Αρχαίοι Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Αρχαίοι Ελληνες Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Τα κείμενα πρωτίστως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ήταν γνωστά στην Ευρώπη μέσω των λατινικών μεταφράσεων . Στην Ανατολή ήταν γνωστά ήδη στον 5ο αι. (Περσία) και στον 8ο αιώνα έχουν μεταφρασθεί στα Αραβικά (Βαγδάτη, Δαμασκός), από τα οποία έχει στην αραβική και κατόπιν στην καθολική Ισπανία συντελεσθεί η μετάφραση στα Λατινικά πολύ πιό νωρίς από την πτώση της Πόλης.

Υστερα από την πτώση της Πόλης έφεραν λόγιοι από την Κωνσταντινουπολη τα έργα των Ελλήνων φιλόσοφων (όχι μόνον του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη) στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Σε αυτό έγκειται η συμβολή τους στην Αναγέννηση. Αλλά στην Βόρεια Ιταλία είχαν ωριμάσει οι οικονομικές , πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες για την κοσμοϊστορική αλλαγή. Αρχισε ήδη να διαφαίνεται η ανερχόμενη εμπορική αστική τάξη, η οποία χρειαζόταν νέες ιδέες όχι όπως στον Μεσαίωνα στα μοναστήρια και στις θεολογικές σχολές.
Για τους ενδιαφερόμενους Ιδέ στο Μπλογγ μου μελέτες περί του αντικειμένου, αλλά εκτενώς και περί του Βυζαντίου χωρίς ακρότητες και υπερβολές. Καθημερινή ( 8.3.15)

Ανθρώπινα Δικαιώματα, Υποκειμενικά (Ατομικά), Ανγτικειμενικά

Ανθρώπινα Δικαιωματα, Ατομικά, “Αντικειμενικά”

Υπάρχουν περί αυτών των ζητημάτων ολόκληρες θεωρίες στα πλαίσια της Φιλοσοφίας του Δικαίου και των Πολιτικών επιστημών.

Προ της Γαλλικής Επανάστασης (1789) έχει χρησιμοποιήσει η ανερχόμενη αστική τάξη μόνον την έκφραση “Droits de l Homme ( «Δικαιώματα του ανθρώπου»). Αυτό σημαίνει, ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι έμφυτα σε κάθε άνθρωπο ( φύσει δίκαιον: ius naturae, ius naturalis : φυσικό δίκαιο) και είναι απεριόριστα.

Αλλά στερα από την επανάσταση κσαι την εμπέδωση της εξουσίας της αστικής τάξης έχει αυτή αντικατασταθεί με την έκφραση ) “Droits du Citoyen ” ( «Δικαιώματα του πολίτου) που σημαίναι, ότι αυτά είναι διατυπωμένα στο σύνταγμα σαν νομική βάση του αστικού πολιτικού συστήματος και μπορούν με νόμους να περιορισθούν. Το σύνταγμα πάλι είναι η συγκεκριμένη νομική έκφραση του «volonte generale“ (γενική βούληση, εννοείται του λαού).
Στις διεθνείς συνθήκες χρησιμοποιείται η έκφραση „human rights“ («ανθρώπινα δικαιώματα»), τα οποία όμως είναι μόνον εν μέρει απόλυτα.

Στα δημοκρατικά καθεστώτα είναι τα δικαιώματα του πολίτου αυτονόητα και ατομικά ή υποκειμενικά (άτομο ίσον υποκείμενο ως φορεάς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ) και σε περίπτωση δυσκολιών έχει ο πολίτης το δικαίωμα να αποτανθεί στο συνταγματικό δικαστήριο.

Στις χώρες του πάλαι τότε “Υπαρκτού Σοσιαλισμού ” ήταν η χρησιμοποίηση της εκφρασης “υποκειμενικά” ή “ατομικά δικαιώματα” σχεδόν απαγορευμένη . Ακόμη και σήμερα συλλαμβάνονται ως εχθροί του συστήματος στην Κίνα αυτοί που απαιτούν τέτοια δικαιώματα.

Στα δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα , τα οποία φυσικά δεν εκφράζουν την πολιτική βούληση του λαού, διατυπώνονται μερικά δικαιώματα σύμφωνα με τις πολιτικές αντιλήψεις του δικτάτορα ή του ολοκληρωτικού συστήματος , αλλά αυτά περιορίζονται πολύ μέσω ειδικών διατάξεων και πέραν τούτου δεν υπάρχει ένα συνταγματικό δικαστήριο, στο οποίο θα μπορούσε να αποτανθεί ο συγκεκριμένος πολίτης. Τα δικαιώματα κατέχουν αντικειμενικό χαρακτήρα ( επιστημονικός όρος), γιατί προέρχονται έξωθεν σαν «δώρο». Τέτοια «δικαιώματα» υπήρχαν στηνΜέση Ανατολή ήδη προ 4 χιλιάδων ετών !

Αυτό ισχύει για όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όπως π.χ. για την ελεύθερη έκφραση της γνώμης , για την ελευθερία της συνείδησης, την ελευθερία των συνδικάτων κλπ. Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (22.3.15).

Συνειδητοποίηση, Πολιτική, Κοινωνική

Συνειδητοποίηση

Η πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση προϋποθέτει πολλά πράγματα :

α) Μία πλατειά σύγχρονη μόρφωση που δεν είναι αποκλειστικά ελληνοκεντρική, ούτε μόνον ευρωποκεντρική , αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης διεθνής. Ειδάλλως δεν είναι ο πολίτης σε θέση να κατανοήσει τις διεθνείς διαστάσεις της λειτουργίας του κράτους του (Ιδέ εδώ και στο Μπλογγ μου το άρθρο « Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, παιδεία, παγκοσμιοποίηση). Η εποχή της υπερεθνικιστικής ομφαλοσκόπησης έχει παρέλθει εσαεί.

β) Μία λογική σκέψη που στην Ελλάδα σημαίνει πρωτίστως μία σκέψη χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες σαν αποτέλεσμα ιδεολογικής και πολιτικής (λαϊκισμός) πλύσης εγκεφάλου. Απλά : 1 και 1 κάνουν δύο. Αλλά στην άκρα Αριστερά κάνουν δέκα και στην άκρα δεξιά 100. Πρόκειται για το γνωστότατο φαινόμενο του νεοελληνικού σουρεαλισμού αλλά πολλαπλασιασμένο.

γ) Μία κριτική σκέψη, η οποία είναι στην ελληνική παράδοση σπάνια. Οι περισσότεροι πολίτες έχουν σαν αφετηρία των πολιτικών επιλογών αποκλειστικά το ιδιωτικό τους συμφέρον, ενώ το «συμφέρον του συνόλου» (Δημόκριτος) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης) είναι σχεδόν άγνωστο (Ιδέ εδώ στο Μπλογγ μου τη μελέτη «Περί της κριτικής σκάψης»).

Λείπουν αυτές οι προϋποθέσεις, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για συνειδητοποίηση , ούτως ή άλλως όχι για «ακαταμάχητη δυναμική των συνειδητοποιήσεων». Γενικά πρόκειται για βασικά ζητήματα παιδείας και μόρφωσης.
Παρόμοια προβλήματα υπάρχουν και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες διαθέτουν γενικά μίαν ανώτερη και ποιό σύγχρονη μόρφωση. Λύση του προβλήματος : εκσυγχρονισμός και εξευρωπαϊσμός όλης της παιδείας. Καθημερινή

Ράμφος Στέλιος, Σύντομη Αξιολόγηση

Στέλιος Ράμφος
Το έργο του κ. Στέλιου Ράμφου (Ρ.) μου είναι γνωστό ιδιαιτέρως από τα δύο του βιβλία „Ο καημός του ενός“ , „Το αδιανόητο τίποτα“ και από ακόμη τέσσερεις νεώτερα βιβλία καθώς και από τις πολυάριθμες διαλέξεις και συνεντεύξεις του. Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω την εντύπωσή μου .
Ο Ρ. είναι πολύ παραγωγικός και σε μεγάλο βαθμό δημιουργικός. Έτσι διαφέρει κατά πολύ από άλλους Έλληνες επιστήμονες, οι οπίοι εργάζονται άμεσα σε πανεπιστήμια και άλλες ανώτατες σχολές. Τοιουτοτρόπως έχει περισσότερη εσωτερική γαλήνη ως προϋπόθεση για δημιουργική επιστημονική εργασία. Σε σύγκριση με αυτόν είναι οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί repetitores (επαναλαμβάνουν τις θεωρίες άλλων).

Ο Ρ. έχει κατορθώσει ως πρώτος Έλληνας στοχαστής να διεισδύσει στα κατάβαθα της νεοελληνικής ψυχής . Η άποψή του περί της εικόνας του ανθρώπου του Νεοέλληνα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και πείθει. Κάτι το λογικότερο δεν διάβασα έως τώρα. Αναμφιβόλως είναι οι λίαν επιτυχείς μελέτες του κατάλληλες για να κατανοήσουμε καλύτερα τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς του Νεοέλληνα. Για αυτό δέον να ασθανόμαστε ευγνώμονες απέναντί του.
Και όμως ας μου επιτρέψει να του κάνω τρεις ίσως απαραίτητες συστάσεις, : Η πρώτη σύσταση αφορά την εφαρμογή της συγκριτικής μεθόδου όχι μόνον με  την εικόνα ανθρώπου του Προτεσταντισμού , αλλα εκτενέστερα και του Καθολικισμού. Η δεύτερη αφορά την ενασχόληση με την εικόνα ανθρώπου και άλλων κύκλων πολιτισμού, π.χ. του Κονφουκιανισμού, του Ισλάμ και του Ινδουϊσμού. Η τρίτη αφορά την μανιχαϊστική μέθοδό του (φως-σκοτάδι), ενώ στην πραγατικότητα σημειώνονται ο αυγερινός και το δειλινό.Το Βήμα

ΟΗΕ, Υποχρεώσεις των Μελών, Γερμανία

Υποχρεώσεις σαν μέλος του ΟΗΕ

Υπάρχει και μία σοβαρή θέαση, η οποία στηρίζεται σε γνώσεις και σε λογική σκέψη :
1.Οταν επιθυμεί ένα κράτος να γίνει μέλος του ΟΗΕ, εξεταζει ο Οργανισμός πρωτίστως δύο πράγματα :
α) Αξιολογείται το ενδιαφερόμενο κράτος σαν ειρηνικό ;
β ) Είναι σε θέση να εκπληρώσει τις πολυποίκιλες υποχρεώσεις, οι οποίες απορρέουν από τον Χάρτη του ΟΗΕ ; Δηλαδή είναι σε θέση, να συμβάλλει στην διασφάλιση της παγκοσμίου ειρήνης και στην επικράτηση της διεθνούς ασφάλειας ; Πιό συγκεκριμένα : Πρόκειται για περιπτώσεις των κατάλληλων και απαραίτητων μέτρων σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII (7ο) του Χάρτη του διεθνούς Οργανισμού, στο οποίο γίνεται λόγος και για μέτρα στρατιωτικού χαρακτήρα.
Κοντολογίς : Η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να συμμετάσχει όχι μόνον σε πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές ενέργειες αλλά και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ που είναι απαραίτητες σύμφωνα με το καταστατικό του. Πέραν τούτου έχει και το δικαίωμα συμμετοχής σε τέτοιες ενέργειες του ΟΗΕ.
Το 1973 έχει εκ μέρους του Οργανισμού διαπιστωθεί, ότι τα τότε δύο γερμανικά κράτη εκπληρώνουν τις προανεφερθείσες προϋποθέσεις και έτσι κατόρθωσαν να γίνουν μέλη του ΟΗΕ.

2. Υστερα από την συγκρότηση του ενιαίου γερμανικού κράτους , έχουν άλλα κράτη εκφράσει πολλάκις την επιθυμία έναντι της Γερμανίας να δραστηριοποιηθεί στις διεθνείς σχέσεις. Οι Γερμανοί πολιτικοί είχαν όμως λόγω του γνωστού παρελθόντως ενδοιασμούς, έως ότου έχει συμβεί κάτι το εκπληκτικό : Οχι το συντηρητικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, αλλά η κυβέρνηση του «Μικρού Συνασπισμού ( Σοσιαλδημοκράτες συν Πράσινοι) και δη ο τότε καγκελάριος G. Schröder και ο υπουργός των εξωτερικών J. Fischer ήταν οι πρώτοι Γερμανοι πολιτικοί , οι οποίοι πρότειναν έναν επαναπροσδιορισμό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, επιδιώκοντας μίαν εξωτερική πολιτική πλέον σαν κανονικό κράτος στις διεθνείς σχέσεις. Εν ολίγοις : Η άποψη του Προέδρου του γερμανικού κράτους J. Gauck έχει συγκεκριμενοποιήσει, αν και πιό ήπια, τα ήδη διατυπωθέντα.

3. Γενικά το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο καθώς και συγκεκριμένα ο Χάρτης του ΟΗΕ προβλέπουν σε μερικές περιπτώσεις την άσκηση ακόμη και βίας με στρατιωτικά μέσα, όταν υπάρχουν οι απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις.
Αγαπητοί αναγνώστες, όπως μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε, μεταξύ της γενικής πολιτικής ή και δημοσιογραφικής τοποθέτησης από το ένα μέρος και της νηφάλιας εκλαϊκευμένης ( διατυπωμένη από επιστημονικά καταρτισμένο, αλλά απλά για να την καταλαβαίνουν και μη επιστήμονες) επιστημονικής τοποθέτησης από το άλλο μέρος υφίσταται μία τεράστια και λίαν ουσιώδης και καθοριστική διαφορά. Chacun a sa place : Ο καθένας στον τόπο (κλάδο) του.
Δημοσιευθέν σαν σχόλιο στο άρθρο του Γ. Μαλούχου «Οι Γερμανοί στα όπλα» , Το Βήμα, (17.6.14 ).

Konfuzianisches Menschenbild,, Hochaktuell

Konfuzianisches Menschenbild hochaktuell

Zunächst eine Binsenwahrheit: Will der Angehörige eines anderen Kulturkreises den Kulturkreis des Westens verstehen, so muss er sich zunächst mit dem westlichen Gesellschafts-und Menschenbild befassen, sonst besteht die Gefahr, aus lauter Bäumen nicht den Wald zu sehen. Gerade dies geschieht in den meisten Artikeln und Kommentaren in der Presse.
Zum besseren Verständnis der chinesischen Innenpolitik ist es unbedingt empfehlenswert, auf das konfuzianische Gesellschafts- und Menschenbild kurz einzugehen, das immerhin seit 2500 Jahren gilt und heute die weltanschauliche Grundlage des Konfuzianischen Kulturkreises darstellt, zu dem auch andere asiatische Länder wie z.B. Japan. Korea, Vietnam etc. gehören. Speziell in China liegt eine Synthese von konfuzianischer Tradition und Hochtechnologien vor, etwa ähnlich wie früher in Europa zwischen dem Prostestantismus und der industriellen Revolution.
Die Hauptmerkmale des Konfuzianismus sind die folgenden :

a) Autoritäres und totalitäres System, früher mit dem Kaiser, heute mit dem Politibüro der KP an der Spitze. Die Demokratie gehört nicht zu der konfuzianischen Tradition (Ausnahmen : Taiwan, Südkorea, Japan ).

b) Hierarchien vorwiegend patriarchalisch ausgerichtet: Respekt gegenüber dem Vater und dem älteren Bruder, alle gegenüber dem Fürsten (jetzt Parteisekretär) , alle gegenüber dem Kaiser ( jetzt Politbüro, „rote Kaiser“).

c) Absolute Priorität der Familie und der Gesellschaft gegenüber dem Einzelnen. Das Individuum im Sinne des Kulturkreises des Westens existiert nicht.
d) Absolute Priorität des Staates gegenüber dem Untertan. Der Citoyen (Bürger) ist nicht vorhanden.

e)Infolgedessen gibt es keine Demokratie und speziell keine subjektiven und einklagbaren Menschenrechte. Die Rechte der Untertanen haben objektiven Charakter und werden von dem Staat gegeben und je nach Belieben wieder rückgängig gemacht. Hierin liegen die meisten innenpolitischen Probleme Chinas.
Jede Berufung auf individuelle Menschenrechte wird als Provokation qualifiziert und mitunter werden die betreffenden Personen als Agenten des Westens diffamiert und bekanntlich hart bestraft. Besonderes große Probleme zwischen dem autoritären Staat und den Intellektuellen gehören eigentlich zu der chinesischen Tradition . Vor etwa 2300 Jahren sind z.B. unter dem berüchtigten Innenminister Han Fei 600 Philosophen lebendig begraben worden, weil sie angeblich „Unruhe unter dem Himmel stifteten“ !

f)Hohe Arbeitsethik (in Europa protestantische), Leistungsprinzip (in Europa kalvinistisches) und Konkurrenzdenken sind Feste Bestandteile des Konfuzianischen Gesellschafts- und Menschenbildes.
Dennoch ist daran zu erinnern, dass die Chinesen sowohl das Widerstandsrecht kannten , als auch in der Antike zwei Mal gewaltige Sozialrevolutionen mit durchschlagendem Erfolg durchgeführt haben. De theoretische Grundlage hierfür lieferte zunächst der Philosoph Möng Dse (3. Jh.v. Chr.) durch das Ge Ming : Entzug des „Mandats des Himmels“ (eine Art Gesellschaftsvertrag) , wenn der Kaiser das Mandat durch die Unterdrückung des Volkes schwerwiegend verletzt hat.
Hieraus kann man ableiten, dass soziale Massenbewegungen durchaus zu der chinesischen Tradition gehören und angesichts sich anbahnender politischer und sozialer Spannungen in der Perspektive es zu größeren Unruhen, sogar zu revolutionären Bewegungen kommen könnte.
Information: Hierbei handelt es sich um ein Konzentrat einer umfangreichen Schrift von mir, die jetzt an einer Vatikan- Universität übersetzt wird und es ist die Veröffentlichung vorgesehen. :Süddeutsche Zeitung (5.7.14.)

Menschenrechtsverletzung, Wann Internationale Angelegenheit ?

Wann ist die Menshenrechtsverletzung eine internationale Angelegenheit ?

Man muss bemüht sein, frei von billigen Emotionen und sachlich zu argumentieren. Insgesamt ziehe ich es vor , politisch neutral zu bleiben, es sei denn, es kommt zu “systematischen , massiven und schwerwiegenden Menschenrechtsverletzungen”.
Hierbei handelt es sich um die Standard-Formulierung des Völkerrechts und speziell des UNO- Menschenrechtskommitees, nach der die Menschenrechtsverletzungen nicht mehr zu den inneren nationalen Angelegenheiten eines Staates gehören, sondern vielmehr die Qualität einer internationalen Angelegenheit erlangen. Dιes hat international Folgen , z.B. Maßnahmen gegen den Staat-Täter bis zu einer „humanitären Intervention“ natürlich unter der Ägide der UNO und nicht wie mißbräuchlich in der Vergangenheit unter der Führung der USA mit katastrophalen internationalen Folgen. Focus  (9.7.14.)

Ναοί Μεγάλοι, ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ

Μεγάλοι Ναοί,
Μεγαλομανία βαλακανομεσοανατολίτικου τύπου

Κε Κοκκόλη, έχετε γράψει πάλι ένα σφαιρικό και λίαν πετυχημένο άρθρο.Το φαινόμενο της μεγαλομανίας σχεδόν όλων των μεγάλων θρησκειών με έχει απασχολείσει πολλές φορές και από πολλού, ιδίως όταν στις αρχές των 60χρονων του περασμένου αιώνα άρχισε στα πλαίσια της ανώτερης εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης μία εντατική συγκριτική ενασχόληση με τις μεγάλλες θρησκείες του κόσμου.

Παράπλευρα έχει βαθμιαία τεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και το φαινόμενο του ναού ( εκκλησία, τέμενος, συναγωγή, τσαμί, παγώδα κοκ.). Έχω διαπιστώσει, ότι οι παγκόσμιες θρησκείες διακατέχονται από την φιλοδοξία να οικοδομούν τεράστιους ναούς. Έχω διερωτηθεί, ποιές είναι άραγε οι κύριες αιτίες γαι το φαινόμενο αυτό.

Με βοήθησε πολύ η άποψη του γερμανού φιλόσοφου Hegel,ο οποίος θεωρείται ως διάδοχος του αθάνατου Αριστοτέλη, ότι τα συμφέροντα είναι η κινητήρια δύναμη των ενεργειών των ανθρώπων και των εθνών. Μόνον η πίστη δεν δικαιολογεί τέτοια μεγαλομανία. Το συμφέρον ( όφελος ) των αρχόντων ( βασιλείς, αυτοκράτορες κοκ. ) , οι κάστες των ιερέων και κοινωνικές τάξεις έκαναν την θρησκεία και τους μεγάλους ναούς εργαλείο για να πραγματοποιήσουν τα διάφορα συμφέροντά τους.

Οι πρώτοι τεράστιοι ναοί π.χ. έχουν οικοδομηθεί στην αρχαία Αίγυπτο, όπου ο Φαραώ ήταν ή υιός του θεού, ή έπαιζε ο ίδιος τον ρόλο του θεού. Η θρησκεία και οι ναοί ήταν η βάση της κοινωνικής ισχύος του εκάστοτε ιερατείου. Κάτι το παρόμοιο έχει συντελεσθεί και στην Μεσοποταμία, αργότερα στην Μέση Ανατολή ( Ιουδαϊσμός, Ισλάμ ) στις Ινδίες ( Ινδουϊσμός ), στην Άπω Ανατολή, στην Νοτιοανατολική Ασία ( Βουδδισμός ) και στον Χριστιανισμό. Πρόκειται για ένα κοινό γνώρισμα των πακοσμίων θρησκειών.

Υπάρχει και μία θρησκοψυχολογική πτυχή του θέματος : Όσο πιό μεγάλος είναι ο ναός, τόσο πιό μικρός αισθάνεται ο πιστός τον εαυτό του. Σε όλες της θρησκείες δεν χρειάζεται κανονικά ο πιστός μεγάλους ναούς για να προσευχηθεί στον θεό του. Η οικοδόμηση επιβλητικών ναών άρχισε στην μεταπολεμική εποχή σε μερικά ισλαμικά κράτη. Πρωτοπόροι ήταν η Λυβίη και το Μαρόκκο. Ο Καντάφι επιδιώκοντας να αναλάβει την ηγεσία του αραβικού κόσμου έχει οικοδομήσει μεγάλους ναούς σε χώρες της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής. Ο βασιλιάς του Μαρόκκου έκανε το ίδιο στη χώρα του με άλλο πολιτικό σκοπό : Ηθελε να δείξει στο λαό του ότι είναι καλός μουσουλμάνος και επομένως πρέπει να καταπολεμήσει τους φανατικούς, οι οποίοι απειλούσαν την εξουσία του. Εχει ως τώρα επιτυχία.

Αλλά γιατί χτίζονται στην φτωχή Ελλάδα τώρα μεγάλοι ναοί ; Όταν το 1995 είδα στην Αίγινα ένα τεράστιο  ναό τρόμαξα. Η παρούσα ξένη συνάδελφος μου είπε , ότι με τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν οι Έλληνες να χτίσουν ολόκληρο πανεπιστήμιο. Αναγκάστηκα να ζητήσω πληροφορίες από τον παριστάμενο ιερέα, αλλά αυτός αντέδρασε εξοργισμένος και είπε μεταξύ άλλων, να ασχολούνται οι άπιστοι ξένοι με τα δικά τους προβλήματα και εκτός τούτου η μεγάλη εκκλησία είναι ένδειξη της επίσης μεγάλης πίστης !

Κατά τη γνώμη μου υφίστανται για αυτό το πολύ δυσάρεστο φαινόμενο οι εξείς λόγοι : α) Ενδυνάμωση της θέσης των κληρικών στην κοινωνία. β)Αντίδραση στην βαθμιαία εξάπλωση του Ισλάμ σε όλον τον κόσμο, όπου χτίζονται μεγάλα τσαμιά ( π.χ. στη Ρώμη το μεγαλύτερο τσαμί έξω από τον ισλαμικό κόσμο ! ). γ) Στα παρελθόντα τριάντα χρόνια έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα η μεγαλομανία ( βίλες σαν ανάκτορα, μεγάλα αυτοκίνητα, μεγάλα ιδιωτικά πλοία, αλλά και τρομερά μεγάλη αρπαχτή και η διαφθορά ). δ) Οι Νεοέλληνες έχουν στην πλειοψηφία τους τη γνωστή νοοτροπία του “Βλαχοδήμαρχου”.

ε) Ιδιαιτέρως οι νεόπλουτοι διακατέχονται από δυνατή ροπή στη μεγαλομανία και στον ναρκισσισμό. Επιθυμούν οπωσδήποτε να μπουν και αυτοί στην ιστορία της χώρας. Τον 19ο αι. έχουν ανακηρυχθεί μερικοί σε ευεργέτες του γένους, πράγμα που είναι σωστό. Όποιος όμως οικοδομεί μίαν επιβλητική εκκλησία μπορεί να ανακηρυχθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη και σε “Ευπατρίδη”!  ζ) Ενα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά στοιχεία της νοοτροπίας των Νεοελλήνων είναι η ενασχόληση με το περελθόν λίγο και με το παρόν όχι δυστυχώς σαν προετοιμασία του μέλλοντος, το οποίο δεν παίζει κανένα ρόλο, εκτός εάν πρόκειται για την Δευτέρα Παρουσία ( Ιδέ και Στέλιος Ράμφος, Ο Καημός του ενός). iefimerida ( 19. 7. 12 )

 

 

Ζώα , Δικαιώματα, Κρήτη causa Σκύλοι, Ανθρωπος και Περιβάλλον στην Ελλάδα

Causa Σκύλοι στην Κρήτη

Στο “Πρώτο Θέμα” στις 15.6.12 έχει δημοσιευθεί μία είδηση με τον Τίτλο “Δι αποκεφαλισμού(!) εκτελούν τις θαλάσσιες χελώνες”. Αυτή η αγριότητα έχει ενδιαφέρει μόνον λίγους αναγνώστες. Έγραψα ένα κάπως εκτενές σχόλιο μάλλον περί της πολιτιστικής και της εθνολογικής πτυχής του σοβαρού ζητήματος. Το σχόλιο δημοσιεύθηκε.

Προ ολίγων ημερών διετύπωσα επίσης από εθνολογική , εθνοψυχολογική και πολιτισμική άποψη ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο δυστυχώς δεν δημοσιεύθηκε. Κατόπιν διάβασα προσεκτικά τα δημοσιευθέντα σχόλια και διεπίστωσα, ότι πάρα πολλά έχουν σαν αντικείμενο την ιδιοσυγκρασία των Κρητικών και μερικά εμπεριέχουν βρισιές, εθνικιστικό πνεύμα, ανοησίες και προσβολές. Το παράξενο έγκειται στο ό,τι στην παρούσα περίπτωση δεν πρόκειται για γνώσεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αλλά πρωτίστως για τον γνωστό νεοελληνικό ανέξοδο υπερσυναισθηματισμό. Ισως φταίει το άρθρο, το οποίο βρίθει από συναισθηματισμό. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την δημοσιογράφο να κάνει μίαν εμπεριστατωμένη και πειστική ανάλυση, δηλαδή να εφαρμόσει μία λογική και σφαιρική μεθοδολογική προσέγγιση σε ένα πολυσυνθέτο και λίαν λεπτό θεμα.
Δεν είμαι τώρα διατεθειμένος να επαναδιατυπώσω την άποψή μου. Θα αρκεσθώ να εντοπίσω την προσοχή σας σε μερικά εθνολογικά , εθνοψυχολογικά και πολιτισμικά προβλήματα της υπόθεσης.

  1. Διαφέρουν οι Κρητικοί, σε ό,τι αφορά την βασική τοποθέτηση έναντι των σκύλων, άλλων ζώων και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος από τους άλλους Έλληνες ;
    2. Έχουν οι Κρητικοί διαφορετικό βασικό κώδικα συμπεριφοράς ; Αν ναί, γιατί ;
    3. Λέγεται, ότι πολλοί Κρητικοί έχουν κλίση σε βίαιες συμπεριφορές, μεταξύ άλλων ότι έχουν την φήμη μαχαιροβγάλτηδων. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποιός άλλος, γειτονικός λαός έχει την ίδια φήμη και γιατί ;
    4. Η εθνολογία ασχολείται ιδίως με την προέλευση, τη νοοτροπία και επίσης με την φυσιογνωμία των λαών. Ξέρω από συγγενείς μου στην Κρήτη, ότι σχετικά πολλοί Κρητικοί έχουν φυσιογνωμίες και ανάστημα σώματος, που διαφέρουν πολύ από τους άλλους Έλληνες. Υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά σε γειτονικούς λαούς ; Αν ναι, πώς είναι κάτι τέτιο δυνατόν ;
    5. Μόνον οι Μουσουλμάνοι συχαίνονται τους σκύλους και τους θεωρούν βρώμικα όντα , τα οποία δεν ανέχονται στα σπίτια τους. Από που προέρχεται άραγε το ασυγκράτητο μίσος των Κρητικών έναντι των σκύλων ;
  2. Απαραίτητες διευκρινίσεις για μερικούς ανίδεους σχολιαστές :
    α) Η Κρήτη είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρώτα έχει εδώ εμφανισθεί ο Μινωϊκός και κατόπιν ο μαθητευόμενος Μυκηναϊκός πολιτισμός.
    β) Όταν η Κρήτη είχε από πολλού ακμαίο πολιτισμό (2600 π.Χ.) ,όταν ακόμη δεν ζούσαν οι γλωσσικά πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ( Ινδοευρωπαίοι) στην Ελλάδα. Έχουν φθάσει στην Ελλάδα περίπου το 2.250 π.Χ.
    γ) Ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ειρηνικός.
    δ) Από την σημερινή Κρήτη προέρχονται σε αναλογία του πληθυσμού οι πιό πολλοί και πιό επιτυχείς Έλληνες επιστήμονες. Διαπρέπουν ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Το Πανεπιστήμιο της Κρήτης έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος.
    ε) Η Κρήτη κατέχει την πρώτη θέση στον ελληνικό Τουρισμό. Έως τώρα δεν άκουσα ούτε ένα παράπονο. Τουναντίον, οι ξένοι τουρίστες είναι πολύ ευχαριστημένοι. Αυτό δεν ισχύει όμως δυστυχώς γενικά για τον ελληνικό τουρισμό.
    ζ) Από την Κρήτη προέρχεται ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας  Ελευθέριος Βενιζέλος, Ας ελπίσω, ότι αυτό το σχόλιο θα δημοσιευθεί.Πρώτο Θέμα ( 14. 7. 12 )

Δικαιώματα των ζώων

Σε διεθνή κλίμακα υπάρχουν εν τω μεταξύ πολυάριθμες συμβάσεις και άλλα ντοκουμέντα περί της προστασίας της φύσης και των ζώων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις έχουν κεντρο- και βορειοευρωπαϊκά κράτη-μέλη της ΕΕ αναλάβει τις απαραίτητες και καθοριστικές πρωτοβουλίες.
Οταν όμως προσπάθησαν να απαγορευτούν το κυνήγι των μεταξύ των ηπείρων πετόντων πτηνών και οι ταυρομαχίες στην Ισπανία , άνοιξε ένα τεράστιο πολιτιστικό χάσμα μεταξύ αυτών των χωρών από το ένα μέρος και των νοτιοευρωπαϊκών χωρών από το άλλο μέρος. Οι Νοτιοευρωπαίοι ανέφεραν την “παράδοση” του “ανδρισμού”, του κυνηγού, ενώ οι Βορειοευρωπαίοι έφριξαν λόγω αυτής της πολιτιστικής καθυστέρησης και της βαρβαρότητας.

Όταν στα 70χρονα ανέφερα το θέμα της προστασίας των ζώων στα πλαίσια πανεπιστημιακών διαλέξεων περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , είχαν οι σπουδαστές από την Νότια Ευρώπη και σχεδόν από όλες τις άλλες ηπείρους και ιδιαιτέρως από τυις ισλαμικές χώρες πρόβλημα κατανόησης. Είχα λόγο να θυμηθώ , πως εμείς τα παιδιά του Δημοτικού κακομεταχειριζόμασταν στα 40χρονα τα ζώα, τα οικιακά ( γάτες, σκυλιά ) καθώς και τα άγρια. Η βασική τοποθέτησή μας ήταν απλώς απολίτιστη. Κανένας ηλικιωμένος δεν μας έκανε καμία παρατήρηση.

Ποιές να είναι άραγε οι αιτίες για την διαφορά αυτήν στην Ευρώπη ; Στην αρχαία Ελλάδα και κατόπιν και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει τεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο της καθημερινής ζωής. Γνωστό είναι το απόφθεγμα του σοφιστού Πρωταγόρα ” Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος “. Έτσι έχει δημιουργηθεί μία ανθρωποκεντρική κοσμοαντίληψη, η οποία όμως δεν έλαβε ουδόλως υπ όψη το φυσικό περιβάλλον. Ήταν π.χ. αυτονόητο, να καταστρέφονται τα δάση τόσο εντατικά , έτσι ώστε να εξαφανισθούν τεράστιες δασικές περιοχές στην Ελλάδα και στις ελληνικές αποικίες.

Σε σύγκριση με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους δεν ζούσαν οι λαοί της υπόλοιπης Ευρώπης σε πόλεις, αλλά σε μικρούς οικισμούς ιδίως μέσα σε δάση. Έτσι είχαν από ανέκαθεν απέναντι στο φυσικό περιβάλλον μία πολύ θετικη στάση . Οι περισσότεροι θεωρούσαν π.χ. τα δένδρα καθαγιασμένα και τα λάτρευαν. Κυνηγούσαν τα άγρια ζώα μόνον λόγω της διατροφής. Δια μέσου των αιώνων δεν άλλαξε η διαφορετική στάση προς τη φύση .

Ο Νοτιοευρωπαίος δεν έχει καθόλου κατανόηση για την αγάπη των άλλων Ερωπαίων για τα ζώα. Με ειδικούς νόμους αυτά προστατεύοντα. Ακόμη και σε όλες τις μαγαλουπόλεις υπάρχουν όχι μόνον τεράστια πάρκα, αλλά και δάση ! Κάτι τέτοιο θα ήταν στη Ελλάδα τελείως ακατανόητο και αδύνατο. Στην Ελλάδα κτίζονται τουναντίον ( παράνομες) βίλες ακριβώς μέσα σε δάση. Τί βαρβαρότητα !

Δηλαδή το απεχθές έγκλημα απέναντι στις απροστάτευτες χελώνες είναι ένδειξη μίας αφάνταστης πολιτισμικής καθυστέρησης και βαρβαρότητας μερικών Νεοελλήνων. Εκτός τούτου θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τους θύτες χωρίς υπερβολή σαδιστικά στοιχεία. Στην προηγμένη Ευρώπη θα τους τιμωρούσαν αυστηρότατα και παραδειγματικά. Πρωτο Θέμα ( 17. 6. 12 )

—————————————————

Causa Σκύλοι στην Κρήτη

Στο “Πρώτο Θέμα” στις 15.6.12 έχει δημοσιευθεί μία είδηση με τον Τίτλο “Δι αποκεφαλισμού(!) εκτελούν τις θαλάσσιες χελώνες”. Αυτή η αγριότητα έχει ενδιαφέρει μόνον λίγους αναγνώστες. Έγραψα ένα κάπως εκτενές σχόλιο μάλλον περί της πολιτιστικής και της εθνολογικής πτυχής του σοβαρού ζητήματος. Το σχόλιο δημοσιεύθηκε.

Προ ολίγων ημερών διετύπωσα επίσης από εθνολογική , εθνοψυχολογική και πολιτισμική άποψη ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο δυστυχώς δεν δημοσιεύθηκε. Κατόπιν διάβασα προσεκτικά τα δημοσιευθέντα σχόλια και διεπίστωσα, ότι πάρα πολλά έχουν ως αντικείμενο τη νοοτροπία των Κρητικών και μερικά εμπεριέχουν βρισιές, εθνικιστικό πνεύμα, ανοησίες και προσβολές. Το παράξενο έγκειται στο ό,τι στην παρούσα περίπτωση δεν πρόκειται για γνώσεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αλλά πρωτίστως για τον γνωστό νεοελληνικό ανέξοδο υπερσυναισθηματισμό. Ισως φταίει το άρθρο, το οποίο βρίθει από συναισθηματισμό. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την δημοσιογράφο να κάνει μίαν εμπεριστατωμένη και πειστική ανάλυση, δηλαδή να εφαρμόσει μία λογική και σφαιρική μεθοδολογική προσέγγιση σε ένα πολυσυνθέτο και λίαν λεπτό θεμα.
Δεν είμαι τώρα διατεθειμένος να επαναδιατυπώσω την άποψή μου. Θα αρκεσθώ να εντοπίσω την προσοχή σας σε μερικά εθνολογικά , εθνοψυχολογικά και πολιτισμικά προβλήματα της υπόθεσης.

1. Διαφέρουν οι Κρήτες, σε ό,τι αφορά την βασική τοποθέτηση έναντι των σκύλων, άλλων ζώων και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος από τους άλλους Έλληνες ;

2. Έχουν οι Κρήτες διαφορετικό βασικό κώδικα συμπεριφοράς ; Αν ναί, γιατί :

3. Λέγεται, ότι πολλοί Κρήτες έχουν κλίση σε βίαιες συμπεριφορές, μεταξύ άλλων ότι έχουν την φήμη μαχαιροβγάλτηδων. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποιός άλλος, γειτονικός λαός έχει την ίδια φήμη και γιατί ;

4. Η εθνολογία ασχολείται ιδίως με την προέλευση, τη νοοτροπία και επίσης με την φυσιογνωμία των λαών. Ξέρω από συγγενείς μου στην Κρήτη, ότι σχετικά πολλοί Κρητικοί έχουν φυσιογνωμίες και ανάστημα σώματος, που διαφέρουν πολύ από τους άλλους Έλληνες. Υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά σε γειτονικούς λαούς ; Αν ναι, πώς είναι κάτι τέτιο δυνατόν ;

5. Μόνον οι Μουσουλμάνοι συχαίνονται τους σκύλους και τους θεωρούν βρώμικα όντα , τα οποία δεν ανέχονται στα σπίτια τους. Από που προέρχεται άραγε το ασυγκράτητο μίσος των Κρητικών έναντι των σκύλων ;

Απαραίτητες διευκρινίσεις για μερικούς ανίδεους σχολιαστές :

α) Η Κρήτη είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρώτα έχει εδώ εμφανισθεί ο Μινωϊκός και κατόπιν ο μαθητευόμενος Μυκηναϊκός πολιτισμός.

β)  Όταν η Κρήτη είχε από πολλού ακμαίο πολιτισμό (2600 π.Χ.) ,όταν ακόμη δεν ζούσαν οι γλωσσικά πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ( Ινδοευρωπαίοι) στην Ελλάδα. Έχουν φθάσει στην Ελλάδα περίπου το 2.250 π.Χ.

γ)  Ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ειρηνικός.

δ)  Από την σημερινή Κρήτη προέρχονται σε αναλογία του πληθυσμού οι πιό πολλοί και πιό επιτυχείς Έλληνες επιστήμονες. Διαπρέπουν ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Το Πανεπιστήμιο της Κρήτης έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος.

ε) Η Κρήτη κατέχει την πρώτη θέση στον ελληνικό Τουρισμό. Έως τώρα δεν άκουσα ούτε ένα παράπονο. Τουναντίον, οι ξένοι τουρίστες είναι πολύ ευχαριστημένοι. Αυτό δεν ισχύει όμως δυστυχώς γενικά για τον ελληνικό τουρισμό.

ζ) Από την Κρήτη προέρχεται ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας  Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρώτο Θέμα.

——————————————————-

Ατομο και Περιβάλλον, Τί είναι πό σπουδαίο;

1. Στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού υπάρχει η εξής σειρά : άνθρωπος, άτομο, πολίτης citoyen).
Στην Ελλάδα όμως δεν υφίσταται το άτομο , αλλά ο ένας μεταξύ άλλων, ο οποίος δεν έχει κοινωνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση.

2. Ο άνθρωπος αναδεικνύει τα ακόλουθα συστατικά γνωρίσματα :
ον ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΝ, ον ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΝ (έχουν και τα δύο αναγνωρισθεί στις χώρες του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” στα μέσα των 7οχρονων !), ον κοινωνικόν, ον πολιτικόν και ον πολιτιστικόν. Αυτά τα γνωρίσματα αποτελούν υπο τον φακό της Θεωρίας του Συστήματος ένα οντολογικό και ταυτόχρονα ένα γνωσιολογικό
σύστημα.  Μεταξύ των υφίστανται αλληλοεπιδράσεις (το καθένα με όλα), έτσι ώστε να δημιουργείται ένα σύνολο ανώτερης ποιότητας.

3. Το ανθρώπινο ον αποτελεί υπό τον φακό της Φιλοσοφίας ένα υποκείμενο με δική του βούληση επί τη βάση της οποίας διαμορφώνει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του την δική του ζωή.

4.Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος ζει σε ένα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, παραδοσιακό, πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον , το οποίο έχει αντικειμενικό χαρακτήρα.
Και αυτά τα συστατικά στοιχεία του περιβάλλοντος
αποτελούν ένα σύστημα. Μεταξύ τους σημειώνονται αλληλουχίες. Ετσι εκλαμβάνει όλο το σύστημα δυναμικότητα.

5.Μεταξύ των δύο συστημάτων (υποκειμενικοί και αντικειμενικοί παράγοντες) διαπιστώνονται υπό τον φακό της Φιλοσοφίας και συγκεκριμένα της
Διαλεκτικής (Ηράκλειτος, Αριστοτέλης, Hegel, Marx) διαλεκτικές αλληλοεπιδράσεις.

Συμπέρασμα : Η πιό σωστή θέαση του πολυεπίπεδου και πολυσύνθετου προβλήματος είναι η συστημική και η διαλεκτική, ενώ η μονόδρομη προσέγγιση ( μόνον το άτομο ή μόνον το περιβάλλον) είναι αντιεπιστημονική. Καθημερινή (20.2.15)

Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Καταστροφολογία, Φουτουρολογία, Προγνωστικοτητα

Προφητεία , Αποκάλυψη,  Μυθολογια,  Ποίηση…

Η σοβαρή ενσχόληση με πολύπλοκα και πολυσύνθετα φαινόμενα και γενικά αντικείμενα δέον να στηρίζεται στην κατάλληλη προσέγγιση, η οποία προϋποθέτει αναμφιβόλως γνώσεις περί της Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών, ακόμη και όταν πρόκειται για συγκεκριμένα επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.

Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνω από τότε που άρχισα να δημοσιεύω σχόλια στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο (Μάρτιος 2012), ότι σε σπάνιες περιπτώσεις εφαρμόζονται οι κανόνες της Μεθοδολογίας.Υπερτερούν οι ιδεοληψίες, ο ολέθριος νεοελληνικός σουρεαλισμός, ο υπερεξυπνακισμός, ο γνωστότατος πρωτόγονος τριτοκοσμικός λαϊκισμός, ένας φθηνός υπερσυναισθηματισμός, μία στην προηγμένη Ευρώπη αδιανόητη επιπολαιότητα, ο πατριδοκαπηλικός και όλως ανέξοδος υπερπατριωτισμός.

Ελάχιστοι δημοσιογράφοι και αναγνώστες είναι διατεθημένοι και σε θέση να κάνουν λογικό, νηφάλιο, ουσιώδη και εμπεριστατωμένο διάλογο.Το κακό έγκειται, στο ό,τι εδώ δεν πρόκειται για τυχαία φαινόμενα, αλλά σε γενικές γραμμές για διαχρονικές εγγενείς παθογένειες, οι οποίες είναι στενότατα συνυφασμένες με μία σχετικά χαμηλή όχι ευρωπαϊκή αλλά βαλκανοανατολίτικη παιδεία.

Ετσι δεν είνα τυχαίο, ότι λαμβάνει χώραν μία μεγάλη σύγχιση διαφορετικών εννοιών , οι οποίες κανονικά έχουν ως επί το πλείστον ένα συγκεκριμένο, καθορισμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο περιεχόμενο. Σε ό,τι αφορά το θέμα μας αναφέρουμε τις έννοιες που μας ενδιαφέρουν : Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Μυστικισμό, Παράνοια, καταστροφολογία και Φουτουρολογία-Προγνωστικότητα. Παρακάτω θα εστιάσουμε μερικές από αυτές τις έννοιες στο επίκεντρο της ενασχόλησης με σκοπό την εξεύρεση των καθοριστικών χαρακτηριστικών τους.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Προφητεία είναι μία εφεύρεση και ικανότητα ήδη των σαμάνων. Στην αρχαία Ελλάδα είχε την σημασία της εξαγγελλίας και της ερμηνείας του θεϊκού η του μελλοντικού. Ο προφήτης έπαιζε τον ρόλο του διαμεσολαβητού μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, οι οποίοι αποτείνονταν σε ένα μαντείο για να μάθουν τα περί του μέλλοντός των.Το προφητεύειν ή προειδείν ήταν συνδεδεδεμένο με έκσταση, με οράματα και πρωτίστως με αποκάλυψη ( Ιδέ J. Irmscher (Edit.), Lexikon der Antike, Leipzig, 1987, S. 473 και E. Hennecke (Edit.), Apokryphe Apokalypsen , Wiesbaden , 2005, S.11).

Ένώ όμως η αρχαία Ελλάς έχει εξελιχθεί σε γενέτειρα του Λόγου, ήταν το αρχαίο Ισραήλ κέντρο της προφητείας και των πολυάριθμων προφητών ( nabi, chozäh ), οι οποίοι πολλές φορές έχουν συγκρουσθεί με την εκάστοτε άρχουσα τάξη και γενικά με το κοσμικό κράτος ( J. Maier, Judentum von A-Z, Glauben, Geschichte, Kultur, Erftstadt, 2001, S. 330/332 ). Αυτοί έχουν συνήθως αναλάβει την πρωτοβουλία να κάνουν τις εξαγγελλίες των.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αιτίες για την εμφάνιση του φαινομένου της Αποκάλυψης : Η ιδεολογική ρίζα της Αποκάλυψης εστιάζεται σε γενικές γραμμές στην τελεολογική αντίληψη περί της ιστορίας στο αρχαίο Ισραήλ μεν, αλλά οι Εβραίοι έχουν παραλάβει σημαντικά στοιχεία ανώτερων πολιτισμών και θρησκειών , π.χ. την ουσία της ινδοπερσικής σωτηριολογίας και την αντίληψη των Βαβυλωνίων περί των επτά (7) Αιώνων της ανθρωπότητας. Από την ελληνιστική-ρωμαϊκή λογοτεχνία περί του μαντείου («Σιβυλλινικά Βιβλία»), παρέλαβαν τα περί κάποιας μυθικής προσωπικότητας από το εξιδανικευμένο παρελθόν , η οποία πραγματοποιεί την Αποκάλυψη, δηλαδή αυτό δεν το κάνει ο συγγραφέας του κειμένου.

Το αποτέλεσμα ήταν ολόκληρα βιβλία με Αποκαλύψεις ( Ιδέ C.Andresen et alt. (Edit.), Lexikon der Alten Welt, 3 Tom. , εδώ Τοm.1, S.206. Ενδιαφερουσα πληροφορία : Στην συγγραφή αυτού του Standart-Λεξικού ( πάνω από τρεις χιλιάδες σελίδες ) έχουν συμβάλλει 236 ειδικοί επιστήμονες απο όλες τις γερμανόφωνες χώρες. Αυτό είναι επιστημονική  εμβρίθεια, άγνωστη στα Βαλκάνια ).

Προ της εμφάνισης των πρώτων βιβλίων της Αποκάλυψης ( Δανιήλ και Ενοχ ) ήταν η διεθνής πολιτική κατάσταση των Εβραίων άκρως απελπιστική. Αρχισε ήδη η πολιτιστική και η στρατιωτική σύγκρουση με τους Ελληνες κατακτητές ( Αντίοχος 4ος ο Επιφάνης ). Οι Εβραίοι διανοούμενοι προτιμούσαν να μιλούν Ελληνικά και ήταν στην πλειοψηφία τους οπαδοί της στωϊκής φιλοσοφίας, από την οποία έχει ο Χριστιανισμός παραλάβει την αλληλοαγάπη των ανθρώπων ( Ιδέ στο Μπλογγ μου »Αγάπη προς αλλήλους, Ελληνες Στωϊκοί και Κινέζοι Φιλόσοφοι». Πολλοί ιθύνοντες Εβραίοι έχουν διαπιστώσει μεγάλους κινδύνους, όπως ίσως την απώλεια της θρησκευτικής και εθνοτικής τους ταυτότητας. Οι θεοσεβείς (chasidim), μάλλον θρησκόληπτοι, φανταζόταν το επερχόμενο τέλος του κόσμου.

Μεθοδικά έχουν αναφέρει στις πρώτες αποκαλύψεις την νομοτελειακή κατάπτωση κραταιών βασιλείων και αυτοκρατοριών σύμφωνα με το «χρονοδιάγραμμα του Θεού» και κατέληγαν στο συμπέρασμα, ότι η ιστορία τελειώνει, αλλά κατόπιν θα ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ( Νεκρανάσταση) και θα θριαμβεύσει το Ισραήλ ! Και το βιβλίο του προφήτη Ησαϊα βρίθει από φαντασίες, εκστατικά όνειρα και συμβολισμούς με άγγελους , τέρατα, ζώα και σατανάδες ( Ιδέ εκτενέστατα το διεθνώς φημισμένο Standard-έργο ( 4 Τόμοι ) του Ρουμανογάλλου κορυφαίου ιστορικού των θρησκευτικών ιδεών M. Iliade , Histoire des croyances et idees religieuses, Paris1978, 1992, Cap. 25 ).

Από την πιό γνωστή Αποκάλυψη του «Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου» θα αναφέρω μερικά άκρως χαρακτηριστικά παραδείγματα των εκστατικών οραμάτων του : «Και είδον και ήκουσα ένα άγγελον πετώμενον εις το μεσουράνημα, όστις έλεγε μετά φωνής μεγάλης, Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντες επί της γης, δια τας λοιπάς φωνάς της σάλπιγγος των τριών αγγέλων των μελόντων να σαλπίσωσι» ( ΚΕΦ. Η,13 ). άλλο τεμάχιο : »Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ναού λέγουσαν προς τους επτά αγγέλους, Υπάγετε και εκχέατε εις την γην τας φιάλας του θυμού του Θεού… Και ο έκτος άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον παταμόν τον μέγαν Ευφράτην και εξηράνθη το ύδωρ αυτού, δια να ετοιμασθη ή οδό ςτων βασιλέων των από ανατολών ηλίου». »( ΚΕΦ.ιε,1,12).»

Και τώρα το αποκορύφωμα, πολύ επίκαιρο : «…και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα….Και επί το μέτωπον αυτής ήτο όνομα γεγραμμένων, Μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων , και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού… «(ΚΕΦ.ιζ, 3-6).

Cui bono ? Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ευφυέστατοι. Σκοπίμως επέστρεψαν αν στο παρελθόν και ανέφεραν γεγονότα, τα οποία έχουν συμβεί στο απότερο παρελθόν με σκοπό να δώσουν στους κατατρομαγμένους Εβραίους παρηγοριά και θάρρος. Και όμως, στο μάθημα των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο μας τα δίδαξαν έτσι, ώστε έχει σε εμάς δημιουργηθεί η εντύπωση, ότι οι προφήτες έχουν προειδεί την καταστροφή τεσσάρων βασιλείων και αυτοκρατοριών. Κατά την γνώμη κάποιου θρησκόληπτου εξάδελφού μου ισχύει η Αποκάλυψη του Ιωάννη εσαεί. Ο καϋμένος άρχισε όντως να τα χάνει.

Αποκάλυψη σαν Ποίηση
Ανεξάρτητα από τον μυστικιστικό και μυθολογικό χαρακτήρα της αποτελεί η Αποκάλυψη, ένα αξιόλογο λογοτεχνικό δημιούργημα ιδιαιτέρου είδους.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ίσως οι πρώτοι καταστροφολογοι του κόσμου. Αλλά το σχεδόν απίστευτο έγκειται στο ό,τι Αμερικανοεβραίοι οικονομολόγοι ή και μεγαλοεπενδυτές ( Krugman, Rubini, Soros ) καθώς και δύο Ελληνες πανεπιστημιακοί οικονομολογοι ( Βαρουφάκης, Λαπαβίτσας) παίζουν , όπως φαίνεται ευχαρίστως τον ρόλο του καταστροφολόγου, διατυπώνοντας επανειλλημμένως στα ΜΜΕ την άποψη με τεράστια αυτοπεποίθηση, ότι σε λίγο καταρρέει το Ευρώ και διαλύεται η ΕΕ και άλλα χαρίεντα και παράξενα. Ο Rubini έφθασε στο σημείο να οριστικοποιεί ( έτος , μήνα ) την επαλήθευση των ψευτοπροφητειών του. Με αυτούς έχουμε ασχοληθεί ήδη το 2012 κα κατόπιν ( Ιδέ  στο Μπλογγ μου τα άρθρα «Ρουμπινί, Ο μέγας καστροφολόγος», «Τζωρτζ Σόρος, Ο Ψευτοπροφήτης», »Paul Kugman, Νομπελίστας».

ΦΟΥΤΟΥΡΟΛΟΓΙΑ, ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν υφίσταται ουδεμία σχέση με
προφητείες και αποκαλύψεις, γιατί πρόκειται για επιστήμες, οι οποίες
έχουν μεν εμφανισθεί ως τέτοιες ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο,
αλλά ήδη τον 19ο αι. ήταν μερικοί επιστήμονες σε θέση να προβλέψουν
κοσμοϊστορικά γεγονότα, οπως τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και το παγκόσμιο περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι ο γνωστός Γάλλος
συγγραφέας Jules Verne έχει προειδεί μερικές εξελίξεις των φυσικών επιστημών φυσικά επί τη βάση των μεγάλων επιτεύξεων των φυσικών και τεχνικών επιστημών της εποχής του.

Σε μερικές επιστήμες είναι σχετικά εφικτό να γίνουν
προβλέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει χρονοβόρα συστηματική και μεθοδική προετοιμασία του είδους των ΒΑΣΙΚΩΝ επιστημονικών ερευνών (στην Ελλάδα δεν υπάρχει δυστυχώς τέτοια παράδοση, μόνο στο Πανεπιστήμιο του Ηρακλείου γινονται επιτυχείς προσπάθειες) με το
απαραίτητο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, από ειδικούς επιστήμονες ερευνητές.

Ισως να υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις και σε άλλα πανεπιστήμια ή σε ειδικά ινστιτούτα επανδρωμένα με ερευνητές, οι οποίοι διαθέτουν ανάλογη πείρα σε ερευνητικά ιδρύματα των προηγμένων χωρών και εκτός τούτου δεν έγιναν καθηγητές πανεπιστημίου με ιδιαίτερη κομματική ταυτότητα στην εποχή της Μεταπολίτευσης.

Ο έχων νουν νοείτω.

Καθημερινή, διαφορετικά έτη (π.χ. περί την Φουτουρολογία…, Καθημερινή(1.3.16)

Αποφθέγματα, Ξένα, Ερμηνεία, Παλιμπαιδιστική Τσιτατολογία, Ηράκλειτος

Ερμηνεία σημαντικών αποφθεγμάτων

Η αποκωδικοποίηση σημαντικών μάλλον φιλοσοφικών αποφθεγμάτων είναι για έναν μη ειδικό πολύ δύσκολη .
.Chacun a sa place (γαλλικό): προφορά : σακάν α σαν πλας, μετάφραση : ο καθείς στη θέση του, σημασία : ο καθείς στον κλάδο ή στο επάγγελμά του.
.Chacun a sa facon (γαλλικό ) : προφ. : σακάν α σον φασόν, μετάφρ. : ο καθείς σύμφωνα με το γούστο του, σημ. : ο καθείς σύμφωνα με τον τρόπο ή με την πεποίθησή του. Το είπε ο πρώην πρώσος βασιλεύς Friedrich der Große και εννοούσε την ανεξιθρησκεία.Ο καθείς ήταν ελεύθερος να αποφασίσει για τον προτεσταντισμό ή για τον καθολικισμό. Εν τω μεταξύ εφαρμόζεται το απόφθεγμα και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην εφημερίδα : Κάθε σχολιαστής αποφασίζει, αν γράψει επιπόλαια και ρηχά ή συγκροτημένα.
.Cui bono (λατινικό) : προφ.: κουί μπόνο ?, μεταφρ. : για ποιόν είναι (αυτό) καλό ; σημ. : ποιόν ωφελεί ή ποιόν εξυπηρετεί (αυτό) συνήθως σε περιπτώσεις που αμολά κανείς μία περιτή ή ακατανόητη κοτσάνα ( π.χ. η κ. Ρεπούση ) .
.Suum cuique tribuere (λατινικό) : προφ. : σούουμ κουίκβε τριμπουέρε, μετάφραση : στον καθένα ό,τι δικαιούται, σημ. : να δώσεις στον καθένα ό ,τι ανταποκρίνεται σε αυτόν ή ό,τι του αξίζει. Στα λατινικά κατάγεται μεν από τον Ρωμαίο νομικό επιστήμονα Ulpianus , αλλά το είπε για πρώτη φορά ο Πλάτων και σχεδόν την ίδια εποχή και ο Κονφούκιος στην Κίνα ! Πρόκειται για την ανώτερη μορφή της δικαιοσύνης. Αλλά δυστυχώς οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές το έχουν εφαρμόσει απάνθρωπα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικά στο Buchenwald : «Jedem das seine» , γραμμένο με τεράστια γράμματα στην είσοδο του Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως του Buchenwald, όπου εξολόθρευαν τους Εβραίους. Πρέπει κανονικά να ισχύει πάντα το γνωστό ρητό των αρχαίων ημών « Γηράσκω αεί διδασκόμενος ! Το Βήμα

—————————————————

Ηράκλειτος, Τσιτατολογία

Απάντηση και σύντομες παρατηρήσεις, γιατί έχω εδώ στην σελίδα του κ.Τάκη Θοδωρόπουλου (Καθημερινή) ήδη δημοσιεύσει ολόκληρη μελέτη. Διευκρίνιση : Το σχόλιο προορίζεται για κάθε ανεγκέφαλο και παλιμπαιδιστή ξιτατολόγο.

1. Η Deutsche Bibliothek ( Leipzig και Frankfurt/Main ) έχει έναν τεράστιο πλούτο βιβλίων, περίπου 28 εκατομμύρια. Μόνον στην Λειψία βρίσκονται περί του Ηράκλειτου (Η.) 241 βιβλία και κτός τούτου πολλές διδακτορικές διατριβές.

2. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει αναφερθεί ο Ηράκλειτος παρεμπιπτόντως μόνον μερικές φορές. Στην Δύση ήταν αυτός έως τον 12 αι. άγνωστος. Τον έχει αναφέρει για πρώτη φορά ο φιλόσοφος Bernardus Silvestris. Από τον 13 αι. άρχισε η δυτική σχολαστικιστική φιλοσοφία να ενδιαφέρεται για τον Η.
Το 1808 έχει εκδώσει ο προτεστάντης φιλόσοφος και θεολόγος F. Schleiermacher ένα βιβλιαράκι υπό τον τίτλο «Herakleitos oder der Dunkle“(«Ηράκλειτος η ο Σκοτεινός») με 73 Fragmenta. To 1913 έχουν εκδώσει πάλι Γερμανοί ένα πολύτιμο βιβλίο με 117 Framenta (H.Diels/W.Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, Berlin ).
Το αποκορύφωμα της εκδοτικής δραστηριότητας είναι το βιβλίο του Γερμανοαμερικανοεβραίου C.Kahn, The Art and throught of Heraclitus, Cambridge, 1989.

3.Ως πηγές αναφέρονται πρωτίστως οι “Πατέρες της Εκκλησίας” («Πατρίστες») Clemens της Αλεξάνδρειας και ο Ιππόλυτος της Ρώμης καθώς και ο Διογένης Λαέρτιος, ο Στρωβαίος, ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Πλούταρχος και άλλοι.

4. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της Ευρώπης, ακόμη και o Hegel και ο Heidegger έχουν ασχοληθεί με τον Η. Οι μαρξιστές φιλόσοφοι τον εκτιμούν ως φιλόσοφο πρώτης κατηγορίας και μαζί με τον Δημόκριτο ως εμπεδωτή της επιστημονικής σκέψης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά την ταπεινή γνώμη μου ισχύει αυτή η αξιολόγηση αναμφιβόλως για τον Δημόκριτο, ο οποίος είναι ισάξιος με τον Αριστοτέλη.

5. Δεν σκοπεύουμε να αναφέρουμε τα γνωστότατα περί της αντίθεσης μεταξύ του αρχαίου »ειδωλολατρικού» πνεύματος , το οποίο στηρίζεται στον Λόγο (Ratio) από το ένα μέρος και της χριστιανικής καθώς και της ισλαμικής θρησκείας από το άλλο μέρος, οι οποίες βασίζονται στην πίστη και στον μυστικισμό. Εδώ πρόκειται για μία contradictio in adiecto (οξύμωρον) ,(Ιδέ μέσω της Ιστοσελίδας μου στο Μπλογγ τις εξείς μελέτες : «Επιστήμη vs Μυστικισμού, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά», “Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά»,  Οι θεολόγοι και των δύο θρησκειών αγνόησαν τους υλιστές και τους κοινωνιολόγους φιλόσοφους.
Και οι δύο θρησκείες παρέμειναν στον μεσαιωνικό σκοταδισμό, ενώ η Δύση έχει εμπεδώσει επί τη βάσει του αρχαίου ελληνικού πνεύματος τον ορθολογισμό (ius rationis). Η προτεραιότητα της τυφλής πίστης έναντι του Λόγου ήταν και είναι η αιτία της κατάπτωσης ειδικά της χριστιανικής ορθοδοξίας και του Ισλάμ . Οι χώρες τους έχουν καθυστερήσει σε απελπιστικό βαθμό σε όλα τα επίπεδα.

6.Τα αποφθέγματα δεν δύνανται ουδόλως να αντικαταστήσουν μη υπάρχουσες συστηματικές φιλοσοφικές και γενικά πανεπιστημιακές σπουδές . Δεν μπορεί κανείς να παριστάνει με αποφθέγματα και επιπόλαιες γνώσεις τον φιλόσοφο, μια που εκτός τούτου δεν έχει ουδεμία ιδέα από την επιστημονική μεθοδολογία, η οποία είναι η conditio sine qua non ( τελίως απαραίτητη προϋπόθεση ) για την κατανόηση φιλοσοφικών και γενικά επιστημονικών κειμένων, εκτός εάν διακατέχεται από το ολέθριο «πνεύμα» του γελοίου νεοελληνικού υπερεξυπνακισμού.
Αλλά ακόμη και οι πανεπιστημιακές γνώσεις δεν σημαίνουν , ότι κάποιος αυτόματα είναι σε θέση να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας του ζητήματος ) και εκτός τούτου να σκεφθεί φιλοσοφικά, λογικά, δημιουργικά και όχι παπαγαλιστικά.

7. Η χρησιμοποίηση αποφθεγμάτων οπωσδήποτε παρμένων από βιβλία συλλογών αποφθεγμάτων και παροιμιών είναι τόσο αντιεπιστημονική που στα πανεπιστήμια της προηγμένης Ευρώπης δεν επιτρέπεται σε επιστημονικά κείμενα αντί επιχειρημάτων.
Η μαζική χρησιμοποίηση αυτών είναι πέραν τούτου ένδειξη έλλειψης σοβαρών γνώσεων ,επιστημονικής σκέψης, μη επαρκώς εξελιγμένης διανοητικότητας και εκτός τούτου και ένδειξη παλιμπαιδισμού. Πράγματι, όταν είμασταν στο Γυμνάσιο περίπου 15 ετών , προσπαθούσαμε να εντυπωσιάσουμε αδαείς ανθρώπους με αρχαία αποφθέγματα και πολλές γελοίες ελληνικούρες α λα Πολύδωρα και άλλους γραφικούς τύπους.

Καθημερινή ( 9. 1. 14 )

 

“Βαρβαρικός Μεσαίωνας” ( Χ. Γιανναρας )

Βαρβαρικός Μεσαίωνας» στην Ευρώπη ;

Ο γνωστός αρθρογράφος καθηγητής της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας κ. Χρήστος Γιανναράς έχει έως τα μέσα του 2013 επιτεθεί επανειλημμένα την Δύση, έως ότου αναγκάσθηκα να κάνω νηφάλια αντιπαράθεση. Παρακάτω ένα από τα κείμενά μου, φυσικά σαν περίληψη.

Γίνεται λόγος για τον “ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας”. Εδώ εγείρονται μερικά ερωτήματα.
α ) Έως τον κορυφαίο Φιλόσδοφο και Θεολόγο της Δύσης  Thomas de Aquin (13ος αι.) επικρατούσε στην καθολική Ευρώπη ο θεοκεντρισμός σαν κάτι το τελείως αυτονόητο. Η άποψη του Thomas de Αquin άρχισε βαθμιαία να αναγνωρίζεται μεν, αλλά δεν ήταν ακόμη σε θέση να ανταγωνίζεται το θεοκεντρικό σύστημα ( γενικά Ιδέ : Aaron J. Gurjewitsch, Das individuum im europäischen Mittelalter (Το άτομο στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα ), μετάφραση από τα Ρωσικά, München, 1994 και Jaques Le Goff (Edit.), L Uomo Mediavale, Roma 1987 ).

β ) Δεν έχουμε ουδεμία κατανόηση για την χρησιμοποίηση του επιθέτου «βαρβαρική», κάτι που είναι σύνηθες στην Ελλάδα. Και δη ιδιαιτέρως σε εκπροσώπους της Ορθοδοξίας. Δηλαδή πολλοί ισχυρίζονται , ότι στην καθολική Ευρώπη επικρατούσε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μεγάλη βαρβαρότητα. Αυτό είναι μία εσφαλμένη αντίληψη. Οι ειδικοί ιστορικοί για τον Μεσαίωνα έχουν πειστικά αποδείξει , ότι υπήρχε κουλτούρα και εκτός αυτής και Φιλοσοφία.

Αναφέρουμε μόνον τους πιo γνωστούς φιλόσοφους, όπως π.χ. τον Φιλόσοφο και Θελόγο Augustinus, τον Boethius, τον Anselm de Canterbury, τον Petrus Abaelard, τον Roger Bacon, τον Albert Magnus (“Doctor universalis” ), πρωτίστως τον Thomas de Aquin, τον J. Duns Scotus και τον John Wyclif ( Ιδέ λεπτομερειακά : Geschichte der mittelalterlichen Philosophie, Berlin , 1989 ). Γενικά πρεσβεύεται η άποψη, ότι στα σπλάχνα του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα έχουν βαθμιαία προετοιμασθεί οι αργότερες κοσμοϊστορικές εξελίξεις στην Ευρώπη.

γ ) Η αλήθεια είναι ιστορικά συγκεκριμένη, που σημαίνει, ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε φαινόμενα του παρελθόντος με σημερινά κριτήρια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε , γιατί υπήρχε τότε μεγάλη θρησκοληψία. Σήμερα σημειώνονται θρησκοληψία και φανατισμός πρωτίστως στους κόλπους του Ισλάμ. Καθημερινή ( 29. 4. 2013 ).

Clausula rebus sic stantibus ( in polnischer Sprache )

Titel des Beitrages : Niestosowanie klauzuli rebus sic stantibus i sukcesji panstw w odniesieniu  do ukladow granicznych

( Nichtanwendung der Clausula rebus sic stantibus und der Staatennachfolge auf Grenzverträge )

Quelle : Przeglad Stosunkow Miedzynarodowych, Edit. Instytut  Slaski w Opolou ,  1978 /3/75, S. 49-54.

Wenn technisch möglich, folgt demnächst der deutsche Urtext.

Clausula rebus polnisch

 

Μαρξιστικές-Λενινιστικές Ουτοπίες, Τετέλεσται

Τέλος των νεομαρξιστικών, νεολενινιστικών και νεοκομμουνιστικών ουτοπιών
Οποιος δεν αντικατοπτρίζει την αντικειμενική πραγματικότητα (Δημόκριτος : Θεωρία της Αντανάκλασης, αναγνωρισθείσα από τον Μαρξισμό-Λενινισμό), αποτυχαίνει ΠΑΝΤΑ.
Ιδέ επίσης την ολοσχερή κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού”.
Τώρα βιώνουμε την παταγώδη αποτυχία μιας τριτοκοσμικής και μπασταρδεμένης ερμηνείας του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Εν κατακλείδι : Οι ψευτοσοσιαλιστικές ουτοπίες έχουν αποτύχει στην πράξη δια παντός.
Χαιρετίσματα ιδιαιτέρως στους αυτοκληθέντες μαρξιστές κ.κ. Κοτζιά και Βαρουφάκη καθώς και σε όλην την νεολενινιστική και νεοκομμουνιστική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ.
Το Βήμα (4.6.15)

Ευρώπη, Εννοια, Προϊστορία, Ποιοι ανήκουν στην Ευρώπη ;

Περί της Ευρώπης

Ευρώπη , Προϊστορία

Ήδη προ 25χιλ. (γυναικεία είδωλα ίσως θεοτήτων ) και μία φλογέρα, προ 18χιλιάδων ετών (ζωγραφιές) έχουν συντελεσθεί στην Ευρώπη στην
Παλαιολιθική Εποχή (700χιλ-8χιλ. π.Χ.) μερικές πολιτισμικές επιτεύξεις.
Με την Νεολιθική Εποχή ( 5.500-2.500 π.Χ. ) έλαβε χώραν η „Γεωργική Επανάσταση“ και έχει αρχίσει ο συστηματικός εκπολιτισμός των Ευρωπαίων (
οικισμοί, καλλιέργεια δημητριακών , καταμερισμός εργασίας, κεραμική ( 5χιλ. π.Χ.) και αστεροσκοπείο (Stonehenge, 3χιλ. π.Χ.).

Οι πρώτοι αγρότες έχουν προέλθει από την περιοχή μεταξύ της Ανατολικής Μικράς Ασίας, της Συρίας και του Ιράκ ( DNA ! ) . Εκεί έχει εφευρεθεί 9 χιλιάδες έτη π.Χ. η γεωργία .

Η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη είχαν γεωργικό πολιτισμό ήδη μεταξύ του 5.500 και του 4.500 π.Χ. Μερικές επιτεύξεις των Ευρωπαίων είναι πολύ
αρχαιότερες και από τις αιγυπτιακές πυραμίδες ! Και όμως, πολλοί αφελείς και αδαέστατοι Ελληναράδες νομίζουν , ότι οι Βόρειοι Ευρωπαίοι ζούσαν επάνω στα δένδρα και είχαν τα βελανίδια σαν διατροφή. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της αμορφωσιάς , της άγνοιας και της μορφωτικής αυτοπεριχαράκωσης.Καθημερινή (28.8.16)

—————————————— —————-

Ευρώπη

Ευρώπη, Εννοια, Ποιοι ανήκουν στην Ευρώπη ;

1. Γλωσσολογικά  : H λέξη Ευρώπη  είναι η ελληνική εκδοχή (προφορά) της φοινικικής λέξης ΒΡΠ (μόνο σύμφωνα !) και σημαίνει η Δύση.

Μερικούς αιώνες αργότερα  έχουν ονομάσει και οι αρχαίοι Ελληνες όλες τις περιοχές δυτικά από την Ελλάδα Δύση (Εσπερία).

Η λέξη Ευρώπη ερμηνεύεται ακόμη και σε επίσημα λεξικά εσφαλμένα ως «ευρύα όψη».

2. Μυθολογικά

Η ωραία Ευρώπη ήταν κόρη του βασιλιά της Φοινίκης Αγένορα. Ο Δίας με  μορφή του  ταύρου την απήγαγε και την έφερε στην Κρήτη, όπου γέννησε τρία αγόρια : τον Μίνωα, τον Ραδαμάνθη και τον Κάδμο κλπ.

3. Ιστορικά

Η Μέση Ανατολή  έχει προγηθεί της Ευρώπης  στις παραγωγικές δυνάμεις  (εμπέδωση της γεωργίας ήδη 9 χιλιάδες έτη π. Χ. στην δημιουργία κρατών 3 χιλ. έτη π. Χ., στην νομοθεσία (πρώτοι κώδικες 2.240 έτη π.Χ., πρώτα αλφάβητα περίπου 3 χιλ. έτη π.Χ. (το ελληνικό αλφάβητο έχει παρθεί τον 9ο αι. από τους Φοίνικες κλπ. Από τον 6ο αι. π.Χ. άρχισαν να σπουδάζουν Ελληνες στις χώρες με πολύ αρχαιότερους πολιτισμούς ιατρική, νομοθεσία, διοικητικά συστήματα, αρχιτεκτονική και γεωμετρία (Αίγυπτος), μαθηματικά και αστρονομία (Βαβυλωνία).

Ακόμη και η  θεά Αφροδίτη προέρχεται από την Ανατολή και δη μέσω  Συρίας (Aschterut, Αστάρτη) από την Βαβυλωνία (Ischtar).

Πρώτο Θέμα (1.6.15)

———————————-

Ευρώπη, ποιοί ανήκουν σ αυτήν ;

α) Στην Ευρώπη ανήκουν γεωγραφικά όλες οι χώρες μεταξύ της Πορτογαλλίας και της Ρωσίας και μεταξύ της Σκανδιναβικής και της Ελλάδας.
β) Στην Ευρώπη ανήκουν πολιτισμικά η Νότια ( στα Βαλκάνια μόνον η Ελλάδα λόγω της ιστορίας) , η Δυτική, η Κεντρική, η Βόρεια, και η Ανατολική Ευρώπη (η Ρωσία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Μολδαβία μόνον εν μέρει).
γ) Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ευρώπης είναι ο Διαφωτισμός theoria cum praxi.
δ) Ηδη προ 26 ετών έχω στις διαλέξεις μου πρεσβεύσει την άποψη περί της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Αυτή η αντίληψη έχει όμως τότε θεωρηθεί ως υπουτιμητική για τις χώρες του ευρωπαίκού Νότου.

Καθημερινή (3.2.17)

Πολιτική-Οικονομία, Σχέση

Πολιτική και Οικονομία, Σχέση (Αντιπαράθεση με τον κ. Ψυχάρη,Το Βήμα  : Προτεραιότητα της Πολιτικής έναντι της Οικονομίας)

Η άποψή σας είναι απόλυτη, λείπει η διαφοροποίηση και η συγκεκριμενοποίηση.Πότε, κάτω από ποιές συνθήκες και με ποιά επιδίωξη μπορεί να προέχει η πολιτική ;

Πέραν τούτου η πολιτική είναι συχνότατα στενά συνδεδεμένη με τον βολονταρισμό (βουλησιαρχία) όπως π.χ. όλη η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η οικονομία βασίζεται πρωτίστως στον ιδιωτικό επιχειρηματία (ατομική πρωτοβουλία) και εκτός τούτου η παραγωγικότητα παίζει σε μίαν κοινωνία καθοριστικό ρόλο.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι η υψηλή παραγωγικότητα καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν οι προϋποθέσεις για την ιστορική συντριβή του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” εκ μέρους του Καπιταλισμού και του αστικού κράτους.

Το Βήμα (11.5.15)

“Χρυσή τομή”, “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία” ; Σοσιαλδημοκρατία

Αγαπητέ κ. Κωνσταντινίδη (αξιόλογος σχολιαστής ), σήμερα τα μπερδέψατε κάπως .

1. Περί της “Χρυσής Τομής” :

α) Στην Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού γίνεται λόγος για “Χρυσούς Κανόνες”. Υπάρχουν σε όλους τους Κύκλους Πολιτισμού πολλοί. Το “Μέτρον Αριστον” είναι ένας από αυτούς, τον γνωρίζει και ο Βουδδισμός.

β) Στην Φιλοσοφία είναι επί τη βάση του “Αρίστου Μέτρου” η γενική “Αρχή του Μεσότη”(αποφυγή των άκρων,σήμερα της Ακρας Αριστεράς !) του Αριστοτέλη που έχουν μεταφράσει οι Ρωμαίοι σε “Aurea Mediocritas” (“Χρυσή Μέση Τομή” ή κάπως απλοποιημένα “Χρυσή Τομή”).

2. Μείγμα “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία”

Αυτά που προτείνετε, ταιριάζουν στην Σοσιαλδημοκρατία.
Κανονικά θα έπρεπε να αναρτήσω περί αυτού του λίαν ενδιαφέροντος θέματος ολόκληρη διατριβή, αλλά υφίσταται μεθοδικά και κάποιος σύντομος τρόπος: Πρόκειται στην ουσία για Σοσιαλδημοκρατία, της οποίας οι βασικές εφαρμόζονται με επιτυχία εδώ και δεκαετίες στις σκανδιναβικές χώρες, στην Γερμανία, στην Δανία, στην Ολλανδία και στην Ελβετία (προτεσταντικές χώρες).

3. Επί του Ιστορικού Υλισμού
( μαζί με τον Διαλεκτικό Υλισμό η γενική βάση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Φιλοσοφίας) δεν τοποθετούμαι, γιατί το έχω κάνει σε αυτήν την σελίδα ματαίως πολλάκις.
4 .Η “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία” αποτελεί υπό τον φακό της Πολιτικής Φιλοσοφίας (αναγνωρισμένος επιστημονικός κλάδος) μάλλον ένα τερατούργημα.
Σας εκτιμώ, γι αυτό δεν θέλω να διατυπώσω περί αυτού την γνώμη μου.

Καθημερινή ( 10.5.15)

Δικαιοσύνη, Αρχαίοι Φιλόσοφοι

 

Εδώ πρόκειται για τον διάλογο μεταξύ του Σωκράτη και του Θρασύμαχου ( Πλάτων, Πολιτεία, Ι, 343α-3444c) .

Θρασύμαχος : Ο Σωκράτης ξέρει, ότι η δικαιοσύνη και το δίκαιο είναι στην πραγματικότητα το όφελος του δυνατότερου και αυτού που κατέχει την εξουσία, αλλά είναι η ζημιά του υπακούοντος και του υπηρετούντος ( απόδοση του νοήματος).Δηλαδή ο Θρασύμαχος ήθελε να επισημάνει, ότι το όφελος του ισχυρού είναι ταυτόσημο με το δίκαιο !

Δεν σκοπεύω να κάνω διάλεξη περί της δικαιοσύνης en general, αλλά οι Σοφιστές, ο Επίκουρος , οι Στωϊκοί και οι Κυνικοί έχουν πρεσβεύσει τελείως διαφορετικές απόψεις υπογραμμίζοντας ακουσίως την εκάστοτε ταξική τους προέλευση. Το ίδιο ισχύει και για τους αρχαίους κορυφαίους Κινέζους φιλόσοφους, οι οποίοι έχουν διατυπώσει παρόμοιες απόψεις, κάτι που είναι στην Ελλάδα λόγω της ολέθριας εθνικιστικής ομφαλοσκόπησης τελείως άγνωστο.

Και όμως, η Θεωρία του Αριστοτέλη περί της δικαιοσύνης έχει επηρεάζει την παγκόσμια Φιλοσοφία του Δικαίου : «δίκαιον διορθωτικόν», «δίκαιον συναλλάγμασι διορθωτικόν» και «δίκαιον διανεμητικόν».

Επί τη βάση αυτή έχει διατυπώσει ο Thomas Aquin την δική του πιό γνωστή άποψη („iustitia distributiva“, „iustitia communicativa“ „iustitia legalis“) , στην οποία στηρίζεται η ανάλογη
νομική σκέψη της Δύσης ακόμη και στις σχέσεις μεταξύ των μελών της ΕΕ και της
Ευρωζώνης !

Αυτά πρέπει να τα ξέρουμε, ειδάλλως δεν καταλαβαίνουμε τους Δυτικούς.

Ιδέ για τους
ενδιαφερόμενους γερμανομαθείς μία συστηματική συγκριτική μελέτη περί της δικαιοσύνης
( Αρχαία Μέση Ανατολή, , Ελλάς , Ρώμη, Αρχαία Κίνα) σε «Menschen- und Gesellschaftsbilder, Rechts-und Gerechtigkeitsvorstellungen…, 4o Kεφάλαιο) στο Μπλογγ μου.

Καθημερινή (22. 3.15)

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Σωβινισμός, Ρατσισμός

 

Ευκαιρίας δοθείσης θα ασχοληθούμε με σημαντικές έννοιες , οι οποίες χρησιμοποιούνται δυστυχώς τελείως εσφαλμένα, φαινόμενο που έχει μερικές φορές δυσάρεστες συνέπειες. Οι έννοιες είναι επιστημονικοί όροι ( Termini Technici ) με ένα καθορισμένο περιεχόμενο , δηλαδή δεν επιτρέπεται να τις ερμηνεύσει κανείς υποκειμενικά ή βολονταριστικά.

α ) Πατριωτισμός

Η γλωσσική αφετηρία του είναι η ελληνική λέξη Πατήρ ( Γενική: Πατρός ) και όχι η λατινική λέξη Pater ( Γενική : Patris ). Στον Μεσαίωνα εμφανίσθηκε η λέξη Πατριώτης ( κάποιος από το ίδιο γένος, συμπατριώτης ) με μεσαιωνική λατινική Patriota και αργότερα με γαλλική προφορά Patriote. Παράλληλα παρουσιάσθηκε το επίθετο Πατριωτικός με την λατινική Patrioticus και την γαλλική προφορά Patriotique , πού έγινε η βάση για την γαλλική λέξη με ελληνικές ρίζες Patriοtisme με την νεοελληνική προφορά Πατριωτισμός. Έτσι επέστρεψε η λέξη Πατριωτισμός στην γενέτειρά της.

Η έννοια αυτή σημαίνει την πολιτική τοποθέτηση ενός ατόμου που είναι συνυφασμένη με τον συναισθηματικό δεσμό με τις αξίες, την ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό κλπ. της γενέτειράς του ( Πατρίδα ).Το κύριο νόημά της είναι η αγάπη προς την Πατρίδα. Μερικές φορές συνάδει όμως ο Πατριωτισμός με δυνατό συναίσθημα της υπερηφάνειας και της αλαζονείας, εάν κάποιος είναι αμετροεπής.

Ο Πατριωτισμός είναι προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και φορέας του είναι ο αστός ( πολίτης, citoyen ). Ένα από τα καθοριστικά γνωρίσματα του σύγχρονου πολίτου είναι η διαλεκτική αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των καθηκόντων .

β ) Εθνικισμός

Υφίστανται δύο διαφορετικές ερμηνείες : Η γαλλική ερμηνεία είναι μάλλον ουδέτερη : Εννοεί τον πατριωτισμό.

Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί την έχουν αποδεχθεί. Σύμφωνα όμως με την γερμανική ερμηνεία έχει ο εθνικισμος αρνητική σημασία : υπερβολική και μή ανεκτική εθνική συνείδηση , η οποία θεωρεί την ισχύ και το μεγαλείο του έθνους ως υψίστη αξία Οι λαοί της Βόρειας και της Ανατολικής Ευρώπης αποδέχθηκαν αυτήν την ερμηνεία.

Στην νεώτερη παγκόσμια ιστορία χρησιμοποιήθηκε η έννοια εθνικισμός λίαν θετικά και δη από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα πρώτα στις αραβικές χώρες και κατόπιν σε όλες τις χώρες που ξεσηκώθηκαν κατά της αποικιοκρατίας. Επομένως πρέπει να κάνουμε μίαν διαφοροποίηση.

γ ) Σωβινισμός

σημαίνει  πολύ δυνατό πατριωτισμό που στρέφεται κατά άλλων λαών και έχει πρωτίστως στρατιωτικό χαρακτήρα.

δ ) Ρατσισμός

Ιδέ εκτενέστατα εδώ  στο Μπλογγ  την  εκλαϊκευμένη μελέτη “Ρατσισμός, Πρόσφυγας, Μετανάστης, Παράνομος”.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Καθημερινή, Τα Νέα).

Αποζημιώσεις Πολεμικές, Μία ειδική Αξιολόγηση

Περί των πολεμικών αποζημιώσεων , Μία ειδική αξιολόγηση

Πρόκειται για ένα από επιστημονική (Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο , ¨Δίκαιο του Πολέμου”) καθώς και από πρακτική άποψη πολύ δύσκολο θέμα. Εδώ διατυπώνω την δική μου άποψη σαν ειδικός (πανεπιστημιακές διαλέξεις, ενμέρει συγγράμματα) και ιδιαιτέρως σαν πρώην εμπειρογνώμων(γνωμοδοτήσεις) σε ό, τι αφορά την προετοιμασία του σημαντικού ντοκουμέντου “Zwei -plus -Vier-Vertrag” (“Δύο-συν -Τέσσερα-Συμφωνία”) μεταξύ των τεσσάρων νικητήριων δυνάμεων και των δύο γερμανικών κρατών (Ιδέ στην Ιστότοπό μου την στήλη “Wissenschaftliche Gutachten”(“Επιστημονικές γνωμοδοτήσεις”, νούμερα 1-4 και , ιδιαιτέρως 16, “Friedensvertrag mit Deutschland, Entwurf” (“Συμφωνία Ειρήνης με την Γερμανία, Σχέδιο”).

Λόγω χώρου δεν είναι δυνατό να αναφέρω όλα τα ντοκουμέντα περί του ζητήματος των αποζημιώσεων λεπτομερώς. Το 1946 έχει υπογραφεί μεταξύ των Συμμαχικών Δυνάμεων στο Παρίσι η “Συμφωνία περί των αποζημιώσεων”, η οπoία ήταν η γενική νομική βάση για τις πράγματι τεράστιες αποζημιώσεις.

Το 1953 έχει συντελεσθεί στο Λονδίνο η “Συμφωνία περί των χρεών” της Γερμανίας. Εκεί συμφώνησαν ότι άλλα προβλήματα αποζημιώσεων θα επιλυθούν “τελικά” μέσω ιδιαιτέρου ντοκουμέντου. Εννοούσαν μέσω της Συμφωνίας Ειρήνης (Friedensvertrag ). Αλλά το 1960 έχει πληρώσει η Γερμανία στην Ελλαδα 115 εκατομμύρια Μάρκα και άλλα 27 εκατομμύρια δολλάρια και το 2003 ακόμη 20 εκατομμύρια  Ευρώ  Υπάρχουν ενδείξεις, ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί όλων των ελληνικών απαιτήσεων έναντι της Γερμανίας. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ !

Όταν προετοιμαζόταν πυρετωδώς η «Συνθήκη από τις 12 Σεπτεμβρίου 1990 περί της τελικής διευθέτησης σχετικά με την Γερμανία» δεν έθιξε κανένα εμπλεκόμενο ή κάποιο άλλο κράτος το θέμα των αποζημιώσεων και των χρεών της Γερμανίας. Στις 15. Μαρτίου 1991 (ημερομηνία ισχύως) επί τη βάση της επίσημης συμφωνίας έχουν περατωθεί δια παντώς όλλα τα “υπόλοιπα” του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Εν ολίγοις, το θέμα των αποζημιώσεων έκλεισε.Εγείρονται ερωτήματα :

α) Τί έχει συμφωνήσει ο τότε Έλλην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον τότε Γερμανό ομότιμό του ;

β) Διατί δεν έχει η Ελλάδα διατυπώσει αιτήματα προ της τελικής Συμφωνίας με την Γερμανία (η ελληνική πρεσβεία έθιξε το θέμα μόνον του κατοχικού δανείου εκ των υστέρων το 1995 !) ;

γ) Διατί δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση διατυπώσει την αντίρρησή της σε ό,τι αφορά την «τελική διευθέτηση» ;

δ) Διατί  εγείρει μόνον η Ελλάδα σαν κράτος τέτοια αιτήματα ;

ε) Διατί θυμάται η Ελλάδα σαν κράτος τις αποζημειώσεις πολέμου, όταν οξύνονται τα οικονομικά της προβλήματα ;

ζ) Διατί αναθερμαίνεται αυτή η υπόθεση σε ακατάλληλη συγκυρία ; Δεν κατέχουν οι υπεύθυνοι τους διπλωματικούς κανόνες ;  Αλλά εγείρονται όντως ακόμη δύο σοβαρά ζητήματα :

α)  Μάλλον δέον να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.

β) Το Διεθνές  Συμβατικό Δίκαιο δεν επιτρέπει συμφωνίες εις βάρος τρίτων κρατών, εκτός εάν αυτά δώσουν εκ των υστέρων την συγκατάθεσή τους (άρθρα 34 και 35 της  Vienna Convention  of  the Law on Treaties  1969 , Συνθήκη της Βιέννης περί του Δικαίου των Συμφωνιών). Είναι γεγονός  ότι η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει την Συνθήκη 2 συν 4. Εάν δεν έχει δώσει εκ των υστέρων την συγκατάθεσή της, υπάρχει για την Γερμανία όντως ένα σοβαρό πρόβλημα.

Δημοσιευθέν σε κεντρικές  ηλεκτρονικές εφημερίδες 2012, 2013, 2015 τελευταία φορά στο Βήμα και στα Νέα (13.3,15).

 

Βαρουφακιάδα

Βαρουφακιάδα , Πανεπιστημιακός  και Πολιτικός

Α.  Ενας πανεπιστημιακός  αξιολογείται  συνήθως σε ό,τι αφορά την σχέση μεταξύ της θεωρίας και της πράξης  ως εξής :

α) Είναι αποκλειστικά θεωρητικός ( πλειονότητα).

β) Εχει την δυνατότητα να συγγράψει για την πράξη (κράτη, κυβερνήσεις, κοινοβούλια, ΟΗΕ κλπ. ) σημαντικές γνωματεύσεις.

γ) Ειναι  ειδικός σύμβουλος κρατών, διεθνών οργανισμών, υπουργείων κλπ.

δ) Συμμετέχει σποραδικά ή τακτικά σε διεθνείς συσκέψεις ή διαπραγματεύσεις.

ε) Εχει εργασθεί προ της πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας σε υπεύθυνες θέσεις στην πράξη.

Υστερα από την περάτωση της υφηγεσίας μου το 1975 έχω λάβει την εντολή από ένα κράτος να συγγράψω μία γνωμάτευση  συν την ασπαραίτητη ομιλία στον ΟΗΕ. Ομολογώ, ότι τα έκανα θάλασσα. Αλλο η θεωρία και άλλο η εφαρμογή της στην πράξη. Και τα δύο έχουν την δική τους μεθοδολογία.Τέλος πάντων κάποτε έμαθα να συγγράφω γνωματεύσεις. για κράτη και για τον ΟΗΕ.

Συμπεράσματα :

1.Το να είναι κανείς απόφοιτος ενός πανεπιστημίου ή και  καθηγητής, δεν σημαίνει αυτόματα, ότι  είναι κατάλληλος για μίαν υπεύθυνη θέση και δη για το αξίωμα του υπουργού.

Οταν πρόκειται για σπουδαίες διαπραγματεύσεις  απαιτούνται επί πλέον σπουδές στην Διπλωματία καθώς και στην Θεωρία των διαπραγματεύσεων, ειδάλλως δεν είναι π.χ. ένας υπουργός σε θέση να διαπραγματευθεί επιτυχώς στο συμφέρον της χώρας. Μερικές φορές υφίσταται ο μεγάλος κίνδυνος να κάνει ανεπανόρθωτα λάθη  με λίαν αρνητικές συνέπειες για το κράτος.

2. Ο κ. Βαρουφάκης  δεν είναι κατάλληλος διαπραγματευτής. Πέραν τούτου ας επισημάνουμε, ότι οι διεθνείς διαπραγματεύσεις δεν αποτελούν εις ουδεμία περίπτωση ευκαιρία σόου για ναρκισσιστές. Ας σοβαρευθούμε λοιπόν.

Β.  Σουρεαλισμός – Βαρουφάκης

Περί του κ. Βαρουφάκη (λόγος του στη Βουλή, αλλά και γενικά)

Τα λεγόμενα (ουσία και σχήμα) του κ. Βαρουφάκη αντιτίθενται στις βασικές αρχές της ΘΕΩΡΙΑΣ των ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ και της ΘΕΩΡΙΑS της ΣΥΝΘΗΚΗΣ ( Ιδέ περί του δευτέρου το βιβλίο μου Cuestiones teoricas fundamentales del proceso de formacion de las normas internacionales, Universidad Santiago (USACA), 1999.

Εάν τολμούσε να εκφρασθεί με τόσον επιπόλαιο
τρόπο κάποιος σπουδαστής μου θα έπαιρνε ένα μηδενικό. Είναι αδιανόητο και ακατανόητο να θέτει στο επίκεντρο της ομιλίας του την πιθανή ρήξη. Αυτό το επίπεδο δεν είναι ούτε διεθνές, ούτε ευρωπαϊκό, αλλα απλούστατα βαλκανοανατολίτικο (τσαμπουκάς, σουρεαλισμός, επιπολαιότητα, αρρωστημένος ναρκισσισμός , φλυαρία, μεγαλοστομία, αριστερίστικος υπερεξυπνακισμός, ανευθυνότητα).
Θα έχει όμως σε λίγο να κάνει με πεπειραμένους πολιτικούς και διπλωμάτες που είναι γνωστοί ως ενσάρκωση του ρεαλισμού και του ευρωπαϊκού ορθολογισμού.

Εν κατακλείδι  : Η αποτυχία του είναι προγραμματισμένη.
Λοιπούμαι πολύ, αλλά εδώ είναι απαιτούμενος ένας υπερεξελιγμένος ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ρεαλισμός.

Γ. Νοοτροπία-Πολιτιστικό πρόβλημα-Βαρουφάκης

Προ της συνάντησης με τον Γερμανό υπουργό των οικονομικών Schäuble επαίνεσε ο κ.Βαρουφάκης αυτόν και την Γερμανίδα καγκελάριο  Μέρκελ σαν ιδιοφυίες και μεγάλους  Ευρωπαίους.

Σύμφωνα με την ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ αποτελεί αυτός ο πολιτικός λυρισμός κάτι το αδιανόητο και ακατανόητο στις προτεσταντικές χώρες, οι οποίες θεωρούν τέτοιες ανοησίες ως λεβαντίνικες γλοιώδεις και εμετικές συμπεριφορές.

Του συνιστώ να ασχοληθεί ολίγον τι με τη νοοτροπία ειδικά των Γερμανών και Ολλανδών προτού κάνει και άλλες γκάφες αυτού του είδους.
Μου θυμίζει σπουδαστές από μεσοανατολίτικες χώρες, οι οποίοι ακριβώς μία εβδομάδα προ των τελικών εξετάσεων υπεγράμμιζαν την ευφυία των Ελλήνων.

—————————————————-

Δ. Η “Θεωρία” και η πράξη της διπραγμάτευσης του κ. Βαρουφάκη δεν ανταποκρίνεται ούτε στην γενική Θεωρία της Διαπραγμάτευσης, ούτε στην Θεωρία της Συνθήκης , οι οποίες στηρίζονται στην ΘΕΩΡΙΑ των Διεθνών Σχέσεων καθώς και στο Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο.

Πέραν τούτου πρέπει ο διαπραγματευτής να κατέχει σοβαρές εθνολογικές γνώσεις περί της νοοτροπίας των εταίρων.

Εχει κάνει τόσο πολλά και σοβαρά λάθη που εάν ήταν σπουδαστής μου θα ήταν στις εξετάσεις ανεπιτυχής.

Διπλωματικές διαπραγματεύσεις και συγκρουσιακή διάθεση αποτελούν ένα ΟΞΥΜΩΡΟΝ (CONTRADICTIO IN ADIECTO) και μπορούν να θεωρηθούν ως ένδειξη σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων. Καθημερινή (10.6.15)

————————————————————

Βαρουφάκης ως άτομο

Περί του κ. Βαρουφάκη έχω δημοσιεύσει
στην Καθημερινή και στο Βήμα πολλά και συστηματικά σχόλια. Γι αυτό πρόκειται εδώ μόνον για μίαν συνοπτικότατη αξιολόγησή του.

Πλεονεκτήματα

πνευματική ευστροφία, δυναμικότητα, αντοχή, παραγωγικότητα, δημιουργικότητα, μεθοδικότητα, επικοινωνικότητα.

Μειονεκτήματα

ατομικισμός, εγωκεντρισμός, υπεραυτοεκτίμηση, φιλαρέσκεια, αμετροέπεια υπερεξελιγμένος
ναρκισσισμός, τάση στον βολονταρισμό (βουλησιαρχία), στον συγκρουσιασμό, στην φαντασιοπληξία και στην συνωμοσιολογία, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της
αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα της κοινωνικής , πολιτικής και εθνικής υπευθυνότητας, περιπετειώδης, ίσως και επικίνδυνος.

Καθημερινή (26.7.15)

———————————————————–

Όπως αναφέρει η Καθημερινή, περιγράφοντας τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο κ. Μοσκοβισί γράφει:

«Για να χώσει το μαχαίρι πιο βαθιά στην πληγή, ο κ. Τσίπρας διορίζει τον Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών. Με τον ακαδημαϊκό και ταυτόχρονα ετερόδοξο λόγο του, με την εξεζητημένη εμφάνισή του, με τη φρενήρη ενασχόλησή του με τα Μέσα Ενημέρωσης και τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό του, ο Γ.Βαρουφάκης τράβηξε επάνω του τους προβολείς και κανιβάλισε για κάποιους μήνες τις συζητήσεις.

» [...] Συνέβαλε στην ένταση των συνομιλιών αρνούμενος κάθε διαπραγμάτευση, βγάζοντας νοκ άουτο το ακροατήριο με ατελείωτες και γεμάτες περιφρόνηση επαναληπτικές ομιλίες, προκαλώντας την απελπισία, αλλά και τη σκλήρυνση της στάσης των εταίρων του.» Το Βήμα (4.11.16)

 

Διαπραγματεύσεις Διεθνείς, Προϋποθέσεις

Διεθνείς Διαπραγματεύσεις, Προϋποθέσεις

Για διεθνείς διαπραγματεύσεις είναι κατάλληλοι μόνον αυτοί που εκπληρώνουν τουλάχιστον τις εξής προϋποθέσεις :

α) Κατέχουν τις απαραίτητες γνώσεις περί του συγκεκριμένου αντικειμένου της διαπραγμάτευσης.

β) Κατέχουν την Μέθοδο της εφαρμογής αυτών
των γνώσεων στην πράξη. Ενας πανεπιστημιακός που δεν έχει εφαρμόσει ποτέ τις θεωρητικές γνώσεις του στην πράξη είναι ακατάλληλος για την διεκπεραίωση επιτυχών διαπραγματεύσεων.

γ) Κατέχουν την Θεωρία της διαπραγμάτευσης που είναι
ολόκληρη επιστήμη. Η Θεωρία των παιγνιδιών προορίζεται για άλλα πεδία.
δ)Κατέχουν την Θεωρία της συνθήκης που είναι επίσης μία επιστήμη.

ε) Γνωρίζουν καλά την νοοτροπία (εθνοψυχολογία ) της άλλης πλευράς. Αυτό είναι μία από τις προσδιοριστικές προϋποθέσεις, ιδιαιτέρως όταν η άλλη πλευρά αποτελείται από προτεστάντες.Ειδάλλως συμβαίνει αυτό που έπαθε ο πρώην υπουργός κ. Χρυσοχοϊδης υπό τον πρωθυπουργό Παπαδήμο , όταν διαδραματιζόνταν σημαντικότατες διαπραγματεύσεις με τον Γερμανό υπουργό Rößler. Αλλα έλεγε ο Γερμανοβιετναμέζος και άλλα καταλάβαινε ο Χ.

ζ) Συστηματική προετοιμασία μέσω όχι μόνον αυτών των
γελοίων, επιπόλαιων και τσαπατσούλικων “προτάσεων”,
αλλά τουλάχιστον μέσω τριών ή τεσσάρων εκδοχών.Αυτά
πραγματοποιούνται με ατσαλένια θέληση, γρανιτένια εργατικότητα, επιμονή από γρανίτη και με συστηματική προετοιμασία .

η) Οι εκδοχές αποτελούν κρατικά ή κυβερνητικά μυστικά. Τέτοια
πράγματα δεν προορίζονται για τα τηλεοπτικά παράθυρα ή για τα λαϊκά παζάρια  (βαλκανοανατολίτικος λαϊκισμός).Ο ναρκισσισμός του κ. Βαρουφάκη έχει εκλάβει ήδη μαζοχιστικές διαστάσεις : παντού και πάντα τα λέει όλα. Ημαρτον. Αούτος επαλαβώθεν, λέμε εμείς οι Πόντιοι.Συνήθως προσπαθούν οι μυστικές υπηρεσίες των
ενδιαφερομένων κρατών να αποκτήσουν πληροφορίες περί των top secret πραγμάτων.Σε περίπτωση που τα καταφέρουν , έχασε ο αντίπαλος το παιγνίδι ήδη προ της έναρξης των διαπραγματεύσεων δηλαδή είναι αξιολύπητος.

Η έκφραση “εμπιστευτικές διαπραγματεύσεις” αποτελεί έναν καθιερωμένο όρο (terminus technicus) της Διπλωματίας.
θ) Είναι αυτονόητο, ότι κάθε συνθήκη σαν αποτέλεσμα σοβαρών διαπραγματεύσεων περατώνεται με έναν συμβιβασμό επί τη βάση αμοιβαίων υποχωρήσεων.

Η έννοια ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ( compromise, compromis, compromiso ) είναι σύμφωνα με το επίσημο τεράστιο σχόλιο της International Law Commission του ΟΗΕ επί της
Σύμβασης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών ( Vienna Convention of International Law on Treaties) από το 1969 ( άρθρο 2)
καθώς και επί της Vienna Convention of the International Law on Treaties between the International Organisations από το 1986 ( εδώ είχα την τιμή επί 12 έτη να συγγράψω υπό την ιδιότητα του ειδικού
εμπειρογνώμονα για τον ΟΗΕ πολλές γνωματεύσεις) με το όρο ΣΥΜΦΩΝΟ, ΣΥΝΘΗΚΗ κλπ.

Επομένως είναι η αριστερόστρεφες και εθνικιστικόστρεφες (ΑΝΕΛ)
εκφράσεις «δεν κάνουμε συμβιβασμούς» ή δεν «κάνουμε πίσω» καθαρώς εξωπραγματικές και αποτελούν συνήθως  ιδεοληψίες με λενινιστικές καταβολές, αλλά ακόμη και ο Λένιν έκανε στις διεθνείς σχέσεις υποχωρήσεις (Συμφωνία Μπρεστ-Λιτόφσκ).

Μου είναι γνωστό , οτι ειδικά οι κομμουνιστές απεχθάνονται
τους συμβιβαστές σχεδόν σαν προδότες ! Σε λίγες ημέρες θα βιώσουμε το θέατρο του ιδεολογικοπολιτικού παραλόγου με πρωταγωνιστές τους φανατικούς και εξωπραγματικούς εκπροσώπους της νεοκομμουνιστικής και νεολενινιστικής πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάλλον σε λίγο θα αρχίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ που στην πραγματικότητα δεν είναι κόμμα αλλά ένα παρδαλό ιδεολογικοπολιτικό κίνημα, οι αποσχισμοί, κάτι που είναι στα ακροαριστερά κινήματα ανά τον κόσμο νομοτελειακό.

Καθημερινή (6./8.2.15 και 3.3.15)  , Το Βήμα (7./8.15).

——————————————

Διαπραγματεύσεις, Συμβιβασμός
Είναι προτιμότεο να μην θριαμβολογείτε (Σκουρλέτης, ΣΥΡΙΖΑ) τόσο σύντομα. Οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν αρχίσει ακόμη.
Σύμφωνα με την Θεωρία των διαπραγματεύσεων σαν ιδιαίτερο τμήμα της Θεωρίαςτων διεθνών σχέσεων επιτυγχάνεται μία συμφωνία μέσω διαπραγματεύσεων ΠΑΝΤΑ επί τη βάση ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΩΝ (αμοιβαίων υποχωρήσεων).
Οι αριστεροί ομως με μαρξιστικές -λενινιστικές καταβολές απορρίπτουν συλλήβδην τον συμβιβασμό, δηλαδή υφίστανται ιδεολογικές παρωπίδες.Ιδωμεν. Νέα (1.2.15)

————————————————

Χωρίς συμβιβασμούς ;

Ο κ. Τσίπρας έχει επισημάνει , ότι δεν θα κάνει συμβιβασμούς στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.

Σύμφωνα με την Θεωρία της Συνθήκης στα πλαίσια του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου είναι ο όρος συμβιβασμός ΣΥΝΩΝΥΜΟΣ με τον όρο συνθήκη !
Πρόκειται για βάσεις της σκέψης του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού και όχι για ιδεολογική θέαση του Λενινισμού .Ο Λένιν είπε : Δεν κάνουμε συμβιβασμούς ! Και όμως έγινε η Συμφωνία στο Μπρεστ-Λιτόβσκ επί τη βάση μεγάλων συμβιβασμών.
Δεν έχει ακόμη αντιληφθεί, ότι οι ιθύνοντες ευρωπαίοι πολιτικοί χρησιμοποιούν συχνότατα τον terminus technicus ; Ηδη άρχισαν οι μεγάλες γκάφες .

Διερωτώμαι, δεν έχει ο κ. Τσίπρας τους σωστούς ειδικούς συμβούλους ή δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τις επιζήμιες λενινιστικές αγκυλώσεις ; Το Βήμα ( 28.1. 15 )

Ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Ελληνικός Πολιτισμός και Μορφωμένοι Ρωμαίοι

Σε όλον τον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού και πέραν αυτού και ειδικά σε όλα τα λεξικά γενικής μόρφωσης, τα ειδικά λεξικά της ιστορίας , της φιλολογίας, της λογοτεχνίας και της κουλτούρας καθώς και στα ανάλογα πανεπιστημιακά εγχειρίδια χρησιμοποιείται ο standard- τerminus technicus (καθιερωμένος επιστημονικός όρος ) ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Περί αυτού υφίσταται ένας consensus generalis professorum et doctorum (γενική ομοφωνία των καθηγητών και δοκτόρων). Ολα τα άλλα ανήκουν, όπως φαίνεται στις παράξενες νεοελληνικές “ιδιαιτερότητες”. Η έννοια “ελληνοχριστιανικός πολιτισμός” είναι στην Ευρώπη ακατανόητη και απαράδεχτη. Ούτως ή άλλως πρόκειται για μία contradictio in adiecto (οξύμωρον). Εμπεδωτής αυτής της μάλλον εθνικιστικής, μεγαλοϊδεατικής και θεολογικής έννοιας ήταν ο ιστορικός Παπαρηγόπουλος.

Εν τω μεταξύ παραγκωνίζει ο επιστημονικός όρος Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού τον ασαφή όρο Δύση. Αυτό δεν έγινε ακόμη στην Ελλάδα αντιληπτό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους επιστημονικούς όρους Αναγέννηση και Διαφωτισμός. Περί αυτών προετοιμάζω επί τη βάση πανευρωπαϊκών επιστημονικών συγγραμμάτων δύο συστηματικές μελέτες προς δημοσίευση στην Καθημερινή.

Καθημερινή (18.1.15, 21.1.15)

——————————————————

Ελληνο-Ρωμαϊκός πολιτισμός

Πρόκειται για έναν καθιερωμένο terminus scientificus ( επιστημονικός όρος) της ιστορίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μόνον στην Ελλάδα δεν χρησιμοποιείται τόσο συχνά, γιατί αμέσως αντιδρούν οι “εθναμύντορες’ και γενικά οι εκπρόσωποι του ανέξοδου υπερπατριωτισμού.
Οι Ευρωπαίοι επιστήμονες γνωρίζουν την ασύγκριτη υπεροχή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος ( στην πολιτική η εφεύρεση τη δημοκρατίας, στην επιστήμη (πρωτίστως θεωρία, φιλοσοφία και μεθοδολογία και γενικά ο λόγος) αλλά λαμβάνουν υπόψη
α) ότι η νομική σκέψη όχι μόνον του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού, αλλά σχεδόν σε όλον τον κόσμο βασίζεται στο ius romanum ( ρωμαϊκό δίκαιο ), κάτι που είναι οφθαλμοφανές ιδιαιτέρως στο Διεθνές δίκαιο ( Διεθνές δημόσιο δίκαιο και Διεθνές ιδιωτικό δίκαιο ) και στο Αστικό δίκαιο ανα τον κόσμο (ουσία και όροι) και
β) ότι οι Ρωμαίοι μετέφρασαν σχεδόν όλα τα έργα των αρχαίων ημών προγόνων στα “βαρβαρικά” ( Plautus , “Arsinaria”), δηλαδή στα Λατινικά, τα οποία ήταν η Lingua franca στην επιστήμη , στον κλήρο, στα δικαστήρια και στην διπλωματία έως τον 18οαι. στην Ευρώπη . Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν τα Λατινικά έως τον 7οαι. η επίσημη Γλώσσα της αυτοκρατορίας, οπότε έχουν αντικατασταθεί με τα Ελληνικά, τα οποία όμως ήταν αναμφιβόλως και προ αυτού η γλώσσα της θρησκείας, της επιστήμης και της λογοτεχνίας.
2. Έως τα μέσα του 19ουαι. ήταν το κοινωνικό κύρος αυτών, που κατείχαν τα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά μέγιστο. Επρόκειτο όμως για τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής ελίτ (Bildungsbürgertum). Ακόμη και έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σε όλες τις χώρες του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού και οι δύο γλώσσες υποχρεωτικά μαθήματα στα γυμνάσια και τα λύκεια.
Η επιτευχθείσα δημοκρατικοποίηση των κοινωνικών μαζών σε σύνδεση με την ενδυνάμωση των φυσικών και ιδίως των τεχνικών και τεχνολογικών επιστημών καθώς και με την επιτάχυνση της διεθνοποίησης και εν τω μεταξύ και της παγκοσμιοποίησης, άρχισαν και οι δύο γλώσσες να χάνουν μεν επίσημα τον πρυτανεύοντα ρόλο για τον πολιτισμό, αλλά στην ουσία έχουν γίνει αναπόσπαστο τμήμα της ζωής των ανθρώπων. Εν ολίγοις το αρχαίο ελληνικό πνεύμα είναι ζωντανό, αν και τα Αρχαία Ελληνικά δεν διδάσκονται σε όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια (στην Τουρκία διδάσκονται !!!). Ευχαριστώ τον Δία που έχω μάθει ήδη στο γυμνάσιο στην Ελλάδα και τις δύο γλώσσες, αλλιώς δεν θα μπορούσα να γίνω πανεπιστημιακός.

3. Οι πραγματικοί συνεχιστές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος πρωτίστως στην Πολιτική (Δημοκρατία), στον Πολιτισμό και στην Επιστήμη είναι πρωτίστως οι εξελιγμένοι λαοί της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, ενώ η σημερινή Ελλάδα δεν ανταποκρίνεται ουδόλως στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Το Βήμα (3.4.2013)

———————————————————–

Δύση, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού

Υπό ποίο πρίσμα θεωρούμε την έννοια „Δύση“ ;
Ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτισμικά, ιδεολογικά, πολιτικά ; Χρησιμοποιείται η έννοια σε επιστημονικό η σε δημοσιογραφικό επίπεδο ; Είναι γενικά δυνατή μία λογική και συστηματική διείσδυση στον καθοριστικό πυρήνα μίας έννοιας επί τη βάσει του πρωτίστως χαοτικού, αυθαίρετου, εξυπνακίστικου, επιπόλαιου και ανορθολογικού τρόπου σκέψης του μέσου Νεοέλληνα ;

Η ενασχόληση με βαρυσύμαντες έννοιες πρέπει οπωσδήποτε να βασίζεται σε αρχές της Γενικής Μεθοδολογίας Ερευνών, όπως π.χ. Ιστορικότητα, Συνθετικότητα, Συγκριτικότητα και Διαφοροποίηση.

1. Η έννοια „Δύση“ είχε στην εποχή της ύπαρξης των δύο γνωστών πολιτικοκοινωνικών συστημάτων ιδεολογικοπολιτική απόχρωση.
Υπό το πρίσμα αυτό ανήκαν στη „Δύση“ πρωτίστως τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ( ευρωπαϊκά κράτη καθώς και οι ΗΠΑ και ο Καναδάς) και της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Ύστερα όμως από την ειρηνική κατάρρευση του „σοσιαλιστικού“ συστήματος και την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης άρχισε να χρησιμοποιείται ειδικά στην Θεωρία των Διεθνών σχέσεων η επιστημονική έκφραση „ Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού“.
Εκτός από αυτόν υπάρχουν και άλλοι επίσης σπουδαίοι κύκλοι πολιτισμού, όπως π.χ. ο „ Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού“, ο „ Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού“ και ο „Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού”.

Ο κάθε κύκλος πολιτισμού έχει την δική του εικόνα του ανθρώπου με πολυάριθμες συνέπειες ιδιαιτέρως στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αστικών ελευθεριών.

2. Στον „Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού“ ανήκουν αντικειμενικά όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ( γεωγραφικά δυτικές και ανατολικές) η Βόρεια Αμερική, Αυστραλία , η Νέα Ζηλανδία και το Ισραήλ καθώς και έμμεσα οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Γεωργία και η Αρμενία.
Η Τουρκία ανήκει σε δύο Κύκλους Πολιτισμού, στον Ισλαμικό και στον Δυτικό, πράγμα από το οποίο απορρέουν γι αυτήν τεράστια γεωπολιτικά πλεονεκτήματα.
Δημοσιευθέν στο Βήμα και αργότερα στην Καθημερινή.

————————————————

Αρχαία Ελληνικά και Ρωμαίοι
(Απάντηση σε κάποιον χρήστη)

1. Κατ αρχάς σας ευχαριστώ για την πληροφορία περί των τα Ελληνικά ομιλούντων Ρωμαίων λεγεωνάριων. Μέσω του ανεβασμένου διαλόγου υφίσταται όντως η δυνατότητα διεύρυνσης του μορφωτικού ορίζοντα.

2.Υπάρχει λόγος να πρεσβεύσουμε την άποψη , ότι οι λεγεωνάριοι ή ήταν Ελληνες , ή ένα κράμα Κελτών και Ελλήνων ή Κελτες από την Gallia Grαeca (Ελληνική Γαλλία) , περιοχή της Μασσαλίας.

3. Οποιος στη Ρώμη κατείχε τα κλασσικά, όχι τόσο την Κοινή, θεωρείτο υπερμορφωμένος. Γι αυτό προσπαθούσαν οι πλούσιοι Ρωμαίοι να μάθουν τα παιδιάτους Ελληνικά, τα οποία αργότερα χρησιμοποιούσαν μερικές φορές ακόμη και μέσα στη Σύγκλητο για να δείξουν την μορφωτική τους ανωτερότητα.

Ετσι συνέβει, όπως γράφουν υπερεξειδικευμένοι πανεπιστημιακοί στα Αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά, να κατέχουν αριστοκράτες Ρωμαίοι και στον 5ο αι. τα κλασσικά Ελληνικά, ενώ οι μορφωμενοι Ελληνες μιλούσαν μόνον την Κοινή.

4. Αυτονοήτως έχουν επιβληθεί τα Λατινικά σαν αυτοκρατορική γλώσσα σε όλην την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μεταξύ αυτών και στην Gallia Graeca καθώς και στην Magna Graecia (Μεγάλη Ελλάδα).

Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μιλούσαν οι μορφωμένοι λόγω της ανωτερότητας του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας περαιτέρω τα Ελληνικά, ώστε οι αυτοκράτορες αναγκάσθηκαν να ανακηρύξουν τα Ελληνικά σε αυτοκρατορική γλώσσα. Αυτό που συνέβει ήταν κοσμοϊστορικό, γιατί στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχουν σχεδόν εξαφανισθεί οι γλώσσες των εντόπιων πληθυσμών, οι οποίοι έχουν εκλατινισθεί.

5. Στην Συρία και στην Ιουδαία ήταν σύνηθες να δίδουν οι μορφωμένοι στα παιδιά τους ελληνικά ονόματα η να ελληνοποιούν τα λατινικά ονόματα π.χ. από Marcus σε Μάρκο, από lulius σε Ιούλιο κλπ. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι πρόκειται για Ελληνες.

Κάτι το παρόμοιο έχει συμβεί και με τα αραβικά ονόματα, τα οποία έχουν διαδοθεί μαζί με την ισλαμική θρησκεία σε πολυποίκιλους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

6. Το πιό σημαντικό έγκειται στο αδιαμβισβήτητο γεγονός, ότι όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες , στηρίζονται σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό και τις επιστήμες στην αρχαία ελληνική γλώσσα καθώς και στα Λατινικά.
Οποιος είχε την τύχη να μάθει κάποτε τα υπέροχα Αρχαία Ελληνικά, ήταν στις σπουδές σε ευνοϊκότατη θεση για να σπουδάσει επιτυχώς και να διαπρέψει ως επιστήμων στο εξωτερικό.

Καθημερινή ( 21.7.15 )

 

Ελευθερία του Λόγου όχι Απόλυτη , Περιορισμοί δια Νόμου

Η ελευθερία του λόγου δεν είναι απόλυτη

Η άποψη, ότι η ελευθερία του λόγου είναι απόλυτη δεν ανταποκρίνεται στα βασικά διεθνή ντοκουμέντα περί των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων και των πολιτών.
Ηδη η Declaration des droits de l homme et du citoyen ( Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου ) της Γαλλικής
Αστικής Επανάστασης (1789) περιορίζει αυτό το δικαίωμα («…επιφυλασσομένης της υπευθυνότητας για την κατάχρηση της ελευθερίας στις δια νόμου προβλεπόμενες περιπτώσεις» (άρθρο 11).

Η Διεθνής Σύμβαση περί των αστικών και των πολιτικών δικαιωμάτων (1966) εμπεριέχει πιό συγκεκριμένους περιορισμούς : «…Η άσκηση (της
ελευθερίας του λόγου) είναι συνδεδεμένη με ιδιαίτερα καθήκοντα και με μίαν ιδιαίτερην υπευθυνότητα. Αυτή μπορεί να υποτάσσεται σε ειδικούς περιορισμούς προβλεπόμενους δια νόμου, οι οποίοι είναι απαραίτητοι α) για τον σεβασμό των δικαιωμάτων ή για την φήμη άλλων, β) για την
προστασία της εθνικής ασφάλειας, για την δημόσια τάξη (ordre public) , για την υγεία του λαού ή για την δημόσια ηθική « ( άρθρο 19).

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών (1950) πάει πολύ πιό πέρα αναφέροντας περιορισμούς, οι οποίοι αφορούν την δημοκρατική κοινωνία, την εδαφική ακεραιότητα, την αποτροπή εγκλημάτων, την αποσόβηση διάδοσης μυστικών πληροφοριών και την προστασία της υπόληψης και της ουδετερότητας της δικαιοσύνης (άρθρο 10).
Η βασική σκέψη έγκειται στην διαλεκτική αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Πολλά συντάγματα εμπεριέχουν την απαγόρευση της βλασφημίας (προσβολή του θεού) όλων των θρησκειών και πολλοί κώδικες του ποινικού δικαίου
προβλέπουν σε περίπτωση παραβίασης αυστηρές τιμωρίες.

Είναι αναμφιβόλως ζήτημα πολιτισμού και παιδείας, να υπάρχει ένα μίνιμουμ σεβασμού των θρησκειών . Ειδάλλως δεν πρόκειται για ελευθερία λόγου, αλλά για απερίσκεπτες πράξεις ή για εσκεμμένη πρόκληση κατά των θρησκευτικών αισθημάτων των πιστών όλων των Κύκλων πολιτισμού. Αλλά τέτοιες προκλήσεις δεν επιτρέπεται να είναι σε καμία περίπτωση δικαιολογία για την θανάτωση ανθρώπων, όπως αυτό αυμβαίνει στον Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού.

Εχουμε πολλάκις διαπιστώσει στην κοινωνία καθώς και στα σχόλια αναγνωστών ακόμη και στις κεντρικές ελληνικές εφημερίδες , ότι η αθυροστομία, η μεγαλοστομία, η βερμπαλιστική ασυδοσία, οι προκλήσεις , οι προσβολές των ιεραρχών των χριστιανικών εκκλησιών και ιδιαιτέρως της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η αναρχική τριτοκοσμική γλώσσα πρωτίστως των οπαδών της δήθεν προοδευτικής Αριστεράς αποτελούν ένα συνηθισμένο, ενοχλητικό και άκρως απολίτιστο φαινόμενο.

Θα ήθελα να επισημάνω, ότι δεν είμαι πιστός χριστιανός, αλλά όταν υφίσταται κίνδυνος για τις θρησκείες και ιδιαιτέρως για την Ορθοδοξία, θα την υπερασπίσω στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης, της συνοχής του έθνους , των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικά του ανθρωπισμού ενεργότατα.

Καθημερινή (16.1.15, 120.5.17)

 

Τουρκία υπό τον Ερντογκάν

Εγείρεται το εύλογο ερώτημα, διατί οι Τούρκοι υποστηρίζουν τον Ερντογκάν. Οταν έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα, πολλοί Τούρκοι ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν πεύτωντας μπροστά τα τανκς ακόμη και την ζωή τους για να τον σώσουν.

Τουρκία υπό τον Ερντογκάν

Ερμηνεία των πληροφοριών κα αξιολόγηση των γεγονότων επί τη βάσει αντικειμενικών κριτηρίων που σημαίνει χωρίς παρωπίδες, διαστρεβλώσεις και συναισθηματισμούς.

Επί δεκαετίες έχω διδάξει ιδιαιτέρως στους ειδικούς μεταπτυχιακούς που προετοιμαζόνταν για ανώτερη διπλωματική σταδιοδρομία να μην υπερεκτιμούν
την χώρα τους και να μην υποτιμούν ποτέ αντίπαλες ή και εχθρικές χώρες, αλλά να αντικατοπτρίζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, ειδάλλως θα έχουν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον λίαν δυσάρεστες εκπλήξεις.

1.Η Τουρκία πήρε υπό τον Ερντογκάν με δυναμικότητα μία πολυφασική και
πολυεπίπεδη ανιούσα. Ήδη σήμερα είναι η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή και πέραν τούτου έως την Κεντρική Ασία και τις Ινδίες
η δεσπόζουσα οικονομική μεγαλοδύναμη με εξαγωγές σε όλον τον κόσμο και ιδιαιτέρως σε όλες τις ισλαμικές χώρες.

2. Ο Ερντογκάν έχει συνειδητοποιήσει, ότι η γενική πρόοδος μίας χώρας εξαρτάται πρωτίστως από την οικονομία, ενώ ο Πούτιν έχει θέσει στο επίκεντρο της πολιτικής του τον στρατιωτικό παράγοντα, αντί να εκσυγχρονίσει την καθυστερημένη ρωσική οικονομία, η οποία έχει σύμφωνα με μίαν επίσημη δήλωση του ίδιου του Πούτιν περίπου 30 τοις 100 της παραγωγικότητας της αμερικανικής οικονομίας.

3. Ας υπενθυμίσουμε, ότι η Τουρκία προ του Ερντογκάν ήταν καταχρεωμένη, αλλά κατόπιν κατόρθωσε να επιστρέψει όλα τα δανεικά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (όχι δανεικά και αγύριστα α λα Γκρέκα). Και έτσι έχει ο Ερντογκάν κατορθώσει να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια του τουρκικού έθνους και του τουρκικού κράτους, ενώ η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε διεθνή ζήτουλα αυτονοήτως χάνοντας την εθνική και την κρατική αξιοπρέπεια.

4. Θα ήθελα εντόνως να επισημάνω , ότι πρωτίστως η ιδιωτικοποίηση της πρώην σαθρής κρατικής οικονομίας έχει συμβάλλει στις όντως μεγάλες οικονομικές επιτυχίες, ενώ στην Ελλάδα οι υποστηριχτές γιορτάζουν του οινομικού ετατισμού γιορτάζουν βλακώδη και μαζοχιστικά όργια χωρίς τέλος.

5. Από στρατιωτική άποψη η Τουρκία κατέχει ίσως με εξαίρεση το Ισραήλ (ατομική βόμβα) στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή τα πρωτεία.

Έχουν πέραν τούτου υλοποιηθεί ριζικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα της παιδείας. Έξυπνα παιδιά από φτωχές οικογένειες π.χ. προωθούνται ιδιαιτέρως.

6. Η Τουρκία στηρίζεται εθνικά και διεθνώς σε συστηματικότητα, μεθοδικότητα και μακρόπνοο σχεδιασμό. Αυτά τα έχουν παραλάβει πρωτίστως από τους Γερμανούς μέσω των πολυάριθμων Τούρκων που έχουν ζήσει και σταδιοδρομίσει στην Γερμανία καθώς και μέσω πολλών Γερμανών πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων, οι οποίοι διδάσκουν σε τουρκικά πανεπιστήμια.

7. Οι επιτεύξεις της Τουρκίας είναι έκφραση αυξάνουσας αυτοπεποίθησης και εθνικής υπερηφάνειας και αποτελούν τη βάση για απαιτήσεις στις διεθνείς σχέσεις. Σε περίπτωση π.χ. που στο μέλλον ίσως γίνει η Τουρκία μέλος της ΕΕ (ο μη γένοιτο), θα αλλάξουν οι ισορροπίες όχι μόνον στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά πέραν τούτου και σε όλην την Ευρώπη γιατί η Τουρκία θα απαιτήσει θέσεις-κλειδιά στα ανώτατα όργανα της ΕΕ.

8. Αλλά το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας είναι αυταρχικό και δεν αποκλείεται να εξελιχθεί στο μέλλον για τους γείτονες και ιδαιτέρως για την Ελλάδα σε μίαν άκρως επικίνδυνη ισλαμοεθνικιστική δικτατορία. Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι η σημερινή Τουρκία απαμακρύνεται βαθμιαίως και εντόνως από τις αξίες της Δύσης.

9. Για την Ελλάδα υπάρχει μόνο μία δυνατότητα να περατωθεί επί τέλους η ελεεινή επαιτεία και να παίξει τουλάχιστον ένα μκρό ρόλο στην Ευρώπη : εκμοντερνισμός, εξορθολογισμός πρωτίστως του σάπιου Δημοσίου καθώς και προώθηση των παραγωγικών δυνάμεων και της εξαγωγής προϊόντων με διεθνή ανταγωνιστικότητα σε όλα τα πεδία. Ολα αυτά δεν επιτυγχάνονται ούτε με υπερεθνικιστικές κορώνες , ούτε με ψευτοεπαναστατική ρητορεία.

10. Η εθνοκεντρική ομφαλοσκόπηση , οι ανέξοδες υπερπατριωτικές κορώνες και οι μαρξιστολενινιστικές αγκυλώσεις (π.χ. οικονομικός κρατισμός) δεν συμβάλλουν ουδόλως στην επίλυση των υφισταμένων πολύπλοκων προβλημάτων.

Δημοσιευθέν από το 2013 επεξεργασένο συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινή (15.3.17).

Δημοκρατία και Κοινοβουλευτισμός ( Παρλαμενταρισμός )

Περί της Δημοκρατίας και του Παρλαμενταρισμού (Κοινοβουλευτισμού)

Η Δημοκρατία (Δ.) και ο Παρλαμενταρισμός (Π.) ανήκουν στα πρυτανεύοντα αντικείμενα της Πολιτικής Φιλοσοφίας , των Πολιτικών, εν μέρει και των Νομικών  Επιστημών. Περί του περιεχομένου κτλ.  αμφοτέρων των  εννοιών επικρατεί  στα πλαίσια του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση) μία γενική ομοφωνία των ειδικών επιστημόνων (Consensus generalis  Doctorum et Professorum).

Φορείς  των   επιστημονικών γνώσεων είναι πρωτίστως τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και τα λεξικά. Σε σύγκριση με αυτά δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί η  Wikipedia  πηγή σοβαρών γνώσεων ιδιαιτέρως  όταν μη ειδικοί επιστήμονες την χρησιμοποιούν .

Τοιουτοτρόπως δημιουργείται ένα αφάντατο εννοιολογικό χάος, το οποίο ενδυναμώνεται μέσω μίας νεοελληνικής ιδιαιτερότητας να απορρίπτει η Αριστερά τις «αστικές γνώσεις» σαν μη επιστημονικές και να χρησιμοποιεί με μεγίστη αυτοπεποίθηση δικές της ιδεοληψίες ως τις μοναδικές «επιστημονικές» γνώσεις. Αυτό ισχύει σχεδόν για όλες τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες.

Περί της Δημοκρατίας

Λόγω χώρου δεν αναφέρονται οι γλωσσικές και ιστορικές πτυχές του όρου της Δ. Στην ουσία αποτελεί η Δ. έναν  τρόπο εξουσίας με τα εξής χαρακτηριστικά στοιχεία :

1. Κυριαρχία του λαού ( μετάφραση από τα Γαλλικά : souverainete du peuple ήδη στην εποχή της Γαλλικής Αστικής Επανάστασης , 1789) που σημαίνει, ότι η ανώτατη εξουσία σε ένα κράτος προέρχεται από τον λαό ( τότε όχι από την φεουδαλική αριστοκρατία).

2. Η πολιτική ισότητα που στην πραγματικότητα σημαίνει θεωρητικά ισότιμη συμμετοχή ΟΛΩΝ των πολιτών στην διαδικασία της πολιτική διαμόρφωσης της βούλησης και την λήψη των απαραιτήτων αποφάσεων.

3. Ελευθερία και βασικά δικαιώματα ΟΛΩΝ των πολιτών, δηλαδή τα ανθρώπινα δικαιώματα τίθενται υπό την προστασία του κράτους του δικαίου.

4. Πολυποίκιλες δυνατότητες συμμετοχής ΟΛΩΝ των πολιτών μέσω του δικαιώματος των εκλογών, της διαφάνειας  στην διαμόρφωση των αντιλήψεων , χρονικά περιορισμένων  αποφάσεων και  μέσω της προστασίας των δικαιωμάτων της αντιπολίτευσης.

5. Εμπέδωση ενός μίνιμουμ ισότητας και δικαιοσύνης σαν προϋπόθεση της ενεργούς συμμετοχής ΟΛΩΝ των πολιτών στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Οι βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας είναι  κυριαρχία του λαού, η ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα  και η ισότητα όλων των πολιτών.

Σε γενικές γραμμές σημειώνονται δύο είδη της  Δ. :

α) Η άμεση Δ., στην οποία ο λαός αποφασίζει μέσω δημοψηφισμάτων (π.χ. στην Ελβετία επιτυχέστατα) περί σημαντικών πολιτικών υποθέσεων.

β) Η αντιπροσωπευτική Δ., στην οποία η εξουσία της λήψης αποφάσεων ανατίθεται σε εκλεγμένους αντιπροσώπους. Σε αυτήν ανήκει ο σύγχρονος κοινοβουλευτισμός (παρλαμενταρισμός).

Στην πολιτική πράξη διαπιστώνονται δύο βασικές μορφές της Δ. :

α) Η φιλελεύθερη Δ.στην οποία η γενική δημοκρατική διαδικασία εξυπηρετεί την εξεύρεση επίλυσης του  μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού  προβλήματος διαφορετικών ή και αντιθέτων συμφερόντων επί τη βάση αμοιβαίων συμβιβασμών (παρανοϊκό κόκκινο πανί στην αριστερή ορολογία).

β) Η ρεπουμπλικανική Δ., η οποία δεν χρησιμοποιεί τις δημοκρατικές διαδικασίες ως μέσο διευθέτησης  συγκρουομένων συμφερόντων , αλλά πρωτίστως ως ευκαιρία και δυνατότητα να δημιουργήσει κοινές αξίες και επιδιώξεις.  Στα τελευταία χρόνια διαδραματίζονται σε μερικά εξελιγμένα κράτη προσπάθειες δημιουργίας ενός κράματος των προαναφερθέντων μορφών της Δ. Συγκεκριμένα καταβάλλονται προσπάθειες πραγματοποίησης  μίας γενικής συνεννόησης ίσως και συμφωνίας  ακόμη κα σε περίπτωση αποφάσεων εκ μέρους της πλειοψηφίας.

Ο απώτερος σκοπός είναι η δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για την πραγματοποίηση των ληφθεισών αποφάσεων  και με την συγκατάθεση της μειοψηφίας. Αλλά η κυβέρνηση από το ένα μέρος και η αντιπολίτευση από το άλλο μέρος δεν ενεργούν ως πολιτικοί εχθροί. Ετσι είναι εφικτό, να εμπεδώνεται μία κυβέρνηση της ¨Μεγάλης Συμμαχίας»  όπως π.χ. στην Γερμανία η επιτυχέστατη κυβέρνηση μεταξύ των Χιστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών.

Υπό τον φακό της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας του ατέρμονου συγκρουσιασμού , μερικές φορές και της παροξυστικής σχεδόν εμφυλιοπολεμικής διάθεσης πρόκειται εδώ για εξελίξεις σε έναν άλλον αστερισμό.

Παρλαμενταρισμός (Κοινοβουλευτισμός)

Ο Π. (εμπέδωση για πρώτη φορά στην Αγγλία) ορίζεται ως πολιτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου  το κοινοβούλιο ως  αντιπρόσωπος ενός μέρους του λαού έχει την δυνατότητα ενεργούς συμμετοχής σε πολιτικές αποφάσεις. Στην ουσία πρόκειται για ένα κοινοβουλευτικό κυβερνητικό σύστημα, στο οποίο το κοινοβούλιο προσδίδει στα κρατικά όργανα και ιδιαιτέρως στην κυβέρνηση την απαραίτητη πολιτική νομιμότητα, μια που τα μέλη της κυβέρνησης ψηφίζονται από αυτό.

Συνοπτικά αναδεικνύει αυτό το κυβερνητικό σύστημα τα εξής βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα :

α) Οι υπουργοί προέρχονται λόγω νομιμότητας στην πλειονότητά  τους από το κοινοβούλιο.

β) Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για το έργο της έναντι του κοινοβουλίου, έτσι ώστε  αυτό έχει υπό ορισμένων προϋποθέσεων το δικαίωμα να απολύσει την κυβέρνηση.

γ) Στενή συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου, κάτι που επιδρά μάλλον αρνητικά στον διαχωρισμό μεταξύ της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτό όμως ισοφαρίζεται μέσω του πραγματικού αναβιβασμού του ρόλου της αντιπολίτευσης μέσα στο κοινοβούλιο.

Εν ολίγοις, η αντιπολίτευση ελέγχει τις ενέργειες της κυβέρνησης. Σχήμα, τρόπος και ουσία του ελέγχου είναι συνήθως ένδειξη της πολιτικής ωριμότητας και της κοινωνικής συνείδησης των εκπροσώπων της αντιπολίτευσης.

Το αντίθετο της Δ. αποτελούν τα ολοκληρωτικά ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΑ καθεστώτα. Αυτό άς το λάβουν υπ όψη όσοι ανεύθυνα, επιπόλαια και άδικα απορρίπτουν την Δημοκρατία, η οποία όπως όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα δεν μπορεί να είναι τέλεια, ιδανικά και απόλυτα.

Μερικές πηγές

-( στα μέσα των 6οχρονων περάτωση ανάλογων  σπουδών,δοκτοράτα  κτλ. ).

-C. Lenz / N.Ruchlak, Kleines Politik – Lexikon, München / Wien / Oldenbourg , 2001, S.35/36, 162-164.

-Duden, Das große Fremdwörterbuch, Herkunft und Bedeutung der Fremdwörter, Mannheim /

Leipzig / Wien / Zürich, 2000, S.310, 999.

-Philosophisches Wörterbuch, hrsg. von G. Klaus / M. Buhr, Band 1,Leipzig, 1969, S.224-/225

-Nolte,  Was ist Demokratie? Geschichte und Gegenwart C. H. Beck, München 2012.

-Hans Vorländer,  Demokratie. Geschichte, Formen, Theorien , München, 2010.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινή (27.12.14).

 

Αναρχισμός, Ρωμανός Νίκος, Πρϊόν του τριτοκοσμικού νεοελληνικού αναρχισμού, Αναρχικοί Σπουδαστές

Περί του αναρχισμού

Ευκαιρίας δοθείσης είναι όντως απαραίτητο να ασχοληθούμε κάπως με τον αναρχισμό και δη με μερικές πτυχές του για να κατανοήσουμε
καλύτερα, με ποιό τρόπο σκέπτονται οι αναρχικοί.  Θα αναφέρουμε μόνον τις βασικές τοποθετήσεις των πιό γνωστών  εκπροσώπων του διεθνούς
αναρχισμού.

Αλλά κατ αρχάς θα διατυπώσουμε έναν ορισμό αυτού του κοινωνικοπολιτικού φαινομένου :

Πρόκειται για μίαν ουτοπική μικροαστική ψευτοεπαναστατική ιδεολογία, η οποία
αποκρούει τον οργανωμένο πολιτικό και ταξικό αγώνα, την πειθαρχία,  και  την εξουσία και επιδιώκει την «απόλυτη  ελευθερία» , την «απόλυτη
δικαιοσύνη» , την «απόλυτη  ισότητα»  καθώς και την εξουδετέρωση όλων των κρατικών οργανισμών και των  μέσων καταστολής.

Ο αναρχισμός έχει εμφανισθεί στην εποχή της μετάβασης του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο (19ος-20ο2 αι.) στις πιό εξελιγμένες βιομηχανικές χώρες. Στην ουσία του αποτελεί ο αναρχισμός μίαν ιδιαίτερη μορφή της αστικής ιδεολογίας. Απορρίπτει τον πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης , τον “ηγετικό ρόλο” του κομμουνιστικού κόμματος, την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και την
“δικτατορία του προλεταριάτου”.

Αντ αυτού απαιτεί τον «άμεσο κοινωνικό αγώνα» την γενική απεργία εθνικά και διεθνώς  με τον σκοπό μέσω μίας αυθόρμητης βίαιας  επαναστατικής πράξης  όλων των  αντιεξουσιαστικών δυνάμεων να καταστρέψει  όλες τις δομές του καπιταλιστικού κράτους και να εγκαθιδρύσει τον σοσιαλισμό όμως χωρίς  κρατική διοργάνωση. Προσπαθεί να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του μέσω  μίας ριζοσπαστικής, ψευτοεπαναστατικής ρητορείας και τρομοκρατικών μεθόδων.

Είνα  λίαν ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε, ότι  οι αρχιερείς της σοσιαλιστικής κοσμοαντίληψης έχουν αποκρούσει δριμύτατα  όλες τις εκφάνσεις του αναρχισμού.  Αναφέρουμε ως  παράδειγμα τον Λένιν («Αναρχισμός και Σοσιαλισμός»), ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων τα εξής  : «Ο αναρχισμός είναι ένα προϊόν της απελπισίας. Εκφράζει την
ιδιοσυγκρασία του ανεπιτυχούς διανοουμένου ή του λούμπεν προλετάριου , αλλά όχι του κανονικού προλετάριου».

Ο Λένιν έχει επισημάνει και το εξής, εννοώντας τον τρομοκράτη  κατά του τσάρου αδελφό του : “O κόσμος μας δεν αλλαξε απ’ το κόμμα που έβαζε βόμβες αλλά  απ’ το κόμμα που είχε ως σημαία του τον διαλεκτικό υλισμό”. Και όμως ας υπενθυμίσουμε ότι ο Λένιν έχει εισαγάγει και εφαρμόσει την ΚΡΑΤΙΚΗ τρομοκρατία, την οποία ο διαδοχός του, ο ημιπολιτισμένος καυκάσιος Στάλιν έχει εξελίξει ως κύριο μέσον εξουσίας και βάρβαρης καταπίεσης.

Η κοινωνική βάση του αναρχισμού  ήταν κατ αρχάς η παραγωγή προϊόντων εκ μέρους μεμονομένων μικροπαραγωγών καθώς και η αντιφατική οικονομικοκοινωνική  θέση και κατάσταση του μικροπαραγωγού, ο οποίος αισθανόταν τελείως ανίσχυρος  λόγω του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Αυτός ήταν  ο λόγος να αντιτίθεται
στον ισχυρό καπιταλισμό των μεγαλοεπιχειρηματιών  και να επιδιώκει αενάως την καταστροφή του. Από το άλλο μέρος όμως καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να αυξάνει εγωϊστικά την δική του ιδιοκτησία.
Ταυτόχρονα στρέφεται εναντίον του αστικού κράτους, το οποίο είναι υπηρέτης και προστάτης των μεγαλοκαπιταλιστών. Ο μικροπαραγωγός είναι πέραν τούτου και εχθρός ενός  σοσιαλιστικού κράτους, γιατί  αυτό θέτει σε κίνδυνο την ιδιοκτησία του.  Ετσι βρίσκεται σε μίαν δύσκολη θέση  υπερασπίζοντας τα εγωϊστικά του συμφέροντα  ταυτόχρονα προ των δεξιών και των αριστερών κινημάτων.
Το ιδανικό του είναι μία κοινωνία  χωρίς κρατικές δομές, στην οποία έχει την δυνατότητα να αχολείται ανεξάρτητα από κοινωνικές και πολιτικές δεσμεύσεις αποκλειστικά με την περιουσία του

Παρακάτω θα παρουσιάσουμε  συνοπτικά  τις σπουδαιότερες αντιλήψεις  των εμπεδωτών του διεθνούς αναρχισμού :

-William Godwinn (Αγγλος) , «Enquiry concerning Political Justice», εκπρόσωπος των Αγγλων μικροεπιχειρηματιών :  Η (μεγάλη) ατομική ιδιοκτησία και  η κρατική εξουσία είναι η αιτία όλων των κακών φαινομένων, όπως π.χ. της αδικίας,  της ανισότητας, των πολέμων και του μίσους μεταξύ των εθνών.
Επομένως πρέπει να παραμερισθούν και τα δύο όχι  μέσω βίας αλλά μέσω της διαφώτισης, της αγωγής και της παιδείας.

-Pierre Josef Proudhon (Γάλλος ), «Τί είναι η ιδιοκτησία», «Σύστημα των οικονομικών αντιξοοτήτων ή  Φιλοσοφία της δυστυχίας», εκπρόσωπος των Γάλλων μικροεπιχειρηματιών :Μέσω της δικαιοσύνης , της αμοιβαιότητας,
δανείων χωρίς τόκους και μίας «Λαϊκής τράπεζας» ,της μεταλλαγής όλων των εργατών σε μικροπαραγωγούς θα ήταν δυνατό να αλλάξει  ο καπιταλισμός ειρηνικά και γενικά να εξαλειφθεί  η εκμετάλευση του ανθρώπου από άλλον  άνθρωπο. Ο πολιτικός αγώνας με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας  δεν είναι αναγκαίος. Επίσης και ο οικονομικός αγώνας των συνδικάτων είναι περιττός.

-Μax Stirner (Γερμανός), «Der Einzige und sein Eigentum», εκπρόσωπος των Γερμανών μικροαστών και διανοουμένων  : υπερυποκειμενισμός , ατομικισμός, εγωϊσμός , εχθρός του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αντιεξουσιαστικός αναρχισμός.

-Μπακούνιν (Ρώσος), μεγάλος εχθρός του Μαρξισμού, του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του αστικού κράτους και της “δικτατορίας του προλεταριάτου”,  γεωργοί και λούμπεν προλετάριοι ως κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, πραγματοποίηση των αναρχικών επιδιώξεων  πρωτίστως μέσω της τρομοκρατίας.

Τελικά αναφέρουμε και το φαινόμενο του
αναρχοσυνδικαλισμού,το οποίο έχει εμφανισθεί  στα τέλη του 19ου αι. στην Γαλλία , έχει εξαπλωθεί κυρίως στην Λατινική Αμερική και στην Ελλάδα,
αποτελεί  μία μικροαστική και  αναρχική  έκφανση  του εργατικού κινήματος, τίθεται εναντίον του πολιτικού αγώνα της εργατικής τάξης και της “δικτατορίας του προλεταριάτου” και θεωρεί τα συνδικάτα ως την πιό σημαντική πολιτική δύναμη κατά του καπιταλισμού.

Ο νεοελληνικός αναρχισμός αναδεικνύει όπως και ο λατινοαμερικανικός  επί πλέον τα εξής  πολιτιστικά και εθνοψυχολογικά  χαρακτηριστικά στοιχεία : υπερεξελιγμένος ναρκισσισμός, μέγιστος αυτοαναβιβασμός, αυτοηρωοποίηση, σουρεαλισμός,  ολίγον τι και ρομαντισμός.

Ιδέ επίσης εδώ στο Μπλογκ μου τις εξής μελέτες σε συναφή θέματα : «Τρομοκρατία», « Επανάσταση και Τρομοκρατία», «Τρομοκράτες ως ήρωες ή το νεοελληνικό χάος, Μία συστηματική θέαση».

Πηγές
-Klaus, G., /Buhr, M., Philosophisches Wörterbuch, Band 1, Leipzig, 1969, S. 68-71.
-Lenz, C. / Ruchlak, N., Kleines Politisches Lexikon, München, Wien, 2001, S.7.
-Mittelstraß, J., Enzyklopädie, Philosophie und Wissenschaftstheorie, Band 1, Stuttgart 2014, S. 107-109.
Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, iefimerida)

————————————-

Η κατάρα των αναρχοψευτοφοιτητών

Πρόκειται για σχόλιο-απάντηση σε κάποιον συσχολιαστή, ο οποίος διαπιστώνει μια σχέση μεταξύ των αναρχικών  και «επαναστατικών» φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια από το ένα μέρος και του εμφυλίου πολέμου από το άλλο μέρος.

Τα έχω βιώσει στα 40χρονα, έβλεπα και εβγαζα συμπεράσματα, τα οποία πολύ αργότερα στο εξωτερικό ύστερα από πολυποίκιλες σπουδές  και πολλά βιώματα με βοήθησαν για να κατανοήσω, τί ακριβώς έχει συμβεί.

Ο πρώτος γύρος ήταν πατριωτικός και αντιφασιστικός, ο δεύτερος ιδεολογικός (κομμουνιστικός). Οι περισσότεροι μαχητές του δεύτερου γύρου ήταν αντικειμενικά θύματα. Στην γενέτειρά μου έχει θυσιασθεί μία ολόκληρη γενιά (μεταξύ αυτών πολλοί στενοί συγγενείς μου).

Σε ό,τι αφορά τους αναρχικούς “φοιτητές” , πρόκειται για ένα τριτοσμικό (λατινοαμερικανικό : eviva la revolucion) μείγμα αποτελούμενο από ψευτοεπαναστατικό ρομαντισμό, ιδεολογικό μεσσιανισμό, πολιτικό σουρεαλισμό, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ κοσμοαντίληψη (εν μέρει φασίζουσες συμπεριφορές), καταστρεπτικό μένος, κοινωνική ανωριμότητα και πρωτοφανή ανευθυνότητα, πρωτόγονο φανατισμό, “ταξικό” μίσος , έλλειψη λογικής σκέψης, υπομονής, διαλλακτικότητας , πολιτιστική καθυστέρηση, τεμπελιά και εξυπνακισμό.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μίαν ιδεολογική και πολιτική κατάρα.

Δημοσιευθέν ως σχόλιο στην Καθημερινή (ηλεκτρονική έκδοση), 3.12.14.

Συνεννόηση ( εξαίρεση), Συγκρουσιασιασμός ( κανόνας ) , Εμφύλιος Σπαραγμός

Συνεργασία Κομμάτων vs Συγκρουσιασμού

Εκ του ασφαλούς (εξωτερικό) παρακολουθώ τα πεπραγμένα στην πατρίδα μου και διαπιστώνω, ότι αποκλείεται να συνεργασθούν τα πρυτανεύοντα κόμματα, για να πρασπαθήσουν να λύσουν τα γνωστα προβλήματα. .

Πρέπει ταχέως να επιτευχθεί κάτι που είναι συνηθισμένο στις πιό εξελιγμένες ευρωπαϊκές χώρες , στις οποίες παραδοσιακά επικρατεί συναινετικό πνεύμα, ενώ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας υφίσταται επίσης παραδοσιακά το ολέθριο συγκρουσιακό πνεύμα, το οποίο έιναι αναμφιβόλως ένδειξη υπαρκτού εθνικού μαζοχισμού.

Ως πολιτικά και κομματικά ουδέτερος ελπίζω να θυμηθούν οι νεοέλληνες πολιτικοί το “κοινόν καλόν” του αθάνατου Αριστοτέλη, το οποίο μετέφρασε ο Thomas de Aquin στα λατινικά ( “commune bonum” ).

Το συμφέρον του συνόλου είναι ένας από τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτικού και πολιτειακού συστήματος σε τέτοιο βαθμό, ώστε η προτεραιότητά του να είναι στον πολιτικό και κοινωνικό βίο κάτι το απολύτως αυτονόητο, ενώ στην Ελλάδα σκέπτονται επίσης αυτονοήτως οι πολιτικοί πρώτα από όλα το εγωϊστικό μκροκομματικό και εθνικά καταστροφικό συμφέρον τους.

Είναι αποκρουστικό φαινόμενο, να υπάρχουν ακραίως εξουσιομανείς πολιτικοί, οι οποίοι σκέπτονται μόνον το πρωθυπουργικό αξίωμα και όχι το“κoινόν καλόν” ή πάσχουν από επικίνδυνες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις.

—————————————————-

Συγκρουσιασμός

1. Η συνεννόηση, όπως αυτή είναι γνωστή στην προηγμένη Ευρώπη , προϋποθέτει αμοιβαίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, οι οποίοι όμως θεωρούνται στην πολιτιστικά κάπως καθυστερημένη Ελλάδα ως ένδειξη κατωτερότητας και αναξιοπρέπειας. Ειδικά για τους Ελληνες κομμουνιστές είναι ο συμβιβασμός ταμπού. Και όμως αυτός ο παροξυσμός έχει επηρεάσει και άλλους Ελληνες μη κομμουνιστές. Στην γενέτειρά μου είναι η έκφραση «συμβιβαστικός άνθρωπος» συνώνυμο με τις λέξεις τιποτένιος, «χαμένος» και ανέντιμος !

2. Η βαθύτερη αιτία του συγκρουσιασμού εστιάζεται στο γεγονός, ότι ο Νεοέλληνας δεν έχει εξελιγμένη κοινωνική συνείδηση που σημαίνει πρωτίστως, ότι δεν αναγνωρίζει το συμφέρον του συνόλου (Δημόκριτος ) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης), δηλαδή είναι ατομικιστής , αλλά χωρίς ατομικότητα, και πέραν τούτου είναι εγωϊστής και συμφεροντολόγος. Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που στην Ελλάδα λείπουν το άτομο και ο πολίτης ( Ιδέ  στο Μπλογγ καθώς και στο Facebook τις μελέτες «Εθνική, Κοινωνική και Κρατική Συνείδηση», «Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός», «Ατομο και Κοινωνία, Πολίτης και Κράτος» ).

3. Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ   στο Μπλογγ καθώς  τη μελέτη «Περί του contrat social») υπό  την μορφή του συντάγματος).

Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την αστική επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη. Τον 19ο αι. έχει παραλάβει η Ελλάδα από την Ευρώπη μεν το σχήμα , τους νόμους και το σύνταγμα, αλλά στην ελληνική κοινωνία και στο κράτος εκλείπουν ακόμη οι βάσεις και οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών και πολιτιστικών επιτεύξεων .

4. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει παραλάβει στοιχεία του δυτικού εποικοδομήματος, αλλά δεν υφίσταται η απαραιτήτως ανταποκρινόμενη κοινωνική και πολιτιστική βάση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι ο Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε κρατική, ούτε νομική συνείδηση ( πρωτίστως αλληλοεπίδραση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ).

5. Σημειώνεται και μία αριστεροστρεφής εκδοχή του νεοελληνικού συγκρουσιαμού. Ευθύς εξ αρχής έχει ο ΣΥΡΙΖΑ επεκτείνει την αρρωστημένη συγκρουσιακή διάθεση και στις διευρωπαϊκές και διεθνείς σχέσεις. Οι σφοδρές λεκτικές επιθέσεις κατά ιθυνόντων πολιτικών  μερικών ΕΕ-μελών και ιδιαιτέρως της Γερμανίας έχουν εκ των υστέρων αποδειχθεί  από οικονομική και πολιτική άποψη ως ολέθριες.Υπό τον φακό της Πολιτολογίας μπορεί να χαρακτηρισθεί η αριστεροστρεφής εκδοχή του συγκρουσιασμού ως ένδειξη της γνωστής θέσης περί του ταξικού αγώνα.

6. Στα προαναφερθέντα στοιχεία προστίθεται και ο διεθνώς γνωστότατος νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός . Αναφέρω μόνον την γνώμη του Αγγλου ναυάρχου Gordon από τον 19ο αι. (ο κάθε απλός στρατιώτης παριστάνει τον στρατηγό και ο κάθε ναύτης τον ναύαρχο ) και την περίφημη επιστήμονα , καθηγήτρια βυζαντινολόγο και πρώην πρύτανη της Σορβόννης, την αξιότιμη κ. Γλύκατση-Αρβελέρ περί των Ελλήνων σπουδαστών στο Παρίσι ( από όλον τον κόσμο έρχονται νέοι να διδαχθούν , από την Ελλάδα έρχονται να μας διδάξουν ! ). Την ίδια εμπειρία έχω κάνει και εγώ υπό την ιδιότητα του πανεπιστημιακού με Ελληνες σπουδαστές.

7. Υπό τον φακό της συστημικής θεωρίας σημειώνονται μεταξύ των προαναφερθέντων στοιχείων και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του Νεοέλληνα αλληλοεπιδράσεις με τέτοιον τρόπο , ώστε να δημιουργείται ένα άκρως εκρηκτικό κράμα, επί του οποίου στηρίζεται ο συγκρουσιασμός του Νεοέλληνα ως καθοριστική βάση της ροπής του μερικές φορές και σε μίαν μάλλον αρρωστημένη  (βερμπαλιστική) εμφυλιοπολεμική διάθεση.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (πρωτίστως στην Καθημερινή και στο Βήμα).

——————————————–

Ελληνικός Συγκρουσιασμός, Εγγενής Διαχρονική Εθνική Παθογένεια

Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ μέσω της Ιστοσελίδας μου στο Μπλογγ την μελέτη «Περί του contrat social») υπό την μορφή του συντάγματος.

Η συνεννόηση (συναίνεση) κοινωνικού ή πολιτικού χαρακτήρα είναι γνωστή και εφαρμόζεται επιτυχέστατα στην προηγμένη Ευρώπη ( π.χ. στην Γερμανία μέσω της «Κυβέρνησης της μεγάλης συμμαχίας» ( “Regierung der großen Koalitition» ), προϋποθέτει αμοιβαίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, οι οποίοι όμως θεωρούνται στην πολιτισμικά καθυστερημένη Ελλάδα ως ένδειξη κατωτερότητας και αναξιοπρέπειας. Ιδιαιτέρως για τους Ελληνες κομμουνιστές και για τους ριζοσπαστικούς αριστερούς είναι ο συμβιβασμός ταμπού.
Και όμως αυτός ο παροξυσμός έχει επηρεάσει και άλλους Ελληνες μη κομμουνιστές. Στην γενέτειρά μου είναι η έκφραση συμβιβαστικός άνθρωπος συνώνυμο με τις λέξεις τιποτένιος, «χαμένος» και ανέντιμος ! Εδώ πρόκειται πέραν της πολιτικής πτυχής του ζητήματος και για μίαν γλωσσολογική διαστρέβλωση.

Στα προαναφερθέντα στοιχεία προστίθεται και ο διεθνώς γνωστότατος νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός .
Αναφέρω μόνον την γνώμη του Αγγλου ναυάρχου Gordon από τον 19ο αι. ( κάθε απλός στρατιώτης παριστάνει τον στρατηγό και κάθε ναύτης τον ναύαρχο ) και την περίφημη επιστήμονα , καθηγήτρια βυζαντινολόγο και πρώην πρύτανη της Σορβόννης, την αξιότιμη κ. Γλύκατση-Αρβελέρ περί των Ελλήνων σπουδαστών στο Παρίσι ( από τις άλλες χώρες έρχονται νέοι να διδαχθούν , από την Ελλάδα έρχονται να μας διδάξουν). Την ίδια εμπειρία έχω κάνει και εγώ.

Επειδή όμως , ως γνωστόν, η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την Αστική Επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη (citoyen). Τον 19ο αι. έχει παραλάβει η Ελλάδα από την Ευρώπη μεν το σχήμα , τους νόμους και το σύνταγμα, αλλά στην ελληνική κοινωνία και στο κράτος λείπουν ακόμη οι βάσεις και οι προϋποθέσεις για την επιτυχή εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών και πολιτισμικών επιτεύξεων. Εδώ και 200 χρόνια σημειώνονται σχεδόν τα ίδια προβλήματα

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει παραλάβει στοιχεία του δυτικού εποικοδομήματος, αλλά δεν υφίσταται η απαραιτήτως ανταποκρινόμενη βάση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι ο Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε κοινωνική, ούτε κρατική, ούτε νομική συνείδηση (πρωτίστως αλληλοεπίδραση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ).

Για τον μεσαίο Νεοέλληνα είναι τα γραφόμενά μου εδώ μάλλον κινέζικα. (Ιδέ στο στο Μπλογγ μου τις ανάλογες μελέτες «Εθνική, Κοινωνική και Κρατική Συνείδηση», «Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός“ και «Ατομο και Κοινωνία, Πολίτης και Κράτος».
Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινή (28.4.17)

————————————————-

Συγκρουσιασμός, Εμφυλιοπολεμική Διάθεση ;

Μάλλον από συναισθηματικούς λόγους δεν θα παρουσιάσω μίαν ανάλυση, αλλά θα προσπαθήσω να διατυπώσω την γνώμη μου σύντομα. Μερικά σχόλια σε ελληνικές εφημερίδες μου έκαναν αλγεινή εντύπωση, γιατί αναφέρουν τον καταραμένο εμφύλιο en passant, σαν να επρόκειτο για ένα συνηθισμένο επεισόδιο.

1. Ο «πρώτος γύρος « του ενόπλου αγώνα είχε εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα, γιατί στρεφόταν κατά των γερμανοφασιστών εισβολέων. Αλλά το ΚΚΕ κατάφερε, εφαρμόζωντας την λενινιστική θεωρία της επανάστασης να ηγηθεί εμμέσως του αγώνα με απώτερο σκοπό να εγκαθιδρύσει την «Δικτατορία του προλεταριάτου» σε μιαν αγροτική χώρα με λίγη βιομηχανία και μικρό προλεταριάτο. Οι σύμμαχοι στα πλαίσια του ΕΑΜ ούτε καν έχουν αντιληφθεί πολύν καιρό το παμπόνηρο παιγνίδι του ΚΚΕ.

2. Ο «δευτερος γύρος» ήταν αναμφιβόλως ένας ένοπλος αγώνας υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ, αν και κανονικά θα έπρεπε να ήταν γνωστή η συμφωνία της Σοβιετικής Ενωσης με τους τότε συμμάχους και κατόπιν αντιπάλους περί των ζωνών επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή συγκεκριμένα συμφώνησαν να μην πατήσει ο σοβιετικός στρατός το ελληνικό έδαφος.

Ούτως ή άλλως ήταν ο εμφύλιος όχι ιστορικά νομοτελειακός και εκτός τούτου εκ μέρους του ΚΚΕ ένα μεγάλο έγκλημα κατά του ελληνικού Εθνους καθώς και του Λαού. Κανονικά θα έπρεπε το ΚΚΕ να ζητήσει από το ελληνικό Εθνος επίσημα συγγνώμη για αυτό το έγκλημα. Αυτό που γράφω δεν στρέφεται κατά των ανίδεων και αθώων.

3. Κατά την ταπεινή μου γνώμη αποτελεί το εμφυλιοπολεμικό την ακραία έκφανση του συγκρουσιακού χαρακτήρα του Νεοέλληνα σαν μίας διαχρονικής εγγενούς παθογένειας ( Ιδέ εδώ και στο Facebook το άρθρο «Συνεννόηση, Συγκρουσιασμός»).
Η συνεννόηση, όπως αυτή είναι γνωστή στην προηγμένη Ευρώπη , προϋποθέτει αμοιβαίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, οι οποίοι όμως θεωρούνται στην πολιτισμικά καθυστερημένη Ελλάδα σαν ένδειξη κατωτερότητας και αναξιοπρέπειας. Για τους Ελληνες κομμουνιστές είναι ο συμβιβασμός ταμπού. Και όμως αυτός ο παροξυσμός έχει επηρεάσει και άλλους Ελληνες μη κομμουνιστές. Στην γενέτειρά μου είναι η έκφραση συμβιβαστικός άνθρωπος συνώνυμο με τις λέξεις τιποτένιος, «χαμένος» και ανέντιμος ! Το ΚΚΕ έχει διαστρευλώσει ακόμη και την γλώσσα.

4. Η βαθύτερη αιτία του συγκρουσιασμού εστιάζεται στο γεγονός, ότι ο Νεοέλληνας δεν έχει εξελιγμένη κοινωνική συνείδηση που σημαίνει πρωτίστως, ότι δεν αναγνωρίζει το συμφέρον του συνόλου (Δημόκριτος ) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης), δηλαδή είναι ατομικιστής , αλλά χωρίς ατομικότητα, και πέραν τούτου είναι εγωϊστής και συμφεροντολόγος. Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που στην Ελλάδα λείπουν το άτομο και ο πολίτης ( Ιδέ εδώ και στο Facebook τις μελέτες «Εθνική, Κοινωνική και Κρατική Συνείδηση», «Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός», «Ατομο και Κοινωνία, Πολίτης και Κράτος» )

5. Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ εδώ και στο Facebook την μελέτη «Περί του contrat social» με την μορφή του συντάγματος).
Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την αστική επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη. Τον 19ο αι. έχει παραλάβει η Ελλάδα από την Ευρώπη μεν το σχήμα , τους νόμους και το σύνταγμα, αλλά στην ελληνική κοινωνία και στο κράτος εκλείπουν ακόμη οι βάσεις και οι προϋποθέσεις για τις εισαγωγές των ευρωπαϊκών πολιτικών και πολιτιστικών επιτεύξεων .

6. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει παραλάβει στοιχεία του δυτικού εποικοδομήματος, αλλά δεν υφίσταται η απαραιτήτως ανταποκρινόμενη βάση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι ο Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε κρατική, ούτε νομική συνείδηση ( πρωτίστως αλληλοεπίδραση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ). Για τον μεσαίο Νεοέλληνα είναι τα γραφόμενά μου εδώ μάλλον κινέζικα.

7. Στα προαναφερθέντα στοιχεία προστίθεται και ο διεθνώς γνωστότατος νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός . Αναφέρω μόνον την γνώμη του Αγγλου ναυάρχου Gordon από τον 19ο αι. (ο κάθε απλός στρατιώτης παριστάνει τον στρατηγό και ο κάθε ναύτης τον ναύαρχο ) και την περίφημη επιστήμονα , καθηγήτρια βυζαντινολόγο και πρώην πρύτανη της Σορβόννης, την αξιότιμη κ. Γλύκατση-Αρβελέρ περί των Ελλήνων σπουδαστών στο Παρίσι ( από όλον τον κόσμο έρχονται νέοι να διδαχθούν , από την Ελλάδα έρχονται να μας διδάξουν ! ). Την ίδια εμπειρία έχω κάνει και εγώ.

Υπό τον φακό της συστημικής θεωρίας σημειώνονται μεταξύ των προαναφερθέντων στοιχείων και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του Νεοέλληνα αλληλοεπιδράσεις με τέτοιον τρόπο , ώστε να δημιουργείται ένα άκρως εκρηκτικό κράμα, επί του οποίου στηρίζεται ο συγκρουσιασμός του Νεοέλληνα σαν καθοριστική βάση της ροπής του σε μίαν μάλλον αρρωστημένη εμφυλιοπολεμική διάθεση. Καθημερινή ( 20. 1. 214 ).

————————————————-

Εμφύλιος Σπαραγμός

Ο “πρώτος γύρος” (1940-1944) αποτελούσε εθνική αντίσταση, ενώ ο δεύτερος ήταν όντως “Εμφύλιος Πόλεμος”.

Αλλά σύμφωνα με την “τακτική και στρατηγική” όλων των κομμουνιστικών κομμάτων έχει το ΚΚΕ εκμεταλλευθεί τον πατριωτισμό απλών ανθρώπων για να αρπάξει την εξουσία και να εμπεδώσει όπως σε άλλες βαλκανικές χώρες τον κομμουνιστικό παράδεισο βαλκανοανατολίτικης κοπής.

Υστερα από το 1944 προσπάθησε να πραγματοποιήσει τις ιδεολογικοπολιτικές επιδιώξεις μέσω ενός άκρως εγκληματικού εμφυλίου σπαραγμού. Στην μεταβατική περίοδο έχουν διαδραματισθεί οικογενειακές τραγωδίες και σε στενότατο συγγενικό μου κύκλο.
Οταν τα θυμούμαι αυτά ανατριχιάζω και εξοργίζομαι.

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει καταστρέψει για πολλα χρόνια την Ελλάδα και άδικα χάθηκαν χιλιάδες νέων.
Πάντως η γενιά μου δεν είχε την ευκαιρία να βιώσει παιδικές χαρές.
Είχαμε όμως τύχη που ηττήθηκαν οι κομμουνιστές. Καλά έπαθαν. Καθημερινή (6.12.15)

 

Irak, Estado Unitario o Federacion ?

Irak, Estado Unitario o Federación?

( 7 de Agosto de 2014
Por: Panos Terz )

(Texto original en Alemán: Irak, Einheitsstaat oder Föderation?. Traducción: Mario Arroyave)

1. El Estado unitario iraquí fue desde un comienzo un error de nacimiento, porque las diferencias entre las tres regiones eran y continúan siendo muy grandes. El desarrollo ha mostrado que el Estado unitario es pasado.

2. La mejor solución sería la creación de una Federación. Existen numerosos ejemplos de Federaciones que funcionan muy bien, sin embargo no oriente, en la región del nacimiento del Estado (unitario) ya hace cinco mil años.

3. Otra posibilidad sería la creación de tres Estados. Sin embargo, esta solución tiene una enorme deficiencia. El norde kurdo y el sur chiíta disponen de ricos campos de petróleo, mientras que el Estado sunita no tendría suficientes recursos, y por lo tanto, no podría sobrevivir.

4. En el caso de la creación de tres Estados, los Kurdos se podrían unificar con los Kurdos-sirios y poner la perspectiva para la unificación con los Kurdos de Turquía y así crear un nuevo Estado, es decir un Grankurdistán.Sin embargo, esto podría tener consecuencias en Irak, cuya estatalidad se fundamenta sobre tres principales etnias: persas, azerbaiyanos y arabes.

De esto se deriva que la Iran chiíta y la Arabia Saudita sunita intenten con todos sus medios impedir la creación de tres Estados en Irak.

Publicado como comentario en : Die Welt (30.6.14), Der Tagesspiegel (7.8.14). Versión Electrónica

“Πελατειακό Κράτος” ή “Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου” ή Κλιεντελισμός, Μία γλωσσολογική, κοινωνιολογική και εθνολογική έρευνα

Πελατειακό κράτος», „ Κομματική πελατειοποίηση του Δημοσίου» ή  Κλιεντελισμός ;

Εδώ πρόκειται για  μία γλωσσολογική , κοινωνιολογική και εθνολογική έρευνα μίας πτυχής του βαλκανοανατολίτικου που σημαίνει υποανάπτυκτου ελληνικού κομματικού συστήματος.

Είναι γενικά γνωστό, ότι  ύστερα από την Αστική Επανάσταση στην Γαλλία  1789, την επικράτηση του αστικού κράτους, την  ραγδαία εξέλιξη των επιστημών και την εμπέδωση  νεωτεριστικών  εννοιών και όρων  επί τη βάσει  αρχαίων  ελληνικών και λατινικών  λέξεων,  άρχισαν  όλοι οι λαοί της Ευρώπης να τις χρησιμοποιούν κατ ευθείαν στην γαλλική γλώσσα ή να τις μεταφράζουν στην εκάστοτε εθνική γλώσσα. Μεταξύ άλλων έγιναν διεθνώς γνωστές πολυάριθμες εννοιες με την κατάληξη  -ism (π.χ. patriotism, nationalism  etc.). Εν τω μεταξύ συμβαίνει  ύστερα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο  κάτι το παρόμοιο με την αγγλική γλώσσα μεν, αλλά στην ουσία στηρίζονται και οι δύο γλώσσες στα αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά. Επομένως πρέπει να πάμε  ad fontes (στις ρίζες) για να κατανοήσουμε καλύτερα περί τίνος πρόκειται,γιατί υπάρχει όντως μεγάλος κίνδυνος της σύγχισης  των εννοιών, όπως έχει αποδειχθεί σε πολυάριθμα  σχόλια από 2012 έως  σήμερα.

Σην  αρχαία ελληνική γλώσσα υπάρχει η λέξη πελάτης από το ρήμα πελάζω με την σημασία «ο πλησιάζων» (Ιδέ Langescheidts Taschenwörterbuch, Altgriechisch,   Berlin et alt., 1990, S.340 ) ή ένα άτομο είναι εξαρτημένο από άλλο άτομο ( Ιδέ Benselers Griechisch-Deutsches Wörtersbuch, Leipzig, 1981, S. 613 ).  Αυτή η ερμηνεία είναι οπωσδήποτε  δανεισμένη από τον Πλάτωνα : «ο αντι τροφών υπηρετών και προσπελάζων , από του πέλας ήτοι εγγύς  εκαλείτο ο δι ένδειαν  προσιών  μίσθιος δε υπηρετών « (Ιδέ Γ. Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας,  Αθήνα, 2010, σ. 1074). Το Λεξικόν της Νέας Ελληνικής Γλώσσης, Πρωίας ( Αθήναι, χωρίς έτος, δεύτερος τόμος, σ. 1893 ) ερμηνεύει την λέξη πελάτης ως εξής : «ο πλησιάζων  και δη όπως ξητήση προστασίαν , προστατευόμενος, υποτακτικός».

Και όμως  έχει επικρατήσει  μάλλον η λατινική γλώσσα αρχικά με την λέξη  cliens ( Γεν. clientis), η οποία είναι στην περίπτωση αυτή  ευρύτερη αναδεικνύοντας τις εξής  ερμηνείες : προστατευόμενος, υποτακτικός, ο  patronus είχε την υποχρέωση να προστατεύσει τον  clientem , ενώ αυτός είχε έναντι του προστάτη  υποχρεώσεις και  μεταξύ τους υπήρχε  μια κάποια σχέση  αμοιβαιότητας  (clientula), ( Ιδέ K.E. Georges, Kleines Lateinisch-Deutsches  Handwörterbuch, Leipzig, 1890, S.434. Αυτό το  «μικρό» Λεξικό έχει 2700 πυκνογραμμένες σελίδες !). Εχω συγκρίνει μερικά  Λεξικά νεολατινικών γλωσσών (Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Πορτογαλλικά) καθώς και ένα της αγγλικής γλώσσας και διεπίστωσα, ότι μόνον ένα  Λεξικό της ισπανικολατινοαμερικανικής  γλώσσας   αναφέρει την λέξη  cliente με την σημασία του προστατευόμενου.

Μόνον μέσω γκουγκλαρίσματος κατόρθωσα να βρω  λίγα  κοινωνιολογικά και εθνολογικά  άρθρα περί του φαινομένου του clientelism  μεν, όμως  τα παραδείγματα δεν αφορούν  ουδεμία ευρωπαϊκή χώρα, αλλά κυρίως αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες ! Πέραν τούτου έχω διαπιστώσει, ότι  πρωτίστως Αμερικανοί και Αγγλοι Κοινωνιολόγοι και Εθνολόγοι έχουν ερευνήσει από εθνολογική άποψη το ενδιαφέρον φαινόμενο του Κλιεντελισμού. Σημειώνονται και μερικές προσπάθειες ερμηνείας εκ μέρους Ισπανών, Ιταλών και Βραζιλιανών. Υπάρχει και μία μικρή ελληνική προσπάθεια , η οποία αγγίζει το ελληνικό πρόβλημα του «πελατειακού κράτους». Διαπιστώνουμε , ότι ο μη επιστημονικός αλλά μόνον πολιτικός  και  δημοσιογραφικός όρος του «Πελατειακού κράτους» είναι μία μετάφραση του όρου των Πολιτικών επιστημών, της Κοινωνιολογίας και της Εθνολογίας clientelism(us)  στην ελληνική γλώσσα. Δηλαδή  είναι μερικές φορές  ωφέλιμο και σκόπιμο να μεταφράσουμε πίσω σχεδόν καθιερωμένες εκφράσεις  από τα Ελληνικά στην αρχική γλώσσα. Μέσω αυτού του  τρόπου είμαστε σε θέση να διεισδύσουμε στον  πυρήνα ενός φαινομένου (punctum quaestionis).

Το πρόβλημα όμως είναι πιό πολύπλοκο , γιατί σημειώνεται και το φαινόμενο της «κομματικής πελατείας» ή σωστότερα του «πελατειακού κόμματος». Ακριβώς τώρα που το γράφω αυτό θυμήθηκα, ότι η έκφραση «πελατειακό κόμμα» , χρησιμοποιείται συχνά στην Ευρώπη  και αφορά δυστυχώς μόνον τα πολιτικά κόμματα  στην Ελλάδα ! Αυτό σημαίνει, ότι τα κόμματα αυτά εκτός από το ΚΚΕ (δεν είμαι οπαδός του) δεν έχουν πραγματικά  πολιτικά προγράμματα, ούτε σωστούς μηχανισμούς και εξαρτώνται από σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες, οι οποίες επιβάλλονται και σε μερικές περιπτώσεις μεταβάλλουν το λεγόμενο κόμμα σε οικογενειακή υπόθεση ( Παπανδρέοι, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες  ). Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει μία στενή σχέση μεταξύ του Κλιεντελισμού και της οικογενειοκρατίας (νεποτισμός).

Νa δούμε, τι γράφουν οι ειδικοί επιστήμονες : «Clientelism is definide as transactions  between politicians and citizens where be material favors are offered in return for political  support at the polls“ (L. Wantschekon, Clientelism and voting behavior Evidence from a Field Experiment in Benin , in : World Politics, 55/2003 , p.400, εφιστώ την προσοχή των συσχολιαστών επί του ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ παραδείγματος).

Λίαν ενδιαφέρων είναι ο ορισμός σε ένα λατινοαμερικανικό άρθρο  : Clientelismo : „relaciones  INTERPERSONALES en el sistema politico ha incluido con frecuencias“.  Εδώ επισημαίνονται δύο πτυχές του φαινομένου : Σχέσεις μεταξύ ατόμων και επανάληψη. Το βραζιλιανό  Λεξικό αναφέρει άλλες πτυχές  : «sub-sistema de relacao politica- em general ligado ao coronelismo „ : Πρόκειται για ένα πολιτικό υποσύστημα , το οποίο επικρατούσε όντως τον 19οαι και εμπεριείχε υπολείμματα του φεουδαρχισμού !Ενα ιταλικό Λεξικό υπογραμμίζει εντονότατα το αμοιβαίο συμφέρον, το αμοιβαίο όφελος και την ανταλλαγή σαν χαρακτηριστικά  στοιχεία του Κλιεντελισμού : «La practica del clientelismo  tende a garantire il reciproco interesse o il mutuo vantaggio tra chi fornisse i benefici e chi ne ottiene il controcambio“.

Ο ορισμός του Κλιεντελισμού  σε ένα ειδικό  Λεξικό στα Γερμανικά είναι πιό στρογγυλός και αναφέρει και ομάδες, δηλαδή όχι μόνον άτομα  και τονίζει την άνιση ισχύ μεταξύ τους και επομένως  την εξάρτηση  καθώς και την βοήθεια, προϋποτιθέσθω, οτι  θα υπάρξει φερεγγυότητα του αδύναμου έναντι του ισχυρού. Και εδώ επισημαίνεται η αμοιβαιότητα της δημιουργηθείσας σχέσης : »Verhältnis zwischen Gruppen  oder Personen mit ungleichen Machtpositionen , wobei die eine Seite (Patron)  der anderen  (Klientel) Unterstützung  bietet, wenn diese ihre Loyalität zusichert“ (C. Lenz und N. Ruchlak, Kleines Politisches Lexikon,  München, Wien, Oldenbourg, 2001, S.111).

Συμπεράσματα

1. Η δημοσιογραφική και το πολύ πολιτική έκφραση »Πελατειακό κράτος» είναι άστοχη και επιπόλαια μετάφραση   του ευρωπαϊκού  καθιερωμένου όρου (terminus technicus) της Κοινωνιολογίας , των Πολιτικών Επιστημών  και της Εθνολογίας Clientelism(us). Συνέχεια

2.  Πρόκειται για σχέση  μεταξύ ατόμων ή σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ  ενός ατόμου και μίας ομάδας.

3. Τα άτομα είνα σχετικά με την θέση στην κοινωνία και στο κράτος άνισα ( προστάτης-προστατευόμενος).

4. Ο πολίτης ως ανίσχυρος αναλαμβάνει συνήθως την πρωτοβουλία και αποτείνεται σε ένα πολιτικό λόγω μίας εξυπηρέτησης.

5. Ο πολιτικός υπόσχεται  να εξυπηρετήσει τον πολίτη (π.χ. διορισμός , προσέχετε, όχι στην   ανύπαρκτη επιχείρηση του πολιτικού, αλλά στο ΔΗΜΟΣΙΟ. Ετσι προκύπτει για την οικογένεια του πολίτη με την τακτοποίηση του παιδιού της ένα τεράστιο όφελος, αλλά για τα ίσως καταλληλότερα «παιδιά» μία επίσης τεράστια αδικία.

6. Ο πολίτης εκπληρώνει την υπόσχεσή του, ψηφίζοντας τον πολιτικό, ο οποίος θα γίνει βουλευτής, ίσως  κάποτε και υπουργός, εν ολίγοις αυτός οικονομικά μπορεί για πολύν καιρό να τακτοποιηθεί .

7. Η αμοιβαιότητα  είναι δυνατόν να συνεχισθεί , γιατί από το ένα μέρος ο πολίτης έχει και άλλα παιδιά, ανεψιούς, γαμπρούς κλπ. που πρέπει και αυτοί να τακτοποιηθούν συνήθως εις βάρος του συνόλου. Ετσι εξαπλώνεται η αναξιοκρατία σαν καρκίνωμα σε όλην την κοινωνία. Από ο άλλο μέρος ο   πολιτικός συνήθησε να ζεί σχετικά πλούσια και θέλει να συνεχισθεί αυτή η παραδεισιακή ζωή ( π.χ. κάποιος Καλογγιάννης από την Κρήτη ήταν 50 (πενήντα χρόνια) μέλος της  Βουλής ).

8. Μεταξύ του πολίτη και του πολιτικού (όχι του δημοσίου υπαλλήλου) εστιάζεται το Δημόσιο σαν κρατικό εργαλείο και σαν  κυρία βάση του Κλιεντελισμού. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν όχι το «Πελατειακό κράτος», αλλά το «Πελατειακό κόμμα» και επομένως την «Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου», την νεοελληνική εκδοχή του Κλιεντελισμού.

9. Επικρατεί όμως όπως πολύ συχνά  ένα εννοιολογικό χάος. Γι αυτό προτείνουμε εδώ  να χρησιμοποιηθεί ο terminus technicus universalis Κλιεντελισμός και όχι οι εκφράσεις «Πελατειακό κράτος» ή «Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου».

10. Ο Κλιεντελισμός είναι συνήθως ένα τριτοκοσμικό φαινόμενο , όπως και η Οικογενειοκρατία.  Και όμως στην Ελλάδα διαπιστώνουμε και τα δύο υπολείμματα του Φεουδαλισμού.

11. Το φαινόμενο του Κλιεντελισμού είναι ένδειξη υποανάπτυκτων  παραγωγικών δυνάμεων σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην διατίθεται εργασία για όλους. Δηλαδή δεν είναι τυχαίο που αυτό είναι ευρέως διαδεδομένο σε τριτοκοσμικές χώρες και στην Ελλάδα  !

12.  Ο Κλιεντελισμός συνοδεύει την ελληνική κοινωνία  ως μίασμα απο την  εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους και ανήκει   από εθνολογική άποψη στις διαχρονικές εθνικές παθογένειες σαν κάτι το αυτονόητο.

13. Ο Κλιεντελισμός  επικρατεί  σε ο,τι αφορά την Ευρώπη , κυρίως στην Ελλάδα, γιατί εδώ  διαπιστώνουμε ένα κρατικό μόρφωμα χωρίς την  conditio sine qua non (τελείως απαραίτητητη προϋπόθεση) ενός κράτους, την ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ των πολιτών, την οποία δεν βρήκα  έως τώρα σαν όρο σε κανένα νεοελληνικό Λεξικό. Ο μεσαίος Νεοέλληνας θεωρεί το κράτος σχεδόν εχθρό του. Το κακό έγκειται στο  ό,τι δεν υφίσταται ούτε ο όρος ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ  των πολιτών , αλλά αυτό το παράξενο «αίσθημα του Δικαίου», το οποίο μπορεί  ο κάθε παμπόνηρος να ερμηνεύσει σύμφωνα με το δικό  του εγωϊστικό συμφέρον. Αδιανόητα φαινόμενα στη προηγμένη  Ευρώπη. Και οι δύο όροι είναι  στην νεοελληνική γλώσσα σχεδόν άγνωστοι.

14. Εγείρεται στα σοβαρά  το βασικό ερώτημα, εάν η Πατρίδα μας ίσως να είναι ένα  failed state (αποτυχημένο κράτος), όπως μερικά αφρικανικά κράτη. Τί ντροπή ιστορικών διαστάσεων !

Ιδέ επίσης  εδώ  στο Μπλογγ  τις μελέτες «Δεξιά, Κέντρο, Κεντροδεξιά»,  «Αριστερά, Κέντρο, Κεντροαριστερά», « ΣΥΡΙΖΑ, Πολιτικοί της Αριστεράς en general“, “Πελατειακό Κράτος ή Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου”, “Κοινωνική Συμφωνία  a la grec της αμοιβαίας Διαφθοροποίησης”, «Nεοέλλην , Ανερ Πολιτικός,  Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο».

Δημοσιευθέν στο Βήμα (24.9.14) και στην Καθημερινή (5.9.14)     , (και τα δύο σε ηλεκτρονική έκδοση ) σαν ειδικό σχόλιο.

 

 

Γιανναράς Χρήστος, Γενική Αντιπαράθεση, Μεθοδική, Μεθοδολογία

X. Γιανναράς, Γενική Αντιπαράθεση με τις Θέσεις του

Πρόκειται για το άρθρο του «Πώς ορίζει το «αναξάρτητο» κράτος ο ΟΗΕ ;»

Προοίμιο

Ενα άρθρο στην εφημερίδα δεν  πρέπει οπωσδήποτε να έχει την ποιότητα ενός επιστημονικού συγγράμματος, γιατί η εφημερίδα έχει πρωτίστως το καθήκον να αναλύει προβλήματα  και να ενημερώνει τους αναγνώστες  έτσι, ώστε να γίνονται αυτά νοητά στον καθένα. Αυτό ισχύει σε γενικές γραμμές ανεξάρτητα από το εάν έχει ο αρθρογάφος την ικανότητα και τις γνώσεις να συγγράψει ένα ποιοτικά ανώτερο άρθρο.

Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι ο κ. Γιανναράς, συγγραφέας πάνω από είκοσι  επιστημονικών  βιβλίων, είναι από κάθε άποψη σε θέση, να συγγράψει και διαφορετικά άρθρα από τα τωρινά. Γι αυτόν είναι ο τρόπος του γράφειν και γενικά τα άρθρα μία ιδιαίτερη μορφή και δυνατότητα της αυτοπραγμάτωσης ως ανθρώπινο ον.

Από το άλλο μέρος έχουμε τους  αναγνώστες και χρήστες με διαφορετικές προϋποθέσεις σε μόρφωση και παιδεία, με συχνά αντίθετες ιδεολογικές  και πολιτικές αντιλήψεις καθώς και με διαφορετικές επιθυμίες.

Πάντως δεν είναι ανάγκη να είμαστε σύμφωνοι με τις απόψεις του κ. Γιανναρά. Εχουμε την δυνατότητα να κάνουμε άμεση ή έμμεση αντιπαράθεση, η οποία (έμμεση) δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα, όπου τουναντίον υπερτερούν ο συγκρουσιασμός και η ατάκα πολλές φορές με αγενέστατο τρόπο έναντι του αρθογράφου μας, ο οποίος δυστυχώς ποτέ δεν επεμβαίνει για να διευκρινίσει κάποιο πρόβλημα. Αυτονοήτως έχουμε την δυνατότητα να εφιστήσουμε την προσοχή του αρθρογράφου επί μερικών  σημαντικών προβλημάτων, τα οποία μας απασχολούν.

Μεθοδικά (τεχνικά) προβλήματα

Το άρθρο δεν αφορά ένα  θέμα, αλλά πάμπολλα θέματα. Από την λεπτομερειακή και προσεκτική ανάλυση του περιεχομένου του άρθρου  απορρέει το συμπέρασμα,  ότι αυτό εμπεριέχει τα εξής θέματα :

Ουκρανία-εσωτερική πολιτική, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Δυτικής Ευρώπης (ΝΑΤΟ, ΕΕ),  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ,  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η  εξωτερική πολιτική της Ελλάδας,  Ελλάδα και ΤΡΟΙΚΑ,  παραβίαση του ελληνικού εναερίου χώρα ,  ανεξάρτητο κράτος και ΟΗΕ ( θέμα αν και στον τίτλο , μόνον μεταξύ άλλων), παγκοσμιοποίηση γενικά, παγκοσμιοποίηση και ελευθερία,  υπερδανεισμός,  ελληνικά κόμματα, τιμωρία υποδίκων,  πάθη των Χριστιανών στη Συρία, λαθρομετανάστες, παιδεία των πολιτών και συμβολή τους στο ιστορικό γίγνεσθαι, «φώτα»  της Εσπερίας (πολύ προβληματικό),  ρόλος ενός Οικουμενικού Πατριάρχη στην εποχή της βαθειάς τουρκοκρατίας («που τα πλάκωνε η σκλαβιά»). Κάθε μερικό θέμα θα μπορούσε να είναι αντικείμενο μίας διδακτορικής διατριβής.

Από τα πολυάριθμα και ετερογενή θέματα προκύπτουν  προβλήματα και αδυναμίες της τεχνικής μεθοδικής προσέγγισης. Εδώ αναφέρουμε τα πιό σημαντικά :

-Δεν  διαπιστώνουμε μία λογική συνοχή μεταξύ των  θεμάτων.

-Δεν  εφαρμόζεται  ο  κανώνας από το Γενικό στο Μερικό .

-Σημειώνεται μία μεγάλη ρηχότητα. Δεν λαμβάνει χώραν ουδεμία εμβάθυνση.

-Υπερτερεί η αόριστη ηθικολογία που γενικά είναι κάτι το ανέξοδο, ίσως και κουραστικό όπως και η συνεχής ατάκα καθώς και η αέναη μεμψιμοιρία.

-Πρυτανεύει το απόλυτο πλατωνικό πνεύμα, όπως ήδη έχουμε προ δύο ετών μερικές φορές διαπιστώσει.

-Η γενική θέαση είναι μάλλον σουρεαλιστική , τουλάχιστον μη ρεαλιστική.

-Δεν προτείνεται ουδεμία λύση.

Μεθοδολογικά προβλήματα

Στην ιστορία της παγκόσμιας  επιστήμης ( π.χ. Geschichte des wissenschaftlichen Denkens im Altertum, Autorenkollektiv unter der Leitung von Fritz Jürss, Akademie der Wissenschaften , Berlin, 1982 ,  Andre Pichot, La naissance de la science, Paris, 1991) υπήρχαν ευθύς εξ αρχής δύο βασικές  μεθοδολογικές προσεγγίσεις, η υλιστική και η ιδεαλιστική.

Σην αρχαία Ελλάδα ήταν οι σπουδαιότερη εκπρόσωποι αυτών προσεγγίσεων ο Δημόκριτος και ο Πλάτων, ενώ ο Αριστοτέλης έχει εμπεδώσει την κοινωνιολογική προσέγγιση, η οποία εμπεριέχει στοιχεία των προαναφερθέντων μεθοδολογικών  προσεγγίσεων. Μόνο ο υλισμός η μόνον ο ιδεαλισμός όντως δεν  αρκούν να θεωρήσουμε και κατανοήσουμε τον  κόσμο.

Ο   κ. Γιανναράς εφαρμόζει όμως αποκλειστικά την ιδεαλιστική Μεθοδολογία, η οποία δεν δύναται να παράσχει τα εργαλεία  για να κατανοήσουμε την κοινωνία και τον άνθρωπο και κατόπιν να εξεύρουμε  δυνατότητες επίλυσης των υπαρχόντων προβλημάτων.  Επομένως  ο αρθρογάφος δεν  είναι σε θέση  να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις. Πολλοί και πολλές φορές έθεσαν το θεμιτό ερώτημα «Δάσκαλε ποιά λύση προτείνεις» και ο Δάσκαλος τηρεί δυστυχώς σιγήν ιχθύος.

Παρακάτω θα παρουσιάσω μερικούς κανόνες της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών  επιστημονικών ερευνών, στηριζόμενος σε δικιές μου  ήδη από το 1984 και μετέπειτα επεξεργασμένες  δημοσιευθείσες μελέτες, ιδιαιτέρως  τρεις :

(α)  Die Völkerrechtsphilosophie, Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Pro scientia ethica iuris inter gentes, in : Archiv für Rechts- und Sozialphilosophie,  2/2000/86, S. 168-184 εδώ S. 174- 177, ISSN 0001-2343,  β)Völkerrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie und Völkerrehtsmethodologie, Unterschiede. Demonstratio et Defensio Scientiae latae Iuris inter Gentes, αφιερωμένο στον Ηράκλειτο, in : Archiv für…, όπως παραπάνω, S.322-336, εδώ 330 -336, γ) Die Völkerrechtsmethodologie-Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Ad Promotionem Gradus Investigationis Scientiae Iuris inter Gentes, in : Papel Politico, PONTIFICIA Universidad Javeriana, , Facultad de Ciencias Politicas y Relaciones Internacionales, 1/2007/12, p. 173-208, IISN 0122-4409. Tα βρίσκετε στο Διαδίκτυο, το τελευταίο με όλο το κείμενο.

Λόγω χώρου δεν είναι δυστυχώς εφικτό να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα. Λοιπόν οι κανόνες της Μεθοδολογίας:

-Πολυσυνθετικότητα των φαινομένων : Τα φαινόμενα αναδεικνύουν πολυποίκιλες πτυχές Γιαυτό μεθοδολογική προσέγγιση ούτε μόνον ιδεαλιστικά, ούτε μόνον υλιστικά.

-Συστημικότητα (φιλοσοφική Θεωρία του Συστήματος) : Μεταξύ  των στοιχείων  η πτυχών σημειώνονται αλληλοεπιδράσεις  και αλληλοεξαρτήσεις υπό το νόημα κάθε ένα με κάθε άλλο. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται επί τη βάση των  χαρακτηριστικών  ποιοτήτων   όλων των στοιχείων ή πτυχών μία καινούργια, ανώτερη ποιότητα με μεγάλη δυναμικότητα.

-Ιστορικότητα : Αξιολόγηση γεγονότων και ιδεών του παρελθόντος όχι με σημερινά κριτήρια, αλλά  στο πλαίσιο των συγκεκριμένων συνθηκών τους , οι οποίες δεν είναι αιώνιες.  Επομένως  δεν μπορούμε  να εγκαθιδρύσουμε  σήμερα πολιτικά συστήματα του παρελθόντος (π.χ. κοινοκτημοσύνη) ή να έχουμε τον  21o αι. σαν βαση του βίου μας   κοσμοθεωρίες και εικόνες του ανθρώπου από την εποχή του Μεσαίωνα, όπως νομίζει συχνά ο αρθρογράφος.

-Σχετικότητα  :  Τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά κλπ. φαινόμενα και οι ανταποκρινόμενες ιδέες  δεν είναι απόλυτες. Π.χ. δεν έχουν απόλυτο χαρακτήρα η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα κλπ.  Το απόλυτο είναι σουρεαλιστικό και εξωπραγματικό και μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες καταστροφές  π.χ.  σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ο κ. Γιανναράς αξιολογεί τα πάντα πολύ αρνητικά και απαισιόδοξα (π.χ. ύψιστη δυστυχία,  μέγιστη διαφθορά, τελεία ολοσχερής καταστροφή των ηθικών αξιών). Επομένως πρέπει να έπεται και μία  ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ  λύση ;

-Συγκριτικότητα :  Η εφαρμογή αυτού του κανώνα βελτιώνει κατά πολύ την σωστή αξιολόγηση κοινωνικών , πολιτικών, οικονομικών και εθνικών φαινομένων και προβλημάτων.  Ας συγκρίνουμε π.χ. τους μεγάλους μισθούς και τις αξιόλογες συντάξεις της Ελλάδας με τους  πολυ χαμηλούς μισθούς και τις όντως ασήμαντες συντάξεις στην Βουλγαρία και στην Ρουμανία. Τα ελληνικά έσοδα είναι τουλάχιστον  οχτώ φορές περισσότερα, αν και η Ελλάδα δεν έχει να αναδείξει  μίαν οχταπλάσια οικονομική  βάση  σε σύγκριση με τις προαναφερθείσες χώρες. Τα έσοδα των Ελλήνων στηρίζονται πρωτίστως στα δανεικά (και αγύριστα). Προ των γνωστών περικοπών των μισθών και των συντάξεων στην Ελλάδα  είχαν οι Ελληνες σχεδόν τα ίδια έσοδα όπως οι πολίτες οικονομικά αναπτυγμένων χωρών. Η λύση αυτού του προβλήματος θα έχει για τους Ελληνες τραγικές συνέπειες και δη ανεξάρτητα από την ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση της εκάστοτε κυβέρνησης.

-Ρεαλιστικότητα : Αντικατοπτρισμός και όχι τεθλασμένη αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας (Δημόκριτος, Θεωρία της αντανάκλασης). Δεν είναι ούτε λογικό ουτε σωστό να αντικατασταθεί η δυσάρεστη πραγματικότητα με ιδεοληψίες (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) ή με υπερπατριωτικές κορώνες (ΑΝΕΛ) ή θρύλους και παραμύθια (Χ.Α.). Αλλά το κακό έγκειται ενμέρει και στον εθισμό μας σε σουρεαλισμό , αυτοβαυκαλισμό και εθνοκεντρική ομφαλοσκόπηση, γιατί δεν κατέχουμε αυτογνωσία.

-Διαφοροποίηση : Αυτή τίθεται εναντίον των ανεύθυνων γενικεύσεων. Απέτυχε το ελληνικό έθνος πράγματι  τόσο πολύ που υπάρχει κίνδυνος αφανισμού του Ελληνισμού ; Είναι όλοι οι Ελληνες πολιτικοί διεφθαρμένοι, κλέφτες και ανίκανοι; Η τωρινή κυβέρνηση κάνει μόνον λάθη; Δεν σημειώνεται στην πατρίδα μας απολύτως τίποτε το θετικό ; Δεν υπάρχουν επιτυχείς Ελληνες επιχειρηματίες ; Πρέπει λοιπόν να διαφοροποιούμε  και να τονίζουμε και  θετικές εξελίξεις που αναμφιβόλως  υπάρχουν. Αλλά  ο αξιότιμος κ. Γιανναράς παραβιάζει σχεδόν σε κάθε άρθρο του αυτόν τον κανώνα.

Επιτρέψτε μου να συστήσω μερικά άρθρα και μελέτες από το Βλογγ μου. Κάνω κάτι το σύγχρονο και αυτονόητο. Αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με ναρκισσισμό και με αυτοπροβολή, όπως κάποιοι νομίζουν. Αυτά δεν τα έχω ανάγκη .« Μεθοδολογία, Εφαρμογή επί της ελληνικής κρίσης», «Ελληνικά Προβλήματα, Μεθοδολογική θέαση», «Μεθοδολογία, Σχέση  μεταξύ της Γενικής και της Ειδικής «.

Διευκρίνιση : Με τέτοια εκτενή  σχόλια προετοιμάζω συστηματικά και πολύχρονα  μίαν εθνολογική  μελέτη περί της νεοελληνικής νοοτροπίας.

Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (ηλεκτρ. έκδοση ), 30.8.14.

 

 

 

Kurdistan, Mögliches Szenario

Kurdischer Staat, Szenario

1. Die Schaffung eines kurdischen Staates wäre unbestritten die Realisierung des Selbstbestimmungsrechts der irakischen Kurden.

2. Gleich danach werden die Kurden Syriens, der Türkei und des Iran versuchen, sich mit diesem Staat zu vereinigen.

3.Jedoch aus Sicht der irakischen Verfassung und allgemeiner des Staatsrechts des Irak sowie der erwähnten Nachbarstaaten wäre die Separation Hochverrat.

4. Es liegt Grund zu der Annahme, dass patriotisch gesinnte Kräfte unter den Sunniten und den Schiiten gemeinsam militärisch gegen die Kurden vorgehen werden.

5. Die Nachbarstaaten , insbesondere die Türkei, werden Separationsbestrebungen der Kurden mit aller Kraft niederschlagen. Es wird in dieser Region eine allgemeine Destabilisierung mit weitreichenden Konsequenzen entstehen.

6. Schlussfolgerung : Einerseits sollten den Kurden für die Zwecke des Kampfes gegen die islamistischen Terror-Banden Waffen zur Verfügung gestellt werden, andererseits sollten jedoch als Gegenleistung die Kurden verpflichtet werden , gegenwärtig keinen unabhängigen Staat Kurdistan auszurufen.

Veröffentlicht als Kurz-Kommentar in : Focus , Spiegel, Die Welt,Zeit  (18.8.14) (alle elektronische Ausgabe).

Ελληνες και Εβραίοι, Προβλήματα στη Αρχαιότητα

Προβλήματα μεταζύ Ελλήνων και Εβραίων

Από πότε και γιατί ;

Υστερα από την μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης μεταξύ του 3ου και του2ου αι. π.Χ. στην Αλεζάνδρεια, είχαν οι μορφωμένοι εκείνης της εποχής επί τέλους την δυνατότητα να διαβάσουν  όλο το κείμενο και να γνωρίσουν καλύτερα , τί γνώμη είχαν οι Εβραίοι περί του εαυτού τους και περί αλλων λαών της περιοχής. Η Παλαιά Διαθήκη,  ονομάσθηκε αργότερα  Septuaginta, βρίθει όντως από πολέμους, μίσος και πρωτόγονο ρατσισμό κατά των γειτονικών λαών.

Το αποκορύφωμα  της πολιτιστικής, θρησκευτικής και εθνικής ομφαλοσκόπησης  και αυτοαναβιβασμού ήταν και είναι ακόμη η γνωστότατη έκφραση, ότι οι Εβραίοι είναι ο «επίλεκτος λαός« του θεού ( οι Νεοέλληνες έχουν το «περιούσιος λαός»…

Οι Ελληνες λόγιοι  άρχισαν να  κάνουν τους Εβραίους  με τις ιδιαίτερες συνήθειές τους αντικείμενο ερευνών. Ο διευθυντής του Μουσείου (Βιβλιοθήκη) της Αλεξάνδρειας ο γραμματικός και φανατικός αντισημίτης Απιος (Απιων ) έφθασε στο σημείο να συλλέξει και να δημοσιεύσει, ότι αντισημιτικό έχει λεχθεί στους παρελθόντες αιώνες σε όλον τον ελληνισμό.

Ο Εβραίος εκπρόσωπος της υψηλής αριστοκρατίας,  κατόπιν και Ρωμαίος  Flavius Josephus, ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της αρχαιότητας,  διεπίστωσε έναν  βαθμιαίο εξελληνισμό (πολιτισμός, γλώσσα, ονόματα)   της ανώτερης τάξης των Εβραίων στην πλειοψηφία της και ήταν πεποισμένος, ότι υπάρχει κίνδυνος εξαφανισμού των Εβραίων.

Με την επιδίωξη να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Εβραίων αποφάσισε να αποδείξει σε ένα σύγγραμμα, οτι οι Εβραίοι έχουν λαμπρό παρελθόν και πέραν τούτου έκανε μία μετωπική αντιπαράθεση με τον Απιο και γενικά με τον ελληνικό πολιτισμό. Εχει ασχοληθεί συστηματικά και με μεγάλη λεπτομέρεια με όλες τις αντισημιτικές θέσεις του Απιου  χησιμοποιώντας πολλά ξιτάτα  και άλλων αντισημιτών.

Το παράξενο έγκειται, στο ό,τι  ο Josephus έχει στο εκθοθέν έργο του «Κατά του Απιου»  („Contra Apionem“) σώσει  το σύγγραμμα  του Απιου, γιατί κανονικά δεν έχει σωθεί  τίποτα από αυτό. Εν ολίγοις, ο Εβραίος ιστορικός ήθελε να κάτι κάτι το καλό  για τους Εβραίους  και τελικά πυροδότησε τον αντισημιτισμο ! Ετσι έγνε γνωστό, ποιές αντισημιτικές απόψεις έχουν πρεσβεύσει γνωστοί φιλόσοφοι και άλλοι λόγιοι στην αρχαία Ελλάδα. Αναφέρω  τα πιό γνωστά ονόματα : ο  Θεόφραστος, ο καλύτερος μαθητής και διάδοχος του Αριστοτέλη στην Περιπατητική Σχολή ,  ο ιστορικός Λυσίμαχος, ο σοφιστής Ποσειδώνιος, ο σχεδόν εξελληνισμένος Αιγύπτιος Μάνεθος, ο Διόδωρος και ο ιστορικός Δαμόκριτος ( δάμος δωρικά, δήμος ιωνικά-αττικά).

Παρακάτω θα αναφέρω μόνον τις πιό σημαντικές  κατηγορίες κατά των Εβραίων :

α)Είναι αθεϊστές, γιατί δεν πιστεύουν  σε ανθρωπόμορφους θεούς, αλλά σε κάποιον δήθεν θεό που κανείς δεν μπορεί να δει. Συνέχεια

β) Θεωρούν τον εαυτό τους σαν «επίλεκτο λαό», έτσι προσβάλλουν  άλλους λαούς και άλλους ανώτερους πολιτισμούς, όπως π.χ. τον ελληνικό και εκτός τούτου διαχωρίζονται από τους γειτονικούς λαούς.

γ) Απορρίπτουν σαν μόνος λαος την επίμειξη με άλλους λαούς. Αυτό είναι προσβλητικό και αποτελεί φυλετική διάκριση.

δ)Δεν τρώνε χοιρινό κρέας, όπως οι άλλοι λαοί. Αυτό είναι ακατανόητο.

ε) Εχουν (δήθεν) στο ναό τους ένα κεφάλι γαϊδάρου από χρυσό.

ζ) Μισούν τους Ελληνες και άλλους λαούς.

η) Δεν συναναστρέφονται με άλλους  λαούς.

θ) Θυσιάζουν  ζωντανά ζώα)

ι)Αντί να εργάζονται όλη την εβδομάδα, χάνουν αυτοβούλως  την έβδομη ημέρα.

Αμέσως  όταν ο λίβελλος του  Josephus έγινε στην Αλεζάνδρεια γνωστός, τότε το κέντρο του ελληνικού πολιτισμού, αντέδρασαν οι Ελληνες σφοδρότατα στην κατά τη γνώμη τους θρασύτατη πρόκληση  του Εβραίου ιστορικού . Ελαβαν χώραν μεγάλες διαμαρτυρίες των Ελλήνων και εξελληνισθέντων κατά των Εβραίων, τους έχουν επιτεθεί για πρώτη φορά και έχουν θανατώσει χιλιάδες Εβραίων. Τελικά έλαβε χώραν  το πρώτο πογκρόμ κατά των Εβραίων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό το γεγονός έχι προκαλέσει αξέχαστο σοκ σε όλους τους Εβραίους ανά τον κόσμο.

Επιστημονικές πηγές (αναφέρονται μόνον οι χρησιμοποιηθείσες),

(όχι ανοησίες της Βικιπέδια,στις οποίες στηρίζονται αποκλειστικά κάποιοι )

-Flavius Josephus, Geschichte des Judäischen Krieges, Leipzig, 1978.

-C.-P. Thiede/ U. Stingelin, Die Wurzeln des Antisemitismus, Judenfeindschaft in der Antike, im frühen Christentum und im Koran, Basel, 2002.

-C. Andersen et alt. (Edit. ), Lexikon der Alten Welt, Bände 1, 2, Tübingen und Zürich, 1990.

-M. Hengel, Judentum und Hellenismus, Tübingen, 1988.

-Yavetz, Judenfeindschaft in der Antike, München, 1997.

-Th. Klein et alt., Judentum und Antisemitismus von der Antike bis zur Gegenwart, Düsseldorf, 1984.

-L. Poliakov, Geschichte des Antisemitismus, I: Von der Antike bis zu den Kreuzzügen, Worms, 1977.

Δημοσιευθέν σαν ειδικό σχόλιο στην Καθημερινή ( 9. 8. 14 ), (ηλεκτρονική έκδοση).

 

 

 

 

Nah-Ost, Methodologische Aspekte

Es gibt ohne Zweifel  ein Problem der Methodologie : Annäherung an ein Thema (Auseinandersetzung mit einem anderen Kommentator)

Diesbezüglich gilt die “Allgemeine Methodologie der wissenschaftlichen Grundlagen- und Perspektivforschung” mit ihren Grundsätzen.

Ich werde versuchen, unter Berufung auf Aristoteles, Demokritos und Parmenides das eigentliche Wesen dieser Methodologie knapp zu formulieren :

a) Genaues Betrachten der Phänomene in der Natur und in der Gesellschaf (Beginn der Soziologie).

b) Studieren, was andere bisher darüber geschrieben haben. (Aristoteles: Schon die Alten Ägypter sagten, daß es in der Gesellschaft Klassen und Schichten gib).

c) Auf der Grundlage der Gesetze der Logik die richtigen Schlußfolgerungen daraus ziehen.

All dies setzt allerdings ein Minimum an Neutralität des Betrachters voraus, weil die einseitige Parteinahme zwangsläufig zu einer Sicht-Verengung, zur verzerten Widerspiegelung der Realität und schließlich zu falschen Schlußfolgerungen führt.

Ist nun der Betrachter ein Regierungsberater, dann hat eine verzerrte Widerspiegelung der objektiven Realität katastrophale Folgen, wie z.B. in der Außenpolitik der USA unter Busch jn., als die Vertreter der political sciences und insbesondee der Theory of international relations die träumerische Auffassung vertreten haben, daß es durchaus möglich wäre, den islamischen Völkern die Demokratie beizubringen, obwohl es klar sein dürfte, dass islamischer Kulturkreis und Demokratie eine contradictio in i( Widerspuch in sich ) dastellen.

Veröffentlicht in : Der Tagesspiegel (9.8.14), (elektronische Ausgabe).

Irak, Einheitsstaat oder Föderation ?

Irak, Einheitsstaat oder Föderation?

1.Von Anfang an war der irakische Einheitsstaat eine  Fehlgeburt, weil die Unterschiede zwischen den drei Regionen zu groß waren und weiterhin sind. Die Entwicklung hat nunmehr deutlich gezeigt, dass der Einheitsstaat passe ist.

2. Die beste Lösung wäre die Bildung eines Bundesstaates (Föderation). Es gibt zahlreiche Beispiele von durchaus gut funktionierenden Bundesstaaten, jedoch nicht im Orient, in der Geburgsregion  des Staates überhaupt schon vor fünf tausend Jahren  und zwar stets des Einheitsstaates.

3. Eine weitere Möglichkeit wäre die Gründung von drei Staaten, allerdings hätte diese Lösungsmöglichkeit einen erheblichen Mangel: Der kurdische Norden und der schiitische Süden verfügen über reiche Erdölfelder, während der sunnitische Staat hätte nicht derartige Ressoursen und wäre infolgedessen nicht lebensfähig.

4. Im falle der Gründung  von drei Staaten  könnten sich die Kurden des Irak mit den Kurden Syriens und in der Perspektive  mit den Kurden der Türkei vereinigen und ein neuen Staat gründen und zwar Großkurdistan. Allerdings könnte dies Folgen in dem Iran haben, dessen Staatlichkeit auf drei Grundethnien stützt, auf Perser, Aserbaitschaner und Araber. Hieraus folgt, dass der schiitische Iran und das sunnitische Saudi-Arbien  mit allen Mittel versuchen würden ,  die Bildung von drei Staaten in dem Irak zu verhindern.

Veröffentlicht als Kommentar in : Die Welt (30.6.14), Der Tagesspiegel (7.8.14) ,  (elektronische Ausgabe).

Palästinenser, Historisch-Ethnologische Sicht

 

Palästinenser, Eine historisch-ethnologische Sicht

1.Ethnonym (Name der Nation) , Toponym (Landesname)

Die Alten Philister waren im Orient bekannt als prst (Ägyptisch), palascht/pilischt (Assyrisch), peläschät , pelisim ( Hebräisch), Philistinoi (Griechisch), Philisthiim, Philisthini, Palaestini (Latein ).

Das Toponym Palaestina wurde in Verbindung mit Syria von den
römischen Eroberern als Verwaltungsbezeichnung
eines relativ großen Gebietes verwendet, zudem die heutigen Länder Syrien,
Israel, West-Jordanien, Palästina und der Gaza-Streifen gehörten. Danach wurde
das Toponym Palaestina nicht mehr verwendet. Statt dessen hieß nach der Eroberung
durch die Türken 1517 das gesamte Gebiet „Emirat Syrien“.

Nach dem Ersten Weltkrieg , an dem die Araber
als Verbündete England teilgenommen hatten, waren diese fest davon überzeugt, dass
nach dem Zusammenbruch des Osmanischen Weltreiches mit Unterstützung der
Engländer ein neuer Staat mit dem Namen Philastin (Palästina) entstehen würde. Jedoch
bereits 1917 versprachen die Engländer in der Balfour-Deklaration den Juden (Jewish Agency) die Gründung eines eigenen Staates ( wörtlich : „eine nationale Heimstätte für das jüdische Volk in Palästina“). Somit betrogen sie die „Verbündeten“ Araber.

Im Jahre 1920 begann die Einwanderung von Juden aus europäischen Ländern in
Palästina, obwohl die Araber strikt
dagegen waren und sich gegen das englische Mandats-Regime mehrfach erhoben. Dies
veranlasste England, 1939 die eigenen Pläne zu revidieren und die Gründung eines unabhängigen arabohebräischen Staates vorzuschlagen.Letztendlich beschloß die UN-Generalversammlung 1947 in der „Teilungsresolution“
die Gründung von zwei Staaten in Palästina und zwar eines jüdischen und eines arabischen Staates. Einen Tag nach der Beendigung des britischen Mandats 1948 proklamierten die Juden den Staat Israel. Aber erst 1988 proklamierte die PLO, die
Palästinensische Befreiungsbewegung, den Staat Palästina, der aus der Westbank
und dem Gaza-Streifen besteht. Der neue Staat  in statu nascendi (im Entstehungsprozeß) ist von zahlreichen Staaten diplomatisch anerkannt worden und besitzt Beobachter-Status bei wichtigen internationalen Organisationen. Schlussfolgerung : Das Ethnonym Palästinenser und das Toponym Palästina haben sich international durchgesetzt.

2. Ethnogenese (Herkunft und Entstehung ) der heutigen Palästinensischen Nation

Palästina war bereits im 7. Jt. v.C. besiedelt. Im 3. Jt. drangen semitische Nomaden und Halbnomaden unter dem Gesamt-Ethnonym Kanaaniter in
die fruchtbare Küstenebene ein und gingen allmählich zum Ackerbau über. Sie gründeten u.a. die wohlbekannte Stadt Jericho, die später über eine hohe Kultur verfügte. Im 2. Jt. folgten die amoritischen, israelitischen und aramäischen Halbnomaden und Kleinviehzüchter, die von den bereits ansässigen Kanaanitern entwickelte Kultur übernahmen. Auch sie fingen an, Ackerbau zu betreiben.

Die historischen Philister gehörten zu den „Seevölkern“(
Scherden, Schekelesch, Turscha, Danuna (Danaer ?), Akaiwaschat (Achäer?) , die 1200
v C. vom Balkan kommend, mehrere Königreiche zerstörten und schließlich vom Pharao Ramses III besiegt und im heutigen Gaza-Streifen angesiedelt wurden. Sie bemächtigten sich der kanaanitischen Städte Ekron, Asdod, Askalon, GAZA und Gath und machten daraus
eine Pentapolis ( Fünf-Städte-Bund). Sie unterwarfen sich ferner die
israelitischen Stämme, bis sie unter David (1000 V, Chr.) ihre Unabhängigkeit erlangten ( Legende von David und Goliath). Die Philister wurden von der
kulturell überlegenen kanaanitischen Bevölkerung assimiliert, aber bildeten weiterhin eine
herrschende Kriegerkaste. So verwundert es nicht, dass sie bis zur Römerzeit
die treibende Kraft unter den Philister-Staaten im Kampf gegen spätere Eroberer (Assyrer, Babylonier, Perser, Alexander und Diadochen) waren.

3. Sprache

Die historischen Philister hatten ihre eigene indoeuropäische
Sprache, von der allerdings nur Einzelwörter übrig geblieben sind. Nachdem die
gesamte Küste des östlichen Mittelmeeres von den Persern erobert wurde,
übernahmen die Einwohner die Aramäische (altsyrische) Sprache , die interessanterweise
zu Sprache des persischen Weltreiches erhoben wurde. Nach der Eroberung des Gebietes durch die muslimischen Arabererfolgte eine schnelle Arabisierung und Islamisierung der Bevölkerung mit wenigen Ausnahmen (Juden, Aramäer etc.). Es ist darauf hinzuweisen, dass Aramäisch, Hebräisch und Arabisch zu der großen Familie der semitischen Sprachen gehören.

Schlussfolgerung

Die heutigen Palästinenser sind Nachkommen der Urbevölkerung , der Kanaaniter, der Philister und der Araber. Sie stellen also, wie die meisten Völker der Erde, eine Mischung von recht unterschiedlichen Stämmen und Völkern dar. Somit ist die ethnische Selbstbezeichnung Palästinenser durchaus legitim.

Quellen (nur aus meiner Haus-Bibliothek)
H. Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig,1978, S. 336, 391.
J. Irmscher (Hrg.), Lexikon der Antike, Leipzig, 1987, S. 533.
Große Enzyklopädie, Band 7, Köln, 1990, S. 3756/57 , 3853.
H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Völker, München, 2012, S. 218.
J. Guter, Das große Lexikon der Völker, Köln, S. 302.
H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen, München, 2004, S. 44, 162.
F. Bodmer, Die Sprachen der Welt, Köln, 1997, S. 162, 180, 227.

Veröffentlicht als größerer Fachkommentar in : Wiener Zeitung,  Frankfurter Allgemeine Zeitung , Tagesspiegel und Die Welt (alle elektronische Ausgabe), (6.8.14.)

Israel-Hamas, Verletzung des Völkerrechts, Analyse

Israel-Hamas,Verletzung des Völkerrechts und speziell des Humanitären Völkerrechts durch die Kriegsparteien

1.Bestimmungen des allgemeinen Völkerrechts.  Die kriegerischen Auseinandersetzungen begannen mit dem  unterschiedslosen  Raketenbeschuß Israels durch die Hamas. Dies stellt gemäß Art. 2 , Ziff. 4 der UNO Charta (Verbot der Gewaltandrohung und GEWALTANWENDUNG) einen schwerwiegenden Verstoß gegen das Völkerrecht dar. Israel machte von seinem Selbstverteidigungsrecht gemäß Art. 51 der UN-Charta Gebrauch.

2.Bestimmungen des humanitären Völkerrechts (Gebräuche und Gesetze des Krieges, Kriegsrecht, jus in bello ), genauer : Ergänzungsprotokoll zu den Genfer Abkommen vom 12.

August 1949 über den Schutz von Opfern  internationaler bewaffneter Konflikte (Protokoll I) vom 10. Juni 1977 und das Ergänzungsprotokoll II gleichen Datums bei „nicht internationalen bewaffneten Konflikten“.

Folgend werde ich mich darauf beschränken, die in Frage kommenden Bestimmungen zu erwähnen. Ich überlasse es den Lesern, die notwendigen Schlussfolgerungen daraus zu ziehen. Art. 51 (Schutz der Zivilbevölkerung),  Ziff. 4, Buchst.  c : „Unterschiedslos geführte Angriffe sind verboten. Unterschiedslos geführte Angriffe sind : „solche, bei denen Kampfmethoden oder Kampfmittel angewandt werden, deren Auswirkungen  nicht so begrenzt werden können, wie es dieses Protokoll fordert und die folglich solcher Art sind, dass sie militärische Ziele und Zivilpersonen oder zivile Objekte ohne Unterscheidung treffen können“.

Ziff. 5 , Buchst. a und b  : Unter anderem sind folgende Angriffsarten  als unterschiedslos zu betrachten :  „ein  Bombenangriff …, bei dem eine Anzahl deutlich getrennter  und zu unterscheidender  militärischer Ziele, die sich in einer Stadt…,befinden, als ein einziges militärisches Ziel  behandelt werden und ein Angriff , von dem erwartet  werden kann, dass er auch Verluste unter der Zivilbevölkerung und Verwundungen von Zivilpersonen, … zur Folge hat, die in keinem Verhältnis zu dem erwarteten konkreten und direkten  militärischen Vorteil stehen würden“.

Ziff. 7 : „Die Anwesenheit oder Bewegungen  der Zivilbevölkerung oder einzelnen Personen dürfen nicht benutzt werden, um militärische Operationen von bestimmten Punkten  oder Gebieten fernzuhalten, insbesondere in dem Bemühen , militärische Ziele vor Angriffen zu bewahren oder militärische Operationen zu decken, zu begünstigen oder zu behindern. Die am Konflikt beteiligten Parteien dürfen die Bewegung der Zivilbevölkerung oder einzelner Zivilpersonen nicht mit der Absicht lenken,  militärische Ziele vor Angriffen zu bewahren oder militärische Operationen zu decken“. Dies trifft auf die Hamas zu. Aber der Ziff. 8 stellt unmissverständlich klar : “Eine Verletzung dieser Verbote entbindet keine der am Konflikt Beteiligten Parteien von ihren rechtlichen Verpflichtungen  gegenüber der Zivilbevölkerung und Zivilpersonen, einschließlich der Verpflichtungen, die in Art. 57 vorgesehenen Vorsorgemaßnahmen zu treffen“. Dies gilt für Israel.

 

Art. 52, Ziff. 1 : „Zivile Objekte dürfen weder zum Gegenstand von Angriffen  noch von Vergeltungsmaßnahmen  gemacht werden“. Dies gilt eindeutig für Israel, das  Häuser von  Hamas-Funktionären und  der Familie von Selbstmordattentätern systematisch in die Luft sprengt. Ziff. 3  enthält vielleicht die für unseren Fall wichtigste Bestimmung : “Bestehen Zweifel, ob ein Objekt, das normalerweise zivilen Zwecken dient, wie eine Kultstätte, ein Wohnhaus oder andere Wohnstätten oder eine SCHULE, benutzt wird, um einen effektiven Beitrag zur militärischen Aktion zu leisten, wird angenommen, dass es nicht so benutzt wird“.

Nun wird der besonders traurige Fall der bombardierten UN-Schule mit vielen  Kinder-Opfern etwas genauer untersucht.  Mögliche Varianten : a) Die Schule wurde bombardiert, obwohl bekannt war, dass darin sich Flüchtlinge, vor allem zahlreiche Kinder sich aufhielten. Das wäre gemäß Art. 6 , Buchst. b des Statuts für den Internationalen Militärgerichtshof vom 8.August 1945 ein Kriegsverbrechen.

b) Die Schule wurde,  wie nachträglich behauptet wird, aus Versehen bombardiert.  Es lag sozusagen eine grobe Fahrlässigkeit vor. Auch in diesem Falle läge ein Kriegsverbrechen vor. c) Hamas –Kämpfer hätten sich in der Schule verschanzt und  von dort aus die israelischen Soldaten beschossen.  In diesem Falle läge zwar ein Kriegsverbrechen vor, jedoch sollte auch die Schuld der Hamas erwähnt werden, denn  sie hätte eindeutig die obigen Bestimmungen des humanitären Völkerrechts absichtlich und schwerwiegend  verletzt.

Abschließend ist darauf hinzuweisen, dass solche Feinheiten die Hamas nicht im geringsten interessieren, denn sie feuert  Raketen auf israelische Städte UNTERSCHIEDSLOS mit der Absicht, so viele wie möglich israelische Zivilisten  zu töten. Auch das gehört zu den Kriegsverbrechen. Wenn aber  die Raketen moderner  wären und  eine höhere Zerstörungskraft, besäßen, dies könnte nach einigen Jahren durchaus möglich sein,  dann  läge das Verbrechen gegen die Menschlichkeit vor (Art. 6, Ziff. c, des oben genannten Statuts für den Internationalen Miltärgerichtshof).

Veröffentlicht als größerer Fachkommentar in : Neue Zürcher Zeitung (5.8.14), Wiener Zeitung (4.8.) , Focus (4.8.) ,Tagesspiegel (8.8.14),  ( alle elektronische Ausgabe).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Islamischer Kulturkreis im Abstieg

Islamischer Kulturkreis im Abstieg, Kurze Einschätzung

Aus den folgenden Gründen befindet sich der islamische Kulturkreis in einem Abstiegsprozeß :

a) Er hat die Moderne schon längst verpasst und bewegt sich mit hoher Geschwindigkeit zurück ins Mittelalter.

b) Absoluter Vorrang des Glaubens vor der Vernunft. (schon im 11 Jh. so endschieden, Al Ghasali, Kairo).

c) Vernachläßigung der Produktivkräfte und Konzentration auf die Religion . Man träumt von einem universellen Gottesstaat ! Es ist sogar im 21. Jh. in Irak/Syrien ein “Kalifat” ausgerufen worden !

d) Zunahme des Surrealismus und der Illusionen. Sie sprechen von Siegen des Islam, weil der  freiheitliche Westliche Kulturkreis ihnen gestattet, haufenweise Moscheen zu bauen und zugleich verfolgen sie in ihren Ländern die Christen brutal . Diese Rechnung geht nicht auf, denn es fehlt total die Gegenseitigkeit zwischen den beiden Kulturkreisen. Es ist nunmehr an der Zeit, darauf hinzuweisen,

e) Fehlen der Demokratie, der Rechtsstaatlichkeit, der Menschenrechte, des Individuums und vor allem des Staatsbürgers.

All dies wird sukzessive zu einer Katastrophe führen. Sie hat schon angefangen.

Veröffentlicht als Kurz-Kommentsar in : Spiegel (1.8.14), Focus (9.8.14),  Die Zeit (12.8.14), Berliner Zeitung (12.8.14), Wiener Zeitung (12.8.14) , (alle elektronische Ausgabe).

 

Παλαιστίνιοι, Ιστορία και σήμερα

Περί των Παλαιστινίων

1. Διεθνές στάτους

Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο αποτελεί ο λαός της Παλαιστίνας ένα υποκείμενο (προσωπικότητα) του Διεθνούς Δικαίου που σημαίνει , ότι είναι διεθνώς φορέας δικαιωμάτων καθώς και υποχρεώσεων . Υπό αυτήν την ιδιότητα έχει συνάψει και διατηρεί διεθνώς με πολλά κράτη κανονικές διπλωματικές σχέσεις και έχει ήδη αποκτήσει την σημαντική θέση του Παρατηρητή σε σπουδαίους διεθνείς οργανισμούς.

Ο Παλαιστίνιος λαός ή και Παλαιστίνα ( επίσημο εθνωνύμιο και τοπωνύμιο στις διεθνείς σχέσεις και ιδιαιτέρως σε όλα τα ντοκουμέντα του ΟΗΕ ) εκπροσωπείται στις διεθνείς σχέσεις από την Αρχή της Αυτονομίας με έδρα στην πρωτεύουσα Ραμαλάχ. Αυτό δεν αμφισβητείται από ουδένα .

Στην επιστήμη του Διεθνούς Δικαίου ονομάζεται ένα τέτοιο φαινόμενο με ενμέρει συστατικά στοιχεία ενός κράτους « κράτος in statu nascendi“ (κράτος στην διαδικασία του γίγνεσθαι). Και όμως η Αρχή της Αυτονομίας ασκεί στην πραγματικότητα την εξουσία μόνον στην περιοχή δυτικά του ποταμού Ιορδάνη, ενώ στην Λωρίδα της Γκάζης επικρατεί η Χαμάς, η οποία δεν κατέχει κανένα διεθνώς αναγνωρισμένο στάτους και υποστηρίζεται μόνον από το σιϊτικό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν.

2.Εθνωνύμιο Παλαιστίνιοι, Τοπωνύμιο Παλαιστίνα

Οι αρχαίοι Φυλιστίνοι ήταν στην Μέση Ανατολή γνωστοί με τα ονόματα prst (Äγυπτιακά), palascht/pilischt (Ασσυριακά), peläschät pelistim (Εβραϊκά), Philisthiim, Philisthini, Palaestini (Λατινικά ), (Ιδέ Carl Andresen et alt. (Edit.), Lexikon der Alten Welt, Band 2, Düsseldorf, 2001, S. 2296 (πληροφορία : έργο 236 ειδικών επιστημόνων από σχεδόν όλα τα πανεπιστήμια και τις Ακαδημίες της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ελβετίας ).

Οι Αραβες αγωνίσθηκαν στον 1ο Παγκόσμιο Ποόλεμο σαν σύμμαχοι των Αγγλων κατά των Τούρκων ,πεποισμένοι, ότι θα ιδρυθεί για αυτούς ένα νέο κράτος με το όνομα Φιλαστίν (Παλαιστίνα). Αλλά ήδη το 1917 υποσχέθηκαν οι Αγγλοι στους Εβραίους ( Jewish Agency) στην Balfour- Deklaration να διατεθεί όλη η Παλαιστίνα για να ιδρύσουν ένα δικό τους εθνικό κράτος (Erez Jisrael : Μεγάλο Ισραήλ) εξαπατώντας τους Αραβες.
Το 1920 άρχισε η εισροή Εβραίων στην Παλαιστίνα, αν και οι Αραβες έκαναν εξεγέρσεις κατά του αγγλικού Καθεστώτος των εντολών (Mandat). Το 1939 πρότεινε η Αγγλία να ιδρυθεί ένα ανεξάρτητο αραβοεβραϊκό κράτος, αλλά τελικά το 1947 αποφάσισε ο ΟΗΕ να ιδρυθούν στην Παλαιστίνα δύο ανεξάρτητα κράτη, ένα για τους Εβραίους και ένα για τους Παλαιστίνιους. Ετσι έχει επικρατήσει επίσημα το εθνωνύμιο Παλαιστίνιοι για τους Αραβες της περιοχής.

Αλλά ήδη οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν σε διοικητικό τμήμα το τοπωνύμιο Παλαιστίνα προσθέτοντας και Συρία (Ιδέ Große Enzyklopädie, Band 7, Köln, 1990, S. 3.757 ). Από τα προαναφερθέντα απορρέει το συμπέρασμα, ότι η χρησιμοποίηση του εθνωνύμιου Παλαιστίνιοι είναι νόμιμη και καθιερωμένη.

Προέλευση και εθνογένεση των σημερινών Παλαιστινίων

Ηδη από την Παλαιολιθική εποχή κατοικούσαν στην περιοχή της αργότερης Παλαιστίνης πρόγονοι των Χαναανιτών, οι οποίοι είχαν 3000 π.Χ.στην πόλη Ιεριχό εξελιγμένο πολιτισμό. Το 1500 π. χ. κατέκτησαν την περιοχή πολιτιστικά καθυστερημένοι βοσκοί, οι Εβραίοι, οι οποίοι παρέλαβαν από τους γηγενείς πληθυσμούς πολιτισμό. Περίπου το 1200 π.χ. έχει συντελεστεί ο εποικισμός ακριβώς της σημερινής Λωρίδας της Γκάζης από τους Φυλιστίνους ύστερα από την διπλή στρατιωτική ήττα εκ μέρους των Αιγυπτίων (Ραμσής 3ος ).

Οι Φυλιστίνοι ανήκαν στους πολυάριθμους «Λαούς της Θαλάσσης», οι οποίοι προερχόμενοι από τα Βαλκάνια μέσω της Μικράς Ασίας και της Κρήτης έχουν καταστρέψει το Βασίλειο των Χιττιτών και πολλά μικρά συριακά βασίλεια. Οι Αιγύπτιοι τους επέτρεψαν να κυριεύσουν τις πόλεις των Χαναανιτών Εκρον, Ασδοτ, Ασκαλον, Γάζ και Γκαθ. Επίσης κατανίκησαν όλα τα φύλα των Ισραηλιτών .

Αυτές ήταν οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ των Εβραίων και των Φυλιστίνων. Αλλά υπό τον βασιλειά Δαβίδ κατόρθωσαν οι Εβραίοι να ξαναποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Εν τω μεταξύ έλαβε χώραν μία εντατική ανάμειξη μεταξύ των Φυλιστίνων και των Χαναανιτών, από τους οποίους παρέλαβαν πολιτισμό και την γλώσσα. Μία ανάμειξη των Ισραηλιτών με τους γειτονικούς λαούς ήταν δια νόμου απαγορευμένη. Το ίδιο ισχύει και σήμερα !

Με την πάροδο του χρόνου σημειωνόταν εισροή Βεδουίνων από την Βόρεια Αραβία. Η επίσημη γλώσσα όλων των Φύλων της Γης Χαναάν ήταν η Αραμαϊκή σαν γλώσσα της περσικής αυτοκρατορίας( όχι τα Περσικά). Είναι γνωστό, ότι ο Ιησούς Χριστός έκανε τα κηρύγματά του στα Αραμαϊκά.

Αλλά όλες οι γλώσσες στην περιοχή αυτή ανήκουν στην οικογένεια των σημιτικών γλωσσών που σημαίνει, ότι τα Εβραϊκά είναι συγγενή με τα Αραβικά (Ιδε F. Bodmer, Die Sprachen der Welt, Köln, 1997, S.181 και H.Freydank et alt., Leipzig, 1978, S.392). Μέσω του Ισλάμ έχει σχεδόν σε όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής διαδοθεί και η αραβική γλώσσα. Η πιο γνωστή εξαίρεση είναι τα Περσικά (ινδοευρωπαϊκή γλώσσα).

Συμπέρασμα

Οι σημερινοί Παλαιστίνιοι είναι απόγονοι ενός μείγματος απο αρχαίους Χαναανίτες, Φυλιστίνους και Αραβες. Ο δικός τους αυτοπροσδιορισμός είναι Αραβες. Το ίδιο μου έλεγαν και σπουδαστές από το Μαρόκκο, αν και αναγκάσθηκαν ύστερα από πολυετή ηρωϊκό πόλεμο να παραλάβουν το Ισλάμ και την αραβική γλώσσα και έχουν γνήσιες βερβερικές φυσιογνωμίες, οι οποίες διαφέρουν πολλοί από τις φυσιογνωμίες των πραγματικών Αράβων.
Μου είναι γνωστό, ότι μερικοί μορφωμένοι στην Αίγυπτο και στην Συρία επισημαίνουν , ότι δεν είναι Αραβες, αλλά απόγονοι των προ των Αράβων λαών.

Δημοσιευθέν σαν ειδικό σχόλιο στην Καθημερινή  ( 26.7.14, 31.7.14  και 5.814) και στο Βήμα  (8.8.14), (όλα ηλεκτρονική έκδοση).

 

Israelies y Palestinos y el Derecho Internacional Publico

Israelíes y Palestinos: una mirada neutral desde el derecho internacional
27 de Julio de 2014
Por: Panos Terz.
(Texto original en Alemán: Israel-Palästinenser, Eine neutrale völkerrechtliche Sicht. Traducción: Mario Arroyave)

Ya me he pronunciado en la prensa sobre el conflicto desde una mirada particular del derecho internacional. Aquí un corto resumen:

1. Israel posee un derecho de existencia internacional legitimo, cuyo reconocimiento es la conditio sine qua non (presupuesto indispensable) para las relaciones normales de los israelíes con los palestinos

2. Solo los límites estatales de Israel antes de la Guerra de 1967 poseen legitimación de derecho internacional. Sobre estos límites deben negociar seriamente las partes en conflicto.

3. Israel debe terminar al fin con ocupación del territorio palestino violadora del derecho internacional, ya que ex iniuria non ius oritur (de un injusto no nace el (costumbre) derecho)

4. El objetivo de Hamas de destruir a Israel representa una violación permanente de la Carta de Naciones Unidas (Art. 2 N° 4 utilización de la violencia y prohibición de la amenaza de uso de la violencia).

5. Israel posee sin discusión un derecho de defensa. En las confrontaciones militares las partes en guerra (Israel y Hamas) están obligadas a respetar las normas del derecho internacional humanitario.

6. El pueblo palestino no está representado internacionalmente a través de Hamas, sino a través de la Alta Autoridad (Estado en proceso de nacimiento). Sin la desmantelación de Hamas no pueden haber negociaciones serías.

Comentario especializado publicado en: Neue Zürcher Zeitung (27.7.14.) und Frankfurter Rundschau 28.7.14,(Los dos en versión electrónica),

Orientalisch-Islamisches Gesellschafts-und Menschenbild

Orientalisch-Islamishes Gesellschafts- und Menschenbild

Ohne ernstafte Kenntnisse über das Orientalisch-Islamische Gesellschafts-und Menschenbild ist es ausgeschlossen, in den Kern der zahlreichen kulturellen, politischen und sozialökonomischen Probleme des Orients einzudringen. Meistens ist es so, dass man aus lauter Bäumen den Wald nicht sieht. Aus meinen jahrzehntelangen zahlreichen Kontakten zu Studierenden (Studenten, Doktoranden) aus islamischen Ländern weiß ich, dass die folgenden Ausführungen nicht als Beleidigung empfunden werden.

1. In dieser Region sind zwar die ersten Staaten, die ersten Kodices (vor 4250 Jahren ! ), die ersten Wissenschaften entstanden und später zwischen dem 8. und dem 11. Jh. erfolgte eine Art Renaissance des altgriechischen Geistes vorwiegend in Damaskus und in Bagdad (Al Farabi, Ibn Sina (Avicenna) , Ibn Ruschd (Averroes) et alt.), aber man hat später die Moderne regelrecht verpasst.

2. Es ist fast unvorstelbar, jedoch bittere Realität , daß dem Wesen nach das orientalische Gesellschafts – und Menschenbild seit fast fünf tausend Jahren sich nicht wesentlich verändert hat. Der Islam konnte zwar ab dem 6./7. Jh. einige kleinere Veränderungen herbeiführen , jedoch die prägenden Merkmale dieses Bildes sind bis heute geblieben. Es sind die folgenden:

a) Theozentrismus und teilweise auch Theokratie, die hochaktuell geworden ist. Im Grunde geht es darum, dass im Mittelpunkt des Menschenlebens der Gott steht. Es sei daran erinnert , dass im Antiken Hellas der Anthropozentrismus ( Protagoras : „Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος εστί», „Panton chrematon metron anthropos esti“, „Der Mensch ist das Maß aller Dinge“ ,“) sich durchsetzen konnte, was zu einer bis dahin unbekannten Emanzipation des Menschen und zur Entwicklung der Wissenschaften führte.

b) Gerade auf den so verstandenen Menschen konnte sich das Individuum ( Ατομον, Atomon) und auf ihn der antike Polisbürger ( Πολίτης, Polites) stützen. In der Zeit der europäischen Aufklärung wurden diese bahnbrechenden Gedanken aufgegriffen und in Verbindung mit der bürgerlichen Revolution wurde der Citoyen (Bürger) geboren. Und so stehen sich gegenüber der selbstbewusste Bürger des Westlichen Kulturkreises, zu dem selbstverständlich auch Israel gehört, und die Masse oder höchstens der Einzelne im Orientalisch-Islamischen Kulturkreis, der weder Individuum noch Staatsbürger ist. Deswegen ist es relativ leicht, ihn zu fanatisieren.

c) Von Anfang an herrschten Pharaonen, Könige, Satrapen etc. absolut und uneingeschränkt. Während bereits vor 2500 Jahren im alten Griechenland die Demokratie erfunden wurde.
Gerade dieses System verleiht dem Westen eine große politische Überlegenheit gegenüber der orientalisch-islamischen Welt. Die Diktatoren in den islamischen Staaten sind in gewisser Hinsicht die heutigen Pharaonen, Despoten und Satrapen. Das diktatorische Regime entspricht der Natur der orientalisch-islamischen Welt, während die Demokratie ihm wesensfremd ist. Noch schlimmer : Islam und Demokratie stellen eine contradictio in adiecto (Widerspruch in sich) dar.
Ich habe nie verstanden, wie unwissend und träumerisch jene“Experten“ und „Wissenschaftler“ aber auch Politiker und einige Staatsmänner waren, die im Ernst angenommen haben, dass es möglich wäre, die westliche Demokratie-Erfindung den Moslems im Orient aufzuzwingen.

d) Während der westliche Kulturkreis die wunderbaren Menschenrechte und allgemein den Rechtsstaat geschaffen hat, ist dies in den islamischen Ländern eine Chimäre oder besser formuliert, völlig ausgeschlossen. Dass die Frauen in der Realität keine Rechte besitzen, ist kaum zu bestreiten.

e) Gestützt auf das altgriechische Kultur- und Wissenschaftserbe konnte sich im Westen das Ius rationis ( Vernunft , logisches Denken ) durchsetzen und führt zu einer explosion aller Wissenschaften, während der Orient im spekulativen Denken erstickt und daher nichts Kreatives hervorbringt.

f) Die islamische Welt ist in der Tat hoffnungslos zurück geblieben. Und vielleicht deswegen schafft ständig irgendwelche Ungeheuer ( Al Kaida, Taliban, Fanatiker etc.). Der vortreffliche Philosoph Al Farabi in Bagdad ( 9. Jh.) machte sich, gestützt auf Aristoteles Gedanken über das Verhältnis von Logos (Ratio, Vernunft) und Glauben. Am Anfang gab er der Vernunft den Vorrang, bis er von der Obrigkeit gezwungen wurde, die Vernunft über Bord zu werfen und die Priorität des Glaubens anzuerkennen.

Den größten Schaden hat aber der islamische Theologe und erklärte Feind der griechischen Philosophie Al Ghasali in Kairo (11.Jh.) angerichtet, der als erster im Orient meinte, man brauche nicht das Wissen der heidnischen Griechen (Junani), denn das heilige Buch der Muslime, der Koran, enthalte Antworten auf alle Fragen des Lebens.

Danach fing man im Orient damit an, die Schriften der Griechen sowie der aufgeklärten Philosophen des Orients öffentlich zu verbrennen. Damit begann der unaufhaltsame Niedergang der islamischen Hochkultur und zugleich tauchte schon damals der islamische Fundamentalismus auf. Hieraus ergibt sich, dass dieser Niedergang jahrhundertelang gedauert hat.

g) Das streng logische und systematich-methodische Denken, auch eine Erfindung des Kulturkreises des Westens bereits vor 2500 Jahren, ist im heutigen Orient so gut wie unbekannt. Im gesamten Schulsystem überwiegen das Auswendiglernen und die Autoritäts-Zitate.
Als Hochschullehrer konnte ich Jahrzehntelang dies bei zahlreichen Studenten und Doktoranden aus dem Orient feststellen. Wenn sie es aber gelernt haben, konnte sie mit sehr guten Leistungen glänzen (mehrere magna cum laude bei den Doktorarbeiten).

Veröffentlicht oft in zentralen deutschen Zeitungen , das letzte Mal in: Die Süddeutsche Zeitung ( 25./26. 7. 14.) ,  Neue Zürcher Zeitung (27.7.14), Wiener Zeitung ( 9.8.14.), Berliner Zeitung (12.8.14), Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Welt,  Tagesspiegel (14.8.14), ( alle elektronische Ausgabe ).

Israel-Palästinenser, Eine neutrale völkerrechtliche Sicht

Israel-Palästinenser, Eine neutrale völkerrechtliche Sicht

Zu einzelnen völkerrechtlichen Seiten des Konfliktes habe ich mich in der Presse bereits geäußert. Jetzt geht es um eine kurze Zusammenfassung :

1. Israel besitzt ein völkerrechtlich legitimiertes Existenzrecht, dessen Anerkennung die conditio sine qua non (unabdingbare Vorassetzung ) für normale Beziehungen zwischen ihm und den Palästinensern ist.

2. Nur die Staatsgrenzen Israels vor dem Krieg von 1967 sind völkerrechtlich legitimiert. Hierüber muss zwischen den Konfliktparteien ernsthaft verhandelt werden.

3. Israel muss mit dem völkerrechtswidrigen Siedlungsbau auf palästinensischem Gebiet endlich aufhören, denn ex iniuria non ius oritur (aus dem Unrecht erwächst kein (Gewohnheits-) Recht).

4. Die Zielstellung der Hamas, Israel zu vernichten, stellt eine permanente Verletzung der UN-Charta (Art.2, Ziff.4 : Gewaltanwendungs- und Gewaltandrohungsverbot) dar.

5. Israel besitzt unbestritten ein Selbstverteidigunsrecht . Bei den militärischen Auseinandersetzungen sind jedoch beide Kriegsparteien (Israel, Hamas) verpflichtet, die Normen des Humanitären Völkerrechts zu respektieren.

6. Das palästinensische Volk wird nicht durch die Hamas, sondern durch die Autonomie-Behörde (Staat im Entstehungsprozeß) international vertreten. Ohne das Ausschalten der Hamas kann es keine seriösen Verhandlungen geben.

VBeröffentlicht als Fach-Kommentar in : Neue Zürcher Zeitung (27.7.14.) und Frankfurter Rundschau 28.7.14,(beide elektronische Ausgabe),

Israel-Hamas, Feuerpause, Beendigung der Kampfhandlungen, Beendigung des Kriegszustandes, Abschluß eines Friedensvertrages

Israel-Hamas, Feuerpause, Beendigung der Kampfhandlungen, Beendigung des Kriegszustandes, Abschluß eines Friedensvertrages

Es lohnt sich wohl, sich mit diesen Termini technici etwas genau zu befassen.

Feuerpause : Vorübergehende , d. h. für eine begrenzte Zeitspanne, Beendigung der Kampfhandlungen. Dies kann dennoch als ein kleiner Erfolg bewertet werden.

Bei einer größeren Verlängerung der Feuerpause kann diese Voraussetzungen für die Vereinbarung über die endgültige Beendigung der Kampfhandlungen schaffen.
Hier beginnen die Probleme, weil die Hamas niemals damit einverstanden wäre, weil sie sich das Ziel gestellt hat, Israel mit militärischen Mitteln zu vernichten. Dies gleicht einer permanenten Kriegserklärung.

Normalerweise folgt der Beendigung der Kampfhandlungen auch das Ende des Kriegszustandes.
Hierin liegt der Kern des Problems zwischen Israel und der Hamas , die davon ausgeht, im Rahmen eines fortdauernden Kriegszustandes zu handeln. Sie betrachtet dabei ihr militärisches Vorgehen als legitimen Kampf gegen die israelische Okkupation, obwohl Israel den Gaza-Streifen bereits 2005 freiwillig verlassen hat und infolgedessen keine Besatzungsmacht ist.

Die Hamas geht jedoch von der Prämisse aus, für das gesamte palästinensische Volk zu handeln, d.h. auch für jene, die im West-Jordan leben, mit dem politischen Ziel sukzessive die Fatah beiseite zu schieben, die Führung aller Palästinenser zu übernehmen und schließlich den ersehnten islamischen Gottesstaat zu schaffen.

Der Beendigung des Kriegszustandes folgt normalerweise relativ schnell der Abschluß eines Friedensvertrages, dem aber die Hamas niemals zustimmen würde. Im Unterschied dazu könnte angenommen werden, dass vernünftig denkende Politiker der Fatah (Autonomie-Behörde in West-Jordan), unter Umständen natürlich mit internationalen Garantien an einem ergebnisorientierten Friedensprozeß teilnehmen würde.

Veröffentlicht als Fach-Kommentar in : Frankfurter Rundschau (elektronische Ausgabe), 27.7.14.

Israel-Hamas, Verletzung des Kriegsrechts

Beiderseitige Verletzung des Kriegsrechts

Der folgende Fachkommentar stützt sich strikt auf infrage kommende Dokumente bzw. Bestimmungen des Humanitären Völkerrechts ( ius in bello, Gebräuche und Gesetze des Krieges, Kriegsrecht) und stellt infolge dessen kein einseitige Parteinahme dar.

Prämissen :

a) Das Kriegsrecht gilt auch für die Kämpfer gegen eine fremde Okkupation, die jedoch im Gaza-Streifen seit 2005 nicht mehr besteht, weil Israel freiwillig dieses Gebiet verlassen hat.

b) Es handelt sich um militärische Auseinandersetzungen nicht allgemein zwischen Israel und der Fatah in Gestalt der Autonomie-Behörde, sondern nur zwischen Israel und der Hamas.

c) Nach dem Statut der Hamas ist die Vernichtung Israels das oberste Ziel. Hierbei handelt es sich nach der UNO-Charta ( Art. 2, Ziff. 4 ) um eine Gewaltandrohung und zwar permanenten Charakters. Das bedeutet , dass von dieser Zielstellung eine ständige tödliche Gefahr für Israel ausgeht.

Die eigentlichen militärischen Auseinandersetzungen begannen mit dem wahllosen Raketenbeschuß israelischer Städte. Trotz wiederholter Warnungen setze die Hamas den Raketenbeschuß fort. Sowohl gemäß Art. 51 der UNO-Charta , als auch nach der UNO-Aggressionsdefinition von 1974 in voller Breite, liegt ein Angriff (Aggression) auf Israel vor. Gerade gemäß Art. 51 hat Israel das völkerrechtlich verbriefte Recht auf Selbstverteidigung.

Jedoch sind beide Kriegsparteien verpflichtet, sämtliche Bestimmungen des „Ergänzungsprotokolls zu den Genfer Abkommen vom 12. August 1949 über den Schutz von Opfern internationaler bewaffneter Konflikte (Protokoll I) vom 10. Juni 1977 ( In Kraft getreten am 7. Dezember 1978) zu respektieren, andernfalls werden Kriegsverbrechen begangen.

Folgend werden die wichtigsten Bestimmungen erwähnt:“ „Um die Achtung und den Schutz der Zivilbevölkerung und ziviler Objekte zu gewährleisten unterscheiden die am Konflikt beteiligten Parteien jederzeit zwischen der Zivilbevölkerung und den Kombattanten (Kämpfenden) sowie zwischen zivilen Objekten und militärischen Zielen und richten demzufolge ihre Operationen nur gegen militärische Ziele“ (Art.48, Grundregel).

Hieraus ergibt sich die Schlussfolgerung, dass die Stationierung von Kriegsmaterial in zivilen Gebäuden oder in der Nähe von Wohngebieten unzulässig ist, andernfalls trägt die Kriegspartei, die kriegsrechtswidrig handelt , die Verantwortung für die zivilen Opfer, denn sie nimmt sie in Kauf. Dies ist eigentlich Verbrechen an der eigenen Bevölkerung.

Weiter : „Sowohl die Zivilbevölkerung als solche als auch einzelne Zivilpersonen dürfen nicht angegriffen werden. Gewaltakte oder –Gewaltandrohungen , deren Ziel darin besteht, Terror unter der Zivilbevölkerung zu verbreiten, sind verboten“ (Art. 51 , Ziff. 2).

Hier ist vor allem die wahllose Bombardierung von Wohngebieten gemeint, mit der Absicht, die zivile Bevölkerung zu terrorisieren. Israel handelt nicht so.
Ferner : „Angriffe gegen die Zivilbevölkerung oder Zivilpersonen als Vergeltungsmaßnahmen sind verboten“( Art. 51, Ziff. 2 und Art. 52, Ziff. 1 und 2 ). So handelt die Hamas durch dien Raketenbeschuß, was unabhängig von der tatsächlichen Wirksamkeit und Zerstörungskraft der Raketen ist.

Unabhängig von den zitierten Bestimmungen ist Fakt, dass unter der zivilen palästinensischen Bevölkerung zahlreiche Opfer zu beklagen sind. Dies kann bedeuten, dass die israelische Armee, vor allem die Luftwaffe nicht in jedem Fall in der Lage war, zwischen den Kombattanten und der Zivilbevölkerung zu unterscheiden.

Hieraus kann geschlussfolgert werden, dass die israelische Armee die Normen des humanitären Völkerrechts verletzt hat.

Klarstellung : Hierbei handelt es sich um einen völlig neutralen Fach-Kommentar. Emotionen in Verbindung mit Unwissenheit sind ein falscher und extrem gefährlicher Berater.

Veröffentlicht als Fach-Kommentar in : Focus, Spiegel (24.7.14) , Wiener Zeitung (27.7.14), Die Zeit (12.8.14), ( alle elektronische Ausgabe ),

Genozid (Völkermord), Holocaust, Shoah

Holocaust, Shoah, Genozid (Völkermord) ? Terminologisches Chaos

Der Begriff Holocaust ist kein wissenschaflicher Terminus technicus, sondern besitzt rein politischen und einen negativ-ethischen Charakter. Er stammt aus dem Griechischen ( Oλοκαύτωμα : vollständiges Verbrennen) und wird aus linguistischer Sicht grundfalsch benutzt, weil er , angewandt auf Menschen a priori das freiwillige Element impliziert, was bei der Vernichtung der europäischen Juden nicht zutrifft, denn sie waren Opfer.

Daher ist es zutreffender, den Begriff Shoah ( unerwartete Vernichtung ) aus dem Hebräischen zu verwenden. Hierbei handelt es sich um eine historisch einmalige Verbrechensart, sozusagen um das crescendo der Barbarei und der Bestialität. Es wäre deshalb unlogisch und fast unethisch, jedes Verbrechen gegen ethnische und religiöse Minderheiten als Holocaust oder als Shoah zu qualifizieren.
Es drängt sich die Frage auf, ob Israel das Verbrechen des Völkermordes an den Palästinensern im Gaza-Streifen begeht oder nicht.

An dieser Stelle möchte ich klarstellen , hier ausschließlich als Völkerrechtler und damit völlig neutral Stellung zu beziehen. Natürlich lässt mich das tragische Schicksal der palästinensischen Zivilisten nicht unberührt, aber dies ist eine andere Frage.

Folgend steht im Mittelpunkt der Untersuchung die völkerrechtliche Bestimmung des Tatbestandes des Völkermordes, wie er in der „Konvention über die Verhütung und Bestrafung des Verbrechens des Völkermordes“ vom 9. Dezember 1948 ( In Kraft getreten am 12. Januar 1951) formuliert worden ist.

Artikel II

„In dieser Konvention bedeutet Völkermord eine der folgenden Handlungen, die in der Absicht begangen wird, eine nationale, ethnische, rassische oder religiöse Gruppe als solche ganz oder teilweise zu vernichten :
a) Angehörige einer solchen Gruppe zu töten;

b)Angehörige einer solchen Gruppe schweren körperlichen oder geistigen Schaden zuzufügen;

c) vorsätzlich solche Lebensbedingungen für eine Gruppe zu schaffen, die darauf abzielen, ihre physische Vernichtung ganz oder teilweise herbeizuführen ;

d) Maßnahmen zu verhängen , die auf eine Geburtenverhinderung innerhalb einer solchen Gruppe gerichtet sind;

e) gewaltsam Kinder aus einer Gruppe in eine andere Gruppe zu überführen“.

Die folgenden Fälle des Völkermordes sind im Allgemeinen bekannt : der Völkermord der Türkei an den Armeniern, der Völkermord des Irak unter Sadam Hussein an den Kurden, der Völkermord in Uganda unter Idi Amin an einem ganzen Stamm und der Völkermord der Huttu an den Tutsi in Ruanda.

Es kann festgestellt werden, dass die Völkermord-Definition auf die Handlungen Israels gegenüber den Palästinensern im Gaza -Streifen nicht angewandt werden kann, in keinem Falle die Absicht Israels als die conditio sine qua non für das Vorliegen des Tatbestandes des Völkermordens nachgewiesen werden kann. Auch ansonsten wird das palästinensische Volk im Gaza-Streifen nicht vernichtet.

Dies aber schließt nicht aus, dass Menschenrechts – sowie kriegsrechtliche Dokumente verletzt werden, was jedoch eine andere Fragestellung ist und außerdem exakt an Hand der geltenden Bestimmungen nachzuweisen wäre. Diese Problematik soll Gegenstand eines anderen völkerrechtlichen Kommentars sein.

Veröffentlicht als Fach-Kommentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung, Focus , Die Welt (22.7.14) und Wiener Zeitung (28.7.14), (alle elektronische Ausgabe).

Israel und Palästinenser aus Sicht des Völkerrechts

Israel und die Palästinenser aus völkerrechtlicher Sicht

1. Beide, das israelische Volk und das palästinensische Volk, besitzen das völkerrechtlich verbriefte Selbstbestimmungsrecht. Das israelische Volk konnte unter bestimmten historischen Bedingungen in einem Gebiet, das keine terra nullius ( Niemandsland ) war, durch die Gründung des jüdischen Staates Israel sein Selbstbestimmungsrecht verwirklichen.

Das palästinensische Volk konnte hingegen sein Sebstbestimmungsrecht bisher nur partiell durch die Bildung einer Autonomiebehörde realisieren. Es hat aber ebenfalls das originäre Recht auf Eigenstaatlichkeit.
Staaten, die das palästinensische Volk daran hindern, dieses Recht zu verwirklichen, verletzen schwerwiegend das Völkerrecht und zwar in zweifacher Hinsicht : Zum einen gehört das Selbstbestimmungsrecht zu den sieben grundlegenden Prinzipien des Völkerrechts, die eine Art Verfassung der gesamten internationalen Rechtsordnung darstellen. Zum anderen wird das Selbstbestimmungsrecht spätestens seit den zwei Menschenrechtskonventionen von 1966 als das höchste kollektive Menschenrecht betrachtet (Interpretationsfrage).
2. Der Staat Israel besitzt gemäß Völkerrecht Souveränität , d. h. vor allem Gebiets- und Personalhoheit. Hieraus ergeben sich sein Recht und seine Pflicht, für den Schutz seiner Bürger vor äußeren Gefahren zu sorgen. Er hat ferner ebenfalls das völkerrechtlich verbriefte Recht auf Unantastbarkeit seines Gebietes sowie seiner Grenzen.
Seine Nachbarn haben die Pflicht, dieses Recht ohne Einschränkung zu respektieren. Andernfalls verletzen sie das Völkerrecht. Dies kann durch aktives Tun oder durch Unterlassen geschehen.
Es ist jedoch mit Nachdruck klar zu stellen : Der völkerrechtliche Schutz bezieht sich auf die völkerrechtlich legitimierten Grenzen und nicht auf die gewaltsam geschaffenen Demarkationslinien. Das heißt : Die durch den Krieg von 1967 entstandenen Demarkationslinien genießen keinen uneingeschränkten völkerrechtlichen Schutz.

3. Der Staat Israel hat im Zuge des Krieges von 1967 Territorien seiner Nachbarn besetzt ( occupatio bellica : kriegerische Besetzung). Kurz nach dem Krieg hat allerdings Israel einen verhängnisvollen Schritt getan : Gebiete arabischer Staaten sind teilweise annektiert worden. In den annektierten fremden Territorien sind Siedlungen für israelische Einwanderer errichtet worden, um u.a. fait accompli ( vollendete Tatsachen ) zu schaffen.
Damit hat Israel die internationale Rechtsordnung schwerwiegend verletzt. Hierbei handelt es sich nicht nur um einen Angriff auf das gesamte Völkerrecht, sondern auch um einen tragischen Irrtum Israels. In der UNO-Prinzipien-Deklaration, die 1970 einstimmig angenommen worden ist und nach der UNO-Charta das zweitwichtigste internationale Dokument ist, heißt es : “Eine durch Gewaltandrohung oder Gewaltanwendung vollzogene territoriale Aneignung darf nicht als rechtmäßig anerkannt werden”.

Israel versucht zu dem , aus der völkerrechtswidrigen Besetzung arabischer Gebiete eine Art Gewohnheitsrecht zu schaffen. Die arabischen Nachbarnstaaten haben gegen diese völkerrechtswidrigen Praktiken Israels permanent protestiert und damit die Entstehung eines “Gewohnheitsrechts” verhindert. Es gilt also der Rechtsgrundsatz ” ex iniuria non ius oritur ” ( aus Unrecht erwächst kein (Gewohnheits) Recht” ). Gerade die Besetzung und die teilweise Annexion arabischen Territoriums ist der Dreh- und Angelpunkt des israelisch-palästinensischen Konfliktes. Ohne Beilegung dieses Konfliktes auf der Grundlage des Völkerrechts kann es in dieser Region keinen Frieden geben.

4. Das palästinensische Volk ist in Gestalt der PLO ein Völkerrechtssubjekt, also ein Träger von Rechten sowie von Pflichten im Sinne des Völkerrechts. Ferner ist die Autonomiebehörde ein Staat ” in statu nascendi ” ( “im Zustand des Entstehens” ). Die palästinensische Regierung hat die Pflicht, dafür zu sorgen, dass von palästinensischem Territorium aus keine Gewaltakte gegen Israel verübt werden.

Das Problem besteht allerdings darin , dass ein Teil des palästinensischen Territoriums , namentlich der Gaza-Streifen, nicht von der Autonomiebehörde, sondern von einer extremistischen politischen Organisation, die Hamas verwaltet wird, die ganz offiziell und häufig erklärt hat , den Staat Israel vernichten zu wollen. Dies ist eine permanente Völkerrechtsverletzung. Von dem Territorium des Gaza- Streifens aus werden ziemlich oft wahllos Raketen auf Israel abgefeuert.
Hierbei handelt es sich eindeutig um einen völkerrechtswidrigen Aggressionsakt. Daher ist Israel berechtigt, mit den erforderlichen militärischen Mittel darauf zu reagieren und die Raketenstellen vollständig zu vernichten. Das steht aus völkerrechtlicher Sicht außer Zweifel.

Die berechtigten Reaktivmaßnahmen Israels sind jedoch nicht grenzenlos, weil der Grundsatz der Verhältnismäßigkeit gilt. Die Verletzung dieses Grundsatzes stellt einen Exzess ( völkerrechtswidrige Übertreibung ), also ebenfalls eine Völkerrechtsverletzung dar.

6. Israel hat kein Recht, die Gründung eines palästinensischen Staates zu verhindern, denn es handelt sich um die Verwirklichung eines Grundrechts der palästinensischen Bevölkerung. Die Fortsetzung der jetzigen israelischen Politik gegenüber den Palästinensern könnte sich in der Perspektive zu einem existenzgefährdenden Bumerang für Israel entwickeln.
Andererseits hat man Grund anzunehmen, dass gewichtige arabische Staaten sich über einen Staat der Palästinenser nicht unbedingt freuen würden. Außerdem gibt es unter den Palästinenser kaum Übereinstimmung darüber, was sie tatsächlich wollen. Es darf in diesem Zusammenhang daran erinnert werden, dass unmittelbar nach dem Verlassen des Gaza-Streifens durch die israelische Armee, die fanatische Hamas die moderate Hauptorganisation Fatah regelrecht beseitigt hat. Sie versucht etwas Ähnliches auch in West-Jordan zu tun.

Veröffentlicht als Großer Fach-Kommentar in : Süddeutsche Zeitung (2.7.14) , Die Welt (13.7.14), Tagesspiegel (8.8.14) , (alle  elektronische Ausgabe).

Israel-Palästinenser, Politisch-Ethnologische Bemerkungen

Israel-Palästinenser
Knappe allgemeinpolitische und ethnologische Bemerkungen

Die folgenden Bemerkungen könnten dazu beitragen, die gefährliche Situation im Nahen Osten besser einzuordnen :
1.Israel gehört zweifelsohne zu dem Kulturkreis des Westens , während die Palästinenser Besandteil des Kulturkreises des Islam sind.

2.Die wichtigsten Merkmale unseres Kulturkreises sind die folgenden : Anthropozentrismus, Demokratie, Rechtsstaatlichkeit, bürgerliche Freiheiten und Menschenrechte, Gleichberechtigung der Geschlechter, Dialogbereitschaft in sozialen und politischen Fragen, Kreativität des freien individuums, Staatsbewußtsein und Rechtwbewußtsein des Bürgers.
All dies gilt auch für Israel mit Ausnahme der Orthodoxen Juden.

3. Die bestimmenden Merkmale des Kulturkreises des Islam sind der Theozentrismus, die Großfamilie, der Patriarchalismus , die Hierarchien, das konfrontative Grunddenken , das spekulative Denken und die Verschwörungstheorien.

4. So prallen die beiden wichtigen Kulturkreise im Nahen Osten hart aufeinander. Hier geht es nicht um die falsche Theorie von dem Kampf der Kulturen Samuel Huntingtons. Um es zu unterstreichen : Israel ist ein Teil des hochentwickelten Westens in dem hoffnungslos zurückgebliebenen Orient. Im Fall der Fälle wird daher der Westen den Staat Israel nicht fallen lasen.
Dies ist an die Adresse jener islamischer Extremisten gerichtet, die von der Vernichtung Israels träumen.

Klarstellung : Meine Position ist neutral, aber sehr realistisch.

Veröffentlicht als Kommentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung 10.7.14, Der  Tagesspiegel (8.8.14) und Neue Zürcher Zeitung (28.7.14), ( alle  elektronische Ausgabe).

Israel-Palästinenser, Voraussetzungen für Ergebnisorientierte Verhandlungen

Voraussetzungen für ergebnisorientierte Verhandlungen

1. Israel beendet den Bau von Siedlungen, was sich nicht im rechtsfreien Raum bewegt, wie einige meinen, sondern eindeutig völkerrechtswidrig ist.
Es gibt aber einen Rechtsgrundsatz, den man nicht ohne weiteres ignorieren darf : ex iniuria non ius oritur : aus dem Unrecht erwächst kein Recht. In der breiteren Interpretation : Aus der Gewohnheit erwächst kein Gewohnheitsrecht. Es ist im Völkerrecht so, dass der wiederholte Protest seitens des Opfers die Entstehung des Gewohnheitsrechts verhindert.
Kurzum: Die illegalen Siedlungen vermögen niemals Recht zu schaffen. Also keine „normative Kraft des Faktischen“.

2. Die chaotische und anarchische Hamas, dem Wesen nach eine Terrororganisation, muss endlich mit dem Raketenbeschuss Israels aufhören, sonst kommt es zu völkerrechtlich erlaubten Gegenschlägen seitens Israels (Selbsverteidigungsrecht).

Das palästinensische Problem besteht allerdings darin, dass ihre regierungsähnliche Behörde im Westjordan das irrationale Handeln der Hamas nicht beenden kann.

Die endgültige Lösung des eigentlichen israelisch-palästinensischen Konfliktes kann in der Perspektive unter günstigeren nationalen und internationalen Bedingungen und mit internationaler Vermittlung erreicht werden. Völkerrechtler

Veröffentlicht als Kommentar in : Focus (elektronische Ausgabe), 6.7.14.

Israel und sein Sebstverteidigungsrecht

Hat Israel ein Selbstverteidigungsrecht ?

Die Beantwortung der obigen Frage darf nicht subjektiv , sondern muss objektiv begründet sein.

Unabhängig von dem höchstkomplizierten Nah-Ost-Konflikt speziell zwischen Israel und den Palästinensern (Vgl. hierzu ausführlich hier im Blog die Expertise “Israelis und Palästinenser aus Sicht des Völkerrehts”), hat in diesem Falle (häufige Raketenagriffe vom Gaza-Streifen aus) Israel das völkerrechtlich verbriefte Recht einzumarschieren und die in Frage kommenden Raketenstellungen vollständig zu zerstören.

Israel darf jedoch keine zivilen Einrichtungen (z.B. Schulen, Krankenhäuser etc.) angreifen. Es entspricht grundsätzlich den Interessen Israels, das Kriegsrecht (humanitäres Völkerrecht) zu respektieren und nicht unbedingt das archaische Prinzip „Auge um Auge, Zahn um Zahn“ anzuwenden, was übrigens auf Hammurabi zurück zu führen ist (vor 3.750 Jahren) und viel später von den Hebräern übernommen worden ist.Völkerrechtler (Διεθνολόγος)

Veröffentlicht als Kommentar in : Focus (4.7.14), Wiener Zeitung ( 5.7.14) und Salzburger Nachrichten (5.7.14), alles elektronische Ausgabe.

Israel-Palästinenser, Differenziertere Sicht

Israel-Palästinenser, Differenziertere Sicht

1.Israel ist einerseits ein hochentwickelter Rechtsstaat, der einzige im gesamten Orient, der andererseits große Probleme mit dem Völkerrecht und speziell mit dem Humanitären Völkerrecht (früher Gebräuche und Gesetze des Krieges ) hat.
So denken die meisten israelischen Regierungen nicht in Kategorien des Völkerrechts, sondern der political scienses (Politikwissenschaften ) wie nationales Interesse, nationale Sicherheit und Macht. Das haben sie von den USA übernommen.

2. Differenzierung :
a) Zwischen der grundsätzlich moderaten Autonomiebehörde in Ramala und der fanatischen Hamas im Gaza-Streifen gibt es einen großen Unterschied. Während z.B. die Fatah den Staat Israel im Prinzip anerkennt, ist die totaleVernichtung Israels das Hauptziel der Hamas. Allein dies ist eine Völkerrechtsverletzung (Gewaltandrohung und hin und wieder auch Gewaltanwendung).

b) Offiziell nur der großspurige ehemalige iranische Präsident Ahmadinedschat bekundete häufig seine Absicht, Israel zu zerstören. Also empfiehlt es sich für Israel , differenzierter zu denken und zu handeln.

Veröffentlicht in : Focus (elektronische Ausgabe), 6.7.14.

Ukraine, Einheitsstaat oder Bundesstaat ?

Ukraine, Einheits- oder Bundesstaat ?

Hierbei geht es um das punctum quaestionis (Kern der Frage) des gegenwärtigen ukrainischen Problems. Aus verschiedenen wohlbekannten Gründen wie z.B. unterschiedliche Konfession und Sprache, allgemein kulturelle Tradition zwischen der West- und der Ost-Ukraine , aber auch aus praktischen Gründen, hat sich die Form des ukrainischen Einheitsstaates als mißlungener Versuch erwiesen.

Normalerweise hätte man bereits vor dem Beginn der Separationsbestrebungen mit militärischen Mitteln die Möglichkeit der Gewährung eines angemessenen Autonomie-Status an die russischsprachige Ost-Ukraine in Betracht ziehen müssen. Diese Lösung scheint wohl nicht mehr aktuell zu sein, obwohl die nationalistischen Kräfte sogar auch dies ablehnen würden.

Die beste Lösung wäre natürlich auf der Grundlage einer neuen Verfassung eine völlig neue staatliche Struktur im Sinne einer Föderation (Bundesstaat), wie dies allerdings in Staaten mit demokratischer Tradition übrig ist.

Zuerst ist jedoch das Zurückdrängen des verhängnisvollen Einflusses der faschistoiden und ultranationalistischen Kräfte in der Wet-Ukraine die conditio sine qua non für diese dem Wesen nach endgültige Lösung des ukrainischen Staatsproblems. Völkerrechtler

Veröffentlicht als Kommentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung ( , 7.7.14. ),  Neue Zürcher Zeitung (29.7.14. ) und Tagesspiegel (6.8.14), Die Zeit (12.8.14), (alle elektronische Ausgabe).
Ιδέ επίσης εδώ στο Blog “Ουκρανία και Κριμαία από εθνολογική άποψη”.

Irakische Staatliche Souveränität und Kurdisches Selbstbestimmungsrecht

Spannungsverhältnis von irakischer staatlicher Souveränität und Selbstbestimmungsrecht der Kurden

Im Allgemeinen stützt sich die Souveränität eines Staates auf das Selbstbestimmungsrecht der Nation oder der Nationalitäten. D.h., das mit der Staatsgründung das Selbstbestimmungsrecht der Nation(nen) verwirklicht wird. Danach geht es entweder um die Minderheitenrechte oder allgemeiner um die Menschenrechte.

Der Staat Irak mit seinen drei Bevölkerungsgruppen (Schiiten,Sunniten, Kurden) besteht zwar mit einer Zentralregierung und einer Verfassung, jedoch ist er funktionsuntüchtig. Es ist eine Frage der Zeit, wann er auseinander fällt.

Die kurdische Ethnie in dem Irak wurde des öfteren brutal unterdrückt und es wurde an ihr unter dem brutalen orientalischen Despoten Sadam Hussein Völkermord begangen. Daher ist es durchaus verständlich, dass die Kurden den Wunsch haben, endlich Aeinen eigenen Staat zu gründen.

Solange jedoch die Verfassung , wenn auch nur formal, gilt, wird die einseitige Ausrufung eines Kurdenstaates als Hochverrat zu bewerten sein. In einem solchen Fall wäre es nicht ausgeschlossen, dass unter Umständen Sunniten (nicht das „Kalifat“) und Schiiten sich gegen diesen Staat massiv verbünden.

Nach der möglichen Gründung eines Kurdenstaates im Nordirak würden die Kurden in Syrien und vielleicht auch in der Türkei ins Licht der Öffentlichkeit rücken. Es wäre durchaus möglich, dass das Territorium der syrischen Kurden dem neuen Staat zugeschlagen wird. Das hätte allerdings ein massives militärisches Vorgehen der syrischen Regierung gegen die abtrünnigen Kurden zur Folge.

Sollten die türkischen Kurden eine Separation und anschließend eine Vereinigung mit dem kurdischen Kernstaat anstreben, dann würde ohne Übertreibung die Türkei ihre gesamte Armee gegen die Kurden einsetzen.

Es wäre zumindest staatsrechtlich möglich, einen neuen irakischen Staat in Form einer Föderation zu gründen, was jedoch gegen die orientalische Tradition der Einheitsstaaten verstoßen würde. Im Prinzip ist der Bundesstaat nur in einigermaßen demokratischen Staaten üblich. Völkerrechtler

Veröffentlicht als Fach-Kommmentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung (7.7.14) , Die Welt (11.8.14),  Die Zeit (11.8.14),  Der Tagesspiegel (11.8.14), (alle elektronische Ausgabe),.

Kurden im Irak oder Eigener Staat ? Staatsrechtliches und Völkerrechtliches Problem

Irak, Kurden,Separation, Ein staatsrechtliches eventuell auch ein völkerrechtliches Problem

Man muß zwischen der völkerrechtlichen und der staatsrechtlichen (innerstaatlichen) Aspekten der Separation unterscheiden.

Die Separation ist eine innerstaatliche Angelegenheit und stellt in der Realisierungsform als einseitiger Akt einen Verfassungsbruch und zugleich Hochverrat dar. In der Regel ist die Reaktion der Regierung auf Separationsbestrebungen (z.B. Biafra in Nigeria, Katanga in Kongo, Bosnien-Herzegovina, Kosovo im ehemaligen Jugoslavien etc.) äusserst hart .
In zwei Fällen kann sich eine Separation zu einer internationalen bzw. völkerrechtlich relevanten Angelegenheit entwickeln :

a) Schwerwiegende Verletzung de grundlegenden Menschenrechte der Separierten oder sogar Begehen von Völkermord an ihnen seitens der Regierung (z.B. Kosovo).

b) Unterstützung der Separationsbestrebungen auf der Ebene der Einmischung oder schlimmstenfalls der direkten oder indirekten militärischen Intervention seitens auswärtiger Staaten. Dies ist im Falle der Annexion der Krim durch Russland passiert.
Sollten die Kurden einen eigenen unabhängigen Staat ausrufen, so hätte dies mit dem Völkerrecht nicht direkt zu tun, es sei denn, es wird anschließend gegen sie ein Ausrottungskrieg geführt. Dann würden sich die internationale Staatengemeinschaft und speziell die UNO melden. Völkerrechtler

Veröffentlicht als Kommentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung (elektronische Ausgabe), 7.7.14.
Vgl.ferner hier im Blog : “Νταβούτογλου και οι Κούρδοι (όχι “αποσχισμός”), “Το Κουρδικό Πρόβλημα (Τουρκια, Ιράν, Συρία”.

Menschenbild im Orient und im Okzident, knapp

Gesellschafts-und Menschenbild, Unterschiede zwischen dem Westen (W) und dem Islam (I).
1.Anthropozentrismus bereits in der Antike (Protagoras :“Der Mensch ist das Maß aller Dinge“, “Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος εστί”) im W. Theozentrismus (Gott ist das Maß aller Dinge) im I.
2. Demokratie schon in der Antike ; im W.- Alleinherscher und Despoten seit 5 tausend Jahren ohne Unterbrechung im Orient/I.
3. Individuum im W.- Familie und Sippe im I.
4. Staatsbürger im W.-Masse im I.
5. Rechtsstaat im W.-Scharia im I.
6. Menschenrechte und Freiheiten im W.- Unterdrückung im I.
7. Vernunft und Logik im W.- Glaube und Spekulation im I.
8. Prinzipiell Gleichberechtigung der Geschlechter im W. Patriarchalismus im I.
9. Im Bildungswesen kritisches Denken im W.- Auswendig lernen im I.
1o.Kreativität im W.(Erfindungen, Hochtechnologien ) –Geistige Agonie im I.
11. Im Westen explodieren die Produktivkräfte, während der Orient auf diesem entscheidenden Gebiet hoffnungsvoll zurückgeblieben ist.
12. Im Orient explodiert die Bevölkerung, für die aber keine Arbeitsplätze geschaffen werden, während im Westen die Bevölkerung stagniert oder abnimmt.
13. Insgesamt, schreitet der Kulturkreis des Westens dynamisch vorwärts und unaufhaltsam, während der Islamische Kulturkreis nicht nur auf der Stelle tritt, sondern teilweise zurück ins Mittelalter marschiert.

Veröffentlicht in der elektronischen Presse (2.7.14).

Israel, Hamas und das Völkerrecht

Israel, Hamas und das Völkerrecht

Zu den grundsätzlichen Fragen des israelisch-palästinensischen Konfliktes haben wir uns hier und im Facebook bereits geäußert (Israelis und Palästinenser aus Sicht des Völkerrechts). Jetzt geht es nur um das spezielle Problem der Gewalt seitens der Hamas und der Reaktivmaßnahmen Israels.

1.Israel hat wie jeder andere Staat das Recht auf Selbstverteidigung im Falle eines Angriffs durch einen anderen Staat (Artikel 51 der UN-Charta). Geht es aber um die Tatbestände des Angriffs , so kann die UN-Aggressionsdefinition von 1974 herangezogen werden, nach der (Artikel 3, Buchstabe g ) eine Aggresion auch dann vorliegt, wenn ein Staat zulässt, dass von seinem Territorium aus Angriffshandlungen gegen einen anderen Staat vorgenommen werden. Dies geschieht häufig vom Gaza –Streifen aus gegen Israel. Normalerweise ist die dortige Behörde dazu verpflichtet, dass derartige Handlungen unterlassen werden.Fortsetzung

2. Es bleibt jedoch nicht bei dieser völkerrechtsverletzung, weil die Hamas-Organisation die Vernichtung Israels zum Hauptziel erklärt hat und hin und wieder Raketen abfeuert. Dabei wird in Kauf genommen, dass sie sie auch Zivilisten treffen können. Dies ist jedoch durch das Humanitäre Völkerrecht (frühere Bezeichnung : Kriegsrecht) strengstens verboten. In diesem Falle ist die Völkerrechtsverletzung schwerwiegend.

3. Allerdings ist die Gaza-Behörde weder ein Staat im Sinne des Völkerrechts noch ein Staat im Entstehungsprozeß , sondern dem Wesen nach eine Terrororganisation, die Terrorakte als etwas Sebstverständliches begeht. Somit werden alle Tatbestände der 2001 von der UNO ausgearbeiteten Terror-Definition erfüllt : Terrror ist eine Handlung, die den Tod oder schwerwiegende Verletzungen bei Zivilisten verursachen kann und dabei die Absicht besteht, bei der Bevölkerung Angst hervor zu rufen.

4. Die Nichtanerkannte Staatlichkei des Gaza-Streifens und darüber hinaus die fast internationale Qualifizierung der Hamas als Terrororganisation ändern nichts daran, dass der Staat Israel wie jeder andere Staat das völkerrechtlich verbriefte Selbsverteidigungsrecht besitzt. D.h., konkret, daß Israel mit allen Mitteln gegen die militärishen Einrichtungen, gegen bewaffnete Formationen sowie gegen die Führung dieser Organisation vorgehen darf.

5. Israel muß jedoch dafür sorgen, dass die zivile Bevölkerung nicht in Mitleidenschaft gezogen wird und keine zivilen Objekte wie z.B. Schulen etc. zerstört werden. Auch in diesem Falle gelten die elementaren Menschenrechte sowie die Grundsätze des humanitären Völkerrechts.

Kurzum : Israel als ein demokratischer Rechtsstaat (der einzige im Nahen Osten) darf sich keinesfalls wie die Hamas verhalten. Es dürfte klar sein, dass die internationale Öffentlichkei darauf achtet. Es liegt daher im ureigensten Interesse Israels, den Rechtsgrundsatz der Verhältnismäßigkeit zu respektieren.

Veröffentlicht als Kommentar in: Süddeutsche Zeitung (elektronische Ausgabe), 2.7.14

Surrealismo Italiano

Surrealismo italiano
Die Kenntnis den Mentalität der Völker ist die conditio sine qua non , um sie richtig einschätzen zu können. Nach unserer Meinung weist die italienische Variante des südeuropäischen Surrealismus die folgenden Merkmale auf

a) Die verzerrte Widerspiegelung der Realität, die außerhalb unseres Bewusstseins existiert und somit objektiven Charakter besitzt. Hierdurch erfolgt eine Verwechselung von Wunschträumen mit der größtenteils unangenehmen Realität. Kurzum man macht sich gerne etwas vor.

b ) Ein weiteres Merkmal ist das Lebensprinzig, das Leben zu genießen , was im Allgemeinen nicht schlecht ist, allerdings zuerst muß man wohl die notwendigen Vorraussetzungen dafür schaffen.

c) Zu nennen ist auch das Lebensprinzip der geringsten Anstrengung, wodurch nicht unbedingt große Leistungen vollbracht werden können.

d) Erwähnenswert ist desweiteren die große Neigung zu der Selbstüberschätzung und zugleich zu der nicht gebührenden Beachtung des Schwierigkeitsgrades der zu lösenden Aufgaben.

e) Die starke Neigung ziemlich oft die Taten durch heroische Formulierungen zu ersetzen, darf nicht unerwähnt bleiben. Meistens bleibt es bei den Worten.

f) Im Falle des Scheiterns wird man vergeblich auf die normalerweise notwendige Selbstkritik warten, weil sie im Süden Europas so gut wie unbekannt ist. Vielmehr wird man anderswo nach Schuldigen suchen. Die jüngste Erfahrung zeigt, dass in ester Linie Deutschland für die zahlreichen Probleme des Südens verantwortlich gemacht wird.

g) Abschließend seien weitere prägende Merkmale erwähnt und zwar das Fehlen der Dynamik, der Methodik, der Systematik, des Organisationstalents und vor allem der Ausdauer. Information : Der Inhalt war natürlich in gehobener Form, Gegenstand von Universitätsvorlesungen.

Irak, Konfessions- und Stammesbewußtsein, kein Nationales und Staatsbewußtsein

Konfessions-und Stammesbewußtsein vs nationales und Staatsbewußtsein

Es sei mir gestattet, etwas Grundsätzliches zu der verworrenen Situation nicht nur in dem Irak zu machen, sonst fällt es uns Europäern aüßerst schwer, uns in dem großen Gewirr von Nationen, Ethnien, Stämmen, Konfessionen und zahlreichen fanatischen Gruppierungen zurecht zu finden.

In Europa haben sich in erster Linie im 18./19. Jh. allmählich zuerst die Nationen herausgebildet , die sich jeweils eigene Nationalstaaten schufen. Die letzten auf diesem Gebiet waren die Deutschen, die Italiener und insbesondere die Balkanvölker.

In Asien und in Afrika sind , abgesehen von wenigen Ausnahmen, insbesondere nach dem Zusammenbruch des Kolonialsystems willkürlich Grenzen gezogen und Staaten geschaffen worden , innerhalb derer suksessive Nationen herausbilden hätten können. D. h. aus den vorhandenen Ethnien und Stämmen sollten Nationen geschmiedet werden als die ethnishe Grundlade des jeweiligen Staatswesens. In concreto bedeutet dies, dass verglichen mit der Entwicklung in Europa der umgekehrte Weg beschritten worden ist und zwar erst die Entstehung eines einheitlichen Staatsbewußtseins und dann die Herausbildung des erwünschten Nationalbewußtseins.

Dies ist jedoch den meisten Staaten nicht ganz gelungen. Es gab schon Anzeichen für die Herausbildung eines Staatsbewußtseins ausgerechnet in Staaten, in denen Diktatoren herrchten (z.B. in Lybien, in dem Irak und in Syrien) jedoch das Stammesbewusstsein sowie das Konfessionsbewußtsein sind nach wie vor derart stark, dass die große Gefahr des Auseinanderfallens der Staatswesen besteht. Gerade das erleben wir gegenwärtig in dem Irak

Die Schiiten haben als die Bevölkerungsmehrheit die Wahlen gewonnen und infolgedessen die Regierungsgewalt übernommen, jedoch die Regierung handelt nur im Interesse der Schiiten und nicht der ganzen irakischen Nation, die ohnehin nur auf dem Papier existiert.
Die Lösung des Problems wird nicht unbedingt die Bildung von drei Staaten sein, weil die Schiiten im Süden und die Kurden im Norden zwar über reiche Erdölquellen verfügen, während die Sunniten solche Reichtümer nicht besitzen, sondern die Schaffung einer irakischen Föderation, also eines Bundesstaates , was übrigens auch für die Ukraine in Frage käme.

Im übrigen sei darauf hingewiesen, dass auch der Iran ethnisch nicht homogen ist, sondern hauptsächlich aus drei Nationen bzw. Ethnien besteht und zwar aus Persern, Arabern und Aserbaidschanern. Es ist nicht ausgeschlossen, dass auch dort in der Perspektive die Frage nach der Bildung einer Föderation zu stellen sein wird. Dies gilt in besonderem maße für Pakistan und Afghanistan.

Veröffentlicht als Kommentar  in : Frankfurter Allgemeine Zeitung (10.8.14),  Focus (10.8.14),  Die Welt  (11.8.14),  Die Zeit (11.8.14) , Frankfurter Rundschau (11.8.14), Berliner Zeitung (11.8.14),  Wiener Zeitung (11.8.14), ( alle Elektronische Ausgabe).

Νίτσε ( Nietzsche ), Ελληνολάτρης

Μία μικρή εμβάθυνση είναι τελείως απαραίτητη, γιατί πρόκειται για έναν μεγάλο ευρωπαίο φιλόσοφο . Ταυτόχρονα είναι μερικές συγκεκριμένες πληροφορίες χρήσιμες .

1. Το οικογενειακό όνομα Nietzsche είναι η δυτικοσλαβική (σοραβική) εκδοχή του ελληνικού κυρίου ονόματος Νίκος.

2. Όνομα, φυσιογνωμία και τόπος γέννησης είναι ένδειξη της σλαβικής καταγωγής του. Περίπου 70 τοις 100 του πληθυσμού των ανατολικών κρατιδίων της Γερμανίας είναι ένα σλαβογερμανικό κράμα. Η εκγερμανοποίηση και ο εκχριστιανισμός των σλαβικών πληθυσμών έχει συντελεσθεί από τον 8ο έως τον 11ο αι. Οι ιστορικοί και οι εθνολόγοι τους ονομάζουν Σλαβογερμανούς. Δεν υπάρχει λόγος να μην λέγουν την αλήθεια Μία σύγκριση με την επίσημη ιστορία των βαλκανικών λαών θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.Ακριβώς σε αυτές τις περιοχές ζουν οι φανατικότεροι Γερμανοί εθνικιστές και Νεοφασίστες !

3. Όταν οι μορφωμένοι Ευρωπαίοι αναφέρουν τους Έλληνες σε σύνδεση με πολιτισμό και επιστήμη , εννοούν αποκλειστικά τους Αρχαίους Έλληνες. Αμέσως τονίζουν δυστυχώς, ότι οι Νεοέλληνες στον τομέα του πολιτισμού και των επιστημών δεν έχουν καμία σχέση με τους Αρχαίους Έλληνες. Μερικές φορές υπογραμμίζουν με έκδηλη ικανοποίηση την άποψη, ότι οι Νεοέλληνες στην πλειοψηφία τους δεν είναι γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Υπάρχουν και παραδείγματα, όπου δείχνουν για τους σημερινούς Έλληνες μια κάποια περιφρόνηση.
Αυτό όμως δεν ισχύει για τους απλούς Γερμανόυς, οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν γνωρίζουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Όταν το διαπίστωσα αυτό πριν μισού αιώνα έπαθα ψυχικό σοκ.

4. Στην εποχή του Νίτσε υπήρχε στο διανοητικό ελίτ όλης της Ευρώπης , σε ότι αφορά το πνεύμα, ένας ελληνοκεντρισμός σαν βάση του ευρωποκεντρισμού.

5. Ο φιλόσοφος ήταν δεινός γνώστης της αρχαίας ελληνικής σοφίας. Αυτονοήτως κατείχε τα αρχαία ελληνικά.

6. Ο Καζαντζάκης ήταν νιτσεϊκός ( Ιδέ Καπετάν Μιχάλης ).

Δημοσιευθέν στο Βήμα (15. 5. 12 ).

Τεχνοκρατία, Τεχνοκράτης

Τεχνοκρατία, Τεχνοκράτης

Έχω διαπιστώσει προ πολλού καιρού, ότι οι ελληνικές „ιδιαιτερότητες» έχουν επεκταθεί και σε βασικές έννοιες με συγκεκριμένο περιεχόμενο, οι οποίες είναι διεθνώς γνωστότατες, στην Ελλάδα όμως χρησιμοποιούνται πολύ επιπόλαια. Οι συνέπειες είναι στον πολιτικό βίο αρνητικές, όπως ήδη έχει αποδειχθεί στην περίπτωση του κ. Παπαδήμου , ενώ στην προηγμένη Ιταλία ο τεχνοκράτης Μόντι εργάζεται επιτυχέστατα ως πρωθυπουργός. Εκπρόσωποι όλων των κομμάτων όρμησαν να τον κατασπαράξουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες έννοιες, οι οποίες έχουν ιδιαίτερα στην περίοδο της Μεταπολίτευσης στην κυριολεξία τόσο διαστρεβλωθεί, που έχασαν περιεχόμενο και σημασία, όπως π.χ. το  Εθνος, η Πατρίδα, η ιδιωτική πρωτοβουλία κτλ.

Βαθμιαία έχω την εντύπωση, ότι αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο είναι έργο του ιδεολογικού βολονταρισμού της αριστεράς „Intelligenzija“, η οποία απεχθάνεται μεταξύ άλλων και τους τεχνοκράτες υποβιβάζοτας τις ικανότητές τους σε επίπεδο μηχανικού, ο οποίος είναι κοινωνικά υποανάπτυκτος και διανοητικά „τενεκές“, ενώ αυτοί είναι “φωστήρες” που έφαγαν τη γνώση με χρυσά κουτάλια

Στην Κοινωνιολογία και στην Πολιτολογία υφίστανται οι εξής ερμηνείες της ελληνεγενούς έννοιας „Τεχνοκρατία“, εξ ου και „Τεχνοκράτης „ από τα Αγγλικά „ Technocracy“ και „ Technocrat“:

α) Προτεραιότητα της επιστήμης και της τεχνολογίας στίς κοινωνίες των υπεραναπτυγμένων χωρών.

β) Βαθμιαία αυξανόμενη επιρροή επιστημόνων και τεχνολόγων , οι οποίοι αναλαμβάνουν ιθύνουσες θέσεις στους βασικούς τομείς της κοινωνικής , οικονομικής και πολιτικής ζωής.

γ) Προετοιμασία και πραγματοποίηση καθοριστικών αποφάσεων και μέτρων με επιστημονικότητα, μεθοδικότητα ,συστηματικότητα και αποτελεσματικότητα.

δ) Στο μέλλον θα αναλάβουν οι τεχνοκράτες τόσο εντατικά την ηγεσία σε κοινωνία και κράτος, ώστε θα δημιουργηθεί ένας „επιστημονικός και τεχνολογικός πολιτισμός“. Τοιουτοτρόπως θα εκλείψει το φαινόμενο του επαγγελματία πολιτικού. Στην εξελιγμένη Ευρώπη έχει ήδη συντελεσθεί ένα επιτυχέστατο κράμα από πολιτικό και τεχνοκράτη ( Αγκελα Μέρκελ, ήδη 12 έτη καγκελάριος της οικονομικής μεγαλοδύναμης Γερμανίας ).
Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Το Βήμα ( 2. 7. 12 ) και Καθημερινή (12.3.17)

“Ιδιαιτερότητα” Νεοελληνική , Ελληνική Ταυτότητα, Νεοελληνικός Εθνοκεντρισμός

Κύριε Μανδραβέλη, σας ευχαριστώ για το λίαν ενδιαφέρον θέμα, το οποίο μου δίδει την ευκαιρία να διατυπώσω την γνώμη μου περί της «ιδιαιτερότητας» του Νεοέλληνα. Κατ αρχάς θα ήθελα να επισημάνω, ότι συμφωνώ με την άποψή σας. Θα κάνω μόνον μία μικρή προσθήκη.

Ευκαιρίας δοθείσης έρριξα εκ νέου μια ματιά στο βιβλίο του εξέχοντα διανοητή Κορνέλιου Καστοριάδη «Η ελληνική ιδιαιτερότητα, Απο τον Ομηρο στον Ηράκλειτο», έκδοση Αθήνα, 2007). Το βιβλίο είναι μεν πολύ ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς διακατέχεται από το πνεύμα του ελληνοκεντρισμού. Ο κυριότερος λόγος γι αυτή την αξιολόγηση έγκειται στο ό,τι ο συγγραφέας αγνοεί τελείως τις πολιτιστικές, πολιτισμικές και κυρίως τις επιστημονικές επιτεύξεις των άλλων πολύ αρχαιότερων πολιτισμών και γενικά των άλλων Κύκλων Πολιτισμού, με τους οποίους έχω ασχοληθεί συστηματικά στον παρελθόντα μισόν αιώνα με σκοπό να μάθω χωρίς εθνικιστικές μυωπικές αυτοπεριχαρακώσεις.επί τέλους την αντικειμενική αλήθεια. Από μεθοδολογική άποψη είναι η εξεύρεση της αντικειμενικής αλήθειας χωρίς σύγκριση μάλλον ανέφικτη ή το πολύ μονόπλευρη και εθνικιστική.

Σε γενικές γραμμές σημαίνει η ιδιαιτερότητα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που κάνουν ένα πράμα να ξεχωρίζει από άλλα πράματα. Αν και άλλοι λαοί επισημαίνουν το ιδιαίτεροο τους ( π.χ. “αγγλικές ιδιαιτερότητες”, “γερμανική ιδιαίτερη πορεία, “αμερικανικός εξαιρετισμός”, “γαλλική ιδιαιτερότητα”) το υπερυπογραμμίζειν της ελληνικής «ιδιαιτερότητας» είναι ίσως μία από τις πολλές αιτίες του νεοελληνικού υπερσουρεαλισμού και της ροπής του Νεοέλληνα να πετά, προτού μάθει να περπατά θεωρώντας τον εαυτό του ως «περιούσιο» και λοιδορώντας τους προηγμένους Ευρωπαίους ως «Κουτόφραγκους» ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ  το άρθρο «Ευρωπαϊκή αντικειμενικότητα vs Ελληνικoύ σουρεαλισμoύ»

Περί της αλληλοεπίδρασης μεταξύ των αρχαίων πολιτισμών έκανα προ μερικών ετών στην Γερμανία ( Bad Homburg ) μία διάλεξη προ 600 ακροατών ( μαθητές γυμνασίων, λυκείων, καθηγητές και δάσκαλοι ). Εν τω μεταξύ βρίσκεται σε έναν εκδοτικό οίκο στο εξωτερικό ένα σύγγραμμά μου, το οποίο προετοιμάζεται για έκδοση. Οι γερμανομαθείς μπορούν κάλλιστα να το διαβάσουν στο Μπλογγ μου : „Menschen- und Gesellschaftsbilder sowie Rechts- und Gerechtigkeitsvorstellungen in den Schriftdokumenten der alten Hochkulturen, Eine komparative philosophiehistorische Untersuchung“.

Οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί της ανθρωπότητας ( κράτη προ 5500 ετών !) γραφή ( προ 5000 ετών ! ) επιστήμες, νόμοι ( ακριβώς προ 4240 ετών ! ), διοίκηση, ιατρική, μαθηματικά, γεωμετρία, αστρονομία, σχολεία, βιβλιοθήκες κλπ.) έχουν δημιουργηθεί στην Σουμερία ( Νότιο Ιράκ ), στην Αίγυπτο, στην Ακκαδία και στην Βαβυλωνία ( Νότιο και Κεντρικό Ιράκ ).

Αυτοί οι λαοί ήταν δάσκαλοι των αρχαίων ημών, οι οποίοι το ήξεραν αυτό (μεταξύ άλλων : «Ελληνες αεί παίδες εστέ» του Αιγυπτίου σοφού προς τον Σόλωνα τον 6ο αι. π. Χ.).
Είχα πολούς σπουδαστές από αυτήν την εκπληκτική περιοχή, αλλά ποτέ δεν άκουσα να υπογραμμίζουν τις επιτεύξεις των όντως προγόνων τους ή να μιλούν για ανωτερότητα ή για μοναδικότητά τους. Εχουν όμως επισημάνει πολλές φορές την σημερινή καθυστέρησή των. Δηλαδή ήταν πολύ ρεαλιστές.

Οι Σουμέριοι, οι αρχαίοι Ινδοάριοι προ του Ινδουϊσμού, οι Χεττίτες και ιδιαιτέρως οι αρχαίοι Κινέζοι δεν ήταν ούτε μυστικοπαθείς ούτε περίκλειστοι, αλλά κατείχαν ήδη την λογική σκέψη και είχαν επιτεύξεις στην φιλοσοφία ( Κινέζοι ). Εκτός τούτου οι Κινέζοι είναι αθεϊστές . Οι Βουδδιστές λατρεύουν τον Βούδδα ως προφήτη και όχι ως θεό. ! Αυτό ισχύει και σήμερα για όλον τον “Κονφουκιανικό Κύκλο Πολιτισμού”. Δηλαδή πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότεους πολιτισμούς της ανθρωπότητας που ήταν και είναι μεν αθεϊστικός, αλλά έχει τους δικούς του ηθικούς κανόνες ( Ιδέ εδώ  στο Μπλογγ  την μελέτη «Κινεζική Τετραλογία» ).

Είναι αυτονόητο, ότι οι νέοι πολιτισμοί παραλαμβάνουν επιτεύξεις παλαιότερων πολιτισμών, τις αναπροσαρμόζουν δημιουργικά στην δική τους πραγματικότητα και επί τη βάσει αυτή πραγματοποιούν δικές τους επιτεύξεις, όπως οι αρχαίοι Ελληνες . Αναφέρω μόνον αυτά που ανήκουν στο „common heritage of mankind“ («Κοινή Κληρονομία της Ανθρωπότητας» ) : Δημοκρατία, ελευθερία, άτομον, θεωρία, φιλοσοφία, μεθοδολογία κλπ.

Αυτά όμως υποχρεώνουν τους Νεοέλληνες να ανήκουν στο επιστημονικό ελίτ του κόσμου. Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική, γιατί πρωτοστατούν οι Αμερικανοεβραίοι ( βραβεία Νομπέλ ) και όχι οι Ελληνες επιστήμονες.
Διερωτώμαι, ποιό είναι άραγε το πρόβλημα, εάν οι Νεοέλληνες παραλάβουν επιτεύξεις και εμπειρίες της προηγμένης Δύσης και όχι μόνον τα σχήματα και τις έννοιες χωρίς περιεχόμενο. Αλλά η διάθεση και η ικανότητα να μάθουμε από άλλους λαούς, προϋποθέτουν πρωτίστως ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, η οποία δυστυχώς λείπει τελείως.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 10.2.14 ).

———————————————-

Ελληνική Ταυτότητα

Κατ αρχάς μερικές ενδιαφέρουσες συγκριτικές διαπιστώσεις : Σπουδαστές από τις μωαμεθανικές χώρες και σε ό,τι αφορά την Ευρώπη μόνον από την Ελλάδα ισχυρίζονταν  σε περίπτωση αποτυχίας στις εξετάσεις, ότι οι καθηγητές τους αδίκησαν. Κάτι τέτοιο έχω ακούσει και από γονείς Ελλήνων σπουδαστών, οι οποίοι με παρακάλεσαν να βοηθήσω τα παιδιά τους που κατά την γνώμη τους έχουν “αδικηθεί” . Αυτό ήταν σε σπουδαστές από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ιδίως από χώρες με προτεσταντική παράδοση κάτι το άγνωστο. Το πολύ χρησιμοποιούσαν σπουδαστές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες την λέξη ατυχία, ενώ οι σπουδαστές από  προτεσταντικές χώρες έκαναν αυτοκριτική, ότι όπως φαίνεται δεν έχουν προετοιμαστεί τόσο καλά.

Σε περίπτωση επιτυχίας υπήρχαν επίσης διαφορετικές αντιδράσεις. Οι Έλληνες σπουδαστές ήταν οι μόνοι που τόνιζαν το ξύπνιο μυαλό τους ή το “ελληνικό δαιμόνιο” η τα ελληνικά γονίδια και άλλα χαρίεντα.

Κατά την γνώμη μου υπάρχουν γι αυτό το δυσάρεστο φαινόμενο οι εξής λόγοι :

α ) Ευθύς εξ αρχής από την συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους έχουμε διαπαιδαγωγηθεί στο πνεύμα μιας υποθετικής γενετικής ( ρατσιστικής ) ιδιαιτερότητας και ανωτερότητας.  Ακόμη και έτσι γινόμαστε γελοίοι.

β ) Σημειώνεται μεγάλη έλλειψη της ορθολογιστικής σκέψης. Ο λογικά σκεπτόμενος προσπαθεί να εξεύρει τις πραγματικές αιτίες για τα προβλήματά του. Ας υπενθυμίσουμε, ότι ακριβώς προ 2600 ετών έχει διατυπωθεί στην Ιωνία το για την επιστήμη κοσμοϊστορικό ερώτημα Διατί. Με αυτό έχει γεννηθεί η Φιλοσοφία ( Ιδέ Αndre Pichot, La naissance  de la science, Paris 1991 (Die Geburt der Wissenschaft, ISBN 3-88059-978-5, Köln 2000.

γ ) Είμαστε συμπλεγματικοί, μας λείπει η για ένα εξελιγμένο άτομο απαραίτητη γνήσια αυτοπεποίθηση. Όποιος διαθέτει δυνατή αυτοπεποίθηση δεν μιλάει ούτε για DNA , ούτε για μοίρα ή για κισμέτ, αλλά εργάζεται , παράγει και δημιουργεί χωρίς γελοίες φανφάρες.

δ ) Ήδη στην παιδική μου ηλικία στην δεκαετία του  4Ο άκουγα από μερικούς “αριστερούς” την γνώμη , ότι σχεδόν για όλα φταίει το “σύστημα” , δηλαδή ο καπιταλισμός. Ακόμη και τώρα είναι αυτό το “επιχείρημα” κάτι το σύνηθες. Εάν λοιπόν η ρίζα για όλα τα πάθη του κόσμου είναι ο καπιταλισμός , τότε θα είχαμε με την αλλαγή του συστήματους εν ριπή οφθαλμού τον σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό παράδεισο.

Το ίδιο θα ίσχυε και για τα μνημόνια. Επιφέρουμε πολιτικές αλλαγές, πετάμε τσαμπουκάδικα τα μνημόνια στην κάλαθο των αχρήστων και αστραπιαίως, εν μία νυκτί , δηλαδή χωρίς εργασία και ιδρώτα επιλύονται όλα τα οικονομικά προβλήματα.

Επομένως δεν είναι ανάγκη να παιδευόμαστε με τέτοια «περιττά» και ενοχλητικά «μικροπράγματα», όπως με επιχειρηματική πρωτοβουλία, με παραγωγικότητα και με ανταγωνιστικότητα που δεν υφίστανται στο λεξιλόγιο της Αριστεράς ανεξαιρέτως κάθε απόχρωσης. Σε ό,τι αφορά ειδικές πτυχές της νεοελληνικής νοοτροπίας, ιδέ εδώ και στο Μπλογγ μου”Ευρωπαϊκή αντικειμενικότητα vs Ελληνικού σουρεαλισμού”.

στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 27. 4. 2013 ).

————————————————————

Νεοελληνικός Εθνοκεντρισμός
Εθνική συνείδηση-Κρατική συνείδηση

Στην Ευρώπη έχουν βαθμιαία δημιουργηθεί επί τη βάσει διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων , συχνά και μίας ενιαίας θρησκείας έθνη.

Τα έθνη έχουν ιδρύσει κράτη, των οποίων η ιθαγένεια στηρίζεται στις αρχές Ius soli ( Δίκαιο του τόπου) η /και Ius sanguinis ( Δίκαιο του αίματος ). Η εθνική συνείδηση ήταν η προϋπόθεση για την κρατική συνείδηση.

Στην Ελλάδα έχει η εθνική παραγκωνίσει ευθύς εξ αρχής την κρατική συνείδηση , η οποία όμως είναι ακρως συγκεκριμένη ,γιατί βασίζεται στην διαλεκτική αλληλοεξάρτηση μεταξύ του κράτους και του πολίτου. Από την κρατική συνείδηση απορρέουν μεταξύ άλλων η νομική και η φορολογική συνείδηση.

Ο νεοελληνικός εθνοκεντρισμός στηρίζεται στην επίσημη άποψη, ότι όλοι οι Νεοέλληνες είναι καθαροί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και επομένως δήθεν έχουν ανώτερα γονίδια („περιούσιος λαός“).

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης παίζει η κρατική συνείδηση έναν σημαντικότερο ρόλο από την εθνική συνείδηση , γιατί λαμβάνουν χώραν πολυάριθμες αλλαγές της ιθαγένειας και δημιουργούνται νέα ενδιαφέροντα κράματα διαφορετικών εθνών ( π.χ. Αφροβρεταννοί. Αφρογερμανοί, Ινδοάγγλοι, Ιρανογερμανοί, Ελληνογερμανοί κλπ.).

Ειδικά στην Ευρώπη εδώ και 42 χιλιάδες έτη από τον ερχομό του Homo sapiens sapiens, πράγματι δύο φορές ) έχουν συντελεσθεί καθοριστικές συγχωνεύσεις πολλών φύλων, π.χ. οι πρώτοι γεωργοί προερχόμενοι απο την Μέση Ανατολή και την Μικρά Ασία ( προ περίπου 7.500 ετών), η μετακίνηση των „Ινδοευρωπαίων“ ( 4000 έως 2000 π Χ., στην Ελλάδα προ 4250 ετών) και ανάμειξη με τους γεωργικούς πληθυσμούς, τον 5ο αι. π Χ. η πανευρωπαϊκή μετακίνηση των Κελτών, τον 5ο αι. μ.Χ. η μεγάλη μετακίνηαη των Γερμανών και τον 6ο αι. η επίσης σημαντική μετακίνηση των Σλάβων ( στην Ελλάδα στα μέσα του 7ου αι. ).

ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι κράματα κραμάτων. Κανένας δεν μπορεί να πεί , ότι ένας σημερινός λαός κατάγεται 100% από αυτούς που κατοικούσαν προ χιλιάδων ετών στον τόπο του. Από την άλλη μεριά εχει μέσω DNA-αναλύσεων αποδειχθεί , ότι πολλοί έχουν τα γονίδια των προγόνων.

Αμφιβάλλουμε όμως, εάν αυτή η διαπίστωση είναι πράγματι για την σημερινή ζωή ενός έθνους ιδιαιτέρως σημαντική, αν και σε γενικές γραμμές δεν έχουμε τάση υποεκτίμησης της εθνικής ταυτότητας. Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο.

 

Επανάσταση και Τρομοκρατία

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Μία νηφάλια, συστηματική και εκαϊκευμένη επιστημονική θέαση (Επαναδημοσίευση από το Μπλογκ μου)

Κατ αρχάς θα ασχοληθούμε με την έννοια Τρομοκρατία , η οποία είναι
απλά μετάφραση της γαλλικής λέξης terrorisme, προερχόμενη από την λέξη terreur ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig, Wien et alt., 2000, S. 1336 ) η οπoία πάλι έχει σαν απαρχή το λατινικό ουσιαστικό
terror ( κάτι που προκαλεί τρόμο ) από το ρήμα terrere ( διάδοση τρόμου
μέσω βιαίων πράξεων ).

Ο Ρωμαίος ιστορικός Livius χρησιμοποιεί
π.χ. τις εκφράσεις «terror servilis“ ( «τρόμος (προερχόμενος) από τους
σκλάβους» και „terrorem habere ab alga re“ ( «υφίσταται τρόμος από κάτι»), ( Ιδέ το Standard Latein-Deutsches Handwörterbuch, K.E.Georges, Leipzig, 1890, S. 2523 . Πληροφορία : Το λεξικό αποτελείται από 3000 πυκνότατα γραμμένες σελίδες ). Ο όρος Τρομοκρατία ανήκει στην Πολιτική
Φιλοσοφία ( υπάρχουν στην προηγμένη

φιλοσοφία ( υπάρχουν στην προηγμένη Ευρώπη επίσης η Κοινωνική, η
Πολιτισμική , η Ηθική , η Οικονομική και η Πρακτική φιλοσοφία με τις
ανάλογες έδρες στα πανεπιστήμια ) και στις πολιτικές επιστήμες.

Αν και υπήρχε ήδη στην αρχαία Ελλάδα το φαινόμενο της πολιτικής
τρομοκρατίας, π.χ. το πρόβλημα της δικαιολογημένης θανάτωσης τυράννων, έχει δημιουργηθεί ο όρος της τρομοκρατίας μέσω της Γαλλικής Επανάστασης, η οποία είχε κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα. Για πρώτη φορά έχουν οι Γιακωβίνοι εισαγάγει και χρησιμοποιήσει την τρομερή έκφραση «regime de terreur“ («καθεστώς τρομοκρατίας»), αλλά κατά την γνώμη τους ως κάτι το θετικό. Αυτή η ιδιαίτερη μορφή της εξουσίας των Γιακωβίνων έχει διαρκέσει από το 1793 έως το 1794.

Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Hegel έχει ασχοληθεί με τον τρομοκρατικό τρόπο εξουσίας των Γάλλων επαναστατών του τελευταίου σταδίου της Επανάστασης και έχει διατυπώσει
την άποψη, ότι μία επαναστατική κατάσταση , η οποία έχει
ως σκοπό την εμπέδωση της ελευθερίας , μπορεί σε περίπτωση μην υπαρχόντων κρατικών θεσμών για την προστασία της ελευθερίας να μεταλλαχθεί βαθμιαία σε τρομοκρατία . Ετσι δημιουργείται μία πολιτική κατάσταση, στην οποία κυβερνάει η «υποκειμενική αρετή» μέσω του πολιτκού φρονήματος, κάτι που συνεπιφέρει την πιό φοβερή Τρομοκρατία ( Ιδέ Vorlesungen Philosophie Geschichte, Sämtliche Werke, Band XI, S. 561 ).Ιδιαιτέρως μεταξύ
των 70χρονων και των 90χρονων έχουν ασχοληθεί ειδικοί επιστήμονες της Ευρώπης και των ΗΠΑ με το πολύπλευρο φαινόμενο της Τρομοκρατίας. Θα προσπαθήσουμε να αναφέρουμε τις πιό σημαντικές απόψεις.

Μία άποψη προσδιορίζει τον πυρήνα της Τρομοκρατίας έχοντας ως στόχο την διάδοση τρόμου. Μια άλλη αντίληψη επισημαίνει την σχέση μεταξύ του σκοπού και των μέσων προς επίτευξή του.

Πρόκειται τελικά για την άσκηση βίας κατά ανθρώπων και πραγμάτων λόγω της επίτευξης πολιτικών ή «ηθικών»
στόχων. Η άσκηση βίας σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους μέσω
κρατικών οργάνων δεν ανήκει σε μία τέτοια περίπτωση, εκτός εάν η βία
αντιτίθεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η κρατική Τρομοκρατία (π.χ. στην Βόρεια Κορέα ή ήδη στην εποχή του Στάλιν, εν μέρει και του Λένιν ή στην Νότια Αφρική μέσω του συστήματος της Apartheid). Σε ό,τι αφορά την επιδίωξη της βίας , είναι αυτή από νομική άποψη εγκληματική μεν, αλλά διαφέρει σε γενικές γραμμές από άλες εγκληματικές πράξεις. Τοιουτοτρόπως διαφέρει η Τρομοκρατία από την άσκηση βίας στα πλαίσια πολέμων, εμφυλίων πολέμων και του αντάρτικου αγώνα.

Επισημαίνουμε και μίαν άλλη διαφορά και δη μεταξύ των κυρίωνκαι των δευτερευόντων σκοπών της βίας . Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν πολιτικά όργανα, εναντίων των οποίωνστρέφεται η βία. Στην δεύτερη περίπτωση είναι αντικείμενο της βίας άνθρωποι ή κρατικές εγκαταστάσεις με σκοπό να αναγκασθεί μία κυβέρνηση να κάνει αυτό που επιδιώκουν οι τρομοκράτες.

Σε ό,τι αφορά την δικαιολογία, διαπιστώνουμε μία διαφορά μεταξύ της κρατικής και της «Επαναστατικής Τρομοκρατίας». Στην πρώτη περίπτωση ασκείται βία κατά του πληθυσμού και δεν ισχύει ουδεμία ηθική δικαιολογία. Η πιό ενδιαφέρουσα «επαναστατική Τρομοκρατία» έχει σαν κύριο σκοπό να αποσταθεροποιήσει την
κρατική τάξη ή να επιφέρει αλλαγή του πολιτικού συστήματος.
Μια τέτοια βία έχει ως βάση όχι θεσμούς, αλλά την
αυτοεξουσιοδότηση λόγων ιδίων πολιτικών σκοπών.

Αλλά και στην περίπτωση δικαιολογίας της “Επαναστατικής Τρομοκρατίας” πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός.

α) Εάν εξυπηρετούνται ανήθικοι σκοποί, όπως π.χ. πραγματοποίηση
ρατσιστικών αντιλήψεων. Εδώ δεν ισχύει ουδεμία ηθική δικαιολογία.

β) Αλλά και στην περίπτωση της πραγματοποίησης ηθικών σκοπών, όπως π.χ. την εμπέδωση της ισότητας και της δικαιοσύνης δεν μπορεί κάτω από κανονικές συνθήκες να δικαιολογηθεί η βία (Ιδέ την Standard Enzyklopädie, Philosophie und Wissenschaftstheorie, J. Mittelstraß et alt. (Edit.),4 Bände, Band 4, Stuttgart, 2004, S.237).

Τι σημαίνει λοιπόν η έννοια Τρομοκρατία (Terror) Ποιός είναι σε θέση να δώσει έναν πειστικό ορισμό ; Οπωσδήποτε ούτε οι πολιτικοί , ούτε οι δημοσιογράφοι, αλλά οι ειδικοί επιστήμονες, στους οποίους ανήκουν , όπως ήδη αναφέραμε, οι εκπρόσωποι της πολιτικής φιλοσοφίας, πέραν τούτου των πολιτικών επιστημών, οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι .

Αλλά πρώτα ενδιαφέρουν τα
ελληνικά λεξικά. Το Λεξικόν νέας ελληνικής γλώσσης ( Γ. Ζευγώλη κ.α.,
Αθήναι , 2ος τόμος, σ. 2424 ) δίδει τον εξής ορισμό : »Η δια του τρόπου
επικράτησης ή επιβουλή της εξουσίας υπό κοινωνικής τινος τάξεως δια
σκληρών μέτρων βίας : «λευκή τρομοκρατία», η ασκουμένη υπό της κρατούσης αστικής τάξεως, «ερυθρά τρομοκρατία», η χρησιμοποιουμένη υπό των επαναστατών εναντίον της αστικής». Αυτός ο ορισμός συγχίζει αναμφιβόλως τις κοινωνικές επαναστάσεις με το φαινόμενο της τρομοκρατίας ( Ιδέ λεπτομερειακά δεδώ στο Μπλογκ τη μελέτη « Περί της Επανάστασης» ) και είναι επομένως απορριπτέος .

Ο ορισμός στο «Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας
ελληνικής γλώσσας», Αθήνα, 2010, σ. 1456/57 του Γ. Μπαμπινιώτη είναι σε αφάνταστο βαθμό επιπόλαιος και επιδερμικός : «Με την ίδια ελληνική λέξη κατονομάστηκαν ο περίοδοι της Γαλλικής Επανάστασης που χαρακτηρίστηκαν από μαζικές εκτελέσεις και οχλοκρατία..»

O ορισμός των κοινωνιολόγων θεωρεί την Τρομοκρατία ως «μέθοδο μέσω άσκησης φυσικής και ψυχικής βίας ακόμη και της φυσικής καταστροφής για να δημιουργήσει μία
ομάδα συστηματικά τρόμο με τον στόχο να πραγματοποιήσει την δική της
αξίωση για εξουσία έναντι των άλλων ομάδων» ( Ιδέ W. Fuchs-Heinritz et
alt. (Edit.), Lexikon zur Soziologie, Opladen, 1995, S. 674 ). Αλλά και
αυτός ο ορισμός δεν πείθει πλήρως.

Σε διεθνή κλίμακα έχει ο ΟΗΕ καταβάλλει από τις αρχές των 70χρονων επανειλλημμένως μεγάλες προσπάθειες για να επεξεργασθεί μία σύμβαση περί της απαγόρευσης και τιμωρίας της Τρομοκρατίας, αλλά τα διαφορετικά κράτη δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν περί του ορισμού της.

Υπάρχουν αντίθετες ερμηνείες, ενώ π.χ.
οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές θεωρούνται σε πολλές χώρες αγωνιστές για την ελευθερία, τους ονομάζουν άλλες χώρες, το Ισραήλ ούτως ή άλλως,
τρομοκράτες.

Ηδη το 1972 έγιναν προτάσεις ναπροσδιορισθεί η
Τρομοκρατία ως προσχεδιασμένη χρήση θανατηφόρας βίας κατά αμάχων πολιτών από πολιτικούς λόγους. Περί αυτού έχουν συγγράψει και υπερασπίσει τρεις ειδικοί σπουδαστές υπό την επιστημονική εποπτεία μου στα 70χρονα την διπλωματική διατριβή τους.

Το 1992 έχει υπογραμμίσει η απόφαση 731
του ΟΗΕ, ότι η Τρομοκρατία είναι κίνδυνος για την παγκόσμιο ειρήνη και
δη ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις. Το 2001 έχει διατυπωθεί ο πιό
πειστικός ορισμός : «Τρομοκρατία είναι κάθε πράξη, η οποία μπορεί να
προκαλέσει τον θάνατο ή βαρείς τραυματισμούς σε αμάχους πολίτες…, εάν αυτή έχει ως κίνητρο να φοβίσει τον πληθυσμό ή μία κυβέρνηση»» για να ενεργήσουν , όπως επιθυμούν οι τρομοκράτες.

Περί της τρομοκρατίας κατά της διεθνούς αεροπορικής συγκοινωνίας υφίσταται ήδη από το 1970 η «Διεθνής Σύμβαση για την αντιμετώπιση της παράνομης κατάληψης αεροσκαφών» (hijacking ) . Ειδικά περί αυτού έχει συγγράψει και υπερασπίσει ένας σουδανέζος διπλωμάτης υπό την επιστημονική μου εποπτείατο 1978 την διδακτορική διατριβή του.

Είναι λίαν ενδιαφέρον να αναφέρουμε την μεγάλη μεταλλαγή της επίσημης τοποθέτησης της τότε Σοβιετικής Ενωσης στο τότε καυτό θέμα του hijacking.

Επί χρόνια αξιολογούσε η Σοβιετικη Ενωση τις ενέργειες πρωτίστως Νοτιοαμεροικανών απαγωγέων αεροπλάνων ως ιδιαίτερη μορφή του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Οταν όμως έχει απαγάγει ένας αντιεξουσιαστής σοβιετικός πολίτης ένα αεροπλάνο, αμέσως άλλαξε η τότε κραταιά χώρα την πολιτική στάση της και άρχισε να καταδικάζει και γενικά καθώς και στα πλαίσια του ΟΗΕ το hijacking.

Από μεθοδική άποψη θα ήταν προτιμότερο να γίνει μία
σύνθεση των προαναφερθέντων ορισμών της Τρομοκρατίας και δη με τα εξής χαρακτηριστικά γνωρίσματα :

α ) Χρήση βαρειάς βίας κατά αμάχων πολιτών, πολιτικών ή κρατικών εγκαταστάσεων.

β ) Δημιουργία ενός κλίματος διάχυτου τρόμου.

γ ) Σκοπός να αποδειχθεί, ότι η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τους τρομοκράτες.

δ) Το πιό σημαντικό κινητήριο είναι η πραγματοποίηση άκρων ιδεολογικών και πολιτικών επιδιώξεων, όπως π.χ. η η αντικατάσταση μίας κυβέρνησης με μίαν άλλη ή ενός κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος με ένα άλλο.

ε ) Τρομοκρατικές πράξεις δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ούτε ιδεολογικά, ούτε πολιτικά ή θρησκευτικά (π.χ. Al Kaida, Ισλαμικό Κράτος), γιατί στην ουσία τους είναι εγκληματικές.

Υστερα απο την παταγώδη αποτυχία και κατάρρευση του «Υπαρκτού σοσιαλισμού» διερωτάται κανείς, τι πράγματι επιδιώκουν οι τρομοκράτες ψευτοεπαναστάτες. Ισως να πρόκειται για ψυχικά αρρωστημένους ανθρώπους, οι οποίοι χρειάζονται κατεπειγόντως ψυχιατρική περίθαλψη. Αυτό ισχύει και για γονείς κλπ., οι οποίοι εκφράζουν δημοσίως την υπερηφάνεια τους για τα «ηρωϊκά» βλαστάρια τους (π.χ. ένοπλη ληστεία σε μία τράπεζα στον Βελβεντό το 2013).

Συμπεράσματα :

α) Οι Ελληνες τρομοκράτες αναβιβάζουν τις δικιές τους πολιτικές
αντιλήψεις σε μοναδική αρχή και σε κριτήριο για το τί είναι στην
κοινωνία σωστό, ηθικό και δίκαιο. Διακατέχονται από υπερσουρεαλισμό ,
γιατί είναι πεπεισμένοι, ότι μέσω τρομοκρατικών ενεργειών θα μπορούσαν να αναλάβουν σε μίαν ευρωπαϊκή χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης την εξουσία με σκοπό να εμπεδώσουν ένα κοινωνικοπολιτικό ίσως α λα Πολ Ποτ (Κambodscha) ο οποίος έχει εξοντώσει ένα τρίτο του πληθυσμού στο όνομα του  “γνήσιου κομμουνισμού» .

Ακριβώς τώρα θυμήθηκα,ότι στις αρχές των 50χρονων μου είπε κάποιος που επέστρεψε μερικές ημέρες πρωτύτερα από την εξορία στην Μακρόνησο, ότι έπρεπε να «το κάνουν όπως είπε ο Τρότζκι». Οταν τον ρώτησα, τί εννοούσε, μου έδωσε την εξής τρομερή απάντηση , που δεν θα την ξεχάσω ποτέ : «Να καθαρίζαμε τουλάχιστον 20 τοις εκατόν του πληθυσμού !«.

Διερωτώμαι , αν ακόμη και τώρα υπάρχουν φανατισμένοι και τρελοί που σκέφτονται εμφυλιοπολεμικά. Αυτοί είναι οπωσδήποτε για δέσιμο.

β ) Οι τρομοκράτες προσδίδουν
την εξουσία στον εαυτό τους ( αυτοεξουσιοδότηση ! ) και ενεργούν
ταυτόχρονα ως αστυνομικός, σαν εισαγγελέας, ως δικαστής και ως
εκτελεστής, αν και η θανάτωση ανθρώπων δεν είναι σύμφωνα με διεθνές , με ευρωπαϊκό καθώς και με εθνικό δίκαιο επιτρεπτή. Αυτή η απαγόρευση είναι αναμφιβόλως ένδειξη ανώτερου πολιτισμού.

γ ) Οι πράξεις των τρομοκρατών αποτελούν σύμφωνα μα τα προαναφερθέντα συστήματα δικαίου ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που
σημαίνει ότι αυτοί είναι εγκληματικά στοιχεία. Η οποιαδήποτε ιδεολογία
δεν αποτελεί ουδεμία δικαιολογία για τα εγκλήματά τους. Ο δήθεν
ρομαντικός επαναστατισμός είναι αναμφιβόλως εγκληματικός.

δ ) Δέον να τιμωρηθούν παραδειγματικά επί τη βάσει του ποινικού δικαίου ή πιό απλά : Να σπάσουν την ραχοκοκαλιά των καθαρμάτων και πολιτικών αλητών. Επάνω στον ελληνικό λαό έπεσαν τόσες κατάρες. Τώρα αυτοί του έλλειπαν.

ε) Κόμματα με τρομοκρατικές συνιστώσες που και εκτός τούτου δεν
καταδικάζουν την «πολιτική» τρομοκρατία σαν εγκληματική πράξη είναι λίαν ακατάλληλα να αναλάβουν την εξουσία σε μίαν ευρωπαϊκή χώρα.

Διευκρίνιση : Είμαι πολιτικά και κομματικά τελείως ουδέτερος, αλλά λογικά και ψύχραιμα σκεπτόμενος. Ευκαιρίας δοθείσης θα ήθελα να επισημάνω, ότι εβίωσα τον τρομερό εμφύλιο με τις θηριωδίες εκατέρωθεν.

Πανεπιστημιακός, Εξωτερικό

Το παρόν κείμενο έχει ήδη προ ετών δημοσιευθεί στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο).
Παναγιώτης Δημητρίου Τερζόπουλος, Μακρύγιαλος Πιερίων, Panos Terz, Leipzig Deutschland

————————————————–

Επανάσταση και Τρομοκρατία

Το θέμα είναι άκρως πολύπλοκο, πολυσύνθετο και απαιτητικό, γι αυτό θα είναι και η τοποθέτησή μου κάπως λεπτομερειακή.

Οταν το 1975 έλαβα την κυβερνητική εντολή να συγγράψω μίαν επιστημονική γνωμάτευση για τα Ηνωμένα Εθνη περί της τύχης των διεθνών υποχρεώσεων των κρατών σε περίπτωση μίας κοινωνικοπολιτικής επανάστασης, διεπίστωσα , ότι οι γνώσεις μου περί του περιεχομένου μιας τέτοιας επανάστασης ήταν ανεπαρκείς. Ετσι ήταν απολύτως απαραίτητο πρώτα να μελετήσω επιστημονικά βιβλία της Πολιτικής Φιλοσοφίας και των Πολιτικών Επιστημών περί του θέματος. Τώρα ευκαιρίας δοθείσης μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτό το υλικό καθώς και μερικά επιστημονικά λεξικά του παρόντως για να διεισδύσω στο puncctum quaestionis, στον πυρήνα της κοινωνικοπολιτικής επανάστασης.

Ευθύς εξ αρχής επισημαίνουμε το γλωσσικό πρόβλημα, το οποίο έγκειται στο ότι διεθνώς είναι σε όλες τις σπουδαίες γλώσσες ο μεσαιωνικός όρος revolutio ( R.) στα Λατινικά διαδεδομένος και όχι η ελληνική έννοια επανάσταση ( Ε.), γνωστή ήδη στα αρχαία Ελληνικά ως στάσις, αλλά με περιορισμένη σημασία. Από αυτήν την διαπίστωση απορρέει το συμπέρασμα, ότι ο όρος Ρ. είναι πιό κατάλληλος σαν βάση της παρούσας ανάλυσης από την έννοια της Ε.

Η λέξη Ρ. προέρχεται από το ρήμα revolvere και σημαίνει (ριζική) αλλαγή του ισχύοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig,Wien et alt., 2000, S. 1175 ). Δηλαδή λαμβάνει χώραν μία βασική ποιοτική αλλαγή των δομών μίας κοινωνίας. Αυτός ο ορισμός στηρίζεται στην εμπέδωση του όρου της»κοινωνικής Ε.» από την Γαλλική Επανάσταση ( Revolution Francaise, 1788/1789). Σύμφωνα με αυτόν το όρο πραγματοποιείται η κοινωνική Ε. μέσω ριζικών πολιτικών αλλαγών, οι οποίες είναι στην ουσία τους μία μετάλλαξη του ιστορικού παραδείγματος ( Ιδέ J. Mittelstraß (Edit.),. Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie,Tome 3, Stuttgart, 2004, S. 607/608.
Αυτό έχει υλοποιηθεί μέσω της αντικατάστασης του φεουδαλικoύ απολυταρχικού συστήματος ( «Ancien regime“) με το νέο κοινωνικοπολιτικό σύστημα των bourgeois.

Αλλά σημειώνεται και μία άλλη, πιό πειστική θέαση : Μεταξύ των παραγωγικών δυνάμεων ( bourgeois ) και των παραγωγικών σχέσεων (Ancien regime ) που σημαίνει μεταξύ της οικονομικής και της πολιτικής ισχύως επικρατούσε μία αντίθεση, η οποία έχει εξουδετερωθεί μέσω της Ε. Εν ολίγοις, η ανερχόμενη κοινωνική τάξη των καπιταλιστών ήταν οικονομικά πιό ισχυρή από το παλαιό σύστημα, το οποίο ήδη εμπόδιζε με την πολιτική του την περαιτέρω εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτός είναι ο λόγος που η αστική τάξη επιθυμούσε πολιτικά (ανθρώπινα) και όχι οικονομικοκοινωνικά δικαιώματα. Ετσι έχει αποδειχθεί, ότι τα πολιτικά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτου έχουν μεν ανακηρυχθεί ως πανανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στην ουσία τους είχαν ταξικό χαρακτήρα.

Εως την Γαλλική Ε. αποτελούσε το ισχύον κοινωνικό σύστημα ένα αναπόσπαστο στοιχείο ενός θεϊκού συστήματος του κόσμου. Δηλαδή το «θεϊκό» σύστημα ήταν η γενική ιδεολογική βάση και το εργαλείο του απολυταρχικού συστήματος για την καταπίεση και της νέας κοινωνικής τάξης των αστών. Η Γαλλική Ε. έχει λοιπόν όντως επιφέρει την ριζική μετάλλαξη του ιστορικού παραδείγματος. Η μετάλλαξη έχει συντελεσθεί ξαφνικά και βίαια. Εδώ πρόκειται για χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κοινωνικής Ε.

Κάτι το παρόμοιο έχει συμβεί και με την Μεγάλη Επανάσταση του Οκτωβρίου στην Ρωσσία
το 1917 κάτω από τελείως διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ( π.χ. 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος και οικονομική εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων ) . Οι Μπολσεβίκοι πραγματοποίησαν την «σοσιαλιστική» Ε. σε μία καθυστερημένη χώρα, η οποία δεν εβίωσε την αστική Ε. Η «σοσιαλιστική» Ε. αποτελούσε μεν εν μέρει μία μετάλλαξη του ιστορικού υποδείγματος, αλλά δεν διήρκησε το νέο κοινωνικοπολιτικό σύστημα πολύν καιρό και τελικά κατέρρευσε παταγωδώς χωρίς γενικό ή εμφύλιο πόλεμο.

Τοιουτοτρόπως έχει περίτρανα αποδειχθεί, ότι η αστική Ε. ήταν πιό επιτυχής και εκτός τούτου το καπιταλιστικό σύστημα με το αστικό κράτος, την Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ρεαλιστικά το ανώτερο από τα ανάλογα συστήματα των παρελθόντων αιώνων, αν και φυσικά αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί τέλειο, όμως τέλεια , άψογα και ιδανικά συστήματα εστιάζονται αποκλειστικά στον αστερισμό των κοινωνικών ουτοπιών.

Απο την κοινωνική Ε. διαφέρει η εθνική Ε., η οποία όμως είναι στην ουσία απελευθερωτικός αγώνας, όπωςστην Ελλάδα στα μέσα του 19ου αι. και είναι στενά συνυφασμένη με την ισχυρότατη ελληνική εθνική συνείδηση. Επειδή όμως δεν έχει συντελεσθεί ποτέ η αστική Ε., σημειώνεται η έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής και της νομικήςσυνείδησης. Επομένως δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα σύγχρονο αστικό κράτος αλλά το πολύ ένα κρατικό μόρφωμα βαλκανοανατολίτικου τύπου. Αυτή η νοελληνική «ιδιαιτερότητα» εκφράζεται πρωτίστως στα γνωστά οικονομικά προβλήματα από την εμπέδωση του κράτους έως σήμερα καθώς και στην ύπαρξη αναρχικών και τρομοκρατικών ομάδων , τα μέλη των οποίων ζουν στον αστερισμό του ρομαντικού και πεπαλαιωμένου επαναστατισμού συγχίζοντας την βία στα πλαίσια της σπάνιας κοινωνικής Ε. με την τρομοκρατία, η οποία δεν δικαιολογείται με τίποτα. Αλλο η Ε. και τελείως άλλο η τρομοκρατία. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο και δη το ΚΚΕ, το οποίο ακόμη και ύστερα από την ολοσχερή κατάρρευση του «σοσιαλισμού» περιμένει την πολυπόθητη »επαναστατική κατάσταση» για να κάνει την δική της Ε. a la grec, δηλαδή της κακιάς ώρας.

Kυρίως στις νοτιοαμερικανικές, στις αφρικανικές και σε μερικές αραβικές χώρες ήταν και εν μέρει είναι ακόμη η σκόπιμη σύγχιση στρατιωτικών κινημάτων ( Coup d Etat, Επανάσταση του παλατιού», «Επανάσταση Οπερέτας», Εξέγερση κλπ.) πολύ διαδεδομένη. Στην δεκαετία του  70 και του 80 έχουν τέτοια κινήματα εργαλειοποιηθεί από την εκάστοτε νέα κυβέρνη για να κηρύξει άκυρες τις διεθνείς συμφωνίες της προηγούμενης κυβέρνησης με τον απώτερο σκοπό να μην ξεπληρωθούν τα τεράστια κρατικά χρέη. Αμέσως ύστερα από την εξέγερση δήλωναν, ότι υφίσταται η περίπτωση της κοινωνικής Ε. !
Διεθνώς έχουν οι δύο συμφωνίες („Vienna Convention on Succession of States in Respekt of State Property, Archives and Debts of 8 April 1983“ και η „Vienna Convention on Succession of States in Respect of Treaties of 23 August 1978 ) περατώσει δια παντός αυτές τις αναξιοπρεπείς συμπεριφορές.

Συμπέρασμα για την Ελλάδα
Σε περίπτωση που αναλάβει το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ φυσικά ύστερα από νικητήρια εκλογική αναμέτρηση, τα ηνία της εξουσίας δεν θα μπορέσει μονομερώς να ακυρώσει τις συμφωνίες περί των δανείων. Γι αυτό συνιστούμε στους ειδικούς σύμβουλους του κ.Τσίπρα να ρίξουν μια ματιά στα προαναφερθέντα ντοκουμέντα, προτού συμβεί ένα μεγάλο κακό για την Ελλάδα. Η διεθνής σκακιέρα δεν ανέχεται βαλκανοβλάχικες κουτοπονηριές. Η εποχή των «κουτόφραγκων» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Δημοσιευθέν συχνά στον ηλεκτρονικό τύπο.

Προέλευση Ευρωπαϊκών Λαών, Προέλευση Ελλήνων

 

Προέλευση Ευρωπαϊκών Λαών, Προέλευση Ελλήνων
Εισαγωγικές παρατηρήσεις

α ) Σύμφωνα με την Γνωσεολογία που είναι ένα ειδικό τμήμα της Φιλοσοφίας, δέον να βασίζεται η γνώση στην αντανάκλαση και εμβάθυνση της αντικειμενικής πραγματικότητας ( Δημόκριτος ). Και όμως, όταν πρόκειται για την προέλευση και ειδικά για την εθνογένεση των Ευρωπαίων, διαπιστώνουμε το λίαν δυσάρεστο φαινόμενο της τεθλασμένης αντανάκλασης της πραγματικότητας που σημαίνει στην ουσία την διαστρέβλωσή της. Δηλαδή οι εθνικοί θρύλοι και τα παραμύθια αντικαθιστούν συνήθως την αντικειμενική αλήθεια. Μία τέτοια τοποθέτηση επικρατούσε επίσημα στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία με τις γνωστές συνέπειες και στο παρόν σημειώνεται ιδιαιτέρως σε μερικές βαλκανικές χώρες και στην Τουρκία.

β ) Η ενασχόλησή μου με αυτό το αντικείμενο ανήκει στην ανώτερη εγκυκλοπαιδική μόρφωση και άρχισε προ 55 ετών.

Αλλά ήδη στα παιδικά μου χρόνια διεπίστωνα διαφορετικές φυσιογνωμίες και συμπεριφορές μεταξύ των κατοίκων στην γενέτειρά μου, όπου ζούσαν Πόντιοι από διάφορα μέρη του Πόντου και επομένως τελείως διαφορετικές φυσιογνωμίες ( ελληνικές, καυκάσιες, κουρδικές,τουρκμενικές κλπ.) και συμπεριφορές, Εντόπιοι, Βλάχοι, Μικρασιάτες, Αρμένοι, Θρακιώτες και Νησιώτες από το Αιγαίο Πέλαγος. Στο Γυμνάσιο της Κατερίνης προστέθηκαν και Κωνσταντινουπολίτες, Στερεοελλαδίτες, Πελοποννήσιοι, Σαρακατσαναίοι, Αλβανοί, Σλάβοι και Καραγκούνηδες.

Γενικά δεν υπήρχαν μεν προβλήματα, αλλά σε ό,τι αφορά την βασική συμπεριφορά, ήταν η διαφορά μεταξύ των βουνήσιων ( Πιέρια, Όλυμπος ) Βλάχων και των Ποντίων μεγάλη, έως αντίθετη. Σημειώνεται ακόμη μία γλωσσική διαφορά : Οι Βλάχοι μιλούσαν στο σπίτι μία νεολατινική γλώσσα και γι αυτό ήταν η εκμάθηση των Λατινικών ευκολότερη, ενώ οι Πόντιοι συνεννοούνταν στα πλαίσια της οικογένειας στα Ποντιακά και τοιουτοτρόπως ήταν σε θέση να μαθαίνουν τα Αρχαία Ελληνικά με ευχέρεια.

Αργότερα είχα ως σπουδαστής και κατόπιν πρωτίστως ως επιστήμονας και πανεπιστημιακός την ευκαιρία να συνεχίσω τις εθνολογικές παρατηρήσεις και μελέτες πιό συστηματικά, γιατί οι σπουδαστές μου προερχόταν σχεδόν από 70 χώρες του κόσμου ανεξαιρέτως από όλες τις ράτσες και τις ηπείρους. Βαθμιαία έβλεπα τις μεγάλες φυσιογνωμικές διαφορές μεταξύ των Ευρωπαίων, μεταξύ των Ασιατών, μεταξύ των Αράβων καθώς και μεταξύ των πολυάριθμων αφρικανικών φύλων και λαών. Στα παρελθόντα 55 έτη μπόρεσα να ασχοληθώ με τους Γερμανούς ( γερμανικές, σλαβικές και κελτικές φυσιογνωμίες ) συστηματικότατα. Όλα αυτά που έβλεπα με προβλημάτισαν βαθειά και εντατικά.

Είναι αυτονόητο, ότι οι γνώσεις μου στηρίζονται σε πολυάριθμα επιστημονικά βιβλία ειδικών επιστημόνων στους κλάδους Αρχαιολογία, Ιστορία , Εθνολογία, Θρησκεία και Μυθολογία καθώς και στα δημοσιευθέντα αποτελέσματα ερευνών της Γενετικής ( DNA ). Εδώ αναφέρονται μόνον οι επιστημονικές απόψεις, περί των οποίων από μεθοδική άποψη υφίσταται γενική ομοφωνία ( consensus generalis professorum et doctorum ) .

γ ) Φυσικά περνούν οι ειδικές γνώσεις από το αυστηρό φίλτρο της Γενικής Μεθοδολογίας των Βασικών και Προγνωστικών Επιστημονικών Ερευνών ( ένας από τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους ). Έχουν ειδικά εφαρμοσθεί οι αρχές της Εξέλιξης ( Μεταλλαγής ) και της Σύγκρισης.

δ ) Η μελέτη  άρθρο αντιτίθεται στον ανέξοδο υπερεθνικισμό, στον γελοίο σωβινισμό και στον ολέθριο και απάνθρωπο ρατσισμό και διακατέχεται έτσι από το πνεύμα του ουμανισμού ( ανθρωπισμού ) και της διαλλακτικότητας έναντι άλλων εθνών.

ε ) Η προέλευση των Ευρωπαίων είναι ένα σύνθετο θέμα , γιατί συνδέεται πρωτίστως με μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών ήδη στην προϊστορική εποχή καθώς και με την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή η βασική διαπίστωση ασκεί καθοριστική επιρροή επί της προσέγγισης στο θεμα.

1. Μετακινήσεις και συγχωνεύσεις πληθυσμών στην προϊστορική περίοδο της Ευρώπης

Μετακινήσεις στην Παλαιολιθική και στην Μεσολιθική Εποχή

Ομόφωνα πρεσβεύουν οι ειδικοί αρχαιολόγοι την άποψη, ότι ο Homo sapiens sapiens ( “σκεπτόμενος άνθρωπος” – στα τελευταία έτη έχουν οι επιστήμονες αναγνωρίσει και τον Homo Neanderthalensis ως Homo sapiens- έφθασε στην Ευρώπη προερχόμενος από την Αφρική μέσω της Μέσης Ανατολής προ 42 χιλιάδων , στην Κίνα προ 60 έως 70 και στην Αυστραλία προ 45 ( μερικοί ειδικοί γράφουν προ 50 έως 60 ) χιλιάδων ετών.

Πρώτα εποίκησε την Νότια Ευρώπη και κατόπιν άρχισε βαθμιαία να κινείται προς τον Βορρά, όπου όμως επικρατούσαν έως προ 11 χιλιάδων ετών οι παγετώνες. Ύστερα από την υποχώρηση των παγετώνων και την βαθμιαία δημιουργία κατάλληλου κλίματος και κάπως κανονικών συνθηκών ζωής εξαπλώθηκε ο σύγχρονος άνθρωπος σε όλη την Ευρώπη.

Τα κύρια μέσα επιβίωσης σε όλη την διάρκεια της Παλαιολιθικής Εποχής ( τελείωσε περίπου 8000 π.Χ. ) και της Μεσολιθικής Εποχής ( 8000 έως 5.500 /5000 π. Χ. ) ηταν η θήρα ( Κυνηγοί), η αλιεία ( αλιείς ) και η συλλογή άγριων φυτών και καρπών ( τροφοσυλλέκτες). Ακριβώς αυτός ο τρόπος διαβίωσης ανάγκασε τους “Πρωτοευρωπαίους” ( Terminus Technicus ) να διασχίζουν μεγάλες αποστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο έλαβαν χώραν επιμειξίες μεταξύ των Ευρωπαίων των διαφορετικών περιοχών.

Μετακινήσεις στην Νεολιθική Εποχή , Ινδοευρωπαίοι

Η Νεολιθική Εποχή ( περίπου 5.500/5000 έως περίπου 3000 π.Χ. ) ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την “Αγροτική Επανάσταση”, την πρώτη μεγάλη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στην Μέση Ανατολή όμως έχει προηγηθεί η Νεολιθική Εποχή κατά πολύ ( σύμφωνα με τις νεώτερες ανακαλύψεις συνέβει αυτό 8000 έως 9000 π.Χ. ! ). Αυτό ισχύει γενικά και για την γενική εξέλιξη του υλικού και ύστερα από 4.500 έτη και του πνευματικού πολιτισμού.

Η γεωργία οδήγησε μέσω των παραγωγικών δυνάμεων σε μία κοσμοϊστορική βελτίωση μεν των βιωτικών συνθηκών και σε πολλαπλασιασμό του πληθυσμού, αλλά ήδη προέκυψαν μεγάλα προβλήματα κατάλληλου εδάφους για τις γεωργικές καλλιέργειες, Έτσι αναγκάσθηκαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους και να κινηθούν προς τα δυτικά.

Πρώτα ξεχύθηκαν στις περιοχές της Μικράς Ασίας, όπου έχει επαναληφθεί λόγω των ευνοϊκότερων συνθηκών ζωής το φαινόμενο του πολλαπλασιασμού του πληθυσμού. Προ περίπου 8 χιλιάδων ετών άρχισε πάλι η εξάπλωση των πληθυσμών ακόμη πιό δυτικά και έφθασε έως την Βουλγαρία και την Ελλάδα. Ακολουθώντας τον ποταμό Δούναβη έφθασαν οι γεωργοί έως την Κεντρική Ευρώπη και από εκει άρχισε ο εποικισμός της Βόρειας Ευρώπης.

Άλλοι αγροτικοί πληθυσμοί εγκατέλειψαν την Βόρεια Αφρική και εποίκησαν την Ιβηρική Χερσόνησο , στην οποία όμως λόγω της αφθονίας ψαριών και οστράκων παραμελήθηκε η καλλιέργεια της γης και έτσι υστέρησε στην εξέλιξη της γεωργίας.

Οι αγρότες από την Μέση Ανατολή έφεραν μέσω της Μικράς Ασίας στην καθυστερημένη Ευρώπη γνώσεις περί της γεωργίας και της συστηματικής κτηνοτροφίας καθώς και υλικό πολιτισμό. Ειδικοί επιστήμονες της Γενετικής, ένας στην Γερμανία και ένας στην Τσεχία, κατόρθωσαν προ μερικών ετών να αποδείξουν με DNA-έρευνες πειστικά, ότι τα σημερινά βοϊδή της Ευρώπης προέρχονται ιστορικά από την Μέση Ανατολή .

Εκτός τούτου έχει αποδειχθεί, ότι ήδη 5500 (στην Ελλάδα ήδη 6000 ) π.Χ. επικράτησε η γεωργία στην Κεντρική Ευρώπη. Δηλαδή οι Ευρωπαίοι, μεταξύ αυτών και οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Γερμανών κατοικούσαν ήδη τότε σε σπίτια και όχι “επάνω στα δένδρα ! ” και έτρωγαν ψωμί και όχι βελανίδια, όπως συχνά και παρανοϊκά ισχυρίζονται κάποιοι ανιστόριτοι και υπερεξυπνάκηδες Ελληναράδες.

Οι πρώτοι γεωργοί έμειναν μόνιμα στις πιό εύφορες περιοχές της Ευρώπης με σκοπό να καλλιεργήσουν την γη. Αυτό συνέβαλε καθοριστικά στην δημιουργία μιας απαραίτητης κοινωνικής οργάνωσης και του πρώτου αγροτικού πολιτισμού σε ευρωπαϊκό έδαφος. Αλλά οι λαοί της Μέσης Ανατολής προηγούντο σε όλα τα επίπεδα επί περίπου 4000 έτη. Είναι ευκατανόητο, ότι αυτοί οι λαοί ( Σουμέριοι , Αιγύπτιοι, Ακκάδες, Βαβυλώνιοι ) ίδρυσαν κράτη προ 5 και συστηματικούς νόμους προ 4250 ετών και γενικά έθεσαν τις βάσεις για τους πρώτους πολιτισμούς της ανθρωπότητας ( Ιδέ εδώ  στο Μπλογγ μου τη μελέτη “Πολιτισμός και Κουλτούρα” ).

Οι πολυάριθμες μετακινήσεις στην Ευρώπη οδήγησαν βαθμιαία σε επίσης πολυάριθμες συγχωνεύσεις των πληθυσμιακών ομάδων και σε αλληλοεπιδράσεις των τότε ευρωπαϊκών γλωσσών. Με αυτόν τον τρόπο έχει συντελεσθεί η διαδικασία της διαφοροποίησης των αυτόχθονων πληθυσμών και των γλωσσών τους. Οι τελείως διαφορετικές κλιματικές συνθήκες συνέβαλαν και στην διαφοροποίηση των νοοτροποιών των Νοτίων και των Βορείων Ευρωπαίων , η οποία όμως στην ουσία άρχίσε ήδη προ 42 χιλιάδων ετών. Η προϊστορική Αρχαιολογία τους αξιολόγησε ως φιλήσυχους γεωργικούς πληθυσμούς, οι οποίοι είχαν λόγω της παραγωγικότητας της γης πρωτίστως θηλυκές θεότητες.

Αλλά στα μέσα της Νεολιθικής Εποχής έλαβε χώραν μία μεγάλη μετακίνηση νομαδικών πληθυσμών κτηνοτρόφων που ήταν πολύ δυναμικοί και γενικά επιθετικοί. Σε αυτούς χρωστούν οι σημερινοί ευρωπαϊκοί λαοί την δυναμικότητά τους. Γι αυτό κατόρθωσαν να νικήσουν σχετικά εύκολα τους ειρηνικούς αγροτικούς πληθυσμούς και να επιβάλλουν την γλώσσα και τους δικούς τους ως επί το πλείστον αρσενικούς θεούς. Αυτοί προήλθαν από τις περιοχές μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας.

Αυτό εχει επαναληφθεί αργότερα στην ευρωπαϊκή ιστορία πολλές φορές. Η τελευταία μετακίνηση λαών σημειώνεται στον 9ο αι., όταν οι νομαδικοί, πολεμικοί και ληστρικοί Μαγυάροι , προερχόμενοι από την Ασία, εισέβαλαν στην Κεντρική Ευρώπη, την οποία κατέλαβαν εν μέρει , επέβαλαν την ασιατική γλώσσα τους και έμειναν για πάντα. Και αυτοί ανήκουν στους προγόνους των σημερινών Ούγγρων.

Η επιστήμη ονόμασε τους πολεμικούς νομάδες της Νεολιθικής Εποχής Ινδοευρωπαίους. Έως προ ολίγων δεκαετιών είχαν την ονομασία Ινδογερμανοί, ενώ μόνον στην Ελλάδα είναι γνωστοί ως Ιαπετικοί . Εάν στα τέλη του 19ου αι. οι ιστορικοί και εθνολόγοι γνώριζαν περισσότερα περί των Κελτών, θα τους ονόμαζαν Ινδοκέλτες. Το νόημα της ονομασίας έγκειται στο ό,τι οι επιστήμονες έλαβαν υπ όψη τους πιό ανατολικούς ( Ινδούς, κανονικά Ινδοάριους ) και τους πιό δυτικούς ( Γερμανούς ) συγγενικούς πληθυσμούς.

Περίπου 4000 έως 3.500 π. Χ.( αλλοι  γράφουν προ 3000 ετών) έφθασαν οι Ινδοευρωπαίοι στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η μορφολογία του εδάφους έμοιαζε πολύ με την μορφολογία της πρώην πατρίδας τους. Η επιστήμη τους ονόμασε Χάτεμ-Ινδοευρωπαίους από τον αριθμό (Χ)εκατόν (100) στα Αρχαία Ελληνικά. Άλλοι Ινδοευρωπαίοι κινήθηκαν προς το Κουρδιστάν, το Ιράκ και το Ιράν και την Βόρεια Ινδία και λόγω της δυναμικότητας και της στρατιωτικής υπεροχής τους κατέκτησαν ταχέως περιοχές, στις οποίες ζούσαν εδώ και χιλιετηρίδες υπερπολιτισμενοι λαοί , όπως π.χ. οι Σουμέριοι, οι Ακκάδες και οι Βαβυλώνιοι. Αυτοί ονομάσθηκαν Σάτεμ-Ινδοευρωπαίοι από τον αριθμό εκατόν ( Σάτεμ ) στην Σανσκριτική. Αυτοί που κατέκτησαν και έμειναν στην τεράστια Βόρεια Ινδία είναι γνωστοί και σαν Ινδοάριοι.

Υπάρχει λόγος να τονίσουμε, ότι η λέξη Άριος ( Arya ) σημαίνει ο ευγενής και έχει την ίδια ινδοευρωπαίκή γλωσσική ρίζα με την ελληνική λέξη Άριστος και ότι αυτή δεν έχει καμία σχέση με την φαντασιοπληξία των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών , οι οποίοι μπέρδεψαν η σκοπίμως διαστρέβλωσαν τις έννοιες αυτοονομαζόμενοι “Αριοι”. Και οί Ινδοάριοι κατόρθωσαν να επικρατήσουν με την θρησκεία και την γλώσσα τους ( Σανσκριτική ).

Στην Κεντρική Ασία έμειναν ακόμη μερικές χιλιετηρίδες Ινδοευρωπαίοι, όπως οι πρόγονοι των ιστορικών Κιμερίων , Σκυθών και Τοχάρων. Αργότερα εκτοπίσθηκαν πρώτα από τους μογγολικούς Σαρμάτες και βαθμιαία από άλλους μογγολικούς λαούς, των οποίων οι απόγονοι κατοικούν σήμερα σε όλην την Κεντρική Ασία.

Το λίαν ενδιαφέρον έγκειται στο ό,τι οι αγώνες μεταξύ των επιθετικών Ινδοευρωπαίων κτηνοτρόφων νομάδων και των ειρηνικών αυτόχθονων αγροτικών πληθυσμών αντανακλώνται στην μυθολογία των λαών που προήλθαν από την συγχώνευση των κατακτητών με τους κατακτημένους με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Το ινδικό έπος Ramayana περιγράφει π.χ. τον αγώνα μεταξύ των “καλών” λευκών πιθήκων ( Ινδοάριοι ) και των “κακών” μαύρων πιθήκων ( αυτόχθονοι Dravidas ) .

Κάτι το παρόμοιο διαπιστώνουμε και στην ελληνική μυθολογία. Η Τιτανομαχία τελείωσε με την ολοσχερή νίκη των θεών των Ινδοευρωπαίων κατά των θεών του γηγενούς πληθυσμού, ως επί το πλείστον των Πελασγών. Όπως φαίνεται, όχι μόνον η Ιστορία, αλλά και η Μυθολογία γράφεται από τους εκάστοτε νικητές.

Στην επίσης ενδιαφέρουσα μυθολογία των Γερμανών ήταν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ( Asen ) από του γεωργούς και ( Wanen ) από τους Ινδοευρωπαίους εξ ίσου ισχυρές , γι αυτό αναγκάσθηκαν να συμβιβαστούν. Αυτός είναι ο λόγος, που ο ανώτατος θεός των πολυάριθμων αρχαίων γερμανικών φύλων και λαών είχε τα δύο ονόματα Odin και Woda. Γερμανοί ειδικοί επιστήμονες πρεσβεύουν την άποψη , ότι αυτή η σύνθεση ( ειρηνόφιλοι αγρότες και επιθετικοί κηνοτρόφοι Ινδοευρωπαίοι ) έχει επηρεάσει για πάντα τον διπλό χαρακτήρα της γερμανικής νοοτροπίας.

Από την συγχώνευση των Ινδοευρωπαίων και των ευρωπαϊκών αγροτικών πληθυσμών προήλθαν οι ευρωπαϊκοί λαοί , των οποίων οι γλώσσες είναι συγγενικές και ανήκουν στην μεγάλη οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών , περί των οποίων πρόκειται να δημοσιευθεί στο Blog ειδική μελέτη, η οποία προετοιμάζεται συστηματικά εδώ και μισόν αιώνα. Οι γλώσσες των γηγενών πληθυσμών εξαφανίσθηκαν. Μόνο τα Βασκικά ( προέρχονται σύμφωνα με DNA-έρευνες όπως και οι Βάσκοι από την Βόρεια Αφρική ) , τα Ουγγαρέζικα ( αυτά είναι όπως και οι καθ εαυτού Ούγγροι ασιατικής προέλευσης) , τα Φινλανδέζικα και τα Εσθονικά ( και τα δύο είναι συγγενικά και σιβηρικής προέλευσης ) και τα Τούρκικα που προέρχονται όπως και οι καθεαυτού, οι μογγολικοί Τούρκοι από την Κεντρικοανατολική Ασία (Ουράλια) και δεν ανήκουν σε αυτήν την γλωσσική οικογένεια.

Μετακινήσεις στην Εποχή του Ορείχαλκου/Χαλκού ( 3000-1250 π. Χ. )

Οι Ινδοευρωπαίοι έζησαν μαζί μερικές εκατοντάδες έτη στην Κεντρική Ευρώπη. Από οικονομικούς και πληθυσμιακούς λόγους άρχισαν να εγκαταλείπουν αυτήν την περιοχή κινούμενοι προς όλες τις κατευθύνσεις : Οι πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων , των Ιλλυρίων και των Θρακών προς τα Βαλκάνια, των αρχαίων Κελτών διαδοχικά προς τα Δυτικά, οι πρόγονοι των αρχαίων Γερμανών προς τον Βορρά, όπου προ 4 χιλιάδων ετών έχει πραγματοποιηθεί η γένεσή τους και των Βαλτικών πληθυσμών προς την Βορειο-Ανατολική Ευρώπη.

Σε εκείνη την εποχή δεν μπορούσε ακόμη να γίνει λόγος για προγόνους των Σλαβικών φύλων. Όπου και να πήγαιναν οι Ινδοευρωπαίοι γινόταν συγχώνευση με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Ταυτόχρονα επικρατούσαν οι ως επί το πλείστον αρσενικοί θεοί και η γλώσσα τους φυσικά με πολλά στοιχεία των μη ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Κατ αυτόν τον τρόπο διαφοροποιήθηκαν ήδη τότε οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.

Στην περίοδο της Εποχής του Ορειχάλκου έχει συντελεσθεί 1200 π.Χ. μία δυναμική μετακίνηση ευρωπαϊκών λαών, τους οποίους η Αρχαιολογία ονόμασε “Θαλάσσιους Λαούς” . Η αφετηρία τους ήταν τα Βαλκάνια, πέρασαν στην Μικρά Ασία, κατέστρεψαν τον ακμαίο χιττικό πολιτισμό, αλλά στην Αίγυπτο νικήθηκαν από τον Φαραώ Ραμψή Γ. Και αυτό το γεγονός οδήγησε στην περαιτέρω επιμειξία μερικών ευρωπαϊκών λαών.

Μετακινήσεις στην Εποχή του Σιδήρου

Κατά την διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου έλαβαν χώραν στην Ευρώπη οι εξής σημαντικές μετακινήσεις και ταυτόχρονα συγχωνεύσεις λαών και φύλων :

Ελληνες

Ελληνικά φύλα συγχωνεύθηκαν ιδιαιτέρως από τον 8ο αι. π.Χ. με γηγενείς πληθυσμούς στην Νότια Ιταλία ( Magna Graecia : Μεγάλη Ελλάδα ) και στην Σικελία, στη Νότια Γαλλία ( Gallia Graeca : Ελληνική Γαλλία ) και στα παράλια του Εύξεινου Πόντου , ιδιαιτέρως στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας. Ταυτόχρονα έχουν οι εντόπιοι πληθυσμοί λόγω του ανώτερου ελληνικού πολιτισμού εν μέρει εξελληνισθεί .

Από ένα τέτοιο κράμα προέρχονται οι περισσότεροι Έλληνες του Πόντου, ενώ οι ελληνικοί πληθυσμοί την Νότια Ιταλία και στην Σικελία έχουν αργότερα εκλατινισθεί.

Εν τούτοις, στην Νοτιοανατολική Σικελία και μεταξύ των Ποντίων από τις παραθαλάσσιες περιοχές διαπιστώνουμε, όπως προ ημών και Ευρωπαίοι περιηγητές και ιστορικοί τον 19ο αι. ακόμη και σήμερα καταπληκτικές ελληνικές φυσιογνωμίες.

Κελτες

Στην Εποχή του Σιδήρου έχει συντελεσθεί η εξής μεγαλύτερη μετακίνηση και συγχώνευση πληθυσμών . Πολυάριθμα κελτικά φύλα μετακινήθηκαν από τον 5ο αι. προς δυτικές περιοχές και κατέλαβαν όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, Η επιμειξία με τους μη ινδοευρωπαϊκούς Ιβηρες ήταν τόσο έντονη που οι ιστορικοί ονόμασαν όλους τους κατοίκους Ιβηροκέλτες. Από την Ισπανία εποίκησαν την Ιρλανδία και από εκεί την Σκωτία. Από την Γαλλία εποίκησαν την Μεγάλη Βρεταννία.

Εξαπλώθηκαν σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, όπου συγχωνεύθηκαν με τους “Βόρειους Ιλλυρίους” ( Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία ( Gallia Transalpina : Γαλλία πέραν των Αλπεων ) την Βόρεια Ιταλία ( Gallia Cisalpina : Γαλλία ενδώθεν των Αλπεων ), στα Βαλκάνια και μερικά φύλα έφθασαν έως την Μικρά Ασία, όπου ίδρυσαν την πόλη Αγκυρα ! Νικήθηκαν από το βασίλειο της Περγάμου, έμειναν, εξελληνίσθηκαν και στον Μεσαίωνα εκτουρκοποιήθηκαν.

Οι Κέλτες άφησαν τα γενετικά τους ίχνη : μεγαλόσωμοι με ξανθά έως κόκκινα μαλλιά, γαλανά έως γαλανοπράσινα μάτια, δηλαδή ευρωπαϊκές φυσιογνωμίες. Ειδικά στην Τουρκία ξεχωρίζουν οι απόγονοί τους ακόμη και σήμερα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους από τους άλλους Τούρκους.

Ρωμαίοι

Στα πλαίσια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ( Imperium Romanum ) αναμείχθηκαν Ρωμαίοι από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα με Γάλλους και Ισπανούς Ιβεροκέλτες και από τα κατώτερα στρώματα με Δάκες ( Ρουμανία ). Οι αυτόχθονοι λαοί σε σύγκριση με τους Ρωμαίους με κατώτερο πολιτισμό ξέχασαν την μητρική τους γλώσσα και την αντικατέστησαν με τα Λατινικά που έγιναν η βάση για πολλές νεολατινικές γλώσσες.

Μετακινήσεις στον Μεσαίωνα

Οι ακόλουθες μεγάλες μετακινήσεις και συγχωνεύσεις πληθυσμών έχουν πραγματοποιειθεί και άλλαξαν ριζικά την εθνογένεση των Ευρωπαίων :

Γερμανοί

Η μεγάλη μετακίνηση των πολυάριθμων γερμανικών φύλων από τον 4ο έως τον 6ο αι. μ.Χ. ( Völkerwanderung : Μετακίνηση των λαών) . Έχοντας σαν αφετηρία την Γερμανία και την Σκανδιναβία διέσχιζαν την Ευρώπη προς όλες τις κατευθύνσεις.

Έτσι έφθασαν οι Γότθοι και οι Βάνδαλοι από την Σουηδία μέσω της Κριμαίας ,διασχίζοντας την Ευρώπη έως την Ιβηρική Χερσόνησο, την οποία σύντομα κατέκτησαν. Αυτοί αποτελούσαν επί αιώνες στην Ισπανία την αριστοκρατία. Τα εθνωνύμιά τους άφησαν γλωσσικά ίχνη σε ισπανικές περιοχές, όπως π.χ. Andalucia, αρχικά Vandalucia ( χώρα των Βανδάλων ) η Cataluna αρχικά Gothalania , Gotalania, Catalania ( Χώρα των Γότθων και των Αλάνων ).

Οι Αλάνες ήταν ένας καυκάσιος λαός, ο οποίος συμμάχισε με τους Γότθους και τους ακολούθησε στην ευρωπαϊκή διαδρομή τους. Οι συγγενοί τους ζουν ακόμη στον Καύκασο υπό το εθνωνύμιο Οσσέτες η Αλάνες ( Ιδέ εδώ στο Blog μου «Ισπανία, Καταλάνοι, Αυτονομία, Αποσχισμός «.

Άλλα γερμανικά φύλα, όπως π.χ. οι Σάξονες ( Sachsen ) και οι Άγγλοι (Angeln ) επετέθηκαν κατά των κελτικών φύλων της Βρεταννίας, τα οποία κατετρόπωσαν , εποίκησαν για πάντα την χώρα, η οποία κατόπιν ονομάσθηκε Αγγλία (Αγγλοι). Αυτοί, αν και πολιτισμικά κατώτεροι από τους Κέλτες με στοιχεία ρωμαϊκού πολιτισμού που τους ονόμαζαν “άγριους Σάξονες”, προσέδωσαν στους αυτόχθονους πληθυσμούς μία μεγάλη δυναμικότητα που ήταν μία από τις προϋποθέσεις για την άνοδο της Αγγλίας πολλούς αιώνες αργότερα.

Το φύλο των Λαγγομπάρδων ( Langobarden ) έχοντας σαν αφετηρία την Βόρεια Γερμανία, διέσχισε την Ευρώπη και έφθασε στην πλούσια και πολυπόθυτη Ιταλία, την οποία κυρίευσε σχετικά σύντομα. Ακόμη και σήμερα διαπιστώνουμε τα αποτυπώματά τους : μεγαλόσωμοι Βόρειοι Ιταλοί, ξανθοί, γερμανική φυσιογνωμία, δυναμικότητα, η οποία είναι άγνωστη στην υπόλοιπη Ιταλία, εθνωνύμιο Lombardi και τοπωνύμιο Lombardia,

Ένα τμήμα του άκρως επιθετικού φύλου των Σουέβων ( Sueben ) έφθασε έως την Βόρεια Πορτογαλλία ( Lusitania ) , κατέκτησε την περιοχή , αργότερα νίκησε σε πόλεμο τους Καστιλιάνους, ανεξαρτοποιήθηκε και ίδρυσε δικό του κράτος, την Πορτογαλλία. Και αυτό το γερμανικό φύλο προσέδωσε δυναμικότητα στον γηγενή ιβηροκελτικό πληθυσμό. Ακόμη και σήμερα ξεχωρίζουν οι Βόρειοι ξανθοί και υψηλόσωμοι Πορτογάλλοι από τους μελαχρινούς και μικρόσωμους του Νότου.

Το πιό μεγάλο, ισχυρό και δυναμικό γερμανικό φύλο ήταν αναμφιβόλως οι Φράγκοι ( Franken: Οι ελεύθεροι ), οι οποίοι έπέδρασαν στην ευρωπαϊκή ιστορία περισσότερο από τους άλλους αρχαίους γερμανικούς λαούς .

Ξεκινώντας από την Βορειοδυτική Γερμανία, εισέβαλαν στην Γαλλία, εξεδίωξαν ταχέως τις ρωμαϊκές λεγεώνες έτσι, ώστε οι Γαλλοι τους υποδέχθηκαν σαν απελευθερωτές, συγχωνεύθηκαν με τους πολιτισμικά πολύ ανώτερους Γάλλους, έλαβαν τον πολιτισμό και την νεολατινική γλώσσα , ενώ τα σημερινά ολλανδικά κατάγονται από τα αρχαία φραγκικά , και όμως επικράτησαν στην εθνωνυμία και στην τοπωνυνία : Το τοπωνύμιο Γαλλία ( Gallia ) αντικαταστάθηκε με την France και ο Γάλλος ( Gallus : Ο πετεινός σαν τοτεμ ζώο ) με Francais.

Οι Φράγκοι κατόρθωσαν να κυριεύσουν τις περιοχές των πολυάριθμων κελτικών και γερμανικών φύλων και να ιδρύσουν μία κραταιά αυτοκρατορία υπό τον Καρλομάγνο Charlemagne, Karl der Große ) θέτοντας τις βάσεις για την δημιουργία της μετέπειτα Ευρώπης. Η επιρροή τους ήταν τόσο προσδιοριστική στην ευρωπαϊκή πολιτική, που οι Έλληνες και οι Άραβες εννοούσαν με την ονομασία Φραγκιά σχεδόν όλην την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και Φράγκους όλους τους Ευρωπαίους. Και όμως, στην Ελλάδα μείναμε με το εθνωνύμιο Γάλλος και με το τοπωνύμιο Γαλλία, αν και οι σημερινοί “Γάλλοι” εννοούν με αυτές τις έννοιες μόνον το παρελθόν τους.

Το ίδιοσυμβαίνει και με το εθνωνύμιο Γερμανός ( αυτονομασία Deutscher) και με το τοπωνύμιο Γερμανία ( αυτονομασία Deutschland ). Το εθνωνύμιο Γερμανοί αφορά αποκλειστικά τους αρχαίους Γερμανούς, των οποίων απόγονοι είναι και άλλα έθνη, όπως π.χ. οι Ολλανδοί, οι Δανοί, οι Σουηδοί, Οι Νορβηγοί, οι Αυστριακοί, οι Αγγλοι και εν μέρει οι Βέλγοι, οι Ελβετοί και οι Φιννλανδοί (Σουηδοφιννλανδοί).

Διεπίστωσα, ότι τα σχολικά βιβλία στην France τονίζουν ιδιαιτέρως την καταγωγή από τους αρχαίους Γάλλους παραγκωνίζοντας και την καταγωγή τους από τους αρχαίους γερμανικούς Φράγκους καθώς και από τους σκανδιναβικούς Βίκιγκες , γνωστούς ως Νορμανδούς ( ¨”Βόρειοι άνδρες” ), εξ ου και Normandie ( Χώρα των Νορμανδών, Βόρεια Γαλλία ). Οι Γάλλοι μάλλον θα έχουν με την εν μέρει γερμανική καταγωγή τους εθνοψυχολογικά προβλήματα,

Σλάβοι

Σε σύγγριση με τους Κέλτες και τους Γερμανούς έχουν συντελεσθεί οι μετακινήσεις των Σλάβων πολύ αργά. Η αρχική πατρίδα τους ήταν η περιοχή βορείως των Καρπαθίων μεταξύ των ποταμών Weichsel και Dniepr ( Δνείπερος ). Τον 1ο αι. μ.Χ. κινήθηκαν ελάχιστα προς τα ανατολικά ( Ανατολικοί Σλάβοι ), προς τα δυτικά ( Δυτικοί Σλάβοι ) και προς τον Νότο ( Νότιοι Σλάβοι ) σε γενικές γραμμές με ενιαία γλώσσα έως τον 10ο αι.

Αλλά η μεγάλη μετακίνηση των επίσης πολυάριθμων σλαβικών φύλων έλαβε χώραν μεταξύ του 5ου και του 6ου αι. Οι Ανατολικοί Σλάβοι κατέκτησαν περιοχές των Βαλτικών λαών ( από αυτούς έμειναν μόνον οι Λέττονες και οι Λιθουανοί ) και συγχωνεύθηκαν με τους περισσότερους , οι Δυτικοί Σλάβοι ( περίπου 24 φύλα ) κινήθηκαν δυτικά του ποταμού Oder/Neiße και εποίκησαν ειρηνικά σε περιοχές, τις οποίες πρωτύτερα εγκατέλειψαν γερμανικά φύλα. Πρόκειται για την περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Μερικά φύλα προχώρισαν έως το Lübeck στην Βόρεια Γερμανία.

Επειδή οι Σλάβοι είχαν την συνήθεια να ζουν σε πολύ μικρά χωριά ( πέντε έως το πολύ οκτώ σπίτια) , γέμισαν οι νέες περιοχές με σλαβικά τοπωνύμια, τα οποία έως σήμερα παρέμειναν άθικτα. Ακόμη και οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές δεν τα άλλαξαν ! Στην Ελλάδα τα άλλαξαν σχεδόν όλα. Αυτό όμως είναι βάναυση παραχάραξη της ιστορίας.

Από τον 8ο αι. άρχισε όμως η επιστροφή των Γερμανών και η βίαια επανακατάληψη αυτών των περιοχών που κράτησε τρεις αιώνες. Οι Σλάβοι εκχριστιανίσθηκαν και εκγερμανίσθηκαν με βίαιο τρόπο και φυσικά βαθμιαία συγχωνεύθηκαν με τους Γερμανούς. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τους ονομάζουν Σλαβογερμανούς. Τους προδίδουν τα σχετικά μικρά αναστήματα, οι φυσιογνωμίες, τα ονόματα και τα τοπωνύμια. Θέλουμε να επισημάνουμε, ότι οι χειρότεροι Γερμανοί νεοφασίστες προέρχονται από αυτούς. Πρόκειται για το ψυχολογικό φαινόμενο της εξισσορόπησης, γνωστό και σε άλλες χώρες. Κάτι το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Η εθνογένεση των Νεοελλήνων

Η εθνογένεση των Νεοελλήνων είναι προϊόν μίας μακρόχρονης συγχώνευσης πολλών φύλων και λαών όπως και σε όλους τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Αυτή η διαδικασία άρχισε προ 42 χιλιάδων ετών με την άφιξη του Homo sapiens sapiens προερχομενου στον ελληνικό χώρο από την Αφρική μέσω της Μέσης Ανατολής .

Πιό καθοριστικής σημασίας ήταν η άφιξη γεωργικών πληθυσμών με υλικό πολιτισμό από την Μικρά Ασία μεταξύ της 7ης και της 6ης χιλιετηρίδας π.Χ. Στην αρχαία ελληνική παράδοση έγιναν γνωστοί με τα εθνωνύμια Πελασγοί, Κάρες και Λέλεγες. Ιδιαιτέρως οι Πελασγοί εποίκησαν όλα τα παράλια της Ελλάδας , τα ιλλυρικά παράλια έως την Τεργέστη , τα ιταλικά παράλια απέναντι από την Αλβανία και όλα τα ελληνικά νησιά.

Έτσι είναι οι Πελασγοί οι μακρινοί κοινοί πρόγονοι των Ελλήνων , των Αλβανών, των Μαυροβουνίων, των Κροατών και ενός τμήματος των Ιταλών. Επρόκειτο για ειρηνόφιλους πληθυσμούς με θηλυκές θεότητες.

Από τον πολιτισμό τους σώθηκαν μόνον ονόματα βοτάνων, ανθών, δένδρων και τοπωνύμια με διπλό σ ( νάρκισσος, κυπάρισσος,Τυλησσός, Παρνασσός, Τηλμισσός, Σύασσος, Κνωσσός ), που τελειώνουν σε -νθος ( ασσάμινθος, υάκινθος, τερέβινθος, αμάρανθος, πλίνθος, λαβύρινθος, Ζάκυνθος ) και σε -ευς ( Αχιλλεύς, Οδυσσεύς, Ερμηνεύς, Θησεύς, Βασιλεύς ) καθώς και άλλα τοπωνύμια και λέξεις : σέλυνος, κιθάρα, ξίφος, θάλαμος σάλπιγξ, , θίασος, χαλκός, αμυγδαλή, όρυζα, Λάρισσα, Λέσβος, Σκύρος, Σάμος, Νάξος, Χίος, Λυκαβητός, Μέγαρα, Ολυμπος, Μυκήναι, Αθήναι, Οι Πελασγοί, Κάρες και Λέλεγες αναμείχθηκαν μεταξύ τους καθώς και με τους λίγους “Πρωτοευρωπαίους”. Αυτές ήταν οι πρώτες επιμειξίες στον  ελληνικό χώρο.

Περίπου το 2250 π.Χ. έγινε η κάθοδος των μεγαλόσωμων και ξανθών Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι συγχωνεύθηκαν με τον γηγενή πληθυσμό. Από αυτήν την επιμειξία προήλθαν οι πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Στην Ήπειρο και στην Δυτική Μακεδονία έχει συντελεσθεί η εν μέρει επιμειξία με ιλλυρικά φύλα. Στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη συγχωνεύθηκαν με θρακικά φύλα ( π.χ. με τους Πιερείς ).

Μεταξύ του 6ου και του 7ου αι. έχουν κατεβεί στις ελληνικές περιοχές έως στην Πελοπόννησο περίπου οχτώ νοτιοσλαβικά φύλα ( τα ονόματά των είναι γνωστά από έργα βυζαντινών ιστορικών ) , τα οποία συγχωνεύθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό.

Μεταξύ του 8ου και του 120υ αι. έγινε επανειλλημμένα η κάθοδος φύλων από την Αλβανία (Αρβανίτικα ) και την Βλαχία ( Valahia , Νότια Ρουμανία ). Οι τελευταίοι διετήρησαν επι αιώνες την νεολατινική τους γλώσσα. Από αυτούς ξεχωρίζουν οι Σαρακατσάνηδες, οι οποίοι θεωρούνται από τους ειδικούς ιστορικούς ως εκλατινισμένοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.

Εδώ ας υπενθυμίσουμε, ότι η λατινική γλώσσα ήταν αυτονοήτως το αργότερο από τον 1ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 7ου αι. μ.Χ. η επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και όμως, τελικά έχει επιβληθεί η ελληνική γλώσσα . Βαθμιαία έλαβεν χώρα λόγω της πολιτιστικής υπεροχής του ελληνικού στοιχείου ο εξελληνισμός των πρώην Ρωμαίων κατακτητών. Εν ολίγοις :Τα λατινικά κατόρθωσαν να επικρατήσουν μόνον στην Δύση, αλλά όχι στην υπερπολιτισμένη Ανατολή.

Στην διάρκεια του Μεσαίωνα και αργότερα στα πλαίσια του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Τούρκων κατακτητών συγχωνεύθηκε ένα τμήμα των απογόνων των αρχαίων Ελλήνων αυτονοήτως με Σλάβους, Βλάχους και Αλβανούς. Στην Κρήτη έγινε επιμειξία με τους απόγονους των πρώην Αράβων κατακτητών καθώς και με Ενετούς ( Ιδέ  εδώ στο Blog μου «Προέλευση των σημερινών Κρητών» ).

Στην επιμειξία των φύλων επαιξαν καθοριστικό ρόλο η χριστιανική πίστη και η ελληνική γλώσσα, η οποία ήταν επισήμως η γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την οποίαν οι ιστορικοί ονόμασαν Βυζαντινή τον 19ο αι. Μέσω της θρησκείας και της γλώσσας έχουν εξελληνισθει τελείως οι Σλάβοι, οι Αλβανοί και οι Βλάχοι. Στα πλαίσια του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Τούρκων έχει δημιουργηθεί βαθμιαία το ελληνικό έθνος με μίαν ισχυρή ελλληνική εθνική συνείδηση. Αυτό μετράει ( Ιδέ στο Μπλογγ μου την μελέτη “Γραικός, Ελληνας, Ρωμιός ).

Ευκαιρίας δοθείσης θα ασχοληθώ ολίγον τι με τον περίφημο και περιβόητο Γερμανό ιστορικό, εθνολόγο και πρωτίστως περιηγητή Jakob Philipp Fallmerayer, ο οποίος στον 19ο αι. δεν ανήκε στους μεγάλους πανεπιστημιακούς ιστορικούς της Γερμανίας , αλλά ήταν καθηγητής γυμνασίου ( Gymnasialprofessor ) σε μία μικρή πόλη. Εγινε γνωστός κυρίως ως περιηγητής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Εξέδωσε μερικά βιβλία περί των εθνών, τα οποία στα γρήγορα γνώρισε η πίστευε , ότι γνώρισε.

Εδώ ενδιαφέρει ιδιαιτέρως το βιβλίο του “Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters ( Peloponnes )”, Stuttgart, Tübingen, 1830 (“Ιστορία της Χερσονήσου Μορέας στην διάρκεια του Μεσαίωνα ( Πελοπόννησος ). Υπογραμμίζω εντόνως την εξής διαπίστωσή μου ύστερα από προσεκτική και πολλαπλή μελέτη του βιβλίου στα Γερμανικά : Οχι μέσα στο βιβλίο, αλλά μόνον στο μικρό προοίμιο γράφει μεταξύ άλλων : “Das Geschlecht der Hellenen ist in Europa ausgerottet…Denn auch nicht ein Tropfen edlen und ugemischten Hellenenblutes fließt in den Adern der christlichen Bevölkerung des heutigen Griechenlands”( ” Το γένος των Ελλήνων έχει στην Ευρώπη τελείως εξολοθρευθεί…Γιατί ούτε και μία σταγόνα ευγενούς και μη αναμειχθέντος ελληνικού αίματος κυλά στις φλέβες του χριστιανικού πληθυσμού στην σημερινή Ελλάδα” ( δική μου μετάφραση ).

Εν γνώσει της γερμανικής γλώσσας, βιβλίων και άλλων Γερμανών περιηγητών, αλλά και της νοοτροπίας των Γερμανών του 19ου αι. καθώς και λαμβάνοντας υπ όψη τα αποτελέσματα των DNA-ερευνών θα προαπαθήσω να ερμηνεύσω το παρόν κείμενο:
α ) Το προοίμιο είναι γραμμένο σε λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό στυλ, το οποίο ήταν στην εποχή εκείνη κάτι το συνηθισμένο. Ακριβώς τότε έχει εξελιχθεί ραγδέως η κατά τα άλλα πολύ καθυστερημένη γερμανική γλώσσα. Κάθε λογοτέχνης και κάθε δημοσιογράφος είχε την φιλοδοξία να συμβάλλει στην περαιτέρω διαμόρφωση της γλώσας. Ακόμη κα ο μεγάλος φιλόσοφος Hegel ( Εγελος) υπέκυψε σε αυτόν τον πειρασμό στο προοίμιο του έργου του “Geschichte der Philosophie” ( “Ιστορία της Φιλοσοφίας” ).

β ) Ο γλωσσικός οίστρος ήταν στενά συνυφασμένος με υπερβολές. Αυτό το φαινόμενο άρχισε στα τέλη του 19ου αι. να υποχωρεί και έχει αντικαταστθεί με νηφαλιότητα, η οποία επικράτησε για πάντα.

γ ) Πρωτού επισκεφθούν οι Γερμανοί την Ελλάδα είχαν πολύ ρομαντικές απόψεις περί των Νεοελλήνων. Περίμεναν να δουν μεγαλόσωμους, ξανθούς και γαλανομάτηδες , οι οποίοι μιλούσαν τουλάχιστον την κοινή αρχαία ελληνική γλώσσα. Αλλά αυτά που είδαν και άκουσαν , έχουν προκαλέσει σε αυτούς πολιτιστικό σοκ. Εχω περί αυτού δική μου εμπειρία, όταν ακριβώς το 1960 κάποιος συσπουδαστής μου με σύστησε στην μητέρα του που ήταν δασκάλα  Δημοτικού. Οταν με είδε, εξέφραςε την έκπληξη και την απαγοήτευσή της, γιατί όπως φαίνεται, δεν έχω ανταποκριθεί στην ρομαντική της αντίληψη περί των Ελλήνων.

δ ) Φυσικά τότε δεν ήταν εφικτό να κάνει ο Fallmerayer γενετικές αναλύσεις για να εμπεδώσει την λίαν επιπόλαια και κάπως εξυπνακίστικη γνώμη του. Και όμως βρισκόμαστε εδώ και δεκαετίες στην δυσάρεστη αμυντική θέση να αποδείξουμε κάτι το αυτονόητο, ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Κανένας άλλος ευρωπαϊκός λαός δεν ασχολείται με τέτοια προβλήματα.

Με ένα Klick στο Διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει ταχέως τα αποτελέσματα DNA-ερευνών εκ μέρους κορυφαίων επιστημόνων της γενετικής ( Ερευνα των πανεπιστημίων του Στάντφορτ και της Παβίας με σύμπραξη του καθηγητού Κ. Τριανταφυλλίδη με την ομάδα του ερευνών από το ΑΠΘ ) οι οποίοι αποδεικνύουν  την ελληνικότητα των Νεοελλήνων. Το 2009 έχει επιβεβαιωθεί από μίαν διαβαλκανική ομάδα ειδικών επιστημόνων , μεταξύ αυτών και Ελληνες από το ΑΠΘ, στον τομέα της Γενετικής ( DNA ) η επιμειξία με αλλες εθνότητες με άλλες βαλκανικές εθνότητες ως κάτι το φυσικό.

Ύστερα από τους βαλκανικούς πολέμους και την Μικρασιατική καταστροφή έχουν πραγματοποιηθεί πληθυσμιακές μεταλλαγές , Από την Μικρά Ασία και από τον Πόντο εφθασαν στην Ελλάδα 1,5 εκατομμύριο Έλλήνων. Ειδικά οι Πόντιοι εν μέρει απόγονοι αρχαίων αποίκων πρωτίστως από την Ιωνία καθώς και ένα κράμα από από αυτούς και από εξελληνισθέντες γηγενείς λαούς και φύλα και ιδιαιτέρως από το καυκάσιο φύλο των Λαζών. Αυτός είναι ο λόγος, που οι Έλληνες από τον Πόντο διαφέρουν στην φυσιογνωμία καθώς και στον βασικό κώδικα συμπεριφοράς από τους Ελλαδικούς μεν, αλλά στα τελευταία χρόνια σημειώνεται μία προσαρμογή στα νεοελληνικά νοοτροπιακά δεδομένα.

Οι περισσότεροι Πόντιοι από την Αργυρούπολη έχουν π.χ. κάτι το ιδιαίτερο και δή το κορμί ( κοντόσωμοι, φαρδιές πλάτες, βραχύ και πολύ δυνατό σβέρκο ) και ιδίως το κεφάλι ( στρογγυλό και σχετικά μεγάλο ). Ακριβώς έτσι περιέγραψαν οι Ασσύριοι τους πολιτισμένους Χιττίτες. Η λέξη Αργυρούπολις είναι απλώς μετάφραση της λέξης Hanuscha που ήταν ύστερα από την πρωτεύουσα Hatuscha η πιό σπουδαία πόλη του χιττικού βασιλείου και κέντρο της εξώρυξης αργύρου και της κατασκευής όπλων, κάτι που κράτησε έως τα τέλη του 19ου αι.

Οι Κέλτες της Μικράς Ασίας γνωστοί ως Γαλάτες,εξελληνίσθηκαν και συγχωνεύτηκαν σε μερικά μέρη με τους Ποντίους ( Ιδέ εδώ στο Blog : Πόντιοι, Προέλευση, Ελληνικότητα,Φυσιογνωμία ).

Και όμως ο Fallmerayer τους έχει θεωρήσει στο βιβλίο του “Geschichte des Kaisertums von Trapezunt” ( “Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας” ), München 1827, ως αδιάκοπη συνέχεια της ελληνικής φυλής, χωρίς όμως να αναφέρει ουδόλως και τις πολυάριθμες επιμειξίες , οι οποίες στα παρελθόντα 2.500 έτη αυτονοήτως έχουν λάβει χώραν. Δηλαδή και εδώ υπερβάλλει ο Γερμανός ιστορικός.

Στην Ελλάδα ήρθαν και Έλληνες από την Βουλγαρία, οι λεγόμενοι Θρακιώτες, οι οποίοι έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, είναι υψηλοί. Στο χωριό Κίτρος στον Νομό της Κατερίνης π.χ. ζούν δύο διαφορετικά ελληνικά φύλα, οι υψηλοί Θρακιώτες και οι σχετικά μικροί εντόπιοι και Βλάχοι. Αυτό το ύψος είναι αναμφιβόλως ένδειξη , ότι οι Θρακιώτες είναι απόγονοι ενός ελληνοθρακικού κράματος.

Πέραν αυτου ζουν στην Ελλάδα και Αθίγγανοι ( Ρόμα), των οποίων οι πρόγονοι ξεκίνησαν από την Βορειοδυτική Ινδία, διέσχισαν μερικές ασιατικές χώρες και έφθασαν τον 10αι. στο Βυζάντιο, όπου η περιφρονητική κοινωνική ονομασία Παρίας ( Σανσκριτικά Paryas ) μεταφράσθηκε στα Ελληνικά κατά λέξη Αθίγγανος ( Ανέγγιχτος, Τσιγγάνος ). Στην Ευρώπη επικράτησαν ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ονομασίες Ρομα ( άνθρωποι ) και Σίντι ( Ινδοί ).

Οι σημερινοί Έλληνες είναι, όπως αποδείξαμε ,απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων καθώς και πολλαπλών επιμειξιών όλων των προαναφερθέντων φύλων και λαών.

Θα αναφέρω σαν παράδειγμα την δική μου προέλευση. Περίπου τον 9ο αι. π. Χ. έγκατέλειψαν κάτω από την πίεση των Δωριέων αυτόχθονοι πληθυσμοί την Πελοπόννησο και εποίκησαν μαζικά τα παράλια της Ιωνίας . Ηδη μερικούς αιώνες πρωτύτερα εποίκησαν Μίνωες , Αχαιοί και Ιωνες αυτές τις περιοχές.

Τον 7ο αι. κινήθηκε ένα τμήμα από αυτούς μέσω του Ελλησπόντου προς το Βορρά και ίδρυσε στις ακτές του Ευξείνου Πόντου την πόλη Σινώπη που ήταν η αφετηρία για την αποίκηση όλων των παραλιών . Μερικοί προχώρησαν στην ενδοχώρα και κατοίκησαν στην πόλη Hanusha. Εκεί συγχωνεύθηκαν με απογόνους των Χιττιτών. Τον 19ο αι. επέστρεψαν οι απόγονοί τους στα παράλια, όπου έγινε επιμειξία με τους καυκάσιους Λαζούς.

Ο παππούς μου παντρεύτηκε μίαν κατάξανθη Πόντια με γαλανοπράσινα μάτια από την περιοχή των Γαλατών . Όλοι οι συγγενείς της γιαγιάς μου έχουν κορμιά, φυσιογνωμίες κλπ. όπως οι σημερινοί απόγονοι των Κελτών σε ευρωπαϊκές χώρες.

Η σύζυγός μου ήταν ένα γερμανοτσεχοουγγρικό κράμα. Τί είναι άραγε τα εγγόνια μου ; Ο άνδρας μίας ανεψιάς μου είναι ένα ηπειρωτικαρβανίτικο κράμα. Ο άνδρας μιας άλλης ανεψιάς μου παντρεύτηκε έναν Άγγλο κελτικής καταγωγής ( οι πρόγονοί του ήταν σύμφωνα με DNA-Ερευνα του Cambridge Ιβηροκέλτες ). Τα παιδιά τους είναι λοιπόν κράμα κραμάτων.

Τοσο απλά είναι τα πράγματα, αν σκέπτεται κανείς λογικά και κατέχει τις ανάλογες επιστημονικές γνώσεις χωρίς υπερεθνικιστικές και ρατσιστικές παρωπίδες, δεν είναι υπερεθνικιστικά δηλητηριασμένος και κομπλεξικός. .

Εν ολίγοις, η προσέγγισή μου στο πάντα ενδιαφέρον θέμα της εθνικής προέλευσης υπηρετεί ανεξαιρέτως ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Η εθνογένεση μερικών ευρωπαϊκών λαών

Από ιστορική άποψη έπαιξαν στην διαδικασία της ευρωπαϊκής εθνογένεσης τρεις μεγάλες ομάδες λαών έναν καθοριστικό ρόλο :

α ) Οι Κέλτες : Γαλλία, Ελβετία ( μισή ), Βέλγιο, Ιρλανδία, Σκωτία, Ουαλία, Βόρεια Ιταλία, Δυτική και Νότια Γερμανία ( “Κελτογερμανοί” ) , Αυστρία, Τσεχία ( Βοημία ), Ουγαρία , Ρουμανία ( “Δακοκέλτες” ), Ισπανία ( Gallicia ), Τουρκία ( Γαλάτες ).

β ) Οι ( αρχαίοι ) Γερμανοί : Γερμανία ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ την μελέτη “Αρχαίοι Γερμανοί, Σημερινοί Γερμανοί ” και το άρθρο “Βαυαρία, Βαυαροί, Εθνογένεση, Νοοτροπία ), Αυστρία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φιννλανδία (μισή ), Αγγλία, Γαλλία ( Φράγγοι, Νορμανδοί ), Ιταλία ( Λομβαρδοί ), Ισπανία ( Γότθοι ), Πορτογαλλία ( Σουέβοι), Τσεχία, Ουγγαρία, Ρουμανία .

γ ) Οι Σλάβοι : Ρωσία, Ουκρανία Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, , Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Βοσνία -Ερζεγοβινή, Μαυροβούνιο, Σλαβομακεδονία, Κόσσοβο, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ελλάδα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εθνολογική άποψη παρουσιάζουν οι Ουγγροι ( “Πρωτοευρωπαίοι”, Κιμέριοι, Σκύθες, Σαρμάτες, Κέλτες, Γερμανοί, Ούννοι, Σλάβοι, Χαζάροι , Μαγυάροι ) και οι σημερινοί Τούρκοι (πολυάριθμοι λαοί και φύλα ), ( Ιδέ εκτενώς  στο Blog μου την μελέτη “Τούρκοι, Προέλευση, Εθνογένεση” ).

Εθνογένεση των βορείων γειτόνων ( Επιγραμματικά )

α ) Ρουμάνοι : “Πρωτοευρωπαίοι”, Δάκες ( Θράκες ) και Γέτες , Σκύθες ( Ινδοευρωπαίοι ), Κέλτες, Ρωμαίοι, Γερμανοί, Βλάχοι ( Valahi ) , Μολδαβοί, Ούγγροι, Αθίγγανοι. To εθνωνύμιο Rumanus ( Ρωμαίος ! ) έχει δημιουργηθεί τον 19. αι. για δύο λόγους : Δήθεν καταγωγή κατ ευθείαν από τους αρχαίους Ρωμαίους και δεν έχουν καμία γενετική σχέση με τους γείτονες Σλάβους. Με αυτόν τον τρόπο έχουν λεκτικά μεταβληθεί οι βαλκάνιοι Βλάχοι και Μολδαβοί σε ευρωπαίους Ρωμαίους !

β ) Βούλγαροι : “Πρωτοευρωπαίοι”, Θράκες ( ιδιαιτέρως Οδρύζες ), Έλληνες, Σλάβοι, Ούννοι ( Isparuch ) , Αθίγγανοι, Τούρκοι. Έως στις αρχές των 80χρονων τόνιζαν μόνον την σλαβική καταγωγή. Κατόπιν θυμήθηκαν και τους Θράκες, αλλά έχουν εσαεί παραγκωνίσει τους Ούννους !

γ ) Σέρβοι : “Πρωτοευρωπαίοι”, Ιλλύριοι , Κέλτες, Σλάβοι, Ούγγροι, εν μέρει Βλάχοι.

δ ) Μαυροβούνιοι, Κροάτες : “Πρωτοευρωπαίοι”, Πελασγοί, Ιλλύριοι, Ρωμαίοι, Σλάβοι. Και όμως τονίζουν μόνον το σλαβικό στοιχείο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό : υψηλά σώματα ( ιλλυρικό ).

ε ) Αλβανοί : “Πρωοευρωπαίοι”, Πελασγοί, Ιλλύριοι, Έλληνες, εν μέρει Σλάβοι. Από εθνολογική άποψη είναι η διαφορά μεταξύ των βορείων ( Γκέκηδες, υψηλά σώματα από τους Ιλλυρίους, άλλες φυσιογνωμίες ) και των νοτίων ( Τόσκηδες , μέτριο ανάστημα, μάλλον πελασγικό η ελληνικό ) Αλβανών. Σημειώνονται εκτός τούτων οι Τσάμηδες και η υποδιαίρεση Λιάπηδες.

Γενική παρατήρηση

Σημειώνονται έθνη, τα οποία είναι αυτού καθ εαυτού ήδη προϊόν πολλαπλών επιμειξιών μεταξύ όλων των φυλών και πάμπολλων εθνών, όπως π.χ πρωτίστως οι ΗΠΑ, εν τω μεταξύ ο Καναδάς και η Αυστραλία. Κάτι το παρόμοιο συντελείται στις πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ισπανία και Ολλανδία. Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης διαδραματίζεται ίσως η μαζικότερη επιμειξία φυλών και εθνών.

Συμπεράσματα

α ) Από βιολογική άποψη είναι σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί συγγενείς μεταξύ τους.
β ) Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι προϊόν πολυάριθμων κραμάτων φύλων και λαών.
γ ) Τα περί εθνικής “γνησιότητας” ή “καθαριότητας” είναι αντιεπιστημονικά, υπερεθνικιστικά, παρανοϊκά, κάπως επικίνδυνα για τις σχέσεις μεταξύ των εθνών και γιαυτό απορριπτέα.

Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο.

Το κείμενο ανήκει στις εκλαϊκευμένες επιστημονικές μελέτες.

Πηγές

Από τα πολυάριθμα βιβλία, τα οποία είναι η βάση των γνώσεών μου αναφέρω μόνον μερικά:

-E. Lips ( Ed. ), Völkerkunde für jedermann, Leipzig, 1967.
-H. Grünert ( Ed. ), Geschichte der Urgesellschaft, Berlin, 1982.
-W.Owen, Die Frühgeschichte der Menschheit, Von den Anfängen bis zur Bronzezeit ( Orig., People of the Past. The Epic Story of Human Origins and Development ), Köln, 2004.
-D. Palmer, The Atlas of the Prehistoric World , London, 1999.
-E. Probst, Deutschland in der Steinzeit, Jäger, Fischer und Bauern zwischen Nordseeküste und Alpenraum, München, 1991.
-V. Kruta, Die Anfänge Europas, 6000-500 v.Chr., La protohistoire 6000-500 avant J.-C. , Paris, 1992.
-J. Guter, Das große Lexikon der Völker, Köln.
-R. Schmoeckel, Die Indoeuropäer, Aufbruch aus der Vorgeschichte, Bergisch-Gladbach, 1999.
-M.Gimbutas, Die Indoeuropäer : Archäologische Probleme, in: Scherer ( Ed.) , Die Urheimat der Indogermanen, Darmstadt 1968.
-E. Schwarz, Germanische Stammeskunde, Wiesbaden, 2010.
-M. Döbler, Die Germanen, Geschichte und Kultur von A-Z, München, 1975.
-P. Arens, Die Völkerwanderung der Germanen, Wien, 2006.
-M. Opermann, Thraker zwischen Karpatenbogen und Ägäis, Leipzig, Berlin, 1984.
-M. Gimbutas, The Balts, New York, 1963.
-S.Golowin, M. Eliade, J. Cambell, Die großen Mythen der Menschheit, Erfstadt, 1998.
-W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch-Gesamtausgabe, Essen, 2004. S. et -P. F. Botheroyd, Keltische Mythologie von A-Z, Wien, 2004.
-H. Gärtner, Kleines Lexikon der griechischen und römischen -Mythologie, Leipzig, 1989.
-W. Meinck, Das Ramayana, Berlin, 1976.
-Χ. Σαμουηλίδης, Ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού, Αθήναι.
-Steve Olson, Mapping Human History-Discovering the Past Through Our Genes, Boston, New York, 2002.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Επεξεργασμένο και συνοπτικό κείμενο

Μετακινήσεις Φύλων και λαών στην προϊστορική και στην ιστορική εποχή

α) Γενική παρατήρηση : Οι μετακινήσεις ηταν συνέπεια μεγάλων κλιματικών αλλαγών κυρίως στην Κεντρική Ασία, στις ρωσικές στέπες και στην Ευρώπη αλλά εδώ ως επί το πλείστον ως στόχος. Φορείς των μετακινήσεων ήταν κατ αρχάς “Ιππείς Νομάδες” (terminus technicus εδώ μετάφραση από τα Γερμανικά :”Reiternomaden”) που έχουν γενικά ονομασθεί από τους ειδικούς επιστήμονες  “Ινδοευρωπαίοι” (επίσης terminus technicus).

β) Οι Ινδοευρωπαίοι έχουν μετακινηθεί προς Ανατολάς έως τα δυτικά σύνορα της Κίνας και δυτικά κατ αρχάς έως την Κεντρική Ευρώπη (βοσκότοποι στις στέπες , σήμερα Ουγγαρία Σλοβακία εν μέρει Τσεχία) και από  εκεί σκορπίσθηκαν σε όλη την Ευρώπη  έως την Πορτογαλλία, τον ευρωπαϊκό Βορά , Βορειοανατολικά και Νότο.

Στην Ανατολική Κεντρική Ασία έχουν βρεθεί σε ειδικούς τάφους σκελετοί απογόνων των . Οι DNA-αναλύσεις έχουν διαπιστώσει, ότι αυτοί ήταν ΞΑΝΘΟΙ και σχετικά μεγαλόσωμοι.Τότε δεν έφτασαν ακόμη μογγολικά φύλα στην Κεντρική Ασία.

Οι Ινδοευρωπαίοι (δυτικοί και ανατολικοί έως την Βόρεια Ινδία ως κατακτητές) μιλούσαν συγγενικές γλώσσες και είχαν παρόμοιους θεούς. Εχουν συγχωνευθεί με τους υπάρχοντες αγροτικούς πληθυσμούς.

Ακόμη και σήμερα είναι όλοι οι λαοί της Κεντρικής, Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης ξανθοί ή κοκκινομάληδες με γαλανά ή πράσινα μάτια (απόγονοι των αρχαίων Γερμανών, των Κελτών και των Σλάβων ).

γ) Στους ιστορικούς χρόνους έχουν επαναλειφθεί παρόμοιες μετακινήσεις φύλων και λαών “ιππέων νομάδων” από την Κεντρική Ασία και τις ρωσικές στέπες.

Αναφέρω τις πιο σημαντικές : Κιμέριοι (8ος αι. π.Χ.), Σκύθες (6ος-5ος αι. π.Χ.), Σαυρομάτες (4ος-3ος αι.π.χ.), Ούννοι (5ος αι.), Χάζαροι (8ος αι.,) Μαγυάροι (9ος αι.).

Επί μέρους θέματα :

1. Οι σημερινοί Τούρκοι δεν έχουν μεν ουδεμία πολιτιστική σχέση με τους Χιττίτες, οι οποίοι έχουν συγχωνευθεί  με άλλους  λαούς της Μικράς Ασίας  ( μετάφραση από τα Λατινικά :Asia Minor) και ανήκουν αυτονοήτως στους μακρυνούς προγόνους των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας. Οι μορφωμένοι Τούρκοι άρχισαν να το αντιλαμβάνονται αυτό .

2. Οι Νεοέλληνες έχουν υπό τον φακό της Εθνολογίας σχέση  με όλους τους γειτονικούς λαούς, ολίγον τι και με τους σημερινούς Τούρκους. Από πολιτιστική άποψη διαπιστώνουμε μία μεγάλη ομοιότητα μεταξύ τωνΝεοελλήνων και των γειτόνων τους. Δεν είναι τυχαία η διατύπωση, ότι εμείς οι Νεοέλληνες είμαστε στην ουσία ακόμη ένας βαλκανοανατολίτικος λαός, ο οποίος βρίσκεται καθ οδόν για την όντως  προηγμένη Ευρώπη.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Νεότατες DNA-έρευνες επιβεβαιώνουν την διεθνώς επικρατούσα άποψη στην οποία στηρίζεται ημελέτη μου.Ιδέ παρακάτω  :

Αυτή είναι η τριπλή καταγωγή των Ευρωπαίων -Η γενετική τους ιστορία

(iefimerida, 24|11|2015 10:37)

Η εισαγωγή της γεωργίας στην Ευρώπη πριν από περίπου 8.500 χρόνια δεν άλλαξε απλώς τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, αλλά και τα ίδια τα γονίδιά τους, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, που βασίσθηκε σε ανάλυση αρχαίου DNA.

Η μελέτη επιβεβαιώνει, επίσης, ότι οι πρώτοι γεωργοί της Ευρώπης ήλθαν από την αρχαία Ανατολία (σημερινή ανατολική Τουρκία).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή David Reich της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ (στην έρευνα συμμετείχε και ο ελληνικής καταγωγής συνεργάτης του Ιωσήφ Λαζαρίδης), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, ανέλυσαν δείγματα DNA από 230 σκελετούς ανθρώπων ηλικίας, που πριν από 3.000 έως 8.500 χρόνια ζούσαν στην Ευρώπη, στην Ανατολία και στη Σιβηρία (για πρώτη φορά αναλύθηκε το DNA 26 ατόμων που προέρχονταν από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ανατολία). Είναι η μεγαλύτερη ανάλυση αρχαίου γενετικού υλικού που έχει γίνει ποτέ στην Ευρώπη.

Η μελέτη αποκαλύπτει ότι, καθώς επικράτησε η γεωργία στην Ευρώπη, υπήρξε μια σειρά από διαδοχικές μεταλλάξεις στο γονιδίωμα των ανθρώπων, ως αποτέλεσμα της φυσικής επιλογής υπό τις νέες περιβαλλοντικές συνθήκες. Μεταξύ άλλων, εντοπίσθηκαν γενετικές τροποποιήσεις στο ύψος των πρώτων νεολιθικών γεωργών, στο χρώμα του δέρματος και των ματιών τους, στην ανεκτικότητά τους απέναντι στη λακτόζη (κατανάλωση γαλακτοκομικών), στον μεταβολισμό των λιπαρών οξέων, στο επίπεδο της βιταμίνης D, σε γονίδια σχετικά με την ανοσία κ.α.

«Η Νεολιθική επανάσταση είναι πιθανώς η πιο σημαντική αλλαγή στην ανθρώπινη προϊστορία. Τώρα πια έχουμε (γενετικές) αποδείξεις ότι οι άνθρωποι πράγματι έφθασαν από την Ανατολία στην Ευρώπη, φέρνοντας μαζί τους τη γεωργία. Επίσης, έχουμε πια στοιχεία για τις γενετικές μεταβολές που συνόδευσαν τις αλλαγές στον τρόπο ζωής και στη δημογραφία», δήλωσε ο αναπληρωτής καθηγητής αρχαιολογίας του University College του Λονδίνου Ρον Πινχάζι.

Οι σημερινοί Ευρωπαίοι έχουν τριπλή καταγωγή: από τους αφρικανικής προέλευσης κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες που ζούσαν στην Ευρώπη ήδη πριν από 40.000 χρόνια, από τους πρώτους γεωργούς που ήλθαν από την Ανατολία και την Μέση Ανατολή πριν από 8.500 χρόνια και από τους νομάδες ιππείς, γνωστούς και ως Γιαμνάγια, που έφθασαν από τις στέππες της σημερινής Ουκρανίας και Ρωσίας πριν από περίπου 5.000 χρόνια.

Πηγή: Αυτή είναι η τριπλή καταγωγή των Ευρωπαίων -Η γενετική τους ιστορία | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/237312/ayti-einai-i-tripli-katagogi-ton-eyropaion-i-genetiki-toys-istoria#ixzz3sR11qrHZ

 

Deutsche und Griechen, Mentalitätsunterschiede , Eine komparative ethnologische Untersuchung

Deutsche und Griechen, Mentalitätsunterschiede, Eine komparative ethnologische Untersuchung

Hier geht es um die teilweise Wiedergabe von Universitätsvorlesungen bzw. Öffentlichkeitsvorträgen über diese Problematik.

1. Seit wann befasse ich mich damit ?

Diese Problemstellung ist Untersuchungsgegenstand seit über fünfzig Jahren. Dies erfolgte zunächst aus allgemeinem Interesse im Sinne der gehobenen Allgemeinbildung. Danach war sie, wesentlich erweitert, Bestandteil der Spezialausbildung künftiger Diplomaten und Wissenschaftlern aus ca. siebzig Ländern , aus fast allen Kontinenten in den Fächern Diplomatie und speziell im Internationalen Vertragsrecht ( Theorie und Praxis der Verhandlungsführung ) und im Diplomatenrecht. Der Grundtenor war dabei, daß die genaue Kenntnis der Mentalität des Verhandlungspartners vermag, einen großen Vorteil gegenüber ihm zu gewähren, denn bei der Verhandlungsführung geht es auch um Grundverhaltensmuster, die in den verschiedenen Kulturkreisen sehr unterschiedlich sind. Es liegen bereits meinerseits einzelne Meinungsäußerungen ( Zeitungsartikel in Griechisch, Rundfunkinterview in Deutsch ) vor. Hierauf gab es ambivalente Reaktionen, was bei dieser extrem delikaten Problematik ganz normal und daher zu erwarten ist.

2. Warum befasse ich mich damit ?

Hierfür gibt es mehrere Gründe :

a ) Die Völker , nicht nur die Deutschen und die Griechen, besser verstehen zu können. Dies war absolut notwendig, weil ich mit Studenten aus allen Kulturkreisen zu tun hatte, in Deutschland seit genau 55 Jahren lebe und mit der Mentalität der Neugriechen immer Probleme hatte und noch habe.
Die unterschiedlichen Mentalitäten spiegeln sich auch in den wesentlichen Verhaltensmustern und Denkstrukturen der Menschen wider. Im Islamischen Kulturkreis überwiegt z.B. das spekulative Denken, während in den Ländern mit protestantischer Tradition eher die kühle Logik vorherrscht. Das Fehlen solcher Spezialkenntnisse kann unter Umständen zu großen und teilweise sehr unangenehmen Mißverständnissen in den internationalen Beziehungen führen. Gleiches gilt ebenso im Privatleben und vor allem in Mischehen.

b ) Es geht ferner um die strikte Ablehnung von Nationalismus und Rassismus. So gesehen, läßt sich die Beschäftigung mit dieser Thematik von Humanismus, von Respekt vor anderen Völkern und von Toleranz gegenüber anderen Kulturkreisen leiten.

c ) Nebenbei sei betont, daß meine Generation in den 40er und 50er Jahren in Griechenland ultranationalistisch, chauvinistisch und teilweise sogar rassistisch erzogen worden ist. Das entsprach der damaligen Staatsdoktrin. Der Entgiftungsprozeß hat bei mir etwa vier Jahre gedauert (1960-196. Wesentlich dazu haben meine systematischen Studien über die altorientalischen Hochkulturen im Tempel der Weisheit , in der Deutschen Bücherei, beigetragen. Das Unglaubliche ist, daß in Griechenland noch heute der Ultranationalismus Blüten treibt und außerdem die Termini Patriotismus, Nationalismus und Chauvinismus verwechselt werden ( Vgl. hierim Blog die Beiträge “Πατριωτισμός, Φιλοπατρία” und “Νεοελληνικός Εθνοκεντρισμός” ).

d ) Es ist schon längst an der Zeit, daß Deutsche und Griechen voneinander lernen. Die ewige narzistisch anmutende Nabelschau, die ohnehin dem europäischen Gedanken widerspricht, hat sich inzwischen als schädlich erwiesen. Dies gilt insbesondere für viele in Deutschland lebenden Griechen.

e ) Ein weiteres Ziel der Studie besteht darin, einen bescheidenen Beitrag zur Erhöhung der Selbsterkenntnis und zur Schärfung des selbstkritischen Denkens bei bestimmten Bevölkerungsgruppen beider Völker zu leisten.

3. Worauf stütze ich mich ? ( Grundlage meines Wissens)

Die wichtigste Grundlage meines Wissens ist, um mit Aristoteles( Αριστοτέλης ) zu sprechen, das soziologisch ausgerichtete Beobachten ( Θέασις ) meiner Mitmenschen.
Seine Methode besteht aus drei Säulen : a ) Zuerst die objektive Realität ( Natur, Gesellschaft, Staat ) genau beobachten ; b ) Danach studieren , was andere vor uns darüber bereits geschrieben haben. c ) Anschließend auf der Grundlage der Prinzipien der Logik die entsprechenden Schlußfolgerungen ziehen. Ohne Übertreibung, bis heute habe ich keinen Griechen gefunden, dem die aristotelische Methode bekannt wäre.

Es sind ferner gezielt zahlreiche Gespräche mit Menschen aus unterschiedlichen sozialen Schichten geführt worden. Desweiteren erfolgte jahrzehntelang ein intensives und systematisches Studium der sach- und themenbezogenen Geschichte, der Religion, außerordentlich intensiv der schöngeistigen Literatur sowie hinsichtlich der allgemeinen Aspekte eine Auswertung der entsprechenden Fachliteratur in Soziologie, Psychologie und vor allem in Ethnologie. Weitere eigene praktische Spezialerfahrungen im Sinne der vielseitigen Feldforschung spielen ebenso eine nicht zu unterschätzende Rolle.

4. Annäherung an die Thematik ( Methodologisches )

Es sind die folgenden Grundsätze zu beachten :

a ) Objektivität : ohne nationalistische, religiöse oder ideologische Scheuklappen und ohne Trämereien und Hirngespinste vorgehen.

b ) Richtige, d.h. keine durch Subjektivismus und Voluntarismus verzerrte Widerspiegelung der Realität ( Widerspiegelungstheorie des größten materialistischen Philosophen der Antike Demokritos , Δημόκριτος ) .

c ) Komplexität des Phänomens der Mentalität : Es gilt, die recht unterschiedlichen Seiten dieser Erscheinung wie z.B. ethnologische, historische, religiöse und weitere Aspekte zu beachten.

d ) Widersprüchlichkeit : Vorzüge und Nachteile sind in ihrem Zusammenhang zu sehen. Anderfalls bestünde die große Gefahr von subjektivistisch gefärbten Einseitigkeiten, die im Allgemeinen dazu dienen, Selbsttäuschungen zu schaffen.

e ) Relativität : Abgesehen von seltenen Ausnahmen ( Axiome ), ist die Wahrheit relativ.

f ) Es bedarf außerdem bei der Einschätzung der Ausgewogenheit, denn Übertreibungen sind fehl am Platze. Im Grunde genommen ist die Ausgewogenhei fair, richtig und gerecht.

g ) Zu erwähnen sind desweiteren die Entwicklung und die Veränderung ( Dem Herakleitos zugeschrierben : “Τα πάντα ρεί “; Ηράκλειτος : ” Alles fließt” von nationalen Charakterzügen. So ist z. B. im Rahmen der EU eine allmähliche Mentalitätsveränderung insbesondere bei den Völkern Süd-Europas zu beobachten. Alte Gewohnheiten und Strukturen brechen zusammen. Auch die Nordeuropäer unterliegen einigen Mentalitätsveränderungen. Insgesamt kommt es zu gegenseitigen Beeinflussungen, positiven aber leider auch negativen , der Völker.

h ) Besonders bemerkennswert ist die Verallgemeinerung im gnoseologischen Sinne. Ohne sie wäre grundsätzlich die Mentalitätseinschätzung nicht möglich. Die Verallgemeinerung darf jedoch nicht willkürlich sein. Sie muß sich vielmehr auf die wesentlichen, prägnanten Merkmale eines Phänomens stützen. Auf alle Fälle darf sie weder unlogisch, noch ungerecht sein. Es seien z.B. hier absichtlich einige paradoxe konstruierte Einschätzungen genannt : Die Franzosen haben keine Ahnung von der Mode und sind nicht charmant oder die nordischen Männer, darunter auch die Deutschen, sind Weltmeister in der Galanterie, oder die Griechen sind die Inkarnation der Zuverläßigkeit und der Disziplin oder die Russen sind die geborenen Alkohol-Abstinenzler. Spätestens durch diese Beispiele wird evidenter, daß es sich bei Einschätzungen der Verhaltensweisen der Völker nicht immer um Klischees handelt , wie ziemlich oft verharmlosend und nivellierend behauptet wird.

i ) Zu nennen ist nicht zuletzt der Grundsatz der Differenziertheit. Was ist mit Griechen und Deutschen gemeint ? Alle, die meisten, die wenigsten, d. h. die Griechen in ihrer Mehrheit oder in der Minderheit ? Sind jene von der Oberschicht, von dem Mittelstand oder etwa von de Unterschicht gemeint ? Hier werden diese Begriffe soziologisch verwendet. Hierbei geht es eigentlich um den Durchschnittsgriechen und den Durchschnittsdeutschen. Auf alle Fälle stehen nicht Einzelfälle im Mittelpunkt der Untersuchung.

Ferner ist auch unbedingt zu beachten, welche Stämme bzw. Bevölkerungsgruppen gemeint sind, denn es gibt mitunter große Unterschiede in Deutschland z.B. zwischen den Bayern ( direkt , laut ,(Vgl. hier hier i meinem Blog den Artikel “Βαυαρία, Βαυαροί, Εθνογένεια, Νοοτροπία” ) und den Sachsen ( wendig, diplomatisch ) oder in Griechenland zwischen den Pontischen Griechen ( offen, ehrlich , etwas naiv, Vgl. hier im Blogg die Untersuchung “Πόντιοι…” ) und den Vlachen ( Balkan-Bauernschläue , durchtrieben, doppelbödig ).

Der Beitrag steht in enger Verbindung mit der gehobenen Allgemeinbildung und hat populärwissenschaftlichen Charakter ( Vgl. hier und in meinem Blog die Studie “Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, Παιδεία, Παγκοσμιοποίηση ” ). Er dient zunächst als Grundlage einer nach Möglichkeit breiten Diskussion. Für jeden nützlichen Hinweis bin ich dankbar.

5. Zu der deutschen Mentalität

Es wird in methodischer Hinsicht dialektisch vorgegangen, d.h. die Vorzüge und Nachteile der deutschen Mentalität werden in ihrem dialektischen Wechselverhältnis untersucht. Es glt auch ,die Frage nach dem Warum zu stellen. Hierbei handelt es sich um eine philosophische Fragestellung. Dies soll getrennt geschehen.

a ) Vorzüge der deutschen Mentalität

Einleitendes : Die Mentalität der Völker ist das Ergebnis einer jahrtausendalten Entwicklung, die von äußeren Bedingungen , wie z.B. Klima, Ernährung, geographischer Lage etc. sowie von deren Widerspiegelung in den Anschauungen , in der Tradition , in der Religion etc. abbhängig ist. Am Anfang stehen die materiellen Lebensbedingungen. So erfordern das strenge Klima und die davon abhängigen schwierigen Lebensbedingungen eine effektive soziale Organisation, einen Verantwortlichen ( Führer ), Disziplin und Selbstdisziplin, Fleiß, Ausdauer, Geduld, Zielstrebigkeit, Erfindergeist usw.

Außerdem sind bestimmte Ereignisse von historischer Tragweite zu berücksichtigen , wie z.B. die Entstehung des Protestantismus mit seiner bewundernswerten und geschichtsgestaltenden Arbeitsethik. Zu erwähnen sind auch die bekannten “Preussischen Tugenden”. Dieses methodische Vorgehen erleichtert es wesentlich, die Vorzüge der deutschen Mentalität schneller zu orten.

Hier spielt das dialektische Wechselverhälthis von Sein und Bewußtsein eine entscheidende Rolle, während die wohl bekannte einseitige Sicht, daß das Sein das Bewußtsein bedingt ,eher vulgär-materialistisch anmutet.

Es handelt sich im Wesentlichen um die folgenden Vorzüge:

Arbeitsliebe, Disziplin, Willensstärke, große Ausdauer, Zuverläßigkeit (“Ein Mann , ein Wort “), hochentwickeltes Organisationstalent, Erfindergeist, Gründlichkeit, Systematik, Methodik, Effektivität, Zielstrebigkeit, Ordnungsliebe, (“Ordnung ist das halbe Leben” ), Pünktlichkeit, Ratio vor Emotio, entwickeltes Rechtsbewußtsein, Gemeinsinn ( Gesellschaftsbewußtsein ), Staatsbewußtsein und Steuerbewußtsein.

Aus Sicht der Systemtheorie stellen diese Vorzüge Elemente eines ontologischen ( tatsächlichen ) sowie eines gnoseologischen ( theoretischen ) Systems dar. Dabei sind sämtliche Elemente aufs engste miteinander ( jedes mit jedem ) verflochten. Zwischen ihnen bestehen gegenseitige Abhängigkeiten und Beeinflussungen, Hierdurch entsteht aus den Eigenchaften der einzelnen Elemente nicht etwa lediglich eine einfache Summierung, sondern vielmehr eine neue Qualität , die sich durch eine hohe Dynamik auszeichnet. Dies ist die solide Basis für die heutige Kraft Deutschlands.

b) Nachteile der deutschen Mentalität

Auch in diesem Falle bedarf es unbedingt der Beachtung jener Faktoren und Umstände, die zu den Nachteilen geführt haben. Die Vorfahren der heutigen Deutschen lebten jahrtausendlang unter extrem schlechten Bedingungen. Ihnen ging es stets um die nackte Existenz. Man denke an das tragische Schicksal der Teutonen, die sechs Jahre in Folge keine Ernte hatten. Die alten Germanen hatten weder Zeit noch die Muse, um sich mit feinen Umgangsformen und mit schönen Künsten , geschweige denn mit Theorie und Philosophie zu befassen. Dies ist mit geballter Kraft im 18./19. Jh. höchst erfolgreich nachgeholt worden ( Kant, Hegel ). Sie haben die Kultur in erster Linie von den Römern und sie wiederum von den alten Griechen übernommen . Die Germanen führten ständig Kriege gegeneinander sowie gegen kulturell überlegene Eindringlinge. So stand die Kampfkraft stets im Mittelpunkt und nicht unbedingt die Geisteskraft.

Ihre Ernährung war ebenso arm und einfach. Dabei spielten und spielen weiterhin das Schweinefleisch und insgesamt die tierischen Fette eine bestimmende Rolle. Trophologen ( Ernährungswissenschaftler ) haben jedoch schon längst festgestellt, daß der übermäßige Konsum von Schweinefleisch und von tierischen Fetten seit fast 42 tausend Jahren sehr negative Folgen haben kann , wie z.B. Aggressivität, langsames Denken-darauf haben schon Hegel und Klopstock indirekt hingewiesen- und Beeinträchtigung der Manneskraft. Lezteres hat Ende der 60er Jahre zu der für die nordischen Männer unangenehmen Erscheinung des Sex-Tourismus in Richtung Mittelmeerländer seitens der Frauen geführt.

Es gibt weitere Umstände, von denen die deutsche Mentalität negativ beeinflußt worden ist, wie das allseitige Zurückbleiben der Deutschen, verglichen mit anderen europäischen Völkern, wie z.B. den Italienern ( Rennaisance), den Franzosen ( bürgerliche Revolution, Menschenrechte, Kultur ) und den Engländern ( Industrie-Revolution, Kapitalismus, Parlamentarismus ).

Speziell gegenüber den kulturell überlegenen Franzosen sind nicht zu unterschätzende Minderwertigkeitskomplexe entstanden. Die deutsche Mentalität ist auch von den Gausamkeiten im 30jährigen Religionskrieg, der zur Verrohung führte, von de totalen Militarisierung des Lebens in der zweiten Hälfte des 19. Jh. ( Untertan) sowie von den mit dem Nationalsozialismus in Verbindung stehenden Barbareien und Bestialitäten, einmaligen in der Menschheitsgeschichte überhaupt, gegen die europäIschen Juden und währed des Zweiten Weltkrieges stark negativ beeinflußt worden. Es wird noch viel Zeit benötigt, bis die Deutschen sich normal wie die anderen Völker verhalten werden. Dieser Prozeß wird allerdings dadurch stark beeiträchtigt, daß international einflußreiche Kräfte die Vergangenheit des Deutschen Volkes auf die natinalsozialistische Zeit sowie auf die negativen Seiten reduzieren und außerdem die Deutschen unfairerweise unter Druck setzen, um eigennnützige ökonomische Ziele zu erreichen .

Folgend sollen die Nachteile erwähnt werden :

Schulmeisterei gegenüber den anderen Völkern, Intoleranz, Xenophobie ( Angst vor Ausländern ), gestörtes Verhältnis zu Alten, Schwerbehinderten und den Kindern, nationale Arroganz, Schwerbeweglichkeit, Neigung zur Aggressivität und zu Gruppen- bzw. Herdenbildung , fehlendes Selbstbewußtsein, Duckmäusertum, Humorlosigkeit, Verklemmtheit ( Männer ), immer noch Hang zum autoritären Denken, Überbewertung der formalen Höflichkeit als Kompensation für fehlende Herzensbildung, ausgeprägte Neigung zum Masochismus ( Selbstzerfleischung ), Gefühlskälte, Unterschätzung der Sexualität ( nur die Männer) und der Zärtlichkeit , Grobschlächtigkeit ( Männer ), Borniertheit, oft Instinktlosigkeit sogar in den internationalen Beziehungen, starke Neigung zu den Extremen ( kein Maßhalten, was zwei mal zu den bekannten Katastrophen geführt hat ), wenig entwickeltes ästhetisches Empfinden, fehlende private Gastfreundschaft , in der Sexualität Überlegenheit der Frauen gegenüber den Männern mit weitreichenden ethnopsychologischen Konsequenzen.

Aus der Anwendung der Systemtheorie auf diese Nachteile ergibt sich ebenso eine geballte negative Ladung, die man nicht unterschätzen sollte, denn sie birgt in sich nicht nur eine hohe Dynamik, sondern auch eine extrem starke Explosivkraft.

6. Zu der griechischen Mentalität

Methodisch-methodologisch wird ähnlich vorgegangenm wie bei der Untersuchung der deutschen Mentalität.

Ausgangspunkt hierfür ist das milde mediterrane Klima, das im Allgemeinen angenehme Lebensbedingungen schafft und den Menschen in seiner Ganzheit wesentlich und genetisch zu beeinflußen vermag. Das milde Klima hat in den vergangenen 42 tausend Jahren ausgeglichene, aufgeschlossene und kommunikative Menschen mit einem heiteren Gemüt geschaffen. All dies hat bereits in der Antike seine Widerspiegelung in der griechischen Mythologie gefunden ( “Olympisches Gelächter” in der Götterversammlung ).

Die alten Griechen haben sich ihre Götter nach ihrem menschlichen Bilde geschaffen, d.h. wie sie selbst sind. Im Mittelpunkt der Götterwelt stand die Fröhlichkeit. Was speziell den Göttervater Zeus anbelangt, bestand seine Hauptbeschäftigung darin , die schönen Frauen nicht nur in Hellas zu verführen und zu beglücken, Also der Gott Zeus besaß sozusagen genetisch eine überschäumende Sexualität.

Derartiges findet man nicht in den eher düsteren Mythologien der nordischen Völker, wo die Hauptbeschäftigung des höchsten germanischen Gottes Wodan der ständige Kampf war. Außerdem verfügten die Griechen fast fünf hochspezialisierte Göttinnen und Götter für die Erotik und die Sexualität, während die germanischen Stämme nur die armselige Liebesgöttin-eigentlich Fruchtbarkeitsgöttin- Freya kannten, der sie großzügigerweise nur einen einzigen Wochentag , den Freitag, gewidmet haben !

Dazu hat auch die vortreffliche Ernährung entscheidend beigetragen : Oliven und Olivenöl vom “Heiligen Olivenbaum”, Fisch, Gemüse ( u.a. Knoblauch ) ,Obst, Käse, Hülsenfrüchte, um die wichtigsten zu nennen, Diese vitaminreiche und vorwiegend aus ungesättigten Fettsäuren bestehende Nahrung hat sowohl ihre Sexualität, als auch ihre außergewöhnliche intellektuelle Mobilität gefördert.

In den letzten Jahren haben Spezialhistoriker, nicht Altphilologen mit ihren traditionell linguistischen Mikrokosmos, nachgewiesen, daß es bei den alten Griechen eine hochinteressante und in der Weltgeschichte einmalige Besonderheit gab und zwar die Einheit von Eros und Weisheit, von Sexualität und Wissenschaft. Die Wissenschaftler meinen, daß die entspannte Einstellung der Griechen zu der Sexualität zusäzliche Kreativität freigesezt hätte.

Es wäre allerdings verfehlt, zwischen den alten und den neuen Hellennenin kzltureller Hinsicht eine direkte Verbindung herstellen zu wollen, wie dies im offiziellen historischen Selbstverständnis der Neugriechen der Fall ist. Schon während der Eroberung der griechischen Stadtstaaten im 2.Jh. v. Chr. hatten wohl die siegreichen Römer Grund, den Griechen ihrer Zeit verächtlich als Graeculus ( Griechenlein ) zu bezeichnen. D.h. die Römer wollten auf die unangnehme Tatsache aufmerksam machen, daß schon die Griechen ihrer Zeit, also vor zwei tausend Jahren ( ! ) ihren glänzenden Vorfahren unwürdig waren. Jetzt ist es leider noch schlimmer. Speziell auf dem Gebiet der Wissenschaft sind die wahren Bewahrer und Beförderer des altgriechischen Erbes die Nachkomen der alten nordischen Barbaren und nicht die ökonomisch stets am Boden liegenden Neugriechen.

Die griechischen Nationalisten ( “Ellinarades” ) nehmen nicht zur Kenntnis , daß die Römer mehr al 650 Jahre Eroberer waren. Dennoch konnten sich die griechische Kultur und die griechische Sprache im Oströmischen Reich im 7. Jh. letztendlich durchsetzen. Im Unterschied zu der römischen Besatzung hatte die ca. 450jährige türkische Besatzung die neugrieche Mentalität nicht unwesentlich beeinflußt, Es verwundert daher nicht, daß zwei führende griechische Wissenschaftler , der Philosoph Stelios Ramphos und der Historiker Apostolos Vakalopoulos , unabhängig voneinander, die Ansicht vertreten, daß der Neugrieche sich immer noch auf dem Wege nach Europa befindet oder noch drastischer formuliert, daß die Griechen in ihrer Merheit noch keine Europäer sind. Ihre Mentalität stellt vielmehr eine Synthese der Balkan – und der orientalischen Mentalität , d.h. der Balkan-Bauernschläue und der orientalischen Bequemlichkeit, dar.

a) Vorzüge der griechischen Mentalität

Freiheitsliebe, Selbstbewußtsein, Ehrgefühl, Stolz, intellektuelle Mobilität, kreative Phantasie, Begeisterungsfähigkeit, Kontaktfreudigkeit, Freudlichkeit Fröhlichkeit , Aufgeschlossenheit, Toleranz, ästhetische Orientierung, hochentwickelter Familiensinn, Respekt vor den älteren Menschen, Galanterie, entwickelte Sexualität ( Sinnlichkeit, Leidenschaft ).

Die konsequente Anwendung der Systemtheorie könnte dazu führen , daß der Neugrieche eher der klischeehaften Einschätzung seitens touristischer Philhellenen mit einer gewaltigen Portion von Idealisierung entspricht. Eine solche Sicht wäre allerdings extrem weltfremd.

Das ist jedoch die halbe Wahrheit. Selbstverständlich hat die neugriechische Mentalitätsmedaille eine andere, nicht gerade angenehme Seite, vor allem wenn entscheidende Vorzüge in der Anwendung übertrieben werden. So kann sich z.B. die Freiheitsliebe in Anarchie umwandeln.

b) Nachteile der griechischen Mentalität

Auch hier bedarf es einleitender Worte. Es ist nicht die Absicht gewesen, das antike Hellas zu idealisieren, Es daf daran erinnert werden, daß es nicht nur das Streben nach dem Διάλογος ), sondern auch die ständigen Kriege untereinander gab, bis das kulturell unterlegene aber militärisch sehr starke Sparta den Stadtstaat Athen, das Zentrum der altgriechischen Kultur und Wissenshaft, zerstört hat. Nicht umsonst ist bei Platon der Satz „ Krieg aller gegen alle“ , bekannt in der lateinischen Übersetzung „Bellum omnium contra omnes” (“Kampf aller gegen alle”), geprägt worden. Noch heute herrscht im politischen Leben Griechenlands ständig der konfrontative Geist vor. Envernehmliche Problemlösungen sind in der griechischen Tradition fast unbekannt.

Man darf außerdem nicht vergessen, daß die Hellenen die körperliche Arbeit zutiefst verachteten und auch deswegen als erste in der Menschheitsgeschichte auf die Idee gekommen sind, die Sklaverei massiert als Wirtschftafaktor zu erfinden, wobei kriegsgefangene Griechen zu Sklaven gemacht wurden, denen unglaublicherweise der größte Philosoph der Antike Aristoteles das Menschsein abgesprochen hatte, indem er sie als Ding ( Πράγμα ) bezeichnete.

Somit schufen sie eine neue Gesellschaftsformation, die Sklavenhalterordung, die zwar zur Explosion der Produkktivkräfte führte Karl Marx ), die allerdings nicht gerade eine humanistische Errungenschaft war. Im Unterschied von den Hellenen kannten die anderen hochkultivierten Völker nur die Haussklaverei. Ich bin mir durchaus dessen bewußt, daß diese historischen Wahrheiten desillusionierend wirken, aber es handelt sich eben um objektive Wahrheiten und nicht um subjektive Interpretationen oder um nationalistische Phantastereien.

Desweiteren ist zu beachten, daß das griechische Volk weder die Renaissance, noch die Aufklärung, noch die bürgerliche Revolution erlebt hat. Es hat ferner weder das Individuum ( Stelios Ramphos ), noch den Citoyen ( Staatsbürger ) hervorgebracht. Es ist daher nicht verwunderlich, daß die Neugriechen in ihrer Mehrheit weder ein Gesellschafts-, noch ein Staats-, noch ein Rechts,- und was für die Finanzlage besonders schwerwiegend ist, noch ein Steuerbewußtsein besitzen. Sie betrachten vielmehr den eigenen Staat fast als Feind und versuchen, ihn mit besonderer Freude zu betrügen, wie dies in der Zeit der Türkenherrschaft üblich war ( Vgl. hier nd in meinem im Blog die Artikel “Ατομο, Ατομικότητα,Ατομικισμός, Εγωϊσμός Φιλοτομαρισμός”, “Νεοέλληνας, Βαλκανοανατολίτης” und “Ελλάς, Ανατολή-Δύση”).

Diese antistaatliche Grundposition ist auch nach der Erringung der nationalen Befreiung im 19.Jh. nicht aufgegeben worden. So ist die Steuerhinterziehung ein sehr lohnender Nationalsport, auch wenn dadurch der Staat zugrunde geht, wie dies gegenwärtig der Fall ist. Hierdurch ist die eigene spöttische Formulierung entstanden, “Reiche Bürger, armer Staat”, was letzten Endes den Staat ruiniert hat und noch dazu die Verarmung der Mittelschicht und anderer Bevölkerungsschichten verursacht hat.

Für die Zwecke der nationalen Identitätsstiftung und Identitätssicherung ist bereits Mitte des 19. Jh. ein hochgezüchtetes Nationalbewußtsein entstanden, welches die absolut notwendige Herausbildung des Staats- und des Rechtsbewußtseins verhindert hat. Was Letzteres betrifft, so kann unschwer festgestellt werden, daß der Neugrieche seine Rechte wohl kennt und sie großzügig in seinem egoistischen Interesse interpretiert, jedoch geflissentlich übersieht, daß zum gedeihlichen Funktionieren eines Gemeinwesens auch Pflichten gehören. So sind solche Fragestellungen, wie z.B. das dialektische Wechselverhältnis von Rechten und Pflichten “Böhmische Dörfer” ( Vgl. hier und in meinem Blog dίe Artikel “Εθνική, κοινωνική, κρατική συνείδηση” und “Ατομο και κοινωνία-Πολίτης και κράτος” ).

Ausgerechnet in der dreißigjährigen Periode nach dem Sturz der Militärdiktatur fand ein gewaltiger allseitiger Umwälzungsprozeß statt, der nicht nur viele positiven Entwicklungen aufzuweisen hat , sodern auch verheerende Folgen bezüglich der Grundlagen der griechischen Mentalität hatte. Auf der Basis von Milliarden-Krediten wurde ein Wohlstand im Sinne des Eudämonismus und eines primitiven Hedonismus geschaffen, der eine regelrechte Vernichtung der bis zu diesem Zeitpunkt geltenden ethischen, sozialen, kulturellen, ästhetischen und nationalen Werten herbeigeführt hat.

Diese Katastrophe ist möglicherweise verhängnisngnisvoller als die ökonomische. Die meisten Griechen haben gegenwärtig den Eindruck, ihre Würde , die Wertschätzung und die Anerkennung seitens der anderen Völker verloren zu haben. Scham breitet sich wegen dieser internationalen Blamage aus. Teilweise ist es zu einer Krise der nationalen Identität mit weitreichenden ethnopsychologischen Folgen gekommen. Der moralisch-ethische Schaden ist fast irreparabel.

Folgend sollen die Nachteile erwähnt werden :
Als generelle Prämisse sind zwei Hauptprinzipien des griechischen Nationalcharakters zu betrachten : das Leben in vollen Zügen geniessen ( „Αρχή της απόλαυσης της ζωής”, wenn nötig auch auf der Grundlage gewaltiger Schulden, die man ohnehin nie zurückzahlen wird und die geringste Anstrengung (“Αρχή της ήσσονος προσπάθειας“) .

Im Einzelnen : Starke Neigung zur Disziplinlosigkeit, schwach entwickelte Ausdauer, kaum besondere Liebe zur Arbeit, unterentwickelte Dynamik schwacher Wille, kein Gemeinsinn, konfrontativer Geist privat und insbesondere in der Politik, primitive Demonstration des Reichtums, Emotio vor Ratio ( übertriebene Emotionalität, privat wie als Nation ), Surrealismus ( Verwechselung von Wunschträumen und der harten Realität, Traumtänzer, Tagträumer, Vgl. hier im Blogg die Beiträge “Περί του νεοελληνικού Σουρεαλισμου” und “Ευρωπαϊκή αντικειμενικότητα vs Ελληνικός σουρεαλισμός “) fast wie in Lateinamerika, Macht des Wortes aber Schwäche der Tat, Hang zum fast paranoiden spekulativen Denken, krankhafter Hang zu Verdächtigungen und zu Verschwörungstheorien ( fast alle seien gegen Griechenland, deswegen die Finanzkatastrophe etc. ), Neigung zum Voluntarismus und zur Rechthaberei, stark unterentwickeltes Organisationstalent, traditionell extrem starker Hang zur Demagogie und zum Populismus, EE-Meister in Korruption ( speziell der Verwaltungsapparat ist wie ein Augiasstall oder sogar wie die “Magna Cloaca” im alten Rom ), Neigung zum Nationalismus und zum Chauvinismus, Oberflächlickeit individuell und besonders in den Staasangelegenheiten , Unzuverlässigkeit (” Ein (giechischer) Mann, ein Wörterbuch” ), Übertreibungssüchtigkeit, Kritikfeindlichkeit ( wer kritisiert ist Feind, wer übermäßig lobt, ist ein echter Freund), vollständiges Fehlen der Selbstkritik, unterentwickeltes Verantwortungsbewußtsein in Gesellschaft und Staat und zugleich für das eigene Versagen andere verantwortlich machen, beängstigendes Fehlen der Fähikeit zu wirtschaften, Überempfindlichkeit ( privat und besonders in nationalen Fragen ), vollständiges Fehlen des Bewußtseins von der dialektischen Einheit der Rechte und der Pflichten gegenüber der Gesellschaft und dem Staat, maßlose Selbstüberschätzung, Nepotismus (Vetternwirtschaft, Familiendynastien eigentlich orientalischen Typs, Vgl. hier im Blogg die Studie “Οικογενειοκρατία” ) als Grundübel und Crescendo korruptiven Grundverhaltens, “Gesellschaftsvertrag” neugriechischer Provenienz über die reziproke ( ” Do ut des” ) Korrumpierung von Bürgern und Politikern.

Es ist nicht unbedingt meine Absicht gewesen, die in der Tat vorhandenen Nachteile des griechischen Nationalcharakters so massiert zu erwähnen. Ich habe lediglich nach der demokritischen Widerspiegelungstheorie gehandelt , die darin besteht, die objektive Realität zu widerspiegeln.

Erst die Anwendung der Systemtheorie auf diese Nachteile ( neue Qualität, Dynamik ) macht evident, warum Griechenland zusammengebrochen ist. Denn unter normalen Bedingungen würde man nicht verstehen, warum dieses Land, im Grunde genommen, aus eigener Kraft seine Bevölkerung nicht ernähren kann. Es fehlt mir schwer, das zu schreiben. Ohne es zu beabsichtigen, ist zum Schluß aus einer nüchternen Analyse eine Elegie geworden.

Schlußfolgerungen

1. Zwischen der deutschen und der griechischen Mentalität sind kaum Gemeinsamkeiten festzustellen. Es handelt sich ohne Übertreibung um zwei völlig unterschiedliche Traditionen, Kulturen, ja Welten.

2. Dies schließt jedoch unter bestimmten Bedingungen eine gegenseitige Beeiflußung nicht aus. Es gibt vor allem bei der deutschen Jugend Tendenzen , die mediterrane Lebensart zu mögen und vielleicht teilweise zu übernehmen. Andererseits haben sich die meisten der in Deutschland lebenden Griechen grundsätzlich an die deutsche Lebensart angepasst. Es gibt allerdings unter den in Deutschland ca. 350 tausend lebeden Griechen relativ viele, die kulturell immer noch in griechischen “Ghettos” leben. Sie intersssieren sich nicht im geringsten für die deutsche Kultur, Tradition und Geschichte, gescheige denn für die schöngeistige Literatur, das Theater und die klassische Musik.

3. Die deutsche Mentalität eignet sich vorzüglich für die Beziehungen Mensch-Gesellschaft, Bürger-Staat sowie für die erfolgreiche Schaffung grundlegender Lebensbedingungen für die Menschen wie z.B. Aufbau einer gedeihlichen Wirtschaft, eines funktionierenden Verwaltungsapparates und einer blühenden Wissenschaft.

4. Die griechische Mentalität eignet sich in idealem Maße für das Genießen des Lebens sozusagen als menschliche Selbstverwirklichung, für die Erotik, für ausgeglichene zwischenmenschliche Beziehungen und für das Familienleben im weiteren Sinne des Wortes. Sie ist allerdings für die Schaffung solider Lebensbedingunge im breiten Sinne des Wortes ungeeignet.

5. Erfahrungsgemäß ist es durchaus möglich z.B. in erster Linie bei den in Deutschland lebenden Griechen , partiell eine Synthese der Vorzüge beider Mentalitäten herzustellen. Dies setzt jedoch Toleranz, Offenheit, Selbsterkenntnis, Ehrlichkeit, das entsprechende Wissen der anderen Mentalität sowie Willen und Bereitschaft voraus. Manch ein Grieche hat diese Synthese gezielt und systematisch schon längst sehr erfolgreich realisiert.

6. Grundsätzlich sollte es eigentlich möglich sein, daß die Deutschen von den Griechen solche Grundeigenschaften übernehmen, wie z.B. die Ausgeglichenheit Kontaktfreudigkeit, Aufgeschlossenheit, Freundlichkeit, Galanterie, Zärtlichkeit gegenüber den Frauen, gebührende Wertschätzung der sexuellen Komponente des Menschseins und die gesündere griechische Küche, vor allem das Olivenöl und die Oliven.

7. Die Griechen könnten im eigenen Interesse von den Deutschen Elemente des Fleisses, der Disziplin, der Ausdauer, der Zuverlässikeit, der Geduld, der Zielstrebigkeit, der Gründlichkeit, der Systematik und der Methodik übernehmen. Von anderen Völkern zu lernen ist wohl keine Schande. Nur die lernbereiten Völker können sich vortrefflich entwickeln, während jene Völker, die ewig narzistische Nabelschau betreiben, bleiben hoffnungslos zurück .

8. Es ist an der Zeit, daß es endlich zu der absolut notwendigen Europäisierung und Modernisierung Griechenlands kommt. Derartiges setzt allerdings den Willen voraus, radikale Strukturreformen konsequent durchzuführen. Es leuchtet wohl ein, daß die in Jahrhunderten entstandene griechische Mentalität nicht über Nacht verändert werden kann. Daher sollte schon jetzt bei der Bildung und Erziehung der Schulkinder nach Kriterien der entwickelten europäischen Länder begonnen werden. Auf alle Fälle bedarf es der gründlichen Auseinandersetzung mit dem mittelalterlichen Menschenbild der griechischen Orthodoxie. Vielleicht könnte sich in der Zukunft die verfahrene Situation grundlegend ändern und aus Griechenland ein richtiges europäisches Land wird. Andernfalls könnte der Spruch des großen Philosophen Hegel auch für diesen Fall gelten : ” Aus einer gebratenen Katze wird keine Hasenpastete”.

Zu der Mentalitätsproblematik siehe weitere Beiträge hier und in meinem Blog in griechischer Sprache ; 1. Γερμανοί, Πρώσοι, Προτεστάντες. 2. Γαλλία-Γερμανία, Διαφορετικές Νοοτροπίες. 3. Νεοελληνικός Εθνοκεντρισμός. 4. Νεοέλλην, βαλκανοανατολίτης. 5. Νοοτροπία, Κλισέ ; 6. Βαλκανοανατολίτικοι Πολιτικοί. 7. Ξεπεσμός α la Greca. . 8. Αδράνεια, Εθνοψυχολογία. 9. Έλληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση. 10. Ελλάς, Ανατολή, Δύση. 11. Κοινωνικό Συμβόλαιο της Αμοιβαίας Διαφθοροποίησης. 12. Νεοέλλην Ανήρ Πολιτικός : Κάθαρμα, Αλήτης, Μπάσταρδο.

Bemerkungen : a ) Es ist vorgesehen, in der Zukunft über diese Thematik ein Buch zu publizieren. b) Ich bitte freundlichst die Leser, Ihre kritischen Bemerkungen in dem dafür vorgesehenen Raum unter dem Beitrag nieder zu schreiben. Das eilt nicht. Danke im Voraus. Panos Terz

Αριστερά, Κέντρο, Κεντροαριστερά

 

Το εννοιολογικό χάος ακόμη και ο η εννοιολογική ασυδοσία στην Ελλάδα είναι ο λόγος, γιατί προσπαθώ επανειλλημμένα να διασαφηνίσω μερικούς διεθνώς αναγνωρισμένους ειδικούς όρους (termini  scientifici) με την κυρία επιδίωξη να υπάρχει μία κοινή λεκτική βάση για ένα λογικό διάλογο. Στο επίκεντρο του πρώτου μέρους εστιάζεται ο όρος Αριστερά ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενασχόληση με τον γενικό όρο Κεντροαριστερά.

Προ της αστικής Επανάστασης ( Γαλλία, 1789) έπαιρναν θέση στην δεξιά του Βασιλιά οι Συντηρητικοί και στην αριστερά του οι Μεταρρυθμιστές ( αργότερα “Αριστεροί”, “Προοδευτικοί”). Βαθμιαία έχουν δημιουργηθεί πολιτικά κινήματα και κόμματα, τα οποία είχαν και έχουν “αριστερή” η “δεξιά” τοποθέτηση φυσικά όχι με την αρχική σημασία των εννοιών.

Και όμως το περιεχόμενο των εννοιών είναι πολύπλοκο.
Στην ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία έχουν εμφανισθεί κινήματα με “αριστερές” τοποθετήσεις πολλών διαβαθμίσεων η ειδών :

σοσιαλδημοκρατικά ( μικρές ειρηνικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος ), σοσιαλιστικά ( ειρηνικές μεγάλες μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος ), αναρχικά ( αντιεξουσιαστικά, νομομηδενιστικά, τρομοκρατικά, τραμπουκικά ), κομμουνιστικά ( η αντικατάσταση του καπιταλισμού με το κομμουνιστικό κοινωνικό και οικονομικοπολιτικό μοντέλο μέσω επανάστασης, απέτυχε παταγωδώς και εσαεί ), εξτρεμιστική Αριστερά, ριζοσπαστική Αριστερά ( και στα δύο ακραία και συγκρουσιακή και χωρίς συμβιβασμούς τοποθέτηση ακόμη και σε συνδιασμό με την άσκηση βίας).

Ας εφαρμόσουμε αυτές τις γνώσεις στα ελληνικά αριστερά κόμματα :

Το εν τω μεταξύ θνήσκον ΠΑΣΟΚ ήταν ένα αριστερό ψευτοσοσιαλιστικό κόμμα τριτοκοσμικού τύπου, το οποίο έχει καταστρέψει τις σημαντικότερες ηθικές, κοινωνικές, εθνικές, πολιτισμικές και αισθητικές αξίες και τελικά και την Ελλάδα. Από αυτό προέρχονται τα μεγαλύτερα πολιτικά καθάρματα και οι μεγαλύτεροι πολιτικοί αλήτες στην ελληνική ιστορία. Δεν έχει ουδεμία σχέση με τα αξιοκρατικά αριστερά κόμματα της Βόρειας Ευρώπης.

Το ΚΚΕ είναι ένα λενινιστικό-σταλινικό απολίθωμα με έντονο εξωπραγματισμό, επαναστατικό παραλογισμό και αθεράπευτο ρομαντισμό ( Ιδέ στο Μπλογκ μου : “ΚΚΕ, Ουτοπία, Θρησκεία, Πραγματικότητα”, “Ονειρώσεις Παπαρήγα, Αριστερές αυταπάτες”, “Επιστημονικές Γνώσεις κατά αριστερών Ονειρώσεων”.

Ο ΔΗΜΑΡ ήταν  ένα μάλλον κατά φαντασία κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τυπου πολιτικών χωρίς δυναμικότητα, βούληση και ευκινησία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα παρδαλό πολιτικό κίνημα σχεδόν ένα συνονθύλευμα με πάνω από 20 συνιστώσες χωρίς ιδεολογική πλατφόρμα. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα κόμμα. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο υπεραναπτυγμένος λαϊκισμός , η αδιάκοπη μεταλλαγή ( πολιτικός χαμαιλεοντισμός ) και σε γενικές γραμμές η προώθηση του συγκρουσιασμού ως μέσο της πολιτικής. Ο συγκρουσιασμός είναι ούτως η άλλος καθοριστικό χαρακτηριστικό στοιοχείο των περισσότερωνν Νεοελλήνων.

Με την μαζική είσοδο πρώην οπαδών του ΠΑΣΟΚ, ως επί το πλείστον δημοσίων υπαλλήλων, έχει μεταβληθεί εν μέρει σε ένα μικροαστικό κίνημα. ( Ιδέ στο Μπλογκ μου  τα άρθρα : “Εξωπραγματικότητα, Φαντασιώσεις, Παραλογισμοί”, ¨Τριτοκοσμικός παραλογισμος”, “Ανορθολογικός Κρατισμός”,”Τσίπρας, Ετερον Εκάτερον”, ,”Κρίση, Λαϊκισμός, Μεσσιανισμός”, “Αριστερός Ανορθολογισμός και εξυπνακισμός”, «Τσίπρας, El Griego Chaves ? “Λατινοαμερικανοποίηση”).

Ο αποσχισμός ανήκει στο DNA των αριστερών κομμάτων ( Ιδέ στο Μπλογκ μου το άρθρο “Εγγενής Αριστερός Αποσχισμός” ). Αυτό το γνωστό φαινόμενο εχει ειδικά σην Ελλάδα στενή σχέση με δύο γνωρίσματα της Αριστεράς : υπερεξυπνακισμός και απειθαρχία ( εξαίρεση : ΚΚΕ ). Στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό έγινε εν τω μεταξύ συνήθεια να απαιτεί ο ΣΥΡΙΖΑ μονοπολιακά το επίθετο “αριστερός”. Το ίδιο κάνει και το ΚΚΕ, το οποίο απαξιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν καιροσκοπικό και τυχοδιωκτικό κίνημα !

Προοδευτικός

Σην ιστορία των πολιτικών κινημάτων της Ευρώπης θεωρείται το επίθετο “αριστερός” ως συνώνυμο με το επίθετο “προοδευτικός”. Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση θα έπρεπε να είναι γενικά όλα τα αριστερά κόμματα προοδευτικά. Αλλά ειδικά στην Ελλάδα διαπιστώνουμε μίαν άκρως επιπόλαια χρησιμοποίηση και αυτής της έννοιας.

Η έννοια “προοδευτικός” είναι σε ό,τι αφορά την ετυμολογία και την σημασιολογία μετάφραση από το αγγλικό επίθετο progressive, το οποίο πάλι προέρχεται από το λατινικό ουσιαστικό progressus που σημαίνει περαιτέρω ή βαθμιαία εξέλιξη, μεταλλαγή και στο πολιτικό πεδίο μεταρρυθμίσεις.
Από φιλοσοφική άποψη πρόκειται για την συνείδηση ως αφετηρία καθώς και ως προϊόν της εξέλιξης επί τη βάσει μιας αντίστοιχης θεωρίας της προόδου ( Ιδέ Duden, Das große Fremdwörterbuch, Leipzig et alt., 2000, S.1098 ).

Ενώ η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει με αγώνες επιφέρει μία μεταλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος προς όφελος των εργαζομένων, προσπάθησαν κομμουνιστικά κόμματα μέσω της κοινωνικής επανάστασης να εγκαθιδρύσουν τον κομμουνιστικό παράδεισο, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν μια τεράστια φυλακή των λαών. Στο τέλος έχει αυτό το σύστημα καταρρεύσει χωρίς πόλεμο και εμφύλιο . Αυτό τα λέγει όλα.

Στην Ελλάδα έγκειται το παράξενο στο ό,τι το ΚΚΕ είναι ένα συντηρητικότατο εξωπραγματικό κομματικό μόρφωμα χωρίς δυναμική και προσαρμογή της ιδεολογίας του στα νέα πολιτικά δεδομένα. Η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία (την έχω συστηματικά σπουδάσει σε πανεπιστήμιο) έχει εξελιχθεί σε ένα δόγμα σχεδόν θρησκευτικου είδους με ιερατείο ( Πολιτικό Γραφείο ) και με τον αλάνθαστο και πάνσοφο αρχιερέα ( Γενικός Γραμματέας).
Συμπέρασμα
Αριστερός δεν σημαίνει αυτόματα προοδευτικός. Μπορεί να σημαίνει και το αντίθετο.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο.

 

 

Θεά – Μητριαρχία, Ιερά Οχτολογία 7ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του “Αμφίστομη θρησκοληψία”, δημοσιευθέν στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση , 27.4.14 )

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Με αυτό το σχόλιο-μελέτη περατώνεται η Ιερά Επταλογία.

Με την Πατριαρχία έχουμε ήδη ασχοληθεί. Σύμφωνα με την αρχή της ίσης μεταχείρισης είναι αναμφιβόλως αναγκαίο, σκόπιμο και δίκαιο να κάνουμε και την Μητριαρχία αντικείμενο μίας μελέτης.

Προβλήματα προσέγγισης

Η προσέγγιση στο άκρως ενδιαφέρον , αλλά πολύπλοκο θέμα βασίζεται σε ντοκουμέντα όπως π.χ. σε ύμνους και άλλα ποιήματα , τα οποία καλύπτουν μίαν εποχή 4500 ετών που σημαίνει ότι προέρχονται όχι μόνο από την Εποχή του σιδήρου, αλλά και από την Εποχή του Χαλκού πρωτίστως από την φωτοδότρια περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου έχει εφευρεθεί η γεωργία προ περίπου 10 χιλιάδων ετών και για αυτό έχει δημιουργηθεί ο πολιτισμός , έχουν εμπεδωθεί τα πρώτα κράτη και έχουν διατυπωθεί οι πρώτοι νομικοί κώδικες ήδη προ 4 χιλάδων ετών π.Χ., δηλαδή πολύ προ του γενικά γνωστού νομοθέτου Χαμουράμπι.

Σε ό,τι αφορά τις επιστημονικές πηγές, στηρίζεται η μελέτη στα συγγράμματα εξεχόντων ειδικών επιστημόνων και δη αρχαιολόγων, θρησκειολόγων, μυθολόγων, αρχαιοφιλολόγων, ιστορικών, εθνολόγων και κοινωνιολόγων. Λόγω χώρου δεν είναι δυνατό να αναφερθούν όλες οι πολυάριθμες πηγές. Το παρών κείμενο εστιάζεται μεταξύ του δημοσιογραφικού άρθρου και της εκλαϊκευμένης επιστημονικής μελέτης.

Εχει διαπιστωθεί, ότι περί του θέματος της Μητριαρχίας λείπει μία ομοφωνία των ειδικών επιστημόνων κάτι που ισχύει για πολλές πτυχές του. Μερικοί αμφιβάλλουν, εάν πράγματι υπήρχε η Μητριαρχία. Επίσης διατυπώνονται περί της έννοιας καθώς και περί του ορισμού της διαφορετικές αντιλήψεις. Πέραν τούτου έχει σχεδόν καθιερωθεί η συνήθεια, να έχει κάθε των προαναφερθουσών επιστημών τον δικό της ορισμό. Ιδιαιτέρως οι εκπρόσωποι της μαρξιστικής υλιστικής κοσμοαντίληψης πρεσβεύουν απόψεις, οι οποίες διαφέρουν τελείως από όλες τις άλλες. Το ίδιο ισχύει και για τους μυθολόγους.

Στην σχετικά μεγάλη διάρκεια των ερευνών περί της Μητριαρχίας ενμέρει ήδη από τον 18ο αι. και συστηματικά από τον 19ο αι. έχουν οι θεωρίες μεταλλαχθεί συχνά. Εν τω μεταξύ γίνονται συγκλονιστικά αρχαιολογικά ευρήματα πρωτίστως στην Κεντρική Ευρώπη, τα οποία ανατρέπουν ταχέως πάλαι αποδειχθείσες θεωρίες. Εκτός τούτου έχουν συστηματικές και πολυετείς έρευνες της Eθνολογίας συμβάλλει στον εμπλουτισμό των γνώσεων περί φαινομένων της Μητριαρχίας σήμερα σε 160 αυτόχθονες εθνότητες.

Η μεθοδική προσέγγιση θα συντελεσθεί ως εξής:

1. Εννοια και ορισμός. 2. Αρχαιολογικά ευρήματα σαν κυρία βάση της θεωρίας περί της Μητριαρχίας. 3.Υπολλείμματα της Μητριαρχίας στην Μυθολογία και στην Θρησκεία των υψηλών πολιτισμών της Μέσης Ανατολής. 4. Μία προσπάθεια ερμηνείας του φαινομένου της Μητριαρχίας. 5. Πηγές.

1. Ορισμός

Κατ αρχάς δέον να λάβουμε υπόψη τον ορισμό περί της Μητριαρχίας σε ένα από τα παγκοσμίως καταξιωμένα γλωσσολογικά λεξικά : «Εξουσία της μητέρας, κοινωνικό σύστημα, στον οποίο η γυναίκα κατέχει την προνομιακή θέση στο κράτος και στην οικογένεια καθώς και την διαδικασία της κληρονομίας και την κοινωνική θέση επί τη βάση της μητρικής προέλευσης» ( Ιδέ DUDEN, Das große Fremdwörterbuch, Herkunft und Bedeutung der Fremdwörter, Mannheim, Leipzig et alt., S. 852 ). Εν τούτοις, αυτός ο ορισμός έχει πολύ γενικό και πολυσύνθετο χαρακτήρα και επομένως είναι μάλλον ακατάλληλος για τους σκοπούς της μελέτης.

Για αυτό θα εξετάσουμε ποιός επίσης σύνθετος ( από πολλούς ειδικούς) ορισμός είναι σε γενικές γραμμές διεθνώς τουλάχιστον γνωστός, αν όχι αποδεκτός. Αλλά μεθοδικά είναι προτιμότερο να αναφέρουμετα καθοριστικά χαρακτηριστικά της Μητριαρχίας :

α) Η αφετηρία είναι , ότι εδώ γίνεται λόγος περί ενός κοινωνικού συστήματος.

β) Διοργάνωση όλων των κοινωνικών και νομικών σχέσεων επί τη βάση της μητρικής προέλευσης («μητρική γραμμή») .

γ) Οι θρησκευτικές αντιλήψεις έχουν σαν απαρχή μία Προγονική Γυναίκα ή μία Μεγάλη Θεά.

δ) Στην κοινωνία και στην θρησκεία διαδραματίζουν οι γυναίκες ένα καθοριστικό ρόλο.

Μερικοι επιστήμονες είναι όμως τόσο προσεκτικοί που μιλούν μόνο για ένα υποθετικό κοινωνικό σύστημα της Μητριαρχίας , στο οποίο κατέχουν οι γυναίκες αποκλειστικά την πολιτική εξουσία ( Ιδέ π.χ. Ε. W. Müller, Mutterrecht, in : Historisches Wörterbuch der Philosophie, 6/1984, S. 261 ). Σημειώνονται και πολλοί άλλοι ορισμοί της Μητριαρχίας, αλλά δεν είναι ούτε σκόπιμο, ούτε δυνατόν λόγω χώρου να αναφερθούν όλοι.

Πιό σημαντικές είναι άλλες καθοριστικές τοποθετήσεις, οι οποίες ασκούν επιρροή ακόμη και σήμερα στην ανάλογη επιστημονική μελέτη της Μητριαρχίας. Θα αναφερθούν μόνον οι σπουδαιότερες :

α ) Πρωτίστως Αγγλοι αρχαιολόγοι έχουν διατυπώσει τον 18ο και τον 19ο αι. την άποψη, ότι στην προϊστορική εποχή υπήρχε ένα πολιτιστικό μητριαρχικό φαινόμενο με κυρία βάση την λατρεία μίας Μεγάλης Θεάς .

β ) Οι κάπως αργοπορημένοι Γερμανοί ειδικοί έχουν πρεσβεύσει την αντίληψη, ότι κυρίως στην Νεολιθική Εποχή επικρατούσε η Μητριαρχία.

γ ) Ο Ιστορικός Υλισμός θεωρεί την Μητριαρχία ως γενική και απαραίτητη βαθμίδα της αρχαϊκής ιστορικής περιόδου. Επάνω σε αυτήν την βασική άποψη στηρίζεται η μαρξιστοειδής επιστήμη περί του πολιτισμού στα πλαίσια της αντιπαράθεσης με την Πατριαρχία και φυσικά πρωτίστως με την καπιταλιστική, η οποία έχει επιφέρει κατά την γνώμη της στον κόσμο τεράστια κακά, ενώ στο μητριαρχιακό παρελθόν όχι μόνον της Νεολιθικής ( 5500/5000-3000 π.Χ. ) και Μεσολιθικής ( 8000-5500/5000 π.Χ. ), αλλά και της Παλαιολιθικής Εποχής ( από την αρχή έως 8000 π.Χ., προσοχή : οι αριθμοί ισχύουν πρωτίστως για την Ευρώπη ) έχει επικρατήσει ο πρώτος κομμουνισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας αναφέροντος τα όντως ευρεθέντα αγαλματάκια είδωλα θηλυκών «θεοτήτων» ! Αυτό το ονομάζουν επιστήμη και δη μοναδική.

δ ) Φεμινίστριες έχουν μάλλον λόγω πολιτικών επιδιώξεων επεξεργασθεί συστηματικά και σε πλατειά κλίμακα την θεωρία, ότι στην αρχική ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας που είναι κανονικά προϊστορική, οι γυναίκες έχουν διαδραματίσει κυρίως στον τομέα του πολιτισμού έναν καθοριστικό ρόλο. Η αντιπαράθεση με αυτές τις απόψεις θα λάβει χώραν στο 4. σημείο του σκελετού.

ε ) Διαπιστώνουμε με ενδιαφέρον, ότι πολιτικοί στόχοι ακόμη και στην σημερινή Εθνολογία επηρεάζουν καθοριστικά την τοποθέτηση των γυναικών εθνολόγων έναντι του θέματος της Μητριαρχίας. Οι φεμινίστριες επιστήμονες στις προηγμένες χώρες απορρίπτουν την έννοια Μητριαρχία ήδη από τα 70χρονα του παρελθόντος αιώνα. Την ίδια τοποθέτηση έχει και η Κοινωνική Ανθρωπολογία , η οποία έπαυσε πλέον να χρησιμοποιεί αυτήν την έννοια σαν terminus technicus ( επιστημονκικό όρο ) .
Σε αντίθεση με αυτές υπερασπίζουν γυναίκες επιστήμονες από ασιατικές, αφρικανικές και λατινινοαμερικανικές χώρες , οι οποίες ασχολούνται επιστημονικά με τις δικιές τους εθνότητες τον όρο Μητριαρχία, με τον πολιτικό στόχο να αποδείξουν, ότι στις χώρες τους προ τηα αποικιοκρατίας και του εκχριστιανισμού ήταν η θέση των γυναικών στην κοινωνία ισχυρή και ότι η Πατριαρχία είναι προϊόν των Ευρωπαίων χριστιανών ( Ιδέ ειδικά Ifi Amadiume, Reinventing Africa : Matriarchy, Religion and Culture, London /N. Jersey1997 και M. Harroun Foster, Lost Women of the Patriarchy, Iroques Women in the Historical Literature, UCLA American Indian Studies Center, 1995 ).

Η σύγχονη Εθνολογία προτιμά τον όρο Matrilinearity, ο οποίος σημαίνει ότι η προέλευση από το θηλυκό (Προμάμη, γιαγιά, μητέρα έως την αρχική μητέρα) είναι διαδεδομένη σε κοινωνίες χωρίς κρατική οργάνωση, οι οποίες εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από την γεωργία και την κτηνοτροφία και παίζουν καθοριστικό ρόλο, όταν προκύπτουν προβλήματα της κληρονομιάς. Σε πολλές γηγενείς εθνότητες διαπιστώνεται και το ενδιαφέρον φαινόμενο της Matrilocality, το οποίο σημαίνει ότι σε περίπτωση γάμου ο γαμπρός μετακομίζει στην οικογένεια της νύφης.

2. Αρχαιολογικά ευρήματα σαν κυρία βάση της θεωρίας περί της Μητριαρχίας

Τα μόνα ευρήματα , τα οποία έχουν ίσως σχέση με την Μητριαρχία είναι τα πολυάριθμα είδωλα γυναικών με τεράστια στήθη , επίσης μεγάλες κοιλιές και μεριά. Αυτά έχουν βρεθεί πρωτίστως στην κεντρική Ευρώπη , ίσως γιατί εκεί οι παλαιοαρχαιολόγοι εργάζονται καλύτερα.

Στην Ελλάδα δεν έχει βρεθεί κανένα τέτοιο αγαλματίδιο από την Παλαιολιθική και την Μεσολιθική Εποχή που δεν σημαίνει , ότι δεν υπάρχουν στο ελληνικό έδαφος. Δυστυχώς έχουν επικεντρωθεί οι αρχαιολογικές ανασκαφές , εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, στην κλασσική ελληνική εποχή.

Τα πιό γνωστά είδωλα είναι από την Νεώτερη Παλαιολιθική Εποχή η „Venus von Willensdorf“ ( 1908 ), η «Venus von Galgenberg“, η «Θεά» από το Kostjonki I ( 1983), τρεις έγκυες γυναίκες από τον ίδιο τόπο, πέραν αυτών από την Μεσολιθική Εποχή παχέα αλλά και μερικά λεπτά αγαλματίδια αλλά σαν θεές.
Στη Νεολιθική Εποχή είναι σχεδόν όλα τα ευρήματα γυναικίων αγαλματιδίων λεπτά ( στην Τουρκία και στη Μάλτα παχέα ), και με πολύ μικρά στήθη ( Ιορδανία ) και ξαφνικά εμφανίζονται και ευρήματα, τα οποία παριστάνουν άνδρες αγωνιζόμενους με πολεμικό πέλεκυ ! Εάν πράγματι υπήρχε η Μητριαρχία θα έχει περατωθεί οπωσδήποτε εδώ.

Στην Εποχή του Χαλκού έχουν αντικατασταθεί τα θηλυκά είδωλα εκτός από σπάνιες περιπτώσεις όπως τα ωραία γυναικεία αγαλματίδια απο τις Κυκλάδες , με ανδρικά ( άνδρες με όπλα ή σαν λέοντες ή καθήμενοι αρχοντικά), ( Ιδέ Brockhaus , Weltgeschichte, 1, S.56, 69, 80, 8, 89,95, 99/100, 119, και Brockhaus, Kunst und Kultur, 1, Mannheim , Leipzig, 1997, S. 30, 32-34, 41, 62, 150/151 ).

Και όμως, τα θηλυκά είδωλα ερμηνεύονται από κορυφαίους αρχαιολόγους τελείως διαφορετικά. Η μία σχολή απορρίπτει την άποψη σαν μη πειστική, ότι μέσω των αγλματιδίων θα μπορούσε να αποδειχθεί η ύπαρξη της Μητριαρχίας ήδη στην νεώτερη Παλαιολιθική Εποχή ( περίπου 30 χιλιάδες-8 χιλιάδες έτη π. Χ.) και εκτός τούτου δεν υφίστανται ανθρωπολογικά ευρήματα.
Ακόμη και ευρήματα από την Νεολιθική Εποχή στην Αίγυπτο, στην Κρήτη, στον ελλαδικό χώρο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή δήθεν δεν είναι ένδειξη ενός θρησκευτικού λειτουργήματος. Η άλλη σχολή υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο

Γενικά επικρατούσε πέραν τούτου ακόμη προ ολίγων ετών η θεωρία, ότι η Νεολιθική Εποχή ήταν ειρηνική. Τα ευρήματα ειδικών και πολυετών ανασκαφών στα 80χρονα στην Γερμανία κα στην Αυστρία έχουν αποδείξει αναμφιβόλως, ότι ήδη άρχισαν οι βίαιες και ενμέρει βάρβαρες συρράξεις μεταξύ των γεωργικών πληθυσμών . Σε μία περίπτωση έχουν οι εχθροί κατακρεουργήσει όλον τον πληθυσμό ενός χωριού ( Ιδέ J. Petrasch , Mord und Krieg in der Bandkeramik, in: Archäologisches Korrespondenzblatt 29/1999, S.505 ff.). Αυτό και άλλα παρόμοια παραδείγματα είναι ένδειξη του ιστορικού γεγονότος, ότι ήδη στην Νεολιθική Εποχή έχουν εμφανισθεί ενμέρει η κοινωνική διαφοροποίηση και οι ιεραρχίες με τα επακόλουθα που σημαίνει ότι έχουν διαδραματισθεί συγκρούσεις λόγω οικονομικών συμφερόντων και διανομής των παραχθέντων προϊόντων. Απλούστατα: Οποιο φύλο πεινούσε λόγω κλίματος, λήστευε βιαίως το γειτονικό εύπορο φύλο.

Συμπέρασμα

Από τον Νεώτερη Παλαιολιθική Εποχή έως την Εποχή του Χαλκού έχουν διαπιστωθεί σε ένα χρονικό διάστημα τουλάχιστον 25 χιλιάδων ετών θηλυκά είδωλα, τα οποία παριστάνουν θηλυκές θεότητες. Είναι ζήτημα ερμηνείας των αρχαιολογικών ευρημάτων, εάν μέσω αυτών μπορεί να αποδειχθεί το κοινωνικό σύστημα της Μητριαρχίας.

3.Υπολλείμματα της Μητριαρχίας στην Μυθολογία και στην Θρησκεία των υψηλών πολιτισμών της Μέσης Ανατολής

Μεταξύ της 2ης και της 3ης χιλιετηρίδας έχει η μητριαρχία αντικατασταθεί από την πατριαρχία. Αυτό το γεγονός αντικαθρεπτίζεται στον βαβυλωνικό μύθο της δημιουργίας του κόσμου, όπου εκτενέστατα περιγράφεται ο ΕΞΩΝΤΟΤΙΚΟΣ αγώνας μεταξύ της θεάς Tiamat και του θεού Marduk με πολυάριθμους συμμάχους.

Η ενασχόληση με το φαινόμενο της Μητριαρχίας έχει στηριχθεί πρωταρχικά στους περίφημους μύθους της Μέσης Ανατολής, οι οποίοι είναι όντως οι παλαιότεροι στην πολιτισμική ιστορία της ανθρωπότητας, μιά που η γραφή έχει εφευρεθεί σε αυτήν την περιοχή ήδη 3 χιλιάδες έτη π.Χ. !
Ενας από τους πιό σημαντικούς ιστορικούς της θρησκείας σε στενό συνδιασμό με τους μύθους, δηλαδή μυθολόγος ήταν ο Αγγλος Edwin O. James , ο οποίος έχει συγγράψει το διεθνώς γνωστότατο Standard-βιβλίο περί της Μητριαρχίας „The Cult of the Mother Goddess, An Archaeological and Documentary Study, London 1959 , («Η λατρεία της θεϊκής Μητέρας…» ) , το οποίο θεωρείται ακόμη και σήμερα σαν ένα κουλτ-έργο, αλλά εν τω μεταξύ έχει εξελιχθεί, όπως ήδη αποδείξαμε, η ειδική Αρχαιολογία περαιτέρω.
Αυτό το βιβλίο με βοήθησε ήδη στα 70χρονα να κατανοήσω καλύτερα τους πολυάριθμους μύθους σε στυλ ύμνων, τους οποίους έχω συλλέξει βαθμιαία και διαβάζω πάντα με θαυμασμό.

Είναι ενδιαφέρον, ότι οσυγγραφέας παρουσιάζει τα αγαλματάκια των θηλυκών θεών στην εξέλιξή τους : Αρχίζει με τις παλαιολιθικές παχές και άσχημες , περνάει αξιοθαύμαστα στις μεσολιθικές μισόχοντρες και υποφερτές, στις νεολιθικές λεπτές και ωραίες και φθάνει στις λίαν αισθητικές γυναίκες-θεές της Εποχής του Χαλκού ( ιδε E.J., παραπάνω, στην γερμανική μετάφραση «Der Kult der Großen Göttin“, Bern, 200, S. 57-107).

Σχετικά με τους μύθους περί των θεοτήτων στη Μέση Ανατολή, ας υπενθυμίσουμε, ότι αυτοί έχουν γραφεί στην εποχή της πατριαρχίας, δηλαδή της ανδροκρατίας. Ανδρες με ιερατικά αξιώματα, μερικές φορες ταυτόχρονα και βασιλείς, έχουν εφεύρει τις θεές μεν , αλλά έχουν λάβει υπόψη και τον ρόλο της γυναίκας για την κοινωνική συνοχή και ιδιαιτέρως για την θρησκευτική διαπαιδαγώγιση της νεολαίας και γενικά για την πολιτική επιρροή επί των πιστών.
Αυτό σημαίνει, ότι η θρησκεία δεν ήταν μόνον σαν ανθρώπινο φαινόμενο αναγκαία, αλλά άρχισε να μεταλλάσσεται και σε εργαλείο πολιτικής επικράτησης.

Από τα πολυάριθμα και εντυπωσιακά παραδείγματα, θα αναφερθούν δυστυχώς λόγω χώρου μόνο λίγα, αλλά εκφραστικά. Θα ήθελα να τονίσω, ότι έχω μεν μερικούς ύμνους, αλλά αυτοί δεν αρκούν να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα. Ετσι στηρίζομαι σε ένα καταπληκτικό βιβλίο , πραγματικός θησαυρός το οποίο εμπεριέχει σχεδόν όλους τους ύμνους , οι οποίοι έχουν σχέση με την μητριαρχία (Ιδέ Vera Zingsem, Göttinnen großer Kulturen, Köln, 2005, 1η έκδοση : Der Himmel ist mein, die Erde ist mein, Göttinen großer Kulturen im Wandel der Zeiten, Tübingen, 1995) .
Αναφέρουμε σαν παράδειγμα ένα μικρό απόσπασμα από τον θρυλικό σουμερικό «Ιερό Γάμο» : «Υπερήφανος πλησιάζει ο βασιλεύς τα ιερά ισχία(μπούτια),-Υπερήφανος πλησιάζει ο Dumuzi τα ιερά ισχία της Ινάννας.-Ξαπλώνεται δίπλα της επάνω στο κρεβάτι…….-Αφού έχει εισβάλλει στο άγιο χνούδι της… « ( V.Z., παραπάνω, σελ.95).
H συνεύρεση ελάμβανε χώραν ανεξαιρέτως στο άδυτον του θεϊκού ναού, όπου ήταν το ζευγάρι μόνο του, δηλαδή ο βασιλεύς δεν ήθελε μάρτυρες σε περίπτπτωση σεξουαλικής ανικανότητας, που θα είχε σαν αποτέλεσμα την εκθρόνισή του. Εν ολίγοις , το θαύμα γινόταν χωρίς μάρτυρες, όπερ εστί γνωστόν και σε άλλα θαύματα.

Δική μου ερμηνεία της «ιεράς» συνεύρεσης :

α) Ο βασιλεύς ήταν στη Σουμερία, όπως και ο Φαραώ στην Αίγυπτο, υπεύθυνος για την επιτυχή γεωργία σαν κυρία βάση της διατροφής του πληθυσμού.

β) Ολοι ήταν πεπεισμένοι, ότι η γονιμότητα των φυτών, των ζώων καθώς και των ανθρώπων ήταν εξαρτημένη από την θεά της γονιμότητας και επομένως από την πράξη της συνεύρεσης του βασιλέως μα την ιέρεια σαν προσωποποίηση της θεάς Ινάννα ( ετυμολογική σημασία στην σουμερική γλώσσα : «Βασίλισσα του ουρανού και της Γης» , αλλά κατόπιν η πρώτη στην ιστορία της ανθρωπότητας θεά του έρωτα , του πολέμου και της ομορφιάς ( Ινάννα, Ισταρ, Αστάρτη, Αφροδίτη, Venus ).

γ) Αλλά το πιό σπουδαίο είναι μάλλον πολιτικής-εξουσιακής σημασίας. Από την μεγάλη ισχύ της μητέρας-θεάς υπό το νόημα της Ματριαρχίας έχουν παραμένει στην εξελιγμένη ανδροκρατική Μέση Ανατολή δύο πράγματα : το ένα ήταν η αποθέωση και απομάκρυνση της πάλαι ισχυρότατης θεάς στον ουρανό, δηλαδή πολύ μακριά από την εξουσία.
Αλλά πιό καθοριστικη ήταν η ερωτική συνεύρεση του βασιλέως με την εκπρόσωπο της θεάς. Από αυτήν ελάμβανε ο βασιλεύς κάθε χρόνο το άγιον χρίσμα της εξουσίας του, όπως χιλιετηρίδες αργότερα ο αυτοκράτορας από τον ρωμαιοκαθολικό πάπα η από τον ορθόδοξο πατριάρχη σαν conditio sine qua non (απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση) για την αυτοκρατορική εξουσία.
Και από αυτό απορρέει το συμπέρασμα, πόσο ισχυρή είναι η θρησκεία και το ιερατείο. Οποιος δεν το λαμβάνει αυτό λόγω κουταμάρας ή αντιθεϊστικού ταλιμπανισμού υπόψη, παίζει όντως με την φωτιά. Voila

Αναφέρουμε ακόμη ένα απόσπασμα από το ποίημα „Ορκος της Ishtar“ : «Μεγαλειότατη Αστάρτη , Δημιουργός των ανθρώπων, -αυτή που προσδίδει στις «δυνάμεις της τάξης» διάρκεια, που κάθεται σε ένα υψηλό θρόνο !-Βασιλική Αστάρτη, εκθαυματική της Ιγκίγκου,-Δημιουργός όλων των ανθρώπων, αυτή που φροντίζει για τάξη των όντων» ( V. Z. παραπάνω…, S.120 ).

4. Μητριαρχία , Αιτιολόγηση, Ερμηνεία

Μόνον μέσω γνώσεων, ας είναι και πλουσιότατες, δεν είναι εφικτή η εξεύρεση και η επίλυση πολύπλοκων προβλημάτων. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για την εφαρμογή της αναγνωρισμένης επιστημονικής μεθοδολογίας , οι οποία όμως έχει ως επί το πλείστον γενικό χαρακτήρα.
Η αφετηρία των μεθόδων και γενικά της μεθοδολογίας είναι συνήθως η γενική διαφοροποίηση μεταξύ του ιδεαλισμού και του υλισμού (μαρξισμού) μεν αλλά αυτό δεν επαρκεί για μία επιτυχή προσέγγιση στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Σχετικά με το σύνθετο φαινόμενο της Μητριαρχίας έχουν αναφερθεί οι ειδικές επιστήμες με την εκάστοτη μεθοδολογική τοποθέτηση και δή η Αρχαιολογία, η Θεολογία( ειδικά η ιστορία της θρησκείας), η Μυθολογία, , η Ιστορία, η Εθνολογία και η Κοινωνιολογία. Δέον να αναφερθούν και άλλες επιστήμες όπως οι Νευρωεπιστήμες όπως π.χ. η Νευρωβιολογία, η Νευρωφιλοσοφία, η Νευρωθεολογία κ.ο.κ. Αναφέρεται γενικά και η Ψυχανάλυση με τις δικιές της μεθόδους. Κανονικά θα έπρεπε να συγκροτηθούν οι απαραίτητες διακλαδικές επιστημονικές ερευνητικές ομάδες με επιδίωξη την επίλυση των υπαρχόντων προβλημάτων.
Αλλά μικροεγωϊσμοί των εκπροσώπων των ειδικών επιστημών καθώς και οργανωτικά και τεχνικά προβλήματα δυσχεραίνουν την δημιουργία τέτοιων μάλλον ιδανικών ερευνετικών προϋποθέσεων. Περί αυτού έχουμε σε υπεύθυνη θέση κάνει άκρως αρνητικές εμπειρίες.

Για αυτό θα εφαρμοσθεί εδώ μία άλλη προσέγγιση στο θέμα που θα ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες και στον χαρακτήρα του χωρίς να προτιμηθεί αποκλειστικά μία συγκεκριμένη μέθοδος.

Ο homo sapiens sapiens διέθετε επαρκή νοημοσύνη να παρακολουθεί το φυσικό του περιβάλλον , γιατί οι βιοτικές του συνθήκες ήταν άμεσα εξαρτημένες από αυτό. Εδώ γίνεται λόγος πρωτίστως γαι μία περίοδο δεκάδων χιλιετηρίδων , κατά την διάρκεια των οποίων ο άνθρωπος ζούσε σαν θηρευτής, τροφοσυλλέκτης και αλιεύς. Σύμφωνα με τον φυσιολογικό καταμερισμό της εργασίας ήταν το κυνήγι υπόθεση του άνδρα, ο οποίος ήταν επί ημέρες ή εβδομάδες καθ οδόν για την εξεύρεση του καταλλήλου θηράματος. Εν ολίγοις , ο άνδρας έλλειπε συχνότατα από τον τόπο διαμονής και έτσι δεν είχε και πολύ σχέση με τα παιδιά του, για τα οποία ήταν οι γυναίκες υπεύθυνες.

Ο άνθρωπος έκανε π. χ. την καθοριστική διαπίστωση, ότι το θηλυκό σε όλα τα όντα έπαιζε αντικειμενικά τον πρυτανεύοντα ρόλο:

α) Η γυναίκα συνέβαλε στην αναπαραγωγή του ανθρωπίνου γένους γιατί αυτή γεννούσε και έτσι χάριζε ζωή στο νήπιο. Αυτό είχε την ποιότητα ενός θαύματος.

β) Επειδή ο άνθρωπος δεν διέθετε γνώσεις για την κατανόηση του φαινομένου της εγκυμοσύνης, εμφανιζόταν αυτή σαν κάτι το μαγικό, σαν ένα μυστήριο και θεϊκό με πρωταγωνιστή την γυναίκα, απέναντι στην οποία οι άνδρες αισθανόταν δέος και ευγνωμοσύνη. Μάλλον αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά αγαπούν σε όλον τον κόσμο τη μητέρα περισσότερο από τον πατέρα.

γ) Η μητέρα συντηρούσε κατ αρχάς με το γάλα της το ανήμπορο νήπιο. Είναι ευκατανόητο , ότι μέσω αυτής της ικανότητας και επίτευξης το κύρος της μητέρας στη οικογένεια και στις μικρές κοινωνίες αναβιβαζόταν. Πέραν τούτου αισθανόταν το παιδί απέναντι στη μητέρα του, η οποία το ανάθρευε και το προστάτευε, απέραντι αγάπη και ευγνωμοσύνη.

δ) Υπό την ιδιότητα του τροφοσυλλέκτη έχει αποκτήσει η γυναίκα με την πάροδο του χρόνου ακριβείς και πολύτιμες γνώσεις περί των ιδιοτήτων των χόρτων, βοτάνων και των φρούτων . Μπορούσε π.χ. να ξεχωρίζει τα χρήσιμα από τα δηλητηριώδη χόρτα και βότανα και επί τη βάση μεγάλης εμπειρίας έχει διαπιστώσει ποιά από αυτά εμπεριείχαν ουσίες , οι οποίες προκαλούσαν παραισθήσεις και ποιά ήταν κατάλληλα για χρώματα. Απέκτησε την ικανότητα να παρασκεύαζει επί τη βάση των φυσικών προϊόντων την κατάλληλη διατροφή.

Τοιουτοτρόπως έχει μία γυναίκα διαπιστώσει τις διατροφικές ιδιότητες του σιταριού θέτοντας έτσι την βάση για την κοσμοϊστορική εφεύρεση της γεωργικής παραγωγής προ 9-10 χιλιάδων ετών στο βόρειο Ιράκ. Η γεωργία έθεσε τις βάσεις για τον πρώτο ανθρώπινο πολιτισμό, ο οποίος έχει ξεκινήσει από την Σουμερία (Νότιο Ιράκ και Ιράν). Ετσι θεωρούσαν οι άνδρες την γυναίκα σαν γνώστη και μάγισσα και μεγενθυνόταν απέναντί της το δέος και η ευγνωμοσύνη.

ε) Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πληθυσμούς εκτελούσε η γυναίκα το σημαντικότατο καθήκον του φρουρού του πυρός. Σε αυτόν τον τομέα ήταν όλη η οικογένεια εξαρτημένη από αυτήν.

ζ) Ενώ ο άνδρας έλλειπε, έχει η γυναίκα εφεύρει οικιακά σκεύη και τεχνικές προς διευκόλυνση των βιοτικών συνθηκών, γιατί αυτή και όχι ο άνδρας είχε στην διάθεσή της τον απαραίτητο χρόνο.

η) Είναι αυτονόητο, ότι αυτός ο καθοριστικός ρόλος της γυναίκας έχει αντικατοπτρισθεί στους πρώτους μύθους της ανθρωπότητας, οι οποίοι υπογραμμίζουν , ότι έχουν παρουσιαστεί πρώτα οι θεές και κατόπιν οι θεοί. Αλλά αυτή η διαδικασία έχει διαρκέσει επίσης χιλιάδες χρόνια (σχετικά με την Πατριαρχία ιδέ εδώ στην στήλη το ειδικό σχόλιο-μελέτη).

θ) Επομένως δεν είναι τυχαίο που σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις γλώσσες έχουν δοθεί στα φαινόμενα γή και φύση θηλυκά και όχι ανδρικά ονόματα.

Από τα προαναφερθέντα επιχειρήματα απορρέει το συμπέρασμα, ότι ο ρόλος της γυναίκας ήταν τόσο καθοριστικός που τα πρώτα είδωλα (αγαλματίδια ) αναπαραστούσαν γυναίκες και όχι άνδρες και διερωτάται κανείς, γιατί όχι πέραν τούτου και θεές, οι οποίες έχουν εμφανισθεί προ των θεών.
Εν κατακλείδι, η Μητριαρχία έχει προηγηθεί της Πατριαρχίας και διήρκησε πολύ περισσότερο απο αυτήν. Ενώ η Μητριαρχία ήταν κάτι το φυσικό , αποτελεί η Πατριαρχία ένα πολιτισμικό φαινόμενο και επομένως δεν έχει εμπεδωθεί εσαεί.
Υστερα από χιλιάδες χρόνια ανδροκρατίας-φαλλοκρατίας έχουν κατορθώσει γυναίκες στην Ευρώπη επί τη βάση σοσιαλιστικών/σοσιαλδημοκρατικών καθώς και προτεσταντικών αντιλήψεων να αναλάβουν σημαντικά καθήκοντα σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, της πολιτικής, της οικονομίας κ.ο.κ.
Ιδιαιτέρως αξιοθαύμαστες είναι οι επιτυχίες των γυναικών στις βόρειες προτεσταντικές χώρες , όπου είναι αυτονόητο, να ασκεί μία γυναίκα το σημαντικό προεδρικό η και πρωθυπουργικό αξίωμα (ακόμη και για τον στρατό και την αστυνομία) και να αποτελείται η κυβέρνηση σε 50 τοις έως 70 τοις εκατόν από γυναίκες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν και για άλλες θρησκείες, ιδίως για το τελείως καθυστερημένο και άκρως φαλλοκρατικό Ισλάμ με λίαν αρνητικά επακόλουθα για την κοινωνία.

Πηγές περί της Μητριαρχίας (όλες από την οικιακή μου Βιβλιοθήκη)

1.Επιστημονικές πηγές

-Die Frühgeschichte der Menschheit, Menschen der Urzeit, Von den Anfängen bis zur Bronzezeit ( Übers. aus dem Engl. „People of the Past. The Epic Story of Human Origins and Development“), Hrsg. K. Müller, Köln, 2004.
-V. Kruta, L Europe des origines. La protohistoire 6000-500 avant J.-C., Paris, 1992.
-E. Probst, Deutschland in der Steinzeit, Jäger, Fischer und Bauern zwischen Nordseeküste und Alpenraum, München, 1991.
-B. Hrouda (Hrsg.), Der Alte Orient, München, 2003.
-A. Bancroft, Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London/New York, 1987.
-M. Eliada, La naissance du Monde, Paris, 1959.
-G. Lerner, The Creation of Patriarchy, Oxford University Press, 1986
-I. Seibert, Die Frau im Alten Orient, Leipzig, 1973.
-V. Zingsem, Göttinnen großer Kulturen, Köln, 2007.
-J. Edwin, The Cult of the Mother Goddes, London, 1959.
-M. Gimbuta, The Goddeses und Gods of Old Europe, London, 1974.
-C. Larrington (Edit.),The Feminist Companion to Mythology, London, 1992.
-W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch-Gesamtausgabe, Essen, 2004.
-S. et P. F. Botheroyd, Lexikon der keltischen Mythologie, Wien, 2004.

2.Eκλαϊκευμένες επιστημονικές πηγές

-G. Bellinger, Knaurs Lexikon der Mythologie, München 2004.
-M. Jordan, Myths of the World, London, 1996.
-S. Golowin / M. Eliade / J. Cambell, Die großen Mythen der Menschheit, Efstadt, 2007.
-V. Ions, History of Mythology, London, 1997.
-R. Storm, Die Enzyklopädie der Östlichen Mythologie (Übers. aus dem Englischen), München, 1999.
-H. MacCall, Mesopotamian Myths, London, 1987.
-W. Beltz, Das Tor der Götter, Altvorderasiatische Mythologie, Berlin, 1978.
-W. Beltz, Die Schiffe der Götter, Ägyptische Mythologie, Berlin, 1987.
-H. Gärtner, Kleines Lexikon der griechischen und römischen Mythologie, Leipzig, 1989.
-A. Birrell, Chinese Myths, London, 2000.

Ανάσταση στη Μυθολογία, Ιερά Οχτολογία 6ο

Ανάσταση στην Μυθολογία, Ιερά Οχτολογία, 6ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του , ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής, 27. 4. 14 )

Δεν σκοπεύω να επαναλάβω τα πασίγνωστα περί της Ανάστασης του Ιησού Χριστού σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, την κυρία βάση της χριστιανικής θρησκείας. Πρόκειται αναμφιβόλως για  ένα μύθο.

Γι αυτό είναι αντικείμενο της ενασχόλησης το φαινόμενο της Ανάστασης στην μυθολογία και στην θρηκεία μερικών λαών. Ισως αυτή η μικρή έρευνα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα το μήνημα της Αγίας Ανάστασης του Χριστιανισμού, αναξάρτητα από την συγκεκριμένη πίστη.

Τοποθετούμαι υπό την ιδιότητα του ΠΑΝΘΕΙΣΤΟΥ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς ιστορικούς και θεολόγους εστιάζονται στο κέντρο του φαινομένου της Ανάστασης θεοί και ημίθεοι (μυθικοί ήρωες).
Σημειώνονται δύο κατηγορίες :

α) Θεοί και ήρωες, οι οποίοι τακτικά ετησίως πεθαίνουν και κατόπιν ανασταίνονται. Αυτοί είναι οι θεοί της βλάστησης. Η βαθμιαία εξαφάνιση της βλάστησης καθώς και η επέλαση της ξηρασιάς σημαίνουν ότι ο θεός πεθαίνει. Αυτό το θλιβερό γεγονός συνοδεύεται συνήθως με ιερολειτουργικά μοιρολόγια ( Ιδέ G. Billinger, Knaurs Lexikon Mythologie, München 2004, S.59/60 ).

Οταν όμως επανέρχεται ο πολυπόθητος καιρός της βροχής, και ξαναεμφανίζεται η βλάστηση προερχόμενη από τον Αδη, γίνεται αυτή υποδεχτή από τους ανθρώπους με χαρά, ενθουσιασμό και υμνολογίες. Ειδικά στις μυστηριακές ιερολειτουργίες (ύμνοι, ανταποκρινόμενοι χοροί ) λαμβάνει χώραν μία συνένωση των πιστών με τον αναστημένο θεό
( Ιδέ P. Fiebag et alt., Mysterien des Altertums , München, 2002, S. 156 ff. ).
Οι πιστοί θεωρούν την ανάσταση του θεού ως δικιά τους ανάσταση μετά τον θάνατο που σημαίνει, ότι εκφράζουν την μεγάλη χαρά τους για την μελλοντική τους ανάσταση εκ των προτέρων.

Στους θεούς της βλάστησης ανήκουν οι πιό σημαντικοί, οι οποίοι έχουν άμεση σχέση με θεές που τους μεταφέρουν από τον Αδη στη Γη, όπως ο Tamuzu ( Tumuzi ) μέσω της Ishtar ( ακκαδική θεά , συριακά Αshterut, ελλην. Αστάρτη, θεά του έρωτα και του πολέμου, πρότυπο για την Αφροδίτη), ο Osiris μέσω της Isis ( μαζί με τον γιό τους Horus αποτελούν μία ΤΡΙΑΔΑ  (Ιδέ Die Enzyklopädie der östlichen Mythologie, München, 1999, S. 67), ο Αδωνις ( κατ αρχάς φοινικικός θεός : «Κύριέ μου», εξ ου και Αδώνια : στην αρχαιότητα περίφημες μυστηριακές ιερολειτουργίες) μέσω της Αφροδίτης, ο φρυγικός θεός Αττις μέσω της Κυβέλης ( φρυγική θεά, Μεγάλη Μήτηρ, Magna Mater ) και η Περσεφόνη μέσω μίας άλλης θεάς , της Δήμητρας ( H. Gärtner, Kleines Lexikon der griechischen und römischen Mythologie, Leipzig, 1989, S. 298 ).

b) Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν θεοί ή ήρωες , τους οποίους έχουν θανατώσει θεοί ή άνθρωποι. Αυτοί ανασταίνονται ύστερα από ένα μικρό χρονικό διαστημα, π.χ. σύμφωνα με την χριστιανική πίστη έχει συντελεσθεί ύστερα από τρεις ημέρες ( ο μαγικός αριθμός 3 ) η Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Αναφέρονται ακόμη μερικά παραδείγματα : θάνατος και ανάσταση του ινδουιστικού θεού του έρωτα Κάμ ( σανσκριτικά : ερωτικός πόθος), αλλά φιλοσοφικά είναι σύμφωνα με τις Vedas ( Αγια βιβλία προγενέστερης ελίτ-θρησκείας) προσωποποίηση της δύναμης του κόσμου. Τον τιμώρησε ο θεός Shiva μεταβάλλοντάς τον σε στάχτη, γιατί τον ενόχλησε στην διάρκεια του Yoga. Επαναγεννήθηκε και παντρεύτηκε την Ράτι ( λαγνεία ).

Περίπου την ιδια τύχη είχαν και ο ορφικός Ζαγρεύς,ο σιντοϊστικός (Ιαπωνία ) O-Kuni- nushi, o περουανικός θεός Ayar Cachi o πολυνέζικος θεός Ono, ο Ηρακλής μας και ο τευτονικός θεός Baldurn ή Baldr ( Ιδέ W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch, Gesamtausgabe, Essen, 2004, S.294 ff.,335 ff.423 ).

Συμπεράσματα
α) Το φαινόμενο της Ανάστασης είναι στοιχείο της μυθολογίας και των θρησκειών σε όλους τους σημαντικούς πολιτισμούς. Δηλαδή πρόκειται για κάτι το ανθρώπινο που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δημιουργεί τον μύθο σε συνδιασμό με την θρησκευτική πίστη , η οποία εστιάζεται στον εγκέφαλό του και δη στους νευρώνες  του, όπως έχουν αποδείξει οι ΝΕΥΡΩΕΠΙΣΤΗΜΕΣ.

β ) Η Ανάσταση αντανακλά στην μυθολογία την βλάστηση στην φύση ύστερα από τον χειμώνα κατά την διάρκεια του οποίου ο σπόρος των δημητριακών βρίσκεται στην γη («βασίλειο του θανάτου») και στην ουσία εκφράζει ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΑ και μυστηριακά την αυτονόητη ελπίδα του ανθρώπου για μια ζωή ύστερα από τον φυσικό θάνατο.

γ ) Η Ανάσταση δεν μπορεί να αποδειχθεί μεν μέσω των φυσικών επιστημών, αλλά αποτελεί συστατικό στοιχείο παγκοσμίων θρησκειών εδώ και τουλάχιστον τέσσερις  χιλιάδες χρόνια.

δ) Η Ανάσταση του Ιησού Χριστό αποτελεί ένα μύθο ως έκφραση της απόλυτης προτεραιότητας της πίστης έναντι της ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ  ΓΝΩΣΕΩΣ.

Η πίστη όμως είναι προσωπική υπόθεση του ανθρώπου.

Αγία Τριάδα στη Μυθολογία, Ιερά Οχτολογία 5ο

Η (Αγία) Τριάδα πρωτίστως στη Μυθολογία διεθνώς

Το παρόν άρθρο δεν είναι επιστημονικό, ούτε εκλαϊκευμένο επιστημονικό, αλλά μάλλον πληροφοριακό και οπωσδήποτε χρήσιμο.

Στο κέντρο του εστιάζεται η ανάλογη λίαν ενδιαφέρουσα μυθολογία.

Θα ήθελα να επισημάνω, ότι η μυθολογία με βοήθησε πολύ για να κατανοήσω καλύτερα τις θρησκείες, μεταξύ αυτών και την χριστιανική, γιατί συνήθως
προηγήθηκαν οι μυθολογίες των θρησκειών, οι οποίες ούτως ή άλλως εχουν παραλάβει πολλά στοιχεία της εκάστοτε μυθολογίας και τα έχουν ενσωματώσει στο
δόγμα ή στην παράδοσή τους, δηλαδή τα έκαναν «αγια» (Γενικά ιδέ το περίφημο και άκρως διαφωτιστικό έργο του Γαλλορουμάνου ειδικού για Συγκριτικές Θρησκευτικές Επιστήμες

Misrea Eliade , Histoire des croyances et idees religieuses, 4 Tom., Paris 1976, 1992, σε γερμανική μετάφραση : Geschichte der religiösen Ideen, 4 Bände, ISBN 3-451-05274-1, Breisgau 1972, Budapest 2002 )

. Συνιστώ σε πιστούς, αθεϊστές, πολυθεϊστές και πανθεϊστές να μελετήσουν αυτό το σχεδόν συνταρακτικό επιστημονικό έργο).

Σε ό,τι αφορά την χριστιανική Αγία
Τριάδα, δεν σκοπεύω να φέρω γλαύκας εις Αθήνας. Εν τούτοις θα προσπαθήσω
συνοπτικά να περιγράψω τις μυθολογικές ρίζες του όντως πολύπλοκου χριστιανικού δόγματος της Αγίας Τριάδας, το οποίο από ό,τι θυμάμαι από το μάθημα των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο, ουδείς έχει καταλάβει.

Τρεις πτυχές του προβλήματος ήταν τ για μας τελείως
ακατανόητες :
α) Πως είναι δυνατόν να είναι 1+1+1 =1 ; Δεν αποτελεί αυτό βαρειά προσβολή της ανθρώπινης νοημοσύνης ;
β) Πού έχει απομείνει η μητέρα ; Σε όλες τις ανδροκρατικές κοινωνίες αγαπούν τα παιδιά την μητέρα και φοβούνται τον πατέρα.
γ) Τί σημαίνει άραγε αυτό το «Αγιο Πνεύμα» ;

Η απάντηση του καθηγητή της θεολογίας ήταν πάντα η εξής : Αυτό είναι ιερό δόγμα και επομένως ζήτημα της πίστης.
Αλλά τότε δεν είχα ουδεμία ιδέα από την μεταφυσική και τον μυστικισμό του
Χριστιανισμού και τη μυθολογία διεθνώς.

Ο Αρειανισμός ( όνομα από τον
θεολογο Αρειο από στην Αλεξάνδρεια, 4ος αι. μ. Χ.) ήταν μία από τις σημαντικότερες θρησκευτικές αιρέσεις δίπλα στον Νεστωριανισμό και στον
Μονοφυσητισμό. Η κυρία ουσία της διδασκαλίας του ήταν ο ισχυρισμός, ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι υπόσταση, αλλά μόνον δημιούργημα του μοναδικού Θεού.

Υστερα από σκληρές αντιπαραθέσεις με τον Αρειανισμό έχει σε δύο οικουμενικές
συνόδους ( το 325 και το 381) επεξεργασθεί και διαμορφωθεί το δόγμα , ότι ο Θεός είναι μία τρισυπόσταση μονάδα, μία Αγία Τριάδα αποτελούμενη από τον Πατέρα, τον Υιό και το Αγιο πνεύμα, το οποίο όμως προέρχεται μόνον από το Πατέρα. Δηλαδή πρόκειται στην ουσίας για θεολογικά κατασκευάσματα ανθρώπων (ιερέων και θεολόγων).

Βαθμιαία έχει προκύψει μία
διαφορά με την Ρωμαιοκαθολική έκκλησία, η οποία πρεσβεύει ακόμη την άποψη (επίσης δόγμα), ότι στο πλαίσιο της Trinitas ( γενική : Trinitatis ) το Αγιο Πνεύμα προέρχεται και από τον Υιό (filioque). Περί αυτού του θεολογικού προβλήμτος
έχουν λάβει χώραν μεγάλες διενέξεις μεταξύ των δύο χριστιανικών εκκλησιών. Το ενδιαφέρον πόβλημα έγκειται στο ό,τι κάθε χριστιανική εκκλησία είναι απολύτως πεπεισμένη, ότι κατέχει το πιό σωστό δόγμα.

Στην Δύση έχει το 1090 διατυπωθεί εκ μέρους του Roscelin de Compiegne η αιρετική άποψη περί του τριθεϊσμού, η οποία όμως έχει απορριφθεί από το Βατικανό ( Ιδέ Β.Sartorius, Die Orthodoxe Kirche, Übes. αus dem Französischen, Stuttgart, 1981, S. 61-63 και H. Biedermann, Knaurs Lexikon der Symbole, ISBN 3-89996-252-4, München, 2005, S.100) .

Παρεμπιπτόντως αναφέρω το Κοράνιο (σούρα 4, 169 : Αληθώς, ο Μεσσίας Ιησούς , ο υιός της Μαρίας είναι ο απεσταλμένος του Θεού. «Γι αυτό να πιστεύετε στον Θεό και στον απεσταλμένο του, αλλά να μην λέτε : Τριάδα» ) και σούρα 5, 116 , σελ. 124 : “Δεν είναι αλήθεια, ότι δίπλα στον Θεό υπάρχουν ακόμη δύο θεοί, ο Ιησούς και η Μαρία» (Ιδέ Der Koran, ISBN 3-86047-455-3, Verlag Julius Kitts Nachfolger, Leipzig-M.Ostrau). Εδώ τα μπέρδεψε ολίγον τι ο προφήτης Μωάμεθ. Σε σύγκριση με την πολύπλοκη Αγία Τριάδα είναι αυτό το δόγμα απλό και κατανοητό .

Πολλοί ιστορικοί πρεσβεύουν τηνάποψη, ότι αυτή η απλότητα είναι ένας από τους καθοριστικούς λόγους για την σχετικά ταχεία αποδοχή του Μωαμεθανισμού από τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Τον απλό λαό δεν πολυενδιαφέρουν πολύπλοκα και δυσνόητα θεολογικά κατασκευάσματα.

Διατί κατέχει ο αριθμός τρία μίαν ιδιαίτερη, σχεδόν μαγική σημασία ;
Ο αριθμός τρία με τις πολλές εκφάνσεις του είναι σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις μεγάλες θρησκείες γνωστός. Υπάρχει μεταξύ των
ειδικών αρχαιολόγων ομοφωνία περί της προέλευσης του μύθου του αριθμού τρία, ο οποίος κατόρθωσε να διεισδύσει στην μυθολογία, ακόμη και στις καλές τέχνες , στην θρησκεία, στην πολιτική, στην θεωρία του κράτους κ.λ.π.

Εχει διαπιστωθεί, ότι ήδη στην Μεσολιθική Εποχή ( 8000 έως περίπου 5500 π.Χ.) λόγω συνθηκών ξωής των κυνηγών , τροφοσυλλεκτών και αλιέων καθώς και για την τύχη μετά του θανάτου οι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι τρία φαινόμενα παίζουν καθοριστικό ρόλο : η Σελήνη, η Γη και ο Αδης.

Επειδή όμως η θήρα ήταν ιδιαιτέρως την νύχτα υπό το φως της σελήνης επιτυχής, έχει ανακηρυχθεί η σελήνη
σε ανώτατη θεότητα μεν, αλλά αξιολογούσαν και την (μητέρα) γη και σκεφτόταν και το μέλλον μετά του θανάτου που σημαίνει ότι το μεταφυσικό και μυστικιστικό ήταν στενότατα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη. Ετσι έχει δημιουργηθεί στην
πολιτιστική ιστορία της ανθρωπότητας ανεξαιρέτως σε όλες τις ανθρώπινες ομάδες η πρώτη Τριάδα : Σελήνη, Γη, Αδης.

Σε μερικές περιπτώσεις αποτελείται η Τριάδα από την Σελήνη, τον Ηλιο και την Γη ή τον Αδη.

Οι ειδικοί αρχαιολόγοι αναφέρουν πολυάριθμα παραδείγματα , όπως τρεις λίθοι γύρω από την κεφαλή του νεκρού (προ 25 χιλιάδων ετών ), αναπαράσταση τριών πουλιών, τριών κοσμητικών δοντιών ζώων, τριών γραμμών κλπ. (Ιδέ A. Bancroft, Mythen, Kultstätten und die Ursprünge des Heiligen, ISBN 3491691133 , übers. Aus dem Englischen, Düsseldor, 2004, S. 68/69, 99, 181ff.) ή τρίγωνα χαραγμένα επί οστέων τουλάχιστον 7000 π.Χ., ακόμη και σχήματα τριγώνου ως αναπαράσταη του γυναικείου σεξουαλικού οργάνου ή το τρίφυλλο ως σύμβολο του ανδρικού σεξουαλικού οργάνου (Ιδέ Η.Βiedermann, Knaurs Lexikon der Symbole, München, 2004, S. 99).

Στην Νεολιθική Εποχή, στην Εποχή του Χαλκού καθώς ειδικά στην Εποχή του Σιδήρου έχουν πολλαπλασιασθεί στην μυθολογία
και στι πρώτες θρησκείες τα τρία σύμβολα, αλλά το πιό καθοριστικό ήταν αμέσως με την εισαγωγή της γεωργικής τέχνης αυτονοήτως απο την Μέση Ανατολή η αναβίβαση του ηλίου σε υψίστη θεότητα , γιατί αυτός έχει συμβάλλει μέσω των αχτίνων του στην ωρίμανση των δημητριακών. Αυτό σημαίνει, ότι η τύχη της
σωτήριας γεωργικής παραγωγής ήταν τελείως εξαρτημένη από τον ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΘΕΟ ΗΛΙΟ.

Τοιουτοτρόπως έχει εμπεδωθεί για χιλιάδες χρόνια η νέα δυναμικότατη Τριάδα Ηλιος-Γη-Αδης. Ταυτόχρονα έχει βαθμιαία προετοιμασθεί η κοσμοϊστορική άνοδος της πατριαρχίας.

Εχουν εμφανισθεί πολυάριθμα σύμβολα του αριθμού . Λόγω χώρου αναφέρω μόνον τα σπουδαιότερα και πιό γνωστά.

Είναι καταπληκτικό, ότι το ανήσυχο και άκρως δημιουργικό αρχαίο ελληνικό πνεύμα έχει ασχοληθεί ακόμη και με αυτόν τον αριθμό και με τα συναφή.

Για τον μυστικιστή Πυθαγόρα ήταν π.χ. το τρίγωνο σύμβολο της γέννησης του σύμπαντος. Ας υπενθυμίσουμε, ότι το γνωστό θεώρημα του φιλόσοφου και μαθηματικού στηρίζεται επίσης στο τρίγωνο. Αυτό ήταν γνωστό στους Βαβυλωνίους χίλια χρόνια προ του Πυθαγόρα, ο οποίος σπούδαζε
την επιστήμη των Αιγυπτίων και Βαβυλωνίων επί πολλά χρόνια.Πυθαγόρειοι γενικά περί του αριθμού 3 : Αρχή-Μέση-Τέλος.

Ο Ξενοκράτης (τί εντυπωσιακό όνομα !) αξιολόγησε το τρίγωνο ως θεϊκό. Στην Βόρεια Ιταλία ήταν η τριφασική μητέρα (Matres, Matronae, Matrae) αντικείμενο λατρείας. Στρην αρχαία ελληνική Θρησκεία ήταν γνωστή η Τριάδα Ζεύς-Αθηνά-Απόλλων.

Πολύ εντυπωσιακό και ολίγον τι και φιλοσοφικό είναι το ινδικό Trimurti ( Brahma, Shiva, Vishnu) , γιατί πρόκειται αληθώς για ένα ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ
ΘΕΟ. Μερικοί θεολόγοι το έχουν ήδη επισημάνει. Γνήσια φιλοσοφική είναι η «Αγία
Τριάδα» (Trikaya : Τρία Σώματα ως σύμβολο της γνώσης : Bodhi) του Βουδδισμού : Dharmakaya ( Αληθινή ύπαρξη), Nirmanakaya (Ιστορική Διαμόρφωση, Gautama Buddha), Smboghakaya (Ευλογία της Κοινότητας).
Σε αυτήν την Τριάδα στηρίζεται ακόμη μία : Triratna : Τα τρία Διαμάντια : Νόμος-Βούδας-Κοινότητα.

Μία άλλη ινδική θρησκεία, ο Γιαϊνισμός, έχει την δική του «Αγία Τριάδα» : Σωστή Πίστη -Σωστή Πράξη- Σωστή Γνώση. Σύμφωνα με τον ινδουϊσμό συμβολίζει ακόμη και το το τριμερές καμάκι τον θεό Shiva ( Δημιουργία-Υπαρξη- Καταστροφή), (Ιδέ Η. Biedermann, παραπάνω, S.102/103, U. Becker, Lexikon der Symbole, ISBN 3-89836-219-1, Köln, 1992, S. 58/59, U. Müller-Kaspar, Die Welt der Symbole, Ein Lexikon, Wien, 2005, S. 63-65).

Στην Θεωρία του κράτους (Αριστοτέλης ) είναι δύο Τριάδες καθοριστικής σημασίας : οι τρεις εξουσίες : νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική (πάνω από
δύο χιλιάδες έτη προ του Locke και του Montesqieu )
καθώς και τα τρία συστατικά στοιχεία του κράτους : εξουσία, πληθυσμός, έδαφος (2.200 έτη προ του κορυφαίου ειδικού της Θεωρίας του Κράτους Jellinek).

Στην Φιλοσοφία (Schelling) χρησιμοποιείται η Τριάδα Θέση- Αντίθεση- Σύνθεση.Τριάδα του Εγέλου : Είναι- Ουσία- Εννοια. Ο Νεοπλατωνισμός : Ουσία -Δύναμις- Ενέργεια. Αυγουστίνος : Είναι-Γνώσις- Βούλησις  και  Ευήθεια-Γνώσις-Αγάπη

Αλλά η πιό γνωστή παγκοσμίως είναι η ιδεολογική και πολιτική Τριάδα της Γαλλικής Επανάστασης (1789) Liberte, Egalite, Fraternite (Ελευθερία,Ισότητα, Αδελφοσύνη).

Συμπέρασμα

Η Τριάδα είναι γνωστό πανάρχαιο, ειδωλολατρικό , μυθολογικό, θρησκευτικό, μυστικιστικό, φιλοσοφικό και πολιτικό σύμβολο, αλλά η Αγία Τριάδα του Χριστιανισμού είναι ένα καθαγιασμένο θρησκευτικό σύμβολο με δική του σημασία, κάτι που ενδιαφέρει στην ουσία μόνον τους πιστούς.Στην ουσία ισχύει το ίδιο και για τον Ινδουισμό.

Προσθήκη  :

Στην αιγυπτιακή θρησκεία υπήρχε η (Αγία ) Τριάδα Ισις , Οσίρις και Ωρος, δηλαδή Μητέρα, Πατέρας και Υιός. Στη Σουμερία υπήρχε επίσης μία Τριάδα, αλλά με διαφορετική προτεραιότητα : Πατέρας Ανου, η θεϊκή Μητέρα Νίνμαχ και ο Υιός  Ταμούζ.

Εν ολίγοις :΅Η “Αγία Τριάδα” του Χριστιανισμού α) έχει εκδιώξει λόγω της ανδροκρατίας την γυναίκα , β) την έχει αντικαταστήσει με το ουδέτερο άκρως φαντασιακό “Αγιο Πνεύμα” και γ) η πανάρχαια παγανιστική (Αγία) Τριάδα έχει στην ουσία παραληφθεί και συνεχιστεί από τους Θεολόγους, οι οποίοι τελικά έχουν δημιουργήσει ένα θεολογικό οικοδόμημα, το οποίο έχει ανακηρυχθεί σε θρησκευτικό δόγμα.

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή, τελευταία φορά στις 15.11.16.

Αγιον Φως , Ιερά Οχτολογία, 4ο

Συμφωνώ με το άρθρο του κ. Γιανναρά. Μου φαίνεται απίστευτο που μερικοί Ταλιμπάν ιεράρχες (δεν είναι όλοι έτσι) δεν απαίτησαν ακόμη το ανάθεμα γι αυτόν. Πάντως κατανοώ πλήρως την αγανάκτησή του για μερικά παρωχημένα έθιμα. της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αγιον Φως, Ιερά Οχτολογία, 4ο
Περί του «Αγίου Φωτός»

Μυθολογική πτυχή

Συστηματικές μυθολογικές γνώσεις (όχι μόνον παλιμπαιδιστικά αποφθέγματα) είναι η conditio sine qua non για την κατανόηση του ζητήματος περί του
Αγίου Φωτός.

Λόγω πολυποίκιλων ορισμών περί του Μύθου είναι προτιμότερο να μην αναφέρω
κανέναν. Παγκοσμίως είναι γνωστό, ότι οι μύθοι έχουν προηγηθεί των θρησκειών,
οι οποίες όμως εχουν για πολλούς λόγους παραλάβει στοιχεία των μύθων, τα οποία ενσωμάτωσαν ακόμη και σε θρησκευτικά δόγματα. Οι Μύθοι χρησιμοποιούνται για να δοθεί στην ανθρώπινη ζωή ΝΟΗΜΑ. Τα πιό σπουδαία είδη μυθών ειδικά για την θρησκεία είναι τα ακόλουθοι :

α ) Μύθοι που ασχολούνται με την δημιουργία του σύμπαντος ( θεογενίες, κοσμογονίες, ανθρωπογονίες ).
β ) Μύθοι που έχουν ως αντικείμενο το τέλος του κόσμου ( εσχατολογίες ).
γ ) Μύθοι που ασχολούνται με την πορεία του κόσμου (περίοδοι, μεταμορφώσεις ).
δ ) Σωτηριολογίες ( Μεσσιανισμοί ).

O μύθος είναι συχνότατα συνυφασμένος με σύμβολα, τα οποία εκφράζουν το υποσυνείδητο, αλλά και θρησκευτικές δοξασίες ( σταυρός ), ακόμη και πολιτικές αντιλήψεις ( σφυροδρέπανο, σβάστικα ).

Ενας από τους πιό αρχαίους και πιό γνωστούς μύθους στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι ο μύθος περί του φωτόςκαι δη δυαδιστικά (dualisme)
ως εξής : Το φως και το σκοτάδι είναι ένα δυαδικό φαινόμενο αντιθέτων δυνάμεων.
Το φώς έχει ως δημιουργό και σύμβολο τον ήλιο, ο οποίος έχει φέρει το φως στο αρχικό χάος του σκοταδιού. Ετσι αποτελεί το φως μία θετική δύναμη και την άμεση γνώση, ενώ η σελήνη εμπεριέχει την γνώση μόνον επί τη βάσει εικασιών.

Το αρχαιότατο ντοκουμέντο, στο οποίο αναφέρεται το φως φυσικά σε συνδυασμό με τον ήλιο είναι ο Υμνος του Ηλίου ως βάση της νέας θρησκείας του αρχαϊκού μονοθεϊσμού, τον οποίο είχε εμπεδώσει μέσω μεγάλης βίας ο Φαραώ Echnaton ( Amenophes 4ος, 1400 π. Χ. ) : «Ωραίος παρουσιάζεσαι στο φωτεινό πεδίο του ουρανού, εσύ ζωντανέ ήλιε και γέμισες με την ωραιότητά σου όλες τις χώρες».

Ο νεοβαβυλωνικός ύμνος προς τιμήν του θεϊκού ηλίου Shamash ( 9ος αι. π. Χ.) είναι πιό σύνθετος, γιατί συνενώνει το φως, τον ήλιο, τον θεό με
τον αγώνα κατά του κακού : «αυτός που φωτίζει το σκοτάδι, που φωτίζει τον ουρανό, αυτός που καταστρέφει το κακό στον ουρανό και στην γη, είσαι εσύ Θεέ Shamash… Όλοι οι ηγεμόνες και όλοι οι επουράνιοι θεοί χαίρονται. Στο φέγγος σου βλέπουν το απόκρυφο, για αυτό είναι το βήμα τους σίγουρο στην λάμψη του φωτός σου».

Συμπέρασμα : Στην αρχαιότατη μυθολογία είναι το φως γνωστότατο και διαδεδομένο σύμβολο της σωστής γνώσης.

Θρησκευτική πτυχή

Η αρχαία ιρανική θρησκεία του Ζωροαστρισμού , ονομαζόμενη έτσι από τον ιδρυτή της και προφήτη Ζωροάστρη ( περσικά Zarathustra ) με ανώτατο θεό τον Ahuramazda (εξ ού και Μαζδαϊσμός) είναι η πρώτη θρησκεία του κόσμου, η οποία στηριζόταν στον αγώνα μεταξύ του φωτός ( Ormuzd ) και του σκοταδιού ( Ahriman ) και φιλοσοφικά-ηθικά στον δυαδισμό μεταξύ του καλού και του κακού. Στα
έργα του Zarathustra που γεννήθηκε το 1748 π.Χ. (τα έχω όλα στην βιβλιοθήκη μου) χρησιμοποιείται ήδη η λέξη ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΟ, το οποίο έχουν παραλάβει και οι Βουδιστές (500 π.Χ. )

Αυτή η λίαν ενδιαφέρουσα θρησκεία με μεγίστη επίδραση σε άλλες θρησκείες έχει ταυτίσει το βασίλειο του φωτός με τον θεό και το σκοτάδι με τον δαίμονα. Ο πιστός έχει την επιλογή, να ακολουθήσει τον δρόμο του φωτός που σημαίνει του καλού και της αλήθειας ή τον δρόμο του σκοταδιού, δηλαδή του κακού και του ψέματος. Στην πρώτη περίπτωση θα πάει στον παράδεισο ( περσική λέξη : περιφραγμένος κήπος ) και στην δεύτερη στην κόλαση.

O άκρως δημιουργικός Ζωροάστρης έχει επεξεργασθεί στα γραπτά του ( Gathas ) τρία δυαδιστικά συστήματα, όπως π.χ. το κοσμολογικό, το ηθικό και το θρησκευτικό καθώς και τις ακόλουθες δοξασίες, τις οποίες έχει παραλάβει και ο Χιστιανισμός : ο ΜΥΘΟΣ του σωτήρα, η αισιόδοξη εσχατολογία, η οποία διακηρύττει τον τελικό θρίαμβο του καλού επί του κακού, πέραν τούτου την διδασκαλία περί της ανάστασης του σώματος, τον μύθο του μάγου κτλ.

Ο συμβολισμος του φωτός και του πνεύματος έχει εξελιχθεί περαιτέρω επίσης στην Περσία από τον Μανιχαϊσμό και την Γνώση. Ο δημιουργός αυτής της θρησκείας Μάνι 2ος αι. μ.Χ. έχει αναβιβάσει το φώς με τις πολυποίκιλες θρησκευτικές, φιλοσοφικές και ηθικές ερμηνείες σε κύριο κορμό της διδασκαλίας του καταπληκτικού του έργου.

Ευκαιρίας δοθείσης μέτρησα στα λίαν ενδιαφέροντα ιερά κείμενα του Μανιχαϊσμού τις λέξεις-κλειδιά, οι οποίες εμπεριέχουν το φως : Θεϊκόν Φως, Ψυχή
του φωτός, Πατήρ του φωτός ,Υιοί του φωτός , Φύση του φωτός, Παράδεισος του
φωτός, Γη του φωτός, Νέο Βασίλειο του φωτός, Στοιχεία του φωτός, Σταυρός του
φωτός, Γυναίκες του φωτός, Μορφή του φωτός, Παλάτι του φωτός, Αποστολος του
φωτός, Πλοίο του φωτός κτλ. (Ρωμαίοι : ex oriente lux : από την Ανατολή (προέρχεται) το φως ).

Η πλούσια διδασκαλία του Μανιχαϊσμού περί του φωτός έχει επιδράσει στο αρχικό
στάδιο τον Χριστιανισμού. Το πιό γνωστό παράδειγμα είναι η εικόνα του Ιησού
Χριστού με φωτοστέφανο και εκατέρωθεν της κεφαλής το μικρό αλλά λίαν σημαντικό κείμενο με μεγίστη αυτοπαποίθηση «Εγώ ειμί το φως». Αλλά και άλλοι άγιοι παριστάνονται στις χριστιανικές ζωγραφιές με φωτοστέφανο.

Το παράξενο όμως έγκειται στο ό,τι οι ιερείς και ιδιαιτέρως οι επίσκοποι και οι πατριάρχες ειδικά των ορθόδοξων χριστιανών έχουν αυτονοήτως απορρίψει μαζί με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα ( αργότερα το ξανανακάλυψαν ) και την ενδυμασία των αρχαίων Ελλήνων και έδωσαν στην περσική ενδυματολιγική επιλογή προτεραιότητα, η οποία ούτως ή άλλως κατόρθωσε να επικρατήσει σε όλην την Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.

Εγείρονται μερικά ερωτήματα :

α ) Παραμένουν στοιχεία ειδωλολατρικού χαρακτήρα που έχει προ σχεδόν δύο χιλιάδων ετών παραλάβει ο Χριστιανισμός και ενσωματώσει στην δοξασία και την παράδοσή του ακόμη ειδωλολατρικά ; Η απάντηση είναι αναμφιβόλως αρνητική, γιατί αυτά τα στοιχεία έχουν μεταλλαχθεί ριζικά. Αυτό σημαίνει, ότι αυτά είναι ήδη από αιώνες συστατικά στοιχεία του Χριστιανισμού και δη της χριστιανικής παράδοσης.

β ) Προκαλούν τέτοια στοιχεία στους ανθρώπους, ιδιαιτέρως στους αθεϊστές ζημίες ; Ασφαλώς όχι. Επομένως δεν υφίσταται λόγος να τα λοιδωρούν οι μη πιστοί. Οι πολιτισμένοι τρόποι συμπεριφοράς απαιτούν περαν τούτου τον σεβασμό της πίστης και της παράδοσης των συμπολιτών.

γ ) Ανήκουν η μεταφορά του Αγίου Φωτός με αεροπλάνο από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα καθώς και η υποδοχή του με τιμή αρχηγού κράτους στην χριστιανική παράδοση ; Αναμφιβόλως όχι, γιατί πρόκειται για ένα φαινόμενο μόνον εδώ και περίπου 40 ετών και εκτός τούτου υπάρχει κίνδυνος να γελοιοποιηθεί μία ολόκληρη αξιόλογη θρησκεία.

δ ) Αποτελεί η κριτική σε αυτόν τον τουλάχιστον παράξενο και περιττό τρόπο μεταφοράς του Αγίου Φωτός αντιχριστιαική κριτική; Οχι δα. Τότε θα επρεπε να ήταν και ο κ. Γιανναράς αντίχριστος.

ε ) Είναι αντίχριστος όποιος ασκεί κριτική στον κλήρο ; Η απάντηση είναι επίσης αρνητική. Αυτό μας έλλειπε.Αλλο το θρησκευτικό δόγμα και άλλο ο κλήρος.

Πηγές

-Die Gnosis, Band 1 (Zeugnisse der Kirchenväter), Band 2 (Koptische und
mandäische Quellen), Band 3 ( Der Manichäismus , J. P. Asmusen et alt.,
insbesondere S. 111-116) ,Düsseldorf, 2007 ) .

-M. Eliade, Histoire des croyances et idees religieuses, Tome 2, Paris 1992,
cap. 27 -29.

-Der Große Brockhaus, Geschichte, Band 1, Leipzig, Mannheim, 2001, S. 225.

-Der Alte Orient in Stichworten , hrsg. von H. Fraydank et alt., Leipzig 1978,
S. 489.

-Lexikon der Antiken Welt, hrsg von C. Andresen et alt., Band 1, Tübingen,
Zürich, 2001, S.1100.

Δημσιεθέν συχνά, τελευταία φορά στην Καθημερινή (21.5.17)

Θεός στη Μυθολογία και στην Θρησκεία, Ιερά Οχτολογία, 3ο

Θεός στη Μυθολογία και στην Θρησκεία, Ιερά Οχτολογία, 3ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του ” Αμφίστομη θρησκοληψία”, δημοσιευθέν στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση, 27. 4. 14 )

Στο κέντρο της ενασχόλησης με αυτό το αληθώς λίαν ενδιαφέρον και από κάθε άποψη πολύπλοκο και καυτό θέμα εστιάζονται μόνον οι σπουδαιότερες από τις υφιστάμενες πολυάριθμες πτυχές και δη πρωτίστως η φιλοσοφική, η μυθολογική και εν μέρει η ιστορική πτυχή. Επίσης θα ασχοληθούμε με τα θεμιτά ερωτήματα πότε, που και διατί έχει επιβληθεί η πατριαρχία (ο Θεός ).

Κατ αρχάς αναφέρονται οι ονομασίες του Θεού σε μερικές ξένες γλώσσες : λατινικά : Deus, από αυτό σε ρωμανικές γλώσσες (γαλλικά : Dieu, ισπανικά : Dios, πορτογαλλικά : Deus, ιταλικά: Dio ), αρχαία κελτικά : Devus, σανσκριτικά και αρχαία ιρανικά : Deva, λεττονικά και λιθουανικά : Dieva , γερμανικά : Gott , αγγλικά : God , περσικά : Khoda και Bagd (Ιδέ Bagdad : Δώρον του Θεού), σλαβικά : Bogd ( Ιδέ το όνομα Bogdan : Δώρον του Θεού), Εβραϊκά : JHWH = Γιάχβε , Αραμαϊκά (γλώσσα του Ιησού Χριστού) : Ελάχ , αραβικά : Αλάχ και Ιλάχ. Ενδιαφέρουσες συγγένειες των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών !

Διεθνώς είναι ίδιον να αναφερθούν πρωτίστως οι αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι. Δεν είναι όμως σύνηθες να αραδιάζονται γνωμικά και αποφθέγματα χωρίς την απαραίτητη φιλοσοφική ερμηνεία ως πλαίσιο.
Μία συστηματική μελέτη στα παρελθόντα χρόνια των πολλών και λίαν διαφορετικών απόψεων των φιλοσόφων είναι η βάση για την εξής αξιολόγηση :

Οι περισσότεροι φιλόσοφοι προ του Σωκράτη ακόμη και σε περιπτώση που μιλούσαν για Θεό ή και σπάνια για Θεούς , εννοούσαν μάλλον το  Θείον (lat. Divinum) ως  κάτι το αφηρημένο και αιώνιο, χωρίς αρχή και τέλος και ως  αιτία όλων των υπαρχόντων ( Θαλής, Αναξίμανδρος, και Πυθαγόρας ) .Ο Αναξίμανδρος έχει πέραν τούτου 2400 χρόνια προ του Δαρβίνου διατυπώσει το εξής συγκλονιστικό : «Εξ αλλοειδών ξώων ο άνθρωπος εγεννήθη» (Αναξιμάνδρου, Απόσπ. 12, 10, Diels ). Αυτό εκφράζει υλιστική κοσμοαντίληψη par excellence.

Ο Ξενοφάνης ήταν ο πρώτος φιλόσοφος, ο οποίος εστράφει κατά των ανθρωπομόρφων θεών και διετύπωσε στην εποχή της ειδωλολατρείας την ενδιαφέρουσα άποψη, ότι υπάρχει μόνον ένας μη αθρωπόμορφος θεός, ο οποίος εκτός τούτου είναι ακίνητος.

Με χαρίεντα τρόπο έχει λοιδορήσει τους πολυθεϊστές : «Για τους Αιθίοπες είναι οι θεοί τους μελαψοί και με μικρές μύτες , για τους Θράκες είναι οι δικοί τους γαλανομάτες και ξανθοκόκκινοι» ( Clemens Alex., Strom.VII 22, 1=DK 21 B 16 ) και το διεθνώς πασίγνωστο : Εάν τα βόδια και τα άλογα είχαν χέρια για να ζωγραφίσουν και να δημιουργήσουν έργα, τότε θα ζωγράφιζαν τους θεούς και θα κατασκεύαζαν αγάλματα των θεών κατά την ίδια τους μορφή, τα άλογα άλογα και τα βόδια επίσης βόδια (ελεύθερη μετάφραση), (Clemens Alex. Strom. V 109, 3=DK 21 B 15 ).Aπό αυτά απορρέει το συμπερασμα ότι ο Ξενοφάνης μπορεί να χαρακτηρισθεί μάλλον ως μονοθεϊστής.

Ο Αναξιμένης θεωρούσε πανθεϊστικά τον αέρα ως απαρχή των πάντων : «Από αυτόν προέρχεται, αυτό που γίνεται, αυτό που είναι και αυτό που θα γίνει, επίσης οι θεοί και το θεϊκό» ( Hippolytos ,Ref. 1 7 1 = DK 13 A ). Ο Εμπεδοκλής, ο Αναξάγορας και ο Ηράκλειτος έχουν προσδιορίσει το θείον  τελικά ως λόγο ή ως σοφία. Οι ειδικοί φιλόσοφοι ( Ιδέ Lexikon der Alten Welt, hrsg. von Carl Andresen et alt., Band 2, Düsseldorf 2001, S.1263 και H. Seidel, Von Thales bis Platon, Berlin 1980, S. 72) ερμηνεύουν τον Ηράκλειτο υπό το πνεύμα του πανθεϊσμού. Αυτή η αξιολόγηση βασίζεται πρωτίστως στην άποψή του, ότι στην ουσία η αρχή της μεταλλαγής με σύμβολο το πυρ είναι ο φυσικός νόμος του σύμπαντος και εκτός τούτου ότι «ο θεός είναι : ημέρα νύχτα, χειμώνας καλοκαίρι, πόλεμος ειρήνη…» (Iππόλυτος, Ref. IX 10,8 = DK 22 B 103) .

Εχουμε διαπιστώσει, ότι ο μεγάλος υλιστής φιλόσοφος Δημόκριτος και ο ποιητής Πίνδαρος είχαν παρόμοιες πανθεϊστικές αντιλήψεις. Ο Δημόκριτος ονόμαζε π.χ. το πνεύμα υπό την μορφή του πυρός ως θεό (Aetios, 1, 7, 16 ) και ο Πίνδαρος είπε « Τί είναι ο Θεός ; Ο,τι είναι το παν» ( Πινδάρου, Απόσπ. 129, Bowra). Πανθεϊστικές τάσεις διαπιστώνουμε και στον Ξενοφώντα : « Το θείον ότι τοσούτον και τοιούτόν εστίν ώσθ άμα πάντα οράν και πάντα ακούειν και πανταχού παρείναι και άμα πάντων επιμελείσθαι» ( Ξενοφώντα, Απομν. Α, ΙV, 18, « Το θείον είναι τόσο μεγάλο και τέτοια είναι η δύναμή του, ώστε συγχρόνως τα πάντα βλέπει, τα πάντα ακούει, παντού είναι παρών και συγχρόνως φροντίζει για όλα» ).

Είναι εντυπωσιακό που ο Δημόκριτος ήταν στην ιστορία της φιλοσοφίας ο πρώτος , ο οποίος σκεπτόμενος σύμφωνα με την αιτιολογική αρχή έχει επισημάνει, ότι οι πρώτοι άνθρωποι δεν ηταν σε θέση να καταλάβουν, ποιά ήταν η αιτία για τα επικίνδυνα φυσικά φαινόμενα, όπως τις αστραπές και τις εκλείψεις του ηλίου και έχοντας μεγάλο φόβο πίστεψαν ότι η κινητήρια δύναμη για όλα αυτά ήταν θεϊκά όντα (Sextus Empiricus, Gegen die Wissenschaftler 9, 24 ).

Αυτή η άποψη έχει επικρατήσει και διδάσκεται ακόμη στα πανεπιστήμια, αλλά όπως φαίνεται, αν και σωστή δεν είναι μόνη της επαρκής.
Πάλι νευρωεπιστήμονες έχουν αποδείξει, ότι στους νευρώνες εστιάζεται και το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για την ύπαρξη του ανθρώπου και τις ωραιότητες της φύσης έναντι κάποιας ανώτερης δύναμης έξωθεν της ανθρώπινης ύπαρξης που έχει ονομασθεί κατ αρχάς θεά και ύστερα από πολλλές χιλιετηρίδες θεός.

Δέον να προσθέσουμε και έναν πρακτικό, μάλλον κοινωνικοπολιτικό λόγο, τον οποίο έχει επισημάνει όχι ένας θρήσκος, αλλά ο μεγάλος αθεϊστής Voltaire, ο οποίος έχει  διατυπώσει  στο έργο του Epitre a l auteur du livre des trois imposteurs (1769, V. 23 , in: Geflügelte Worte, hrgsg. Von K. Böttcher, Leipzig, 1988, S. 26) την εξής άποψη : «   si dieu n’existe pas il faudrait l’inventer “( «Εάν δεν υπήρχε ο Θεός, θα έπρεπε κανείς να τον εφεύρει» ) σκοπεύωντας να υπογραμμίσει το μεγάλο  ρόλο της θρησκείας για την επικράτηση ηθικών αξιών  και για την κοινωνική συνοχή.

Ηδη από τη Μεσολιθική εποχή των αρχαιοτάτων σαμάνων σε όλον τον κόσμο , σε όλα τα φύλα και σε όλους τους λαούς έως σήμερα υφίστανται θρησκείες σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις με το απαραίτητο ιερατείο ως μεσολαβητή μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού ( Ιδέ εκτενέστατα  το εκπληκτικό βιβλίο A. Bancroft , Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London/New York, 1987 ).

Οταν λοιπόν κάτι σημειώνεται εδώ και πολλές χιλιάδες έτη (το επιβεβαιώνει η αρχαιολογία)  έτη σε όλην την ανθρωπότητα, είναι  φυσικό, αυτονόητο και απαραίτητο για πολλούς ανθρώπους.
Θα  ήταν προτιμότεο να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ της πίστης , της συγκεκριμένης θρησκείας και ιδιαιτέρως της εκκλησίας (ιερείς).

Οι θρησκείες έχουν κατά πολύ συμβάλλει μέσω των ηθικών αρχών στον εκπολιτισμό λαών. Αναφέρουμε μόνον τα πιό γνωστά παραδείγματα : εκπολιτισμός των Ρώσων και των βαλκανικών λαών μέσω της Ορθοδοξίας, των πολυάριθμων αρχαίων γερμανικών και κελτικών  λαών και φύλων  μέσω του  Ρωμαιοθολικισμού, εκπολιτισμός λαών στην Ασία μέσω του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού.

Ο καθοριστικός ρόλος της χριστιανικής θρησκείας στην διαδικασία της εθνογένεσης όλων των ευρωπαϊκών εθνών και ιδιαιτέρως των Ισπανών, των Πολωνών, των Ρώσων και
των βαλκανικών , ιδιαιτέρως των Ελλήνων είναι γνωστότατος .

Ιδιαιτέρως εμείς οι Πόντιοι θα χάναμε χωρίς την χριστιανική θρησκεία την συνείδηση των Ρωμαίων (προ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τα μέσα του 19ου αι.των Ελλήνων) και εγώ προσωπικά δεν θα ονομαζόμουν Παναγιώτης, άλλά ίσως Αμπτουλλάχ (δούλος του Αλλάχ).

Στο σχόλιο περί της πίστης έχουμε επί τη βάση των ερευνών ειδικών νευρωεπιστημόνων υπογραμμίσει, ότι η πίστη εστιάζεται μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα που σημαίνει ότι η πίστη είναι πρωϊόν των νευρώνων . Αλλά η συγκεκριμενοποίηση του θείου είναι στην ιστορική διαδρομή καθώς και στους κύκλους πολιτισμούς πολυποίκιλη και λίαν διαφορετική ( παγανισμός, ειδωλολατρεία, πολυθεϊσμός, μονοθεϊσμός, πανθεϊσμός), δηλαδή δεν σημειώνεται η πίστη μόνον σε ένα θεό για όλους και εσαεί. Επομένως είναι το θείον  , ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη μορφή του, νοητικό κατασκεύασμα του ανθρώπου όμως, όπως αποδεικνύει η ανθρώπινη ιστορία, λίαν απαραίτητο.

Αυτά τα γράφω, αν και δεν είμαι πιστός χριστιανός, αλλά σύγχρονος ΠΑΝΘΕΙΣΤΗΣ : το “θείον” είναι διάχυτο παντού :  στην φύση, στον άνθρωπο και στο σύμπαν, στο γνωστό και στο άγνωστο.

Σε σύγκριση με τον μονοθεϊσμό φαίνεται ο πανθεϊσμός από επιστημονική άποψη πιό πειστικός. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, θεωρεί ο πανθεϊσμός το αιώνιο σύμπαν και δή την ενέργεια ή την δύναμη που όλα τα έχει δημιουργήσει φυσικά εξελικτικά και στην διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών ως μοναδική πραγματικότητα και τον κόσμο ως αυτογέννητο. Μπορεί να προσδοθεί χωρίς πολλά προβλήματα στην αιώνια ενέργεια το επίθετο θεϊκή ή και να την ονομάσει κανείς Θεότητα. Ο πανθεϊστής δεν χειάζεται οπωσδήποτε έναν διαμεσολαβητή μεταξύ της έτσι εννοούμενης Θεότητας και του εαυτού του.

Πολύ διαφορετικές είναι οι μονοθεϊστκές θρησκείες επί τη βάσει της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία είναι η μυθολογία του εβραϊκού λαού, αλλά αναβιβασμένη σε θρησκεία, σύμφωνα με την οποία ένας συγκεκριμένος θεός έχει σε μίαν εβδομάδα δημιουργήσει όλο το σύμπαν.

Ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη ονομασία του είναι ο θεός προϊόν του ανθρώπου και δη της πίστης του. Οταν όμως κάποιος πιστεύει υπό την έννοια του μεταφυσικού στην ύπαρξη του Θεού,τότε μεταμορφώνεται το κατασκεύασμα των νευρώνων του σε κάτι το πραγματικό, εκφάνσεις του οποίου είναι οι ναοί, το ιερατείο, η λογοτεχνία, η υπέροχη μουσική, η ενδιαφέρουσα παράδοση, αλλά δυστυχώς και οι απάνθρωποι θρησκευτικοί πόλεμοι κοκ.

Πότε, πού και διατί έχει αντικαταστήσει ο θεός την θεά ;

Πολλοί ειδικοί αρχαιολόγοι πρεσβεύουν την άποψη, ότι η ριζική μεταλλαγή των παραγωγικών δυνάμεων μέσω της εφεύρεσης του αλετριού, η επιτευχθείσα υπερπαραγωγή των δημητριακών προϊόντων και επί τη βάση αυτή ο αυξανόμενος πλούτος έχουν συμβάλλει δυναμικά στην αύξηση της αξίας των αγρών, στις βίαιες διενέξεις περί της αγροτικής ιδιοκτησίας, στην ενδυνάμωση του ρόλου του άνδρα στο πλαίσιο της οικογένειας και της κοινωνίας, στην διάσπαση της κοινωνίας σε στρώματα και τάξεις και στην συγκρότηση κρατών.

Αυτοί ήταν οι λόγοι που μεταξύ της 2ης και της 3ης χιλιετηρίδας π. Χ. έχει η πατριαρχία ( όρος της κοινωνικής ανθρωπολογίας ) βαθμιαία αντικαταστήσει εσαεί την μητριαρχία ( Ιδέ G. Lerner, Die Entstehung des Patriarchats ( orig. „The Creation of Patriarchy“, Oxford University Press, 1986 ) , Frankfurt/ New York, 1995, S.185-192).

Ταυτόχρονα άλλαξαν τα πρυτανεύοντα σύμβολα, όχι πλέον η θηλυκιά σελήνη , η ανώτατη θεότης πρωτίστως στην Παλαιολιθική, Μεσολιθική, εν μέρει και στην Νεολιθική εποχή, αλλά ο αρσενικός ήλιος ως ανώτατος θεός, όχι πιά η γυναικοκρατία αλλά η φαλλοκρατία ( ανδροκρατία ), όχι η θεά αλλά ο θεός, στην Μεσοποταμία όχι πλέον η Tiamat αλλά ο Marduk. Εδώ αναφέρεται εκτενέστατα ο σκληρός και φονικός αγώνας μεταξύ των θηλυκών και των αρσενικών θεών. Τελικά έχουν οι αρσενικοί θεοί παραγκωνίσει τις θηλυκές θεές δια παντός.

Ετσι εξηγείται η επικράτηση του θεού στις μονοθεϊστικές θρησκείες και είναι αυτονόητο, γιατί οι κορυφές των μονοθεϊστικών θρησκειών αποτελούνται αποκλειστικά από άνδρες. Αυτό έχει συμβεί πρώτα στην Μέση Ανατολή (Σουμερία/ Ακκαδία, Αίγυπτος).

—————————————————-

Ο Θεός ως αντικείμενο επιστημονικής έρευνας ;

Ηδη από την εποχή του κοσμοϊστορικού ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ που σημαίνει του Jus rationis (Δίκαιον του Ορθού Λόγου=Ορθολογισμός) ανήκουν στα αντικείμενα ( στον ενικό : object (αγγλ.), objet (γαλλ.), objekt (γερμ.), objeto (ισπαν), oggetto (ιταλ.), objeto (πορτογ., με διαφορετική προφορά) ερευνών όλα, μα όλα. Ο θεός ή οι θεοί (η Ινδία έχει γενικά 300 χιλιάδες θεούς, η Κίνα δεν έχει ούτε ένα).

Το σέβομαι που εσείς στηρίζεστε στην πίστη και αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα. Αυτό όμως δεν ισχύει και για τις επιστήμες. Οχι πλέον το μεσαιωνικό “πίστευε και μη ερεύνα”. Αυτά έχουν στην Ευρώπη παρέλθει εσαεί, αλλά όπως βλέπω, στην Ελλάδα όχι ακόμη.

Πάντως η γλωσσική ομφαλοσκόπηση που έχει ήδη αγγίξει τα όρια της αυτοπεριχαράκωσης είναι κυρίως τώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης πολύ μαζοχιστική. Οποιος δεν το λαμβάνει αυτό υπ όψη καταποντίζεται.

Καθημερινή (6.3.16)

Θρησκεία , Σταυρός Προχριστιανικό Σύμβολο, Μόσχα Κέντρο Ορθοδοξίας ; Χριστιανισμός-Ισλάμ Παράδοση Ιερά Οχτολογία, 2ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά, σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του “Αμφίστομη θρησκοληψία”, δημοσιευθέν στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση, 27. 4. 14 )

Και εδώ πρόκειται για ένα πολύπτυχο και λίαν ενδιαφέρον θέμα. Λόγω χώρου θα περιορισθούμε στις σπουδαιότερες πτυχές του.

1. Ο όρος θρησκεία

σημαίνει α ) μία συγκεκριμένη μορφή της πίστης, την οποία έχει αναγνωρίσει μία μεγαλύτερη κοινωνία ανθρώπων, β ) την λατρεία του Θεού, γ ) την ένθερμη ευλάβεια και δ ) το μάθημα των θρησκευτικών ( Ιδέ Duden, Das Große Fremdwörterbuch, Mannheim/Leipzig, 2000, S. 1159 ).

2. Νόημα της θρησκείας

Στο κέντρο όλων των αληθινών θρησκειών εστιάζεται η θεοσέβεια των πιστών. Μεταξύ των περισσότερων θρησκειών από το ένα μέρος και των άλλων ανθρώπινων τοποθετήσεων και κατευθύνσεων , όπως της επιστήμης, της φιλοσοφίας και των καλών τεχνών από το άλλο μέρος υφίσταται μία καθοριστική διαφορά : άγιο και ιερατικό σην θρησκεία, μη άγιο και κοσμικό στην κοινωνία.

Στο άγιο και ιερατικό ανήκουν ο Θεός και οι θεοί, ειδικοί τόποι και περίοδοι, κείμενα και πράξεις, εντολές και απαγορεύσεις και άνθρωποι σαν πρότυπα π.χ. οι Αγιοι).Το άγιον προσδίδει στην θρησκευτική πράξη ένα καθοριστικό νόημα. Στην περίοδο προ του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού , αλλά ακόμη και σήμερα σε χώρες εκτός του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού έπαιζε και παίζει ακόμη η θρσκεία έναν σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση της συνοχής εθνών και κοινωνιών δίδωντας νόημα σε πολλές εκφάνσεις του βίου.
Αλλά ακριβώς αυτός ο ρόλος της θρησκείας εμπεριέχει πολλούς κινδύνους, όπως π.χ. μερικές μορφές του δογματισμού, του φονταμενταλισμού και του φανατισμού, γιατί η θρησκεία μεταβάλλεται σε εργαλείο για την πραγματοποίηση μη άγιων σκοπών ( π.χ. πολιτική θρησκοκαπηλεία, η θρησκεία σαν «όπιο του λαού» ειδικά στην Ινδία κ.λ.π.).

Στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού άρχισε μέσω της Αναγέννησης, του Ουμανισμού, του Διαφωτισμού, αλλά και του Προτεσταντισμού καθώς και της ανεξαρτοποίησης της ηθικής και της πολιτικής καθώς και της ταχείας εξέλιξης των επιστημών και των καλών τεχνών να μειώνεται βαθμιαία η επιρροή της θρησκείας στην κοινωνία.
Ηδη στην αρχαία Ελλάδα έχει ασκηθεί κριτική στην θρησκεία ( Ξενοφάνης, θα επανέλθουμε ), όμως οι σφοδρές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις έχουν διαδραματισθεί στην εποχή του Διαφωτισμού, αν και μερικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση έκανε ήδη τον 17o αι. ο φιλόσοφος Baruch Spinoza, ο οποίος έχει επί τη βάση ενός νοητικού συστήματος εμπεδώσει θεωρητικά τον πανθεϊστικό μονισμό ( ο Θεός σαν φύση ως μοναδική, απόλυτη και αιώνια ουσία ).

Γάλλοι διαφωτιστές, πρωτίστως οι υλιστές έχουν πρεσβεύσει την άποψη , ότι η θρησκεία και ειδικά η καθολική εκκλησία ήταν ένας βασικός πυλώνας του Ancien regime και της φεουδαλικής ιεραρχίας . Ο μεγαλύτερος υλιστής φιλόσοφος της Γαλλίας τον 18ο αι. P.Τ. Holbach αξιολόγησε την θρησκεία ως έναν οργανισμό της καταπίεσης και της διαφθοράς ( Ιδέ το περιβόητο βιβλίο του Le christianisme devoile, London, 1766 ), ενώ o κορυφαίος διαφωτιστής Voltaire λοιδορούσε μεν την θρησκεία, αλλά ταυτόχρονα έχει υπογραμμίσει τον θετικό ρόλο της για την κοινωνική σταθερότητα !

Αγγλοι ( E.H. Cherbury, J. Toland, Shaftesburi etc. ( ακόμη και σήμερα είναι το Λονδίνο κέντρο των αθεϊστών όλου του κόσμου ) και Γερμανοί ( οι κορυφαίοι φιλόσοφοι Ι. Κant και G.F. Hegel καθώς και ο φιλόσοφος J.G. Fichte ) έχουν αποκρούσει την απαίτηση της χριστιανικής θρησκείας να έχει το μονοπώλιο της αλήθειας.

Σε σύγκριση με αυτούς ήταν ο γνωστός ελληνολάτρης F.Nietzsche αναμφιβόλως ένας φανατικός εχθρός της χριστιανικης θρησκείας . Προτιμούμε να μην αναφέρουμε τους κανονιοβολισμούς του, αλλά μόνον η θέση του αρκεί, ότι η θρησκεία είναι διεστραμμένη και καταστρέφει την ανθρωπότητα.

Και ο Kal Marx ήταν αυτονοήτως μεγάλος εχθρός της θρησκείας, αλλά οι νεομαρξιστές A. Gramsi, E. Bloch, R. Garaudy και M. Horkheimer έχουν διατυπώσει την σωστή άποψη, ότι η τοποθέτηση του Marx και κατόπιν του ορθόδοξου μαρξισμού ήταν μη διαλεκτική και έχουν επισημάνει ιδιαιτέρως την πρακτική , απελευθερωτική και φιλολαϊκή δύναμη της θρησκείας.
Συνιστώ σε κάθε φανατικό και καθυστερημένο Ελληνα νεοσταλινιστή να το διαβάσει αυτό πολύ προσεκτικά.

Στο πεδίο της φιλοσοφίας διαπιστώνουμε και θετικές απόψεις για την θρησκεία ( Πλάτων ούτως ή άλλως, Αριστοτέλης ) . Γενικά σημειώνονται τα εξής επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της θρησκείας :
α ) Πολιτικό :Η θρησκεία αποτελεί για τους ανώτερους κρατικούς λειτουργούς μία δυνατότητα να πείσουν τους πολίτες να σέβονται τους ηθικούς κανώνες.
Ηδη ο Κριτίας έχει υπογραμμίσει τον ρόλο των θεών που σημαίνει της θρησκείας για την διατήρηση της ηθικής τάξης (VS 88 B 25).

β ) Επιστημονικό : Η θρησκεία είναι μία προσπάθεια να δοθούν εξηγήσεις περί των φυσικών φαινομένων , περί των οποίων λείπουν οι απαραίτητες γνώσεις ( πρωτίστως Δημόκριτος και Lucretius ).

γ ) Ανθρωπολογικό : Μία από τις βάσεις της θρησκείας είναι η ανάγκη και επιθυμία του ανθρώπου να επικρατεί μία πολιτισμική σταθερότητα. Σύμφωνα με τον Cicero είναι ο
φόβος και η λατρεία του θείου βασικές ανθρώπινες ανάγκες.

δ ) Ηθικό : Η θρησκεία είναι σε θέση να επηρεάσει τον άνθρωπο να ενεργεί ηθικά και προς όφελος του συνόλου ( I. Kant, J. Fichte, αμφιλεγόμενη στάση ), ( Ιδέ Enzyklopädie Philosophie und Wissenschafstheorie, hrsg,. von J. Mittelstraß, Band 3, Stuttgart/Weimar, 2004, S. 577-586 ).

ε) Πολιτισμικό : ΟΙ θρησκείες έχουν κατά πολύ συμβάλλει μέσω των ηθικών αρχών στον εκπολιτισμό λαών. Αναφέρουμε μόνον τα πιό γνωστά παραδείγματα : εκπολιτισμός των Ρώσων και των βαλκανικών λαών μέσω της Ορθοδοξίας, των πολυάριθμων αρχαίων γερμανικών και κελτικών λαών μέσω του στην ουσία
Ρωμαιοθολικισμού, εκπολιτισμός λαών μέσω του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού.

ζ) Ιστορικό : Από την Μεσολιθική εποχή των
αρχαιοτάτων σαμάνων σε όλον τον κόσμο , σε όλα τα φύλα και σε όλους τους λαούς έως σήμερα υφίστανται θρησκείες σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις με το απραίτητο ιερατείο ως μεσολαβητή μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού (
( Ιδέ εκτενέστατa και πειστικά το εκπληκτικό βιβλίο A. Bancroft , Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London/New York, 1987 ).

η) Εθνικά : Ο καθοριστικός ρόλος της χριστιανικής θρησκείας στην διαδικασία της εθνογένεσης όλων των ευρωπαϊκών εθνών και ιδιαιτέρως των Ισπανών, των Πολωνών, των Ρώσων και
των βαλκανικών , ιδιαιτέρως των Ελλήνων είναι γνωστότατος . Οποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, είναι οπωσδήποτε θύμα εντατικής ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου.

Και όμως υπάρχουν δυστυχώς όχι λίγοι, οι οποίοι
λοιδωρούν την θρησκεία και τον κλήρο γενικά, συχνά ακόμη και εδώ στην σελίδα ενός καθηγητού της Θεολογίας ( Καθημερινή, Χ. Γιανναράς ).

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον αήθη κα προκλητικό τρόπο έκφρασης μερικών δήθεν προοδευτικών συσχολιαστών. Κατά την γνώμη μας μπορούν αυτοί να ασκήσουν κριτική , αλλά με πολιτισμένο τρόπο. Αν δεν απατώμαι, ισχύει και εδώ η δεοντολογία, η οποία δεν είναι μία μικροαστική εφεύρεση, αλλά κάτι το απαραίτητο στις σχέσεις μεταξύ πολιτισμένων ανθρώπων.
Ο διάλογος βασίζεται πέραν τούτου σε
επιχειρήματα-αντεπιχειρήματα και όχι σε γελοίες λοιδορείες και προσβλητικές εκφράσεις και μεταξύ των σχολιαστών («επάρατε» !!! crescendo της γελοιότητας και θρασύτητας εκ μέρους των αυτοκληθέντων αμυντόρων της Θρησκείας).

Εν τούτοις, ας υπενθυμίσουμε, ότι στο όνομα της πίστης και της θρησκείας έχουν διαπραχθεί πολλά και μεγάλα εγκλήματα ( σφαγές των οπαδών χιστιανικών σεκτών στο Βυζάντιο, ολοκαυτώματα της απάνθρωπης, εγκληματικής και
τρισκατάρατης Santa Inquisicion («Ιεράς Εξέτασης» , άγνωστη στην Ορθοδοξία ), τρομερά εγκλήματα εκ μέρους των Σταυροφόρων ( deus vult !), αλληλοσπαραγμοί και βαρβαρότητες μεταξύ των Καθολικών και των Διαμαρτυρομένων 30 ολόκληρα χρόνια (Religionskrieg !, ένα τρίτο του πληθυσμού έχει σκοτωθεί) κ.λ.π.) , για τα οποία όμως δεν είναι
υπεύθυνες η πίστη και η θρησκεία, αλλά η εργαλειοποίηση και η εκμετάλλευσή των για πολιτικούς λόγους, όπως κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα με τον «Πολιτικό Ισλάμ (Ταλιμπάν, Αλ Καίντα, “Ισλαμικό Κράτος” κ.ο.κ.).

Και όμως : Στην νεώτερη ευρωπαϊκή ιστορία έχει αποδειχθεί, ότι η καταπολέμηση της θρησκείας και ιδιαιτέρως της χριστιανικής ηθικής οδηγεί κατ ευθείαν στην καταστροφή των ηθικών αξιών και τελικά στην πολιτισμική βαρβαρότητα (ολοκληρωτικά καθεστώτα).

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει διατυπωθεί το
ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας σε σημαντικά διεθνή ντοκουμέντα : Γενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1948, άρθρο 18), Διεθνής Συνθήκη περί των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων (1966, άρθρο 18), Ευρωπαϊκή Συνθήκη για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1950, άθρο 9).

Γενικά συμπεράσματα :

α) Η θρησκεία είναι σε συνδυασμό με την πίστη ένα ανθρώπινο φαινόμενο , ανήκει στις βασικές ελευθερίες και στα δικαιώματα κάθε ανθρώπου και πολίτου, αλλά σε συγκεκριμένη μορφή δεν είναι υποχρεωτική εκ μέρους δυνάμεων έξωθεν για όλους.

β) Η θρησκεία είναι σε θέση να ενδυναμώσει μέσω της ηθικής διδασκαλίας της την κοινωνική και εθνική συνοχή.

γ) Οι μη θρήσκοι έχουν το ηθικό καθήκον να σέβονται αυτό το ανθρώπινο δικαίωμα και να μην λοιδορούν ή προσβάλλουν τους πιστούς. Ισχύει όμως και το αντίθετο.

Δημοσιευθέν συχνά στην Καθημερινή (τελευταία φορά στις 5.11.2016)

—————————————–

“Ανώτερες” θρησκείες !

Ο προηγούμενος Ρωμαιοκαθολικός Πάπας έχει διατυπώσει την άποψη, ότι η ρωμαιοκαθολική έκφανση του Χριστιανισμού είναι ανώτερη από τις άλλες.

Οι Θεολόγοι του Ισλάμ πρεσβεύουν την άποψη, ότι η δική τους θρησκεία είναι ως νεότερη ανώτερη από τις άλλες “Μωσαϊκές” θρησκείες (Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός).
Ιεράρχες της Ορθοδοξίας θεωρούν την δική τους έκφανση του Χριστιανισμού ως ανώτερη από τον Ρωμαιοκαθολισμό και τον Προτεσταντισμό κλπ.

Αλλά μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία κατηγορούσε ακόμη το 1991 τους Προτεστάντες ως αιρετικούς. Ακριβώς έτσι το άκουσα στο ναό της γενέτειράς μου και κατόπιν ρώτησα τον ιερέα , γιατί μιλάει με τόσο ΜΙΣΟΣ (“Αγαπάτε αλλήλους” !!!). Η απάντησή του : Η Ιερά Σύνοδος το έγραψε έτσι.

Καθημερινή (2.10.16)

——————————————-

Το έχω ήδη αναφέρει πολλές φορές :

Ο Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού δεν στηρίζεται στη Θρησκεία , ούτε πιστεύει σε μία συνέχεια του βίου μετά τον θάνατο. Είναι οι Κινέζοι, οι Κορεάτες, οι Βιετναμέζοι κλπ. δυστυχείς και καταθλιμένοι ;

Σε ό,τι αφορά τον Χριστιανισμό, σημειώνεται μία υποχώρηση στην κοινωνία τόσο , που άρχισαν να κλείνουν εκκλησίες. Ακόμη και ο ρώσος πατριάρχης έκανε το περασμένο έτος παράπονο που πρωτίστως πηγαίνουν στην Εκκλησία γριές και γέροι, ενώ ύστερα από τις κοσμοϊστορικές αλλαγές ήταν αυτές γεμάτες με νέους. Αυτό το έχω ήδη διαπιστώσει και στην πόλη όπου ζω.
Πέραν τούτου δεν τολμούν μερικοί χριστιανοί να εκφράσουν δημόσια την θρησκευτική τοποθέτησή του.

Κατά τα άλλα είναι η πίστη ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ προσωπική υπόθεση κάθε ανθρώπου.

Καθημερινή (30.10.16)

—————————————

Εχω στην Βιβλιοθήκη μου τα εξής Ευαγγέλια , τα οποία έχω συστηματικά μελετήσει :

1. Η Αγία Γραφή, Ιερά Γράμματα μεταφρασθέντα εκ των Θείων Αρχαιτύπων. Αυτό το είχε η γιαγιά μου επί δεκαετίες και το έχω κληρονομήσει. Πρόκειται και για οικογενειακό κειμήλιο.
2.Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον ερμηνευτική απόδοσης υπό Κολιτσαρά, 1985. Μου το δώρησε  μία θεία μου (96 ετών).
3. Η Καινή Διαθήκη, Το πρωτότυπον κείμενον με νεοελληνικήν μετάφρασην, 1967.
4. Die Bibel, 1984.

5. Die Gute Nachricht, Das Neue Testament, 1980.
6.Martin Luther, Die ganze Heilige Schrift, Band 1, Band 2, 1545 (2008). Εν τω μεταξύ έχουν 72 Γλωσσολόγοι και Θεολόγοι επεξεργασθεί και εκσυγχρονίσει την λουθηρική μετάφραση, η οποια θα εκθοθεί το επόμενο έτος. Ακόμη και αθεϊστές την έχουν παραγγείλει.
7. Die Bibel, 1980.
8. Alfred Pfabigan, Die andere Bibel, Gottes verbotene Worte (Οι απαγορευμένες λέξεις του Θεού), 1991.
9.Das Evangelium nach Judas, 2007.
10. K.Ceming/J. Werlitz (καθολικοί Θεολόγοι του Πανεπιστημίου του Μανάχου !), Die verbotenen Evangelien (Τα απαγορευμένα Ευαγγέλια), Apokryfe Schriften, 2004.

Αυτονοήτως έχω στην Βιβλιοθήκη μου και τα ιερά βιβλία και άλλων Θρησκειών :

1. Των Eβραίων : Talmud, Kabala, Midrasch.

2. Το Κοράνιο.
3. Ολα τα  ιερά βουδιστκά  κείμενα (πολύ ανθρωπιστικά).
4. Τα σημαντικότερα κείμενα του Ινδουισμού (πολύ μυστικιστικά και δυσνόητα).
5. Ολα τα κείμενα του Κονφούκιου( στην ουσία Κοινωνιολογία, Θεωρία του κράτους και του Δικαίου).

Πολύ πραγματιστικά.

6. Τα λίαν ενδιαφέροντα κείμενα του Ζωροάστρη (Zarathustra). Πολύ φιλοσοφικά και ηθικά. Εχουν επηρεάσει τον Χριστιανισμό : παράδεισος, Φως κλπ.
7. Τα άκρως ενδιαφέροντα μανιχαϊστικά, κοπτικά και μανταϊστικά κείμενα της Γνώσης.

8. Πέραν τούτου ανεξαιρέτως  όλα τα ιερά κείμενα των αρχαίων θρησκειών (αιγυπτιακά, σουμερικά, ακκαδικά, βαβυλωνικά, χιττιτικά.

Είμαι πεπεισμένος , ό,τι η γνώση των ιερών βιβλίων των προαναφερθέντων Θρησκειών ανήκει στην παγκόσμια εγκυκλοπαιδική μόρφωση και πέραν τούτου είναι τελείως απαραίτητη για την κατανόηση άλλων κύκλων πολιτισμού.

Επίσης πρεσβεύω την άποψη, ότι ακόμη και για τους αθεϊστές θα ήταν ενδιαφέρον να μελετήσουν την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη ) των Χριστιανών .

Ας επισημάνουμε εκ νέου, ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός ανήκουν ιστορικά στις βάσεις του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση).

Καθημερινή (6.11.16)

———————————————————-

Σταυρός, αρχαιότατο και οικουμενικό σύμβολο

ΟΙ ειδικοί ιστορικοί έχουν προ δεκαετιών αποδείξει, ότι ο σταυρός ανήκει στα πιο οικουμενικά και πιο αρχαία σύμβολα της ανθρωπότητας. Π. χ. στην Κύπρο ήδη 2500 π.χ. , στην Ασσυρία, στην Αίγυπτο, στην Κίνα ακόμη και στο αρχαίο Μεχικό ( “Codex Fejervary-Mayer”).

ΠΗΓΕΣ (από την Βιβλιοθήκη μου) :
-Knaurs Lexikon der Symbole, v. Hans Biedermann, , ISBN 3-89996-252-4, München, 2004, S. 248-252.
-Lexikon der Symbole, v. Udo Becker, ISBN 3-89836-219-1, Köln, 1992, S.154-156.

Καθημερινή ( 6.3.16)

——————————————-

Με τον Σταυρό στο χέρι, Λύση προβλημάτων

Μόνο το σταυρό στο χέρι είναι παρωχημένη συνήθεια , αλλά ιδανική για τους καραμπινάτους τεμπέληδες, ανίκανους και γενικά για άτομα χωρίς ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ και ΑΝΤΟΧΗ. Και οι τρείς όροι είναι στο μέσο Ελληνα ακατανόητες.

Χαιρετίσματα από τον εξέχοντα ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ , όχι απλώς Φιλόσοφο Δημόκριτο (Θεωρία του Αντικατοπτρισμού, ήδη στην αρχαιότητα χωρίς θρησκευτικά δεσμά και εθνικιστικές αγκυλώσεις).

Καθημερινή (10.1.16)

———————————————————-

Διατί όχι η Μόσχα το νέο Κέντρο της Ορθοδοξίας ;

Ρεαλιστικά, γιατί η Καθολική Εκκλησία είναι άριστα οργανωμένη, ενώ η δική μας είναι διεθνώς σχεδόν χαοτική και χωρίς επιρροή. Είναι γεγονός, ότι ο δικός μας οικουμενικός Πατριάρχης παίζει μόνον έναν εικονικό ρόλο.

Είναι επίσης φαεινότερον του ηλίου , ότι η Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι παγκοσμίως η μεγαλύτερη, ισχυρότερη και πιο πλούσια. Ας μεταφερθεί λοιπόν το κέντρο της Ορθοδοξίας στη Μόσχα (“Τρίτη Ρώμη”).

Εκεί να αποφασίζουν , ποιός θα είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Μπορεί να προέρχεται από κάθε ορθόδοξη χώρα, φυσικά όχι μόνον από την Ρωσία.Το Βήμα (23.2.16)

——————————————————–

Χριστιανισμός, Ισλάμ, Παράδοση

Η παράδοση του σημερινού Χριστιανισμού έχει μεν ιουδαϊκές ρίζες, αλλά αφορά πρωτίστως τα περελθόντα περίπου 1500 έτη.

Δέον όμως να λάβουμε υπ όψη , ότι ύστερα απο το σχίσμα μεταξύ του Ρωμαιοκαθολικισμού και της Ανατολικής Εκκλησίας (Ορθοδοξίας) το 1054 καθώς και μετά την εμφάνιση του Προτεσταντισμού τον 16ο αι. έχει βαθμιαία δημιουργηθεί μία ιδία που σημαίνει μία μεταλλαγμένη παράδοση.

Οι διαφορετικές παραδόσεις είναι η γενική βάση για την διαφορετική ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ καθώς και για την διαφορετική ΕΙΚΟΝΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Οι τρεις χριστιανικές Κοσμοαντιλήψεις και οι Εικόνες του Ανθρώπου από το ένα μέρος και η Κοσμοαντίληψη καθώς και η Εικόνα του Ισλάμ από το άλλο μέρος είναι διαφορετικές μεν, αλλά μεταξύ της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ σημειώνονται και κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία.

Το Ισλάμ έχει μεταλλαχθεί σημαντικά τον 11 αι. στο Κάϊρο υπό την ολέθρια επιρροή του Θεολόγου και Φιλόσοφου Al Ghasali,.

Αλλά το Ισλάμ έχει παραλάβει καθοριστικά στοιχεία της Κοσμοαντίληψης και της Εικόνας του Ανθρώπου των αρχαίων ανατολίτικων πολιτισμών. Ιδέ εκτενέτερα στον Ιστότοπό μου τη μελέτη “Ισλαμική Τετραλογία”.Καθημερινή (31.2.16)

 

 

Πίστη Θρησκευτική, Ιερά Οχτολογία 1ο

Πίστη Θρησκευτική, Ιερά Οχτολογία, 1ο

( Διάλογος με Χ. Γιανναρά. σχόλιο-μελέτη στο άρθρο του “Αμφίστομη θρησκοληψία”, δημοσιευθέν στην Καθημερινή ( ηλεκτρονική έκδοση, 27. 4. 14 )

Αφετηρία της βασικής προσέγγισης στο θέμα είναι η μεγάλη διαφορά μεταξύ της γνώσης, από φιλοσοφική άποψη αφ ενός της επιστήμης και αφ ετέρου της πίστης. Η επιστήμη αφορά σύμφωνα με τον διεθνή consensus professorum et doctorum (ομοφωνία των καθηγητών και των δοκτόρων)
πρωτίστως την γνώση , η οποία στηρίζεται σε αιτιολόγηση σύμφωνα με τα αυστηρά κριτήρια της λογικής ή της εμπειρίας ( Ιδέ Enzyklopädie Philosohie und Wissenschaftstheorie, hrsg. von J. Mittelstraß, vier Bände, εδώ τομ. 4, Stuttgart/ Weimar, 2004, S.717/718). Ετσι αποτελεί η επιστημονική γνώση  συνώνυμο με την αλήθεια.

Σε σύγκριση με την γνώση αφορά η πίστη μόνον την γνώμη, σύμφωνα με τον Πλάτωνα την δοξα(σία), δηλαδή τελικά την πεποίθηση η οποία δεν απαιτεί αιτιολόγηση επί τη βάσει επιστημονικών κριτηρίων ούτε μέσω της εμπειρίας. Ακριβώς αυτό ισχύει και για την σχέση μεταξύ της θρησκευτικής πίστης και της επιστημονικής γνώσης.
Αλλά αυτο δεν αποκλείει την θεολογική γνώση, η οποία όμως στηρίζεται στην πίστη ως θρησκευτική πεποίθηση καθώς και στην »αναζήτηση και εμπειρική ψηλάφηση» (Χ. Γιανναράς, Καθημερινή, 27.4.14).
Τοιουτοτρόπως σημειώνεται μεταξύ της επιστημονικής γνώσης από το ένα μέρος και της θρησκευτικής πίστης από το άλλο μέρος συνδιασμένη συνήθως με υπερφυσικές και μεταβατικές πεποιθήσεις μία σφοδρή και βασική αντίφαση, η οποία δικαιολογεί το συμπέρασμα, ότι η πίστη ως επιστημονική γνώση είναι στην ουσία μία contradictio in adiecto (οξύμωρον ). Γίνεται λοιπόν κατανοητό, διατί οι προσπάθειες από την αρχική περίοδο του Χριστιανισμού έως σήμερα ( Απόστολος Παύλος, Φίλων Αλεξανδρεύς , Ειρηναίος, Κλήμης Αλεξανδρεύς και Οριγένης και αργότερα F.C. Baur , K. Hase, F.H. Jacobi, J.G. Haman, J.G. Herder, S. Kierkegaard, P.Tillich και άλλοι ) δεν έχουν στεφθεί με επιτυχία ( Ιδέ παραπάνω, τομ.1, S.783).

Ως μη ειδικός επί αυτού του επιστημονικού πεδίου θεωρώ τέτοιες επιτεύξεις , περισσότερο καταπληκτικές και από την μικροβιολογία και το διαδίκτυο με τα συναφή που αποτελούν χωρίς υπερβολή πραγματικά θαύματα. Η ραγδαία εξέλιξη των ευρωεπιστημών διαδραματίζεται με τέτοιον τρόπο και ρυθμό που είναι για τούς μη ειδικούς πολύ δύσκολο να καταλάβουν τελείως τα γραφόμενα των ειδικών. Ακόμη και η μικροβιολογία ειναι δυσκατανόητη.

Είναι λοιπόν αυτονόητο, ότι ακόμη και ένας στην έρευνα πεπειραμένος πανεπιστημιακός σε άλλους κλάδους μάλλον δεν είναι σε θέση να εκφέρει μίαν εμπεριστατωμένη γνώμη επί των νευρωεπιστημών. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τους εκπρόσωπους των φιλοσοφικών, πολιτικών, κοινωνικών,και νομικών επιστημών. Λοιπόν chacun a sa place : Ο καθείς στον κλάδο του, ειδάλλως υφίσταται ο μεγάλος κίνδυνος του τσαρλατανισμού, ένα πολύ γνωστό και διαδεδομένο φαινόμενο στην Ελλάδα. Αυτό
όμως δεν αποκλείει να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε κάπως την γενική μεθοδολογία ,π.χ. σχετικά με τις νευρωεπιστήμες την συστημική ίσως και την διαλεκτική μέθοδο.

Αλλά πιό καθοριστικές είναι οι διαπιστώσεις των νευρωεπιστημών, σύμφωνα με τις οποίες ο ανθρώπινος εγκέφαλος εμπεριέχει 100 δισεκατομύρια νευρικά κύτταρα (νευρώνες) και κάθε κύτταρο μπορεί να εξελίξει έως 20 χιλιάδες δενδρίτες. Στην άκρη των δενδριτών εστιάζονται τα προσυναπτικά στοιχεία και οι συνάψεις. Μέσω των ενδογενών φυσικών ουσιών ( νευρωδιαβιβαστές ) μεταδίδονται τα σήματα μεταξύ των νευρωνίων (Ιδέ M. MacDonald, Your Brain : The Missing Manuel, by O Reilly Media, Inc., 2008 ).

Ιδιαιτέρως οι νευρωεπιστήμονες V. Ramachandrian (Univessity of California in San Diego), W. Calvin / G. Ojemann (University of Washington) και A. Newberg (University of Pennsylvania in Philadelphia ) έχουν ύστερα από πολυάριθμα πειράματα αποδείξει, ότι η θρησκευτική πεποιθηση και γενικά η πίστη εστιάζεται στα νευρικά κύτταρα και έτσι είναι γενετικά προγραμματισμένη ήδη από την εμφάνιση του homo sapiens sapiens. Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει, ότι σε όλες τις θρησκείες είναι γνωστή μία ιδιαίτερη κατάσταση στη συνείδηση του ανθρώπου, η οποία έγκειται σε ένα ισχυρό αίσθημα της υπέρβασης και της σύσμειξης με το “θείον”. Με αυτόν τον τρόπο εξαφανίζονται για ένα μικρό χρονικό διάστημα τα σύνορα μεταξύ της φυσικής πραγματικότητας και της υπερφυσικής κατάστασης, της υπερβατικής «πραγματικότητας» ενός συγκεκριμενου ανθρώπου.

Εως αυτές τις όντως συγκλονιστικές ανακαλύψεις έχει φιλοσοφικά θεωρηθεί η θρησκεία υπό την ιδιότητα ένός κοινωνικοπολιτισμικού φαινομένου γενικά ως κατασκεύασμα του ανθρωπίνου νου. Αμέσως άσκησε ο επίσκοπος Elio Sgreccia, ειδικός του Βατικανού για βιοεθικά ζητήματα αντιπαράθεση υπογραμμίζοντας, ότι ο εστιασμός της πίστης στον Θεό αποκλειστικά στον ανθρώπινο εγκέφαλο αποτελεί μία «εσφαλμένη υλιστική θέαση της ανθρώπινης ύπαρξης» (ιδέ την ανάλογη επιστημονική πληροφορία εκ μέρους του U. Kraft, in: Zeitschrift Gehirn und Geist ,Dossier : ND 1/2006, Goethe Institut).

Είναι εντυπωσιακό, ότι στην Columbia University υπάρχει ένα «Κέντρο για την μελέτη της επιστήμης και της θρησκείας», το οποίο εκδίδει το περίφημο Journal of o Consciousness Studies . Πέραν τούτου διατυπώνει ο ήδη αναφερθής καθηγητής Andrew Newberg από την Pennsylvania Universtity την εξής άποψη: α ) Η δικτύωση του εγκεφάλου έχει δημιουργήσει τον θεό. β) To „θρησκευτικό κύκλωμα νευρωνίων « προκαλεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο κατά την διάρκεια θρησκευτικών τελετών ακόμη και σε άθεους θρησκευτικές δραστηριότητες”.

Πιό συγκεκριμένοι είναι οι επιστήμονες Richard Dawkins, Daniel Dennett und Christopher Hitchens , οι οποίοι έχουν μέσω πολυαρίθμων πειραμάτων διαπιστώσει τα ακόλουθα συγκλονιστικά :Τα πάντα, μεταξύ άλλων η νόηση και η πίστη πηγάζουν από την κίνηση των ατόμων της ύλης και από τα γονίδια. Αλλά η συμπεριφορά τους καθορίζεται από τις ΧΕΙΜΙΚΕΣ ουσίες του εγκεφάλου. Εκεί δημιουργούν οι νευρώνες σταδιακά υπό το νόημα της εξέλιξης την συνείδη. Σημαντικό ρόλο παίζουν οι «ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ εγκεφαλικές προδιαγραφές της εξέλιξης» . Και αυτοί επισημαίνουν, ότι οι άνθρωποι παράγουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις στον εγκέφαλό τους.
Εδώ πρόκειται για ερευνητές στο πεδίο των νευρωεπιστημών. Εχουν μεταξύ άλλων
διαπιστώσει, πως αρκεί μία ηλεκτρομαγνητική διέγερση από ένα ειδικό κράνος σε ορισμένα σημεία του εγκεφάλου για να έχουν οι εθελοντές των πειραμάτων μυστικιστικές και πνευματικές εμπειρίες, όπως είναι η συνομιλία καθώς και η
συνένωση με τον θεό. Σχεδόν τα ίδια έχουν διαπιστώσει και οι Γερμανοί νευρωεπιστήμονες Wolf Singer (όλα στο μυαλό στηρίζονται στα νευρώνια) και Michael Blume (Θρησκειολόγος, εκπρόσωπος της νέας επιστήμης ΝΕΥΡΩΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ, Universtät Heidelberg ) : Η πίστη έχει βιολογικές ρίζες. Αυτό το διατυπώνει ένας θεολόγος φυσικά της νέας γενεάς !

Εν τω μεταξύ έχει στις ΗΠΑ ήδη εισαχθεί η νέα επιστήμη ΝΕΥΡΟΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. Χαιρετίσματα στους παλιοημερολογίτες μαρξιστές, εκπροσώπους του πρωτόγονου μαρξισμού, οι οποίοι λόγω ιδεολογικού δογματισμού νοητικά δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν, τί συμβαίνει σήμερα στον απέραντο και συναρπαστικό κόσμο των
νευρωεπιστημών, οι οποίες στο σύνολό τους ασκούν επιρροή σχεδόν σε όλες τις επιστήμες τόσο που τα πανεπιστημικά εγχειρίδια πολλών επιστημών οπωσδήποτε θα ξαναγραφούν.

Επί τη βάσει της πίστης ως καθοριστικό συστατικό στοιχείο της υπόστασής του κατέχει κάθε άνθρωπος το αποκλειστικό δικαίωμα της επιλογής της συγκεκριμένης πίστης : παγανιστής, ειδωλολάτρης , πολυθεϊστής, μονοθεϊστής, πανθεϊστής ή κάτι άλλο. Σημειώνεται και μία διεστραμμένη έκφανση της πίστης στις αντικαταστατικές θρησκείες ( Ersatzreligion ) όπως π.χ. στον ιταλικό φασισμό, τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και στον σοβιετικό σταλινισμό ( ίσως και στον ελληνικό νεοσταλινισμό ) καθώς και στους αντίστοιχους «μεσσίες» Μουσολίνι, Χίτλερ και Στάλιν.

Επειδή η πίστη είναι κάτι το ανθρώπινο, δεν έχουν επιτυχίες οι επίμονες προσπάθειες αντιθεϊστών, συνήθως δικτατόρων, όπως του μεγάλου εγκληματία και ημιπολιτισμένου Στάλιν η του φανατικού και διεστραμμένου Πολ Ποτ στην Καμπότση να εκριζώσουν από τις ψυχές των ανθρώπων την πίστη.

Αξιολόγηση και διατύπωση ιδίας γνώμης

Αφετηρία και βάση της διατύπωσης μίας ιδίας άποψης είναι η θεώρηση  του ανθρώπου ως genus humanum ( ανθρώπινο είδος ) με τα συστατικά του στοιχεία, τα οποία λογω χώρου αναφέρονται χωρίς παραπομπές στις πηγές, αλλά οι επιστημονικά καταρτισμένοι τις γνωρίζουν καλά. Σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα αναδεικνύει ο άνθρωπος τις εξής βασικές εκφάνσεις :

α ) Ο άνθρωπος είναι πρωτίστως ένα βιοψυχολογικό όν. Αν και αυτό είναι αυτονόητο, έχει ο μαρξισμός στις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες έως τα τέλη των 70χρονων απορρίψει αυτήν την ανθρώπινη ιδιότητα με τα ακόλουθα επιχειρήματα :
(1) Η εγκληματικότητα των ανθρώπων στον καπιταλισμό έχει αποκλειστικά κοινωνικές
ρίζες. Επειδή όμως και στον »σοσιαλισμό» έχει διαπιστωθεί εγκληματικότητα και όχι λίγη
, αναγκάσθηκε το κράτος να ανακηρύξει όλα τα στοιχεία περί της εγκληματικότητας σε
κρατικά μυστικά !
(2) Οι πόλεμοι έχουν ως κύρια αιτία επίσης αποκλειστικά τον καπιταλισμό, αλλά στην πραγματικότητα έχουν γίνει πόλεμοι και μεταξύ
σοσιαλιστικών χωρών ( π.χ. μεταξύ Κίνας και Βιετνάμ και σφοδρές μάχες στα σύνορα μεταξύ της τότε Σοβιετικής Ενωσης και Κίνας κοντα στον ποταμό Αμούρ). Αφάνταστη υποκρισία σε ανώτατο κρατικό επίπεδο, αν και δήθεν είχαν το απόλυτο μονοπώλιο για την απόλυτη αλήθεια και την ηθική.
Οι νευρώνες ανήκουν μέσω του εγκεφάλου σε αυτήν την έκφανση και αποτελούν στο σύνολό τους ένα οντολογικό σύστημα μέσω των τρισεκατομμυρίων συνάψεων μεγίστης κινητικότητας . Ο εγκέφαλος στο σύνολό του είναι αυτονοήτως το πιό σύνθετο, πολύπλοκο και τέλειο δημιούργημα της αώνιας ενέργειας ή δύναμης, στην οποία στηρίζονται το σύμπαν καθώς και ο άνθρωπος.
Στον εγκέφαλο του άνθρώπου και όχι σε άλλο όργανο του ανθρωπίνου σώματος γεννιούνται τόσο η λογική σκέψη , όσο και τα αισθήματα μεταξύ αυτών και η πίστη. Αλλά η πίστη ως προϊόν του ανθρώπινου εγκεφάλου υπόκειται επιρροών κοινωνικού, πολιτικού, και πολιτισμικού χαρακτήρα.

β ) Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικόν ον, μεταξύ του οποίου και της κοινωνίας υφίσταται μία διαλεκτική αλληλοεπίδραση. Ο μαρξισμός αναγνωρίζει αυτήν την έκφανση ως την πρυτανεύουσα και υπογραμμίζει εντόνως και μονόπλευρα την οικονομική διάσταση.

γ ) Ο άνθρωπος είναι πολιτικόν όν, μεταξύ του οποίου υπό την ιδιότητα του ατόμου και του πολίτου από το ένα μέρος και του κράτους από το άλλο μέρος σημειώνεται τουλάχιστον θεωρητικά επίσης μία διαλεκτική αλληλουχία. Ο Νεοέλληνας είναι ένα όν υπερπολιτικόν.

δ ) Ο άνθρωπος είναι ένα πολιτισμικό ον που σημαίνει ότι στην ζωή του ανήκει ως κάτι το τελείως απαραίτητο και η κουλτούρα.

Οι προαναφερθείσες εκφάνσεις του ανθρώπου αποτελούν υπό τον φακό της συστημικής θεωρίας ένα γνωσιολογικό σύστημα, του οποίου τα στοιχεία είναι μεταξύ τους στενότατα συνδεδεμένα ( το καθένα με όλα τα άλλα ). Τοιουτοτρόπως δημιουργείται μία ποιοτικά ανώτερη οντότητα και αναπτύσει μία μεγάλη δυναμικότητα που σημαίνει ότι σταδιακά στο χρόνο διαδραματίζονται μεταλλάξεις, οι οποίες ανταποκρίνονται σε μίαν ιδιαίτερη μορφή του εξελικτικού νόμου. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου με τους 100 δισεκατομμύρια Νευρώνες και τα δύο τρισεκατομμύρια συνάψεις στο σύνολο του ως κεντρικό όργανο του ανθρώπου υπό την ιδιότητα του βιοψυχολογικού οντος
διατηρεί αενάως δυναμικές αλληλοσχέσεις με τις άλλες εκφάνσεις του ανθρώπου.

Aλλες εκφράσεις όπως homo oeconomicus ( οικονομικός άνθρωπος : ο άνθρωπος που σκέπτεται πρωτίστως την οικονομία), homo consumens (  ο άνθρωπος που σκέπτεται ιδιαιτέρως την κατανάλωση όπως π.χ. ο πρωτογονικός καταναλωτισμός ) και homo violens ( ο βιαιοπραγής άνθρωπος) είναι μάλλον δημοσιογραφικές, το πολύ κοινωνιολογικές, αλλά δεν έχουν ακόμη την ποιότητα επιστημονικών όρων (termini  scientifici).

Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (27.4.14)

Πίστη και Θρησκεία, Αντιπαράθεση με Κ. Θεοδωρόπουλο

«Πάντων μέτρον άριστον» ( Φωκυλίδης ), Περί της θρησκείας

Μία άποψη χωρίς λογικά επιχειρήματα είναι στην κυριολεξία άστοχη και όταν επαναλαμβάνεται σχεδόν με πείσμα, μπορεί να εξελιχθεί βαθμιαία σε ένα λίαν ενοχλητικό, ίσως και σε εξοργιστικό φαινόμενο.
Εχω προ τριών εβδομάδων προαναγγείλει μία μελέτη περί του μεσολαβητικού ρόλου του Βυζαντίου μεταξύ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της Δύσης παρεμπιπτόντως και σαν αντιπαράθεση με την παραπάνω γνώμη του συσχολιαστή Α. Κωνσταντινίδη. Προ δύο εβδομάδων έχει αυτή δημοσιευθεί σαν σχόλιο κάτω από το προηγούμενο άρθρο του κ. Γιανναρά «Μνήμες για χρήση προεκλογική».
Και όμως αυτός συνεχίζει ακάθεκτος τις επιθέσεις του κατά της θρησκείας. Λοιπόν απαντώ για δεύτερη φορά κάπως διαφορετικά μεν, αλλά όπως πάντα πολιτισμένα-υπάρχει λόγος να το υπογραμμίσω αυτό ύστερα από τις παράξενες αντιπαραθέσεις με κάποιον αυτοκληθέντα εθναμύντορα , φθηνό πατριδοκάπηλο και αδαή θρησκοκάπηλο. Διερωτώμαι, γιατί δεν απαντά αυτός στον κ. Α. Κωσταντινίδη ( Κ.), με σκοπό να υπερασπισθεί την Ορθόδοξη Εκκλησία-, νηφάλια και κάπως συστηματικά.

1. Ο Κ. συκοφαντεί την «χριστιανική θρησκεία σαν κακοδαιμονία» που σημαίνει σαν πηγή όλων των εγγενών διαχρονικών παθογενειών. Το ισχυρίζεται αυτό χωρίς έως τώρα να αποδείξει απολύτως τίποτε. Κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται όμως στον ακαδημαϊκό του τίτλο, τον οποίο έχω αποκτήσει ακριβώς προ 50 (πενήντα) ετών. Φυσικά δεν είναι ο μόνος μου τίτλος.
Από αυτήν την ακατανόητη άποψη απορρέουν μερικά συμπεράσματα. Αναφέρω μόνον δύο :

α) Ριζικός διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Θα επιτύχουμε κατόπιν εν μία νυκτί την επίλυση όλων των υπαρχόντων προβλημάτων ;

β) Λογικά θα έπρεπε να ισχύει η αντίληψή του για όλες τις εκφάνσεις της χριστιανικής θρησκείας καθώς και για τις άλλες παγκόσμιες θρησκείες. Αποτελούν οι προτεστάντες με την αναγνώριση του ατόμου , του πολίτη ,της κριτικής σκέψης, με την εξέλιξη των υψηλών τεχνολογιών και τους πολυάριθμους νομπελίστες ένα ποίμνιο χωρίς αυτοπεποίθηση και συνείδηση ; Ασφαλώς όχι.
Είναι ανεξαιρέτως όλοι οι καθολικοί ανά τον κόσμο , π.χ. στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλλία, στην Γαλλία ,στην Πολωνία, στην Ιρλανδία και στις ΗΠΑ με την εμπέδωση της αντίληψης περί του ατόμου ( Θωμάς Ακινάτης ) και με τους επίσης πολυάριθμους νομπελίστες ένα ποίμνιο ; Αυτό δεν ισχύει σήμερα ούτε στις λατινικές χώρες , αλλά σημειώνονται σχεδόν αυτονοήτως και θρησκόληπτοι κλπ.
Στον Ιουδαϊσμό και στον Βουδδισμό δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε το φαινόμενο του θρησκευτικού ποιμνίου. Στον Ινδουισμό ή στον και στον Μωμεθανισμό προέχει όντως το ποίμνιο. Δηλαδή πρέπει να εφαρμόσουμε τον κανόνα της διαφοροποίησης.

2. Εχουμε την δικαιολογημένη εντύπωση , ότι ο Κ. δεν έχει ουδόλως ασχοληθεί με το λίαν ενδιαφέρον και ταυτόχρονα σημαντικότατο θέμα της πίστης και θρησκείας.
Αλλο πίστη και άλλο επιστήμη. Κάπως έτσι το έχει διατυπώσει ο ρωμαιοκαθολικός Πάπας προ μερικών ετών ύστερα από σφοδρότατες αντιπαραθέσεις με τους μεγαλύτερους αθεϊστές του παρόντος, άγγλους πανεπιστημιακούς. Με αυτόν τον τρόπο έχουν τερματισθεί οι διενέξεις μεταξύ τους.
Ο κύριος λόγος για την τερμάτωση των σφοδρών αντιπαραθέσεων ήταν η συγκλονιστική διαπίστωση αμερικανών νεβρωνιοεπιστημόνων, ότι η πίστη αποτελεί συστατικό στοιχείο του ανθρώπου, εστιάζεται μέσα στα νευρώνια του εγκεφάλου του χωρίς φυσικά να προσπαθήσουν να κάνουν ιδεολογικές ή θεολογικές ερμηνείες, όπως ο Πάπας, ο οποίος θεώρησε αυτό το επιστημονικό επίτευγμα ως επιβεβαίωση του Ρωμαιοκαθολικισμού. Οι επιστήμονες δεν το θεώρησαν αναγκαίο να ασχοληθούν με το θέμα, εάν υπάρχει θεός και ποιά θρησκεία είναι η πιό σωστή.
Ουσία του επιστημονικού επιτεύγματος : Ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε ό,τι θέλει, π.χ. στη φύση (παγανιστής), σε είδωλα, σε ανθρώπους, σε ιδεολογίες, σε αγίους, στον χριστιανισμό, στο Ισλάμ κλπ. ή να είναι πανθεϊστής. Ο καθένας έχει το «ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκείας και της πίστης» (διενείς συμβάσεις περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων).

Στην ιστορία του πολιτισμού και της κουλτούρας ήταν κατ αρχάς ο σαμάνος ιερέας, μάγος, ιατρός και «επιστήμονας» . Στους πρώτους ανώτερους πολιτισμούς (Μέση Ανατολή ) ήταν ο ιερέας ταυτόχρονα ιατρός και επιστήμονας. Στο Βυζάντιο και στην μεταρωμαϊκή Ευρώπη ήταν κατ αρχάς οι φιλόσοφοι ταυτόχρονα και θεολόγοι. Στην Ευρώπη έχουν εμπεδωθεί στο Μεσαίωνα τα πρώτα σχολεία στα μοναστήρια. Επίσηs εκεί έχουν δημιουργηθεί οι πρώτες ανώτερες σχολές, οι οποίες έχουν εξελιχθεί τον 12οαι. σε πανεπιστήμιο ( Universitas Litterarum ). Περί αυτού προετοιμάζεται μία μελέτη.

Είναι ζήτημα πολιτισμού και παιδείας, ότι αυτοί που έχουν άλλη πίστη ή είναι αθεϊστές η πολυθεϊστές ή πανθεϊστές να σέβονται την θρησκευτική επιλογή των συνανθρώπων τους.
Όταν όμως κανείς εκουσίως προσβάλλει τα θρησκευτικά συναισθήματα των συνανθρώπων του, έχει πολιτισμικά, ψυχολογικά και άλλα προβλήματα.
Οι κανόνες της πολιτισμένης συμπεριφοράς ισχύουν όμως και για τους πιστούς. Είναι π.χ. ακατανόητο, αυτοί να λοιδωρούν και να υβρίζουν σοβαρούς επιστήμονες, οι οποίοι διαπιστώνουν κάτι το μη ευχάριστο για την θρησκεία.
Επίσης αποτελεί μεγάλη υπερβολή ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν χιλιάδες μωαμεθανοί στην δυσφήμιση του Μωάμεθ. Στην διάρκεια των τελείως ανορθολογικών και φανατικών διαδηλώσεων στις ισλαμικές χώρες έχασαν χιλιάδες άνθρωποι την ζωή τους. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που η θρησκεία γίνεται εργαλείο πολιτικών.

3. Ο Κ. αναφέρει επανειλλημμένως τις «Εβραιο-Βυζαντινές γραφές», οι οποίες ισχύουν ακόμη και δήθεν αυτές είναι η κυρία αιτία για τα πολυάριθμα προβλήματα των Ελλήνων ή παρεμποδίζουν την πρόοδο στην Ελλάδα.

Η προσέγγιση του Κ. στις πηγές της χριστιανικής θρησκείας είναι μη ιστορική που εδώ σημαίνει ότι δεν ειναι δυνατόν ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια να απορρίπτει κανείς σφοδρά και σχεδόν τυφλά και να συκοφαντεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, το οποίο έχει δημιουργήσει ολόκληρον πολιτισμό και μία νέα κουλτούρα. Ας υπενθυμίσουμε, ότι έχουν δημιουργηθεί συγκλονιστικά έργα της φιλοσοφίας , της θεολογίας, της λογοτεχνίας, της μουσικής , της ζωγραφικής κλπ. επί τη βάσει της χριστιανικής θρησκείας και συγκεκριμένα με θέματα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Πέραν τούτου ήταν ήδη προ 2200ετών γνωστό ότι το φώς προέρχεται από την Ανατολή ( „ex oriente lux“ ).

Η Αγία Γραφή είναι παγκοσμίως γνωστή ως Βιβλίο των βιβλίων, γιατί εκτός από την πίστη εμπεριέχει μέγιστο πολιτισμό, έναν τεράστιο πλούτο γνώσεων και ηθικές αρχές. Σε ένα βιβλίο είναι συγκεντρωμένες οι πολύτιμες γνώσεις των υψηλών πολιτισμών της Μέσης Ανατολής.
Υστερα από την υπεράσπιση της υφηγεσίας μου το 1975 άρχισα να ασχολούμαι συστηματικά και συγκριτικά με την Αγία Γραφή , αλλά και με τα άγια βιβλία όλων των μεγάλων θρησκειών. Αποτέλεσμα : Η Αγία Γραφή είναι ασύγκριτη. Και όμως πρέπει να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ των αρχών της θρησκείας και της εργαλειοποίησής της από τους εκάστοτε πολιτικούς. Ακόμη και ο διαχωρισμός μεταξύ της θρησκείας και του εκκλησιαστικού οργανισμού είναι σκόπιμος και απαραίτητος.

4. Στην ελληνική παιδεία έχει λάβει ήδη στα μέσα του 19ουαι. χώραν ένας εξιδανικισμός του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, κάτι που διαρκεί έως σήμερα ακόμη και στην εδώ σελίδα, σαν να ήταν οι αρχαίοι ημών όχι μόνον μεγάλα πνεύματα (αναμφισβήτητο) , αλλά και άγιες μορφές.

Συνήθως δεν λαμβάνουμε υπ όψη και τις αρνητικές πλευρές, όπως τις αιώνιες φιλονικίες, τους όχι και τόσο πολιτισμένους εμφυλίους πολέμους , την υποδεέστερη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και πρωτίστως την δουλεία.
Ακριβώς η πλατειά διαδεδομένη δουλεία έδωσε την ονομασία σε ένα κοινωνικό σύστημα και δη στο δουλοκτητικό. Στους περισσότερους Νεοέλληνες δεν είναι γνωστό , ότι ενώ οι ανατολικοί λαοί ήξεραν ήδη την δουλεία μεν , αλλά αυτή ήταν πρωτίστως οικιακή, ήταν αυτή στην Ελλάδα μαζική. Ας υπενθυμίσουμε, ότι σύμφωνα με την άποψη του μεγαλύτερου φιλόσοφου της ανθρωπότητας, του Αριστοτέλη, ήταν ο δούλος μόνον ένα πράγμα, ένα εργαλείο. Επίσης ξεχνούμε, ότι οι δούλοι ήταν συνέλληνες αιχμάλωτοι πολέμου ! Επομένως θα ήταν προτιμότερο , να αξιολογούμε τους αρχαίους ημών ποιό ρεαλιστικά.

Ιδε εδώ στο Μπλογγ τα άρθρα και τις μελέτες :
«Το Βυζάντιο μεταξύ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της Δύσης», «Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά», «Επιστήμη vs Μυστικισμού, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά», «Ισλαμική Τριλογία». «Κονφουκιανική Τετραλογία», «Αγάπη προς Αλλήλους, Ελληνες Στωικοί, Χριστιανισμός, Κινέζοι Φιλόσοφοι», «Ορθόδοξη Εκκλησία και Διαφωτισμός», «Γενική και εγκυκλοπαιδική Μόρφωση, Παιδεία, Παγκοσμιοποίηση».

 

Μύθοι Γενικά, Πίστη και Μύθοι, Νεοελληνικοί Μύθοι, Επος (Ιλιάς), Εθνογενετικά Ψεύδη περί άλλων Εθνών

 

Μύθος ,Πολυσύνθετo φαινόμενo, Νεοελληνικοί μύθοι

( Επαναδημοσίευση ενός επεξεργασμένου σχολίου απο τον Ιούλιο του 2013 )

Κατ αρχάς αφορούσε η έννοια Μύθος στην πολυθεϊστική αρχαιότητα ιστορίες περί των θεών καθώς και την παράδοση περί της ύπαρξης και της δράσης θεϊκών δυνάμεων ( τοτεμισμός, μονοθεϊσμός
). Οι Μύθοι δεν έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα, αλλά σημειώνονται σε κοινωνίες, επάνω στις οποίες επιδρούν. Οι Μύθοι χρησιμοποιούνται για να δοθεί στην ανθρώπινη ζωή ΝΟΗΜΑ. Τα πιό σπουδαία είδη μυθών είναι τα εξής :

α ) Μύθοι που ασχολούνται με την δημιουργία του σύμπαντος ( θεογονίες, κοσμογονίες, ανθρωπογονίες).

β ) Μύθοι που έχουν ως αντικείμενο το τέλος του κόσμου ( εσχατολογίες ).

γ ) Μύθοι που ασχολούνται με την πορεία του κόσμου (περίοδοι, μεταμορφώσεις ).

δ ) Σωτηριολογίες ( Μεσσιανισμοί), ( Ιδέ Εnzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie,hrsg. von Jürgen Mittelstraß,Band 2, Stuttgart, 2004, S. 952/953 ).

ε) Σημειώνονται πέραν τούτων και εθνικοί μύθοι, οι οποίοι αφορούν την γένεση ενός έθνους ή κάποια μεγάλα εθνικά κατορθώματα κλπ. Ο μεγαλύτερος εθνικός μύθος έγκειται στην πεποίθηση, οτι όλοι οι Νεοέλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Οι Γάλλοι κάνουν κάτι το παρόμοιο θεωρόντας τον εαυτό τους αποκλειστικά ως καθαρούς απογόνους των αρχαίων Κελτών παραγκωνίζοντας το σημαντικότατο αρχαίο γερμανικό φύλο των Φράγκων,  από το οποίο προέρχεται το εθνωνύμιο  France.

Στους νεοελληνικούς γενικούς μύθους ανήκουν η “μοναδικότητα” ή “ιδιαιτερότητα και η μάλλον ρατσιστική άποψη περί της “ανωτερότητας” των Ελλήνων καθώς και το “ελληνικό δαιμόνιο”. Στην ουσία πρόκειται για εθνικό αυτοβαυκαλισμό, γιατί αυτοί οι
μύθοι αντιτίθενται στην πραγματικότητα. Και όμως, οι μύθοι μπορούν να διαμορφώσουν σημαντικά θετικά ή και αρνητικά την εθνική ταυτότητα. Υπάρχει λόγος να αξιολογήσουμε γενικά τους Νεοέλληνες ως μυθοεθιστές.

ζ) Οι πολιτικοί μύθοι είναι μία ιδιαίτερη έκφανση των μύθων γενικά.Είναι πρωτίστως συνυφασμένοι με την δημοκρατία. Αφετηρία των πολιτικών μύθων κοσμοϊστορικής σημασίας είναι η τριάδα της  Αστικής Γαλλικής Επανάστασης του 1789 Liberte, Egalite, Fraternite (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη).

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα έχουν παραλάβει το σχήμα των σημαντικών πολιτικών επιτεύξεων, όπως το αστικό κρατος, αλλά
όχι την ουσία του, γιατί έλλειπαν τελείως οι ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την εμπέδωση ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα βαλκανικά καθώς και για τα λατινοαμερικανικά κράτη. Σε αυτά τα κράτη είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί ακόμη υποανάπτυκτοι, ενώ παράλληλα έχει δημιουργηθεί ο μύθος για ένα προηγμένο δημοκρατικό σύστημα.

η) Στην Ελλάδα διαπιστώνουμε και τον αριστερό μύθο, ο οποίος έχει βαθιές ρίζες ήδη από τα 30χρονα του περασμένου αιώνα. Αναφέρουμε μόνο μερικούς  αριστερούς μύθους :

(1) Οι αριστεροί ήταν και δήθεν είναι στην ηθική σε σύγκριση με τους δεξιούς ανώτεροι. (2) Οι αριστεροί κατέχουν μίαν ανώτερη μόρφωση , γιατί διαθέτουν γνώσεις περί του μαρξισμού-λενινισμού. (3) Πρωτίστως οι αριστεροί αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη. (4) Μονον οι αριστεροί είναι σε θέση να λύσουν όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Η ιστορική επιστήμη στην πλειοψηφία της απορρίπτει εσφαλμένα τον μύθο, γιατί δεν είναι διατεθειμένη να λάβει υπ όψη τον ιδιαίτερο ρόλο του υποσυνειδήτου του ανθρώπου.Το ίδιο ισχύει και για την ιδεολογική κριτική του μύθου που στηρίζεται αποκλειστικά
στον Λόγο.
Στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν δυστυχώς από τις άρχουσες τάξεις μετατραπεί οι μύθοι εν μέρει σε ιδεολογικό και πολιτικό εργαλείο με τον σκοπό να νομιμοποιηθεί σε βάρος των λαϊκών μαζών η εξουσία π.χ. του Φαραώ ή του ανατολίτικου Δεσπότη.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι απαράμιλλοι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι ανήκουν μαζί με την φιλοσοφία και γενικά με τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων στις κύριες βάσεις του Κύκλου πολιτισμού
της Δύσης και ιδιαιτέρως της λογοτεχνίας και σχεδόν όλων των καλών τεχνών.

Πέραν τούτου είναι ο ηθικοπλαστικός ρόλος αυτών των μύθων ήδη από την αρχαιότητα έως σήμερα τεράστιος. Η Ιλιάς ήταν ήδη στην Αρχαία Ελλάδα η βάση της σωστής αγωγής των μαθητών.

Στις Ινδίες στηρίζεται ακόμη και σήμερα η διαπαιδαγώγηση των παιδιών
στα σχολεία επάνω στα έπη Ramayana ( στην ουσία ιδεολογικό εργαλείο για την εμπέδωση του απάνθρωπου  συστήματος των κοινωνικών
καστών ) και κυρίως Mahabharata ( πολύ ουμανιστικός μύθος ) . Το ίδιο σημειώνεται και με το περσικό έπος Shahname και με το γεωργιανό έπος „Ο Γίγας με την δορά (τομάρι) του τίγρη“ από τον Shota Rustaveli.

Δηλαδή οι μύθοι και η παράδοση αποτελούν βασικούς φορείς πολιτισμού και εκτός τούτου ανήκουν στην ταυτότητα κάθε έθνους- αυτά είναι σε άλλα έθνη αυτονόητα-, γι αυτό δεν υπάρχει ουδείς
λόγος να υποτιμηθούν. Είναι επομένως μεγάλο και ακατανόητο λάθος να χρησιμοποιείται στην Ελλάδα ο ορθολογισμός ως βαρύ πυροβολικό εναντίον των μύθων.Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

Πηγές ( από την βιβλιοθήκη   μου )

-M. Eliade; Histoire des croyances et idees religieuses, Paris, 1976 ( Geschichte der religiösen Ideen, Freiburg i. B., 1978 ), πρόκειται για ένα τεράστιο Standard- έργο (4 τόμοι),
-Α. Bancroft, Origins of the Sacred-The Way of the Sacred in Western Tradition, London, New York, 1987,
-M. Eliade, La naissance du monde, Paris, 1959,
-W. Schmidtbauer, Mythos und Psychologie, München, 1999,
-C. Larrington (Edit.), The Feminist Companion to Mythology, Pandora Press, 1992,
-E. O. James, The Cult of the Mother Goddes, London, 1959,
-D. Steinwede/D. Först, Die Jenseitsmythen der Menschheit, Düsseldorf, 2005,
-S. Golowin/M. Eliade/J. Campbell, Die gr0ßen Mythen der Menschheit, Erfstadt, 2007,
-Knaurs Lexikon der Mythologie, München, 1999,
-M. Jordan, Myths of the World, London, 1996,
-S./P. Botheroyd, Keltische Mythologie , Wien, 2004,
-W. Golther, Germanische Mythologie, Handbuch, Essen, 2004.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 30.3.14 ),  στις 26.7.15 καθώς και στις 22.1.17.

Προσθήκη :

Τι σημαίνει  η έννοια  Ιστορία ;

Σύμφωνα με την αντίληψη περί της Ιστορίας που έχει επικρατήσει ήδη τον 19ο αι. στην προηγμένη Ευρώπη , είναι η Ιστορία μία αναγνωρισμένη επιστήμη, με την οποία ασχολούνται ειδικοί επιστήμονες στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση καθώς και στην έρευνα.

Η Ιστορία ασχολείται με την γένεση και εξέλιξη συγκεκριμένων πολυποίκιλων γεγονότων και φαινομένων. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στην ερμηνεία των γεγονότων , κάτι που εξαρτάται από την μεθοδική και μεθοδολογική προσέγγιση και τοποθέτηση του εκάστοτε ειδικού , εάν π.χ. εφαρμόζεται η ιδεαλιστική ή η υλιστική ή κάποια άλλη μέθοδος.

Η πρώτη ασχολείται κυρίως με τα γεγονότα σε συνδιασμό με τις ιδέες, ενώ η δεύτερη έχει ως κύριο αντικείμενο πρωτίστως τους ταξικούς αγώνες και τις παραγωγικές δυνάμεις. Μάλλον ένας συνδυασμός και των δύο κυρίων μεθοδολογιών οδηγεί σε πιό σωστά αποτελέσματα.

Σημειώνεται ακόμη ένα πρόβλημα, εάν π.χ. ο ιστορικός είναι διατεθειμένος να αντικατοπτρίσει την αντικειμενική  πραγματικότητα ή να την παρερμηνεύσει έως και να την την διαστρευλώση  για εθνικιστικούς λόγους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει συνήθως στα σχολικά βιβλία μερικών χωρών, όπου στα πλαίσια της πατριωτική αγωγής εκουσίως διαστρεβλώνεται η αλήθεια ή αυτό συμβαίνει μέσω της   αποσιώπησης σημαντικών  γεγονότων.

Ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο σκοπό των ιστορικών βιβλίων απαιτεί το ήθος του επιστήμονα από έναν ιστορικό να δημοσιεύσει πάντα και παντού την αντικειμενική αλήθεια και όχι την δική του υποκειμενική „αλήθεια“, η οποία είναι φυσικά μόνον μία υποκειμενική ερμηνεία η και παρερμηνεία.

Οταν πρόκειται για ιδιαιτέρως σημαντικά διεθνή γεγονότα, εφαρμόζεται ο κανώνας της διασταύρωσης των γνωμών των ιστορικών και κατόπιν εφαρμόζεται η μεθοδική αρχή consensus professorum et doctorum ( ομοφωνία των καθηγητών και των διδακτόρων ). Κάθε επιστήμονας είναι πέραν τούτου επαγγελματικά υποχρεωμένος να αναφέρει και άλλες απόψεις περί ενός συγκεκριμένου γεγονότος και όχι μόνον την δική του.

—————————————————–

Επος

Από επιστημονική άποψη είναι το Έπος (Ε.) ένα σχετικά μεγάλο ποίημα περί ηρώων. Πολλές φορές έχει σαν αντικείμενο θέματα από την μυθολογία και την αρχαιότατη ιστορία. Το Ε. δεν θεωρείται γενικά σαν αξιόπιστη ιστορική πηγή. Στην οικιακή μου βιβλιοθήκη βρίσκονται πολλά Ε. από διαφορετικές εποχές , πολιτισμούς και χώρες, μεταξύ αυτών το αρχαιότερο Ε. της ανθρωπότητας το Gilgamesh ( προ περίπου 4.500 ετών) , φυσικά η Ιλιάς και η Οδύσσεια , η Aeneis ( Vergilius ), τα ινδικά Ε. Μahabbarata και Ramayana, το γερμανικό Nibelungen, το περσικό Schahname και το φιννλανδικό Kalevala.

Σε όλα πρόκειτα για ποιήματα ( προϊόντα της ποιητικής φαντασίας ) συνδεδεμένα με πρωτίστως παράξενη ερμηνεία γνωστών ιστορικών γεγονότων. Π. χ. η αιτία για τον Τρωϊκό πόλεμο ήταν συγκρουόμενα συμφέροντα των Αχαιών με την Τροία ( Ίλιον, χιττίτικα Βιλούσα) και όχι η απαγωγή της ωραίας Ελένης. Η ανακάλυψη του Schliemann αφορούσε στην πραγματικότητα μίαν εποχή 1000 έτη προ του Τρωϊκού πολέμου κλπ. Και όμως χωρίς τον Ομηρο δεν θα εύρισκε ο Schliemann ούτε την Τροία ούτε τις Μυκήνες. Έτσι έχει αποδειχθεί περίτρανα , ότι οι τότε αρχαιολόγοι δεν διέθεταν δημιουργική φαντασία, για να μην πούμε , ότι κοιμούνταν.

Ο ιστορικός περιηγητής Παυσανίας ( 2ος μ.Χ., καμία σχέση με τον Σπαρτιάτη βασιλέα Π. ), καταγόμενος από την Μικρά Ασία, στηρίζεται στην „Περιήγησή“ του σε αυτά που ο ίδιος διεπίστωσε ( διαφορά με τον Ηρόδοτο ) αλλά και σε πολύ παλαιότερες πηγές. Το βιβλίο του είναι για την κατανόηση της αρχαίας ιστορίας του πολιτισμού σπουδαιότατο μεν, αλλά περιέχει και πολλά λάθη.

Δημοσιευθέν στο Βήμα ( ηλεκτρονική έκδοση , 22. 10. 12).

——————————————————-

Εθνικά Επη και η ιστορική Πραγματικότητα

Στον παρελθόντα μισόν αιώνα έχω συλλέξει συστηματικά τα εθνικά έπη πάρα πολλών λαών, ευρωπαϊκών, ασιατικών και καυκασίων. Στην πλειονότητά τους αφορούν κάποια ιστορικά γεγονότα μεν, τα οποία όμως έχουν διαδραματισθεί στο μακρυνό παρελθόν τελείως διαφορετικά.

Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τα εξής έπη : Ιλιάδα και Οδύσσεια, τα ινδικά Mahabharata και Ramayana, το περσικό Shahname, το γεωργιανό Ο ηρωας με το δέρας τίγρη, το γερμανικό Nibelungen, το ιρλανδικό Η ληστεία των βοδιών, το φιννλανδικό Kalevala και το ρωσικό Ρατζιβιλόφσκαγια Λετόπις (Το Χρονικό του Ρατσιβίλ).

Συγκεκριμένα μερικά παραδείγματα από την ελληνική μυθολογία:

α) Η θεά της ομορφιάς και του πολέμου έφθασε ως Ishtar από την Βαβυλωνία στην Φοινίκη ως Ashterut και κατόπιν την μετέφεραν οι Φοίνικες στην Κύπρο, όπου έχει μετονομασθεί σε Αφρο-δίτη ( η αναδυόμενη από τον αφρό. Ετσι βγαίνει νόημα από την ονομασία) .

β) Παράδειγμα από την Ιλιάδα : Η αρπαγή της ωραίας Ελένης και ο Τρωϊκός Πόλεμος αφορούν ένα ιστορικό γεγονός από την Εποχή του Χαλκού που αναφέρεται σε ντοκουμέντο που έχει βρεθεί σε σφηνωειδή γραφή στην βασιλική βιβλιοθήκη της Hatusha, πρωτεύουσας του χιττιτικού βασιλείου.

Στο ντοκουμέντο γίνεται λόγος για κάποιους Αχαγιάβα (Αχαιούς,  οι οποίοι έχουν επιτεθεί και καταστρέψει την πόλι Βιλούσα στα χιττιτικά) , Ιλιον στα Ελληνικά.
Οι ιστορικοί πρεσβεύουν την άποψη , ότι οι Ελληνες εισήγαγαν σιτηρά από την Ουκρανία, αλλά αναγκαζόταν να πληρώνουν στην πόλη Ιλιον που εφύλαγε τα στενά των Δαρδανελίων και ετσι απέκτησε μεγάλο  πλούτο. Οταν όμως το Ιλιον επανειλλημμένα έχει αυξήσει τα διόδια, αποφάσιασαν οι Αχαιοί να επιφέρουν μίαν τελική πολεμική επίλυση του προβλήματος.

γ) Η Οδύσσεια αναφέρει το πολυετές και περιπετειώδες ταξείδι του Οδυσσέα.
Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για πολυάριθμα ταξείδια και για ανάλογες περιπέτειες εκατοντάδων Ελλήνων στην εποχή του Χαλκού που έγιναν η βάση του λογοτεχνήματος του Επους.

Iefimerida (12.11.15)

——————————————————

 

Ιλιάς του Ομήρου, Ιστορία ή ποίημα ;

Διεθνώς υφίσταται ομοφωνία μεταξύ των ειδικών αρχαιολόγων (consensus doctorum et professorum), ότι η Ιλιάς και το ινδικό Mahabharata είναι επικά ποιήματα με κάποιον ιστορικό πυρήνα (κάποια γεγονότα στην Εποχή του Χαλκού).
Στην βασιλική βιβλιοθήκη στην πρωτεύουσα των Χιττιτών Hattusha έχει βρεθεί σχεδόν όλο το κρατικό αρχείο φυσικά σε σφηνοειδή γραφή. Σε ένα ντοκουμέντο αναφέρεται μία επιστολή του βασιλιά των Χιττικών στον αρχηγό των Αχαγιάβα (Αχαιών ) να εγκαταλείψουν αμέσως τα δυτικά παράλια (της Μικράς Ασίας), ειδάλλως θα τους τιμωρήσει αυστηρά. Τους αποκαλεί ληστές !
Τα χιττίτικα θεωρούνται σαν η πιό αρχαία ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Το δικό τους έπος είναι περίπου 600 έτη πιό αρχαίο από την Ιλιάδα και ονομάζεται Ullikummi. Το έχω σε γερμανική μετάφραση. Καθημερινή (20.11.14)

———————————————-

Πίστη, Μύθοι, Μεταμορφώσεις

1. Άλλο η πίστη και άλλο η γνώση. Η πίστη είναι έμφυτη σε κάθε ανθρώπινο όν, γιατί , όπως προ μερικών ετών έχει επιστημονικά αποδειχθεί από κορυφαίους νευρωνιολόγους υφίσταται στο μυαλό του μεταξύ των 100 δισ. νευρωνίων μία ομάδα , η οποία είναι υπεύθυνη γενικά για την πίστη χωρίς όμως θρησκευτική συγκεκριμενοποίηση .

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι παγανιστής. πολυθεϊστής (Ινδίες), πανθεϊστής, μονοθεϊστής κοκ. Η πίστη είναι δική του υπόθεση και ταυτόχρονα ανθρώπινο δικαίωμα.
Με άλλα λόγια έχει αποδειχθεί, ότι η πίστη ανήκει στο DNA του ανθρώπου. Επομένως είναι αδύνατον να απαγορευθεί. Επίσης ενεργούν άδικα, απολίτιστα και αντιεπιστημονικά, όποιοι λοιδωρούν τους πιστούς.

2. Η πίστη έχει κατ αρχάς εκφρασθεί στα μύθη όλων των λαών, δηλαδή η θρησκεία πέρασε από την μυθολογία. Έτσι μπορεί να εννοήσει ο ουδέτερος και αντικειμενικός παρατηρητής τις τρείς μονοθεϊστικές θρησκείες ( Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός) καλύτερα, εάν ασχοληθεί συστηματικά με την προϋπάρχουσα μυθολογία των λαών της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

3. Οι άνθρωποι παρακολουθούσαν επί χιλιάδες χρόνια την φύση την αιώνια. Έβλεπαν τις μεταμορφώσεις της φύσης, ιδιαιτέρως των φυτών, των δένδρων, των φρούτων και των δημητριακών ύστερα από την εφεύρεση της γεωργίας. Παρακολουθούσαν επίσης και την σελήνη και αργότερα τον ήλιο. Διαπίστωναν, ότι κάπου στο τέλος του Δεκεμβρίου άλλαζε ο ήλιος τη θέση του στον ουρανό.

Στην μυθολογία πολλών λαών έχει συνδεθεί αυτό το φυσικό φαινόμενο με την γέννηση κάποιων θεοτήτων ( Οσίρης, Τουμουτς. Αδώνης κλπ.), οι οποίοι κατά την διάρκεια του χειμώνα πέθεναν και την άνοιξη ξαναζωντάνευαν ( Ανάσταση ).

4. Οι «Μεταμορφώσεις” ήταν αδιάσπαστο κομμάτι όλων των παγανιστικών και πολυθεϊστικών θρησκειών και ειδικά των τοτεμιστικών μύθων και των ποιημάτων (π.χ. Οβίδιος , “Μεταμορφώσεις» ).Οι ποιό γνωστές είναι οι μεταμορφώσεις ανθρώπων σε ζώα, όπως π.χ. η μεταμόρφωση πειρατών σε νυχτερίδες, του Υακύνθου σε άνθος του ίδιου ονόματος, το ίδιο με τον Νάρκισσο, της Δάφνης σε δένδρο, της νύφης Σύρινξ σε φλογέρα κτλ.

Νέες θρησκείες αποδέχονταν από λόγους σκοπιμότητας εν μέρει την παράδοση ειδωλολατρικών θρησκειών.Το ίδιο έκαναν και ο Χριστιανισμός, ο Μωαμεθανισμός και σε μεγάλη κλίμακα ο Ινδουϊσμός, για να γίνουν οι θρησκείες αποδεκτές από τον απλό λαό. Κανονικά δεν έχουν π.χ. οι πολλές εικόνες στις ρωμαιοκαθολικές εκκλησίας και όλη η λειτουργία ουδεμία σχέση με την χριστιανική πίστη και όμως είναι απαραίτητες.

5. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό τρία (Αγία Τριάδα, τρείς ψαράδες είδαν την Μεταμόρφωση ).
Ήδη στην Μεσολιθική Εποχή ( 8χιλ.-5.500 π.Χ. ) ήταν η συμβολική σημασία του τρία γνωστή : Σελήνη, Γη, Υπόκοσμος ( Βασίλειο του θανάτου ). Η σελήνη ήταν η υψίστη θεότητα, γιατί οι θηροκυνηγοί δρούσαν με την βοήθεια του φεγγαρόφωτου.

Με την γεωργία στην Ευρώπη στην Νεολιθική Εποχή είχε αντικατασταθεί η σελήνη με τον ήλιο, ο οποίος ξαφνικά είχε αναβιβασθεί σε ανώτατη θεότητα. Στην Μέση Ανατολή υπήρχαν συνήθως θεϊκές Τριάδες, όπως π.χ. στην Αίγυπτο η Ίσις, Ο Οσίρης και ο Χόρους, στην Μεσοποταμία το ίδιο ( Πατήρ, Μήτηρ και Υιός ). Από εκεί προέρχεται η χριστιανική Αγία Τριάδα, μόνον που η Μήτηρ είχει αντικατασταθεί με το Άγιον Πνεύμα. Η πατριαρχαλική κοσμοθεωρία είχε εκδιώξει την Μητέρα από την Αγία Τριάδα.

Στην Φιλοσοφία έχει συνεχισθεί η Τριάδα και δη από τον Αριστοτέλη ( τρεις εξουσίες στη Πόλη, τρία στοιχεία του κράτους) και στην νεώτερη ιστορία της Ευρώπης τα τρία κοσμοϊστορικά συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789 (Liberte, Egalite, Fraternite ( Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη ). Ιδέ εκτενέστατα και εκλαϊκευμένα επιστημονικά στο Μπλογκ μου. Δημοσιευθέν στον ηλεκτρονικό τύπο.  (2012)

———————–

Ελληνισμός Απόδημος, Πατριωτισμός Αποδήμων, Απόδημοι Επιστήμονες και Ελλάς

Δεν επιδιώκω να κάνω μία συστηματική ανάλυση περί του αποδήμου Ελληνισμού, γιατί πρόκειται για ένα πολύπτυχο, πολυεπίπεδο, πολυσύνθετο και λίαν πολύπλοκο πρόβλημα. Θα προσπαθήσω μόνον να διατυπώσω την άποψή μου στηριζόμενος σε πανεπιστημιακές μου διαλέξεις, στις οποίες εστιαζόταν πτυχές του θέματος μεν, αλλά παρεμπιπτόντως καθώς και σε μία επιστημονική γνωμάτευσή μου.

Από αρχαιότατους χρόνους αποδημούσαν οι πρόγονοί μας λόγω οικονομικών ή πολιτικών προβλημάτων (π.χ. εμφύλιες συρράξεις). Εκτός από την περίπτωση της Σικελίας έχει διαδραματισθεί ο εποικισμός σε ξένες περιοχές ειρηνικά.

2. Οπου και να πήγαιναν οι Ελληνες έχουν διατηρήσει την ελληνική τους ταυτότητα. Πέραν τούτου έχουν παίξει τον ρόλο του φορέα του ελληνικού πολιτισμού και πνεύματος , π.χ. ιδιαιτέρως στην Μεγάλη Ελλάδα (Magna Graecia) και στα παράλια του Ευξείνου Πόντου.
Οι μακρινοί πρόγονοι των Ποντίων εποίκισαν αυτήν την περιοχή προερχόμενοι περίπου τον 7οαι. από την ιωνική Μίλητο, όπου έχουν φθάσει οι δικοί τους πρόγονοι προερχόμενοι τον 9οαι. πρωτίστως από την Πελοπόννησο.
Δηλαδή ο Ελληνισμός του Πόντου έχει διατηρήσει την ελληνική του ταυτότητα , αν λάβουμε υπ όψη και τις μετακινήσεις , περίπου τρείς χιλιάδες χρόνια ! (Ιδέ στο Μπλογγ τις μελέτες «Πόντιοι, Προέλευση, Ελληνικότητα, Φυσιογνωμία» και «Περί της Γενοκτονίας των Ποντίων»). Από αυτούς τους άκρως φιλομαθείς Πόντιους (Τραπεζούντιοι) κατάγομαι.
Το ό,τι μερικοί έχουν συγχωνευθεί με γηγενείς πληθυσμούς και εκτός τούτου άλλαξαν τα οικογενειακά ονόματα είναι αυτονόητο, όπως αυτονόητη είναι και η καταγωγή πάρα πολλών Νεοελλήνων με αλβανικά, βλάχικα, σλαβικά και φράγκικα ονόματα. Πιό σπουδαίο είναι όμως η εθνική συνείδηση και ο έμπρακτος πατριωτισμός και όχι η πατριδοκαπηλεία πατριωτών του γλυκού νερού.

Υστερα από την γενοκτονία κατά των Ποντίων έχει μεταναστεύσει ο δεκαεπτάχρονος αδελφός της γιαγιάς μου κατ ευθείαν από τον Πόντο στην Αμερική, όπου μετάλλαξε το δύσκολο οικογενειακό του όνομα από Δεληγιαννίδης σε Delean. Αν και δεν είδε από τότε τις τέσσερες αδελφές του, έστελνε έως τον θάνατό του κάθε μήνα 400 δολλάρια, όταν αυτά είχαν ακόμη αξία. Για εμάς ήταν αναμφισβήτητο, ότι είχε ελληνική συνείδηση.

3. Το 1958 έχω εγκαταλείψει την Ελλάδα λόγω οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων πηγαίνοντας στην Γερμανία με σκοπό να εργασθώ και οπωσδήποτε ταυτόχρονα να σπουδάσω, όπως ένας συγγενής και πρώην συμμαθητής μου και αυτός ένα φτωχόπαιδο και Πόντιος, ο οποίος αργότερα κατόρθωσε να γίνει στο Βερολίνο διευθύνων ιατρός με τρεις αρχίατρους .
Η ιστορική και η εθνική συνείδηση ήταν για μένα οι ισχυρότατες βάσεις για επιτυχέστατες σπουδές κτλ. Πάντως ήταν για μένα αυτονόητο και ιερό καθήκον να σπουδάσω με πρωτεία και αριστεία και να τιμήσω εμπράκτως το ελληνικό όνομα (Ιδέ στην Ιστοσελίδα μου το Βιογραφικό μου στα Ελληνικά). Στην προηγμένη Ευρώπη ανακαλύπτουν σχετικά γρήγορα και προωθούν τους κατάλληλους αλλοδαπούς σπουδαστές, αλλά απεχθάνονται τους οκνηρούς Ελληνες σπουδαστές, τους οποίους θεωρούν ούτως ή άλλως ανάξιους των αρχαίων ημών.

Είναι όλως αυτονόητο , ότι ο Ελληνας στο εξωτερικό όχι μόνον αγαπά τον ελληνικό πολιτισμό ( πρωτίστως ιστορία, λογοτεχνία, μυθολογία, μουσική ), αλλά ασχολείται και με τον πολιτισμό της χώρας, όπου ζει. Σε αυτόν τον πολτισμό ανήκουν τα ίδια συστατικά στοιχεία όπως στον πάτριο πολιτισμό καθώς και η κλασσική μουσική, η όπερα και το θέατρο.
Και όμως γνώρισα απόδημους Ελληνες, οι οποίοι αν και ζουν πάνω από 60 χρόνια σε εξελιγμένες ευρωπαϊκές χώρες , δεν έχουν ενδιαφερθεί ουδόλως για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με την αιτιολόγηση, ότι ο (νεο)ελληνικός πολιτισμός είναι ο ανώτερος του κόσμου και επομένως δεν είναι ανάγκη να ασχολούνται με ξένους πολιτισμούς ! ( Ιδέ στο Μπλογγ μου την μικρή μελέτη « Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, Παιδεία, Παγκοσμιοποίηση» ).

3. Ο απόδημος Ελληνισμός, αν δεν κάνω λάθος, έχει  σε πάνω από 40 χώρες ξεπεράσει ήδη ταπέντε εκατομμύρια και σήμερα λόγω της κρίσης εγκαταλείπουν δεκάδες χιλιάδες απόφοιτοι πανεπιστημίου την Ελλάδα. Θα κάνουν και αυτοί την δικιά τους εμπειρία. Θα ήταν καλό να ξέρουν , ότι στο εξωτερικό δεν εκπροσωπούν μόνο την οικογένεια και την Πατρίδα τους , αλλά και τον  ελληνικό πολιτισμό, ιδαιτέρως τον αρχαίο. Αν δεν το εννοήσουν αυτό, θα αποτύχουν και κατόπιν θα βρίζουν τις χώρες όπου ζουν.

Επειδή οι περισσότεροι έρχονται στην Γερμανία, θα ήταν αναγκαίο να ασχοληθούν με την ιστορία, την λογοτεχνία, τη νοοτροπία, την μουσική και γενικά με τον γερμανικό πολιτισμό. Η νοοτροπία των Ελλήνων και των Γερμανών είναι αντικείμενο συστηματικών μελετών εδώ και μισόν αιώνα (Ιδέ στο Μπλογγ μου τις μελέτες και τα άρθρα « Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική Σύγκριση», «Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine Komparative Studie“, « Γερμανοί, Νοοτροπία», «Προτεσταντισμός, Γερμανοί, Πρώσσοι», «Βαυαρία, Βαυαροί, Εθνογένεση, Νοοτροπία»).

Πολλά προβλήματα μπορούν να εξαλειφθούν, εάν κατορθώσουν οι νέοι Ελληνες να αποδεχθούν μερικά πλεονεκτήματα πρωτίστως των Γερμανών όπως την αυτοπειθαρχία, την συστηματικότητα, την οργανοτικότητα και την μεθοδικότητα.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ( 23.3.14 ) ως σχόλιο στο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά “Η κατάφορη “γοητεία” της Κεντροαριστεράς”.

———————————————

Πατριωτισμός, Απόδημος Ελληνισμός

Ανταποκρίνεται στην αλήθεια, ότι μακριά από την Πατρίδα του την σκέπτεται κανείς πιό έντονα από το αν ζεί σε αυτήν.
Υφίστανται πολλοί λόγοι για αυτό το μάλλον συναισθηματικό φαινόμενο, το οποίο έχει σε αυτήν την περίπτωση να κάνει με την εθνική συνείδηση. Μόνον όταν αυτή είναι κανονικά αναπτυγμένη , αισθάνεται κανείς στο εξωτερικό την αναγκαιότητα να ασχοληθεί εντατικά με τα πάτρια.

Ένας άλλος λόγος είναι, αν κάποιoς έχει στο εξωτερικό επαγγελματικές επιτυχίες και αναπροσαρμόζεται στο νέο εθνικοκοινωνικό περιβάλλον. Σε μία τέτοια περίπτωση έχει αυτός δύο Πατρίδες. Κατόπιν εξαρτάται απο την ισχύ της εθνικής συνείδησης, αν οι δύο Πατρίδες είναι ισότιμες ή όχι.
Ποιά Πατρίδα προέχει, είναι κάτι που εξαρτάται από το αν κάποιος τελείωσε το Γυμνάσιο και το Λύκειο, όπου διδάχθηκε αρκετά περί του πολιτισμού των Αρχαίων Ελλήνων.Ακριβώς αυτό μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο.

Κανένας ξένος μορφωμένος δεν θα ήταν σε θέση να καταλάβει, πώς θα απέρριπτε ένας Ελληνας την χώρα του και ίσως και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Είναι πράγματι μεγάλο δώρο της τύχης, να κατάγεται κανείς που ζεί στο εξωτερικό από την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα όμως απορρέουν από μιά τέτοια καταγωγή τεράστιες υποχρεώσεις, γιατί έχουμε το ιερόν καθήκον να ανήκουμε όπου και αν ζούμε, ότι και να κάνουμε, ιδιαίτερα , ότι και να σπουδάζουμε, στούς πιό επιτυχείς. Αυτό όχι μόνον το περιμένουν , αλλά και το απαιτούν από μας οι άλλοι λαοί !

Αλλοίμονο π.χ. στον Έλληνα σπουδαστή στο εξωτερικό που είναι ίσως οκνηρός . Αν τυχόν είναι ο καθηγητής του γνώστης και θαυμαστής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού θα τον θεωρήσει ανάξιο και σχεδόν προδότη των ένδοξων προγόνων και αμέσως θα δείξει την περιφρόνησή του.

Η συνειδητοποίηση της Ελληνικότητας μπορεί να παίζει τον ρόλο αστείρευτης πηγής για εργατικότητα, έμπνευση και αριστεία στις σπουδές καθώς και για επιτυχίες στην επιστημονική σταδιοδρομία στο εξωτερικό.

Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για πολλούς Έλληνες πανεπιστημιακούς, που τιμούν την Πατρίδα τους επί τη βάσει ΑΤΣΑΛΕΝΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ, ΣΙΔΕΡΕΝΙΑΣ ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ, ΓΡΑΝΙΤΕΝΙΑΣ ΑΝΤΟΧΗΣ και ΠΑΡΑΦΟΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ στην ΕΡΓΑΣΙΑ  (η στην ΣΟΦΙΑ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ) στο εξωτερικό εμπράκτως και γνησίως και όχι με ανέξοδο ψευτοπατριωτικό βερμπαλισμό, με  γελοίο πάθος και με «παλμό στην φωνή» η με αριστερόστρεφες υπερεξυπνάδες.

Για τους ενδιαφερόμενους και λάτρεις της εργασίας ιδέ στο Μπλογγ μου πολλά άρθρα και μελέτες περί παρομοίων θεμάτων.

Δημοσιεύθηκε συχνά στις σπουδαιότερες ελληνικές εφημερίδες ( ηλεκτρονική έκδοση ), τελευταία Καθημερινή (19.12.14).

———————————————–

Ερωτήματα
1. Ποιες είναι οι κύριες αιτίες για τον ξεπεσμό της Ελλάδας σχεδόν σε ένα failed state ?2. Ποιός φταίει για την πολυσύνθετη κρίση ;3. Τί εννοούμε συγκεκριμένα με την έκφραση “από το εξωτερικό” ; τον Απόδημο Ελληνισμό ή την ΕΕ ή και τα δύο μαζί ;4. Εάν σκεφτόμαστε τον Απόδημο Ελληνισμό, ποιοί θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην πραγματοποίηση της “Αναγέννησης” ; Οι πολιτικοί ανά τον κόσμο ή οι επιχειρηματίες ή οι επιστήμονες ( οι εκπρόσωποι ποιών επιστημών ;)

5. Πώς θα συμπράξουν οι Ελληνες του εξωτερικού ; ως πολιτικοί, ως μέλη κυβέρνησης, ως σύμβουλοι ή ως  πανεπιστημιακοί ;
6. Ποια ηλικία θα ήταν κατάλληλη ;

Κανονικά θα μπορούσε να συγγράψει κανείς ολόκληρη διδακτορική διατριβή η ένα μεγάλο δοκίμιο επί του θέματος.
Θα κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε στα τεθέντα ερωτήματα αυτονοήτως στα πλαίσια ενός σχολίου σε εφημερίδα.

1. Η κρίση της Ελλάδας αναδεικνύει διαφορετικές διαστάσεις (οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, εθνοψυχολογική, αξιακή (νοοτροπία) και ιστοριοπαραδοσιακή.

Δηλαδή πρόκειται για ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, το οποίο στην ουσία αποτελεί ένα σύστημα, στο οποίο τα αναφερθέντα στοιχεία είναι μέσω αλληλουχιών , αλληλοεπιδράσεων και αλληλοεξαρτήσεων μεταξύ τους στενά συνδεδεμένα.
Ακριβώς αυτό κάνει την κρίση δυσεπίλυτη , εν τω μεταξύ και επικίνδυνη.

Αλλά κάθε φαινόμενο εμπεριέχει έναν πυρήνα ( punctum quaestionis). Στην περίπτωσή μας αποτελούν η Κοσμοαντίληψη και η Εικόνα του Ανθρώπου της Ορθοδοξίας τον καθ ευτού πυρήνα της κρίσης και γενικά εδώ και διακόσια έτη των διαχρονικών εθνικών παθογενειών. Και τα δύο προέρχονται από τη ορθοδοξοβυζαντινή, δηλαδή από την ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ παράδοση και είναι τελείως παρωχημένα.

Αν και έχουν παρέλθει δύο αιώνες από την εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους, παραμένει η Ελλάδα μία ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ή πιο σωστά, μία ΒΑΛΚΑΝΟΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΗ χώρα. Αυτό σημαίνει, ότι η σημερινή Ελλάδα δεν ανήκει ακόμη στην Ευρώπη του ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ, τον οποίο αντιμετωπίζουν ο ορθόδοξος κλήρος και οι θεολόγοι του με θανάσιμο μίσος.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά και τεχνολογικά καθυστερημένη ορθόδοξη Ρωσία καθώς και στις άλλες χώρες με ορθόδοξη παράδοση.

2. Για την κρίση ύστερα από την απομάκρυνση της στρατιωτικής χούντας από την την εξουσία είναι υπαίτιοι πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ λόγω της ολέθριας οικονομικής πολιτικής των υπέρογκων δανείων για μικροπολιτικούς σκοπούς και ιδιαιτέρως ο Ανδρέας Παπανδρέου και η Νέα Δημοκρατία ύστερα από την “ΠΑΣΟΚοποίησή” και ιδιαιτέρως ο Κώστας Καραμανλής που συνέχισε την πολιτική της επίπλαστης ευημερίας επί τη βάσει αστρονομικών δανείων.

3. Με την έκφραση “από το εξωτερικό” θα ήταν προτιμότερο να εννοουμε τον απόδημο Ελληνισμό σε συνδυασμό με την Ευρωπαϊκή Ενωση, εν μέρει και τις ΗΠΑ.
Και στο παρελθόν έπαιξε ένας παρόμοιος συνδιασμός καθοριστικό ρόλο ( Φιλική Εταιρεία και Ρωσία, Ναυμαχία του Ναυαρίνου και απελευθερωτικός αγώνας γενικά, Μεγάλες Δυνάμεις και Καποδίστριας). Οι ημιβάρβαροι των Βαλκανίων τον έχουν δολοφονήσει.
Σε μιαν άλλη περίπτωση έχουν οι τότε Ελληναράδες εκδιώξει τον Οθωνα και τους Βαυαρούς, οι οποίοι έχουν μεταξύ άλλων εμπεδώσει τις κρατικές δομές της Ελλάδας.

4. Πρωτεύοντα ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν επιτυχείς επιχειρηματίες με πολιτική εμπειρία ή πολιτικοί πρώην επιχειρηματίες που είναι οικονομικά ανεξάρτητοι.
Κατόπιν έπονται διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί, οι οποίοι διαθέτουν εμπειρία ως ειδικοί σύμβουλοι η ως ανώτεροι συνεργάτες κυβερνήσεων ή διεθνών οργανισμών.
Κατάλληλοι είναι πρωτίστως οι εκπρόσωποι των οικονομικών εν μέρει και των σύγχρονων πολιτικών επιστημών και οι ειδικοί γύρω από την διοίκηση.

5. Η conditio sine qua non είναι η μη εμπλοκή σε κομματικά ζητήματα που στην ελληνική παράδοση σημαίνουν πρωτίστως διαμάχες, συγκρουσιασμούς, ραδιουργίες και πολιτικά μίση.
Θα ήταν σε θέση να προσφέρουν υπό την ιδιότητα του ειδικού συμβούλου, μέσω γνωματεύσεων, ως μέλη κυβέρνησης, ως πρωθυπουργοί , στην ανωτάτη παιδεία, στην τοπική διοίκηση κλπ.

6. Οι ήδη συνταξιούχοι θα ήταν κατάλληλοι ως ειδικοί σύμβουλοι και ως πραγματογνώμονες. Αμφιβάλλουμε, εάν αυτοί θα ήταν διατεθειμένοι να αναλάβουν καθήκοντα σε καίρειες θέσεις.

7. Η βοήθεια από το “εξωτερικό” είναι εφικτή μόνον , εάν οι Ελλαδικοί από το ένα μέρος θέλουν πράγματι να βοηθηθούν ( δέον να υπερβούν τον περιβόητο υπερεξυπνακισμό) και ο Απόδημος Ελληνισμός από το άλλο μέρος είναι διατεθειμένος να παράσχει βοήθεια.

Το τελευταίο δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Ζούμε σε αξιοκρατικά συστήματα (αγάπη στην εργασία, κανώνας της επίτευξης κλπ. ως ύψιστες αξίες), ενώ στην Ελλάδα επικρατούν η ευνοιοκρατία, η φαυλοκρατία και η διαφθορά σε όλους τους τομείς της ζωής.
Μία επιστροφή θα σήμαινε για μας κατ αρχάς ένα ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ σόκ.

- Προσθήκη : Γενικά θα λάβει χώραν η “Αναγέννηση” όταν ωριμάσουν οι εσωτερικές συνθήκες στην Ελλάδα (εξευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός, εξορθολογισμός, ), και όταν διατηρηθεί στον Απόδημο Ελληνισμό η ελληνική εθνική συνείδηση. Καθημερινή (18.9.16 ——————-    —————————-

Ελληνες επιστήμονες στο Εξωτερικό

Κάποιος ψευτουπερπατριώτης βρίζει τους Ελληνες που επιθυμούν να σπουδάσουν στο εξωτερικό.Ακρον άωτον του βαλκανοανατολίτικου επαρχιωτισμού και της νεοελληνικής ομφαλοσκόπησης σε συνδυασμό με αισθήματα βαλκανοβάχικου φθόνου, κακίας και συμπλεγμάτων κατωτερότητας.

Ενας ανεψιός μου, φωτοχόπαιδο από την Σκύδρα έφυγε ύστερα από την επιτυχέστατη περάτωση των σπουδών του στη Θεσσαλονίκη , πήρε υποτροφίες(3) από αγγλικό πανεπιστήμιο και κατόπιν ύστερα από διεθνή διαγωνισμό υποτροφιάρα μονομιάς για τέσσερα έτη από το Stanford Unιversity, ένα από τα τρία πρώτα πανεπιστήμια-ελίτ των ΗΠΑ , διέπρεψε και εργάζεται εκεί εδω και 16 έτη ως πανεπιστημιακός-ερευνητής.

Ενας άλλος νέος από την Λάρισα έφυγε ύστερα από την περάτωση των σπουδών του στην Αθήνα στην Αμερική Harvard -Universtity) για να κάνει το Master και κατόπιν πήρε απο την Γερμανία υποτροφία για διδακτορικό. Εργάζεται ύστερα από διεθνή διαγωνισμό εν τω μεταξύ ως ομότιμος καθηγητής σε ένα γερμανικό πανεπιστήμιο.

Περίπου την ίδια σταδιοδρομία έκανα και εγώ, ένα πρώην φτωχότατο αγροτόπαιδο.

Ο τέταρτος αδελφός μου πηγε ύστερα από τις επιτυχέστατες σπουδές του στην Αθήνα με ιδιαίτερη υποτροφία στην Γερμανία για μεταπτυχιακές σπουδές.
Εν τω μεταξύ έχει ανακηρυχθεί σε καθηγητή από το Υπουργείο Πολιτισμού της Κίνας.

Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να υπογραμμίσω, ότι όλοι προερχόμαστε από την πληθυσμιακή ομάδα των ΠΟΝΤΙΩΝ.

ΙΕμείς που διαπρέψαμε στο εξωτερικό τιμούμε μέσω των επιτεύξεών μας με έργα,όχι με γελοίες και ανέξοδες ψευτοπατριωτικές κορώνες το ελληνικό όνομα ανά τον κόσμο. Φύγαμε και κυριολεκτικά σωθήκαμε σε ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΕΣ κοινωνίες. iefimerida (16.12.15)

Κυβέρνηση Νέα, Υποχρεώσεις από Διεθνείς Συμφωνίες

Γράφω αυτό το κείμενο σαν πανεπιστημιακός ειδικός του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου ιδιαιτέρως στον εξαιρετικά δύσκολο τομέα του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου. Ακριβώς το 1975 υπεράσπισα την Hailitation (Υφηγεσία ) με θέμα, σε γενικές γραμμές, “Η σχέση μεταξύ της Pacta sunt servanda (“Συμφωνίες δέον να τηρούνται”) και της Clausula rebus sic standibus ( “Ριζική αλλαγή των συνθηκών μιας συμφωνίας” ).

Τότε συνειδητοποίησα , ότι η Αρχή της τήρησης εκουσίως ειλλημμένων υποχρεώσεων είναι ειδικά στις χώρες με προτεσταντική παράδοση καθαγιασμένη. Της έχουν πράγματι προσδώσει το επίθετο “αγία. Όποιος δεν τηρεί τις υποχρεώσεις του, παραβιάζει μία καθοριστικήν Αρχή του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου , πέραν τούτου , λίγο διαφορετικά προφερομένη, μίαν Αρχή και του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου κα διαπράττει μεγάλο αμάρτημα.

Στην παράδοση των προηγμένων χωρών του “Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού” θεωρείται η Αρχή της υλοποίησης των υποχρεώσεων σαν καθοριστικό γνώρισμα ενός πολιτισμένου λαού. Κράτος που καταπατεί στις διεθνείς διασυμβατικές σχέσεις πρέπει σύμφωνα με το Διεθνες Δίκαιο κατά κάποιον τρόπο να τιμωρείται.

Και όμως, στην Ελλάδα σημειώνονται επίσημες και ανεπίσημες συμπεριφορές που αντιτίθενται στην παραπάνω Αρχή. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απέστειλλε π.χ. τον περασμένο χρόνο μίαν επιστολή σε όργανα της ΕΕ επισημαίνοντας, ότι μία αλλη ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σεβασθεί τις δεσμεύσεις της τωρινής κυβέρνησης ( “δεν δεσμεύουν τον λαό” !) . Τώρα επαναλαμβάνει πάλι αυτήν την άκρως τριτοκοσμική και άκρως τσαμπουκάδικη άποψη για πολιτικά ηλιθίους και κορόϊδα.
Αμφιβάλλω , αν αυτός ξέρει μεταξύ άλλων την γνώμη που έχει διατυπώσει ο Αριστοτέλης ήδη προ 2.400 ετών : Οι συνθήκες μεταξύ των πόλεων (κρατών) δεσμεύουν αυτονοήτως και μία καινούργια κυβέρνηση.

Αυτό ανήκει εν τω μεταξύ στις πολυάριθμες Αρχές του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και ιδιαιτέρως του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου. Τα κράτη είναι στις διεθνείς διακρατικές σχέσεις σαν υποκείμενα του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου φορείς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και όχι αυτεξουσίως οι κυβερνήσεις, oι οποίες λειτουργούν στις διεθνείς σχέσεις στο όνομα του κράτους.
Επομένως ισχύουν οι διεθνείς συμφωνίες για το κράτος και δη ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και απόψεις της νέας κυβέρνησης. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί ένα κράτος να επιδιώξει  επανεξέταση των συμφωνιών, αλλά  δεν είναι δυνατόν  να τις ακυρώσει μονομερώς (Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο, άρθρο 62 (Ριζική αλλαγή των συνθηκών μίας συμφωνίας : clausula rebus sic stantibus“) της Συνθήκης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συμφωνιών από το 1969.

Αν τολμήσει ο κ.Τσίπρας που ούτως ή άλλως έχει μορφωτικά προβλήματα , να ακυρώσει τις δεσμεύσεις  των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, θα καταστρέψει ολοσχερώς την Ελλάδα και τελικά και τον εαυτό του ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ επίσης τα άθρα “bona fides ( Αξιοπιστία ), “Pacta sunt servanda ,Διεθνείς υποχρεώσεις”, “Διαχρονική Ελλειψη φερεγγυότητας”, “Αμοιβαιότητα”).

Δημοσιευθέν συχνά στις κεντρικές εφημερίδες (ηλεκτρονική έκδοση), την τελευταία φορά στην Καθημερινή (3.12.15).

Μεθοδολογία Επιστημονική, Σχέση μεταξύ της Γενικής και της Ειδικής

Κάθε επιστήμονας –ερευνητής πρέπει να κατέχει άρτια το περιεχόμενο των τριών εννοιών Μέθοδος, Μεθοδική και Μεθοδολογία. (Διαφορά Ιδέ στις πηγές). Και οι τρεις αφορούν πρώτα από όλα την εξεύρεση και την επίλυση προβλημάτων.
Ιδιαίτερα η Μεθοδολογία αποτελεί την διδασκαλία ή την επιστήμη περί των μεθόδων. Υπάρχει μία γενική Μεθοδολογία, η οποία είναι σε γενικές γραμμές η βάση για την ποιό συγκεκριμένη Μεθοδολογία των ειδικών επιστημών.Αυτό σημαίνει , ότι κάθε επιστήμη πρέπει να έχει την δική της Μεθοδολογία.

Η ειδική Μεθοδολογία έχει από το μέρος της την δικιά της Θεωρία και την δικιά της Φιλοσοφία. Μόνον πεπειραμένοι πανεπιστημιακοί ερευνητές είναι σε θέση να επεξεργασθούν την γενική Μεθοδολογία και τις ειδικές Μεθοδολογίες. Σε μερικά πανεπιστήμια της Ευρώπης υπήρχαν ειδικές έδρες για βασικά μεθοδολογικά προβλήματα.

Σύμφωνα με την Θεωρία της αντανάκλασης (Δημόκριτος) αντικατροπτίζουμε τα φαινόμενα, τα οποία είναι αντικειμενικά που σημαίνει ότι αυτά εστιάζονται έξω από τον εγκέφαλο του ανθρώπου μεν, αλλά αυτός πρέπει να τα εξετάσει με τον απώτερο σκοπό να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας ενός ζητήματος ) και να διαπιστώσει τί είναι αυτό. Ακριβώς αυτό το Τί είναι ο πυρήνας της Θεωρίας ήδη από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων φιλόσοφων. Σημειώνεται και το
Διατί, αυτό είναι το βασικό ερώτημα της Φιλοσοφίας.
Αλλα πώς πραγματοποιείται μία τέτοια έρευνα ; Το Πώς είναι ο πυρήνας της Μεθοδολογίας ( Παρμενίδης, Ιδέ ιδιαιτέρως Karl R. Popper, The World of Parmenides- Essays on the Presocratic Enlightenment, New York, 1998. ).

Φαινόμενα, γεγονότα κλπ. μπορούν να ερμηνευθούν μεν, αλλά δεν επιτρέπεται μέσω ιδεοληψιών και επί τη βάσει του υποκειμενισμού ή και χειρότερα του βολονταρισμού να παρερμηνευθούν ή και εκουσίως να διαστρεβλωθούν. Αυτό συμβαίνει καθημερινώς στα ελληνικά ΜΜΕ.

Ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει εφαρμόσει στα έργα του την εξής προσέγγιση : Πρώτα να θεωρούμε την φύση και την κοινωνία . Κατόπιν να διαβάσουμε, τί έγραψαν άλλοι περί αυτών. Και στο τέλος να βγάλουμε επί τη βάσει των κανόνων της Λογικής συμπεράσματα.

Οι σημαντικότεροι κανώνες της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών είναι οι ακόλουθοι : Σύνθεση- Ανάλυση, Συνθετικότητα, Συστημικότητα, Σχετικότητα, Διαφοροποίηση, Συγκριτικότητα, Ιστορικότητα-Συγκεκριμενικότητα, Εξέλιξη και Μεταλλαγή, Αιτιολόγηση, Προγνωστικότητα. Υπάρχουν και άλλοι(Ιδέ εστις πηγές). Και η ιστορική επιστήμη στηρίζεται σε αυτούς τους κανόνες μεν, αλλά έχει και τους ειδικούς της κανόνες.

Πληροφορία

Περί πτυχών της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών έχω εκπαιδεύσει στα πλαίσια τηε επιμόρφωσης επιστήμονες και εκτός τούτου έχω δημοσιεύσει σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά συγγράμματα

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής κάτω από το άρθρο του Χ. Γιανναρά “Μνήμες για χρήση προεκλογική” ( 9.3.14 ).

Ιδέ στο Internet υπό Panos Terz καθώς και εδώ στο Μπλογγ επίσης τις Μονογραφίες και τις μελέτες, όπου αναλύονται και εφαρμόζονται η Γενική και η εκάστοτε Ειδική Μεθοδολογία καθώς και η διαφορά μεταξύ της Μεθόδου, της Μεθοδικής και της Μεθοδολογίας :
“Μέθοδος, Μεθοδολογία, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά”,
“Menschen-und Gesellschaftsilder sowie Rechts- und Gerechtigkeitsvorstellungen in den Schriftdokumenten der alten Hochkulturen, Eine komparative philosophiehistorische Untersuchung”, (Monographie),
“Völkerrechtswissenschaft, Dimensionen” (Monographie), “Völkerrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie, Völkerrechtsmethodologie, Unterschiede” (Eine Studie), “Theorie, Philosophie und Methodologie des Völkerrechts, Unterschiede,
“Ελληνικά προβλήματα, Μεθοδολογική Θέαση”,
«Εφαρμογή των κανόνων της επιστημονικής Μεθοδολογίας επί της ελληνικής κρίσης».

Βυζάντιο μεταξύ της Αρχαιότητας και της Δύσης , Ελλάς-Κληρονόμος του Βυζαντινού Πολιτισμού

Το Βυζάντιο μεταξύ του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και της ευρωπαϊκής Αναγέννησης

( Η παρούσα μελέτη είναι ένα συμβολικό αφιέρωμα στον μεγαλύτερο Πόντιο σοφό ( Βυζαντινός κληρικός, καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας και τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Φιλόσοφος, Θεολόγος, Λόγιος, Ανθρωπιστής ),  τον έξοχο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟ Βασίλειο Βησσαρίονα ,

Ως  Τραπεζούντιος το θεωρώ αυτό ηθική υποχρέωση και μεγάλη τιμή )

Σκελετός

1.Ορολογία, 2.Συστατικά στοιχεία του Imperium Romanum, 3. Πολιτισμός του Βυζαντίου, 4.Πατριάρχης Φώτιος και Μιχαήλ Ψελλός, 5.Κριτικό πνεύμα, Αμφισβήτηση, 6.Επιτεύξεις της Θεολογίας, 7. Επιστήμη και παιδεία, 8.Αρχαία ελληνική κληρονομιά, 9. Προβλήματα, Ελλειψη δημιουργικότητας, 10.Το Βυζάντιο ως πολιτισμικός κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, 11.Το Βυζάντιο ως μεσολαβητής μεταξύ της Αρχαιότητας και της Δύσης.

1.Ορολογία

Η επίσημη ονομασία της αυτοκρατορίας ήταν Imperium Romanum ( Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ) μεν , αλλά ύστερα από τον 7οαι. έχει εμπεδωθεί η ονομασία Αυτοκρατορία των Ρωμαίων που έμεινε έως το 1453. Η επίσημη αυτοκρατορική γλώσσα ήταν η Λατινική, αλλά μεταξύ του 6ου και του 7ου αι. έχει αντικατασταθεί από την Ελληνική, την οποία χρησιμοποιούσαν ούτως ή άλλως οι μορφωμένοι σε όλην την αυτοκρατορία και εκτός τούτου έχει επικρατήσει ο αναμφιβόλως ανώτερος ελληνικός πολιτισμός, ενώ στην Δύση κατόρθωσε η λατινική γλώσσα να παραγκωνίσει τις πολυάριθμες γλώσσες των κατακτημένων λαών.

Δηλαδή στην Ανατολή βρήκαν οι Ρωμαίοι κατακτητές στην κυριολεξία τον δάσκαλό τους. Ο μεγάλος πολιτικός και ρήτορας Cicero σαν να το προείδε αυτό διαπιστώνοντας ( τσιτάτο από μνήμη : Νικήσαμε στρατιωτικά την Graecia, αλλά αυτή μας νίκησε πολιτιστικά !) .

Η άρχουσα τάξη αποτελείτο κατ αρχάς από Ρωμαίους με λατινικά ονόματα με την συνηθισμένη κατάληξη –us, η οποία έχει αντικατασταθεί με την ελληνική κατάληξη –ος (π.χ. μετάλλαξη του Constantius η Constantinus σε Κωνσταντίνος που σημαίνει απλώς Ευστάθιος, Iustinianus σε Ιουστινιανός, Paulus σε Παύλο που σημαίνει μικρός κτλ.). Επομένως ο αυτοκράτωρ και δήθεν «άγιος» Constantinus ήταν γνήσιος Romanus (Ρωμαίος) και όχι Ελληνας. Ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία έχει εισαχθεί τον 19ο αι. από Ευρωπαίους ιστορικούς, αλλά ήδη τον 16ο αι. έχουν οι Ευρωπαίοι Ουμανιστές ( φιλόλογοι των Ελληνικών και των Λατινικών )) χρησιμοποιήσει την έννοια Βυζάντιο.

2. Συστατικά στοιχεία του Imperium Romanum

Τα ακόλουθα συστατικά στοιχεία του Imperium Romanum (Orientalis: Ανατολικό : ) τo έκαναν να διαφέρει ριζικά από τo Imperium Romanum ( Occidentalis : Δυτικό ) :
αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ελληνιστικός ( διάδοχοι και επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ) πολιτισμός, ρωμαϊκό δίκαιο, μερικές επιτεύξεις ανατολικών πολιτισμών, ιδιαιτέρως του περσικού πολιτισμού (μεταξύ άλλων ενδυματολογικοί νεωτερισμοί : φουστάνια για όλους π.χ. και για τους επισκόπους κτλ. που είναι αιωνίως της μόδας ).

Κάτω από την μεγάλη επίδραση του Χριστιανισμού ως καλά οργανωμένης αυτοκρατορικής θρησκείας έχει συντελεσθεί από τα αναφερθέντα στοιχεία ένα ενδιαφέρον κράμα, το οποίο έθεσε τις βάσεις για την αυτοκρατορία με διάρκεια 1000 ετών ! Αυτό καθ ευτού αποτελεί μία τεράστια ιστορική επίτευξη.

Στον πολιτιστικό τομέα έχει ενδυναμωθεί βαθμιαία και συστηματικά η ελληνική επιρροή, ενώ παράλληλα άρχισε να επικρατεί η χριστιανική Θρησκεία. Ταυτόχρονα έχει εξελιχθεί το Βυζάντιο στο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό πεδίο σε ένα νέο οικονομικοκοινωνικό σύστημα, το οποίο έχει απομακρυνθεί κατά πολύ από το αρχικό Imperium Romanum, από το οποίο έχουν απομείνει μόνον ονόματα και μερικές παραδόσεις στον στρατό, στην διοίκηση και φυσικά όλο το δίκαιο.

3. Πολιτισμός του Βυζαντίου

Το υπεραναπτυγμένο οικονομικό και δημοσιονομικό σύστημα, η πρυτανεύουσα θέση στο διεθνές εμπόριο, το υπερεξελιγμένο νομικό σύστημα, η από κάθε άποψη ανώτερη τέχνη πολέμου, οι τέλεια καταρτισμένοι αυτοκρατορικοί υπάλληλοι, η εκλεπτυσμένη κουλτούρα του και η παγκοσμίως ανώτερη κοινωνική πρόνοια έχουν προσδώσει στο Βυζάντιο μίαν διεθνώς υπέρτερη θέση. Στην πραγματικότητα ήταν το Βυζάντιο στρατιωτικά, στον πολιτισμό, στην επιστήμη και στην διπλωματία μία υπερδύναμη.

Ο πολιτισμός του Βυζαντίου έφτασε σε τέτοιο επίπεδο εκλαμπρότητας, που οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί το θαύμαζαν και το έβλεπαν σαν το « Versailles του Μεσαίωνα». Ακριβώς αυτήν την εκλαμπρότητα εχει επισημάνει ο μεγάλος Γερμανός ποιητής Friedrich Schiller εννοώντας τους σταυροφόρους (τσιτάτο από μνήμη ): Ο καταπιεσμένος δυτικός βάρβαρος ήταν έκθαμβος από την εκλαμπρότητα και τον πολιτισμό της Ανατολής. Ιδιαιτέρως στην εποχή μεταξύ του 850 και 1000 έχει εκλάμψει το Βυζάντιο στον ισλαμικό, σλαβικό και δυτικό κόσμο τόσο ισχυρά, ώστε οι άλλοι λαοί και οι άλλες αυτοκρατορίες θαύμαζαν και μιμούνταν τον πολιτισμό του , χωρίς όμως να φθάσουν το πρότυπο.

Εν τούτοις δεν διαπιστώνουμε μία πάντα επιτυχή συνέχεια στην πολιτιστική ιστορία του Βυζαντίου. Οι περισσότεροι ειδικοί ιστορικοί συγκρίνουν την εποχή μεταξύ του 650 και του 8ουαι., γνωστή ως εποχή των «σκοτεινών αιώνων»  ( 5ος έως 6ος αι. ) με τον χιλιετή Μεσαίωνα στην Ευρώπη, και όμως στα πλαίσιά του έχουν διαδραματισθεί συγκλονιστικές εξελίξεις, όπως η άνοδος του πολίτου στις πόλεις σαν ένδειξη ριζοσπαστικών κοινωνικών αλλαγών, η σχετική αυτονομία του πολίτου έναντι των αρχών, ειδικά έναντι της εκκλησίας και πολύ σημαντικό, επί τέλους η εστίαση της σκέψης του ανθρώπου στα γήϊνα προβλήματα.

Αλλά οι φορείς του ευρωπαϊκού Rinascimento ( Αναγέννηση ) ήθελαν οπωσδήποτε να επισημάνων την νέα εποχή αξιoλογώνταςς περιφρονητικά όλον τον Μεσαίωνα ως σκοτεινή εποχή, κάτι που ήταν, όπως ήδη στα 80χρονα έχει αποδειχθεί από ειδικούς επιστήμονες, μία μεγάλη υπερβολή και επομένως μία εσφαλμένη αντίληψη. Το ίδιο λάθος έκαναν και οι Ουμανιστές (Ανθρωπιστές), κατακρίνωντας και περιφρονώντας συλλήβδην όλον τον Μεσαίωνα ως σκοτεινό και τελείως καθυστερημένο.

Τα προαναφερθέντα καθοριστικά χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα δεν μπόρεσαν μεν πρωτίστως λόγω των αδιακόπων πολέμων να εμφανισθούν μεταξύ του 7ου και του 8ου αι. στο Βυζάντιο, αλλά τον 9ο αι. άρχισε μία συστηματική ενασχόληση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε γενικά να χαρακτηρισθεί ως ένα είδος «Αναγέννησης» και «Ουμανισμού» στο Βυζάντιο. Διέπρεψαν πρωτίστως δύο εξέχουσες προσωπικότητες και δη ο πατριάρχης Φώτιος και ο Μιχαήλ Ψελλός.
Θα τους αναφέρουμε κάπως λεπτομερειακά, γιατί αυτοί αποτελούν τους δικούς μας γίγαντες του πνεύματος στην εποχή της βυζαντινής «Αναγέννησης».

4. Πατριάρχης Φώτιος και Μιχαήλ Ψελλός

Υφίσταται μία διεθνής ομοφωνία των βυζαντινολόγων, ότι ο πατριάρχης Φώτιος ήταν ο μεγαλύτερος δάσκαλος, και ο μεγαλύτερος σοφός του 9ου αι., το σημαντικότερο πνεύμα, ο εξέχων πολιτικός και ο πιό ταλεντούχος διπλωμάτης. Αυτός απεφάσισε να αποσταλούν στους Σλάβους οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος με σκοπό να τους εκπολιτίσουν μέσω της χριατιανικής θρησκείας και της γραφής. Επίσης έχει εμπεδώσει την θεωρία των δύο εξουσιών (Αυτοκράτορας και Πατριάρχης ως ισότιμες εξουσίες). Εχει συμβάλλει μέσω της «Βιβλιοθήκης» ( «Μυριόβιβλος» ) με μεγάλες επιτομές με δικά του σχόλια από 386 έργα της λογοτεχνίας των αρχαίων και των Βυζαντινών μεγίστως στην αξιοποίηση της κληρονομιάς.

Ο Μιχαήλ Ψελλός ήταν ο μεγαλύτεος εγκυκλοπαιδιστής σε όλην την χιλιετή ιστορία του Βυζαντίου. Εχει εκδώσει πολυάριθμα συγγράμματα στην Φιλοσοφία, Ιστορία, Ρητορική, Νομικά και στις Φυσικές επιστήμες. Εκτός τούτου έχει συγγράψει 500 επιστολές. Ηταν άριστος γνώστης της αρχαίας πνευματικής κληρονομιάς. Οι διεθνείς βυζαντινολόγοι υπογραμμίζουν την σπάνια ικανότητά του να ερευνά τις ιστορικές προσωπικότητες σύνθετα και πολύπλευρα και λαμβάνοντας υπ όψη τις ψυχολογικές τους αντιφάσεις.

Η επίσημη μεγάλη γερμανική Εγκυκλοπαίδεια Brockhaus γράφει για τον μεγάλο Ψελλό το εξής λίαν εντυπωσιακό : « So kann Psellos als Vorläufer der Renaissance-Gelehrten gesehen werden» ( « Ετσι μπορεί ο Ψελλός να θεωρηθεί ως πρόδρομος των σοφών της Αναγέννησης» ( Kunst und Kultur, Band 3 , S. 668 . Professor Dr. Dieter R. Reinsch, Berlin. Λεπτομεριακά ιδέ στις Πηγές ). Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση για τον έξοχο Ψελλό μας.

5. Κριτικό πνεύμα, Αμφισβήτηση

Μία μεγαλύτερη κατανόηση της διαφοράς μεταξύ του Βυζαντίου και της Δύσης προϋποθέτει απαραιτήτως γνώσεις περί των πνευματικών παραδόσεων της Ορθοδοξίας και του Ρωμαιοκαθολισμού. Ενώ π.χ. η δυτική Εκκλησία στηρίζεται στα αποτελέσματα της ρωμαϊκής νομικής σκέψης, είναι η βάση της ανατολικής Εκκλησίας ο αρχαίος ελληνικός ιδεαλισμός, ιδιαιτέρως ο νεοπλατωνισμός.

Από αυτήν την βασική διαφορά απορρέουν τα τελείως διαφορετικά θέματα, τα οποία εστιάζονται στο επίκεντρο της εκάστοτε θέασης και ενασχόλησης. Ετσι έχει ασχολειθεί η Θεολογία της Δύσης πρωτίστως με θέματα ηθικού χαρακτήρα, ενώ η βυζαντινή Θεολογία έκανε ως κύρια θέματα ειδικά τον 9ο αι. την φύση της Αγίας Τριάδας και την φύση του Ιησού Χριστού. Λόγω χώρου δεν είναι δυνατόν να εμβαθύνουμε ειδικά στο ζήτημα του filioque ( σύμφωνα με την καθολική θεολογία είναι πηγή του Αγίου Πνεύματος όχι μόνον ο Πατήρ Θεός, αλλά και ο υιός Ιησούς Χριστός ).
Αν και είναι γνωστή η ερμηνεία του τρισυπόστατου Θεού, δεν είναι σύμφωνα με την λογική και τον κοινό νου δυνατό να την κατανοήσουμε, εκτός εάν πιστεύουμε τυφλά και χωρίς σκέψη σε όλα τα χριστιανικά δόγματα.

Ο προανεφερθείς σοφός Ψελλός δεν ακολούθησε αυτόν τον επίσημο δρόμο, αλλά έδειχνε σεβασμό έναντι του νου, ερευνούσε τα πράγματα, και ήθελε οπωσδήποτε να διεισδύσει στην ουσία , στο punctum quaestionis των φαινομένων. Εχει διατυπώσει και την γνώμη, ότι κάτι που αντιτίθεται στην φύση , δεν έχει θέση σε αυτήν.

Είναι λίαν ενδιαφέρον να επισημάνουμε, ότι ο Ψελλός, όπως και ο φιλόσοφος της Δύσης και ουμανιστής Petrus Abaelard ( 11ος /12ος αι. ) και ο κορυφαίος Πέρσης φιλόσοφος al Farabi (10 ος αι., Ιδέ εδώ στο Μπλογγ εκτενέστατα τη μελέτη «Ισλαμική Τετραλογία») προσπάθησε να συμφιλιώσει την πίστη με τον λόγο των αρχαίων Ελλήνων.

Τοιουτοτρόπως δεν είναι τυχαίο που το αργότερο τον 12ο αι. άρχισαν να ενδυναμώνουν τόσο η αδιαφορία και η αμφιβολία εκ μέρους των πιστών, ώστε οι Εκκλησίες δεν ήταν όπως συνήθως γεμάτες. Μερικοί φεουδάρχες έδειχναν ήδη την περιφρόνησή τους έναντι του Πατριάρχου. Βαθμιαία εμφανιζόταν σατιρικά κείμενα όπως το παρακάτω με τον σκωπτικό τίτλο «Περί της βελτίωσης του βίου των μοναχών». Συγγραφέας του ήταν ο Ευστάθιος από την Θεσσαλονίκη, ένας από τους μεγαλύτερους φιλολόγους της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, καθηγητής της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα Αρχιεπίσκοπος στην Θεσσαλονίκη.

Και ο Martin Luther, ο εμπεδωτής του Προτεσταντισμού έγραψε τέτοια κείμενα, αλλά τριακόσια έτη αργότερα !

Και τα έργα άλλων φιλοσόφων και θεολόγων  έχουν επιδείξει ορθολογικές τάσεις. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν το ανέχθηκε αυτό και άρχισε να τιμωρεί σκληρά τους ορθολογιστές.

Πρώτα τιμώρησε τον Ιωάννη τον Ιταλό, γιατί δεν αναγνώριζε βασικά δόγματα και εκτός τούτου τόλμησε να διατυπώσει την γνώμη, ότι ο ορθός λόγος ( Αριστοτέλης ) πρέπει να προέχει της πίστης ! Αυτό ήταν χωρίς υπερβολή ηρωϊκό. Υστερα από αυτόν τιμώρησαν τον μαθητή του Ευστράτιο από την Νικαία, γιατί χρησημοποιούσε στους θεολογικούς διαλόγους μεν κανόνες της λογικής , αλλά ποτέ τσιτάτα από το Ευαγγέλιο και τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Το σχόλιό του περί του Αριστοτέλη είχε στην Δύση μεγαλύτερη επιρροή από ό,τι στην Ανατολή ( A.P. Kashdan, S.170. Ιδέ στις Πηγές ).

Τον 12ο αι. έχει σκληρά τιμωρηθεί ο Μιχαήλ Γλυκάς, τον τύφλωσαν και τον έκλεισαν σε ένα μοναστήρι, όπου πέθανε. Αληθώς έχει στην γραφή του «Περί των θεϊκών μυστηρίων» αμφιβάλλει σχεδόν όλα τα δόγματα της Ορθοδοξίας, μεταξύ αυτών και την σωματική ανάσταση των θνητών στην Δευτέρα Παρουσία. Εγραψε ματαξύ άλλων, ό ο Ιησούς Χριστός έχει σταυρωθεί για τον εαυτό του ! Αλλά γενικά ήθελε η Εκκλησία υποταγμένους ανθρώπους στον Θεό και στον αυτοκράτορα ελαίω Θεού και όχι σκεπτόμενα και ιδίως αμφιβάλλοντα όντα. Λοιπόν, η δυτική Εκκλησία εκαιγε, η ανατολική Εκκλησία τύφλωνε και το Ισλάμ αποκεφάλιζε τους ορθολογιστές ως «αιρετικούς». Κατά την γνώμη μου ήτα αυτοί ήρωες και μάρτυρες της ορθολογιστικής σκέψης.

6. Επιτεύξεις της Θεολογίας

Παρ όλα αυτά σημειώνονται και μεγάλες επιτυχίες στην Θεολογία, οι οποίες έχουν επιδράσει σημαντικά στην Θεολογία της Δύσης. Αναφέρουμε εδώ μόνον μερικές επιτεύξεις, όπως το σύγγραμμα του επισκόπου Νεμέσιου από την Εμεσα ( 5ος αι. ) με τον τίτλο «Περί της φύσεως του ανθρώπου», το οποίο άσκησε καθοριστική επίδραση στην χριστιανική ανθρωπολογία σε όλον τον Μεσαίωνα. Το σύγγραμμα έχει μεταφρασθεί στα Λατινικά τον 11ο αι. στο Παλέρμο.

Αναφέρουμε επίσης τον Αγιον Πατέρα Ιωάννη τον Δαμασκηνό ( 7ος/8o αι. ), ο οποίος έχει συγγράψει το πολύ σημαντικό βιβλίο για την Φιλοσοφία καθώς και για την Θεολογία με τον τίτλο «Η Πηγή της γνώσεως». Η ενασχόληση αφορά ενδιαφέροντα θέματα, όπως « Τέχνη των καλών τεχνών» και « Αγάπη στην σοφία» σαν ιδιαίτερος τρόπος σκέψης και έκφανση γενικής μόρφωσης καθώς και τρόπος βίου. Αυτή η αντίληψη είναι όντως πολύ επίκαιρη.

7. Επιστήμη, Παιδεία

Σε γενικές γραμμές ανήκε η επιστήμη με μερικούς περιορισμούς στις αναγνωρισμένες αξίες. Ηδη τον 9ο αι. σημειώνεται μία άνοδος της παιδείας και των επιστημών. Είναι σχεδόν απίστευτο, αλλά το Βυζάντιο παρέλαβε όλο το αρχαίο ελληνικό σύστημα της σχολικής μόρφωσης. Βάση της παιδείας ήταν γενικά κατ αρχάς πρώτα από όλα τα ομηρικά έπη και η Αγία Γραφή.

Στο επίκεντρο των μαθημάτων εστιαζόνταν η γραμματική ανάλυση, η συντακτική και οι ρητορικές εκφράσεις.
Στην ανώτερη παιδεία ανήκαν η ρητορική στα αρχαία Ελληνικά, η Φιλοσοφία ( γνώση και ερμηνεία των έργων του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ), η Αριθμητική, η Αστρονομία και η Θεωρία της μουσικής. Οι Βυζαντινοί διάβαζαν με ιδιαίτερη προσοχή και ευχαρίστηση τα ιστορικά έργα του Θουκυδίδη και του Πολυβίου.

Αν και η βυζαντινή κοινωνία εκτιμούσε την επιστήμη, υπήρχαν κληρικοί που την απέρριπταν ως επικίνδυνη . Δηλαδή επικρατούσε μία παρανοϊκή κατάσταση, γι αυτό έγινε διαχωρισμός μεταξύ των “πραγματικών γνώσεων”, οι οποίες προέρχονται φυσικά ως δώρο από τον Θεό και δεν είναι ανάγκη να καταβάλλει κανείς προσπάθεια για να τις αποκτήσει και πολύ υποτιμητικά οι «ψευδογνώσεις» των αρχαίων Ελλήνων. Εν ολίγοις, οι γνώσεις θεωρούνταν ως κάτι το πολύτιμο, ιδίως εάν διευκόλυναν στον άνθρωπο να γνωρίσει καλύτερο τον Θεό και την αιωνιότητα.

Αλλά διαπιστώνουμε και μίαν επιστημονική επίτευξη του Βυζαντίου παγκοσμίων διαστάσεων, ίσως και κοσμοϊστορική, το Corpus Juris Civilis του Ιουστινιανού ( Iustinianus ) από τον 6ο αι. Αυτός ο νομικός κώδικας είναι πιό σπουδαίος και από τον Codex Hammurapi ( προ 3.700 ετών) η απο τον Codex Eshnuna ( προ 4.284 ετών, τότε έχουν κατεβεί στην Ελλάδα οι πρωτοελληνικά ομιλούντες «Ινδοευρωαπαίοι» ! ), γιατί αποτελεί το αστικό δίκαιο σε όλον τον κόσμο. Η ορολογία του είναι όντως διεθνής.

Βυζαντινοί νομικοί επιστήμονες τον εχουν συχνά προσαρμόσει σε νέα κοινωνικά δεδομένα. Τον 11ο αι. έφθασε ήδη στην Ιταλία ( Pavia και Bologna ) και ήταν η βάση για την εκπαίδευση των νομικών. Στην Γερμανία ήταν ο κώδικας η βάση για την εκπαίδευση των νομικών στα πανεπιστήμια και πολλοί κανόνες του ίσχυαν έως τα τέλη του 19ου αι. ! Δεν καταλάβαμε ποτέ, γιατί αυτό το μοναδικό έργο δεν αναφέρεται όπως κανονικά θα έπρεπε στην Ελλάδα.

8. Αρχαία ελληνική κληρονομιά

Αν και οι κάτοικοι του πολυεθνικού Βυζαντίου αυτοονομαζόνταν Ρωμαίοι ( Ρωμιοί ) , κάτι που αφορούσε μόνο το κράτος, του οποίου ήταν υπήκοοι, αποτελούσε η αυτοκρατορία έναν ιδιαίτερο οργανισμό στηριζόμενο στον ελληικό πολιτισμό. Σε ό,τι αφορά την μόρφωση, „waren sie unstrittig die direkten Erben der alten Hellenen , deren Bildungsgut , einbezogen in den christlichen Gesichtskreis, fast ungeschwächt fortlebt“ («ήταν αυτοί αναμφιβόλως οι άμεσοι κληρονόμοι των αρχαίων Ελλήνων , των οποίων η μόρφωση βίωνε περαιτέρω σχεδόν χωρίς αδυναμία, περιτυλιγμένη με χριστιανικό μανδύα»(δική μου μετάφραση ). Η επιστήμη, οι καλές τέχνες και η Φιλοσοφία παρέμειναν «πολύτιμη περιουσία του χριστιανικού Βυζαντίου» ( Große Enzyklopädie, 3, S.12 ).

Το Βυζάντιο ήταν άξιος κληρονόμος και στον γλωσσικό τομέα. Ηταν ακριβώς η αρχαία ελληνική γλώσσα, η οποία στην κυριολεξία έχει μέσα σε περίπου 800 έτη κατατροπώσει και εξαφανίσει τα Λατινικά ως αυτοκρατορική γλώσσα. Κάτι το παρόμοιο έχει διαδραματισθεί στον Μεσαίωνα και με τους πολεμικά ισχυρότατους, αλλά πολιτιστικά τελείως καθυστερημένους Μογγόλους στην Κίνα και στην Βόρεια Ινδία.

Επαναλαμβάνουμε : Το Βυζάντιο έσωσε την αρχαία ελληνική γλώσσα και την κράτησε ζωντανή έως την πτώση της Πόλης και πέραν αυτής μέσω της Ορθόδοξης Εκκλησίας, την οποία πρέπει όλος ο Ελληνισμός να ευγνωμονεί για αυτό το πνευματικό άθλημα αιωνίως και, άλλο θαύμα, μέσω των Ουμανιστών της Ευρώπης.

9. Προβλήματα, Ελλειψη δημιουργικότητας

Εν τούτοις διαπιστώνουμε στον τρόπο αξιολόγησης της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς και μεγάλα προβλήματα. Υστερα από την ανακήρυξη του Χριστιανισμού σε αυτοκρατορική θρησκεία, δηλαδή σε ένα πολιτικό εργαλείο του κράτους ( γνωστό φαινόμενο σε όλες τις θρησκείες ), άρχισε η εποχή των μεταφυσικών εικασιών , του μυστικισμού και των θεολογικών οικοδομημάτων στην αφάνταστη αοριστολογία πολύπλοκων και ακατανόητων επουρανίων θεμάτων ( 1+1+1=1 κλπ. ).

Η βασική Κοσμοθεωρία του Βυζαντίου σε όλην την διαδρομή της και σε συνέχεια της Ανατολικής Ορθοδοξίας έγκειται στο ό,τι μέσω της θείας Αποκάλυψης έχει ολοκληρωθεί και περατωθεί η ανθρώπινη πρόοδος. Εδώ όμως πρόκειται για μίαν άκαμπτη, μη δυναμική και πρωτίστως μη δημιουργική αντίληψη περί του πολιτισμού και της προόδου. Η προσέγγιση στα έργα των αρχαίων ημών έχει συντελεσθεί κυρίως με μέγιστο σεβασμό ,αλλά με λίαν φιλολογικό που σημαίνει με στείρον τρόπο, ο οποίος βρίσκει την ολοκλήρωσή του στην ενασχόληση με γραμματική, συντακτική και πρώτα από όλα με συνεχή και αιωνία επανάληψη. Η κριτική σκέψη ήταν υποανάπτυκτη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη έδω εστιάζεται ο εθισμός των Νεοελλήνων στην αποστήθιση και στην παπαγαλία. Επίσης εδώ βρίσκονται οι αιτίες για την έλλειψη της δημιουργικότητας. Ολα αυτά τα έχουμε βιώσει ωςθύματα της καθυστερημένης νεοελληνικής παιδείας στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.

10. Το Βυζάντιο ως πολιτιστικός κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού

Αν και πρόκειται για κάτι το αυτονόητο, θα προσπαθήσουμε να το αποδείξουμε με σκοπό να πείσουμε και τον πιό διστακτικό. Το Βυζάντιο κληρονόμησε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό πρωτίστως στα καθοριστικά πεδία της φιλοσοφίας, της παιδείας και της λογοτεχνίας.

Επί αιώνες προείχε η παράδοση έχοντας ως φιλοσοφική αφετηρία την καθοριστική αντίληψη του Νεοπλατωνισμού, ότι ο η ζωή είναι καλά καμωμένη και χρήσιμη. Ο κόσμος ανταποκρίνεται κατά την άποψη αυτή στην σοφία του Θεού, επομένως είναι κάθε προσπάθεια αλλαγής της θεϊκής τάξης βλασφημία και κάτι το αφύσικο. Ετσι έχει η χριστιανική κοσμολογία δικαιολογήσει και προασπισθεί την παράδοση στην οικονομική και στην πολιτική της έκφανση. Η μη μετάλλαξη των αξιών ήταν στην ουσία της η ιδανική εγγύηση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Εφθασαν στο σημείο να θεωρούν την παράδοση ως έκφραση της θεϊκής θέλησης. Ταυτόχρονα έχει απορριφθεί η αυτονόητη ανθρώπινη εμπειρία και ενδιέφερε μόνον μία επιπόλαια και ρηχή προσέγγιση στα φαινόμενα του πραγματικού βίου (όπως και σήμερα).

Σύμφωνα με την επίσημη αντίληψη είχε η παράδοση την απαρχή της στην «ουσία» των πραγμάτων (θεϊκά), ενώ η ανθρώπινη εμπειρία αφορούσε μόνον την εξωτερική μορφή τους. Εδώ εστιάζονται οι λόγοι για την αρνητική τοποθέτηση στις μεταρρυθμίσεις σε όλες τις χώρες με ορθόδοξη παράδοση. Ακριβώς αυτό βιώνουμε και σήμερα. Η παράδοση έχει ενδυναμωθεί μέσω των γνωστών λειτουργιών και πολυάριθμων συμβόλων που τελικά απέκτησαν μέσω της επανάληψής τους ένα σημαντικότερο ρόλο από τις καθ εαυτού πράξεις. Στον σημερινό πολιτικό βίο της Ελλάδας γίνεται κάτι το παρόμοιο.

11. Το Βυζάντιο ως μεσολαβητής μεταξύ της αρχαιότητας και της Δύσης

Εχουμε ήδη αναφέρει τα πιό σημαντικά παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύεται, ότι το Βυζάντιο κατόρθωσε να παίξει με μεγίστη επιτυχία τον ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής Αναγέννησης. Η προανεφερθείσα Standard γερμανική Εγκυκλοπαίδεια γράφει το εξής διαφωτιστικό : «»Χωρίς τις ανώτερες σχολές στο Βυζάντιο χωρίς τις ξακουστές βιβλιοθήκες και χωρίς ένα σχετικά μεγάλο στρώμα μορφωμένων μη κληρικών δεν θα είχαν μεταδοθεί ντοκουμέντα της κλασσικής εποχής τηςΕλλάδας, όπως π.χ. τα έργα του Ομήρου, του Ησιόδου, του Πλάτωνα και του Ηροδότου» ( 3, S.685, δική μου μετάφραση ).

Συγκεκριμένα πρόκειται για τα πολυάριθμα συγγράμματα , τα οποία μετέφεραν αμέσως ύστερα από την πτώση της Πόλης στην Βόρεια Ιταλία Βυζαντινοί λόγιοι και τα οποία μπόρεσαν οι Δυτικοί να διαβάσουν στο πρότυπο, αφού προηγουμένως τους δίδαξαν οι Βυζαντινοί τα αρχαία Ελληνικά.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι ο Πόντιος φιλόσοφος, θεολόγος και λόγιος ,πρώην μητροπολίτης Νικαίας και καρδινάλιος στην Ρώμη Βησσαρίων από την Τραπεζούντα ήδη προ της άλωσης της Πόλης ανήκε στους πρώτους φωτοδότες και δασκάλους της Δύσης. Ιδρυσε π.χ. στην Ρώμη την πρώτη Ακαδημία, στην οποία διδάσκονταν μαθηματικά, αστρονομία και κλασσική φιλολογία. Στην Ενετία ίδρυσε την τότε μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Ευρώπης περί της πνευματικής κληρονομιάς των αρχαίων Ελλήνων. Αυτός συνέβαλλε κατά πολύ στην δημιουργία των πνευματικών βάσεων της Αναγέννησης και του ουμανιστικού κινήματος.

Πήγαιναν απεσταλμένοι του στο πλέον τουρκοκρατούμενο Βυζάντιο για να συλλέξουν αρχαία συγγράμματα. Πρόσφυγες λόγιοι από την Κωνσταντινούπολη βρήκαν καταφύγιο και απασχόληση στο παλάτι του.
Ενας άλλος λόγιος, ο Γεώργιος Τραπεζούντιος, γεννηθείς στην Κρήτη από Τραπεζούντιους γονείς, έχει ανακηρυχθεί σε καθηγητή του πανεπιστημίου της Ενετίας ( Ιδέ Χ. Σαμουηλίδης, Ιστορία του Ποντιακού Πολιτισμού, Αθήναι, σελ. 80-82 ).Οταν τα άκουα αυτά στα παιδικά μου χρόνια έκανα ως Πόντιος και Τραπεζούντιος όνειρα για μιαν ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στο εξωτερικό !

Αλλά γενικά ήταν πολλά έργα των αρχαίων φιλοσόφων ήδη γνωστά ατην Δύση και από άλλην πηγή : Στα Λατινικά και στα Αραβικά. Είναι γνωστό, ότι μεταξύ του 8ου και του 11ου αι. έχει λάβει χώραν στις ισλαμικές χώρες μία ιδιαίτερη μορφή της Αναγέννησης του αρχαίου πνεύματος επί τη βάσει πολυάριθμων μεταφράσεων στην Δαμασκό και κυρίως στην Βαγδάτη από τα αρχαία Ελληνικά στα Αραβικά. Κατόπιν έχουν μεταφρασθεί στην Ισπανία πολλά συγγράμματα των αρχαίων φιλοσόφων από τα Αραβικά στα Λατινικά.

Ετσι σπούδαζαν ήδη αιώνες προ της πτώσης της Πόλης δυτικοί φιλόσοφοι κατ αρχάς μερικά συγγράμματα στα Λατινικά, κατόπιν στην αραβοκρατούμενη Ισπανία ( Toledo και Gordoba ) την ελληνική σοφία στα Αραβικά, κατόπιν στα Λατινικά και ύστερα στο Παρίσι και στην Βόρεια Ιταλία γενικά στα Λατινικά. Οταν όμως αυτοί ήταν σε θέση να τα μελετήσουν στα αρχαία Ελληνικά, τότε αποτελούσε αυτό ένα τεράστιο γλωσσικό και ποιοτικό άλμα για την συστηματικήν αξιολόγηση των αρχαίων γνώσεων, κάτι που οι ουμανιστές συνέχισαν με τόσο μεγάλη επιτυχία που σχεδόν έχουν λησμονήσει , από που προήλθεν το φως του αρχαίου πνεύματος. Τότε άρχισαν να θαυμάζουν τους αρχαίους και ταυτόχρονα να περιφρονούν τους Ελληνες της εποχή τους.

Δυστυχώς συνέβει και κάτι το δυσάρεστο και λίαν ολέθριο για τον Ελληνισμό : Οι δυτικοί επιστήμονες ήδη απο την εποχή της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού έχουν αξιολογήσει επιτυχέστατα το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, εξοικιώθηκαν με αυτό πλήρως, το έχουν ερμηνεύσει με τον δικό τους τρόπο, επί τη βάσει του έχουν εμπεδώσει ολόκληρα φιλοσοφικά οικοδομήματα ( ιδιαιτέρως οι Γερμανοί γίγαντες της φιλοσοφίας I.Kant και Hegel ), ενώ ο Ελληνισμός έχει ξεκοπεί τόσο από αυτήν την εξέλιξη, που εν τω μεταξύ εμφανίζονται οι Δυτικοί ως  οι πραγματικοί κληρονόμοι του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Μερικοί το επισημαίνουν απερίφραστα, ενίοτε και προκλητικά. Πέραν τούτου κατόρθωσαν οι Δυτικοί  να ΕΦΑΡΜΩΣΟΥΝ  καθοριστικά στοιχεία το αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Τώρα εξαρτάται από τους Νεοέλληνες επιστήμονες, να μελετήσουν κατ ευθείαν την αρχαία ελληνική πηγή χωρίς την συνηθισμένη παρακαμπή μέσω της Δύσης.Υπάρχουν ήδη τέτοια επιτυχή παραδείγματα. Η αξιολόγηση των δυτικών γνώσεων είναι κάτι το αυτονόητο.

Πηγές

I ( Αναφέρονται μόνον οι πηγές από την  βιβλιοθήκη μου)

-Der Brockhaus, Geschichte, II, Mittelalterliche Welt und frühe Neuzeit, Leipzig, Mannheim, Augsburg, 2001, S.97.

-Der Brockhaus, Kunst und Literatur, 3, Mittelalter, Orient und Okzident, Leipzig, Mannheim, 1997, S.630, 666-669, 685.

-Große Enzyklopädie, 3, Köln, 1990, S.1250-1252.

-Geschichte der mittelalterlichen Philosophie, Berlin, 1989.

-F. Thiess, Die Griechischen Kaiser, Die Geburt Europas, Augsburg, 1992.

-A.P. Kashdan, BYZANZ und seine Kultur (Μετάφραση από τα Ρωσικά ), Berlin, 1968, S.81, 86/87, 117/118,124-126, 128/129, 167, 169-172, 177.

II ( Πηγές από την Εθνική Γερμανική Βιβλιοθήκη )

-Grand Larousse Encyclopedique, Paris 1960-64.-Encyclopedia Britannica, London 1921-1922.
-Propyläen-Weltgeschichte, Berlin 1929-1933.
-Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, Αθήνα 1962.
-Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου, Αθήναι 1948.
-S. Runcinam, Byzanz, Von der Gründung bis zum Fall Konstantinopels ( Übersetzung ), München, 1983 und Byzantine Civilization, London 1933.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ως μεγάλο  σχόλιο-μελέτη κάτω από το άρθρο του Χ. Γιανναρά “Μνήμες για χρήση προεκλογική” (9.3.14 ).

————————————————————

Βυζαντινή Πολιτισμική Κληρονομιά

Κατά την ταπεινή μου γνώμη πρόκειται για την τοποθέτησή μας έναντι της πολιτιστικής βυζαντινής κληρονομιάς. Θα προσπαθήσω να διεισδύσω
στην ουσία του προβλήματος.

Η κληρονομιά αναδεικνύει σε γενικές γραμμές
πρωτίστως δύο καθοριστικές πλευρές και
δη την αντικειμενική που σημαίνει, ότι
αυτή είναι δεδομένη και την υποκειμενική
που αφορά την τοποθέτηση έναντι αυτής.

α) Περί του αντικειμενικού χαρακτήρα της βυζαντινής πολιτιστικής κληρονομιάς

Προ περίπου δύο εβδομάδων έχουμε ασχοληθεί σε μία μελέτη (σχόλιο) λεπτομερειακά με τις διεθνώς
σημαντικές πολιτισμικές και άλλες επιτεύξεις του Βυζαντίου (Ιδέ στο Μπλογκ μου  «Το Βυζάντιο μεταξύ της Αρχαιότητας και της Δύσης»).
Τίθεται το ερώτημα, ποιό έθνος έχει το δικαίωμα να λειτουργήσει ως κληρονόμος του
Βυζαντίου. Λόγω αντικειμενικών δεδομένων
(πολιτισμός, γλώσσα και παράδοση)
είναι το ελληνικό έθνος αυτονοήτως ο μόνος κληρονόμος του Βυζαντίου.

Και όμως διερωτώμαι,τι θα είχε να συμβεί, εάν ο Κωνσταντινουπολίτης ιστορικός Κωνσταντίνος
Παπαρρηγόπουλος δεν είχε θεμελιώσει την
αντίληψη περί της συνέχειας της ελληνικής ιστορίας και δεν επεδίωκε μίαν ενσωμάτωση του Βυζαντίου στην ελληνική ιστορία. Θα έμενε μία έκλαμπρη αυτοκρατορία χωρίς επίσημο κληρονόμο ή θα την απαιτούσαν άλλοι ;

Λοιπόν το Βυζάντιο ανήκει στην πολιτισμική κληρονομιά των Νεοελλήνων, ανεξάρτητα από την
τοποθέτησή των έναντι αυτής της αληθώς πολύτιμης κληρονομιάς.

β) Περί του υποκειμενικού χαρακτήρα της βυζαντινής πολιτιστικής κληρονομιάς

Το υποκειμενικό ή στην υπερβολή του το βολονταριστικό στοιχείο του κληρονομείν έχει άμεση σχέση με την αξιολόγηση εκ μέρους
του υποκειμένου και γενικά με την βασική τοποθέτησή του έναντι της κληρονομιάς
ως αντικείμενο. Ο αντικειμενικά
κληρονόμος μπορεί να αποδεχθεί ή να
απορρίψει την κληρονομιά. Ακριβώς εδώ εστιάζονται τα γνωστά προβλήματα των περισσότερων Νεοελλήνων , οι οποίοι έχουν
ως αφετηρία της στάσης των μία άκρως
αρνητική αξιολόγηση όλης της βυζαντινής ιστορίας, κάτι που είναι άδικο,παράξενο, ακατανόητο, παράλογο , ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό.

Πότε, πού, από ποιόν και γιατί έχει όλος ο Μεσαίωνας υποτιμηθεί ;

Κατ αρχάς επισημαίνουμε, ότι στους άλλους
κύκλους πολιτισμού (Κονφουκιανισμός, Ινδουισμός, Ισλάμ ) είναι το φαινόμενο του Μεσαίωνα άγνωστο. Πρόκειται αληθώς για ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο, το οποίο είχε την αφετηρία του στην εποχή της
Αναγέννησης, όταν οι δυτικοί Ευρωπαίοι έχουν πιό συστηματικά ανακαλύψει την ελληνική καθώς και την ρωμαϊκή ( δεν λαμβάνεται υπ όψη λόγω εθελοτυφλίας στην Ελλάδα) αρχαιότητα.

Ευθύς εξ αρχής έχουν συγκρίνει τον γνωστό Μεσαίωνα με το όχι τόσο γνωστό ελληνικό και ρωμαϊκό παρελθόν πρωτίστως σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό και την φιλοσοφία. Αλλά οι πρωταγωνιστές στην εκστρατεία κατά του Μεσαίωνα ήταν οι πρώτοι πραγματικοί αρχαιολάτρες, οι ουμανιστές, κανονικά οι πρώτοι δυτικοί φιλόλογοι. Με σκοπό να υπογραμμίσουν την μορφωτική τους ανωτερότητα, έχουν κατακρίνει
συλλήβδην όλον τον Μεσαίωνα σαν κάτι το σκοτεινό και τελείως καθυστερημένο

Η απόρριψη του Μεσαίωνα έχει συνεχισθεί και
έφθασε στην εποχή του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (17ος/18oς αι.) στο crescendo (αποκορύφωμα) της.
Επί τη βάσει του Ius rationis (ορθολογισμός, πιό σωστή μετάφραση : Δίκαιο του ορθού λόγου) έχει απορριφθεί σχεδόν μανιωδώς , ό,τι ανήκε στον
Μεσαίωνα. Αυτός ο τρόπος μπορεί εκ των υστέρων να χαρακτηρισθεί φονταμενταλιστικός και αντιεπιστημονικός, γιατί ο άνθρωπος δεν βιώνει μόνον επί τη βάσει της λογικής. Υφίστανται πέραν αυτής και ο πλούσιος κόσμος των συναισθημάτων, ο οποίος επηρεάζει τον τρόπο βίου συνήθως πιό καθοριστικά από τον λόγο καθώς και οι απαραίτητοι κανόνες της ηθικής.

Ακριβώς αυτή η υπερβολικά αρνητική αξιολόγηση
του Μεσαίωνα, φυσικά και του Βυζαντίου, έχει επηρεάσει τους περισσότερους Ελληνες διανοούμενους και επιστήμονες , ιδαιτέρως αυτούς, οι οποίοι έχουν σπουδάσει στην Γαλλία και στις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες.

Αλλά ήδη προ μερικών δεκαετιών άλλαξε τελείως η αξιολόγηση του Μεσαίωνα και του Βυζαντίου.
Οι ιστορικοί επιστήμονες ειδικοί επί θεμάτων του Μεσαίωνα , μεταξύ αυτών και οι βυζαντινολόγοι στην Ευρώπη έχουν αποχωρισθεί από την υπερβολική απόρριψη της μεσαιωνικής εποχής και εν ολίγοις επανακάλυψαν αυτήν την εποχή και συγκεκριμένα και το Βυζάντιο !

Στα πλαίσια μίας επιμόρφωσης πανεπιστημιακών στις αρχές των 80χρονων είχα την μεγάλη τύχη να γνωρίσω ένα από τους λίγους επιστήμονες ,
οι οποίοι είχαν το θάρρος και το σθένος να επιφέρουν ύστερα από τεράστιες δυσκολίες αυτήν την μεταλλαγή αξιολόγησης . Ο πανεπιστημιακός και πρώην πρύτανης τουπανεπιστημίου μας ήταν
και βυζαντινολόγος. Αυτά που άκουσα με έχουν τόσο εκπλήξει που άρχισα και εγώ να ασχολούμαι πιό εντατικά με το Βυζάντιο. Αυτός έχει εκφρασθεί μεταξύ άλλων πολύ αρνητικά για Ελληνες
επιστήμονες , οι οποίοι υποτιμούν το Βυζάντιο και αποκρούουν μια τέτοια ανεκτίμητη κληρονομιά. Ταυτόχρονα αισθάνθηκα μίαν αντιπάθεια έναντι του όντως κατά τα άλλα μεγάλου Ελληνα διανοούμενο Καστοριάδη και άλλων περιφρονητών του Βυζαντίου.

Οπως φαίνεται,πολλοί στην Ελλάδα δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί αυτές τις λίαν σημαντικές
εξελίξεις. Αυτό είναι χωρίς υπερβολή τραγικό και ολίγον τι μαζοχιστικό. Τί κρίμα ! Καθημερινή ( 30.3.14 )

Γερμανοί, ,Προέλευση, Βαυαροί, Αρχαίοι-Σημερινοί, Πρώσοι, Προτεσταντισμός, Νοοτροπία

Γερμανοί, Προέλευση

Οι σημερινοί Γερμανοί ( Deutsche ) είναι κράμα πρωτίστως των παρακάτω πληθυσμών και φύλων :
προ περίπου 40χιλιάδων ετών ο homo sapiens sapiens προερχόμενος από την Αφρική μέσω της Νότιας Ευρώπης, πρό 7500 ετών ειρηνικοί αγροτικοί πληθυσμοί ( Νεολιθική Εποχή ) προερχόμενοι από τα Νοτιοανατολικά Βαλκάνια, πρό 5500 ετών οι δυναμικοί και επιθετικοί Ινδοευρωπαίοι προερχόμενοι από την περιοχή μεταξύ της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας, προ 4 χιλιάδων ετών στις Βόρειες περιοχές γερμανικά φύλα, αργότερα στην Κεντρική Γερμανία ιλλυρικά φύλα, πρό 2500 ετών πολυάριθμα κελτικά φύλα,λίγο αργότερα κάθοδος πολυάριθμων γερμανικών φύλων, τον 6o/7oαι. δυτικοσλαβικά φύλα (πρωτίστως Σοράβοι, Sorben ), στα τέλη του 19ου αι. δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί σαν εργάτες, από τα 60χρονα ιδίως Τούρκοι ( σχεδόν 3 εκατομμύρια ), Ιταλοί, Ελληνες και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, εν τω μεταξύ άνθρωποι από πάνω από 100 χώρες του κόσμου.

Λοιπόν όλα τα αναφερθέντα φύλα έχουν βαθμιαία αναμειχθεί και αποτελούν τους σημερινούς Γερμανούς. Ιδιαιτέρως στις δυτικές περιοχές έχουν αναμειχθεί Γερμανοί με Κέλτες ( “Γερμανοκέλτες” ) και σε όλες τις ανατολικές περιοχές με Σλάβους ( “Γερμανοσλάβοι” ), αλλά οι καθ ευτού Γερμανοί είναι ακόμη στην πλειοψηφία. Ο  Χίτλερ τους ήθελε καθαρόαιμους, αλλά εν τω μεταξύ έγιναν παρδαλοί, όμως γενικά ωραιότεροι.

Από τον 4ο έως τον 6ο αι. μ.Χ. έλαβε χώραν η μεγάλη μετακίνηση των πολυάριθμων γερμανικών φύλων (Völkerwanderung : Μετακίνηση των λαών ) . Έχοντας σαν αφετηρία την Γερμανία και την Σκανδιναβία διέσχιζαν την Ευρώπη προς όλες τις κατευθύνσεις.
Έτσι έφθασαν οι Γότθοι και οι Βάνδαλοι από την Σουηδία μέσω της Κριμαίας ,διασχίζοντας την Ευρώπη έως την Ιβηρική Χερσόνησο, την οποία σύντομα κατέκτησαν. Αυτοί αποτελούσαν επί αιώνες στην Ισπανία την αριστοκρατία.

Άλλα γερμανικά φύλα, όπως π.χ. οι Σάξονες ( Sachsen ) και οι Άγγλοι ( Angeln ) από την Βόρεια Γερμανια επιτέθηκαν κατά των κελτικών φύλων της Βρεταννίας, τα οποία κατετρόπωσαν , εποίκησαν για πάντα την χώρα, η οποία κατόπιν ονομάσθηκε Αγγλία (Αγγλοι). Γενικά χρησιμοποιείται και το εθνωνύμιο Αγγλοσάξωνες. Αυτοί, αν και πολιτισμικά κατώτεροι από τους Κέλτες με στοιχεία ρωμαϊκού πολιτισμού που τους ονόμαζαν “άγριους Σάξονες”, προσέδωσαν στους αυτόχθονους πληθυσμούς μία μεγάλη δυναμικότητα που ήταν μία από τις προϋποθέσεις για την άνοδο της Αγγλίας πολλούς αιώνες αργότερα.

Το φύλο των Λαγγοβάρδων ( Langobarden ) έχοντας ως αφετηρία την Βόρεια Γερμανία, διέσχισε την Ευρώπη και έφθασε στην πλούσια και πολυπόθυτη Ιταλία, την οποία κυρίευσε σχετικά σύντομα. Ακόμη και σήμερα διαπιστώνουμε τα αποτυπώματά τους : μεγαλόσωμοι Βόρειοι Ιταλοί, ξανθοί, γερμανική φυσιογνωμία, δυναμικότητα, η οποία είναι άγνωστη στην υπόλοιπη Ιταλία, εθνωνύμιο Lombardi και τοπωνύμιο Lombardia.

Ένα τμήμα του άκρως επιθετικού φύλου των Σουέβων ( Sueben ) έφθασε έως την Βόρεια Πορτογαλλία ( Lusitania ) , κατέκτησε την περιοχή , νίκησε σε πόλεμο τους Καστιλιάνους, ανεξαρτοποιήθηκε και ίδρυσε δικό του κράτος, την Πορτογαλλία. Και αυτό το γερμανικό φύλο προσέδωσε δυναμικότητα στον γηγενή ιβηροκελτικό πληθυσμό. Ακόμη και σήμερα ξεχωρίζουν οι Βόρειοι ξανθοί και υψηλόσωμοι Πορτογάλλοι από τους μελαχρινούς και μικρόσωμους του Νότου.

Το πιό μεγάλο, ισχυρό και δυναμικό γερμανικό φύλο ήταν αναμφιβόλως οι Φράγκοι ( Franken: Οι ελεύθεροι ), οι οποίοι επέδρασαν στην ευρωπαϊκή ιστορία περισσότερο από τους άλλους αρχαίους γερμανικούς λαούς . Ξεκινώντας από την Βορειοδυτική Γερμανία, εισέβαλαν στην Γαλλία, εξεδίωξαν ταχέως τις ρωμαϊκές λεγεώνες έτσι, ώστε οι Γαλλοι τους υποδέχθηκαν ως απελευθερωτές, συγχωνεύθηκαν με τους πολιτισμικά πολύ ανώτερους Γάλλους, παρέλαβαν τον πολιτισμό και την νεολατινική γλώσσα , ενώ τα σημερινά ολλανδικά κατάγονται από τα αρχαία φραγκικά , και όμως επικράτησαν στην εθνωνυμία και στην τοπωνυνία : Το τοπωνύμιο Γαλλία ( Gallus) αντικαταστάθηκε με την France (Φραγκιά) και το εθνωνύμιο Γάλλος ( Gallus : Ο πετεινός ως τοτέμ ζώο ) με Francais : Φράγκος)

Οι Φράγκοι κατόρθωσαν να κυριεύσουν τις περιοχές των πολυάριθμων κελτικών και γερμανικών φύλων και να ιδρύσουν τον 8ο αι. μία κραταιά αυτοκρατορία υπό τον Καρλομάγνο ( Charlemagne, Karl der Große ) θέτοντας τις βάσεις για την δημιουργία της μετέπειτα Ευρώπης. Η επιρροή τους ήταν τόσο προσδιοριστική στην ευρωπαϊκή πολιτική, που οι Έλληνες και οι Άραβες εννοούσαν με την ονομασία Φραγκιά σχεδόν όλην την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και Φράγκους όλους τους Ευρωπαίους. Και όμως, στην Ελλάδα μείναμε στο εθνωνύμιο Γάλλος και στο τοπωνύμιο Γαλλία, αν και οι σημερινοί “Γάλλοι” εννοούν με αυτές τις έννοιες μόνον τους αρχαίους Γάλλους.

Το ίδιο συμβαίνει και με το εθνωνύμιο Γερμανός ( αυτοπροσδιορισμός Deutscher) και με το τοπωνύμιο Γερμανία ( αυτονομασία Deutschland ). Το εθνωνύμιο Γερμανοί αφορά αποκλειστικά τους αρχαίους Γερμανούς, των οποίων απόγονοι είναι και άλλα έθνη, όπως π.χ. οι Ολλανδοί, οι Δανοί, οι Σουηδοί, Οι Νορβηγοί, οι Αυστριακοί, οι Αγγλοι και εν μέρει οι Βέλγοι, οι Ελβετοί και οι Φιννλανδοί.

Διεπίστωσα, ότι τα σχολικά βιβλία στην France τονίζουν ιδιαιτέρως την καταγωγή από τους αρχαίους Γάλλους παραγκωνίζοντας και την καταγωγή τους από τους αρχαίους γερμανικούς Φράγκους καθώς και από τους σκανδιναβικούς Βίκιγκες , γνωστούς ως Νορμανδούς ( ¨”Βόρειοι άνδρες” ), εξ ου και Normandie ( Βόρεια Γαλλία ). Στην Ρωσία ήταν γνωστοί ως Βαρέγγοι. Οι Γάλλοι μάλλον θα έχουν με την εν μέρει γερμανική καταγωγή τους εθνοψυχολογικά προβλήματα.
Καθημερινή (7.3.14 ).

————————————————–

Βαυαροί, Προέλευση, Εθνογένεση, Νοοτροπία

Το θέμα είναι πολυδιάστατο και ταυτόχρονα συγκεκριμενοποίηση των άρθρων περί των Γερμανών. Εθνωνύμιον, , Τοπωνύμιον :

Πρόκειται για μετάλλαξη (Verbalhornung) από τα Λατινικά “Boieri Varii”( “Verschiedene Boieri” : «Διάφοροι Μπόγιεροι, “Baiuvari”,”Baiuvaren”), “Bayern”). Οι Boieri ανήκαν στα κελτικά φύλα (μερικοί ιστορικοί λένε σε γερμανικά φύλα), τα οποία κατοικούσαν προ της επέλασης των γερμανικών φύλων στην μεγάλη περιοχή με την ονομασία “Gallia Transalpina ” ( “Γαλλία εκείθεν  των Άλπεων”, ενώ η Βόρεια Ιταλία ονομαζόταν ” Gallia Cisalpina” ( ” Γαλλία ενθώθεν των Άλπεων “.
Ας υπενθυμίσουμε, ότι στην Νότια Γαλλία, στην περιοχή της Μασσαλίας υπήρχε από τον 8ο/7ο αι. π.Χ. και η “Gallia Graeca” (“Ελληνική Γαλλία “).

Όταν έφθασαν οι Αρχαίοι Γερμανοί στην περιοχή της σημερινής Βαυαρίας, ζούσαν εκεί ήδη πολιτισμικά ανώτερα κελτικά φύλα, τα οπoία είχαν επηρεασθεί πολύ από τους Ρωμαίους κατακτητές. Τοιουτοτρόπως είχε δημιουργηθεί ένα κελτογερμανικό κράμα.

Όταν περίπου τον 5ο αι. μ.Χ. εγκατέλειψαν οι Ρωμαίοι την περιοχή, έμειναν εκεί εκουσίως πάνω από 20 χιλ. πρώην λεγεωνάριοι γνωστοί ως δεινοί τοξότες, συριακής καταγωγής ( μελαχρινοί, μαύρα μαλλιά και σκούρα μάτια). Αυτοί συγχωνεύθηκαν με τους Κελτογερμανούς. Ακόμη και σήμερα μπορεί να διαπιστώσει κανείς ιδιαιτέρως στις ορεινές περιοχές της Βαυαρίας συριακές φυσιογνωμίες, δηλαδή απογόνονους των Σύρων. Ως  παράδειγμα αναφέρεται εδώ και ο γνωστός πολιτικός Theo Waigel.

Αυτή η λίαν ενδιαφέρουσα εθνογένεση είναι ο λόγος, που οι σημερινοί Βαυαροί διαφέρουν στην φυσιογνωμία και στον χαρακτήρα πολύ από τα άλλα νεογερμανικά φύλα.

Νοοτροπία

Οι Βαυαροί κληρονόμησαν από τους Κέλτες την καλοφαγία έως λαιμαργία (Ιδέ και παροιμία των Σαξώνων : :” Du frißt wie ein Bayer und scheißt wie ein Reiher” : «Καταφροχθίζεις σαν
Βαυαρός και χαί… σαν ψαροφάγος» (πουλί)) , την αθυροστομία και την μεγαλοστομία, από τους Γερμανούς την παροιμιώδη πνευματική βραδυκινησία και τον συγκρουσιακό χαρακτήρα, το ευέξαπτο και γενικά το τεμπεραμέντο από τους Σύρους.

Ιστορικά (συνοπτικότατα)

Οι Βαυαροί δεν ήταν σε θέση να διαδραματίσουν στην Γερμανική ιστορία έναν σημαντικό ρόλο.
Έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η Βαυαρία μία καθυστερημένη, φτωχή και σχεδόν περιφρονημένη περιοχή. Μέσω της τεράστιας οικονομικής βοήθειας εκ μέρους των προηγμένων και πλούσιων γερμανικών κρατιδίων κατόρθωσε να εξελιχθεί επί τη βάσει επενδύσεων ιδιαιτέρως στις υψηλές τεχνολογίες, ενώ τα πλούσια κρατίδια παραμέλησαν τέτοιες επενδύσεις και γενικά τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας και έτσι έμειναν στην εξέλιξη πίσω και σήμερα είναι φτωχά.
Εν ολίγοις : Οι όροι αντιστράφηκαν. Οι αλλοι κλαψουρίζονται και οι Βαυαροί απέκτησαν αφάνταστη αυτοπεποίθηση και άρχισαν να λοιδωρούν τα φτωχά κρατίδια ! Η Βαυαρία απέκτησε τα πρωτεία στην οικονομία, στις υψηλές τεχνολογίες, στην διοίκηση ( Δημόσιο ) , στην δημόσια ασφάλεια, στην παιδεία και στα πανεπιστήμια.

Στηριζόμενη στα πανεπιστήμιά της – τρία από τα πέντε πρυτανεύοντα πανεπιστήμια όλης της Γερμανίας βρίσκονται στην Βαυαρία- διαθέτει το ανώτερο και αποτελεσματικότερο think tank της Γερμανίας.
Βαυαροί υπερεξειδικευμένοι επιστήμονες διεθνούς βεληνεκούς εκπροσωπούν το γερμανικό κράτος σε διεθνείς οργανώσεις π.χ. στον ΟΗΕ, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην International Law Commission κοκ. και δη σε κομβικές θέσεις. Γνωρίζω μερικούς  πολύ καλά.

Είναι δυστυχώς γεγονός , ότι οι Βαυαροί έχουν μίαν υσχυρή τάση σε εγωϊσμό. Έχει αποδειχθεί, ότι εγιναν βαθμιαία αχάριστοι.
Δεν είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν εκουσίως τα φτωχά κρατίδια στην υπόλοιπη Γερμανία , ιδίως στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Την ίδια τοποθέτηση έχουν και έναντι του φτωχού ευρωπαϊκού Νότου, για τον οποίο αισθάνονται σχεδόν περιφρόνηση. Το Βήμα (ηλεκτρονική έκδοση ).

———————————————————-

Γερμανός, Deutscher

1. Εθνωνύμιο

Θα ήταν καλύτερα να λάβουμε υπ όψη, πώς αυτονομάζεται μία χώρα. Στην περίπτωσή μας ονομάζεται η χώρα αντικείμενο Deutschland και ο κάτοικός της Deutscher.
Το όνομα εχει δοθεί από τους Ιταλούς και εκφράζει περιφρόνηση και απέχθεια. Βασίζεται στο αρχαιότερο όνομα ενός από τα πολυάριθμα γερμανικά φύλα, του Τεύτονες (Teutones, Teutonen ), που ήταν για τους Ρωμαίους συνώνυμο με τη λέξη βάρβαρος. Είναι ένα υβριστικό όνομα !
Προ περίπου 2200 ετων είχαν εισβάλλει οι Τεύτονες στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία , λήστευαν, κατέστρεφαν και σκότωναν. Πολεμούσαν  μαινόμενοι, γι αυτό έχουν  οι Ρωμαίοι διατυπώσει την τρομερή έκφραση ” Furor Teutonicus” (“Τευτονική Μανία»).

Οι Ρωμαίοι νίκησαν προ 2000 ετών τους Κέλτες ( αρχαίους Γάλλους) και κατόπιν πέρασαν στην ανατολική όχθη του ποταμού Ρήνου (Rhein) . Εκεί συνάντησαν άλλους λαούς , πολιτιστικά καθυστερημένους, πιό πολεμοχαρείς και πιό γενναίους και τους ονόμασαν “Germani” ( Γερμανοί) και την χώρα τους “Germania” ( Γερμανία ). Η λατινική λέξη “Germanus” σημαίνει ” Ο γνήσιος” (Κέλτης ) !
Άλλες ερμηνείες όπως π.χ. Germann ( Ger : Δόρυ συν Mann ; άνδρας = Δορυφόρος ) δεν είναι επιστημονικές.
Οι αρχαίοι Γερμανοί είχαν δικές τους εθνικές ονομασίες. Όταν χρησιμοποιούν οι σημερινοί Γερμανοί την λέξη ” Γερμανός ” εννοούν αποκλειστικά τους αρχαίους Γερμανούς. Έτσι γίνονται σε άλλες γλώσσες πολλές συγχίσεις.

2. Οι Γερμανοί ήταν οι κύριοι αίτιοι για τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν διαπράξει μεγάλα εγκλήματα πολέμου. Στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έκαναν βαρβαρότητες και θηριωδίες, μεταξύ άλλων και την γενοκτονία ( Shoa ) των ευρωπαίων Εβραίων. Για πρώτη φορά σε όλην την ιστορία της ανθρωπότητας έκαναν ειδικούς νόμου για να εξοντώσουν εκατομμύρια ανθρώπων!
Για τιμωρία έχασαν ακριβώς ένα τρίτο του εθνικού εδάφους εσαεί και έχουν πληρώσει τεράστιες αποζημιώσεις. Και υστερα από χιλιάδες χρόνια θα τους αναφέρουν ως τους μεγαλύτερους εγκληματίες και βαρβάρους στην ιστορία της ανθρωπότητας.. Και οι Ασσύριοι αναφέρονται και ύστερα από 2800 χρόνια για τις βαρβαρότητες και κτηνωδίες τους.

Οι γείτονες της σημερινής Γερμανίας, ιδιαίτερα τα πρώην πρώτα θύματα Τσεχία και Πολωνία παρακολουθούν κάθε πολιτική εξέλιξη στη Γερμανία με μεγίστη προσοχή και δυσπιστία. Δηλαδή στα κατάβαθα της ψυχής τους έχουν πράγματι μια κάποια  γερμανοφοβία, αν και οι σημερινοί Γερμανοί διαφέρουν κατά πολύ απο τους εγκληματίες Γερμανούς. Έβγαλαν τα σωστά συμπεράσματα από την εθνική καταστροφή τους.
Ζω μεταξύ τους ακριβώς 54 χρόνια . Δεν διαπίστωσα τίποτα το επικίνδυνο. Οι Νεοφασίστες είναι περίπου 12 % του πληθυσμού, αλλά υπάρχουν και κρυπτοφασίζοντες, περίπου 20 -25 % του πληθυσμού.

Η Γερμανία είναι στην Ευρώπη το πιό σπουδαίο μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Οι Γερμανοί έχουν αναμειχθεί με ανθρώπους από δεκάδες λαούς από όλον τον κόσμο. Είμαι πεπεισμένος, ότι δεν υπάρχει λόγος για Γερμανοφοβία. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Οι Έλληνες που ζουν στη Γερμανία ( κάπου 350 χιλ. ) έχουν πολύ καλή φήμη ως εργατικοί , πειθαρχικοί και πολιτισμένοι. Δηλαδή σε μια αξιοκρατούμενη κοινωνία συντελείται μια αφάνταστη μεταλλαγή των Ελλήνων. Αυτό είναι.

Γενικά οι Γερμανοί αγαπούν τους Ελληνες και για το παρελθόν ( Αρχαίοι Έλληνες). Όταν διαπιστώσουν ότι ένας Έλληνας είναι εργατικός και έξυπνος τον προωθούν. Από τους Έλληνες απαιτούν να είναι οι πρώτοι. Αλλοίμονο όμως στον Έλληνα π.χ. φοιτητή, που δεν ανήκει στους πρώτους. Αυτόν τον περιφρονούν ως ανάξιο των Αρχαίων Ελλήνων !
Όταν άρχισα τις σπουδές μου το 1960 και ξεπέρασα αμέσως στις επιδόσεις όλους τους Γερμανούς, μου πρότεινε ο κοσμήτορας της σχολής μας να κάνω επιστημονική σταδιοδρομία. Μου έδωσαν ειδική υποτροφία αριστίας και έτσι είχα την δυνατότητα να σπουδάσω και να γίνω κάποτε πανεπιστημιακός. Γι αυτούς ήμουν σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια αξιολόγησης αντάξιος των προγόνων ημών!

Προκύπτει το ερώτημα, γιατί οι Γερμανοί, αν και γενικά πολιτισμένοι , έχουν διαπράξει ανήκουστες βαρβαρότητες. Έχουν εθισμό σε τέτοια πράγματα λόγω του DNA ; Όχι γιατί αν ήταν έτσι, θα ίσχυε αυτό για όλους τους απογόνους των αρχαίων Γερμανών , π.χ. για τους Ολλανδούς, Δανούς, Σουηδούς κτλ.

Πού βρίσκεται η κυρία αιτία για το φαινόμενο αυτό ; Σε σύγγριση με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς (π.χ. Γάλλους, Αγγλους, Ισπανούς, Ολλανδούς ) έχουν αποκτήσει οι Γερμανοί πολύ αργά ένα μοντέρνο ενιαίο κράτος, την Γερμανική Αυτοκρατορία ( Deutsches Reich ) το 1871 ! Όταν επί τέλους ξύπνησαν, διαπίστωσαν ότι οι προηγμένοι ευρωπαϊκοί λαοί είχαν ήδη διανέμει μεταξύ τους τον κόσμο (αποικίες). Απαιτούσαν και οι Γερμανοί να λάβουν το “μερίδιό” τους. Συστηματικά άρχισαν να προετοιμάζονται για τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο έχασαν και πλήρωσαν τεράστιες αποζημιώσεις, κατά τη γνωμη τους μια μεγάλη αδικία.
Ύστερα όμως από το 1933 δηλητηριάσθηκε ο γερμανικός λαός από τις ρατσιστικές φαντασιώσεις των εθνικοσοσιαλιστών (!) Η ολοκληρωτική φασιστική ιδεολογία έχει γεννήσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία.
Δεν μπορεί όμως να ισχυρισθεί κανείς, ότι α ) όλος ο γερμανικός λαός έχει αντιληφθεί, τι σκόπευε ο Χίτλερ και β ) ότι ήταν σύμφωνος με τις θηριωδίες. Δηλαδή οι Γερμανοί ήταν το πρώτο θύμα του χιτλερισμού. Και όμως η μεγάλη τιμωρία ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αφορούσε όλο το γερμανικό έθνος.

Περί αυτού έχω συγγράψει ένα κεφάλαιο σε εγχειρίδιο του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου. Οι σημερινοί Γερμανοί αισθάνονται αφάνταστη αιδώ γι αυτό το παρελθόν. Επιθυμούν να το ξεχάσουν ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ “Pax Germanica” et “Imperium Germanicum” ?

Πηγές

-R. Schmöckel, Die Indoeuropäer,Aufbruch aus der Vorgeschichte, Bergisch-Gladbach, 1999.
-H. Haarmann, Kleines Lexikon der Völker, München, 2004
-E. Schwarz, Germanische Stammeskunde, Wiesbaden, 2010.
-H.-F. Döbler, Die Germanen, Geschichte und Kultur von A-Z, Bindlach, 1992.
-M. Todd, Die Germanen, Von den frühen Stammesverbänden zu den Erben des Weströmischen Reiches (Original : “The Early Germans”, Oxford, 1992) Stuttgart, 2003.
-P. Arens, Sturm über E