπο ως ένα ατομικιστικό όν. Ο Επίκουρος έχει πρεσβεύσει την άποψη, ότι δεν υπάρχει μία κοινωνία, γι αυτό πρέπει ο καθένας να φροντίσει για τον εαυτό του και έχει διατυπώσει το περίφημο „λάθε βιώσας” . Αυτό όμως σήμαινε απόρριψη της συμμετοχής στον κοινωνικό και πολιτικό βίο της Πόλεως και ήταν αντίθετο με το ιδανικό πρότυπο του πολίτου. Δηλαδή ο άνθρωπος δεν ήταν κατά την γνώμη του ένα „ζώον πολιτικόν” ( Αριστοτέλης ), αλλά ένα ον με εγωϊστικές τάσεις.
Ο Επίκουρος έχει παραλάβει την ατομική διδασκαλία του Δημοκρίτου και την έχει εφαρμόσει επί των κοινωνικών σχέσεων. Θεωρούσε το άτομον του Δημοκρίτου ως μίαν εικόνα του μεμονομένου ατόμου στην κοινωνία με την αυτοπεποίθηση του Ενός.

Ο Ατομικισμός και ο Εγωισμός ήταν για τον Επίκουρο η κυρία κινητήρια δύναμη για τις ενέργειες κάθε ανθρώπου. Ακριβώς 2300 έτη προ του Ελβετού φιλόσοφου J.J.Rousseau („contrat social“ : „Κοινωνικό Συμβόλαιο») έχει ο αιώνιος Επίκουρος εμπεδώσει την θεωρία της «Συνθήκης¨»( Κοινωνικό Συμβόλαιο ) καθώς και την Θεωρία του συμφέροντος : Σύγκλιση των διαφορετικών συμφερόντων των ατόμων προς δημιουργία του κοινωνικού συμβολαίου που σημαίνει συγκεκριμένα του συντάγματος.

Αυτός διαπιστώνοντας τα υπάρχοντα κοινωνικά και ταξικά προβλήματα, έχει τελείως απελπισθεί. Αλλά δεν έφθασε στο σημείο να βγάλει ένα πιό συνεπές συμπέρασμα και δη την αλλαγή του κοινωνικού και πολιτικού status quo μέσω του αγώνα. Προτίμησε την υλοποίηση της „ατομικής ευδαιμονίας“ από κοινού με ομοϊδεάτες . Η θεωρητική προüπόθεση ήταν για τον Επίκουρο η Αυτονομία του ατόμου ως μία κυρία ηθική αρχή.

Ευρωπαίοι φιλόσοφοι

Ακριβώς αυτή η ατομικιστική ηθική του Επικούρου έχει επηρεάσει πάρα πολύ στον 18ο αι. τον αστικό Διαφωτισμό στην Γαλλία και στην Αγγλία ( Rousseau, La Mettrie, Helvetius, Holbach, Hobbes, Hutcheson, Hume ). Τους άρεσε ιδιαιτέρως η άποψη του Επικούρου, ότι ο Εγωϊσμός είναι η πιό ισχυρή κινητήρια δύναμη του ανθρώπου μεν, αλλά προσπαθούσαν να τον κάνουν χρήσιμο και για την κοινωνία.

Και οι δύο πιό σημαντικοί εκπρόσωποι του αγγλικού Ουτιλιταρισμού J.Bentham και J. Mill προσπάθησαν να εμπεδώσουν επί των εγωϊστικών προüποθέσεων του ατομικιστικού ηδονισμού έναν κοινωνικό ευδαιμονισμό ( „την πιό μεγάλη ευτυχία για τον μεγαλύτερο αριθμό“, δηλαδή να είναι μέσω του ατομικιστικού ηδονισμού όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη της κοινωνίας ευτυχείς.

Ο Ατομικισμός των εκπροσώπων του αρχαίου „προλεταριάτου“, των Κυνικών φιλόσοφων ήταν πιό ισχυρός, γιατί είχε βαθειές ρίζες στην κοινωνία. Τον 4ο αι. έχει συντελεσθεί μία μεταλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων μέσω της όξυνσης των διαφορών μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών πολιτών. Αυτή η μεταλλαγή είχε ως συνέπεια νέες φιλοσοφικές τοποθετήσεις, όπως την αντικατάσταση του όρου Πολίτης με τον όρο Ανθρωπος. Οι Κυνικοί φιλόσοφοι προσπαθούσαν να πείσουν τα μέλη του Δήμου να επιτύχουν μέσω της διαπαιδαγώγησης και της αυτοδιαπαιδαγώγησης μίαν ατομικιστική μεταλλαγή της συνείδησης.

Σκοπίμως έχουν δημιουργήσει με τον κυνικό Ατομικισμό ένα αντίβαρο κατά της επικρατούσας αρχής του καλού του συνόλου, η οποία έχασε ήδη για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα την αξία της. Οι Κυνικοί φιλόσοφοι όμως δεν θεωρούσαν την κοινωνία, αλλά το κράτος ως εχθρό ( sic) ,υπερασπιζόνταν τα δικαιώματα και την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητάς τους εναντίον του κράτους ( Πόλις) και απαιτούσαν απελευθέρωση από τους νόμους, τις υποχρεώσεις, τις συνήθειες, την δυσδαιμονία, τις θρησκευτικές λειτουργίες και την παράδοση.

Ετσι έχει διαιρεθεί η κοινωνία της πόλεως στην κανονική „κοινωνία των πολιτών“ και στη κοινότητα των φτωχών ως μία συλλογική κοινωνική δύναμη. Βαθμιαία ωρίμαζε η συνείδηση της αξίας του ατόμου, αλλά δεν υπήρχε μία οργάνωση για να διεκδικήσουν τα φτωχά άτομα τα δίκαιά τους. Τοιουτοτρόπως έχουν εφεύρει ένα ψυχολογικό μέσο και δη τον Ατομικισμό ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ  το άρθρο “Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός ” και την μελέτη “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, “Χρησιμοθηρία” ).

Από πολιτική άποψη επρόκειτο για ένα κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο είχε τον 18ο αι. μεγάλη επίδραση επί των ευρωπαϊκών αντιλήψεων περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να διαπιστώσει στα σύγχρονα συντάγματα σκέψεις των Κυνικών φιλόσοφων , τους οποίους το κατεστημένο τους συκοφαντούσε, γι αυτό και το προσβλητικό Κυνικοί φιλόσοφοι ( Σκυλοφιλόσοφοι ).

Τίποτα από αυτά τα εκπληκτικά δεν μάθαμε στο Γυμνάσιο. Η Δύση όμως αξιοποίησε ακόμη και αυτούς. Οταν για πρώτη φορά στις αρχές των 60χρονων το έχω διαπιστώσει αυτό, έπαθα σχεδόν κατάθλιψη. Ενώ η Δύση έχει προοδεύσει αξιοποιώντας το αρχαίο ελληνικό πνεύμα ( όχι μόνον τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη !) έθεσαν οι θεολόγοι και οι φιλόσοφοι του Βυζαντίου στο επίκεντρο της θεώρησής των   τα επουράνια, κάτι που δυστυχώς ακόμη και στο παρόν συνεχίζεται. Μερικοί Νεοέλληνες διανοούμενοι προσπαθούν ματαίως να μιμηθούν τους φιλόσοφους της Δύσης, αντί να αξιοποιήσουν ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ πρωτίστως τις συγκλονιστικές γνώσεις των αρχαίων ημών φυσικά λαμβάνοντας υπ όψη και τις σύγχρονες επιστημονικές επιτεύξεις της Δύσης ( Ιδέ στο Μπλογκ τις μελέτες «Ελλάς, Ανατολή και Δύση», «Δύση, Νόημα», «Δύση, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού»).

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (
την τελευταία φορά στην 1.2.2014 ).

—————————————————————————–

Ατομον

Ο όρος του συγχρόνου ΑΤΟΜΟΥ έχει εμπεδωθεί από τον  Ιταλό  Φιλόσοφο και Θεολόγο Thoma Aquin  (Aquinas, 13ος αι.).

Τα χαρακτηριστικά του στοιχεία είναι σήμερα τα εξής : αυτονομία, ιδία βούληση , ελευθερία των επιλογών, αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση, φιλοπονία (εργατικότητα), φιλομάθεια, αυτοπειθαρχία, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της ΕΥΘΥΝΗΣ ( δεν είναι οι άλλοι υπαίτιοι για τις προσωπικές αποτυχίες), ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ,  διαλεκτική αλληλοεξάρτηση μεταξύ των ΔΙΚΑΙΩΝ και των ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ.

Ακριβώς αυτό το άτομο ήταν και είναι περαιτέρω η προϋπόθεση και βάση για τον σύγχρονο ΠΟΛΙΤΗ  (CITOYEN) , προϊόν του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ και  ιδιαιτέρως της Γαλλικής (Αστικής) Επανάστασης.

Ο Πολίτης με την Κρατική, τη Νομική και την Φορολογική Συνείδηση αποτελεί το φονταμέντο του σύγχρονου κράτους.  Μάλλον δεν ισχύουν αυτά για την Ελλάδα, γι αυτό δεν προοδεύει και κατάντησε εν τω μεταξύ σε ένα failed state.  Voila !

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία φορά στην Καθημερινή (21.1.17)

————————————————————-

Ατομικότητα, Δημιουργικότητα

Ομόφωνη γνώμη των Ευρωπαίων ειδικών ιστορικών :
Η ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ήταν ένα από τα “μυστικά” για τις κοσμοϊστορικές πολύπλευρες επιτεύξεις των αρχαίων Ελλήνων.

Είναι και τώρα μία από τις καθοριστικές προϋποθέσεις για την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ (π.χ. συγκλονιστικές επιτεύξεις των αμερικανών ερευνητών στις υψηλές τεχνολογίες).

Στην Ελλάδα γίνεται σύγχιση μεταξύ της Ατομικότητας και του Ατομικισμού (Εγωϊσμού).

Οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ατομικότητας είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Θεολόγοι της καθώς και το ΚΚΕ.
Διεθνώς μισούν την Ατομικότητα ο Καθολικισμός (όχι όμως ο Προτεσταντισμός), Ο Κονφουκιανισμός και ιδιαιτέρως το Ισλάμ. Καθημερινή (4.5.16)

———————————————————-

Ατομο, Πολίτης, Κοινωνία κράτος, Κοινωνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση

Σύμφωνα με την δυτική (όχι την Κονφουκιανική, την Ινδουιστική ή την Εβραϊκή) πολιτική και τη νομική επιστήμη αποτελούν η ΚΡΑΤΙΚΗ και η ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ την conditio sine qua non για κάθε κράτος.
Και οι δύο καθιερωμένοι όροι (termini scientifici) δεν σημειώνονται στην ελληνική γλώσσα. Αντ αυτών χρησιμοποιείται η έκφραση “αίσθημα δικαίου “, κάτι που ο καθείς (μη πολίτης) ερμηνεύει κατά το δοκούν, δηλαδή σύμφωνα με το δικο του συμφέρον.
Και οι δύο όροι είναι συστατικά στοιχεία του citoyen (πολίτου), ο οποίος στην Ελλάδα υπάρχει μόνον προ φόρμα. Ο ΠΟΛΙΤΗΣ στηρίζεται στο ΑΤΟΜΟ.

Σύμφωνα με την πολιτική, τη νομική και την κοινωνιολογική επιστήμη είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία του σύγχρονου ΑΤΟΜΟΥ τα εξής : αυτονομία, ιδία βούληση , ελευθερία των επιλογών, αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση, φιλοπονία (εργατικότητα), φιλομάθεια, αυτοπειθαρχία, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της ΕΥΘΥΝΗΣ ( δεν είναι οι άλλοι υπαίτιοι για τις προσωπικές αποτυχίες), ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, διαλεκτική αλληλοεξάρτηση μεταξύ των ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ και των ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ.

Ακριβώς αυτό το ΑΤΟΜΟ ήταν και είναι περαιτέρω η προϋπόθεση και βάση για τον σύγχρονο ΠΟΛΙΤΗ (CITOYEN) , προϊόν του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ και ιδιαιτέρως της Γαλλικής (Αστικής) Επανάστασης (1789).
Ο συνδετικός κρίκος των ατόμων και της κοινωνίας ειναι η ΣΥΝΘΗΚΗ (Επίκουρος) η σύγχρονα το Contrat social (Jean-Jacques Rousseau).

Τα καθοριστικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ΠΟΛΙΤΟΥ είναι τα ακόλουθα : ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ή διαλεκτική αλληλοεξάρτηση δικαίων και ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ( άγνωστο στην Ελλάδα) και
το ΚΟΙΝΟΝ ΚΑΛΟΝ (Αριστοτέλης) ή  το ΣΥΜΦΕΡΟΝ του ΣΥΝΟΛΟΥ (Δημόκριτος).

Φυσικά σημειώνονται και άλλες απόψεις γώρω από το άτομο και την κοινωνία πρωτίστως εκ μέρους ρωμαιοκαθολικών και ορθόδοξων θεολόγων που έχουν μερικά κοινά γνωρίσματα όπως την εξωπραγματικότητα, την ηθικολογία, την αοριστολογία, την αγνοια, την μεσαιωνολατρεία και μία μαζοχιστική θρησκευτική ομφαλοσκόπηση.

Πέραν τούτου δεν παίζουν ύστερα από τη νικητήρια εμφάνιση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και την Αστική Επανάσταση στη Γαλλία (1789) απολύτως ουδένα ρόλο στη Δύση ( ο σύγχρονος ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ όρος είναι Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού). Και αυτό είναι στην Ελλάδα σχεδόν άγνωστο. Καθημερινή ( 18.9.16, 16.7.17 )

Πρώτα ο άνθρωπος και ύστερα ο πολιτικός προσδιορισμός

 

Ηδη στην εποχή του Εμφυλίου και μετέπειτα μου έκανε εντύπωση, ότι κάποιος της “Αριστεράς” η της “Δεξιάς¨ έχει θεωρηθεί ως”δικός μας” , “΄καλό παιδί”, “κονωνικός άνθρωπος” ,”καλός πατριώτης” και παράδειγμα για τους άλλους, ας ήταν και τεμπέλαρος , αμόρφωτος , βλάκας και από κάθε άποψη άχρηστος και επικίνδυνος.
Αυτή η ηλίθια θεώρηση συνεχίζεται και σήμερα : Ο “Αριστερός” θεωρείται καλός, ο “Δεξιός” κακός, ο πατριδοκάπηλος μέγας πατριώτης,  ο λογικά σκεπτόμενος πατριώτης εθνομηδενιστής, ο επιχειρηματίας είναι κατάπτυστος εκμεταλλευτής, ενώ ο εργάτης ή πιό εύστοχα το μέλος του ΚΚΕ ή ο συνδικαλιστής  είναι άγγελος και »θυσιάζεται» για το συμφέρον του «λαoυτσίκου» . Αυτό είναι παράνεια  par excellence.
Η λογική λέγει όμως κάτι άλλο : άνθρωπος, άτομο, πολίτης, κατόπιν η ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση. Καθημερινή  (4.7.14)

—————————————————————————————————————–

Νεοελληνική Αυτοπεποίθηση

Ανεξάρτητα από την βασική ιδιότητα (άτομο, έθνος , κράτος)  η αυτοπεποίθηση εξαρτάται από πολυποίκιλες επιτεύξεις στη οικονομία, στην επιστήμη, στην διοίκηση κτλ. και όχι από θρύλους και παραμύθια, φαντασιώσεις, τσαμπουκά, επιπολαιότητα, μεγαλοστομία, υπερεξυπνακισμό και από κατά φαντασίαν ανωτερότητα. Καθημερινή (6.12.14)

————————————————————————————————-

Αρχαία Ρητά περί τον Ανθρωπο

Ζώον δίπουν άπτερον

Πλάτων

 


Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν. Πρωταγόρας 
Άνθρωπος : ο αναθρών ά όπωπε.Πλάτωνμτφρ: Άνθρωπος: αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει. 
Τι εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;Το αίνιγμα της Σφίγγας(το έλυσε ο Οιδίποδας· η απάντηση είναι φυσικά «ο άνθρωπος» σε διάφορες ηλικίες) 
 
Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς.Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφοςμτφρ: ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος εαυτός του 
Άνθρωπον ζητώ.Διογένης
Μέμνησο ότι άνθρωπος εί.Υπενθύμιση προς τον εαυτό του που επέβαλε ο Φίλιππος Β’ 
Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή.Μένανδρος 
Σκιάς όναρ άνθρωπος.Πίνδαροςμτφρ: ο άνθρωπος είναι τ’ όνειρο μιας σκιάς. 
Πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει.Σοφοκλής Αντιγόνη 
Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος.Ιπποκράτηςμτφρ: είναι αδύνατο να ξέρει την ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος
Άπαξ άνθρωποι γεγόναμεν, δις δε ουκ έστι γενέσθαι.Επίκουροςμτφρ: μια φορά γεννηθήκαμε άνθρωποι, δυο φορές όμως δεν είναι δυνατό να γίνουμε 
Θνητός γεγονώς άνθρωπε, μη φρόνει μέγα.Μένανδροςμτφρ: αφού γεννήθηκες θνητός άνθρωπε, μην έχεις μεγάλες ιδέες 
Πρώτον μεν γαρ τρία ην τα γένη τα των ανθρώπων, ουχ ώσπερ νυν δύο.Σωκράτηςμτφρ: στην αρχή τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία, όχι δύο όπως τώρα(από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα) 
Άνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον των ζώων, χωρισθέν δε νόμου και δίκης, χείριστον πάντων.Πλάτων

 

 

 

 

 

 



 


Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται.Ιούλιος Καίσαρ, 101-14 π.Χ., Ρωμαίος στρατηγός & ύπατοςμτφρ: από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό νομίζει(υπότιτλος στην «περί του Γαλατικού πολέμου» εξιστόρησή του) R

Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται.Ιούλιος Καίσαρ, 101-14 π.Χ., Ρωμαίος στρατηγός & ύπατοςμτφρ: από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό νομίζει(υπότιτλος στην «περί του Γαλατικού πολέμου» εξιστόρησή του) R 

άρεσε σε 156

άρεσε σε 156

Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς.Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφοςμτφρ: ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος εαυτός του R άρεσε σε 282
Άνθρωπον ζητώ.Διογένης, 410-323 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος R άρεσε σε 309
Μέμνησο ότι άνθρωπος εί.Υπενθύμιση προς τον εαυτό του που επέβαλε ο Φίλιππος Β’ R άρεσε σε 83
Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή.Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής R άρεσε σε 131
Σκιάς όναρ άνθρωπος.Πίνδαρος, 522-438 π.Χ., Αρχαίος λυρικός ποιητήςμτφρ: ο άνθρωπος είναι τ’ όνειρο μιας σκιάς. R άρεσε σε 218
Πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει.Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ‐ Αντιγόνη R άρεσε σε 120
Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος.Ιπποκράτης, 460-377 π.Χ., Πατέρας της Ιατρικήςμτφρ: είναι αδύνατο να ξέρει την ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος R άρεσε σε 232
Άπαξ άνθρωποι γεγόναμεν, δις δε ουκ έστι γενέσθαι.Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφοςμτφρ: μια φορά γεννηθήκαμε άνθρωποι, δυο φορές όμως δεν είναι δυνατό να γίνουμε R άρεσε σε 197
Θνητός γεγονώς άνθρωπε, μη φρόνει μέγα.Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητήςμτφρ: αφού γεννήθηκες θνητός άνθρωπε, μην έχεις μεγάλες ιδέες R άρεσε σε 130
Πρώτον μεν γαρ τρία ην τα γένη τα των ανθρώπων, ουχ ώσπερ νυν δύο.Σωκράτης, 469-399 π.Χ., Φιλόσοφοςμτφρ: στην αρχή τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία, όχι δύο όπως τώρα(από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα) R 

άρεσε σε 97

Άνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον των ζώων, χωρισθέν δε νόμου και δίκης, χείριστον πάντων.Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος

 

(Εθνικοκοινωνισμός), Εθνικοκομμουνισμός, Αριστεροεθνικισμός (Εθνικοαριστερισμός), Εννοιες

(Εθνικοκοινωνισμός), Εθνικοκομμουνισμός, Αριστεροεθνικισμός (Εθνικοαριστερισμός),

H έκφραση Εθνικοσοσιαλισμός (Εθνικοκοινωνισμός) είναι στην πραγματικότητα μετάφραση της  γερμανικής  έννοιας  Nationalsozialismus. Ο συνδυασμός του κοινωνικού με τον εθνικό παράγοντα οδηγεί στον Εθνικοκοινωνισμό  ή  τουλάχιστον στον Αριστεροεθνικισμό (Εθνικοαριστερισμό)  ο οποίος έχει εμπεδωθεί στην Λατινική Αμερική ( (Allende, Chaves, Maduro et alt.) Ο πιό νωστός Ελληνας αριστεροεθνικιστής ή εθνικοκομμουνιστής είναι ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Ο Εθνικοκομμουνισμός έχει εμπεδωθεί από τον ψυχοπαθή και ημιπολιτισμένο Στάλιν (Εθνικοσταλινισμός) στην πρώην Σοβιετική Ενωση και ύστερα από τον 2o Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Τίτο στην Γιουγκοσλαβία, από τον Χότσα στην Αλβανία, από τον Τσαουσέσκου στην Ρουμανία, από τον  Μαο Τσε Τουνγ στην Κίνα, από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ στην Βόρεια Κορέα, από τον Χο τσι Μινχ στο  Βόρειο Βιετναμ και από τον Κάστρο στην Κούβα. (patria o muerte, eviva el kommunismo).

Γενικά πρόκειται για ολοκληρωτικά ή ημιδικτατορικά καθεστώτα.

Καθημερινή (28.4.17)

Αλφάβητο Ελληνικό, Προέλευση, Ποντιακά, Συνωμοσιολογία,Λατινικό,

Αλφάβητο Ελληνικό, Προελευση, Ποντιακά, Συνωμοσιολογία,Λατινικό, Περί του ελληνικού αλφάβητου

Σε ένα ειδικό βιβλίο ( Carl Faulmann, Schriftzeichen und Alphabete aller Zeiten und Völker, Wien 1878) αναφέρονται όλα τα τοπικά αρχαία ελληνικά αλφάβητα που προϋπήρχαν του γνωστού τελικού αλφαβήτου στις εξής πόλεις : Αλικαρνασσός, Μίλητος, Θήρα, Μήλος, Αργος , Κόρινθος, Κέρκυρα, Ανακτόριον, Κρήτη, Αθήνα (αρχαιότερο, νεότερο), Εύβοια, Βοητία, Λοκρίς, Θεσσαλία, Λακωνία, Αρκαδία, Ελις και αχαϊκές αποκίες.
Διεπίστωσα πολλές διαφορές μεταξύ των τοπικών αλφαβήτων. Το Γ γραφόταν π.χ. έτσι στην Αλικαρνασσό, στην Μίλητο,στη Μήλο, Βοητία, ενμέρει στην Εύβοια, Λοκρίδα και Θεσσαλία.
Το Γ γραφόταν σαν C στην Κόρινθο, στο Ανακτόριον, ενμέρει στην Λοκρίδα, και στην Αρκαδία. Στην Αθήνα γαφόταν σαν Λ.
Το Δ γραφόταν σαν D ενμέρει στην Αθήνα, στο Αργος, στην Βοητία, στην Λακωνία, στην Αρκαδία και στις αχαϊκές αποικίες.
Τα Ε, Ρ, Ι, Λ, Σ και Υ γραφόνταν σε πολλές παραλλαγές.
Στην διεθνή γλωσσολογία είναι κοινός τόπος, ότι Ιωνες έμποροι από την Μίλητο έχουν παραλάβει από τους Φοίνικες και ακριβώς από την πόλη Ugarit το αλφάβητο κλπ. (γνωστά ). Αλλά στην Φοινικία διέθετε σχεδόν κάθε σημαντική πόλη το δικό της αλφάβητο !
Είσης είναι αναγνωρισμένη γνώση, ότι οι Φοίνικες έχουν στηριχθεί στα ιερογλυφικά της Αιγύπτου( απαρχή 3 χιλιάδες έτη π.Χ. ) και όχι στην σφηνωειδή γραφή των Βαβυλωνίων.
Καθημερινή (26.11.2014)

—————————————–

Περί του  ελληνικού Αλφαβήτου, Προέλευση, Μία προσθήκη

1.Οταν πρόκειται για επιστημονικά προβλήματα, ισχύει η αρχή  consensus generalis doctorum et professorum ( γενική ομοφωνία δοκτόρων και καθηγητών). Σε περίπτωση που συγγράφονται λεξικά , εγκυκλοπαίδειες και  εγχειρίδια, εφαρμόζεται αυτή  ή μεθοδική αρχή. Αυτό σημαίνει, ότι δεν είναι συνήθεια  να διατυπώνει κανείς τη γνώμη του, πράγμα που μπορεί να το κάνει σε μία μελέτη σε ένα επιστημονικό περιοδικό ή σε μία εξειδικευμένη μονογραφία. Οι αναφερθείσες πηγές γνώσεων είναι διεθνώς αναγνωρισμένες.

2. Σε κάθε επιστήμη υπάρχουν επιστήμονες που μερικές φορές ασχολούνται στην έρευνα επί δεκαετίες με ένα αντικείμενο. Δηλαδή είναι υπερεξειδικευμένοι. Αυτονοήτως σέβονται οι άλλοι επιστήμονες την γνώμη τους. Αλλά μη επιστήμονες δεν μπορούν να υποδύονται τον ρόλο των ειδικών. Φυσικά είναι δυνατό να γράφουν και να δημοσιεύουν ό,τι θέλουν.

Σημειώνονται πολλοί ερασιτέχνες ιστορικοί, αρχαιολόγοι, εθνολόγοι λωσσολόγοι κλπ. , αλλά σπάνια διαθέτουν επιστημονική  κατάρτηση, ανάλογες ειδικές γνώσεις στον τομέα  τους και στη μεθοδολογία του.  Εχω διαπιστώσει, ότι ιδιαιτέρως σε χώρες της Νότιας Ευρώπης παίζουν σχετικά πολλοί ερασιτέχνες , αλλά κσαι πολλοί τσαρλαστάνοι τον αρχαιολόγο, τον ιστορικό και τον γλωσσολόγο. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα, αλλά όντως σημειώνονται στηνΕλλάδα πάμπολλοι φαντασιολόγοι.

3. Είναι ζήτημα μεθοδολογικής προσέγγισης να γνωρίζουμε,  ότι οι πρώτοι  πολιτισμού (γεωργία προ 11000, τα κράτη προ  5500, η γραφή προ 5000, οι νόμοι προ 4250 ετών κλπ.) έχουν εμφανισθεί στη Μέση Ανατολή. Περί αυτών των γνώσεων υφίσταται μία γενική ομοφωνία των ειδικών επιστημόνων σε όλον τον κόσμο. Οι πρώτες γραφές και τα πρώτα αλφάβητα έχουν δημιουργηθεί στην Αίγυπτο (ιερογλυφική γραφή ) και στην Σουμερία (σφηνωειδής γραφή).

4.Σε όλους τους φορείς επιστημονικών γνώσεων πρεσβέυεται η άποψη, ότι το ελληνικό αλφάβητο, όπως το γνωρίζουμε εδώ και 2900 έτη, βασίζεται στο φοινικικό αλφάβητο. Αυτό ήταν γνωστότατο σε επιφανείς λόγιους της Αρχαίας Ελλάδας. Είναι γνωστό , ότι προϋπήρχε μία πολύ δύσκολη και μη πρακτική γραφή.

Η φοινικική προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου επιβεβαιώνεται και μέσω της ονομασίας των ψηφίων του  στην φοινική γλώσσα.

Κατά σειρά είναι : Πρωτοσημιτικό,Ουγκαριτικό,Φοινικικό

Alep, alpa, alep : Βούς

Beth, beta, bet : οίκος

Gaml, gamla,gimel :ραβδί εκτόξευσης

Dalet, delta,dalet : Θύρα

Haw, ho,he :Παράθυρο

Waw, wo, waw : αγκίστρι

Zen, zeta,zahin : όπλο

Het, hota, het : σχοινί

Tet, tet,tet :ρόδα

Yad, yod, yod : χέρι

Kap, kap, kap: παλάμη

Lamd, lamda,lamel : ραβδί καλλιέργειας

Mem, mem,mem : ύδωρ

Nahsch, nun,nun : φίδι

Samek,samka,samek : στήριγμα

En, ain,ayin : οφθαλμός

Pu, pu,pe : στόμα

Sad, sade,sade : φυτό

Qup, qopa, poph : σχοινίον

Ras, rascha, resch : κεφαλή

Schin, schin, schin : δόντι

Taw, to, taw : οριοθέτηση

Πηγές (αναφέρω μόνο μερικές)

-Peter T. Daniels, William Bright (eds.), The World’s Writing Systems. (1996) ISBN 0-19-507993.
-David Diringer” History of the Alphabet, (1977) ISBN 0-905418-12-3.
-Stephen R. Fischer: A History of Writing. (2005) Reaktion Books CN 136481
-Joel M. Hoffman: In the Beginning: A Short History of the Hebrew Language. (2004) ISBN 0-8147-3654-8.
-Robert K. Logan: -Joseph Naveh: Early History of the Alphabet: an Introduction to West Semitic Epigraphy and Palaeography. (Magnes Press – Hebrew University, Jerusalem, 1982).

Το Βήμα (11.6.15)

——————————————

Ελληνικό Αλφάβητο, Νεολληνικά, Ποντιακά, Λατινικό Αλφάβητο

Το γνωστό ελληνικό Αλφάβητο εφαρμόζεται από τον 9ο αι. π.χ., δηλαδή έχει συνέχεια 2900 ετών. Τα αρχαιότερα, όπως η Γραμμική Α (ουδεμία σχέση με το ελληνικό αλφάβητο και άλλη γλώσσα) και η Γραμμική Β ( ελληνική γλώσσα της μυκηναϊκής εποχής, ηδη προ του φοινικικού αλφαβήτου μερικά ΕΛΛΗΝΙΚΑ στοιχεία) διαφέρουν από το γνωστό αλφάβητο.

Νομίζω , ότι η Νεοελληνική είναι κόρη της Κοινής και εγγονή της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αλλά στην τελευταία διαπιστώνουμε μεγάλες διαφορές
π.χ. μεταξύ των ομηρικών κειμένων και των κειμένων της κλασικής εποχής, στην οποία έχουν γραφεί τα αθάνατα φιλοσοφικά και θεατρικά έργα.

Τα Ποντιακά που είναι σύμφωνα και με τον Μπαμπινιώτη μία από τις νεοελληνικές διαλέκτους, εμπεριέχουν πάρα πολλές λέξεις και γραμματικά στοιχεία της Ιωνικής διαλέκτου. Περί αυτού υπάρχει ολόκληρη διδακτορική διατριβή, η οποία έχει υπερασπισθεί ήδη στα τέλη του 19ου αι. από έναν λόγιο Τραπεζούντιο στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Οταν την διάβασα, συγκινήθηκα και αισθάνθηκα υπερηφάνεια ως Πόντιος Τραπεζούντιος πολύ. Και αυτό είναι μία γλωσσική συνέχεια αιώνων φυσικά συνδιασμένη με παραλλαγές.

Τα Ιταλικά έχουν απομακρυνθεί πολύ από τα Λατινικά. Ως κόρη των Λατινικών θεωρούνται πρωτίστως τα Πορτογαλλικά ( στην γλωσσολογία τα ονομάζουν “εκβιασμένα Λατινικά”).

Κατά τα άλλα μπορεί ο λατινομαθής να μάθει σχετικά γρήγορα τις νεολατινικές ή ρωμανικές γλώσσες ( πρωτίστως τις προαναφερθείσες καθώς και τα Γαλλικά και τα Ρουμανικά ).
Η γλώσσα είναι συστατικό στοιχείο της εθνικής και πολιτιστικής μας ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ και της ιστορικής συνείδησης.

Καθημερινή ( 17.1.16 )

——————————————————–

Αλφάβητο, Γλωσσολόγοι, Συνωμοσιολογία

1. Το θέμα του Αλφαβήτου και γενικά της γλώσσας είναι αποκλειστικά επιστημονικό και δη γλωσσολογικό.
Πάνω από μισόν αιώνα μελετώ συστηματικά συγγράμματα περί τέτοιων θεμάτων και περί άλλων ινδοευρωπϊκών γλωσσών και σε ξένες γλώσσες.
Ποτέ δεν έχω διαπιστώσει, ότι υπάρχουν πληρωμένοι γλωσσολόγοι.

2.Αμφιβάλλω, ότι υπάρχουν διεθνώς “σκοτεινές δυνάμεις ” που δήθεν επιδιώκουν να καταστρέψουν τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. Μάλλον πρόκειται για εκφάνσεις της συνωμοσιολογίας και κινδυνολογίας.
Εμείς οι ίδιοι τον καταστρέφουμε !
3..Εκτιμώ πολύ αυτούς που διψούν για μάθηση (“Γηράσκω αεί διδασκόμενος” και ” Υψίστη ευτυχία του ανθρώπου γνώσις εστί”.

Το Βήμα (13.6.15)

Μαρξισμός-Λενινισμός και “Υπαρκτός Σοσιαλισμός” , Μαρξ ως Οικογενειάρχης , Λενιν, Στάλιν

Υπαρκτός Σοσιαλισμός” , Μαρξ ως Οικογενειάρχης , Λενιν, ΣτάλινΥΤοποθετούμαι ως γνώστης του Μαρξισμού-Λενινισμού και του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” theoria cum praxi

1. Είχα την δυνατότητα να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας μεταξύ άλλων συστηματικά και τον Μαρξισμό-Λενινισμό, την Μαρξιστική-Λενινιστική  Φιλοσοφία ( ιδιαιτέρως τον Διαλεκτικό και τον Ιστορικό Υλισμό ), την Πολιτική Οικονομία του Καπιταλισμού,  την Πολιτική Οικονομία του Σοσιαλισμού , την Ιστορία του Διεθνούς Εργατικού  Κινήματος, το Διεθνές Επαναστατικό Κίνημα, την Θεωρία της Επανάστασης και  και το Διεθνές Σοσιαλιστικό Σύστημα. Έχω περατώσει όλες τις εξετάσεις με άριστα.

Το 1981 μου πρότεινε το Πανεπιστήμιο  να με αναγορεύσει σε τακτικό καθηγητή του Μαρξισμού-Λενινισμού με έδρα αν και ήμουν διεθνολόγος , με την προοπτική να αναλάβω το αξίωμα του αντιπρύτανη για όλες τις κοινωνικές επιστήμες. Από πολλούς λόγους απέρριψα την πρόταση. Αυτό είχε για μένα αρνητικές συνέπειες. Πάντως είχα λόγο να είμουν ευτυχής που έχει καταρρεύσει αυτό το άχρηστο, ανελεύθερο, ανίκανο, υποκριτικότατο και απάνθρωπο οικονομικοπολιτικό  ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ σύστημα.

1.Συγκεκριμένα: Η Μαρξιστική -Λελινιστική Φιλοσοφία έχει παραλάβει την Γνωσιοθεωρία του Δημοκρίτου και την ονόμασε Θεωρία της Αντανάκλασης : Αντικατοπτρισμός της αντικειμενικής πραγματικότητας. Αυτή δεν έχει ποτέ εφαρμοσθεί σωστά.

2. Άλλο η ουτοπία περί της απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης και άλλο η απογοητευτική  πραγματικότα. Στην ιστορία της ανθρωπότητας ελάμβανε συνήθως χώραν μία ταχεία μεταλλαγή των ουτοποιών σε τυραννία.

Η δήθεν δικτατορία του προλεταριάτου π.χ. έχει μεταβληθεί σε δικτατορία του κομματικού μηχανισμού, κατόπιν σε δικτατορία της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, ύστερα σε δικτατορία του Πολιτικού Γραφείου , αποτελούμενου από συντηρητικότατα άτομα και στο τέλος υπήρχε η δικτατορία του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος και δη ανεξάρτητα, εάν αυτός ήταν ικανός η ήδη αποβλακωμένος. Ας υπενθυμίσουμε ότι η κατάπτωση του “Υπαρκτού σοσιαλισμού άρχισε στην Πολωνία, όπου είχε ξεσηκωθεί η εργατική τάξη.

3. Οι κοινωνικοπολιτικές επαναστάσεις είναι απαραίτητες και επιτυχείς, μόνον όταν έχουν ήδη ωριμάσει οι αντικειμενικές συνθήκες, όπως στον 18ο αι. στη Γαλλία, όπου στα πλαίσια της φεουδαλικής απολυταρχίας είχαν βαθμιαία ωριμάσει οι οικονομικές συνθήκες και είχε δημιουργηθεί μία ριζική αντίθεση μεταξύ των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων. Η επανάσταση έλυσε ριζικά το πρόβλημα της αντίθεσης. Έτσι έχουν δημιουργηθεί το καπιταλιστικό σύστημα (πρώτα στην Αγγλία), η αστική δημοκρατία, το  κράτος δικαίου και έχουν εμπεδωθεί οι βασικές ατομικές ελευθερίες και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα κτλ.

Ανεξάρτητα , αν μας αρέσει αυτό το σύστημα,  είναι αντικειμενικά το πιό δυναμικό και επιτυχές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έχει συντελεσθεί μία εκρηξη των παραγωγικών δυνάμεων και των επιστημονικών εφευρέσεων επί τη βάσει της ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ πρωτοβουλίας, της δημιουργικότητας του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ πολίτη και της ανταγωνιστικότητας.

4. Έχει ιστορικά περίτρανα αποδειχθεί, ότι οι μεγάλοι θεωρητικοί και πολιτικοί της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας Karl Kautsky, Eduard  Bernstein και August Bebel είχαν με την τοποθέτησή τους ( βασικές μεταρρυθμίσεις του καπιταλισμού, όχι βίαια επανάσταση ) δίκιο.

5. Σύμφωνα με την Μαρξιστική-Λενινιστική φιλοσοφία είναι η πράξις κριτήριο για την  αλήθεια,  δηλαδή όχι οι θεωρίες και τα ιδεολογικά δόγματα.

Στον Υπαρκτό σοσιαλισμό”  γινόταν εκ μέρους του εκάστοτε Πολιτικού Γραφείου του κόμματος μία βολονταριστική και τεθλασμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας και πρωτίστως μία αντανάκλαση ιδεολογικών ονειρώσεων  και ψευδαισθήσεων.  Αυτή η εξωπραγματική προσέγγιση ήταν στην ουσία αντιυλιστική και αντιμαρξιστική. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με το συντηρητικότατο, καθυστερημένο και εξωπραγματικό ΚΚΕ καθώς εν μέρει και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

6. Ο Karl Marx έχει επανειλλημμένως  επισημάνει, ότι η οικονομία εξαρτάται από το επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων . Αλλά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ήταν οι παραγωγικές δυνάμεις σε απίστευτο βαθμό χαμηλές. Η παραγωγή είναι όμως η προϋπόθεση για μία πλούσια διανομή καταναλωτικών αγαθών. Εν ολίγοις, η οικονομική κατάσταση σε αυτές τις χώρες ήταν στην ουσία της αντιμαρξιστική.

7. Ύστερα από την τελεία κατάρρευση του “σοσιαλιστικού” οικονομικού μοντέλου δεν είναι αυτό πλέον εναλλακτική λύση. Η μόνη δυνατότητα για τους εργαζόμενους είναι να αγωνισθούν μέσω των συνδικάτων για την βελτίωση των βιωτικών συνθηκών στα πλαίσια του παρόντος συστήματος και με πολιτισμένο τρόπο όπως στις χώρες βορείως των Άλπεων.

Δηλαδή ο εν μέρει ελληνικός τραμπουκοσυνδικαλισμός ( κράτος εν κράτει ) συγκεκριμένα ατόμων με συνήθως χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά παχυλότατους μισθούς και αργότερα με μεγάλες συντάξεις δεν ανταποκρίνεται στα σημερινά δεδομένα και συντελεί στην ολοσχερή καταστροφή της οικονομίας και του κράτους.

8. Στο τέλος ας υπενθυμίσουμε, ότι η Κίνα κατόρθωσε να φτάσει σε επίπεδο διεθνούς οικονομικής υπερδύναμης επί τη βάσει της ιδιωτικοποίησης των πεπαλαιωμένων και μη αποδοτικών κρατικών εργοστασίων.

Κοντολογίς : Χωρίς ιδιωτική πρωτοβουλία δεν επιτυχχάνεται  οικονομική ανάπτυξη ως στερεά βάση της πραγματικής, όχι της εικονικής  ευημερίας του λαού με δανεικά χρήματα.

Ακριβώς αυτό δεν έγινε ακόμη αντιληπτό από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θεωρεί άκρως ιδεοληπτικά τους  επιχειρηματίες ως «ταξικούς « εχθρούς και εφαρμόζει έναν τελείως παρωχημένο οικονομικό ετατισμό.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινη (24.4.17).

———————————————————

Marx, Engels και ο Διαλεκτικός Υλισμός

Ο Marx έχει ασχοληθεί πρωτίστως με την οικονομία, αν και δεν έχει σπουδάσει οικονομία, αλλά νομικά, ενώ ο Engels έκανε την φιλοσοφία αντικείμενο μελετών, αν και δεν την έχει σπουδάσει συστηματικά.

Ο Διαλεκτικός Υλισμός έχει σαν βάση τον Υλισμό του Feuerbach και την Διαλεκτική του Hegel, η οποία θεωρείται ως καρδιά της Φιλοσοφίας.

Η Διαλεκτική άρχισε με τον Ηράκλειτο. Σήμερα είναι η Διαλεκτική του Hegel μία από τις βασεις της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών επιστημονικών ερευνών. Οποιος την κατέχει, είναι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο επάγγελμά του, επιτυχέστερος από τους συνανθρώπους του. Μπορεί πέραν τούτου να στηριχθεί και στον εμπεδωτή του Υλισμού Δημόκριτο. Καθημερινή (19.4.15)

———————————————————————

Ο Κάρολος Μάρξ,  σποτυχημένος οικογενειάρχης, Καλός Κοινωνιολόγος

Ο Karl Marx ζούσε ως μικροαστός μεν  ,όχι όμως με δικά του έσοδα μέσω της εργασίας του ( δεν εργάσθηκε ποτέ !) αλλά απoκλειστικά με χρήματα του φίλου του μεγαλοεπιχειρηματία Friedrich Engels. Κατά τα άλλα δεν τον πολυενδιέφερε η οικογένεια του. Οι ιστορικοί τον θεωρούν ως αποτυχημένο και άχρηστο οικογενειάρχη.

Στην πραγματικότητα ήταν ένας πολύ καλός οικονομολόγος και κοινωνιολόγος και ως τέτοιος διδάσκεται ακόμη και σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Η μέθοδός του στην ανάλυση του καπιταλισμού είναι μεν ενδιαφέρουσα, αλλά τα συμπεράσματά του αφορούν τον καπιταλισμό του 19ου αι. Σήμερα θεωρούνται παρωχημένα.

Το τί έχουν κάνει οι “μαρξιστές” με την διδασκαλία του και γενικά με αυτόν, είναι άλλη υπόθεση που έχει αγγίξει ήδη τα όρια της θρησκευτικής λατρείας, ολίγον τι και του μυστικισμού.Καθημερινή (6.9.15)

——————————————————

Ιλιτσ Λένιν

Ισως ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες περί τον Λένιν :
1. Ο παππούς του ήταν ρωσοεβραίος. 2. Σπούδασε νομικά με άριστα. 3. Εχει εμπεδώσει προ του Στάλιν την “επαναστατική τρομοκρατία”. 4. Δεν εκτιμούσε τον ημιπολιτισμένο και μοχθηρό Γεωργιανό Στάλιν, αλλά ήθελε σαν διάδοχο τον ικανότατο και πολύ μορφωμέδνο Ρωσοεβραίο Τρότσκι. 5. Πέθανε λόγω σύφιλης !

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εφαρμόσει την λενινιστική στρατηγική και τακτική. Οι γνώστες του μαρξισμού-λενινισμού διαπιστώνουν σχετικά εύκολα τις ανάλογες ολέθριες ιδεοληπτικές ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ, οι οποίες εμποδίζουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Καθημερινή ( 9.4.15)

—————————————————-

Στάλιν και σταλινικοί

1.”Σοσιαλισμός” σοβιετικού ( λενινιστικού ) τύπου ήταν αναμφιβόλως ένα ολοκληρωτικό σύστημα, το οποίο δεν αναγνώριζε ούτε το άτομο, ούτε τον πολίτη, ούτε τις βασικές ελευθερίες του πολίτη , ούτε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

2. Ο σταλινισμός ήταν το ειδεχθές αποκορύφωμα του ολοκληρωτικού συστήματος, γιατί στηριζόταν στον φόβο και στην τρομοκρατία. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρουμε εδώ τα γνωστότατα εγκλήματα, τα οποία είχαν ήδη τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας , αργότερα με τον Πολ Ποτ των “Κόκκινων
Κμερ”στην Καμπότσα.

3. Ενώ ο Λένιν κατείχε μόρφωση και πολιτισμό, ήταν ο Στάλιν ένας ημιπολιτισμένος και ανεπαρκώς μορφωμένος άνθρωπος, στην πραγματικότητα ένα αθρωποειδές τέρας. Ο βασικός του κώδικας συμπεριφοράς ήταν ένα μείγμα πολιτισμικά καθυστερημένου καυκάσιου με μία μη χωνευμένη ιδεολογία.

Ο Σ. έμαθε στα κομματικά σχολεία μερικά πράγματα περί του μαρξισμού , χωρίς όμως να διεισδύσει στο punctum quaestionis (πυρήνα) του μαρξισμού, ο οποίος διακατεχόταν από το πνεύμα του ουμανισμού. Και όμως, η αντιμαρξιστική προσωπολατρεία τον αναβίβασε σε “Κλασσικό”του
μαρξισμού-λενινισμού ! Τα “εργα” του έχουν γραφεί από άλλους, ως επί το πλείστον γνώστες του μαρξισμού-Λενινισμού.

4. Ο Σ. ήταν υπαίτιος για τις αρχικές ήττες του “κόκκινου στρατού”, γιατί δεν αντιλήφθηκε τον χιτλερικό κίνδυνο και εκτός τούτου εξολόθρευσε το 1937 το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας του στρατού. Δεν είχε ιδέα από στρατιωτικά ζητήματα. Γι αυτό έχει ανατεθεί η ηγεσία του στρατού στον ικανότατο στρατάρχη Ζούκοφ (“σοβιετικός Ναπολέων”), ο οποίος φυσικά μαζί με τους γενναίους μαχόμενους έσωσε την Σοβιετική Ένωση και όλη την Ευρώπη.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ και όχι οι ανοησίες που λεγόταν και εν μέρει ακόμη λέγονται περί τουΣτάλιν.

5. Αυτοί που τον τιμούν ή γενικά τον θαυμάζουν ακόμη, πάσχουν μάλλον από παράνεια ή τουλάχιστον από ιδεολογική αποβλάκωση και είναι περίπτωση για τον ψυχίατρο. Καθημερινή (10.2.17)

———————————————————————–

Προς ένα αδιόρθωτο εκπρόσωπο της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς :

1. Αλλο ο Σοσιαλισμός και τελείως άλλο Κομμουνισμός.
2. Ο Σοσιαλισμός σοβιετικής κοπής ήταν στενότατα συνδυασμένος με τρομοκρατία και εγκλήματα ήδη από την αρχή υπό Λένιν.
3. Εκανε ο Νικήτα Χρουστσόφ λάθος που το 1956 στο 20ο. Συνέδριο του ΚΚΣΕ έχει αποκαλύψει τα φρικτά εγκλήματα του ημιβάρβαρου “πατερούλη” Στάλιν ;
4. Δεν είναι αληθές, ότι ο Στάλιν, ο Μαο Τσε Τουνγκ και ιδιαιτέρως το τέρας Πολ Ποτ έχουν διαπραξει στο όνομα του “Σοσιαλισμού” αφάνταστα εγκλήματα κατά των λαών τους ;
5. Τί είστε άραγε εσείς οι πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ ; Κρυπτοκομμουνιστές ή κρυπτοσταλινικοί ; Πάντως σοσιαλιστές ευρωπαϊκής κοπής δεν είστε. Πολιτικοί του είδους σας σημειώνονται στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης μόνον στην Ελλάδα.
6. Δεν ήταν μέγιστο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού ο εμφύλιος πόλεμος, για τον οποίο ήταν υπαίτιο το ΚΚΕ ; ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥ ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ THEORIA CUM PRAXI. Iefimerida (21.8.17)

——————————————————————————-

Ο Στάλιν το είπε : “χρήσιμοι ηλίθιοι”.

Εννοούσε τους οπαδούς του ειρηνιστικού κινήματος και τους αστούς διανοουμένους στην Δύση (π.χ. τον γερμανό συγγραφέα Thomas Mann κ.α). Πρόκειται για μια επαίσχυντη υπόθεση (Στάλιν) , αλλά και λίαν τραγική για του “ηλίθιους”, τους οποίους στην πραγματικότητα περιφρονούσε. Καθημερινή ( 10.4.15)

————————————————————————-

-Χάβελ “Ο κομμουνισμός είναι ο μακρύτερος δρόμος για να φτάσει κανείς στον καπιταλισμό”.

Ισότητα (Αριστοτέλης, Thomas Aquin, Locke, Γαλλική Επανάσταση, Πολιτικά Συνθήματα, Γνωμικά

Ισότητα

Ο σοφιστής Αντιφών έχει επεξεργασθεί ολόκληρη θεωρία της Ισότητας. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης έκαναν διάκριση μεταξύ της αριθμητικής (ποσοτικής) και της ποιοτικής Ισότητας.

Ο Αριστοτέλης  ( Οίον δοκεί ίσον το δίκαιον είναι, και έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ίσοις * και το άνισον δοκεί δίκαιον είναι, και γαρ έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ανίσοις.(Πολιτικά Γ, 9, 1280α, 10-13  και   ο νόμος συνθήκη και, καθάπερ έφη Λυκόφρων ο σοφιστής, εγγυητής αλλήλοις των δικαίων, αλλ’ ουχ οίος ποιείν αγαθούς και δικαίους τους πολίτας”.(ό.π. 1280β, 9, 10-13 ) έχει συνδυάσει την Ισότητα με την Δικαιοσύνη και δη ως εξής : Στην κοινωνία υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι όπως π.χ. πλούσιοι και φτωχοί, μικρές και μεγάλες οικογένειες. Εάν εφαρμοσθούν οι νόμοι έναντι αυτών σύμφωνα με τη νομική ισότητα, τότε θα είναι το αποτέλεμα άδικο. Η Δικαιοσύνη όμως απαιτεί να εφαρμοσθούν διαφορετικοί νόμοι επί διαφορετικών ανθρώπων για να είναι το αποτέλεσμα δίκαιο. Εν ολίγοις, το κράτος είναι υποχρεωμένο να βοηθά με ειδικούς νόμους τους φτωχούς και ανίσχυρους ( «δίκαιον διορθωτικόν», «δίκαιον συναλλάγμασι διορθωτικόν» και «δίκαιον διανεμητικόν»).Αυτή η σκέψη ανήκει αναμφιβόλως στις »αιώνιες αλήθειες» («aeternae veritates“).

Ακριβώς 1700 έτη αργότερα   ο θεολόγος, φιλόσοφος και άριστος γνώστης του τεράστιου έργου του Αριστοτέλη ο Thomas de Aquin (Ακινάτης) έχει επί τη βάσει της θεωρίας του Σταγειρίτη επεξεργασθεί την δική του θεωρία : „iustitia commutativa“, «iustitia distributiva“ και „iustitia legalis“. (όλα μεταφράσεις των ανάλογων εννοιών του Αριστοτέλη).

Ο Αγγλος φιλόσοφος και διαφωτιστής John Locke έχει διατυπώσει προ των Γάλλων διαφωτιστών την άποψη περί της Ισότητας όλων των ανθρώπων.

Αλλά η ιδέα της Ισότητας έχει εμπεδωθεί για πρώτη φορά στην Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (United States Declaration of Independence (1776) και ύστερα έγινε το ίδιο στην Γαλλική Διακήρυξη περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη (DECLARATION DES DROITS DE L’HOMME ET DU CITOYEN, 1789).
Μία από τις επτά βασικές αρχές του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου είναι η Ισότητα των κυρίαρχων κρατών.
Ας επισημάνουμε ότι επρόκειτο μόνο για τη νομική ισότητα. Καθημερινή (2.4.17)

————————————————————

Αστική Επανάσταση στη Γαλλία : Liberte, Egalite, Fraternite (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα)

Οι Σοφιστές έχουν ασχοληθεί ως πρώτοι με το κοινωνικό φαινόμενο της ισότητας. Κατόπιν ήταν η νομική ισότης αντικείμενο ερευνών εκ μέρους του Cicero (Κικέρων). Οι Διαφωτιστές έχουν στηριχθεί σε αυτούς.

Η FRATERNITE προέρχεται από τους Μάσονες (Ελευθεροτεκτονιστές).
H LIBERTE έχει αρχαίες ελληνικές, ρωμαϊκές και μεσαιωνικές ρίζες (Libertas).

Η Αξιοπρέπεια (Dignitas) ως γενική βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
έχει μικτή προέλευση : Πλάτων, Κικέρων, Ρωμαιοκαθολισμός.

Παρατήρηση : Πρόκειται για αντικείμενα πανεπιστημιακών μου διαλέξεων επί δεκαετίες και μερικών επιστημονικών συγγραμμάτων. Καθημερινή (6.11.16)

————————————————————– —————————————————–

Αρχαία Γνωμικά

-Die Konsequenz der natürlichen Gleichheit wäre dann die (juristische) Gleichheit.Es kann u. E. nicht angenommen werden, dass Antiphon weiter gehen wollte. Antiphon konkretisiert seine naturalistische bzw. naturrechtliche Argumentation : „Atmen wir doch alle insgesamt durch Mund und Nase in die Luft aus und essen wir doch alle mit Hilfe der Hände?… / („Αναπνέομεν τε γάρ είς τόν αέρα άπαντες κατά τό στόμα καί κατά τάς ρίνας καί αισθίομεν ερσίν άπαντες“).Der Sophist Alkidámas ( Αλκιδάμας ) argumentiert in einer Flugschrift religiös sowie naturalistisch: „Freigelassen hat Gott alle; keinen hat die Natur zum Sklaven gemacht“ (Scholion zu Aristoteles, Rhetorik I 13, 1371b 18).38 )

- «ενώ εθεωρείτο ότι υπάρχουν δύο ισότητες, και η μία αποδίδει το ίσο σε όλους, η δε άλλη το πρέπον στον καθένα, δεν αγνόησαν την χρησιμότερη ισότητα, αλλά αποδοκίμαζαν την ισότητα εκείνη, η οποία έκρινε άξιους των ιδίων αμοιβών και τιμών τους φαύλους, προτιμώντας εκείνη (την ισότητα) η οποία τιμά και τιμωρεί καθένα σύμφωνα με την αξία του.”, Ισοκράτης

-Ισότης στάσιν ου ποιεί. Σόλων, 630-560 π.χ., Αρχαίος Αθηναίος νομοθέτης και φιλόσοφος (μτφρ: η ισότητα δεν προκαλεί επανάσταση)
-πόλεμον ου ποιεί.Αρχαιοελληνική Παροιμία
-Εκκλησιαστικά Ρητά
Ότι τον ήλιον Αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.κατά Ματθαίον
-Μία δε πάντων είσοδος εις τον βίον, έξοδός τε ίση.
Παλαιά Διαθήκη ‐ Σοφία Σολομώντος Ζ’ 5
(μτφρ: για όλους μία είναι η είσοδος στη ζωή, και η έξοδος ίδια [για όλους] είναι)

-Λατινικά Ρητά
-Omnia mors aequat
(: ο θάνατος εξισώνει τα πάντα)
-Sol omnibus lucet.
Γάιος Πετρώνιος, 1ος μ.Χ αιών, Ρωμαίος συγγραφέας
(ο ήλιος λάμπει για όλους)

-Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.
“Liberte, Egalite, Fraternite”
Σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης
(το βασικό σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης, 1789)

-Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.
Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Κοσμοπολιτισμός, Κοσμοπολίτης, Αντιπαράθεση με Χ. Γιανναρά)

Κοσμοπολιτισμός, Κοσμοπολίτης, Αντιπαράθεση με Χ. Γιανναρά)
Κοσμοπολιτισμός ή μάλλον Απόδημος Ελληνισμός ;

Εχουμε την εντύπωση, ότι ο κ. Γιανναράς χρησιμοποιεί την έννοια Κοσμοπολιτισμός προβληματικά (Ιδέ το άρθρο του  “Σωτηρία, ίσως, ο κοσμοπολιτισμός ;” (Καθημερινή, 22.1.17).

Ο Κοσμοπολιτισμός, είναι γενικά μία φιλοσοφική και πολιτολογική άποψη, ότι ο άνθρωπος αποτελεί ένα μέρος της ανθρωπότητας και όχι ενός έθνους ή κράτους.

Αυτή η άποψη αφορά τον Κοσμοπολίτη ο οποίος μπορεί χωρίς ενδοιασμούς να ζήσει σε κάθε χώρα του κόσμου. Μίαν ιδιαίτερη συγκεκριμενοποίηση του φαινομένου αποτελεί η
πολυιθαγένεια (κάποιος έχει περισσότερες ιθαγένειες).

Ο Κοσμοπολιτισμός αντιτίθεται στον εθνικισμό και στον επαρχιωτισμό. Εθροί του Κοσμοπολιτισμού είναι ο κομμουνιστικός διεθνισμός και ο υπερεθνικισμός.

Οι Σωκρατικοί Αρίστιππος και Αντισθένης ήταν οι πρώποι φιλόσοφοι, οι οποίοι άρχισαν να αχολούνται με το θέμα της πατρίδας, αλλά η έννοια «κόσμου πολίτης» έχει διατυπωθεί από τον Κυνικό Διογένη τον Σινωπέα (Diog.Laert. 6.63) ,από τον Κυρηναίο Θεόδωρο (Diog.Laert. 2, 99) και από τον Σωκράτη (Cic.Tusc.disp.5,108).
Οι Στωϊκοί Φιλόσοφοι έχουν πρεσβεύσει μία μάλλον θετική άποψη, ότι το σωστό κράτος δεν έχει σχέση με το γνωστό, αλλά αποτελεί
μία κοινωνία, η οποία ενώνει όλους τους σοφούς του κόσμου.

Ηδη στην Εποχή του Χαλκού οι πρόγονοι των Ελλήνων των κλασσικών χρόνων έχουν ταξειδέψει σε άλλες χώρες, έδειχναν μεγάλο εθνολογικό ενδιαφέρον για άλλους λαούς και ανέπτυξαν ταυτόχρονα μίαν κριτική θέαση του ευτού τους αντιλαμβάνοντας , ότι
υπήρχαν και άλλοι πολιτισμοί, μερικοί πιο αρχαίοι και τότε πιο ανώτεροι.

Εχουν διαπιστώσει, ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να ζήσουν σε άλλους τόπους , τους οποίους όντως έχουν βαθμιαία εποικήσει εγκαλείποντας την πατρίδα τους, όπου επικρατούσαν σχεδόν
πάντα φτώχια και εμφύλιοι πόλεμοι. Οι δεσμοί με την πρώτη πατρίδα άρχισαν ήδη από τον 7ο αι. και περαιτέρω να χαλαρώνουν.

Ο εμπεδωτής της υλιστικής Φιλοσοφίας Δημόκριτος έχει
διατυπώσει μίαν ενδιαφέρουσα αντίληψη (τσιτάτο από μνήμη : Ολη η Γή είναι ανοιχτή για ένα σοφό, διότι πατρίς κάθε ευγενούς ψυχής είναι όλη η Γη)

Οταν το διάβασα αυτό ως φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του
60 του παρελθόντος αιώνα, μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, που έβγαλα το συμπέρασμα, ότι εάν στο μέλλον έχω την τύχη να σταδιοδρομήσω επιστημονικά, θα μείνω εκεί όπου
μπορώ να ασχοληθώ με τις επιστήμες που μ ενδιαφέρουν , αλλά στην καρδιά μου θα έχω αυτονοήτως την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο διαπιστώνω σε πολλούς επιστήμονες ελληνικής καταγωγής που διαπρέπουν στο εξωτερικό και όντως τιμούν το ελληνικό όνομα.

Παρατήρηση : Το θέμα ήταν αντικείμενο ερευνών και πανεπιστημιακών διαλέξεων πρωτίστως σε συνδυασμό με την εμπέδωση υπερεθνικών διακρατικών οργανισμών.

Προσθήκη : Στο υλικό των διαλέξεών μου βρήκα ακόμη κάτι το ενδιαφέρον : Ο Διογένης από τη
Σινώπη (συμπόντιός των προγόνων μου), έχει αυτονομασθεί πολίτης του κόσμου, αλλά εννοούσε πρωτίστως την δική του Φιλοσοφία του βίου, ενώ ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ιδρυτής της Στοάς, καθώς και ο Seneca έχουν αναβιβάσει τη λέξη Κοσμοπολίτης σε όρο της Ηθικής.

Η ιδέα του Κοσμοπολίτη έχει επεκταθεί σε όλον τον Ελληνισμό, όταν ήδη άρχισε να διαλύεται η ισχύουσα τάξη της Πόλεως, και όταν έχει δημιουργηθεί το μεγαλογεωγραφικό κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Στην εποχή της Αναγέννησης και του Ουμανισμού (Ανθρωπισμού) η πανάρχαια ιδέα του
Κοσμοπολίτη έχει απανακαλυφθεί εκ μέρους των Φιλόσοφων, οι οποίοι την μετέτρεψαν σε μίαν ιδέα της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Και στην Εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού η έννοια του Κοσμοπολιτισμού έπαιζε έμμεσα κάποιον ρόλο.

Τον 20.αι. ο τότε Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Dag Hammarskjöld προσπάθησε να δημιουργήσει μία σύγχρονη αθρωπιστική τοποθέτηση μετατρέποντας την έννοια του
Κοσμοπολιτισμού στην νέα έννοια «Πολιτική της τάξης του Κόσμου» και ονομάζοντας τον εαυτό του «Κοσμοπολιτικός Hammarsdkjöld.

Στην δεκαετία του 80 του περασμένου αιώνα έχουν ασχοληθεί φυσικά μόνον δυτικοί Κοινωνιολόγοι και Πολιτισμολόγοι (π.χ. Bruce Robins, Timothy Breman, K.A. Appiah, J. Clifford, Ullrich Beck et alt.) με τον Κοσμοπολιτισμό νέου τύπου μέσω μίας σύνθεσης μεταξύ
του Κοσμοπολιτισμού και του Πατριωτισμού. Ετσι έχουν εμπεδωθεί νέες έννοιες , όπως π.χ. «πατριωτικός Κοσμοπολιτισμός», « εθνικός Κοσμοπολιτισμός» και «Κοσμοπολιτισμός με ρίζες».

Σύμφωνα με τον Steven Vertοvec και τον Robin Cohen ο σύγχρονος
Κοσμοπολιτισμός έχει να αναδείξει τις εξής εκφάνσεις : κοινωνικο-πολιτισμική, φιλοσοφική (κοσμοαντίληψη) , πολιτολογική (υπερκρατικοί οργανισμοί, άνθρωποι με περισσότερες ταυτότητες) , ψυχολογική και πρακτική.

Συμπεράσματα :

1.Η ιδέα του Κοσμοπολιτισμού είναι μεν αρχαίας ελληνικής προέλευσης, αλλά αποκλειστικά δυτικοί Φιλόσοφοι και Κοινωνιολόγοι την έχουν απανακαλύψει και λόγω της γνωστής δυναμικότητας και δημιουργικότητάς των την έχω περαιτέρω εξελίξει, ενώ
οι Νεοέλληνες Φιλόσοφοι και Κοινωνιολόγοι δυστυχώς όπως συνήθως, ουδέναρόλο παίζοουν.

Πηγές
(αναφέρονται μόνον οι πιο σπουδαίες ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ )

-A. Albrecht, Kosmopolitismus, ISBN 3-11-018198-3, de
Gruyter 2005.
-K.A. Appiah, Der Kosmopolit-Philosophie des Weltbürgertums
(Orig. Cosmopolitanism : Ethics in a world of stangers, N. York/London 2006) ,ISBN 978-3-406-58488-6, München 2007.
-U. Beck, Der kosmopolitische Blick, ISBN 3-518-41608-1, Berlin
2004.
-U. Beck, /E. Grande, Kosmopolitisches Europa, ISBN 3-518-41647-2, Frankfurt/Main 2004.
-N. Bolz (Edit.), Weltbürgertum und Globalisierung, ISBN
3-7705-3510-3, München 2000.
-P. Coulimas, Weltbürger-Geschichte einer Menschheitssehnsucht, Rainbeck 1990, SBN 3-498-00885-4.
-J. Girshovich, Weltbürgertum, Kosmopolitismus und der
Leviathan, ISBN 978-3-8305-3429-7, Berlin 2015.
-Lexikon der Alten Welt, Band 2, ISBN 3-491-96036-3, Düsseldorf 2001.
-Duden, Das große Fremdwörterbuch, ISBN 3-411-04162-5, Mannheim
et alt. 2000.

—————————————————————————————————————————————————–

 

 

 

vasilis

Ενδελεχής έρευνα σε εγκυκλοπαίδειες και online άρθρα για την προέλευση της φράσης “Δεν είμαι Αθηναιος, δεν είμαι Έλληνας, είμαι ένας πολίτης του κόσμου” μου έδωσε τα εξής αποτελέσματα :
1. Το άρθρο “Σύγχρονος ελληνικός κοσμοπολιτισμός” της φιλόλογου Σοφίας Ι. Μαργαρίνη αποδίδει τη φράση στον Σωκράτη. Την αποψη αυτή συμμερίζεται μια πλειάδα ανώνυμων και επωνύμων άρθρων στο διαδίκτυο .
2. Αρκετές πηγές θεωρούν τον Διογένη πατέρα της φράσης, όπως διατυπώνεται παραπάνω, η ως “Είμαι ένας πολίτης του κόσμου”
3. Μερικές πηγές αναφέρουν οτι ο Πλουταρχος στο δοκίμιο του “Περί Φυγης” ( εξορίας ) απέδωσε τη φράση στον Σωκράτη.
4. H Stanford Encyclopedia of Philosophy γράφει το εξής : “Χωρίς αμφιβολία, οι ιδέες του Σωκράτη επιτάχυναν την εξάπλωση του κοσμοπολιτισμου και στη ύστερη αρχαιότητα ο Σωκρατης θεωρήθηκε ένας πολίτης του κόσμου”.

 

Για την έννοια του αρχαιοελληνικού κοσμοποιλιτισμου ( που αμφισβητείτε, σοφιστικως κατα τη γνώμη μου ) σας παραπέμπω στην ακόλουθη περικοπή από το δοκίμιο του Πλούταρχου “Περί Αλεξάνδρου τύχης η αρετής ο λόγος” σε μετάφραση της κ. Δραγώνα : “Η πολύ θαυμαζομενη “Πολιτεία” του ιδρυτή της στωικός αίρεσης Ζήνωνα μπορεί να συνοψιστεί στην εξής κεφαλαιώδη αρχή : …..να θεωρούμε όλους τους ανθρώπους συνδημότες και συμπολίτες και να επικρατεί ένας βίος και μια τάξη, σαν να είμαστε μια αγέλη που βόσκει μαζί και συντρέφεται από ένα κοινό νόμο. Αυτό έγραψε ο Ζήνων δίνοντας μορφή σ’ ένα όνειρο η σ’ ένα είδωλο μιας ευνομούμενες φιλοσοφικής πολιτείας.” ( Μυρτω Δραγώνα–Μονάχου : ο Αλέξανδρος, ο Στωικός Κοςμοπολιτιςμος και τα ανθρώπινα δικαιώματα, σελ. 44 ). Ο Ζήνων ήταν φυσικά από τους πρώτους θιασώτες του κοσμοπολιτισμου. Το σημερινό ισοδύναμο της Πολιτείας του ειναι, θα έλεγα, “το παγκόσμιο χωριό” της παγκοσμιοποίησης.

Η παραπομπή για τον Σωκράτη ειναι “Ο Αλέξανδρος, ο Στωικός Κοσμοπολιτισμός και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα”, online article by Μυρτω Δραγώνα–Μονάχου, ομότιμου καθηγήτριας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Γράφει η κ. Δραγώνα : “Ακόμη και ο Αθηνολατρης Σωκρατης, που καυχιόταν οτι ποτέ δεν έφυγε από την Αθήνα, επειδή “η πόλις του άρεσε διαφερόντως”, χαρακτηρίζονταν αργότερα “πολίτης και κάτοικος του κόσμου”( σελ. 42 ). Η ίδια αναφερεται στον Πλούταρχο, θαυμαστή του Αλεξάνδρου, για την παραπλανητική (λανθαςμενη) πληροφορία οτι ο Αλέξανδρος πραγμάτωσε το όνειρο του Ζήνωνα για μια ευνομούμενη “κοσμοπολη”, αλλα δεν αναφέρει τίποτα περί άστοχου σχολίου του Πλούταρχου για τον “πολίτη του κόσμου Σωκράτη”
Ευχαριστώ για το σχολιο.
ΥΓ. Η ακριβής φράση “Δεν είμαι Αθηναιος , δεν είμαι Έλληνας, είμαι πολίτης του κόσμου” ειναι από αλλο άρθρο που δεν μου ειναι τώρα διαθέσιμο . Καθημερινή (2.12.18)

 

Συντηρητισμός, Πολιτικός

Πολιτικός  Συντηρητισμός,

Η εννοιολογική σαφήνεια είναι η conditio sine qua non για ένα λογικό και νηφάλιο διάλογο, αλλά στην Ελλάδα επικρατεί ένα σχεδόν ενοχλητικό εννοιολογικό χάος, πρωτοστατούντων των δημοσιογράφων  και των πολιτικών.

Υπό την σκοπιά  των Πολιτικών Επιστημών (Πολιτολογία) ο
πολιτικός Συντηρητισμός αναδεικνύει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά στοιχεία :

α ) Διατήρηση της υπάρχουσας κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής τάξης των πραγμάτων. Δηλαδή αντιτίθεται με όλες τις δυνάμεις του σε κάθε αλλαγή ή μεταρρύθμιση.

β ) Η βασική πολιτική της τοποθέτησης του Συντηρητισμού δεν στηρίζεται μεν σε μίαν ενιαία κοσμοαντίληψη, αλλά αυτός προσπαθεί να προασπισθεί τις παραδοσιακές αξίες και τους θεσμούς, την πίστη σε μίαν θεϊκή τάξη των πραγμάτων, τις κοινωνικές ιεραρχίες, την προτεραιότητα της κρατικής εξουσίας έναντι του ατόμου, την ιδιοκτησία και φυσικά απορρίπτει την επανάσταση.

Ο Συντηρητισμός  ήθελε έως τις αρχές της δεκαετίας του  70 ένα ίσχυρό κράτος, ενώ υπογραμμίζει ο Νεοσυντηρητισμός τώρα δίπλα στις παραδοσιακές αξίες όπως την οικογένεια και την Εκκλησία ( στην Ελλάδα η γνωστή τριάδα Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια) την προσωπική αρχή της επίτευξης και επιδιώκει μείωση των κοινωνικών παροχών έναντι των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

γ) Ως Συντηρητισμός έχει ονομασθεί τον 19οαι. στην Ευρώπη η απόρριψη της Γαλλικής Επανάστασης εκ μέρους των φεουδαλικών ευρωπαϊκών χωρών.

Προς το παρόν σημειώνεται ένας σχετικά ισχυρός συντηρητισμός σε συνδυασμός με εθνικιστικές τάσεις.
Διαπιστώνουμε, ότι στην Ελλάδα ισχύει ακόμη η παραδοσιακή Δεξιά (Ν.Δ.), αλλά υπάρχουν δεξιά από αυτήν και άλλα κόμματα, όπως το τελείως περιττό και σχεδόν νομοτελειακά θνήσκον κομματικό μόρφωμα ΑΝΕλ, στο επίκεντρο του οποίου εστιαζόταν ο αντιμνημονιακός αγώνας επί τη βάσει ενός υπερπατριωτικού μονοπωλίου. Στην ουσία πρόκειται όμως για ένα βερμπαλιστικό ανέξοδο, άκρως υποκριτικό  και όντως γελοίο υπερπατριωτισμό
(Ελληναράδες,  πατριδοκάπηλοι).

Πηγές

-D. Nohlen , F. Grotz (Hrsg), Kleines Lexikon der Politik,
2015.
-K. Schubert/M. Klein, Das Politiklexikon, 2011.
-F. Bösch ,  Daskonservative Milieu, Göttingen 2002.
-P. Kondylis , Konservativismus, Stuttgart 1986
-G. Rohrmoser , Konservatives Denken im Kontext
der Moderne, Bietigheim/Baden 2006.
-O. Nay,  La pensée conservatrice après la Révolution 2007.
-N. Robert, Conservatism, Dream and Reality, Minnesota
2001.

Καθημερινή (22.1.17, 9.7.17, 15.5.18)

Ελευθερία, Διάλογος με τον Θεολόγο Χρήστο Γιανναρά, Ελευθερία Λόγου

Ελευθερία, Διάλογος με τον Θεολόγο Χρήστο Γιανναρά,

Ευχαριστώ τον κ. Χρήστο Γιανναρά που έχει παραθέσει την θεολογική, στην ουσία μυστικιστική βασική άποψη περί της ελευθερίας, κάτι που προορίζεται για ιερείς, θεολόγους και γενικά για μορφωμένους πιστούς. Η καλύτερη κατανόηση του κειμένου του θα ήταν αναμφιβόλως ευκολότερη και πειστικότερη, εάν είχε αναφέρει τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος έχει διατυπώσει την Ελευθερία ως δώρον του Θεού εν Χριστώ που συνεπάγεται και ανταπόκριση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία. Αν και δεν χρησιμοποίησε την έννοια Ευθύνη, μάλλον εννοούσε την σχέση μεταξύ Ελευθερίας και Ευθύνης. Αυτή η εντυπωσιακή και σωστή άποψη ισχύει και σήμερα.

Ας υπενθυμίσουμε,ότι στην εποχή του επικρατούσαν όχι οι υπέρμαχοι του
δουλοκτητικού συστήματος Πλάτων και Αριστοτέλης, αλλά οι Στωϊκοί (επίσης οι
Επικουρικοί και οι Κυνικοί Φιλόσοφοι), οι οποίοι έχουν συνδυάσει το ζήτημα
της Ελευθερίας με τον ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ υπό το νόημα της Ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους. Ο ιστορικός Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς έχει επισημάνει τον
ανθρώπινο χαρακτήρα της ελευθερίας, κάτι σαν φυσικό δίκαιο :”Εμφυτος πάσιν
ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος”.Κάπως έτσι άρχισαν οι επιθέσεις κατά του
δουλοκτητικού συστήματος. Ο Απόστολος Παύλος έχει συνεχίσει εντατικότατα τοναγώνα για την απελευθέρωση των δούλων ( στα διεθνή ντοκουμέντα περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών χρησιμοποιείται η έννοια ΣΚΛΑΒΟΣ).

Ας μου επιτραπεί ι λοιπόν να παρουσιάσω την βασική αντίληψη περί την
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ υπό τον φακό της Φιλοσοφίας, της Ιστορίας των Ιδεών, της
Πολιτολογίας, της Κοινωνιολογίας και της Νομικής Επιστήμης.

Η πολυπλοκότητα του θέματος απαιτεί μία συστηματική θεώρηση ειδάλλως
υφίσταται κίνδυνος διολίσθησης σε δεκάδες θεμάτων.Παρακάτω δεν σκοπεύω να αναφέρω όλες τις πολυάριθμες διατυπωθείσες γνώμες γύρω από την Ελευθερία στο παρελθόν, αλλά μόνον τις σημαντικότερες κατευθύνσεις στην θεωρία και στην πράξη.

Υπό τον φακό της Φιλοσοφίας η Ελευθερία σημαίνει σε γενικές γραμμές
πρωτίστως την ΣΧΕΣΗ του ανθρώπου στην αντικειμενική Αναγκαιότητα
(νομοτέλεια) στη φύση και στην κοινωνία και ιδιαιτέρως το επίπεδο και την
ποιότητα της γνώσης περί αυτής και περί της εφαρμογής της. Για την επίτευξη
αυτού του σκοπού είναι απαραίτητες πρωτίστως οικονομικές, πολιτικές νομικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις.

Υπό τον φακό της Πρακτικής Φιλοσοφίας και της Πολιτολογίας η Ελευθερία
αποτελεί ένα βασικό κριτήριο για την διοργάνωση της κοινωνίας και ιδιαιτέρως
των πολιτικών θεσμών της, οι οποίοι έχουν μεταξύ άλλων το καθήκον να
προσταστεύσουν την Ελευθερία των πολιτών έναντι άλλων πολιτών καθώς και έναντ ιτης κρατικής εξουσίας. Πέραν τούτου πρέπει ένα φιλελεύθερο (αστικό) κοινωνικό σύστημα να συμβάλλει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του στην πραγματοποίηση της αυτοπραγμάτωσης των πολιτών. Η πιό σημαντική προϋπόθεση για αυτό είναι το δημοκρατικό σύστημα που σημαίνει γενικά το δικαίωμα της πολιτικής συμμετοχής των πολιτών στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Σύμφωνα με τις επικρατούσες φιλοσοφικές και πολιτικές επ ιστήμες στην Ευρώπηδιαχωρίζεται η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ( Ελευθερία από κάτι : ανυπαρξία
εξαναγκασμού και καταπίεσης έξωθεν πρωτίστως εκ μέρους του κράτους, της
κοινωνίας και άλλων ατόμων : Ελευθερία των πράξεων, σύμφωνα με Hobbes I.Kant „πολιτική αυτοδιάθεση“, Hegel : Ναι μεν χωρίς καταπίεση, αλλά οπωσδήποτε «Einsicht in die Notwendigkeit“ : „επίγνωση της Αναγκαιότητας») από την ΘΕΤΙΚΗ Ελευθερία (Ελευθερία για κάτι : μέσω δημιουργηθησών συνθηκών εκ μέρους της κοινωνίας και του κράτους δύναται ο πολίτης να υλοποιήσει τις βασικές επιδιώξεις βίου : Ελευθερία της Βούλησης ή και Αυτονομία) Εξαρτάται όμως από
την ποιότητα των συνθηκών,εάν αυτές π.χ. είναι επαρκείς για να αναπτύξει ο
πολίτης τις ικανότητές του.

Υπό τον φακό της Κοινωνιολογίας διαχωρίζεται η liberte civile από την
liberte naturell. Αρχικά έχουν διατυπωθεί και οι δύο εκφράσεις από το μεγάλο
Γάλλο διαφωτιστή J.J.Rousseau.

H liberte civile σημαίνει ότι ο πολίτης έχει συνειδητοποιήσει το πλαίσιο των
υπαρχουσών δυνατοτήτων των ενεργειών του επί τη βάσει του σεβασμού των
κοινωνικών κανόνων και του νόμου. Δηλαδή ο συνειδητός πολίτης γνωρίζει τους κανόνες και τους νόμους και τους σέβεται αυτοβούλως, γιατί μόνον έτσι μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει μία κοινότητα ανθρώπων.

Τοιουτοτρόπως δημιουργείται μία σταθερή ΣΧΕΣΗ μεταξύ όλων των πολιτών.
Η liberte naturell (φυσική Ελευθερία) αφορά το πλαίσιο των δυνατοτήτων πέραν των αμοιβαίων υποχρεώσεων σεβασμού των κοινών αξιών, κανόνων και τρόπων προς ικανοποίηση των αναγκαιοτήτων. Ετσι έγκειται η φυσική Ελευθερία στην ικανότητα του ανθρώπου, να υλοποιήσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του τις θεμιτές επιθυμίες του.

Υπό τον φακό της Ιστορίας της Φιλοσοφίας και της Ιστορίας των Ιδεών θα
αναφέρουμε μόνον τις καθοριστικές απόψεις περί της Ελευθερίας.

Ο Αριστοτέλης έκανε διάκριση μεταξύ της εκουσίας και της ακουσίας ανθρώπινης συμπεριφοράς : Ακούσιο είναι ό,τι γίνεται υπό πίεση ή λόγω άγνοιας. Εκούσιοθεωρείται αυτό του οποίου η βασική αρχή εστιάζεται στον ενεργούντα άνθρωπο , ο οποίος έχει πλήρη επίγνωση των συνθηκών της ενέργειάς του (Ηθικά Νικομάχεια,ΙΙΙ, 3). Εδώ σημειώνεται μία σύνδεση μεταξύ της ελεύθερης επιλογής επί τη βάσει της ιδίας Βούλησης και της ανάλογης επίγνωσης.
Ετσι έχει εμπεδωθεί για πρώτη φορά η Θεωρία της Ελευθερίας της Βούλησης.

Στην εποχή του φεουδαλισμού έχει επικρατήσει η θεωρία του Thomas Aquin
(Ακινάτης), σύμφωνα με την οποία όλη η σκέψη και οι πράξεις του ανθρώπου έχουνή δη προκαθορισθεί εκ μέρους του Θεού ως έκφραση της Βούλησής του. Επειδή ο Θεός είναι ελεύθερος, προσδίδεται εκ των προτέρων και στον άνθρωπο ελευθερία ( Summa theologica II, 19, 10). Σε αυτήν την άποψη βασίζεται η Ελευθερία στον Ρωμαιοκαθολικισμό που είναι αποκλειστικά πνευματική και Ελευθερία της Βούλησης, της οποίας όμως ο Θεός αποτελεί τον ανώτερο σκοπό. Ετσι θεωρεί η Ρωμαιοκαθολική
εκκλησία τον εαυτό της συνδετικό κρίκο μεταξύ του Θεού και του Ανθρώπου με
επιδίωξη την πραγματοποίηση της ανθρώπινης ελευθερίας.

Στην ευρωπαϊκή ιστορία σημειώνονται κινήματα για την Ελευθερία καθώς και
ντοκουμέντα περί την Ελευθερία. Το πιο σημαντικό ντοκουμέντο είναι η Magna
Charta Libertatum (Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών, 1215) και οι civil
liberties (αστικές ελευθερίες) στην Αγγλία, η οποία προηγείτο στο πεδίο των Ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη.Σημαντικότατη ήταν η συμβολή των Διαφωτιστών στην επίτευξη της απελευθέρωσης του ανθρώπου από παρωχημένα θρησκευτικά δόγμαστα και θρησκευτικές δεισιδαιμονίες.

Η αστική ταξη έχει δημιουργήσει ως έκφραση των δικών της οικονομικών
συμφερόντων και των ταξικών επιδιώξεών της φυσικά μίαν τελείως
διαφορετική άποψη περί την Ελευθερία και δη την Ελευθερία ως κοινωνική, στην ουσία ως ταξική απαίτηση : εξολόθρευση του φεουδαλικού συστήματος και επικράτηση της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Η νέα κοινωνική τάξη είχε αποκτήσει οικονομική ισχύ και έχει επιδιώξει με μεγίστην επιτυχία μέσω της αστικής επανάστασης το 1789 τα πολιτικά
δικαιώματα,συγκεκριμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα ( „droits de l homme“ ως «φύσε ιδίκαιον», „jus naturae“ ή „jus naturalis“),τα οποία όμως σχετικά ταχέως ύστερα από την επικράτηση της μπουρζουαζίας έχουν μετονομασθεί στο πρώτο σύνταγμα σε δικαιώματα του πολίτου („droits du citoyen“ ως «θέσει δίκαιον» , „jus positivum“).

Στην διαμόρφωση της ευρωπαϊκής αντίληψης περί την Ελευθερία έχει συμβάλλει σημαντικά ο Ισπανολλανδοεβραίος φιλόσοφος Baruch (E)Spinoza, ο οποίος διεπίστωσε ως πρώτος μίαν διαλεκτική ΣΧΕΣΗ μεταξύ της Ελευθερίας και της αντικειμενικής Αναγκαιότητας ( «Ονομάζω λοιπόν ένα πράγμα ελεύθερο, εάν αυτό υφίσταται και λειτουργεί μόνον μέσω της αναγκαιότητας της φύσης του» (Briefwechsel 228 ff.).

Ετσι η Ελευθερία ερμηνεύεται ως επίγνωση της αναγκαιότητας. Σχεδόν την ίδια άποψη έχει διατυπώσει και ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Hegel : „Μία ελευθερία, η οποία δεν θα είχε ουδεμία αναγκαιότητα, και μόνον η αναγκαιότητα χωρίς ελευθερία, αυτά είναι αόριστοι και ουχί αληθείς ορισμοί. H ελευθερία είναι στην ουσία της συγκεκριμένη, για την αιωνιότητα αυτοκαθορισμένη και έτσι ταυτόχρονα αναγκαία»» (Werke, 8, 110ff.).

Από την Ιστορία της Φιλοσοφίας είναι πασίγνωστο, ότι ο Karl Marx έχει
παραλάβει πολλές ιδέες του Hegel, τις έχει συνδυάσει με τον υλισμό και εμπέδωσε τον Διαλεκτικό Υλισμό, ο οποίος αυτονοήτως εφαρμόσθηκε και στην μαρξιστική αντίληψη περί την Ελευθερία.

Τα κύρια συστατικά στοιχεία αυτής της άποψης είναι επίσης α) η διαλεκτική
ΣΧΕΣΗ μεταξύ της Αναγκαιότητας και της Ελευθερίας , β) η Ελευθερία ως επίγνωση της αντικειμενικής Αναγκαιότητας, γ) η εφαρμογή αυτής της Αναγκαιότητας στην κοινωνική πράξη, δ) η Ελευθερία αποτελεί μία συγκεκριμένη ιστορική κατηγορίακαι ε) η Ελευθερία ουδέποτε και πουθενά είναι απόλυτη.

Το τελευταίο διαπιστώνεται πρωτίστως στα σημαντικότα διεθνή ντοκουμέντα περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ως παραδείγματα αναφέρουμε τα άρθρα 9 ( Προσωπική ελευθερία ), 12 (Ελεύθερη διακίνηση), 18 (Ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας) και 19 (Ελευθερία της έκφρασης της γνώμης) της Διεθνούς Σύμβασης περί των Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων απο το 1966.
Κάθε άρθρο εμπεριέχει απαραίτητους περιορισμούς δια νόμου του εκάστοτε κράτους.Σ την ουσία θα σήμαινε απόλυτη Ελευθερία τελικά αναρχισμό.

Αλλά υπάρχει και μία άκρως ενδιαφέρουσα πτυχή της Ελευθερίας, εάν λάβουμε υπ` όψη την σχέση της με την Υπευθυνότητα του ατόμου έναντι της κοινωνίας καιτου πολίτου έναντι του κράτους, ενώ η Ελευθερία σε συνδυασμό με ατομικισμό (όχι ατομικότητα), εγωϊσμό και συμφεροντολογία είναι για μίαν κοινωνία και για ένα κράτος αναμφιβόλως καταστροφική. Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα εδώ και 200 χρόνια και ιδιαιτέρως στο παρόν ως συνέπεια του πλαστού ευδαιμονισμού και του πρωτόγονου ηδονισμού στα πλαίσια ενός τριτοκοσμικού ψευτοσοσιαλισμού σε όλην την εποχή της Μεταπολίτευσης.

Πηγές

-Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Αθήνα 2011, σ. 43-61 ( Γ Βιβλίο
).-Aristoteles, Nikomachische Ethik, Köln 2009, S. 55-87 ( Drittes Buch ).
-I.Kant, Grundlegung der Metaphysik der Sitten, ISBN 978-1484032169, Frankfurt.1986 (Erst-Asusgabe, Riga 1786)
-J.S. Mill, Über die Freiheit (Orig. On Liberty), ISBN 978-3-15-003491-0,
Stuttgart 2013.-C. Taylor, Negative Freiheit, Zur Kritik des neuzeitlichen
Individualismus,ISBN 3-518-28627-7, Frankfurt /M. 1999.
-E. Fromm, Die Furcht vor der Freiheit, ISBN 3-423-35024-5, München 1995.
-Ilustrierte Geschichte der westlichen Philosophie ( The Oxford illustrated
History of Western Philosophy, edit. by Anthony Kenny et Oxford University
Press, 1994 ), ISBN 3-89340-022-2, Köln 1995, S. 133 ( Descartes ),211, 359 (
Fichte ), 219ff. ,360 f. ( Hegel ), 198-200 ( Kant ), 169 f. ( Leibniz), 163 f.
( Spinoza ), 337 f. ( Hobbes ), 344 f. ( Locke ), 364 ( J. St. Mill ),340 (
Milton ), 347 ( Montesquieu ), 352 ( Paine ), 349 f. ( Rousseau ).
-Philosophisches Wörterbuch, hrsg. von Georg Klaus / Manfred Buhr, Band 1, Leipzig 1969, S.374-377.
-Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, hrsg. von Jürgen
Mittelstraß, Band 1. ISBN 3-476-02012-6, Stuttgart 2004, S.675 – 682.
-Lexikon zur Soziologie (128 Autoren) , hrsg. von Werner Fuchs-Heinritz et
alt., ISBN 3-531-11417-4, Opladen 1995, S. 213.
-Kleines Politik-Lexikon, hrsg. von Carsten Lenz / Nicole Ruchlak, ISBN
3-486-25110-4, München / Wien 2001, S. 67/68.
-Geschichte des wissenschaftlichen Denkens im Altertum, hrsg, vonFritz Jürss,
Akademie der Wissenschaften, Berlin 1982, S. 167, 182, 328, 385,588.
-Kulturgeschichte der Antike, Griechenland, hrsg. von Reimar Müller, Akademie der Wissenschaften, Berlin 1976, S. 21, 202, 224, 249, 252.

Καθημερινή ( 30.12.2016, 5.3.17, 2.7.17, 3.5.18

—————————————————–

Ελευθερία του Λόγου, Οχι απόλυτη

Διαπιστώνουμε, ότι αν και πρόκειται για ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, δεν γίνεται στον τύπο ουδεμία αναφορά σε αυτά. Υπάρχουν και άλλα βασικά προβλήματα προσέγγισης. Γενικά εγείροντα μερικά ερωτήματα :

Τί σημαίνει η ελευθερία της σκέψης ; Είναι δυνατόν να έχει κάθε πολίτης την δική του άποψη περί αυτού ;  Αν υπάρχουν ντοκουμέντα διεθνούς βεληνεκούς, ποιά είναι αυτά ; Εχουν τα ανθρώπινα δικαιώματα απόλυτο ή σχετικό χαρακτήρα ; Διατί επικρατεί στην ελληνική κοινή γνώμη και όχι μόνον σε αυτήν ένα μεγάλο εννοιολογικό χάος ακόμη και όταν πρόκειται για διεθνώς αναγνωρισμένους όρους ; Διατί λείπει πράγματι  η λογική προσέγγιση και συνήθως υπερτερεί ο σουρεαλισμός ; Διατί λείπουν ευραίως σοβαρές γνώσεις και αντί αυτού γίνεται φθηνή πολιτικολογία , αλλά σπάνια νηφάλια και λογική συζήτηση ;

Εδώ εφαρμόζουμε μίαν ιστορική προσέγγιση επί τη βάσει επίσημων ντοκουμέντων χωρίς ιδεοληψίες και χωρίς τον γελοίο νεοελληνικό υπερεξυπνακισμό.
Η ελευθερία της σκέψης και του λόγου ανήκει στα βασικά δικαιώματα και στις ελευθερίες του ανθρώπου και είναι πρωτίστως επίτευξη της μεγάλης αστικής επανάστασης στη Γαλλία ( 1789 ).

Στα πλαίσια του φεουδαλικού κοινωνικοπολιτικού συστήματος έχει αναπτυχθεί βαθμιαία η αστική τάξη , η οποία κατείχε ήδη τα πρωτεία στις παραγωγικές δυνάμεις και γενικά στην οικονομία, αλλά της έλλειπαν τα πολιτικά δικαιώματα και οι ελευθερίες. Αυτή η ιστορική αντίθεση έχει περατωθεί με την επανάσταση. Η αστική τάξη δεν είχε λόγο να διατυπώσει οικονομικά, γι αυτό έχει ανακηρύξει μόνον πολιτικά δικαιώματα.

Η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου ( Declaration des droits de l homme et du citoyen ) είναι διεθνώς το πρώτο επίσημο ντοκουμέντο, το οποίο αναφέρει το δικαίωμα της „ελεύθερης ανακοίνωσης των σκέψεων και των απόψεων“: “Η ελεύθερη ανακοίνωση των σκέψεων και των απόψεων είναι ένα από τα πιό πολύτιμα δικαιώματα του ανθρώπου. Ο καθείς μπορεί να λέγει, να γράφει και να εκτυπώνει με την επιφύλαξη της υπευθυνότητας για την κατάχρηση αυτής της ελευθερίας στις περιπτώσεις , τις οποίες κανονίζει ο νόμος“ ( άρθρο 11 ).

Λοιπόν δαπιστώνουμε , ότι το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης και άποψης ευθύς εξ αρχής δεν είναι απόλυτο, αλλά περιορίζεται από νόμους του κράτους, οι οποίοι εκφράζουν την „volonte generale“ („γενική θέληση“ ) του λαού . Το επίθετο „γενική“ σημαίνει, ότι η νικηφόρα αστική τάξη ήταν βαθέως πεπεισμένη, ότι εκπροσωπεί όλους τους πολίτες.

Τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης επηρέασαν όλον τον κόσμο. Οι άλλες χώρες της Ευρώπης τα έχουν μεν υιοθετήσει παραλαμβάνοντας το σχήμα και όχι όλες και το περιεχόμενο, γιατί σε αυτές έλλειπαν και ακόμη λείπουν οι απαραίτητες κοινωνικές και άλλες προϋποθέσεις. Σε αυτές τις χώρες ανήκει και η Ελλάδα με μίαν ανεπαρκώς εξελιγμένη αστική τάξη ( Ιδέ Π. Κονδύλης, Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας , Η καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία, 2011 ) και εκτός τούτου με μίαν υποανάπτυκτη κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση των πολιτών.

Πέραν τούτου υπάρχουν επίσημα πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες στην ουσία δεν είναι διατεθειμένες να αναγνωρίσουν το αστικό κράτος και τους νόμους του μεν, αλλά απαιτούν απόλυτα δικαιώματα, απόλυτες ελευθερίες, απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη κοκ. για τον εαυτό τους. Με μεγίστη υπεροψία αγνοούν ακόμη και τα διεθνή ντοκουμέντα, τα οποία εμπεριέχουν κανονισμούς περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Ετσι δημιουργείται στην κοινωνία μία κατάσταση της συλλογικής παράνοιας. Παρακάτω θα αναφέρουμε τα πιό σημαντικά δεθνή ντοκουμέντα περί του θέματός μας.

Η περιφημη „Γενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων „ του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών ( 1948 ) ασχολείται με το εν τω μεταξύ διευρεθέν δικαίωμα χωρίς περιορισμό : „ Κάθε άνθρωπος εχει την απαίτηση για ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. …“(άρθρο 18 ). Αλλά η „Διεθνής Σύμβαση περί των πολιτικών και των αστικών δικαιωμάτων ( 1966 ) είναι πιό συγκεκριμένη και εκτός τούτου εμπεριέχει περιορισμούς δια νόμου στα άρθρα 19 και 20. Πρώτα το άρθρο 18 : « 1. Ο καθείς έχει το δικαίωμα για ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας… „. Στα παρακάτω άρθρα υπάρχουν όμως περιορισμοί : „1. Ο καθείς έχει το δικαίωμα , να εκφράζει την γνώμη του οριστικά. … 3. „Η άσκηση του δικαιώματος συνεπάγεται ιδιαίτερες υποχρεώσεις και ιδιαίτερη υπευθυνότητα. Γι αυτό μπορεί να περιορισθεί. Οι περιορισμοί όμως πρέπει να προβλέπονται δια νόμου και να είνα απόλυτα απαραίτητοι α ) για τα δικαιώματα και την καλή φήμη άλλων και β ) για την προστασία της εθνικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης , της υγείας του λαού ή της ηθικής“. Συνιστούμε στους αναρχικούς να το διαβάσουν αυτό πολύ προσεκτικά.

Το επόμενο άρθρο είναι σαν να έχει γραφεί ειδικά για την Χρυσή Αυγή : „Κάθε υποστήριξη εθνικής, ρατσιστικής ή θρησκευτικής εχθρότητας, η οποία θεωρείται παρότρυνση για φυλετική διάκριση, έχθρα η βία, απαγορεύεται δια νόμου“. Σημειώνονται και άλα παρόμοια διεθνή ντοκουμέντα με τέτοιους κανόνες.

Το κύριο πρόβλημα δεν  είναι το ελευθέρως σκέπτεσθαι, αλλά το ασυδότως εκφράζεσθαι. Εχουμε ήδη διαπιστώσει μερικές ενδιαφέρουσες εκφάνσεις του φαινομένου:

α ) Το απόλυτο και δη η απόλυτη αλήθεια π.χ. της κομμουνιστικής ιδεολογίας, είναι κάτι που αντιτίθεται σε δύο βασικές αρχές της μαρξιστικής θεωρίας : η αλήθεια είναι σχετική και κριτήριο για την αλήθεια είναι η πραγματικότητα και όχι οι ιδεοληψίες και οι φαντασίες. Ούτε στις θρησκείες δεν υπάρχουν στην ουσία απόλυτες αλήθειες, αλλά η πίστη που και αυτή όμως δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως κάτι το απόλυτο.

β ) Η υπερβολή στον πολιτικό λόγο : Αντί να αντικατοπτρίζεται η αντικειμενικη πραγματικότητα, διαστρεβλώνεται αυτή όλως βολονταριστικά για πολιτικές σκοπιμότητες. Διεθνώς αναγνωρισμένοι όροι χρησιμοποιούνται τελείως εσφαλμένα και αμετροεπέστατα. Εδώ αναφέρουμε μόνον τα πιό φρέσκα παραδείγματα, όπως „χούντα“ ( η κυβέρνηση ), „ολοκαύτωμα „ των Ελλήνων εκ μέρους της Τρόϊκας, „γενοκτονία“ των παράνομων μεταναστών στην Μανωλάδα „ ξεπούλημα του ελληνικού πλούτου“, „φασίστρια“ Μέρκελ, “γκάγκστερ” πολιτικοί της κυβέρνησης και άλλα παροξυστικά.

γ ) Η διαδικασία της προλεταριοποίησης και χειρότερα, εν μέρει της αλητοποίησης της ελληνικής γλώσσας όχι μόνον γενικά στην κοινωνία, αλλά, ω φευ, ακόμη και μέσα στην Βουλή. Χρησιμοποιούνται λέξεις του πεζοδρομίου και των χαμαιτυπείων από βουλευτές , όπως π.χ. κάποιος αυτοονομασθής βλάχος ανακοίνωσε , ότι επειδή δεν τον πολυενδιαφέρουν τα λεγόμενα των άλλων βουλευτών, αυτός προτιμά “να ξύνει τα αρχ…. του „ ή ο πρόεδρος  της  Βουλής Μ., που έκανε βερμπαλιστικά επίδειξη των σεξουαλικών του ικανοτήτων ή προ μερικών ημερών ο βουλευτής ενός μεγάλου κόμματος που απείλησε τους βουλευτές ενός μικρού κόμματος , ότι αν βγει έξω θα τους“ γαμ… όλους“ ή οι συχνές χυδαίες αλληλοβρισιές των εκπροσώπων του ελληνικού λαού. σχεδόν σε κάθε συνεδρίαση της Βουλής ( Ιδέ εδώ εκτενέστατα τη μελέτη “Νεοέλλην, Ανήρ Πολιτικός, Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο” ).

δ ) Ο εθισμός να μειώνονται, να ταπεινώνονται και να προσβάλλονται χυδαιότατα οι συνάνθρωποι, όπως αυτό το απολίτιστο φαινόμενο είναι πολύ διαδεδομένο στις στήλες μερικών ηλεκτρονικών εφημερίδων μεταξύ μερικών χρηστών.  Αλητεία  ante portas.

ε ) Πέραν της λεκτικής ασυδοσίας και αθυροστομίας πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα πολιτισμικού χαρακτήρα. Εχουμε ήδη προ καιρού διαπιστώσει, ότι πολλοί Νεοέλληνες δεν διαθέτουν ούτε νομική, ούτε κοινωνική, ούτε αισθητική, ούτε πολιτισμική συνείδηση. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν , ότι πέραν των νομικών κανόνων υπάρχουν και κοινωνικοί, γλωσσικοί, αισθητικοί, ηθικοί και πολιτισμικοί κανόνες. Χωρίς τέτοιους κανόνες θα επικρατούσαν στην κοινωνία και στο κράτος χάος, αναρχία και βαρβαρότητα.

Το κείμενο  έχει δημοσιευθεί συχνά ως ειδικό  σχόλιο στην  Καθημερινή (16.1.15, 12.5.17, 3.5.18)

—————————————————————————————–

Το νόημα της Ελευθερίας και σε άλλες γλώσσες

Και άλλες γλώσσες έχουν ίδιες λέξεις περί του φαινομένου της Eλευθερίας : ήδη στα κλασικά Λατινικά : libertas ή στα αρχαία και στα σημερινά Γερμανικά : Freiheit, ή στην γερμανική διάλεκτο των πρωτοφράγκων ως επίθετο: frank κλπ.

Πέραν τούτου η έννοια Freedom δεν είναι λατινικής (“φράγκικης”), αλλά αρχαίας γερμανικής ( αγγλοσαξωνικής προέλευσης) .

ΟΙ Σάξωνες (Sachsen) και οι Αγγλοι (Angeln)που έχουν τον 5ο αι. κυριεύσει την Βρεταννία ήταν γερμανικά φύλα από την Βόρεια Γερμανία. Καθημερινή (1.1.16)

————————————————————–

Γνωμικά

-Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον.
Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός
μτφρ: ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι
(από τον Επιτάφιο του Περικλή)
-Ελεύθερον αδύνατον είναι τον πάθεσι δουλεύοντα και υπό παθών κρατούμενον.
Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
μτφρ: είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά
-Η άγαν ελευθερία έοικε εις άγαν δουλείαν μεταβάλλειν.
Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος ‐ Πολιτεία 564Α
μτφρ: φαίνεται πως η υπερβολική ελευθερία μετατρέπεται σε υπερβολική υποδούλωση
-εαυτούς εκ του περί τα εγκύκλια και τα πολιτικά δεσμωτηρίου.
Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφος
μτφρ: θα πρέπει να απελευθερωθούμε από τις καθημερινές και δημόσιες ασχολίες που μας δεσμεύουν.
-φορείν στενόν δακτύλιον.
Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
(με την έννοια μη δεσμεύεσαι και μη δυσκολεύεις τη ζωή σου)
-Την των δήμων ελευθερίαν η των αγαθών ανδρών άμιλλα φυλάττει.
Δημοσθένης, 384-322 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας
μτφρ: την ελευθερία των λαών προφυλάσσει η άμιλλα μεταξύ τίμιων αντρών
-Ελεύθερος γαρ ου τις εστί πλην Διός.
Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής ‐ Προμηθεύς Δεσμώτης
-Πάσα δουλεία παρά φύσιν εστί.
Αντιφάνης, 405-335 π.Χ, Αρχαίος Κωμωδιογράφος
-Έμφυτος πάσιν ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος.
Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, 1ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος
Επιγράμματα
Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.
Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας

Λατινικά Ρητά
-Ubi dubium ibi libertas
Publilius Syrus, 1ος μ.Χ αιών, Ρωμαίος γνωμικογράφος
(μτφρ: όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία)
-Habere non Haberi.
D’ Annunzio, 1863-1938, Ιταλός ποιητής
(: να κατέχεις, όχι να κατέχεσαι
αρχική πηγή το του Αριστίππου «έχω αλλ’ ουκ έχομαι»)

—————————————————————————————————————————————

Πηγή από αλλού.

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Η σωστή ερμηνεία του ρητού του Ισοκράτη για την αυτοκαταστροφή της δημοκρατίας?

Όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ το ρητό του Ισοκράτη σχετικά με την «αυτοκαταστροφή της Δημοκρατίας» το οποίο έχει κυκλοφορήσει ευρέως σε ιστοσελίδες και blogs.

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία»

Πόσοι όμως γνωρίζουμε την ορθή ερμηνεία του;

Το απόσπασμα είναι από τον Αρεοπαγιτικό λόγο του Ισοκράτη έχει στο πρωτότυπο ως εξής:
«Οἱ γὰρ κατ’ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοικοῦντες κατεστήσαντο πολιτείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοινοτάτῳ καὶ πραοτάτῳ προσαγορευομένην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύτην τοῖς ἐντυγχάνουσι φαινομένην, οὐδ’ ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαίδευε τοὺς πολίτας ὥσθ’ ἡγεῖσθαι τὴν μὲν ἀκολασίαν δημοκρατίαν, τὴν δὲ παρανομίαν ἐλευθερίαν, τὴν δὲ παρρησίαν ἰσονομίαν, τὴν δ’ ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ μισοῦσα καὶ κολάζουσα τοὺς τοιούτους βελτίους καὶ σωφρονεστέρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποίησεν.»

Δηλαδή:
«Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (ενν. στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους.»

Μυστικισμός ( Αποκρυφισμός ), Διάλογος με τον Θεολόγο Χρήστο Γιανναρά

Μυστικισμός (Αποκρυφισμός), Διάλογος με τον Θεολόγο κ. Χρήστο Γιανναρά

Συνέχεια της ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗΣ αντιπαράθεσης

Πολύ συχνά έχει ο κ. Γιανναράς τοποθετηθεί σε ζητήματα του «Ερωτος» μεταξύ πιστών και Θεού, δυστυχώς χωρίς να εξηγήσει,τί άραγε εννοεί. Αλλά τα περί τέτοιου «Ερωτος» είναι μυστικισμός par excellence. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για να εστιάσω το Μυστικισμό στο επίκεντρο του παρόντος ειδικού σχολίου. Κατ´ αρχάς θα αναφέρω συνοπτικά το δικό μου Gredo που είναι η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, με την οποία ο «Ερωτας» του Μυστικισμου αυτονοήτως δεν έχει ουδεμία σχέση.

Η Επιστήμη είναι ένα σύστημα γνώσεων σε κατάσταση αέναης εξέλιξης περί των ιδιοτήτων, αιτιακών αλληλουχιών και νομοτελειών της φύσης ,της κοινωνίας και της σκέψης σε μορφή εννοιών, κατηγοριών,κανόνων, θεωριών και υποθέσεων. Επιστήμη είνα επίσης η εργασία, η οποία παράγει γνώσεις, οι οποίες δέον να αποδειχθούν μέσω των κανόνων της λογικής και κριτικής σκέψης έτσι ως σωστές, ώστε να αναγνωρίζονται ως τέτοιες από τους ειδικούς επιστήμονες ομόφωνα ( consensus professorum et doctorum ), (1).

Είναι αυτονόητο, ότι μόνον οι επιστήμονες-ερευνητές είναι σε θέση να εκφέρουν συγκροτημένη άποψη περί της συγκεκριμένης επιστήμης των και όχι οι δημοσιογράφοι ή οι αδαείς.

Μπορεί κανείς να αποκτήσει επιστημονικές γνώσεις πρωτίστως μέσω απαραιτήτων σπουδών ή εν μέρει μερικές γνώσεις μελετώντας κατάλληλα κείμενα με την προϋπόθεση, ότι κατέχει τις βάσεις την
επιστημονικής Μεθοδολογίας. Είναι περιττό να επισημάνουμε, ότι αποφθέγματα, παροιμίες και συναισθηματισμοί δεν συμβάλλουν στην απόκτηση σοβαρών επιστημονικών ή φιλοσοφικών γνώσεων. Τέτοιοι παλιμπαιδισμοί που ούτως ή άλλως προκαλούν μεγάλη ζημία σε αδαείς αναγνώστες , είναι στην προηγμένη Ευρώπη τελείως άγνωστοι.

Μυστικισμός

Χωρίς σοβαρές γνώσεις περί του Μυστικισμού ( Μ.) μάλλον δεν είναι δυνατό να εννοήσουμε, ποιό είναι το συχνό μήνυμα των άρθρων του κ. Χρήστου Γιανναρά ( Χ.Γ. ). Γι ´ αυτό θα ασχοληθούμε με τις πιό σημαντικές διαστάσεις αυτού του πανάρχαιου και λίαν ενδιαφέροντος φαινομένου ακόμη και στο
παρόν.

Τί σημαίνει υπό τον φακό της Φιλοσοφίας στην
ουσία του ο Μυστικισμός ;

Πρόκειται για μίαν ιδιαίτερη μορφή της θρησκευτικής θεοσέβειας και εμπειρίας , η οποία έγκειται σε μίαν απομάκρυνση από τον κόσμο των αισθήσεων και του νου και στην στροφή προς την βαθειά ενώραση με σκοπό την δημιουργία μίας ψυχικής κατάστασης (Εκστασις ), μέσω της οποίας επιτυγχάνεται μία Ενωσις της ανθρώπινης ψυχής με τo Θείον. Το ανάλογο θρησκευτικό βίωμα επιτυγχάνεται όχι μέσω της γνώσης της επίσημης θεολογικής διδασκαλίας , άλλα μέσω της Γνώσεως του Θεoύ (cognito dei experimentalis et non doctrinalis) , (2). Αυτός ο τρόπος της σύσμειξης έχει ονομασθεί unio mystica και αποτελεί το καθοριστικό χαρακτηριστικό στοιχείο κάθε έκφανσης του Μ. (3) Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει την αυτοπροσφορά του ανθρώπου ως συγκεκριμένη ένδειξη της ελεύθερής του επιλογής.

Λόγω χώρου θα αναφερθεί εδώ μόνον συνοπτικά η εξέλιξη αυτού του φαινομένου ως κάτι το ανθρώπινο που σημαίνει, ότι πέραν του νοητού ( λόγου ) υφίστανται και άλλα συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Με τον Μ. ασχολούνται η Ιστορία, η Φιλολογία, η Ιστορία των Θρησκειών, Η Ψυχολογία των Θρησκειών, η Ψυχοανάλυση , τελευταία γίνεται λόγος και για μία Μυστολογία ή και Μυστογραφία.

Ο Μ. έχει εμφανισθεί ήδη στην προϊστορική σαμανική εποχή, όταν ήταν αναγκαίο να ενωθούν οι άνθρωποι με το θεϊκό μέσω του σαμάνου ( μάγου), οποίος ήταν σε θέση με την βοήθεια ειδικών ουσιών ,της μουσικής και του χορού να το επιτύχει αυτό.

Στην παγκόσμια μυθολογία θεωρείται όμως ο αιγύπτιος θεός της σοφίας Θωτ ως μυθικός εμπεδωτής του Αποκρυφισμού, τον οποίο αργότερα έχουν ασπασθεί και οι αρχαίοι Ελληνες στους οποίους αυτός έγινε γνωστός με την ονομασία Ερμής Τρισμέγιστος.

Ο διεθνώς κορυφαίος ιστορικός της Θρησκείας Mircea Eliade αξιολογεί αυτό το κράμα διαφορετικών παραδόσεων ως «εσχατολογικές και αποκαλυπτικές εικασίες». Ηδη σε αυτά τα μυστήρια αναφέρονται ο υπερβατικός «άγιος λόγος», η αποθέωσης του ανθρώπου και ο απαθανατισμός.

Η κυρίαρχη ίδέα του Ερμητισμού είναι σύμφωνα με τα ερμητικά βιβλία ( Corpus hermeticum, »Σμαράγδινοι Πίνακες») η αντιστοιχία μεταξύ του κατώτερου κόσμου των φαινομένων και του ανώτερου κόσμου του πνεύματος. Στα πλαίσια των μυστηρίων για τους θεούς Ισις και Οσιρις ήταν η μυστικιστική εμπειρία με την θεότητα εφικτή μόνον εκ μέρους των ιερέων ύστερα από νηστεία δέκα ημερών. Αλλά σύμφωνα με την μονιστική και ταυτόχρονα πανθεϊστική Θεολογία του Ερμητισμού στην αισιόδοξη εκφανση μπορεί ο
πιστός μέσω της θέασης του ωραίου κόσμου ως θεϊκού δημιουργήματος να αγγίξει τον Θεό, ο οποίος είναι Ενας, Ολα και Δημιουργός, γι` αυτό ανομάζεται και Πατήρ. Ομως σύμφωνα με την απαισιόδοξη έκφανση του Ερμητισμού αποτελεί ο κόσμος κάτι το αρνητικό, , δεν είναι δημιούργημα του (πρώτου) Θεού, γιατί αυτός βρίσκεται πέραν της ύλης και στο Μυστικό της ύπαρξής του. Επομένως είναι προτιμότερο να απομακκρυνθεί από τον κόσμο, εάν θέλει να συναντήσει και τελικά να ενωθεί τον Θεό.

Υφίσταται και μία πολυ ενδιαφέρουσα φιλοσοφική πτυχή : Τό Θείον και το πνευματικό συστατικό (Νους) στοιχείο του ανθρώπου είναι ταυτόσημα. Οπως η Θεότης , έτσι και ο ανθρώπινος νους εμπεριέχει ζωή και φως (4).

Αλλά πιό ενδιαφέρονταγια το θέμα μας είναι τα Ορφικά και τα Φρυγικά Μυστήρια καθώς και ηλατρεία του Διονύσου με τα εξής καταπληκτικά, θα λέγαμε δικαίως σύγχρονα στοιχεία : α ) Το μυστήριον δεν μπορεί να διδαχθεί, πρέπει ο άνθρωπος να κάνει την δική του εμπειρία. β ) Στην διάρκεια της τελετής του μυστηρίου συσμίγει ο άνθρωπος τελείως με τo Θείον. γ ) Πραγματοποίηση της Ενώσεως με το Θείον μέσω της Εκστάσεως με την βήθεια ήπιας μουσικής και ειδικού ομαδικού χορού . δ ) Ειδικά στην λατρεία του Διονύσου σημειώνεται πέραν τούτου και η Ενώραση . Ο Πλάτων γράφει στον «Φαίδρο» , ότι σκοπός των μυστηρίων είναι να ανυψωθεί η ψυχή εκεί, από όπου έχει κάποτε κατεβεί στην γη (5).

Από αυτόν τον Μ. επί τη βάσει της εμπειρίας διαφέρουν κάπως ο θησκευτικός/θεολογικός και ο ιδεαλιστικός/φιλοσοφικός Μ., ενώ οι υλιστές φιλόσοφοι απέρριπταν ανεξαιρέτως τον Μ. Ο Μ. σημειώνεται π.χ. στον Χριστιανισμό, στον Ιουδαϊσμό ( Kabbala και Chassidim), (6) ,στην αρχαία κινεζική φιλοσοφία και θρησκεία του Ταοϊσμού, στον ινδικό Βουδδισμό, ιδιαιτέρως στην φιλοσοφία του Yoga, στον Ισλάμ ( Σουφισμός/Δερβίσηδες ) και στην ιουδαϊκή παράδοση ( Kabbala και Chassidim).

Ειδικά στον Σουφισμό και στον Χασιδισμό είναι η Ενωση με τον Θεό στενά συνυφασμένη με Εκσταση μέσω μαγικής και γλυκήτατης μουσικής, με υπέροχα τραγούδια και με χορό (έχω μία μεγάλη συλλογή μουσικής περί αυτού), (7).

Οι σημαντικότεροι μυστικιστές φιλόσοφοι και θεολόγοι ήταν μεν ο νεοπλατωνικός Πλωτίνος ( 3ος αι. ) ,ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης ( 5οςαι.Επίσκοπος
στην Αθήνα) και πολύ αργότερα ο Γερμανός Meister Ecκhart ( 13oς/14ος αι. ) και ο Ρώσσος Iwan Kirejeskij (19ος αι. ) , αλλά ο Πλάτων έχει αναφέρει στο
Συμπόσιον (211 a-d) τον Ερωτα ως πρώτος : Πρόκειται για την μυστικιστική θέαση του αρχικού Ωραίου συγκεκριμένου και τελικά ως Ιδέα.

Δεν είναι τυχαίο που ο μεγάλος Γερμανός μυστικιστής Eckhart έχει επηρεασθεί από τις ιδέες του Πλάτωνα. Με τον Πλωτίνο άρχισε η εξέλιξη του Μ. σε φιλοσοφικό επίπεδο. Κατά την άποψη του Πλωτίνου αποτελεί το Εν το ανώτατο σκαλοπάτι του Είναι, ενώ η Υλη είναι το κατώτατο. Η Ενωσις συντελείται βαθμιαία και κλιμακωτά.Δεν σκοπεύουμε να εμβαθύνουμε, αλλά τα πιό σπουδαία στοιχεία αυτής της αντίληψης δέον να αναφερθούν. Ο Πλωτίνος απέρριψε ριζικά την ύλη και παρέλαβε μυστικιστικά στοιχεία.

Ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης έχει πρωτίστως στο έργο του „Περί της μυστικιστικής θεολογίας“ υπογραμμίσει , ότι α ) ο Θεός ειναι πολύ διαφορετικός από ό,τι μας είναι γνωστό και επομένως δεν είναι ανάγκη να τον περιγράψουμε, β ) ότι υπάρχει μία στενή σύνδεση μεταξύ του κόσμου και του θεού μέσω του διαχύτου φωτός του και γ ) ο άνθρωπος ως σκεπτόμενον ον πρέπει να καταλάβει το νόημα της ύπαρξής του σε μία μυστικιστική διαδικασία της προσέγγισης και τελικά της Ενώσεως με τον Θεό. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί, μόνον όταν ο άνθρωπος απομακρυνθεί από τον υλικό κόσμο. Σύμφωνα με τον μυστικισμό του διαδραματίζονται τρία στάδια : Κάθαρσις, Φώτισις και Ενωσις. Ο Μ. του εμπεριέχει και πανθεϊστικές τάσεις, κάτι που έχει επηρεάσει σημαντικά τον Μ. στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα (8).

Πολύ ενδιαφέρουσα, σχεδόν συνταρακτική είναι η άποψη του Meister (Magister) Eckhart (13ος αι.) , ο οποίος έχει παραθέσει στο έργο του «Opus tripartitum“ («Εργο τριών τεμαχίων») τις στην εποχή εκείνη επικίνδυνες σχεδόν πανθεϊστικές απόψεις του :

Νοητικός τρόπος της απελευθέρωσης της ανθρώπινης υποκειμενικότητας από τα γήινα προβλήματα μέσω της υπέρβασης του νου έως την τελική Ενωση με την πρώτη . Στον ανθρώπινο νου προσδίδονται θεϊκές ιδιότητες και η δημιουργική αρχή . Ο Θεός γεννιέται στην Ψυχή του ανθρώπου μέσω ενός «μικρού ψυχικού σπινθήρα». Υστερα από την εισχώρηση του Χριστού στη καθαρη ουσία του ανθρώπου εκλαμβάνει αυτή ένα Θείο Είναι , το οποίο μπορεί να κάνει υπέρβαση έναντι της νοημοσύνης και της βούλησης. Ακριβώς σε
αυτόν τον Σπινθήρα της ζωής λαμβάνει χώραν η ουσιαστική Ενωσις του ανθρώπου με τον Θεό.
Η άποψη περί του «μικρού σπινθήρα της ζωής» προέρχεται στην ουσία από τους στωικούς Φιλόσοφους, ότι πρόκειται για ένα σπινθήρα του θεϊκού φωτός , το οποίο προσλαμβάνει όλον τον κόσμο και το ανθρώπινο σώμα και εστιάζεται στην κορυφή της ψυχής .

Ο Eckhart απέρριψε την παραδοσιακή έννοια του Θεού ως πρόσωπο και έχει διατυπώσει την γνώμη, ότι ο Θεός είναι μία οντότητα, το γνήσιο Είναι, η πρώτη αιτία, η εσωτερική βάση του ανθρώπου, ένας γνήσιος νους και μία ολότητα του κοσμικού και του ανθρώπινου Είναι. Ο Θεός είναι ως ανώτατη οντολογική και ηθική εξουσία το Είναι, το Καλό, το Αληθινό και το Ενα (9).Η γνώμη του περί της έννοιας του θεού : Ο Θεός ως καθαρή ύπαρξη, πρώτη αιτία, και ως ολότης της ανθρώπινης ύπαρξης. Εν ολίγοις πρόκειται και εδώ για μία κάπως πανθεϊστική αντίληψη . Εχει θεαθεί την σχέση μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου όχι ως σχέση μεταξύ του κυρίου και του δούλου, αλλά ως σχέση της ίσης Αγάπης (10).
Δεν είναι επομένως τυχαίο που η Sancta Inquisition τον τιμώρησε ως αιρετικό.

Ο μυστικισμός ήταν και είναι περαιτέρω υπεραναπτυγμένος στην Ορθόδοξη Εκκλησία και ιδιαιτέρως στην Ρωσσική. Ο πιό γνωστός θεολόγος εκπρόσωπος αυτής της ανθρωποαντίληψης ήταν ο Iwan Kirejewskij, ο οποίος θεωρούσε την κοινωνία της εκκλησίας ως σοπορνοστ ( Ενωσις) όλων των πιστών στο μυστικιστικό σώμα του Χριστού. Στο έργο του „ Περί της αναγκαιότητας και της δυνατότητας νέων αρχών στην φιλοσοφία“ έχει διατυπώσει το φιλοσοφικό του credo ως εξής : απόρριψη του ορθολογισμού,του δυτικοευρωπαϊκού σχολαστικισμού και των απολύτων
δικαιωμάτων περί της ιδιοκτησίας καθώς και αποδοκιμασία του ατομικισμού, γιατί και τα δύο είναι οι σάπιες ρίζες της δυτικής σκέψης, η οποία ανταποκρίνεται μόνον εν μέρει στην ολότητα του κόσμου, ενώ το ρωσσικό ορθόδοξο πνεύμα λόγω της πίστης μπορεί να αντικατροπτίζει την ολότητα των πραγμάτων ! Ο ορθολογισμός και η σωφροσύνη , για τα οποία φταίει ο Αριστοτέλης (!) , είναι κατά την γνώμη του άχρηστα και απορριπτέα πράγματα! Ολα αυτά δεν είναι η πραγματική αλήθεια, στην οποία οδηγεί μόνον η πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας (11).

Κατά την γνώμη μου αυτός συγχίζει την ατομικότητα με τον ατομικισμό και τον εγωϊσμό. ακριβώς όπως και οι περισσότεροι Ελληνες ορθόδοξοι θεολόγοι.

Ο Γερμανός προτεστάντης Θεολόγος και Φιλόsοφος του Πολιτισμού Ernst Troeltsch έχει παραθέσει τα καθοριστικά στοιχεία του δυτικού Μ. ευστοχότατα :

1.Εσωτερικότητα του θρησκευτικού βιώματος. Πρωτεραιότητα της αίσθησης προ του νου. 2. Πρωτεραιότητα του ατομικισμού και της ψυχολογικής ενδοσκόπησης. 3. Οχι η επίσημη Εκκλησία , αλλά το ελεύθερο πνεύμα καθορίζει την θρησκευτική τοποθέτηση και γενικά την θρησκευτικότητα. 4. Το Θείον είναι εσωτερικευμένο, κατοικεί στην ψυχή του μυστικιστή , δεν εστιάζεται έξω από αυτόν. 5. Κυριαρχία του πνεύματος μέσω της «θείας υιοθεσίας». 6. Σε σύγκριση με την προσωπική εμπειρία έχει η ιστορία μόνον μία δευτερεύουσα σημασία.7. Προτεραιότητα της ελευθερίας της συνείδησης ως συστατικού στοιχείου του ανθρώπου έναντι του φυσικού δικαίου. 8. Παράδοση, λατρεία και επίσημα θεσμά είναι περιττά.9. Ο ατομισμός εστιάζεται στο επίκεντρο.

Ο θεολογικός μυστικισμός παίζει και στην ισλαμική θρησκεία έναν σημαντικό ρόλο και δη σε μερικές περιπτώσεις με ισχυρές πολιτικές εκφάνσεις.

Πολύ ενδιαφέρον είναι αυτό που γράφει ένας από τους μεγαλύτερους μωαμεθανούς μυστικιστές Al Dshunaid , ο οποίος διατυπώνει την ακόλουθη άποψη : Μέσω της αυταπάρνησης και της αφοσίωσης στον Θεό, είναι εφικτό να υπερβεί „η οδός της αγάπης’“ την αυστηρότητα του Θεού.

Αλλά οι υπεύθυνοι ιεράρχες αντέδρασαν σε τέτοιες αντιλήψεις δρακόντεια : Σταύρωσαν τον Πέρση Al-Halladsh και θανάτωσαν το 1191 ύστερα από διαταγή του Salah Adin έναν άλλον μεγάλο μυστικιστή, τον Suhraward ως αιρετικό. Ένας εκπρόσωπος τουμυστικιστικού πανθεϊσμού, ο Ibn Arabi (13oς αι.) έχει επισημάνει την απόλυτη εσωτερικότητα του Θεού, ο οποίος αφομοιώνει αυτούς που αγαπούν το σύμπαν και τους ανθρώπους (13).

Μία ιδιαίτερη έκφανση του ισλαμικού Μ. είναι ο Σουφισμός ( Τασαβούφ ), από την αραβική λέξη σουφ ( μαλλί, ιμάτιο). Σκοπός του είναι η απόκτηση άμεσης γνώσης του θεού, κάτι που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της διαμεσολάβησης ενός ιερέως ή γενικά μέσω του Κορανίου.

Πρόκειται συγκεκριμένα για την Αδελφότητα των Δερβισών (από το περσικό Darwesh ), οι οποίοι προσπαθούσαν να επιτύχουν την Ενωση με τον Θεό μέσω της εκστάσεως δια ειδικού χορού του βαθμιαίως επιταχυνομένου στριφογυρίσματος και θρησκευτικών ασμάτων.
Κάποτε όμως τους έχει και αυτούς τιμωρήσει η επίσημη μουσουλμανική εκκλησία (14).
Ο εμπεδωτής του Σουφισμού Mevlana Celaleddin Rumi απότην Κόνυα (Ικόνιο, (13oς αι. ) έχει μεταξύ άλλων εκφέρει την γνώμη, ότι δέον να καούν
«όλα τα εγώ στο πυρ του Θείου». Σύμφωνα με την θεωρητική τοποθέτηση των σουφιστών πρέπει αυτός που επιθυμεί να είναι ένα με τον Θεό (Φάνα), να έχει σε αυτόν απόλυτη εμπιστοσύνη (tawwakul) και πέραν τούτου να ακολουθήσει την οδό ( Ταρίγκα ) για να βρεθεί στην μυστικιστική κατάσταση ( Χαλ ). Τρεις συγκεκριμένες προϋποθέσεις είναι απαραίτητες : φόβος ή κάθαρση, αγάπη ή θυσία και γνώση.

Στα πλαίσια και της πρώτης μονοθεϊστικής Θρησκείας, του Ιουδαϊσμού έχει εμφανισθεί σχετικά αργά τον 18οαι. στους Ανατολικούς ευρωπαίους Εβραίους ( Ashkenasim ) μία μυστικιστική σέκτα, o Χασιδισμός ως αντίδραση των θεοσεβών ( Chassidim ) Εβραίων στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (15). Η Ενωσις με τον Θεό επί τη βάσει της αντίληψης αυτής της μυστικιστικής σέκτας εμπεριέχει στοιχεία του πολυθεϊσμού.

Ο ευρωπαϊκός ορθολογισμός (ius rationis ) ως το αποκορύφωμα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού έχει παραγκωνίσει μαζί με την θρησκεία και τον Μ.
Και όμως : Ισως να είναι έκπληξη, που ακόμη και στην νεώτερη εποχή σημειώνονται σε μερικούς φιλόσοφους μυστικιστικές τάσεις αλλά μάλλον αντιδραστικού χαρακτήρα (π.χ. Jaspers,“Lehre vom “Umgreifenden“ και Heidegger „Weltfrömmigkeit,“ επιρροή επί του Χ.Γ.;).

Συμπεράσματα :

α ) Πολλές θρησκείες και ιδιαιτέρως και οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες γνωρίζουν τον μυστικισμό.
β ) Ο μυστικισμός αντιτίθεται στο μονοπώλιο ερμηνείας των ιερών κειμένων εκ μέρους του εκάστοτε ιερατικού κατεστημένου.
γ ) Το κατεστημένο τιμωρεί συχνά σκληρά τους μυστικιστές ως αιρετικούς.
δ ) Σημειώνονται από κοινωνική και πολιτική άποψη δύο κύριες κατευθύνσεις του Μ., μία αντιδραστική και μία προοδευτική.
ε) Διαπιστώνουμε όλως αντικειμενικά στα κείμενα του κ. Χ.Γ. τάσεις ενός συνδιασμού πλατωνικής σκέψης , μυστικισμού, ίσως και πανθεϊσμού. Πάντως αυτός δεν έχει πολύ σχεση με την επίσημη ορθόδοξη Εκκλησία.
Κανονικά θα έπρεπε να συμβάλλει στο παρελθόν με τις γνώσεις και το κύρος του στην ανανέωση της ορθόδοξης θεολογίας. Δυστυχώς δεν έχει να αναδείξει
επί αυτού του πεδίου ουσιώδεις επιτυχίες. Ο Μεσαίωνας επικρατεί ακόμη στην ορθόδοξη Εκκλησία και στην Θεολογίας της.

Πηγές

1.Ιδέ J.Mittelstraß et alt. ( Edit. ), Enzyklopädie, Philosophie und Wissenschaftstheorie,vier Bände, Band 4, ISBN 3-476-02012-6, Stuttgart/Weimar 2004, S.719/720.
2. G. Wehr, Europäische Mystik, ISBN 3-926642-54-8, Wiesbaden , S. 8-14,17-26
3. Ιδέ J.Mittelstraß et alt. ibid., Band 2, S.947-949.
4.Ιδέ M. Eliade, Geschichte der religiösen Ideen ( Orig. Histoire des croyances et idees religieuses, Paris 12978, 1992), ISBN 3-451-05274-1, Band 2, Breisgau 2002, S. 245-256.
5. Iδέ εκτενέστατα P.Fiebag /E.Gruber/ R. Holbe, Mysterien des Altertums, ISBN-3-426-66469-0, Gütersloh/München 2002, S.145, 147, 153, 157.
6. Ιδέ Kabbala ,Eine Textauswahl, hrsg. von H. Werner, ISBN 3-899836-349-X, Köln 2002.
7. M. Klaus/M. Buhr (Edit.), Philosophisches Wörterbuch, Band 2, Leipzig, 1969, S. 752-754.
8. Ιδέ εκτενέστατα Η.- N. Wöhler, Geschichte der mittelalterlichen Philosophie, Lehrbuch ( Εγχειρίδιο ), ISBN 3-326-00464-8, Berlin, 1990, Seite 13-15.
9. Ιδέ id., S. 169-175.
10. Ιδέ H.-N, Wöhler, ibid., S.173/174.
11.Ιδέ Ian Buruma / Avishai Margalit, Okzidentalismus, Der Westen in den Augen seiner Feinde ( Orig. : Occidentalism. The West in the Eyes of ist
Enemies, New York,, 2004), ISBN 3-446-20614-0, München / Wien 2005, pp.79-85
12. Ernst Troeltsch , Aufsätze zur Geistesgeschichte und Religionssoziologie, ISBN 3-511-06214-4.
13. Ιδε Yves Thoraval, Lexikon der islamischen
Kultur ( Orig. Dictionnaire de civilisation musulmane, Paris, 1995) , ISBN 13 : 978.3.937872.05.6, pp. 333-336).
14. Ιδέ id., p. 96).
15. Iδέ J. Maier, Judentum von A-Z, Glauben, Geschichte, Kultur, ISBN 978.3.86756.011.5, Erfstadt, 2001, S.91-94.

Καθημερινή (28.12.2013 ) και επεξεργασμένο ( 11.12.1016 )

———————————————————–

O Πυθαγόρας έμαθε και παρέλαβε το Μυστικισμό στην Αίγυπτο.

Η επιστήμη έχει απελευθερωθεί από την θρησκεία και το μυστικισμό της ήδη τον 6ο αι. π.Χ. στην Ιωνία, όπου δίδασκαν οι πρώτοι φιλόσοφοι της Ευρώπης που ήταν ΥΛΙΣΤΕΣ. Αυτοί έθεσαν την βάση της επιστημονικής σκέψης.
Αλλά τελικά έχει η επιστήμη απελευθερωθεί από την θρησκεία και τον άκρατο μυστικισμό της μέσω του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.
Καθημερινή ( 14.5.17)
——————————————————————————–Ινδι
Τα κάτωθι κείμενα είναι παρμένα από αλλού. Τα έχω μόνον εδώ αποθηκεύσει.

“Ινδικός Μυστικισμός

Κλασσική χώρα του μυστικισμού είναι οι Ινδίες. Ιδίως η φιλοσοφία της Βιντάντα παρέχει σε εμάς καταρτισμένο και συστηματοποιημένο μυστικισμό. Οι Βραχμάνες ανάγουν το πλήθος των θεών σε μια ενιαία και μοναδική αρχή, την οποία καλούν Βραχμάν ή Ατμάν. Το Βραχμάν τούτο ως κάτι πνευματικό και άμα απρόσωπο, «βλέπει χωρίς οφθαλμούς, ακούει άνευ ώτων, δεν ομιλεί δια λέξεων, δεν νοεί δι’ ιδεών». Είναι η ζωή, η πνοή του σύμπαντος, εξ ης τα πάντα απορρέουν και εις την οποία επιστρέφουν τα πάντα, η μόνη άφθαρτος ουσία, η οποία παραμένει αναλλοίωτος στην διηνεκεί ροή. Του Βραχμάν απορροή είναι και ο άνθρωπος- κατ’ ακολουθία η πνοή αυτή του σύμπαντος ζει και εντός αυτού είναι σπινθήρ εκπηδήσας εκ της θείας πυράς, σταγόνα εκ του ωκεανού της θεότητας. Καθήκον μοναδικό έχει να επιστρέψει πίσω στην θεία πηγή, να αφανίσει εαυτό εντός του απείρου φωτός. Η ένωση αυτή μετά του Βραχμάν ή ο αφανισμός αυτός της ιδίας προσωπικότητας σε αυτώ είναι η μόνη οδός προς την απολύτρωση από του πόνου της υπάρξεως. Η κατάσταση αυτή της αποσβέσεως, το Νιρβάνα, κατορθώνεται δια της Γιόγκα, της ασκήσεως, η οποία αποτελείται εκ σειράς συστηματικώς διαρθρωμένων ασκήσεων, των οποίων αποτέλεσμα η συγκέντρωση. Έτσι το Εγώ του ασκητή ευρίσκει την ανάπαυσή του εν τω απείρω Εγώ (Ατμάν).
Δυτικός χριστιανικός μυστικισμός
Τη δυτική Χριστιανοσύνη επηρέασε προπαντός ο Αυγουστίνος (354-430), ο οποίος μίλησε για τη θεία εικόνα κυρίως με ψυχολογικούς όρους, αρχίζοντας από τη σχέση Δημιουργού -δημιουργήματος, την οποία η θεία έλξη και η ανταπόκριση του ανθρώπου σ’ αυτήν μεταμορφώνει σε ταυτότητα. Αργότερα ο Johannes Scotus Eriugena (810-877), υιοθετώντας τη νεοπλατωνική φιλοσοφία και μεταφράζοντας τα συγγράματα που φέρουν το όνομα του Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έδωσε νέους χυμούς στον πρώιμο μεσαιωνικό μυστικισμό. Οι μυστικοί της Δύσεως παραμέρισαν τον μυστικισμό της εικόνας και στράφηκαν περισσότερο σ’ έναν ιδιωτικό και συναισθηματικό μυστικισμό, διαμορφώνοντας με τον τρόπο αυτό τον ερωτικό χριστιανικό μυστικισμό.
Από τους διαπρεπέστερους υμνητές του πνευματικού ερωτά υπήρξε ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ (1090-1153). Η αγάπη του ήταν χριστοκεντρική, ενατενίζουσα τον εσταυρωμένο Χριστό. τον 13ο αι. αναπτύχθηκε μιά νέα αντίληψη της σημασίας της σαρκώσεως του Λόγου και της σπουδαιότητας που έχει μετά από αυτήν όλη η δημιουργία. Έκτοτε η παρουσία του Θεού αναζητείται περισσότερο μέσα στη δημιουργία παρά έξω από αυτήν.
Ο Φραγκίσκος της Ασίζης (1182-1226) δίδαξε τους συγχρόνους του να αντιμετωπίζουν τη φύση με σεβασμό και αγάπη, καθώς επίσης τον άρρωστο και τον φτωχό άνθρωπο. Η ζωηρή συνείδηση της μοναδικής σημασίας που έχει το γεγονός ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος χάρισε στον χριστιανικό ερωτικό μυστικισμό ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο και ενδιαφέρον για το κοινωνικό γίγνεσθαι. Πολλοί δυτικοί μυστικοί, όπως η Αικατερίνα της Σιέννας (1347-1380) και ο Ιγνάτιος Λογιόλα (1491-1556), έζησαν δραστήριο βίο και επηρέασαν ευρύτερα την κοινωνία.
Ο μεσαιωνικός μυστικισμός έφθασε σε μεγάλα ύψη με τον Έκαρτ (Johannes Eckhart, 1260-1327), που θεωρείται ο σημαντικότερος μυστικός θεολόγος της Δύσεως. Συνύφανε αυγουστίνειες και ελληνικές θεωρίες με μιά τολμηρή αποφατική θεολογία και δημιούργησε ένα επιβλητικό σύστημα, με κέντρο της θεολογικής του οντολογίας την εικόνα, οδηγώντας τον μυστικισμό της εικόνας στα απώτατα όρια. Ο άνθρωπος καλείται να αποκτήσει συνείδηση του θείου στοιχείου που υπάρχει μέσα του. Η νέα γέννηση του Χριστού στα μύχια της ψυχής αποτελεί τον σκοπό της ιστορίας της σωτηρίας. Ο Έκαρτ επιμένει ότι η μυστική ένωση δεν αποτελεί προνόμιο ορισμένων, αλλά βασική κλήση και τελικό σκοπό της ανθρωπότητας. Για να επιτύχει όμως αυτό ο άνθρωπος, δεν φθάνει μιά διανοητική διαδικασία• απαιτείται απόσυρση από τα εγκόσμια και απάρνησή τους. Τις ιδέες αυτές απλοποίησε ο J. Tauler (;1300-1361), κηρύττοντας έναν προσωπικό, βιωματικό Χριστιανισμό. Αργότερα ο Ολλανδός Jan van Ruysbroek (1293-1381) συμπεριέλαβε στον μυστικισμό της εικόνας ένα μυστικισμό της κτίσεως.
Από τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του ερωτικού μυστικισμού της Δύσεως υπήρξαν οι Ισπανοί, Θηρεσία της Άβιλλας (1515-1582) και Ιωάννης του Σταυρού (1542-1591). Ο τελευταίος, που υπήρξε και πνευματικός της Θηρεσίας, περιέγραψε την πνευματική ζωή ως αυξάνουσα κάθαρση – μιά πορεία που αρχίζει με τη νύκτα των αισθήσεων, προχωρεί στη νόηση και καταλήγει στον γνόφο της ενώσεως με τον Θεό. Άλλοι μυστικοί αποκάλεσαν τη δεύτερη και τρίτη φάση, φωτισμό και ένωση αντίστοιχα. η Θηρεσία αναφέρθηκε στη μυστική αγαπητική ένωση ως «γάμο» και περιέγραψε τέσσερις βαθμίδες που οδηγούν στον Θεό: Αυτοσυγκέντρωση, συνδυασμένη με προσευχή. Προσευχή της ησυχίας. Συνενωτική προσευχή, στην οποία βούληση και νους βρίσκονται ενωμένα με τον Θεό. Εκστατική ένωση (unio mystica). Οι διδασκαλίες αυτές επηρέασαν ευρύτερα τον ρομαντικό μυστικισμό των νεοτέρων χρόνων και καλλιέργησαν μιά μυστική διάθεση στοχαστικής, συναισθηματικής και εκστατικής προσευχής.
Μυστικά ρεύματα διαχύθηκαν και στον χώρο των προτεσταντικών κοινοτήτων, που διαμορφώθηκαν από τη μεταρρύθμιση. Το πρώτο εκπροσωπούν ο V. Weigel (1533-1588), που συνέθεσε παραδοσιακές ιδέες από τον Γνωστικισμό και τον Παράκελσο, σ’ ένα απαρτισμένο σύστημα. Το δεύτερο ρεύμα πήγασε από τον J. Bohme (1575-1624), το οποίο, στην αρχή μεν συνάντησε σοβαρές αντιδράσεις, αργότερα όμως επηρέασε τη γερμανική πνευματικότητα, όταν αναπτύχθηκε ο μυστικοπαθής ευσεβισμός. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο διακεκριμένος μυστικός υπήρξε ο G. Fox (1624-1691), ιδρυτής των Κουάκερων. Με την ανάπτυξη του γερμανικού ιδεαλισμού και με τον F. Schleiermacher ο μυστικισμός προσείλκυσε το ενδιαφέρον της θεολογίας. Αργότερα ο R. Otto επισήμανε τη βαθιά σχέση του μυστικού βιώματος με την ουσία της θρησκείας.
Βασικά θέματα του βυζαντινού μυστικισμού
Οι όροι-κλειδιά, γύρω από τους οποίους περιστρέφονται τα βυζαντινά μυστικά κείμενα, είναι: «γνώσις», «ησυχία», «νήψις», «προσευχή», «απάθεια», «κάθαρσις του νοός», «άσκησις», «πράξις», «θεωρία», «έκστασις», «έλλαμψις», «μνήμη Θεού»,«θεατού Θεού»,«θείο φως», «μέθεξις», «θείος έρως», «θέωσις». Την ιδιοτυπία του μυστικού βιώματος εκφράζουν επίσης οι αντινομικοί συνδυασμοί που αγκαλιάζουν διαλεκτικά τη χριστιανική εμπειρία: «λαμπρός γνόφος», «ευφρόσυνο πένθος», «νηφαλία μέθη» κ.α. Ενώ όμως την προσοχή πολλών μελετητών ελκύει η ιδιοτυπία ορισμένων από τους ανωτέρω όρους της Ορθόδοξης μυστικής θεολογίας, εντούτοις δεν πρέπει να παραθεωρείται ότι από τις περισσότερο επαναλαμβανόμενες έννοιες στους Ορθόδοξους μυστικούς είναι οι όροι: «Θεός»,«Ιησούς», «Χριστός», «Πνεύμα», «Αγία Τριάς», «χάρις», «εντολαί», «Σταυρός», «Ανάστασις», «αγάπη».
Τα τυπικότερα στοιχεία του βυζαντινού μυστικισμού είναι:
α) Η ήρεμη έκσταση, στην οποία συμβάλλει η αδιάλειπτη νοερά προσευχή και ο νους με τη συμμετοχή των αρετών. Ο βυζαντινός μυστικισμός δεν γνωρίζει τους τύπους εκείνους εκστάσεως που συναντούμε σε άλλα θρησκεύματα (Σαμανισμό, αφρικανική πνευματοληψία, διονυσιακή έκσταση, δερβίσηδες κ.λπ.), η οποία σχετίζεται με τεχνικές ψυχοσωματικών διεγέρσεων, χορούς, ναρκωτικά κ.λπ. Ούτε ακόμη ταυτίζεται με την έκσταση των μυστηριακών θρησκειών ή τη φιλοσοφική λεγόμενη έκσταση των πλατωνικών και νεοπλατωνικών, με την έξοδο δηλαδή του νου από το σώμα, από τον χρόνο, για να λειτουργήσει δήθεν καθαρά.
β) Γνώση – αγνωσία. Όσο περισσότερο γνωρίζει ο άνθρωπος τον Θεό, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί το ακατάληπτο της ουσίας Του. Συχνότατες είναι οι αποφατικές διατυπώσεις, όπως «υπερούσιος αοριστία» (Διονύσιος Αεροπαγίτης), «υπερ-άρρητος», «υπεράγνωστος» (Μάξιμος).
γ) Έλλαμψη και θέρμη. η πολυδιάστατη εμπειρία του φωτός έχει άμεσες χριστολογικές, πνευματολογικές και εσχατολογικές συναρτήσεις. Η μυστική θεωρία προεκτείνεται σε θέα εσχατολογική, έξοδο από την Ιστορία προς το αιώνιο φως της Δευτέρας Παρουσίας. Παρά τη συχνότητα όμως και τη σημασία του φωτός, ποτέ δεν δόθηκε το βάρος σε εξωτερικά φαινόμενα. Αυτά θεωρήθηκαν μόνο μιά πλευρά της θέας του Θεού. ο ουσιαστικός σκοπός παρέμεινε η συνάντηση του προσώπου του Χριστού.
δ) «Θείος έρως». Ενώ η λέξη «έρως» επανέρχεται στα κείμενα των βυζαντινών μυστικών, οι ερωτικές περιγραφές είναι λιτές και διαφοροποιούνται σαφώς από ανάλογες σελίδες του μουσουλμανικού ή του ινδουιστικού μυστικισμού. Ακόμα και σε σχέση με τους δυτικούς μυστικούς, οι όποιοι συχνά χρησιμοποιούν ρομαντικές και ρεαλιστικές περιγραφές, οι Βυζαντινοί διαφέρουν όταν μιλούν για τον έρωτα του Θεού – όπως οι αποπνευματοποιημένες βυζαντινές εικόνες από τα δυτικοχριστιανικά αγάλματα. «Ο θείος έρως», «ο μακάριος έρως», δεν νοείται σαν μιά συναισθηματική διέγερση. Δένεται άμεσα με την αγάπη στην καθολική της μορφή, στην οποία δίνεται σταθερά το πρωτείο.
ε) Μία διαλεκτική τάση μεταξύ «έχειν» και «μη έχειν», μεταξύ στάσεως και συνεχούς κινήσεως, συνεχούς επεκτάσεως σε νέες εμπειρίες «από δόξης εις δόξαν», δεσπόζει στον βυζαντινό μυστικισμό. Η ανέλιξη αυτή συνδυάζεται με βαθιά ταπείνωση, ευγνώμονη εξάρτηση από τη θεία χάρη και ανοικτή συνείδηση στην ιστορική, εσχατολογική προοπτική.
στ) «Θέωσις». Οι βυζαντινοί θεολόγοι, στηριγμένοι βιωματικά στη θεολογία της σαρκώσεως, οδηγούνται σταθερά σε μιά θεολογία της θεώσεως. Ο αγ. Μάξιμος, ο όποιος ιδιαίτερα επιμένει σ’ αυτήν τη διδασκαλία, τονίζει ότι το δράμα του Θεού στον γνόφο είναι ήδη μετοχή στον Θεό. στη θέωση τελικά οδηγεί η μετοχή και η μέθεξη των ενεργειών του Θεού. Γινόμαστε «θεοί κατά χάριν», θεοί, «άνευ της κατ’ ουσίαν ταυτότητος». Πρόκειται για ένα τολμηρό δράμα, γεμάτο εμπιστοσύνη στη δύναμη της θείας χάριτος, πίστη στην οντολογική αλλοίωση που συντελείται στον κόσμο με τη σάρκωση του Χριστού και τη συνεχή δράση του Αγίου Πνεύματος, πλημμυρισμένο από ανεκλάλητη αισιοδοξία για τον τελικό σκοπό του ανθρώπου.
(Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του Ορθόδοξου μυστικισμού βλ. κατωτέρω: Γιόγκα και Ορθόδοξος Ησυχασμός.)
Γενικά, ο Ορθόδοξος μυστικισμός παρουσιάζει ήρεμη νηφαλιότητα και ανάταση, σε ριζική αντίθεση προς μυστικίζουσες θεοσοφικές ή απόκρυφες θεωρίες και ψυχοσωματικές τεχνικές. Όλα είναι δώρα της χάριτος του Θεού. Εκείνο που κυρίως καταθέτει ο άνθρωπος είναι η προαίρεση, το μόνο ουσιαστικό που έχει δικό του. Ιδιαίτερα εξωτερικά φαινόμενα -όπως τα στίγματα, που είναι τόσο συχνά στους μυστικούς της Δύσεως- δεν αναφέρονται στους μυστικούς της Ανατολής. Πολλοί από τους τελευταίους προειδοποιούν ιδιαίτερα για τον κίνδυνο των σωματικών οραμάτων ή φαντασιώσεων. Διότι και τα δύο καταστρέφουν την ενότητα του ανθρώπου, την οποία ο Χριστός ήρθε να αναστηλώσει.
* Ρωσικός μυστικισμός. Στην Ορθόδοξη Ρωσία αναπτύχθηκαν δύο ρεύματα μυστικισμού. Το ένα υπήρξε άμεση συνέχεια της βυζαντινής και γενικά της Ορθόδοξης παραδόσεως. Τροφοδοτήθηκε σταθερά από τη λειτουργική ζωή και τις μεταφράσεις βυζαντινών μυστικών, όπως της Φιλοκαλίας, που κυκλοφόρησε αρχικά στη σλάβονική και αργότερα (1894) στη ρωσική γλώσσα. Ασκητικές μορφές, όπως ο Παΐσιος Βελιτσκόβσκυ (1-1794), ο Σεραφείμ του Σάρωφ (1754-1833) και πολλοί άλλοι είχαν στη ζωή τους ζωηρά μυστικά βιώματα.
Το άλλο ρεύμα προήλθε από μεταφράσεις διαφόρων γνωστών και αγνώστων μυστικών συγγραφέων της δυτικής Χριστιανοσύνης, συνήθως ευσεβιστικών τάσεων, και παρουσίασε επικίνδυνες εξάρσεις και αιρετικές αποκλίσεις. Χαρακτηριστικές μορφές στη δεύτερη αυτή τάση υπήρξαν οι: Γρ. Σ. Σκοβορόντα (1722-1794), Ν.Ι. Νοβικώφ και Α.Φ. Λά-μπσιν. Τον 19ο αι. εμφανίσθηκαν στη Ρωσία διάφορες μυστικοπαθείς ομάδες, με πρωταγωνιστές την Ταταρίνοβα, τον Α .Π. Ντουμποβίσκυ, τον Κοτέλνικωφ (του οποίου οι οπαδοί ονομάσθηκαν «οχήματα του Πνεύματος» -«ντουχονόστσι»), οι όποιες προκάλεσαν την αντίδραση της Εκκλησίας.
Σημαντικότερος εκπρόσωπος του ρωσικού μυστικισμού υπήρξε ο Βλ. Σολοβιώφ (1853-1900). Με σαφείς επιδράσεις από τον Νεοπλατωνισμό και τους μυστικούς της χριστιανικής Δύσης, όπως τους Eriugena, Bohme κ.α., ο Σολοβιώφ, έχοντας ο ίδιος έντονες προσωπικές μυστικές εμπειρίες, ανέπτυξε τις απόψεις του για τη μυστική πίστη, την «πανενότητα» του Θεού με το κοσμικό και ιστορικό σύμπαν κ.λπ. Αρχικά σλαβόφιλος, δέχθηκε 4 χρόνια πριν πεθάνει τη ρωμαιοκαθολική ομολογία. Κάπως πιο κοντά στην Ορθόδοξη παράδοση, ο θεολόγος και φιλόσοφος Α.Σ. Χομιάκωφ (1804-1860) πλούτισε τον ρωσικό μυστικό στοχασμό. Ξεκινώντας από τη μυστική εμπειρία της Εκκλησίας και στρεφόμενος γύρω από αυτήν, ανέπτυξε ένα μυστικισμό της ολοκληρώσεως και συναδελφότητας, που κέντρο του έχει το Πνεύμα του Χρίστου. Το έργο του άσκησε μεγάλη επίδραση στη μετέπειτα ρωσική θεολογική σκέψη.
Βασικά θέματα του βυζαντινού μυστικισμού
Οι όροι-κλειδιά, γύρω από τους οποίους περιστρέφονται τα βυζαντινά μυστικά κείμενα, είναι: «γνώσις», «ησυχία», «νήψις», «προσευχή», «απάθεια», «κάθαρσις του νοός», «άσκησις», «πράξις», «θεωρία», «έκστασις», «έλλαμψις», «μνήμη Θεού»,«θεατού Θεού»,«θείο φως», «μέθεξις», «θείος έρως», «θέωσις». Την ιδιοτυπία του μυστικού βιώματος εκφράζουν επίσης οι αντινομικοί συνδυασμοί που αγκαλιάζουν διαλεκτικά τη χριστιανική εμπειρία: «λαμπρός γνόφος», «ευφρόσυνο πένθος», «νηφαλία μέθη» κ.α. Ενώ όμως την προσοχή πολλών μελετητών ελκύει η ιδιοτυπία ορισμένων από τους ανωτέρω όρους της Ορθόδοξης μυστικής θεολογίας, εντούτοις δεν πρέπει να παραθεωρείται ότι από τις περισσότερο επαναλαμβανόμενες έννοιες στους Ορθόδοξους μυστικούς είναι οι όροι: «Θεός»,«Ιησούς», «Χριστός», «Πνεύμα», «Αγία Τριάς», «χάρις», «εντολαί», «Σταυρός», «Ανάστασις», «αγάπη».
Τα τυπικότερα στοιχεία του βυζαντινού μυστικισμού είναι:
α) Η ήρεμη έκσταση, στην οποία συμβάλλει η αδιάλειπτη νοερά προσευχή και ο νους με τη συμμετοχή των αρετών. Ο βυζαντινός μυστικισμός δεν γνωρίζει τους τύπους εκείνους εκστάσεως που συναντούμε σε άλλα θρησκεύματα (Σαμανισμό, αφρικανική πνευματοληψία, διονυσιακή έκσταση, δερβίσηδες κ.λπ.), η οποία σχετίζεται με τεχνικές ψυχοσωματικών διεγέρσεων, χορούς, ναρκωτικά κ.λπ. Ούτε ακόμη ταυτίζεται με την έκσταση των μυστηριακών θρησκειών ή τη φιλοσοφική λεγόμενη έκσταση των πλατωνικών και νεοπλατωνικών, με την έξοδο δηλαδή του νου από το σώμα, από τον χρόνο, για να λειτουργήσει δήθεν καθαρά.
β) Γνώση – αγνωσία. Όσο περισσότερο γνωρίζει ο άνθρωπος τον Θεό, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί το ακατάληπτο της ουσίας Του. Συχνότατες είναι οι αποφατικές διατυπώσεις, όπως «υπερούσιος αοριστία» (Διονύσιος Αεροπαγίτης), «υπερ-άρρητος», «υπεράγνωστος» (Μάξιμος).
γ) Έλλαμψη και θέρμη. η πολυδιάστατη εμπειρία του φωτός έχει άμεσες χριστολογικές, πνευματολογικές και εσχατολογικές συναρτήσεις. Η μυστική θεωρία προεκτείνεται σε θέα εσχατολογική, έξοδο από την Ιστορία προς το αιώνιο φως της Δευτέρας Παρουσίας. Παρά τη συχνότητα όμως και τη σημασία του φωτός, ποτέ δεν δόθηκε το βάρος σε εξωτερικά φαινόμενα. Αυτά θεωρήθηκαν μόνο μιά πλευρά της θέας του Θεού. ο ουσιαστικός σκοπός παρέμεινε η συνάντηση του προσώπου του Χριστού.
δ) «Θείος έρως». Ενώ η λέξη «έρως» επανέρχεται στα κείμενα των βυζαντινών μυστικών, οι ερωτικές περιγραφές είναι λιτές και διαφοροποιούνται σαφώς από ανάλογες σελίδες του μουσουλμανικού ή του ινδουιστικού μυστικισμού. Ακόμα και σε σχέση με τους δυτικούς μυστικούς, οι όποιοι συχνά χρησιμοποιούν ρομαντικές και ρεαλιστικές περιγραφές, οι Βυζαντινοί διαφέρουν όταν μιλούν για τον έρωτα του Θεού – όπως οι αποπνευματοποιημένες βυζαντινές εικόνες από τα δυτικοχριστιανικά αγάλματα. «Ο θείος έρως», «ο μακάριος έρως», δεν νοείται σαν μιά συναισθηματική διέγερση. Δένεται άμεσα με την αγάπη στην καθολική της μορφή, στην οποία δίνεται σταθερά το πρωτείο.
ε) Μία διαλεκτική τάση μεταξύ «έχειν» και «μη έχειν», μεταξύ στάσεως και συνεχούς κινήσεως, συνεχούς επεκτάσεως σε νέες εμπειρίες «από δόξης εις δόξαν», δεσπόζει στον βυζαντινό μυστικισμό. Η ανέλιξη αυτή συνδυάζεται με βαθιά ταπείνωση, ευγνώμονη εξάρτηση από τη θεία χάρη και ανοικτή συνείδηση στην ιστορική, εσχατολογική προοπτική.
στ) «Θέωσις». Οι βυζαντινοί θεολόγοι, στηριγμένοι βιωματικά στη θεολογία της σαρκώσεως, οδηγούνται σταθερά σε μιά θεολογία της θεώσεως. Ο αγ. Μάξιμος, ο όποιος ιδιαίτερα επιμένει σ’ αυτήν τη διδασκαλία, τονίζει ότι το δράμα του Θεού στον γνόφο είναι ήδη μετοχή στον Θεό. στη θέωση τελικά οδηγεί η μετοχή και η μέθεξη των ενεργειών του Θεού. Γινόμαστε «θεοί κατά χάριν», θεοί, «άνευ της κατ’ ουσίαν ταυτότητος». Πρόκειται για ένα τολμηρό δράμα, γεμάτο εμπιστοσύνη στη δύναμη της θείας χάριτος, πίστη στην οντολογική αλλοίωση που συντελείται στον κόσμο με τη σάρκωση του Χριστού και τη συνεχή δράση του Αγίου Πνεύματος, πλημμυρισμένο από ανεκλάλητη αισιοδοξία για τον τελικό σκοπό του ανθρώπου.
(Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του Ορθόδοξου μυστικισμού βλ. κατωτέρω: Γιόγκα και Ορθόδοξος Ησυχασμός.)
Γενικά, ο Ορθόδοξος μυστικισμός παρουσιάζει ήρεμη νηφαλιότητα και ανάταση, σε ριζική αντίθεση προς μυστικίζουσες θεοσοφικές ή απόκρυφες θεωρίες και ψυχοσωματικές τεχνικές. Όλα είναι δώρα της χάριτος του Θεού. Εκείνο που κυρίως καταθέτει ο άνθρωπος είναι η προαίρεση, το μόνο ουσιαστικό που έχει δικό του. Ιδιαίτερα εξωτερικά φαινόμενα -όπως τα στίγματα, που είναι τόσο συχνά στους μυστικούς της Δύσεως- δεν αναφέρονται στους μυστικούς της Ανατολής. Πολλοί από τους τελευταίους προειδοποιούν ιδιαίτερα για τον κίνδυνο των σωματικών οραμάτων ή φαντασιώσεων. Διότι και τα δύο καταστρέφουν την ενότητα του ανθρώπου, την οποία ο Χριστός ήρθε να αναστηλώσει.
* Ρωσικός μυστικισμός. Στην Ορθόδοξη Ρωσία αναπτύχθηκαν δύο ρεύματα μυστικισμού. Το ένα υπήρξε άμεση συνέχεια της βυζαντινής και γενικά της Ορθόδοξης παραδόσεως. Τροφοδοτήθηκε σταθερά από τη λειτουργική ζωή και τις μεταφράσεις βυζαντινών μυστικών, όπως της Φιλοκαλίας, που κυκλοφόρησε αρχικά στη σλάβονική και αργότερα (1894) στη ρωσική γλώσσα. Ασκητικές μορφές, όπως ο Παΐσιος Βελιτσκόβσκυ (1-1794), ο Σεραφείμ του Σάρωφ (1754-1833) και πολλοί άλλοι είχαν στη ζωή τους ζωηρά μυστικά βιώματα.
Το άλλο ρεύμα προήλθε από μεταφράσεις διαφόρων γνωστών και αγνώστων μυστικών συγγραφέων της δυτικής Χριστιανοσύνης, συνήθως ευσεβιστικών τάσεων, και παρουσίασε επικίνδυνες εξάρσεις και αιρετικές αποκλίσεις. Χαρακτηριστικές μορφές στη δεύτερη αυτή τάση υπήρξαν οι: Γρ. Σ. Σκοβορόντα (1722-1794), Ν.Ι. Νοβικώφ και Α.Φ. Λά-μπσιν. Τον 19ο αι. εμφανίσθηκαν στη Ρωσία διάφορες μυστικοπαθείς ομάδες, με πρωταγωνιστές την Ταταρίνοβα, τον Α .Π. Ντουμποβίσκυ, τον Κοτέλνικωφ (του οποίου οι οπαδοί ονομάσθηκαν «οχήματα του Πνεύματος» -«ντουχονόστσι»), οι όποιες προκάλεσαν την αντίδραση της Εκκλησίας.
Σημαντικότερος εκπρόσωπος του ρωσικού μυστικισμού υπήρξε ο Βλ. Σολοβιώφ (1853-1900). Με σαφείς επιδράσεις από τον Νεοπλατωνισμό και τους μυστικούς της χριστιανικής Δύσης, όπως τους Eriugena, Bohme κ.α., ο Σολοβιώφ, έχοντας ο ίδιος έντονες προσωπικές μυστικές εμπειρίες, ανέπτυξε τις απόψεις του για τη μυστική πίστη, την «πανενότητα» του Θεού με το κοσμικό και ιστορικό σύμπαν κ.λπ. Αρχικά σλαβόφιλος, δέχθηκε 4 χρόνια πριν πεθάνει τη ρωμαιοκαθολική ομολογία. Κάπως πιο κοντά στην Ορθόδοξη παράδοση, ο θεολόγος και φιλόσοφος Α.Σ. Χομιάκωφ (1804-1860) πλούτισε τον ρωσικό μυστικό στοχασμό. Ξεκινώντας από τη μυστική εμπειρία της Εκκλησίας και στρεφόμενος γύρω από αυτήν, ανέπτυξε ένα μυστικισμό της ολοκληρώσεως και συναδελφότητας, που κέντρο του έχει το Πνεύμα του Χρίστου. Το έργο του άσκησε μεγάλη επίδραση στη μετέπειτα ρωσική θεολογική σκέψη.
Βασικά θέματα του βυζαντινού μυστικισμού
Οι όροι-κλειδιά, γύρω από τους οποίους περιστρέφονται τα βυζαντινά μυστικά κείμενα, είναι: «γνώσις», «ησυχία», «νήψις», «προσευχή», «απάθεια», «κάθαρσις του νοός», «άσκησις», «πράξις», «θεωρία», «έκστασις», «έλλαμψις», «μνήμη Θεού»,«θεατού Θεού»,«θείο φως», «μέθεξις», «θείος έρως», «θέωσις». Την ιδιοτυπία του μυστικού βιώματος εκφράζουν επίσης οι αντινομικοί συνδυασμοί που αγκαλιάζουν διαλεκτικά τη χριστιανική εμπειρία: «λαμπρός γνόφος», «ευφρόσυνο πένθος», «νηφαλία μέθη» κ.α. Ενώ όμως την προσοχή πολλών μελετητών ελκύει η ιδιοτυπία ορισμένων από τους ανωτέρω όρους της Ορθόδοξης μυστικής θεολογίας, εντούτοις δεν πρέπει να παραθεωρείται ότι από τις περισσότερο επαναλαμβανόμενες έννοιες στους Ορθόδοξους μυστικούς είναι οι όροι: «Θεός»,«Ιησούς», «Χριστός», «Πνεύμα», «Αγία Τριάς», «χάρις», «εντολαί», «Σταυρός», «Ανάστασις», «αγάπη».
Τα τυπικότερα στοιχεία του βυζαντινού μυστικισμού είναι:
α) Η ήρεμη έκσταση, στην οποία συμβάλλει η αδιάλειπτη νοερά προσευχή και ο νους με τη συμμετοχή των αρετών. Ο βυζαντινός μυστικισμός δεν γνωρίζει τους τύπους εκείνους εκστάσεως που συναντούμε σε άλλα θρησκεύματα (Σαμανισμό, αφρικανική πνευματοληψία, διονυσιακή έκσταση, δερβίσηδες κ.λπ.), η οποία σχετίζεται με τεχνικές ψυχοσωματικών διεγέρσεων, χορούς, ναρκωτικά κ.λπ. Ούτε ακόμη ταυτίζεται με την έκσταση των μυστηριακών θρησκειών ή τη φιλοσοφική λεγόμενη έκσταση των πλατωνικών και νεοπλατωνικών, με την έξοδο δηλαδή του νου από το σώμα, από τον χρόνο, για να λειτουργήσει δήθεν καθαρά.
β) Γνώση – αγνωσία. Όσο περισσότερο γνωρίζει ο άνθρωπος τον Θεό, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί το ακατάληπτο της ουσίας Του. Συχνότατες είναι οι αποφατικές διατυπώσεις, όπως «υπερούσιος αοριστία» (Διονύσιος Αεροπαγίτης), «υπερ-άρρητος», «υπεράγνωστος» (Μάξιμος).
γ) Έλλαμψη και θέρμη. η πολυδιάστατη εμπειρία του φωτός έχει άμεσες χριστολογικές, πνευματολογικές και εσχατολογικές συναρτήσεις. Η μυστική θεωρία προεκτείνεται σε θέα εσχατολογική, έξοδο από την Ιστορία προς το αιώνιο φως της Δευτέρας Παρουσίας. Παρά τη συχνότητα όμως και τη σημασία του φωτός, ποτέ δεν δόθηκε το βάρος σε εξωτερικά φαινόμενα. Αυτά θεωρήθηκαν μόνο μιά πλευρά της θέας του Θεού. ο ουσιαστικός σκοπός παρέμεινε η συνάντηση του προσώπου του Χριστού.
δ) «Θείος έρως». Ενώ η λέξη «έρως» επανέρχεται στα κείμενα των βυζαντινών μυστικών, οι ερωτικές περιγραφές είναι λιτές και διαφοροποιούνται σαφώς από ανάλογες σελίδες του μουσουλμανικού ή του ινδουιστικού μυστικισμού. Ακόμα και σε σχέση με τους δυτικούς μυστικούς, οι όποιοι συχνά χρησιμοποιούν ρομαντικές και ρεαλιστικές περιγραφές, οι Βυζαντινοί διαφέρουν όταν μιλούν για τον έρωτα του Θεού – όπως οι αποπνευματοποιημένες βυζαντινές εικόνες από τα δυτικοχριστιανικά αγάλματα. «Ο θείος έρως», «ο μακάριος έρως», δεν νοείται σαν μιά συναισθηματική διέγερση. Δένεται άμεσα με την αγάπη στην καθολική της μορφή, στην οποία δίνεται σταθερά το πρωτείο.
ε) Μία διαλεκτική τάση μεταξύ «έχειν» και «μη έχειν», μεταξύ στάσεως και συνεχούς κινήσεως, συνεχούς επεκτάσεως σε νέες εμπειρίες «από δόξης εις δόξαν», δεσπόζει στον βυζαντινό μυστικισμό. Η ανέλιξη αυτή συνδυάζεται με βαθιά ταπείνωση, ευγνώμονη εξάρτηση από τη θεία χάρη και ανοικτή συνείδηση στην ιστορική, εσχατολογική προοπτική.
στ) «Θέωσις». Οι βυζαντινοί θεολόγοι, στηριγμένοι βιωματικά στη θεολογία της σαρκώσεως, οδηγούνται σταθερά σε μιά θεολογία της θεώσεως. Ο αγ. Μάξιμος, ο όποιος ιδιαίτερα επιμένει σ’ αυτήν τη διδασκαλία, τονίζει ότι το δράμα του Θεού στον γνόφο είναι ήδη μετοχή στον Θεό. στη θέωση τελικά οδηγεί η μετοχή και η μέθεξη των ενεργειών του Θεού. Γινόμαστε «θεοί κατά χάριν», θεοί, «άνευ της κατ’ ουσίαν ταυτότητος». Πρόκειται για ένα τολμηρό δράμα, γεμάτο εμπιστοσύνη στη δύναμη της θείας χάριτος, πίστη στην οντολογική αλλοίωση που συντελείται στον κόσμο με τη σάρκωση του Χριστού και τη συνεχή δράση του Αγίου Πνεύματος, πλημμυρισμένο από ανεκλάλητη αισιοδοξία για τον τελικό σκοπό του ανθρώπου.
(Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του Ορθόδοξου μυστικισμού βλ. κατωτέρω: Γιόγκα και Ορθόδοξος Ησυχασμός.)
Γενικά, ο Ορθόδοξος μυστικισμός παρουσιάζει ήρεμη νηφαλιότητα και ανάταση, σε ριζική αντίθεση προς μυστικίζουσες θεοσοφικές ή απόκρυφες θεωρίες και ψυχοσωματικές τεχνικές. Όλα είναι δώρα της χάριτος του Θεού. Εκείνο που κυρίως καταθέτει ο άνθρωπος είναι η προαίρεση, το μόνο ουσιαστικό που έχει δικό του. Ιδιαίτερα εξωτερικά φαινόμενα -όπως τα στίγματα, που είναι τόσο συχνά στους μυστικούς της Δύσεως- δεν αναφέρονται στους μυστικούς της Ανατολής. Πολλοί από τους τελευταίους προειδοποιούν ιδιαίτερα για τον κίνδυνο των σωματικών οραμάτων ή φαντασιώσεων. Διότι και τα δύο καταστρέφουν την ενότητα του ανθρώπου, την οποία ο Χριστός ήρθε να αναστηλώσει.
* Ρωσικός μυστικισμός. Στην Ορθόδοξη Ρωσία αναπτύχθηκαν δύο ρεύματα μυστικισμού. Το ένα υπήρξε άμεση συνέχεια της βυζαντινής και γενικά της Ορθόδοξης παραδόσεως. Τροφοδοτήθηκε σταθερά από τη λειτουργική ζωή και τις μεταφράσεις βυζαντινών μυστικών, όπως της Φιλοκαλίας, που κυκλοφόρησε αρχικά στη σλάβονική και αργότερα (1894) στη ρωσική γλώσσα. Ασκητικές μορφές, όπως ο Παΐσιος Βελιτσκόβσκυ (1-1794), ο Σεραφείμ του Σάρωφ (1754-1833) και πολλοί άλλοι είχαν στη ζωή τους ζωηρά μυστικά βιώματα.
Το άλλο ρεύμα προήλθε από μεταφράσεις διαφόρων γνωστών και αγνώστων μυστικών συγγραφέων της δυτικής Χριστιανοσύνης, συνήθως ευσεβιστικών τάσεων, και παρουσίασε επικίνδυνες εξάρσεις και αιρετικές αποκλίσεις. Χαρακτηριστικές μορφές στη δεύτερη αυτή τάση υπήρξαν οι: Γρ. Σ. Σκοβορόντα (1722-1794), Ν.Ι. Νοβικώφ και Α.Φ. Λά-μπσιν. Τον 19ο αι. εμφανίσθηκαν στη Ρωσία διάφορες μυστικοπαθείς ομάδες, με πρωταγωνιστές την Ταταρίνοβα, τον Α .Π. Ντουμποβίσκυ, τον Κοτέλνικωφ (του οποίου οι οπαδοί ονομάσθηκαν «οχήματα του Πνεύματος» -«ντουχονόστσι»), οι όποιες προκάλεσαν την αντίδραση της Εκκλησίας.
Σημαντικότερος εκπρόσωπος του ρωσικού μυστικισμού υπήρξε ο Βλ. Σολοβιώφ (1853-1900). Με σαφείς επιδράσεις από τον Νεοπλατωνισμό και τους μυστικούς της χριστιανικής Δύσης, όπως τους Eriugena, Bohme κ.α., ο Σολοβιώφ, έχοντας ο ίδιος έντονες προσωπικές μυστικές εμπειρίες, ανέπτυξε τις απόψεις του για τη μυστική πίστη, την «πανενότητα» του Θεού με το κοσμικό και ιστορικό σύμπαν κ.λπ. Αρχικά σλαβόφιλος, δέχθηκε 4 χρόνια πριν πεθάνει τη ρωμαιοκαθολική ομολογία. Κάπως πιο κοντά στην Ορθόδοξη παράδοση, ο θεολόγος και φιλόσοφος Α.Σ. Χομιάκωφ (1804-1860) πλούτισε τον ρωσικό μυστικό στοχασμό. Ξεκινώντας από τη μυστική εμπειρία της Εκκλησίας και στρεφόμενος γύρω από αυτήν, ανέπτυξε ένα μυστικισμό της ολοκληρώσεως και συναδελφότητας, που κέντρο του έχει το Πνεύμα του Χρίστου. Το έργο του άσκησε μεγάλη επίδραση στη μετέπειτα ρωσική θεολογική σκέψη.

Κινεζικός Μυστικισμός
Στην Κίνα βλάστησε και αναπτύχθηκε ένα από τα πιο αρχαία μυστικά συστήματα. το θεωρητικό του υπόβαθρο βρίσκεται στα αρχαία φιλοσοφικά αξιώματα του Λάο-Τσέ και τα αποφθέγματα της ποιητικής δημιουργίας του Τσουάνγκ-Τσέ. Το βασικό ιερό βιβλίο του Ταόισμού Τάο-τε-Τσίνγκ (προφερόμενο Ντάου-ντα-Τσίνγκ),που αποδίδεται στον Λάο-Τσέ (6ος αι. π .Χ.), καθορίζει μιά γραμμή ασκητική με πολλές μυστικές τάσεις. Η ύψιστη πραγματικότητα, το Τάο, προσδιορίζεται με αντιφατικές φράσεις και αποφατική γλώσσα. Είναι αθέατο, ακατανόητο, άμορφο, τέλειο, αναλλοίωτο, απρόσωπο, πληροί τα πάντα, είναι πηγή των πάντων. Υπήρχε πριν από όλους τους αιώνες, πριν από τη γη και τον ουρανό. Είναι η πρώτη αρχή του σύμπαντος. Πρόκειται για μιά τάση μονιστική, που διαβλέπει απόλυτη ενότητα στο σύμπαν.
Η ταόιστική αντίληψη για τη δημιουργία είναι ότι από το Τάο προήλθε το Εν, δηλαδή η μεγάλη Μονάδα, και από αυτήν οι δύο πρώτες ουσίες, «γιάν» και «γίν », θετική και αρνητική, που αντιπροσωπεύουν και αγκαλιάζουν όλες τις μεγάλες αντινομίες: φως-σκιά, αρσενικό-θηλυκό κ.λπ. Τέλος, αυτές γέννησαν τον ουρανό, τη γη, τον άνθρωπο• από αυτές προήλθαν όλα τα δημιουργήματα. Το Τάο δεν είναι μόνο η απόλυτη πηγή κάθε υπάρξεως, αλλά συγχρόνως κρατάει σε αρμονία όλα τα φαινόμενα της φύσεως. Η ενέργεια του είναι αναγκαία και αυτόματη. Αποτελεί τον ύψιστο ανθρώπινο σκοπό. Ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώξει την αυτοεγκατάλειψή του στο Τάο. Βασικά, τα μέσα γι’ αυτή την εναρμόνιση είναι η ησυχία, η απάθεια, η επιστροφή στην πρωτόγονη απλότητα.
Η βασική θέση που προτείνει ο Ταοϊσμός (η περίφημη «γουό γουάι») θα μπορούσε να συνοψισθεί στην παρότρυνση «μην κάνεις τίποτε» ή «κάνε το καθετί μην κάνοντας τίποτε». Για να επιτύχει ο άνθρωπος τον συντονισμό με το Τάο και να βρίσκεται σε αρμονία με τα εξωτερικά πράγματα, η ταοϊστική παράδοση καθόρισε μιά μυστική διαδικασία, με πρώτη φάση την κάθαρση, δεύτερη τον φωτισμό -όταν η αρετή δεν χρειάζεται πλέον μιά συνειδητή προσπάθεια, αλλά γίνεται αυθόρμητα- και τρίτη, την εσωτερική ενότητα. Όλοι οι άνθρωποι δυνάμει μπορούν να προχωρήσουν προς το Τάο. Ο Ταοϊσμός κήρυξε την περιφρόνηση του πλούτου, των ηδονών, της συσσωρεύσεως γνώσεως και διαμόρφωσε μιά νοοτροπία διαμετρικά αντίθετη από την αντίστοιχη του κλασικού Κομφουκιανισμού.
Αργότερα, ο Ταοϊσμός εκφυλίστηκε σ’ ένα σύστημα μαγείας, αλχημείας, αποκρυφιστικής μυστικοπάθειας. Το έργο του Τάο-Λίνγκ (1ος ή 2ος αι. μ.Χ.) έδωσε στον Ταοϊσμό σαφέστερη εξωτερική οργάνωση• ιδρύθηκαν πολλά μοναστήρια, ανδρικά και γυναικεία, που παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τα βουδδιστικά, καθώς και ναοί, οι όποιοι στέγασαν ποικίλες εικόνες διαφόρων θεοτήτων. Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, ο κινεζικός μυστικισμός στις βασικές του πηγές εμφανίζει χαρακτηριστικές ομοιότητες με τον Νεοπλατωνισμό, με τον όποιο συμφωνεί τόσο στο θέμα της τελικής ενότητας, που είναι απρόσιτη στη γνώση και μπορεί να επιτευχθεί με διαίσθηση, ανάταση και έκσταση, όσο και στην άποψη ότι η απόλυτη Αρχή δεν μπορεί να ταυτισθεί με το όλο ή μέρος του υλικού σύμπαντος.”

Δυτικός Πολιτισμός, Προάσπιση , Defensio Culturae Europae,Εχθροί του Δυτικού Πολιτισμού Πυλώνες

Defensio Culturae Occidentalis (Προάσπιση του Δυτικού Πολιτισμού), Εχθροί του Δυτικού Πολιτισμού, Πυλώνες του Δυτικού Πολιτισμού

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί σε ό,τι αφορά την επιδίωξή μου μία ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ αντιπαράθεση με τις γνωστότατες αντιδυτικές και αντιευρωπαϊκές απόψεις του Θεολόγου κ.Χρήστου Γιανναρά.
Ετσι θα έχει κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης την ευκαιρία να συγκρίνει τις θέσεις του Χ.Γ. με τις τοποθετήσεις και τα «επιχειρήματα» των φανατικών εχθρών του Πολιτισμού της Δύσης ανά τον κόσμο και ιδιαιτέρως με το μίσος της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας και των θεολόγων της κατά της Δύσης.
Υπό Πούτιν έχει αναζωογονηθεί αυτή η άκρως εχθρική τοποθέτηση όχι μόνον εκ μέρους των ρώσων θεολόγων, αλλά και των φιλόσοφων. Ευκαιρείας δοθείσης ας υπενθυμίσουμε, ότι ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν εχθρός του πολιτισμού της Δύσης.

1.Ο όρος Πολιτισμός γενικά

Από γλωσσολογική άποψη προέρχεται η λέξη Πολιτισμός από τον πολίτη, συγκεκριμένα από τον κάτοικο της πόλης, όπου επικρατεί σε σύγκριση με την επαρχία ήδη από την αρχαιότητα ένας πιό εξελιγμένος και εκλεπτυσμένος τρόπος ζωής.

Το Ετυμολογικό Λεξικό του Γ.Μπαμπινιώτη ( Αθήνα 2010, σελ. 1132) αναφέρει δύο τσιτάτα, από τα οποία απορρέει το συμπέρασμα, ότι πρόκειται για καλούς τρόπους συμπεριφοράς ( Διογ.Λαέρτ. Βίοι φιλοσ. 4.39 : „το παν δή διέτριβεν εν τη Ακαδημεία τον πολιτισμόν
εκτοπίζων“ και Ιωάνν. Χρυσόστ. Ομιλ. 63.121 : „γέλως γέγονε τα ημέτερα και πολιτισμός και αστειότης“). Κατόπιν κάνει παραπομπή στον Αδαμάντιο Κοραή, ο οποίος έχει αποδώσει την γαλλική λέξη civilisation επαναφέροντας την ελληνιστική λέξη Πολιτισμός,
αλλά με την νέα σημασία ως εξής : „το σύνολο των πνευματικών και υλικών επιτευγμάτων του ανθρώπου „. Εν τούτοις, στο Λεξικό δεν γίνεται καμία σοβαρή προσπάθεια να δοθεί ένας πειστικός ορισμός της έννοιας Πολιτισμός.

Το Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσης ( 2ος Τόμος, σελ.1980 ) εισέρχεται ο ορισμός κάπως στην ουσία της έννοιας :
“Κατάστασις της κοινωνίας, καθ ην ο άνθρωπος έχει οπωσδήποτε αποσπασθή της αμέσου επιδράσεως της φύσεως και έχει αναπτύξει βίον ηθικόν, πνευματικόν και καλαισθητικόν ενσυνείδητον, κατ αντίθ. προς τους αγρίους και βαρβάρους“. Αυτός ο ορισμός είναι στην ουσία μάλλον αντίγραφο του χαρακτηρισμού εκ μέρους του Mirabeau : Η επίτευξη ενός γενικού επιπέδου βίου μέσω της επιστήμης και της τεχνικής κάτι που κάνει την σύγχρονη κοινωνία να διαφέρει από τις πρωτόγονες κοινωνίες.

Τα Γαλλικά ως μία ρωμανική (νεολατινική ) γλώσσα προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν την έννοια Civilisation , η οποία έχει την ρίζα της στην λατινική λέξη civis ( πολίτης ), εξ ού και civitas ( κοινωνία ), στα Γαλλικά cite, από την οποία πάλι προέρχεται η βαρυσήμαντη έννοια citoyen ( πολίτης , στην ουσία αστός ) εξ ου και αστική επανάσταση.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι γλωσσολογικά υπάρχει μία σχέση μεταξύ του πολίτου ( civis ) και του πολιτισμού. Αυτό όμως ισχύει για την Ευρώπη, η οποία έχει ιστορικά εξελιχθεί πολύ αργότερα από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Ο απογαλακτισμός του ανθρωπίνου γένους από την μητέρα φύση έλαβε χώραν οκτώ έως ενιά χιλιάδες χρόνια π.Χ. (στην Ευρώπη μεταξύ της 5ης και της 3ης χιλιετερίδας π.Χ. ) μέσω της Αγροτικής
Επανάστασης που ήταν η πρώτη μεγάλη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό ισχύει γενικά και για την γενική εξέλιξη του υλικού και ύστερα από 4.500 έτη και του πνευματικού πολιτισμού. Αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός ήταν η αφετηρία για τη Νεολιθική Εποχή.

2. Ο όρος του Πολιτισμού ( Civilisation ) συγκεκριμένα

Ευθύς εξ αρχής υπογραμμίζουμε, ότι με τον ορισμό του Πολιτισμού έχουν ασχοληθεί από τον 18ο αι. και εδώθεν η Φιλοσοφία, η Θεωρία της κουλτούρας, η Κοινωνιολογία και η Εθνολογία. Εχουμε
διαπιστώσει , ότι οι φιλοσοφικές απόψεις περί τον όρο Πολιτισμός είναι πολλαπλές και όχι τόσο σαφείς : Ταύτιση του Πολιτισμού με την Κουλτούρα, η Κουλτούρα είναι ευρύτερη από τον Πολιτισμό ή και αντίστροφα. Είναι γεγονός, ότι η διαφοροποίηση μεταξύ του Πολιτισμού και της Κουλτούρας έλαβε χώραν τον 19ο αι. στην Γερμανία , ενώ σε άλλες χώρες ταυτίζονται οι όροι Πολιτισμός και Κουλτούρα.

Σε σύγκριση με την Φιλοσοφία προτείνει η Κοινωνιολογία μάλλον έναν πιό συγκεκριμένο ορισμό : Πολιτισμός είναι το σύνολο των γνώσεων και των επιδεξιοτήτων, τις οποίες απέκτεισε ο άνθρωπος στην διαδικασία της εξέλιξης, μέσω των οποίων μπορεί αυτός να επιλύσει με ειδικό τρόπο τα υπάρχοντα προβλήματα. Αναφέρονται πρωτίστως ο  Πολιτισμός  en general, οΤεχνικός Πολιτισμός, ο Οικονομικός Πολιτισμός και ο Επιστημονικός Πολιτισμός.

Σύμφωνα με αυτήν την νεότατη αντίληψη έχει η διαδικασία του Πολιτισμού παγκόσμιο χαρακτήρα και επιδρά επί της Κουλτούρας, η οποία εμπεριέχει πρωτίστως πολιτισμικά και πνευματικά στοιχεία (Ιδέ W. Fuchs-Heinritz et alt.( Edit.), Lexikon zur Soziologie, Opladen 1995, S.757 ).

Ο Πολιτισμός της Δύσης έχει πολλές εκφάνσεις και πολλούς πυλώνες : ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ , Δημοκρατία /Παρλαμενταρισμός, Ατομο (Ατομοκεντρισμός), Πολίτης, βασικές ατομικές ελευθερίες, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, διαχωρισμός των εξουσιών, κράτος του δικαίου, υψηλό βιοτικό επίπεδο, υπερεξελιγμένη παιδεία (σχολεία, πανεπιστήμια, κέντρα ερευνών ) δημιουργικότητα, υψηλές τεχνολογίες, επιστημονικές επιτεύξεις ανωτάτου επιπέδου, πλουσιότατη λογοτεχνία, καλές τέχνες, αρχιτεκτονική, απαράμιλλη μουσική κλπ.

3.Ο όρος Κουλτούρα

Και αυτός ο όρος αναδεικνύει μερικές διαστάσεις.

Κατ αρχάς αναφέρουμε την γλωσσολογική διάσταση, η οποία είναι χρήσιμη για την κατανόηση της έννοιας . Η λέξη cultura προέρχεται από το cultus και αυτό από το ρήμα colere με την αρχική σημασία της καλλιέργειας και περιποίησης του εδάφους και των φυτών ( Agricultura ) μεν, αλλά ήδη στην αρχαιότητα την χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι και για τους ανθρώπους υπό το νόημα του καλλιεργημένου και εξευγενισμένου ανθρώπου με εκλεπτυσμένους τρόπους συμπεριφοράς ( Ιδέ K.E. Georges, Latein-Deutsches Handwörterbuch, Leipzig 1890, S. 457, 640 ).
Ιδιαιτέρως ο Cicero (Κικέρων) έχει εφαρμόσει μεταφορικά αυτήν την λέξη επί της ψυχής του ανθρώπου ( „cultura animi“ :“ καλλιέργεια της ψυχής“ μέσω της φιλοσοφίας ( Cicero, Tusc. II 13 ).

Εως τον 18ο αι. έχει ερμηνευθεί η έννοια Cultura ως διάπλαση των σωματικών, ψυχικών και πνευματικών ικανοτήτων και αρετών του ανθρώπου ( Ιδέ J. Mittelstraß ( Edit. ), Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie, Band 2, Stuttgart/ Weimar, 2004, S. 508 ). Ας υπενθυμίσουμε, ότι ήδη οι αρχαίοι Ελληνες έχουν χρησιμοποιήσει την σημαντικότατη έννοια ΠΑΙΔΕΙΑ με ακριβώς αυτό το νόημα. Η νεοελληνική έννοια Πολιτισμός είναι μετάφραση από τα Γαλλικά.

Σε σύγκριση με αυτό έχει εστιάσει ο περίφημος Γάλλος διαφωτιστής Voltaire ( 17ος/18ος αι. ) το 1756 στο πόνημά του „Essais sur les moeurs et l esprit des nations“ στο επίκεντρο της μόρφωσης και της
προόδου όλην την ανθρωπότητα. Στα Γαλλικά σημαίνει το επίθετο „cultural general“ γενική μόρφωση (Ιδέ ρεδώ στο Μπλογκ μου  τη μικρή μελέτη « Γενική και εγκυκλοπαιδική Μόρφωση, Παιδεία, Παγκοσμιοποίηση» ).

Σε γενικές γραμμές σημαίνει ο όρος Κουλτούρα „το σύνολο των πνευματικών και καλλιτεχνικών εκφάνσεων μίας κοινωνίας“ ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig et alt., 2000, S. 776 ). Προσθέτουμε και την Λογοτεχνία. Τέτοιες επιτεύξεις είχαν και έχουν αναμφιβόλως πρώτα από
όλα από την αρχαιότητα και οι τέσσερις Κύκλοι Πολιτισμού : Δυτικός, Ανατολίτικος/ Ισλαμικός, Κονφουκιανικός και Ινδουϊστικός.

4. Οι πολυποίκιλοι εχθροί του Πολιτισμού της Δύσης

Το 1942 σε διεθνή διάσκεψη έχουν διατυπωθεί τα εξής συμπεράσματα : Ο Προτεσταντισμός, ο Διαφωτισμός, η βιομηχανία, η άνοδος του καπιταλισμού και η φιλελεύθερη οικονομία τον 19οαι. είναι η ρίζα όλων των καταταστροφών. Η ανθρώπινη κοινωνία έχει
μεταβληθεί σε μηχανή χωρίς ανθρώπινη ψυχή. Η δύση είναι κρύα, ορθολογιστκή και γενικά ένας «Μηχανικιστικός Πολιτισμός».

“Επιχειρήματα»των εχθρών της Δύσης : Οι διανοητές της Δύσης είναι ανόητοι και πνευματικά καθυστερημένοι, όμως κατέχουν
ευφυία στις φυσικές επιστήμες. Αλλά το «πνεύμα» είναι χωρίς ψυχή, έτσι αυτοί είναι όντα όπως οι μηχανές.Το πνεύμα της Δύσης μπορεί να κάνει μεγάλες τεχνολογικές εφευρέσεις, αλλά του λείπει η πνευματικότητα (Spirituality) και δεν έχει κατανόηση για τα πάθη του ανθρώπου.
Ρίζa αυτoύ του λανθασμένου σκεπτικού είναι ο νεοπλατωνικός Πλωτίνος : «Σκέψη της ψυχής» (πίστη, ότι υπάρχει ο θεός) που είναι ανώτερη από την «σκέψη του μυαλού « (απαραίτητη η απόδειξη για την ύπαρξη του θεού).

Ολοι οι εχθροί της Δύσης και πρωτίστως οι Ρώσοι διανοητές και θεολόγοι ισχυρίζονται το ίδιο , αλλά πάνε πιο πέρα : Ο δυτικός τρόπος σκέψης είναι υποανάπτυκτος,γιατί στηρίζεται αποκλειστικά στον ορθολογισμό ως ένα εργαλείο και έτσι δεν μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να βρει τον «σωστό» δρόμο. Σε σύγκριση με την Δύση βασίζεται ο ρωσικός πολιτισμός στην “ρωσική ψυχή” ως μία μυθική και μυστικιστική οντότητα που αποτελεί δήθεν κάτι το ιδιαίτερο. Εδώ πρόκειται για μάλλον μυστικιστικές, ολίγον τι και ρατσιστικές επιθέσεις κατά του
ευρωπαϊκού ορθολογισμού. Παρόμοια «επιχειρήματα» παραθέτουν και εθνικιστές στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στις Ινδίες και στις ισλαμικές χώρες. Σε ό,τι αφορά την εθνική “ιδιαιτερότητα”είναι η Ελληναράδες παγκόσμιοι πρωταθλητές.

Η αντιπαράθεση με τον τότε δυτικό (γαλλικό) πολιτισμό στην Ευρώπη έχει συντελεσθεί ήδη τον 18ο και τον 19ου αι. στην πολιτισμικά και πολιτικά καθυστερημένη Πρωσία, η οποία θεωρούσε την Γαλλία ως ενσάρκωση της Δύσης και ταυτόχονα ως κάτι το ισχυρό και αξιοπρόσεκτο μεν, αλλά και πολύ επικίνδυνο.

Ο μεγάλος ρωσοβρεταννός πολιτικός Φιλόσοφος του παρελθόντος αιώνα Isaiah Berlin έχει αξιολογήσει την τοποθέτηση των Πρώσων στον γαλλικό πολιτισμό ως εξής : Υστερα από τη νίκη του του Ναπολέοντα κατά των γερμανικών κρατών έχουν αντιληφθεί οι ηττημένοι, ότι η Γαλλία είναι στην Ευρώπη η καθοριστική πολιτική, πολιτισμική και στρατιωτική δύναμη. Οι παραδοσιακοί, θρήσκοι και οικονομικά καθυστερημένοι Γερμανοί θεωρούσαν τους Γάλλους ως υπερόπτες , αλλά δεν ήταν διατεθημένοι να αναγνωρίσουν και επίσημα την όντως μειονεκτική θέση τους. Ως ισοφάρισμα έναντι της «πενιχρής» και «άκαρδης ευρυμάθειας» των Γάλλων έχουν επισημάνει εντόνως την δήθεν βαθιά εσωτερική πνευματική ζωή , την δήθεν ποιητικότητα της εθνικής ψυχής καθώς και την απλότητα και το ευγενικό του χαρακτήρα των Γερμανών.

Σε τέτοιες περιπτώσεις κάνουν οι κατώτεροι ομφαλοσκόπηση και διαπιστώνουν φαντασιακά πλεονεκτήματα όπως τον «εσωτερικό πνευματικό βίο», την καθαρή και απλή εσωτερικότητα και τονίζουν , ότι δεν τους ενδιαφέρει ούτε η ευμάθεια ούτε η επιστήμη.

Στην ευρωπαϊκή ιστορία είναι γνωστό, ότι οι γερμανικές αντιλήψεις περί του πολιτισμού έχουν επηρεάσει και άλλους λαούς, όπως π.χ. τους Ρώσους, τους Ιάπωνες, τους Ελληνες και λίγο αργότερα και τους Αραβες.

Αυτές οι απόψεις ήταν στενότατα συνδεδεμένες με τον γερμανικό ρωμαντισμό, ο οποίος αποτελούσε ένα τμήμα του αντι-Διαφωτισμού.
Ενώ ο Διαφωτισμός ηταν βαθιά πεπεισμένος, ότι η ανθρωπότητα προοδεύει προς μία ευτυχή και ορθολογιστική ζωή, ασχολούνταν οι φιλόσοφοι του ρωμαντισμού με θρησκευτικά θέματα, όπως με την αθωότητα, την ηθική κατάπτωση και την σωτηρία. Αλλά η σωτηριολογία εκφράζει γενικά τον πόθο για ενότητα και αρμονία κάτι που σημαίνει, ότι ο ρομαντικός άνθρωπος διακατέχεται από ισχυρά νοσταλγικά συναισθήματα.

Μία από τις γνωστότερες ρομαντικές απόψεις έγκειται στο ό,τι ο υπερβολικός ορθολογισμός αποτελεί την κυρία αιτία για την ολική κατάπτωση της ανθρωπότητας.
Ιδιαιτέρως στην Ρωσία θεωρείτο η ορθολογιστική εξυπνάδα ως μία δυτική αρρώστεια και δη ως εξυπνάδα χωρίς σοφία, ενώ οι ρώσοι έχουν υπογραμμίσει εντονότατα την ηθική αναγκαιότητα όπως αυτή σημειώνεται στα γνωστά μυθιστορήματα του Ντοστογιεφσκι («Ένα πρόσωπο μπορεί να είναι σοφό αλλά για να ενεργήσει σοφά, μόνο η εξυπνάδα δεν φτάνει», «Ο,τι το αληθινό είναι δικό μας, είναι
για την Ευρώπη ξένο» ). Η καθοριστική σκέψη του Ντοστογιέφσκι είναι, ότι τα ανθρώπινα προβλήματα δεν λύνονται μέσω της νοημοσύνης, γι αυτό πρέπει ο άνθρωπος να αναζητεί την σωτηρία στην πίστη. Κατά την γνώμη του είμαστε σε θέση να εκλαμβάνουμε το τραγικό νόημα της ζωής όχι μέσω της νοημοσύνης αλλά μέσω της »σοφίας της καρδιάς». Οποιος έχει πολύ εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη , χάνει την ικανότητα να βρει την σωτηρία. Οταν το 1851 έγινε η πρώτη Διεθνής εκθεση της αγγλικής βιομηχανίας (έναρξη σε ένα Κρυσταλλένιο Παλάτι) έχει ο Ντοστογιέφσκι διαμαρτυρηθεί, τονίζοντας , ότι η Δύση ματαίως πιστεύει, ότι μπορεί να κλείσει την κοινωνία σε ένα τέτοιο παλάτι, γιατί αυτό αντιτίθεται στην ανθρώπινη φύση. Κατά την γνώμη του είναι ο νηφάλιος ορθολογισμός ένας απάνθρωπος τεθλασμένος αντικατοπτρισμός της ανθρώπινης κοινωνίας.

Μία παρόμοια άποψη έχει πρεσβεύσει και ο άλλος γίγαντας της ρωσικής λογοτεχνίας ο Λέων Τολστόϊ, πρωτίστως επισημαίνοντας την “αγνότητα”, στην πραγματικότητα πολιτισμική καθυστέρηση, του
ρωσικού λαού και την ικανότητά του να βρει την σωτηρία στην χριστιανική πίστη. Στην εποχή του τσάρου Νικολάου Ι. έχουν λάβει έντονες διενέξεις μεταξύ των «Δυτικών» και των «Σλαβόφιλων» χώραν, οι οποίοι κατηγορούσαν τους θαυμαστές του δυτικού τρόπου ζωής ως προδότες της «ρωσικής ψυχής», ώς θαυμαστές ενός μηχανιστικού δυτικού πολιτισμού και ως υπερόπτες.

Από την πλειάδα των «Σλαβόφιλων» αναφέρω Πέτρο Κιρεγιέφσκι, ο οποίος στο έργο του « Περί της αναγκαιότητας και της δυνατότητας
νέων αρχών στην Φιλοσοφία» έχει διατυπώσει την άποψη, ότι μεταξύ του πνεύμαστος της Δύσης και του ρωσικού πνεύματος υφίσταται μεγάλη διαφορά : Το πνεύμα της Δύσης έχει σάπιες ρίζες, όπως τον Αριστοτέλη, τον ρασιοναλισμό του Σχολαστικισμού, την ρωμαϊκή αντίληψη περί του απόλυτου δικαίου της ιδιοκτησίας, η οποία έχει οδηγήσει τελικά στον ατομικισμό. Μέσω του δυτικου πνεύματος δεν μπορεί ο άνθρωπος να εννοήσει τον κόσμο στην ολότητά του, ενώ το ρωσικό πνεύμα βασιζόμενο στην χριστιανική πίστη, δύναται να εκλάβει τηνουσία των πραγμάτων στην ολότητά των.

Ο Ιβάν Κιρεγιέφσκι κατηγορεί την Δύση πρωτίστως λόγω του υπερβολικού ορθολογισμού. Συγκρίνει το ανθρώπινο πνεύμα με ένα πανεπιστήμιο με πολλές σχολές. Ο ορθολογισμός είναι σύμφωνα με την γνώμη του μόνο μία σχολή, αλλά υπάρχουν και άλλες «σχολές» , όπως π.χ. το συναίσθημα, η ανάμνηση, η αντίληψη και η γλώσσα. Σε σύγκριση με το ρωσικό σκεπτικό διαθέτει η Δύση μόνο μία «σχολή», τον ορθολογισμό και επομένως είναι κατώτερη.

Ενας άλλος Ρώσος, ο Κωνσταντίν Λεόντγιεφ έχει στο βιβλίο του «Ρωσία και Ευρώπη» ήδη το δεύτερο ήμισυ του 19ου αι. εκφέρει την γνώμη, ότι η Δύση βρίσκεται λόγω της φιλελεύθερης ισότητας στο τελευταίο στάδιο της κατάπτωσής της , ενώ η Ρωσία ανθίζει μέσω της ζωντανότητάς της και την ισχυρή βούληση του τσάρου. Εχει επισημάνει, ότι στο επίκεντρο των αντιπαραθέσεων μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας εστιάζεται ο χαρακτήρας που σημαίνει, ότι η Ρωσία θα είναι ο νικητής μέσω της ισχυρότερης βούλησης. Λίαν ενδιαφέρον είναι το συμπέρασμά του : Γι αυτό δεν είναι ανάγκη να υλοποιήσει η Ρωσία μεταρρυθμίσεις !

Γενικά έχει κάνει η «υπεροπτική» Δύση λόγω του
ορθολογισμού της μία μεγάλη αμαρτία και Υβριν. Ο Δυτικισμός (εχθροί της Δύσης) των ανατολικών πολιτισμών εκφράζει οργή λόγω της επίδειξης ανωτερότητας και της αλαζονικής συμπεριφοράς της Δύσης. Η εξάπλωση της επιστημονικής πίστης αποτελεί στον δυτικό πολιτισμό το μοναδικό δρόμο για την απόκτηση της γνώσης. Αυτό το επικίνδυνο φαινόμενο αξιολογείται από τους εκπροσώπους του Δυτικισμού ως ιμπεριαλισμός του πνεύμαστος, ο οποίος είναι χειρότερος από τον στρατιωτικό ιμπεριαλισμό.

Η πραγματιστική Κίνα δεν είχε τέτοια ιδεολογικά προβλήματα. Στις αρχές του 20ου αι. ήταν το μεγαλύτερο μέρος των διανοουμένων θαυμαστές του δυτικού ορθολογισμού, της δυτικής επιστήμης και της Δημοκρατίας, ενώ πολλοί λίγοι απέκρουσαν την Δύση μόνον μέσω ενός επιχειρήματος και δη του »κινεζικού πνεύματος”.

Επίσης και ο εθνικοσοσιαλισμός έχει καταπολεμήσει το φιλελεύθερο πνεύμα του δυτικού πολιτισμού και πρωτίστως την δημοκρατία, τον ατομοκεντρισμό, τις ατομικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον διαχωρισμό των εξουσιών και το κράτος του δικαίου, γιατί ο Führer παρίστανε τον Θεό.Η θέλησή του ήταν νόμος και δεν υπήρχαν τα άτομα , αλλά η αγέλη.

Ο Δυτικισμός έχει εξαπολυθεί όχι μόνον εκ μέρους της «ρωσικής ψυχής», της «γερμανικής ράτσας», του ιαπωνικού κρατικού Σιντοϊσμού, αλλά και εκ μέρους του καθυστερημένου Ισλάμ , ο οποίος όμως έχει επηρεασθεί σημαντικά από συντηρητικές
ευρωπαϊκές ιδέες και αντιλήψεις.

Ο ισλαμικός Δυτικισμός αξιολογεί τον
δυτικό πολιτισμό ως «ειδωλολατρική βαρβαρότητα», γιατί λατρεύει το χρήμα και την απληστία. Επειδή όμως η ειδωλολατρεία θεωρείται ως μεγίστη αμαρτία (jahiliyya), πρέπει οι Μουσουλμάνοι να την
καταπολεμήσουν με όλα τα