Ανεκτικότητα, Μισαλλοδοξία, Διαλλακτικότητα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ισλασμική Μανδήλα σε Ελληνική Παρέλαση ;

Ανεκτικότητα, Μισαλλοδοξία, Διαλλακτικότητα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ισλασμική Μανδήλα σε Ελληνική Παρέλαση ;

Η Ανοχή ή καλύτερα η Ανεκτικότητα που είναι το αντίθετο της Μισαλλοδοξίας αποτελεί όντως μία πολιτιστική επίτευξη του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού στον οποίο ανήκει η Ελλάδα μόνον εν μέρει και αποτελεί μία από τις γενικές αρχές της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών, δηλαδή έχει αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα.

Η δική σας ερμηνεία εκφράζει απέχθεια απέναντι στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, πράγμα που σημειώνεται πρωτίστως σε εκπροσώπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας ,στους Θεολόγους και ιδιαιτέρως στους μοναχούς.

Ούτε καν λαμβάνετε υπ όψη, ότι μεταξύ της Ανεκτικότητας από το ένα μέρος και των βασικών ελευθεριών καθώς και των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το άλλο μέρος (όλα κοσμοϊστορικές επιτεύξεις του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού επί τη βάση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού ) υφίσταται μία ουσιώδης σχέση.
Πρόκιται στην ουσία για Πολιτισμικό Αγώνα που άρχισε μέσω των Εγκυκλίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας εναντίον του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού ήδη τον 19ο αι. με φανατισμό και θανάσιμο μίσος.

Αλλα και αργότερα (Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος) συνέχισε αυτό το φανατικό και σκοταδιστικό έργο. Εν μέρει σημειώνεται κάτι τέτοιο και στην Καθημερινή (αντιευρωπαϊστές «σχολιαστές» Καθημερινή (2015)

———————————————————-

Ελληνες και Τούρκοι, Διαλλακτικότητα

Προ μερικών αιώνων έχει λάβει χώραν μεταξύ Άγγλων και Γάλλων ένας εξοντωτικός πόλεμος που διήρκησε 100 έτη. Αργότερα έγιναν οι δύο σημαντικοί λαοί της Ευρώπης φίλοι.
Μεταξύ των Γάλλων και των Γερμανών επικρατούσε η „αιώνια εχθρότητα“ („ Erbfeindschaft“). Μετά του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου έχουν συμφιλιωθεί και δημιουργήσει από κοινού την ενωμένη Ευρώπη, όπου επικρατεί εδώ και 60 έτη ειρήνη. Και στα δύο κράτη έχουν αναθεωρηθεί ριζικά τα σχολικά βιβλία, για να εκλείψει εσαεί το εκατέρωθεν μίσος.

Επί αιώνες καταπίεζαν οι Γερμανοί τους Πολωνούς και είχαν απέναντί τους μίαν άκρως περιφρονητική συμπεριφορά. Επίσης επί αιώνες θαύμαζαν κρυφά οι Πολωνοί μεν τους Γερμανούς, αλλά τους φοβόνταν και τους μισούσαν θανάσιμα. Έν τω μεταξύ επικρατούν μεταξύ τους φιλικές σχέσεις.

Κοινές επιτροπές επιστημόνων, δηλαδή όχι δηλητhριασμένων υπερεθνικιστικών τσαρλατάνων, έχουν ξαναγράψει σα σχολικά βιβλία της ιστορίας σε πνεύμα αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού.

Αν και απόγονος θυμάτων της τότε τουρκικής θηριωδίας στον Πόντο, πρεσβεύω την άποψη, ότι έχουν ωριμάσει από καιρού οι συνθήκες μίας πραγματικής συμφιλίωσηs μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων.

Οι σημερινοί Τούρκοι δεν έχουν από εθνολογική άποψη τίποτα το κοινό με τους μογγολικούς Πρωτοτούρκους και με εκείνους που έχουν καταστρέψει τον ποντιακό Ελληνισμό , που εβίωσε στην περιοχή αυτή πάνω από 2.500 έτη ( Ιδέ εδώστο Μπλογκ μου την μελέτη “Τούρκοι, Προέλευση, Εθνογένεση, Κληρονομιά” ).

Ήρθε ο καιρός να αναθεωρηθούν εκατέρωθεν τα σχολικά βιβλία και να σταματήσει επί τέλους ο υπερεθνικιστικός δηλητηριασμός της νεολαίας και στις δύο χώρες.

Περί εμού ιδέ  Εγκυκλοπαίδεια  του Ποντιακού  Ελληνισμού, Τόμ. 10, σελ.163/164.
Καθημερινή (22.11.15)

————————————————————-

Ισλαμική μαντήλα σε εθνική παρέλαση ;

1. Η ισλαμική μαντήλα έχει γενικά εισαχθεί από την επανάσταση κατά του Σαχ, αλλά στα 80χρονα έχει εξελιχθεί σε σύμβολο του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΣΛΑΜ και δη της αντιδραστικής έκφανσης.

2.Η χρησιμοποίηση ενός ισλαμικού συμβόλου σε μίαν εθνική παρέλαση προς τιμή της εθνικής επανάστασης κατά μουσουλμάνων κατακτητών αποτελεί ένα οξύμωρον (contradictio in adiecto) και στην ουσία μία ΠΡΟΚΛΗΣΗ.

3. Ηδη το 2005 έχω διατυπώσει σε μία μελέτη περί της Κοινωνιολογίας του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου σε επιστημονικό περιοδικό την εξής άποψη : Στις διεθνείς σχέσεις δέον να ισχύει επί τη βάσει της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ η ειρηνική συνύπαρξη κρατών διαφορετικων κύκλων πολιτισμού .

Συμπέρασμα μεταξύ άλλων

Στις ισλαμικές χώρες έχουν οι χριστιανοί σχεδόν εκδιωχθεί, επομένως δεν μπορούν οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη να μετατρέψουν τον ανθρωπισμό σε ένα πολιτισμικό μονόδρομο.

Συγκεκριμένα σημαίνει αυτό, ότι αυτοί πρέπει να προσαρμοσθούν στα ευρωπαϊκά δεδομένα που σημαίνει να σεβασθούν όχι μόνο τους νόμους , αλλά και τα ήθη και έθιμα του εκάστοτε ευρωπαϊκού κράτους. Καθημερινή (25.3.16)

Ευρώπη, Εθνογένεση, Μεγάλες Οικογένειες Φύλων και Λαών, Επιγραμματικά

Ευρώπη, Εθνογένεση, Μεγάλες οικογένειες φύλων και λαών, Επιγραμματικά

Από ιστορική άποψη έπαιξαν στην διαδικασία της ευρωπαϊκής εθνογένεσης τρεις μεγάλες ομάδες λαών έναν καθοριστικό ρόλο :

α ) Οι Κέλτες

Γαλλία, Ελβετία ( μισή ), Βέλγιο, Ιρλανδία, Σκωτία, Ουαλία, Βόρεια Ιταλία, Δυτική και Νότια Γερμανία ( “Κελτογερμανοί” ) , Αυστρία, Τσεχία ( Βοημία ), Ουγαρία , Ρουμανία ( “Δακοκέλτες” ), Ισπανία ( Gallicia ), Τουρκία ( Γαλάτες ).

β ) Οι ( αρχαίοι ) Γερμανοί

Γερμανία ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ την μελέτη “Αρχαίοι Γερμανοί, Σημερινοί Γερμανοί ” και το άρθρο “Βαυαρία, Βαυαροί, Εθνογένεση, Νοοτροπία ), Αυστρία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φιννλανδία (μισή ), Αγγλία, Γαλλία ( Φράγγοι, Νορμανδοί ), Ιταλία ( Λομβαρδοί ), Ισπανία ( Γότθοι ), Πορτογαλλία ( Σουέβοι), Τσεχία, Ουγγαρία, Ρουμανία .

γ ) Οι Σλάβοι

Ρωσία, Ουκρανία Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, , Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Βοσνία -Ερζεγοβινή, Μαυροβούνιο, Σλαβομακεδονία, Κόσσοβο, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ελλάδα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εθνολογική άποψη παρουσιάζουν οι Ουγγροι ( “Πρωτοευρωπαίοι”, Κιμέριοι, Σκύθες, Σαρμάτες, Κέλτες, Γερμανοί, Ούννοι, Σλάβοι, Χαζάροι , Μαγυάροι ) και οι σημερινοί Τούρκοι (πολυάριθμοι λαοί και φύλα ), ( Ιδέ εκτενώς στο Blog μου την μελέτη “Τούρκοι, Προέλευση, Εθνογένεση” ).

iefimerida (26.11.15)

Μετακινήσεις Φύλων και Λαών , Προϊστορική και Ιστορική Εποχή

Μετακινήσεις φύλων και λαών στην προϊστορική και στην ιστορική εποχή

α)Γενική παρατήρηση

Οι μετακινήσεις ηταν συνέπεια μεγάλων κλιματικών αλλαγών κυρίως στην Κεντρική Ασία, στις ρωσικές στέπες και στην Ευρώπη αλλά εδώ ως επί το πλείστον ως στόχος.
Φορείς των μετακινήσεων ήταν κατ αρχάς “Ιππείς Νομάδες” (terminus technicus εδώ μετάφραση από τα Γερμανικά :”Reiternomaden”) που έχουν γενικά ονομασθεί από τους ειδικούς επιστήμονες “Ινδοευρωπαίοι” (επίσης terminus technicus).
<

β) Οι Ινδοευρωπαίοι έχουν μετακινηθεί προς Ανατολάς έως τα δυτικά σύνορα της Κίνας και δυτικά κατ αρχάς( 3.500 π.Χ.) έως την Κεντρική Ευρώπη (βοσκότοποι στις στέπες , σήμερα Ουγγαρία Σλοβακία εν μέρει Τσεχία) και από εκεί σκορπίσθηκαν σε όλη την Ευρώπη έως την Πορτογαλλία, τον ευρωπαϊκό Βορά , Βορειοανατολικά και Νότο.

Στην Ανατολική Κεντρική Ασία έχουν βρεθεί σε ειδικούς τάφους σκελετοί απογόνων των . Οι DNA-αναλύσεις έχουν διαπιστώσει, ότι αυτοί ήταν ΞΑΝΘΟΙ και σχετικά μεγαλόσωμοι.Τότε δεν έφτασαν ακόμη μογγολικά φύλα στην Κεντρική Ασία.
Οι Ινδοευρωπαίοι (δυτικοί και ανατολικοί έως την Βόρεια Ινδία ως κατακτητές) μιλούσαν συγγενικές γλώσσες και είχαν παρόμοιους θεούς. Εχουν συγχωνευθεί με τους υπάρχοντες αγροτικούς πληθυσμούς.
Ακόμη και σήμερα είναι όλοι οι λαοί της Κεντρικής, Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης ξανθοί ή κοκκινομάληδες με γαλανά ή πράσινα μάτια (απόγονοι των αρχαίων Γερμανών, των Κελτών και των Σλάβων ).

γ) Στους ιστορικούς χρόνους έχουν επαναλειφθεί παρόμοιες μετακινήσεις φύλων και λαών “ιππέων νομάδων” από την Κεντρική Ασία και τις ρωσικές στέπες.
Αναφέρω τις πιο σημαντικές : Κιμέριοι (8ος αι. π.Χ.), Σκύθες (6ος-5ος αι. π.Χ.), Σαυρομάτες (4ος-3ος αι.π.χ.), Ούννοι (5ος αι.), Χάζαροι (8ος αι.,) Μαγυάροι (9ος αι.).
iefimerida (26.11.15)

Ειρηνική Συνύπαρξη Κύκλων Πολιτισμού

Κύκλοι Πολιτισμού, Ειρηνική Συνύπαρξη, Ανάμειξη θα σήμαινε αυτοκτονία

Σύμφωνα με την σύγχρονη Θεωρία των διεθνών σχέσεων δέον να ισχύει η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ (αλληλοσεβασμός, ανεκτικότητα, αμοιβαίο συμφέρον συν εφαρμογή των επτά βασικών αρχών του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου) μεταξύ κρατών-μελών των εξής Κύκλων Πολιτισμού :
Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού, Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού, Ινδουιστικός Κύκλος Πολιτισμού.

Αυτό σημαίνει in concreto πρωτίστως, ότι δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την
Κίνα (φυλακίσεις κτλ.) και τις ισλαμικές χώρες (“αραβική άνοιξη”) δημοκρατία και ιδιαιτέρως δικαιώματα και ελευθερίες σαν τις δικιές
μας.Ούτε οι μετανάστες και πρόσφυγες επιτρέπεται να εφαρμόζουν στις δυτικές κοινωνίες του δικούς τους νόμους, π.χ. την σαρία κτλ.).

Οι άλλοι Κύκλοι Πολιτισμού έχουν άλλη Κοσμοαντίληψη και άλλη Εικόνα του
ανθρώπου, δεν ξέρουν ούτε το άτομο, ούτε τον πολίτη, ούτε το κράτος δικαίου, ούτε τον διαχωρισμό των εξουσιών, ούτε τη νομική ισότητα των δύο φύλων ) και δεν αναγνωρίζουν τις βασικές ελευθερίες και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Μία πολιτική συγχώνευση των προαναφερθέντων Κύκλων Πολιτισμού θα ήταν για την Δύση salto mortale. Αλλά ο αμοιβαίος πολιτισμικός εμπλουτισμός (μουσική, θέατρο, λογοτεχνία , διατροφή) είναι κάτι το φυσικό.

Καθημερινή (2.4.17)

Μανθάνειν από άλλους λαούς, Μίμηση, Πιθηκισμός ; Γνώσεις περί Αλλων Λαών

Μανθάνειν από άλλους, Γνώσεις περί Αλλων Λαών

Μερικά ενδιαφέροντα παραδείγματα από την ιστορία της ανθρωπότητας (κανόνας της Ιστορικής Οικουμενικότητας, όχι ελληνοκεντριστική προσέγγιση),
Οι Ακκάδες έμαθαν από τους Σουμερίους (πρώτος Υψηλός Πολιτισμός προ 5 χιλ. ετών, Νότιο Ιράκ, Νότιο Ιράν ), οι Βαβυλώνιοι και Ασσύριοι έμαθαν από τους Ακκάδες, οι Πέρσες παρέλαβαν ανεξαιρέτως όλον τον πολιτισμό των Βαβυλωνίων, γιατί δεν είχαν κατ αρχάς να αναδείξουν ουδένα πολιτισμό.

Ετσι κατόρθωσαν να μεταλλαχθούν εντός 110 ετών από επιθετικούς έφιππους κτηνοτρόφους σε πολιτισμένο λαό. Πέραν τούτου παρέλαβαν από τους Συρίους τα Αραμαϊκά (αυτά μιλούσε και ο Ιησούς Χριστός ) και τα αναβίβασαν σε αυτοκρατορική γλώσσα. Μόνον στα ανάκτορα ομιλείτο η περσική γλώσσα .

Οι αρχαίοι Ελλήνες έχουν παραλάβει πολιτισμό και επιστήμες πρωτίστως από τους Αιγυπτίους (  Πλάτων, Τίμαιος, 22b :” και τινα ειπείν των ΙΕΡΕΩΝ ευ μάλα παλαιόν, “Ω Σόλων, Σόλων, Έλληνες αεί παίδές εστε, γέρων δε Έλλην ουκ έστιν”. Ακούσας ουν, “Πώς τι τούτο λέγεις;” φάναι. “Νέοι εστέ”, ειπείν, “τας ψυχάς πάντες …”.     6ος αι. !) και τους Βαβυλωνίους . Από τους Συρίους έχουν παραλάβει το αλφάβητο και την θεά Αφροδίτη ( Αστάρτη προερχόμενη από την Μεσοποταμία : Ισταρ).

Οι ανατολικοί λαοί έχουν αργότερα παραλάβει από τους Ελληνες πολιτισμό και επιστήμες (αμοιβαιότητα ιστορικών διαστάσεων !).

Οι Ρωμαίοι έχουν παραλάβει από τους Ελληνες πάρα πολλά. Εσι έχει δημιουργηθεί ο “Ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός” (terminus scientificus).
Οι πρόγονοι των Γερμανών, των Γάλλων και των Ισπανών παρέλαβαν
ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

Μεταξύ του 8ου και του 11ου αι. έχει λάβει χώραν στην Δαμασκό και στην Βαγδάτη η πρώτη Αναγέννηση του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος πρωτοστατούντων των Συρίων και των Περσών φιλοσόφων (π.χ. Al Farabi, Ibn Rushd (Averroes), Ibn Sina (Avicenna), Ibn Chaldun και πολύ άλλοι).
Ολοι αυτοί έχουν πρεσβεύσει επί τη βάσει πρωτίστως της Φιλοσοφίας του Αριστοτέλη την στον Κύκλο Πολιτισμού του Ισλάμ πρωτότυπη και λίαν επικίνδυνη άποψη, ότι ο ΛΟΓΟΣ υπερτερεί της ΠΙΣΤΗΣ. Δύο φορές τον ανάγκασαν μέσω της απειλής του αποκεφαλισμού να ανακαλέσει : Κατ αρχάς είπε ότι και τα δύο είναι ισότιμα, κατόπιν, ότι υπερτερεί η ΠΙΣΤΗ.

Αλλά το θανατηφόρο χτύπημα ήρθε από τον Φιλόσοφο και Θεολόγο Al Ghazali τον 11o αι. στο Κάϊρο, όπου αυτός είπε το εξής (τσιτάτο από μνημη : Εμείς δεν χρειαζόμαστε τις γνώσεις των Γιουνάνι (Ελλήνων), γιατί μπορούμε να βρούμε στο Αγιο Κοράνιο απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματά μας (sic).
Οι φανατισμένοι Θεολόγοι και μουλάδες τον υποστήριξαν και αμέσως διέταξαν να καούν σε όλην την αχανή αραβική αυτοκρατορία (Καλιφάτο) τα βιβλία των Ελλήνων καθώς και όλα τα συγγράμματα των προαναφερθέντων Φιλοσόφων στις κεντρικές πλατείες των σπουδαιοτέρων πόλεων. Και εμείς έχουμε τους ορθόδοξους μουλάδες και θεολόγους , οι οποίοι από το 1789 καθυβρίζουν τον κοσμοϊστορικό Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό.

Ο Al Ghazali θεωρείται ως εμπεδωτής του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Λόγω της τοποθέτησής του άρχισε η πολιτισμική κατάπτωση ολόκληρου του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού, ο οποίος αυτοπεριχαρακώθηκε και όμως ήταν πεπεισμένος , ότι είναι παγκοσμίως ο ανώτερος και πρωτίστως ο πιό ΗΘΙΚΟΣ πολιτισμός.
Οταν οι Αραβες ξύπνησαν από τον θρησκευτικό λήθαργο, ήταν πλέον πολύ αργά, γιατί η Ευρώπη έχει εξελιχθεί ιδιαιτέρως ύστερα από τη νίκη του ΛΟΓΟΥ επί της ΠΙΣΤΗΣ με υπερηχητική ταχύτατα και πρωτοφανή ΔΥΝΑΜΙΚΤΟΤΗΤΑ και μετέτρεψε σχεδόν όλες τις ισλαμικές χώρες σε αποικίες. Οι προοδευτικοί Αραβες τον αναθεματίζουν, αλλά οι καθυστερημένοι και οι σκοταδιστές τον έχουν ανακηρύξει σε άγιο ! Το ίδιο κάνουν και σήμερα οι σκοταδιστές και οι Ελληναράδες, οι οποίοι απορρίπτουν τις γνώσεις και γενικά τον πολιτισμό της σημερινής Ευρώπης.

Υστερα από το Μεσαίωνα η Βόρεια Ιταλία έχει επί τη βάσει μίας ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΑΤΗΣ αφομίωσης του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού μέσω της Αναγέννησης ( Rinascimento) εξελιχθεί σε πολιτισμικό και
επιστημονικό φωτοδότη όλης της Ευρώπης. Αυτή η επίτευξη είναι αναμφιβόλως διεθνούς βεληνεκούς. Ιταλοί καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες και επιστήμονες προσέφεραν τις γνώσεις τους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, ενώ χιλιάδες νέων πήγαιναν για πολυποίκιλες σπουδές στην Βόρεια Ιταλία.

Σε στενό συνδυασμό με τον Διαφωτισμό και αργότερα με την Γαλλική ΑΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ έχει η Γαλλία μετατραπεί σε κέντρο του πολιτισμού και των επιστημών. Οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί παρέλαβαν με μέγιστο ενθουσιασμό τις νέες ιδέες , μία πρωτότυπη ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ και μίαν τελείως νεωτερική ΕΙΚΟΝΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, το αστικό κράτος, τις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα απελευθερωμένοι απο σκοτάδι και τα δεσμά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.Τα δεσμά της Ορθοδοξίας δεν έχουν δυστυχώς παραμεριστεί σε πολλές χώρες μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα.

Εκθαμβωμένοι από τις κοινωνικές και πολιτικές επιτυχίες προσπάθησαν πολλοί λαοί να παραλάβουν και να εφαρμόσουν τις ιδέες πρωτίστως του Διαφωτισμού και ειδικά της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά μερικοί από αυτούς, όπως οι Λατινοαμερικανοί και οι Βαλκάνιοι έχουν περιοριστεί στο σχήμα και παραμέλησαν την ουσία, γιατί σε αυτούς έλλειπε το πολιτισμικό, πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο, πράγμα που ισχύει ακόμη και
σήμερα. Δεν έχουν κατορθώσει να εφαρμώσουν το νέο σύνταγμα και τους νόμους επάνω σε υποανάπτυκτες ή ανεπαρκώς εξελιγμένες κοινωνίες .

Ποιοί είναι άραγε οι λόγοι που η Ελλάδα ως μία βαλκανοανατολίτικη χώρα έχει στην παραλαβή και εφαρμογή του ευρωπαϊκού προτύπου αποτύχει ; Κατ αρχάς αναφέρουμε την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους θεολόγους της καθώς και τους υποανάπτυκτους κοτζαμπάσηδες που δεν επέτρεπαν ούτε γενικές αλλαγές, ούτε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Κάτι το παρόμοιο βιώνουμε και σήμερα.

Αλλά και γενικά, δεν κατείχε η μεταπρατική αστική τάξη το πολιτιστικό επίπεδο να συμβάλλει στον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας. Ας υπενθυμίσουμε , ότι ακόμη προ ολίγων ετώνο αρχισκοταδιστής πρώην Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έχει εξαπολύσει μύδρους κατά του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και κατά των πολιτικών επιτεύξεων και ιδιαιτέρως κατά των αξιών της Δύσης τονίζωντας την δήθεν ηθική υπεροχή της Ορθοδοξίας.

Το ίδιο κάνουν και τώρα κληρικοί και Θεολόγοι στην σημερινή πολιτικά καθυστερημένη και αυταρχική Ρωσία. Οι Ρώσοι Φλόσοφοι υπογραμμίζουν την «ιδιαιτερότητα» της ρωσσικής ψυχής και οι Θεολόγοι επισημαίνουν την ηθική «ανωτερότητα» καθώς και την θρησκευτική μεταφυσική , ακόμη και τον μυστικισμό της Ορθοδοξίας, δηλαδή είναι τελείως εξωπραγματικοί.

Από την Αγγλία η ανθρωπότητα έχει παραλάβει τον
Παρλαμενταρισμό (Κοινοβουλευτισμό) και τον Βιομηχανικό Καπιταλισμό (Βιομηχανική Επανάσταση), από τον οποίο έχουν επωφελεθεί σχεδόν όλα τα μεγάλα κράτη του κόσμου, χωρίς να αναφέρουν «ιδιαιτερότητες» και τέτοιες γελοίες εθνικιστικές κορώνες.

Στα τέλη του 19ου αι. η Ιαπωνία εξαπέστειλε χιλιάδες σπουδαστών στις ΗΠΑ και στην Γερμανία για να μελετήσουν την τότε εξελιγμένη αμερικανική και γερμανική βιομηχανία καθώς και το γερμανικό Ποινικό και το Αστικό Δίκαιο. Οι γνώσεις έχουν εφαρμοσθεί στην Ιαπωνία χωρίς να απωλεσθεί η ιαπωνική εθνική ταυτότητα. Ο τρόπος ζωής έχει μεταλλαγή κατω από την πολιτισμική επιρροή των ΗΠΑ ύστερα από τον 2ο Πακόσμιο πόλεμο. Αργότερο και οι Κινέζοι πραγματιστές έκαναν το ίδιο μια που εκεί δεν υφίσταται ουδέν ιερατείο, ούτε μουλάδες ούτε παπάδες που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τον εκσυγχρονισμό της τεράστιας χώρας.

Εκτός από την Ορθοδοξία έχει και το Ισλάμ λόγω του θεοκεντρικού , έν μέρει και του θεοκρατικού συστήματος μεγάλα προβλήματα με τις αξίες του Δυτικού Κύκου Πολιτισμού, όπως τον ανθρωποκεντρισμό, τον ατομοκεντρισμό, την δημοκρατία, τις αστικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα επισημαίνωντας ταυτόχρονα την δήθεν ηθική του ανωτερότητα. Αυτό όμως αποτελεί στην ουσία ένα ισοφάρισμα για αποτυχίες στα μείζονα πεδία του συγκεκριμένο βίου και εκφράζει συμπλέγματα κατωτερότητας.

Εν ολίγοις, όποιος είναι καθυστερημένος και αποτυχημένος, υπογραμμίζει σχετικά εύκολα και ανέξοδα την ηθική πλευρά της ανθρώπινης ζωής φυσικά μέσω της δικής του ερμηνείας.

Συμπεράσματα :
1.Το μαθαίνειν από πιό προοδευμένους λαούς ήταν και είναι στην ιστορία της ανθρωπότητας κάτι το αυτονόητο και ευεργετικό.
2.Οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της παραλαβής βασικών στοιχείων άλλων χωρών ή πολιτισμών είναι πρωτίστως η θρησκεία καθώς και τα καθυστερημένα κοινωνικά στοιχεία ) στην Ελλάδα οι Ελληναράδες ) ή και πολιτικές ομάδες με τελείως παρωχημένες αντιλήψεις.
3. Οι χώρες με ορθόδοξη παράδοση ανήκουν στις καθυστερημένες, γιατί η Ορθοδοξία είναι λόγω της πεπαλαιομένης και μεσαιωνικής Κοσμοαντίληψης και της επίσης μεσαιωνικής Εικόνας του αθρώπου ο μεγαλύτερος όχι μόνον αντίπαλος, αλλά και εχθρός του εξευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας.
4. Οι χώρες του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού είναι λόγω της μεσαιωνικής Κοσμοαντίληψης και της επίσης μεσαιωνικής Εικόνας του ανθρώπου οι ουραγοί του κόσμου. Από αυτήν την ολοσχερή καθυστέρηση απορρέουν μεγάλοι κίνδυνοι για όλην την ανθρωπότητα. Συχνά δημοσιευθέν στην Καθημερινή, τελευταία φορά στις 17.1.18)
————————————————

Σοβαρές γνώσεις περί άλλων λαών

Αλλο να διαβάσεις κάτι περί ξένων λαών, άλλο να ζήσεις ανάμεσά τους( σαν τί, ποιό επάγγελμα, ποιά κοινωνική θέση) και τελείως διαφορετικό να τους μελετήσεις συστηματικά επί τη βάση της Εθνολογίας, της Ιστορίας, της Κοινωνιολογίας , της Ψυχολογίας και άλλων επιστημών.

Πολλοί Ελληνες του εξωτερικού ζουν σε πολιτιστικά γκέτο και δεν ενδιαφέρονται ουδόλως για τον πολιτισμό, την ιστορία, την λογοτεχνία, τη μουσική κλπ. της χώρας, όπου σε μερικές περιπτώσεις ζουν πάνω από μισόν αιώνα .
Και όμως νομίζουν, ότι γνωρίζουν καλά τους άλλους λαούς και τολμούν να εκφέρουν γνώμη περί αυτών. Καθημερινή (21.6.15)

Πόντιοι , Γενοκτονία , Μία ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ Προσέγγιση

Καθημερινή (2015)

Παρατήρηση (Επαναδημοσίευση και από το Μπλογκ μου. Ιδέ επίσης : Πόντιοι, Προέλευση, Γένεση, Ελληνικότητα, Φυσιογνωμία)

Το ζήτημα της Γενοκτονίας ήταν στα πλαίσια του εκτενέστατου θέματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επι δεκαετίες αντικείμενο των πανεπιστημιακών μου διαλέξεων. Επομένως και εδώ θα είναι το στιλ νηφάλιο και το περιεχόμενα ουδέτερο, κάτι που δεν εστιάζεται στα ελληνικά μίντια και σε δηλώσεις πολιτικών και πολιτευόμενων πανεπιστημιακών.

Από την ενασχόληση με το θέμα της Γενοκτονίας εγείρονται πολλά ερωτήματα :

Τί σημαίνει Γενοκτονία ;

Ποιός αποφασίζει περί του αν υφίσταται η περίπτωση της γενοκτονίας ;
Υπάρχει ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ορισμός της Γενοκτονίας ή εξαρτάται το περιεχόμενό της από την άποψη των ειδικών διεθνολόγων ή των ιστορικών ;
Υπάρχουν διεθνή ντοκουμέντα, τα οποία εμπεριέχουν τον ορισμό της ;
Αν υπάρχουν τέτοια ντοκουμέντα, έχουν αυτά αναδρομική ισχύ;
Υπάρχουν σε διεθνή κλίμακα περιπτώσεις της Γενοκτονίας ;
Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την τραγωδία των Ποντίων ως Γενοκτονία ;
Αν η απάντηση είναι καταφατική, πώς αυτό αποδεικνύεται ;
Αν όχι , είναι αποδείξεις αναγκαιότατες.

Δηλώσεις όμως καταφατικού ή αρνητικού χαρακτήρα χωρίς αιτιολογήσεις είναι άχρηστες, ανεπίτρεπτες και επικίνδυνες. Αλλά στην Ελλάδα είναι σχεδόν αυτονόητο να γίνονται δηλώσεις επί θεμάτων, τα οποία είναι άμεσα συνυφασμένα με την ελληνική εθνική ταυτότητα με μεγίστη επιπολαιότητα και ανευθυνότητα. Οφθαλμοφανώς πρόκειται για βασικά προβλήματα της εθνικής συνείδησης.

Αφετηρία της ενασχόλησης είναι η „Σύμβαση περί της αποτροπής και της τιμωρίας του εγκλήματος της Γενοκτονίας“ από τον Δεκέμβριο του 1948 . Είναι ενδιαφέρον να υπογραμμίσουμε, ότι ένας Pολωνοεβραίος νομικός έχει χρησιμοποιήσει το 1944 ως πρώτος τον όρο Γενοκτονία και έχει διατυπώσει, αν και ανεπαρκώς, την σημασία της ως „καταστροφή ενός έθνους ή μίας ομάδας“. Το 1946 ψήφισε η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών την Απόφαση 96/1, η οποία έχει επισημάνει, ότι „η Γενοκτονία είναι σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο ένα έγκλημα, το οποίο αντιτίθεται στο πνεύμα και στους σκοπούς των Ηνωμένων εθνών“.

Η Σύμβαση από το 1948 εμπεριέχει στο άρθρο ΙΙ τον εξής λίαν λεπτομερειακό ορισμό της Γενοκτονίας : „Σε αυτήν την Σύμβαση σημαίνει Γενοκτονία μία από τις παρακάτω πράξεις, οι οποίες γίνονται με την ΠΡΟΘΕΣΗ να εξοντώσουν μίαν εθνική, εθνοτική, φυλετική η θρησκευτική ομάδα στο σύνολό της ή εν μέρει :
α) Να θανατώσει μέλη μίας τέτοιας ομάδας,
β Να προκαλέσει βαρέως σωματικές ή πνευματικές ζημίες σε μέλη μίας τέτοιας ομάδας,
γ ) Να δημιουργήσει για μίαν ομάδα τέτοιες συνθήκες ζωής, με την πρόθεση να επιφέρουν την σωματική καταστροφή στο σύνολό της ή εν μέρει,
δ ) Να λάβει μέτρα, τα οποία έχουν σαν σκοπό την παρεμπόδιση γένας σε μία τέτοια ομάδα,
ε ) Να μεταφέρει βιαίως παιδιά από μία ομάδα σε άλλην“ (δική μου μετάφραση από τα Αγγλικά).

Αυτή η όντως διεθνής Σύμβαση ισχύει από τον Ιανουάριο του 1951 και έχει ενσωματωθεί στο ενδοπολιτειακό (εσωτερικό) δίκαιο σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου με εξαίρεση τις ΗΠΑ λόγω των Ινδιάνων και του Ιστραήλ λόγω των Παλαιστινίων. Ο κύριος κανόνας του ντοκουμέντου ανήκει ούτως η άλλως στην κατηγορία των νομικών αρχών του ius cogens ( αναγκαστικό δίκαιο ) που σημαίνει, ότι έχει δεσμευτική ισχύ ανεξαιρέτως για όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το εάν αυτά το έχουν υπογράψει η ίσως όχι.

Στα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και ιδιαιτέρως στις πανεπιστημιακές διαλέξεις αναφέρουμε πρωτίστως τις εξής περιπτώσεις γενοκτονίας:

Την Γενοκτονία ( Holocaust =Ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι χρησιμοποιούν μόνο την έννοια Shoa ) κατά των Εβραίων της Ευρώπης εκ μέρους της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, την Γενοκτονία εκ μέρους της Τουρκίας κατά των Αρμενίων , την Γενοκτονία εκ μέρους του Ιράκ ( Saddam Hussein ) κατά των Κούρδων, την Γενοκτονία στην Ουγκάντα ( Idi Amin ) κατά μίας εθνικής μειονότητας ( όλοι έχουν σκοτωθεί) , την Γενοκτονία εκ μέρους της Σερβίας κατά των Κοσοβάρων και την Γενοκτονία εκ μέρους των Huttu κατά των Tutsi στην Ruanda.

Αν και μερικά κράτη έχουν εν μερει προβλήματα σε ό,τι αφορά την Γενοκτονία των Ποντίων εκ μέρους της Τουρκίας, αυτή είναι ένα γεγονός.

Από την παγκόσμια ιστορία είναι γνωστές και άλλες περιπτώσεις γενοκτονίας, πρωτίστως η Γενοκτονία των Ινδιάνων στην Κεντρική και Νότια Αμερική εκ μέρους των Ισπανών Conquistadores (Κατακτητές).
Εγείρεται το ερώτημα, εάν η Σύμβαση έχει αναδρομικήν ισχύ. Σύμφωνα με την Vienna Convention on the Law of Treaties ( Σύμβαση της Βιέννης περί του Δικαίου των Συμφωνιών ) , από το 1969, η οποία είναι η βάση του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου, δεν έχουν οι διεθνείς συμβάσεις αναδρομική ισχύ, εκτός εαν τα κράτη -μέλη έχουν ήδη συμφωνήσει περί αυτής (άρθρο 28 ).

Από αυτόν τον κανώνα απορρέει το συμπέρασμα, ότι η Σύμβαση από το 1948 δεν ισχύει για τις γενοκτονίες , οι οποίες έχουν διαπραγθεί στο παρελθόν. Αυτό όμως δεν αποκλείει, ότι είναι δυνατόν να εφαρμόσουμε εκ των υστέρων το νόημα του επίσημου ορισμού της Γενοκτονίας σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν.

Εφαρμογή της Σύμβασης από το 1948 επί της περίπτωσης του ποντιακού δράματος. Κατ αρχάς είναι απαραίτητες μερικές πληροφορίες περί του πλαισίου του θέματος.

α ) Επρόκειτο για την εποχή του ιμπεριαλιστικού Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου με καθοριστικά χαρακτηριστικά στοιχεία όπως το ius ad belllum ( Δικαίωμα για πόλεμο δηλαδή για διεξαγωγή πολέμου ). Επομένως δεν υπήρχε επίσημα ακόμη ο όρος „επιθετικός πόλεμος“. Οποιος ήταν πεπεισμένος, ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει τα συμφέροντά του μεσω πολέμου, τον έκανε.

β ) Οι μεγάλες δυνάμεις είχαν αρχικά τον σκοπό να διαλύσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ηδη κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου έκαναν ιθύνοντες πολιτικοί της Μεγάλης Βρεταννίας και της Γαλλίας ανάλογες δηλώσεις, όπως π.χ. o Αγγλος πρωθυπουργός Lloyd George το 1916 ( ο πόλεμος και η ήττα της Τουρκίας είναι η μεγάλη ευκαιρία „να λύσουμε το πρόβλημα μια και για καλά“) και ο Γάλλος υπουργός των εξωτερικών το 1917 : απελευθέρωση των λαών από „την δολοφονική τυραννία των Τούρκων „ και „εκδίωξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία είναι τελείως ξένη στον δυτικό πολιτισμό, από την Ευρώπη“. Ετσι γίνεται κατανοητή η γνωστη ελληνική έκφραση να εκδιωχθούν οι Τούρκοι από την Μικρά Ασία “εως την κόκκινη μηλιά“ στην Κεντρική Ασία, από όπου κατάγονταν οι όντως μογγολικοί πρόγονοί τους.

γ ) Οι Ελληνες του Πόντου έχουν εξεγερθεί κατά του τουρκικού κράτους , κάτι που ήταν στα μάτια των Τούρκων εσχάτη προδοσία.
Το τουρκικό κράτος έχει διαπράξει εγκλήματα, τα οποία ανήκουν στην κατηγορία της Γενοκτονίας ( μετάφραση της έννοιας Genocide). Αυτό μπορεί να αποδειχθεί όχι μόνον με μαρτυρίες συγγενών των θυμάτων , αλλά πρωτίστως με πολλές διαπιστώσεις ουδετέρων ατόμων σε υπεύθυνες θέσεις στην διπλωματική υπηρεσία της Αυστρίας και της Γερμανίας.

Περί αυτού υπάρχουν πολυάριθμα ντοκουμέντα , τα οποία έχει εκδώσει ο Ελληνας ποντιακής καταγωγής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός και ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου της Βιέννης ( Ιδέ Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο , Διπλωματικά έγγραφα από τη Βιέννη, Θεσσαλονίκη 1996 ).

Στο βιβλίο παρουσιάζονται σε 267 σελίδες 195 διπλωματικά έγγραφα χωρίς ερμηνείες. Η σωστή μεθοδική προσέγγιση απαιτεί να συντελεσθεί μία αποτίμηση επί τη βάσει των δύο καθοριστικών κριτιρίων, τα αποία αναφέρονται expressis verbis ( κατά λέξη ) στην Σύμβαση περί της αποτροπής και της τιμωρίας του εγκλήματος της Γενοκτονίας α ) πρόθεση και β ) εξόντωση , τα οποία σε συνδυασμό σημαίνουν ύπαρξη της πρόθεσης εκ μέρους ενός κράτους να „εξοντώσει μίαν εθνική εθνοτική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα στο σύνολό της ή εν μέρει».

Οι Πόντιοι ήταν σύμφωνα με την ορολογία της Σύμβασης μία εθνοτική ( μειονότητα ) και ταυτόχρονα μία θρησκευτική ομάδα. Στην πραγματικότητα ήταν και κάτι το πολύ περισσότερο, γιατί οι Ελληνες του Πόντου είναι στην πλειοψηία τους απόγονοι αρχαίων Ελλήνων , οι οποίοι εποίκησαν τα παράλια του Πόντου προ περίπου 2600 ετών, ενώ οι εξελληνισθέντες γηγενείς πληθυσμοί είναι απόγονοι αρχαιοτάτων λαών , οι οποίοι κατοικούσαν σε αυτήν την περιοχή περίπου 11 χιλιάδες έτη.

Αλλά οι πρόγονοι των σημερινών γνήσιων Τούρκων έφθασαν στην Μικρά Ασία (μετάφραση από τα Λατινικά : Asia Minor) τον 11οαι. ( Σελτζούκοι ) και τον 13ο αι. ( Οσμανλήδες ) και βαθμιαία την έχουν κατακτήσει με αποκορύφωμα την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ετσι γίνονται η ιστορική διάσταση και το μέγεθος της τραγωδίας των Ποντίων καθώς και των Μικρασιατών , των οποίων οι πρόγονοι εποίκησαν τα παράλια της Δυτικής Μικράς Ασίας προ πάνω από τρεις χιλετηρίδες πιό έκδηλα.

Εδώ αναφέρουμε μόνον μερικά διπλωματικά έγγραφα, από τα οποία απορρέει το λογικό συμπέρασμα, ότι αναμφιβόλως πρόκειτα για Γενοκτονία :

Επιστολή του πρόξενου της Αυστρίας Kwiatkowski προς τον υπουργό των εξωτερικών της Αυστρίας Ottokar Czernin von und zu Chudenitz (Αρ.45/Ρ., 12.11.1917, στο βιβλίο σελίδα 212) : „ Στους Τούρκους εκδηλώνεται καθαρά το μίσσος τους κατά των Ελλήνων : Οι Ελληνες πρέπει όσο γίνεται να εξοντωθούν“.
Πάλι Kwiatkowski ,Αρ.50/Ρ., 24.12.117, σελίδα 214 : „Διωγμοί Ελλήνων στην Πάφρα“. „ Παντού βλέπει κανείς τα ίχνη της κακοποίησης των Ελλήνων, οι στρατιωτικές και πολιτικές αρχές ολοκληρώνουν το έργο της εξόντωσης“.

Τηλεγράφημα του πρέσβη της Αυστρίας στην Τουρκία Pallavicini προς τον υπουργό των εξωτερικών) περί των διωγμών στην Πάφρα( Αρ.6-P/D, 19.1.1918 , σελίδα 223 : Εκτοπισμός χιλιάδων γυναικών και παιδιών , ένα „απάνθρωπο μέτρο που έχει προφανώς για σκοπό την περαιτέρω εξόντωση του ελληνικού στοιχείου“.
Αναφέρει ακόμη μίαν περίπτωση : „Θα πρόκειται και εδώ μάλλον για την παραδοσιακή πολιτική της Τουρκίας να εξοντώσει τα χριστιανικά στοιχεία“. Kwiatkowski προς τον υπουργό εξωτερικών ( 26.2.1917 ) : “Οπως παντού, της πυρπόλυσης προηγείτο η λεηλασία. Ολοι οι κάτοικοι των καμένων χωριών εξωρίσθηκαν στο εξωτερικό. Δεν είναι ανάγκη να επαναλάβω, ότι οι εξόριστοι λόγω της βαρυχειμωνιάς , είναι καταδικασμένοι πάνω στους αχανείς δρόμους σε βέβαιο θάνατο“.
Οι εκτοπισμοί έλαβαν χώραν το 1916/1917 και το 1918 και κατά δεκάδες χιλιάδες μέσω εξοντωτικών πορειών .

Η Συνθήκη Ειρήνης της Lausanne (24.7.1923) εχει επικυρώσει εκ των υστέρων την εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού από την Τουρκία.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έκανε ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρεταννίας Winston Churchill στους συμμάχους την πρόταση , λαμβάνοντας υπ όψη το υπόδειγμα της τύχης των Ποντίων και των Μικρασιατών ,να κάνουν το ίδιο με τους Γερμανούς , οι οποίοι ζούσαν μόνον πάνω από τρεις αιώνες στις ανατολικές περιοχές ( αργότερα πολωνικά και τσεχικά εδάφη ). Και σε αυτήν την περίπτωση έχει επικηρυχθεί η εκδίωξη του γερμανικού πληθυσμού εκ των υστέρων. Αλλά έχουν προηγηθεί οι γνωστές γερμανικές θηριωδίες. Ετερον εκάτερον.

Και όμως, η υπόθεση των Ποντίων δεν έχει ακόμη περατωθεί. Κανονικά θα πρέπει η σημερινή Τουρκία να συμπεριφερθεί πολιτισμένα και να υλοποιήσει satisfaction δηλαδή να ζητήσει συγγνώμη για την Γενοκτονία κατά των Ποντίων.

Δημοσίευση επανειλλημμένα στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο. Την τελευταία φορά στο Βήμα (3.11.15)
————————————-
Βαρβαρότητες, Φρικαλεότητες και Γενοκτονίες

Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει να αναδείξει πολλά παραδείγματα :

βαρβαρότητες των αρχαίων Ασσυρίων σε όλην τη Μέση Ανατολή, κτηνωδίες των Μογγόλων και Τατάρων, βαρβαρότητες των ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Σταυροφόρων στη Μέση Ανατολή, η μεγάλη γενοκτονία στη Λατινική Αμερική εκ μέρους των ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Ισπανών, ευρωπαϊκά σκλαβοπάζαρα με Αφρικανούς, γενοκτονίες των Τούρκων κατά των Αρμένων και κατά των Ελλήνων του Πόντου, γενοκτονία κατά των Εβραίων της Ευρώπης εκ μέρους των ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ Γερμανών κτλ.
Καθημερινή (23.3.16)

—————————————————————————————

Πόντιοι και Βλάχοι, Διαφορετική Νοοτροπία
(Αποτείνομαι σε κάποιον με το ψευδώνυμο Μανώλης από την Θεσσαλονίκη που με συκοφαντεί συχνά)

Ασχολούμαι εδώ και μισόν αιώνα με τη νοοτροπία των Νεοελλήνων. Αυτό είναι ένας από τους λόγους, γιατί άρχισα να δημοσιεύω συστηματικά σχόλια στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο. Κάνω λοιπόν εθνολογικές μελέτες.

Ξέρω, ότι στην Θεσσαλονίκη ζουν στην πλειονότητα Πόντιοι (ευθείς, ειλικρινείς, ολίγον τι αγνοί και αφελείς) αλλά και Βλάχοι (παμπόνηροι, ύπουλοι, ψεύτες, γλοιώδεις).

Αυτό το έχω διαπιστώσει ήδη στα παιδικά μου χρόνια στο Μακρύγιαλο και κατόπιν στο Γυμνάσιο της Κατερίνης.Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Η διαφορά του βασικού κώδικα συμπεριφοράς μεταξύ τους είναι τεράστια έως διαμετρικά αντίθετη. Καθημερινή (10.1.16)

Μετακινήσεις Πληθυσμών στη Νεολιθική Εποχή , Επιγραμματικά

Ματακινήσεις πληθυσμών στη Νεολιθική Εποχή, Επιγραμματικά
(Πρόκειται για τεμάχια μίας μελέτης περί της προέλευσης των ευρωπαϊκών λαών δημοσιευθείσα προ ετών στο Μπλογκ μου)

Η Νεολιθική Εποχή ( περίπου 5.500/5000 έως περίπου 3000 π.Χ. ) ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την “Αγροτική Επανάσταση”, την πρώτη μεγάλη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Στην Μέση Ανατολή όμως έχει προηγηθεί η Νεολιθική Εποχή κατά πολύ ( σύμφωνα με τις νεώτερες ανακαλύψεις συνέβει αυτό 8000 έως 9000 π.Χ. ! ). Αυτό ισχύει γενικά και για την γενική εξέλιξη του υλικού και ύστερα από 4.500 έτη και του πνευματικού πολιτισμού.

Η γεωργία οδήγησε μέσω των παραγωγικών δυνάμεων σε μία κοσμοϊστορική βελτίωση μεν των βιωτικών συνθηκών και σε πολλαπλασιασμό του πληθυσμού, αλλά ήδη προέκυψαν μεγάλα προβλήματα κατάλληλου εδάφους για τις γεωργικές καλλιέργειες,

Έτσι αναγκάσθηκαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους και να κινηθούν προς τα δυτικά.

Πρώτα ξεχύθηκαν στις περιοχές της Μικράς Ασίας, όπου έχει επαναληφθεί λόγω των ευνοϊκότερων συνθηκών ζωής το φαινόμενο του πολλαπλασιασμού του πληθυσμού. Άρχισε πάλι η εξάπλωση των πληθυσμών ακόμη ποιό δυτικά και έφθασε έως την Βουλγαρία και την Ελλάδα.

Ακολουθώντας τον ποταμό Δούναβη έφθασαν οι γεωργοί έως την Κεντρική Ευρώπη και από εκει άρχισε ο εποικισμός της Βόρειας Ευρώπης. Άλλοι αγροτικοί πληθυσμοί εγκατέλειψαν την Βόρεια Αφρική και εποίκησαν την Ιβηρική Χερσόνησο , η οποία όμως λόγω της αφθονίας ψαριών και οστράκων παραμελήθηκε η καλλιέργεια της γης και έτσι υστέρησε στην εξέλιξη της γεωργίας.

Οι αγρότες από την Μέση Ανατολή έφεραν μέσω της Μικράς Ασίας στην καθυστερημένη Ευρώπη γνώσεις περί της γεωργίας και της συστηματικής κτηνοτροφίας καθώς και υλικό πολιτισμό. Ειδικοί επιστήμονες της Γενετικής, ένας στην Γερμανία και ένας στην Τσεχία, κατόρθωσαν προ μερικών ετών να αποδείξουν με DNA-έρευνες πειστικά, ότι τα σημερινά βοϊδή της Ευρώπης προέρχονται ιστορικά από την Μέση Ανατολή . Εκτός τούτου έχει αποδειχθεί, ότι ήδη 5500 π.Χ. επικράτησε η γεωργία στην Κεντρική Ευρώπη.

Δηλαδή οι Ευρωπαίοι, μεταξύ αυτών και οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Γερμανών κατοικούσαν ήδη τότε σε σπίτια και όχι “επάνω στα δένδρα ! ” και έτρωγαν ψωμί και όχι βελανίδια, όπως συχνά και παρανοϊκά ισχυρίζονται κάποιοι ανιστόριτοι και υπερεξυπνάκηδες Ελληναράδες.

Οι πρώτοι γεωργοί έμειναν μόνιμα στις πιό εύφορες περιοχές της Ευρώπης με σκοπό να καλλιεργήσουν την γη. Αυτό συνέβαλε καθοριστικά στην δημιουργία μιας απαραίτητης κοινωνικής οργάνωσης και του πρώτου αγροτικού πολιτισμού σε ευρωπαϊκό έδαφος. Αλλά οι λαοί της Μέσης Ανατολής προηγούντο σε όλα τα επίπεδα επί περίπου 4000 έτη. Είναι ευκατανόητο, ότι αυτοί οι λαοί ( Σουμέριοι , Αιγύπτιοι, Ακκάδες, Βαβυλώνιοι ) ίδρυσαν κράτη προ 5 και συστηματικούς νόμους προ 4250 ετών και γενικά έθεσαν τις βάσεις για τους πρώτους πολιτισμούς της ανθρωπότητας ( Ιδέ στο Μπλογγ μου τη μελέτη “Πολιτισμός και Κουλτούρα” ).

Οι πολυάριθμες μετακινήσεις στην Ευρώπη οδήγησαν βαθμιαία σε επίσης πολυάριθμες συγχωνεύσεις των πληθυσμιακών ομάδων και σε αλληλοεπιδράσεις των τότε ευρωπαϊκών γλωσσών. Με αυτόν τον τρόπο έχει συντελεσθεί η διαδικασία της διαφοροποίησης των αυτόχθονων πληθυσμών και των γλωσσών τους.

Οι τελείως διαφορετικές κλιματικές συνθήκες συνέβαλαν και στην διαφοροποίηση των νοοτροποιών των Νοτίων και των Βορείων Ευρωπαίων , η οποία όμως στην ουσία άρχίσε ήδη προ 42 χιλιάδων ετών.
Η προϊστορική Αρχαιολογία τους αξιολόγησε ως φιλήσυχους γεωργικούς πληθυσμούς, οι οποίοι είχαν λόγω της παραγωγικότητας της γης πρωτίστως θηλυκές θεότητες.

Το Βήμα (27.10.15)

“Πρώτοινδοευρωπαίοι”, “Πρωτοευρωπαίοι”, “Πρωτοέλληνες”, Ινδοευρωπαίοι, Μετακινήσεις, Επιγραμματικά , Ινδοευρωπαίοι στα Βαλκάνια

Μετακινήσεις των Ινδοευρωπαίων, Επιγραμματικά

Στα μέσα της Νεολιθικής Εποχής έλαβε χώραν μία μεγάλη μετακίνηση νομαδικών πληθυσμών κτηνοτρόφων που ήταν πολύ δυναμικοί και γενικά επιθετικοί. Σε αυτούς χρωστούν οι σημερινοί ευρωπαϊκοί λαοί την δυναμικότητά τους. Γι αυτό κατόρθωσαν να νικήσουν σχετικά εύκολα τους ειρηνικούς αγροτικούς πληθυσμούς και να επιβάλλουν την γλώσσα και τους δικούς τους ως επί το πλείστον αρσενικούς θεούς.

Αυτοί προήλθαν σύμφωνα με την έως τώρα επικρατούσα άποψη των ειδικών επιστημόνων από τις περιοχές μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας.

Αυτό εχει επαναληφθεί αργότερα στην ευρωπαϊκή ιστορία πολλές φορές. Η τελευταία μετακίνηση λαών σημειώνεται στον 9ο αι., όταν οι νομαδικοί, πολεμικοί και ληστρικοί Μαγγυάροι , προερχόμενοι από την Ασία, εισέβαλαν στην Κεντρική Ευρώπη, την οποία κατέλαβαν εν μέρει , επέβαλαν την ασιατική γλώσσα τους και έμειναν για πάντα. Και αυτοί ανήκουν στους προγόνους των σημερινών Ούγγρων.

Η επιστήμη ονόμασε τους πολεμικούς νομάδες της Νεολιθικής Εποχής Ινδοευρωπαίους. Έως προ ολίγων δεκαετιών είχαν την ονομασία Ινδογερμανοί, ενώ μόνον στην Ελλάδα είναι γνωστοί ως Ιαπετικοί .

Εάν στα τέλη του 19ου αι. οι ιστορικοί και εθνολόγοι γνώριζαν περισσότερα περί των Κελτών, θα τους ονόμαζαν Ινδοκέλτες. Το νόημα της ονομασίας έγκειται στο ό,τι οι επιστήμονες έλαβαν υπόψη τους πιό ανατολικούς ( Ινδούς, κανονικά Ινδοάριους ) και τους πιό δυτικούς ( Γερμανούς ) συγγενικούς πληθυσμούς.

Περίπου 4000 έως 3.500 π. Χ. έφθασαν οι Ινδοευρωπαίοι στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η μορφολογία του εδάφους έμοιαζε πολύ με την μορφολογία της πρώην πατρίδας τους. Η επιστήμη τους ονόμασε Χάτεμ-Ινδοευρωπαίους από τον αριθμό (Χ)εκατόν (100) στα Αρχαία Ελληνικά. Άλλοι Ινδοευρωπαίοι κινήθηκαν αργόοτερα προς το Κουρδιστάν, το Ιράκ και το Ιράν και την Βόρεια Ινδία και λόγω της δυναμικότητας και της στρατιωτικής υπεροχής τους κατέκτησαν ταχέως περιοχές, στις οποίες ζούσαν εδώ και χιλιετηρίδες υπερπολιτισμενοι λαοί , όπως π.χ. οι Σουμέριοι, οι Ακκάδες και οι Βαβυλώνιοι. Αυτοί ονομάσθηκαν Σάτεμ-Ινδοευρωπαίοι από τον αριθμό εκατόν ( Σάτεμ ) στην Σανσκριτική.

Αυτοί που κατέκτησαν και έμειναν στην τεράστια Βόρεια Ινδία είναι γνωστοί και ως Ινδοάριοι.

Υπάρχει λόγος να τονίσουμε, ότι η λέξη Άριος ( Arya ) σημαίνει ο ευγενής και έχει την ίδια ινδοευρωπαίκή γλωσσική ρίζα με την ελληνική λέξη Άριστος και ότι αυτή δεν έχει καμία σχέση με την φαντασιοπληξία των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών , οι οποίοι μπέρδεψαν η σκοπίμως διαστρέβλωσαν τις έννοιες αυτοονομαζόμενοι “Αριοι”. Και οί Ινδοάριοι κατόρθωσαν να επικρατήσουν με την θρησκεία και την γλώσσα τους ( Σανσκριτική ).

Στην Κεντρική Ασία έμειναν ακόμη μερικές χιλιετηρίδες Ινδοευρωπαίοι, όπως οι πρόγονοι των ιστορικών Κιμερίων , Σκυθών και Τοχάρων. Αργότερα εκτοπίσθηκαν πρώτα από τους Σαρμάτες και βαθμιαία από άλλους μογγολικούς λαούς, των οποίων οι απόγονοι κατοικούν σήμερα σε όλην την Κεντρική Ασία.

Το λίαν ενδιαφέρον έγκειται στο ό,τι οι αγώνες μεταξύ των επιθετικών Ινδοευρωπαίων κτηνοτρόφων νομάδων και των ειρηνικών αυτόχθονων αγροτικών πληθυσμών αντανακλώνται στην μυθολογία των λαών που προήλθαν από την συγχώνευση των κατακτητών με τους κατακτημένους με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Το ινδικό έπος Ramayana περιγράφει π.χ. τον αγώνα μεταξύ των “καλών” λευκών πιθήκων ( Ινδοάριοι ) και των “κακών” μαύρων πιθήκων ( αυτόχθονοι Dravidas ) .

Κάτι το παρόμοιο διαπιστώνουμε και στην ελληνική μυθολογία. Η Τιτανομαχία τελείωσε με την ολοσχερή νίκη των θεών των Ινδοευρωπαίων κατά των θεών του γηγενούς πληθυσμού, ως επί το πλείστον των Πελασγών.

Όπως φαίνεται, όχι μόνον η Ιστορία, αλλά και η Μυθολογία γράφεται από τους εκάστοτε νικητές. Το Βήμα (27.10.15)

————————————————————————————–

“Πρώτοινδοευρωπαίοι”, “Πρωτοευρωπαίοι”, “Πρωτοέλληνες”

1.Οι πιο ομοιογενείς λαοί της Ευρώπης είναι οι σκανδιναβικοί, οι Ισλανδοί , οι Δανοί και οι Ολλανδοί.

2. Στην Ευρώπη μόνον οι Βάσκοι, οι Φιννλανδοί , οι Εσθονοί και οι Ούγγροι εν μέρει δεν συνδέονται άμεσα με τους Ηάτεμ (από τον αριθμό 100 στην αρχαία Ελληνική) -Ινδοευρωπαίους. Ολοι οι άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί αποτελούν ένα κράμα μεταξύ “Πρωτοευρωπαίων”, γεωργών και Χάτεμ-Ινδοευρωπάιων.
Συγγενείς με αυτούς ήταν οι Σάτεμ (από τον αριθμό 100 στην Σανσκριτική) -Ινδοευρωπαίοι ( Πέρσες, Κούρδοι, Παστου, Τατζίκοι, Βελουχιστάνοι, τμήμα των Αφγανών, των Πακιστανών , εν μέρει και των Βορείων Ινδών ( όχι φυσικά οι μελαψοί Ντραβίντας και Μάντρας).
Οι “Πρωτοινδοευρωπαίοι” ξεκίνησαν από την περιοχή μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θαλάσσης περίπου το 4500 π.Χ. κασι έφθασαν στην Ευρώπη, οπου έχουν συσμείξει με τους “Πρωτοευρωπαίους” και τους γεωργούς προερχόμενους από τη
ήδη μεταξύ της 7ης και της 6ης χιλιετηρίδας π.Χ.

3. Οι Ινδοευρωπαίοι (Ιαπετικοί) έφθασαν στον ελληνικό χώρο περίπου το 2020 π.Χ. και ύστερα από πολλούς πολέμους έχουν συγγχωνευθεί με τους γηγενείς πληθυσμούς (πρωτίστως Πελασγοί, αλλά και Λέλεγες και στα νησια Κάρες), οι οποίοι έχουν προέλθει από τη Μικρά Ασία ( μετάφραση από τη Λατινική : Asia Minor) μεταξύ της 7ης και της 6ης χιλιετηρίδας.
Γι αυτά θα μπορούσα να αναφέρω πολλές επιστημονικές πηγές.iefimerida (24.1.18)

———————————————————————————————————–

Μετακινήσεις Φύλων και Λαών (Ινδοευρωπαίοι : Πρωτοέλληνες, Θράκες , Ιλλύριοι )

Οι μετακινήσεις φύλων και λαών είναι κάτι το σύνηθες. Οι Ελληνες Ιαπετικοί (Ινδοευρωπαίοι ) έφθασαν ως πρώτοι περίπου το 2200 π.Χ. στην Χερσόνησο του Αίμου έως τη Νότια Πελοπόννησο και αργότερα έως την Κρήτη.
Κατόπιν έπονταν οι Θράκες (Ινδοευρωπαίοι), οι οποίοι εποίκησαν τα Ανατολικά εν μέρει και τα Κεντρικά Βαλκάνια. Σταμάτησαν εκεί, όπου άρχισε η περιοχή των Πρωτοελλήνων (μη επιστημονικός όρος).
Κατόπιν ακολούθησαν οι Ιλλύριοι (Δυτικά εν μέρει Κεντρικά Βαλκάνια ). Ηρθαν σε επαφή με τους Πρωτοέλληνες.
Οι πρόγονοι των Ρωμαίων έφθασαν π.χ. το 1500 π.Χ. στην ιταλική χερσόνησο.
ΟΙ Δωριείς (Δωρυφόροι), προερχόμενοι από την Ηπειρο έχουν ως γνωστόν διασχίσει όλην την Ελλάδα και κατέληξαν στη Νότια Πελοπόννησο, η οπoiα όμως δεν ήταν terra nullius. Λίγο αργότερα το δωρικό φύλο των Μακεδόνων έχει κατευθυνθεί προς τα Βορειοανατολικά, προς τις εύφορες περιοχές , όπου κατοικούσαν εκτός από μερικές νοτιοελληνικές αποικίες θρακικά φύλα.
Καθημερινή (30.12.17)

Μετακινήσεις Πληθυσμών στην Εποχή του Ορείχαλκου-Χαλκού, Επιγραμματικά

Μετακινήσεις Πληθυσμών στην Εποχή του Ορείχαλκου/Χαλκού ( 3000-1250 π. Χ. ), Επιγραμματικά

Οι Ινδοευρωπαίοι έζησαν μαζί μερικές εκατοντάδες έτη στην Κεντρική Ευρώπη. Από οικονομικούς και πληθυσμιακούς λόγους άρχισαν να εγκαταλείπουν αυτήν την περιοχή κινούμενοι προς όλες τις κατευθύνσεις :

Οι πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων , των Ιλλυρίων και των Θρακών προς τα Βαλκάνια, των αρχαίων Κελτών διαδοχικά προς τα Δυτικά,οι πρόγονοι των αρχαίων Γερμανών προς τον Βορρά, όπου προ 4 χιλιάδων ετών έχει πραγματοποιηθεί η γένεσή τους και των Βαλτικών πληθυσμών προς την Βορειο-Ανατολική Ευρώπη.

Σε εκείνη την εποχή δεν μπορούσε ακόμη να γίνει λόγος για προγόνους των Σλαβικών φύλων. Όπου και να πήγαιναν οι Ινδοευρωπαίοι γινόταν συγχώνευση με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Ταυτόχρονα επικρατούσαν οι ως επί το πλείστον αρσενικοί θεοί και η γλώσσα τους φυσικά με πολλά στοιχεία των μη ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Κατ αυτόν τον τρόπο διαφοροποιήθηκαν ήδη τότε οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.

Στην περίοδο της Εποχής του Ορειχάλκου έχει συντελεσθεί 1200 π.Χ. μία δυναμική μετακίνηση ευρωπαϊκών λαών, τους οποίους η Αρχαιολογία ονόμασε “Θαλάσσιους Λαούς” .

Η αφετηρία τους ήταν τα Βαλκάνια, πέρασαν στην Μικρά Ασία, κατέστρεψαν τον ακμαίο χιττικό πολιτισμό, αλλά στην Αίγυπτο νικήθηκαν από τον Φαραώ Ραμψή Γ. Και αυτό το γεγονός οδήγησε στην περαιτέρω επιμειξία μερικών ευρωπαϊκών λαών.

Το Βήμα (27.10.15)

Μετακινήσεις Πληθυσμών στην Εποχή του Σιδήρου,Ελληνες, Κέλτες, Ρωμαίοι Επιγραμματικά

Μετακινήσεις Πληθυσμών στην Εποχή του Σιδήρου , Ελληνες, Κέλτες, Ρωμαίοι, Επιγραμματικά

Κατά την διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου έλαβαν χώραν στην Ευρώπη οι εξείς σημαντικές μετακινήσεις και ταυτόχρονα συγχωνεύσεις λαών και φύλων :

Ελληνες

Ελληνικά φύλα συγχωνεύθηκαν ιδιαιτέρως από τον 8ο αι. π.Χ. με γηγενείς πληθυσμούς στην Νότια Ιταλία ( Magna Graecia : Μεγάλη Ελλάδα ) και στην Σικελία, στη Νότια Γαλλία ( Gallia Graeca : Ελληνική Γαλλία ) και στα παράλια του Εύξεινου Πόντου , ιδιαιτέρως στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας.

Ταυτόχρονα έχουν οι εντόπιοι πληθυσμοί λόγω του ανώτερου ελληνικού πολιτισμού εν μέρει εξελληνισθεί . Από ένα τέτοιο κράμα προέρχονται οι περισσότεροι Έλληνες του Πόντου, ενώ οι ελληνικοί πληθυσμοί την Νότια Ιταλία και στην Σικελία έχουν αργότερα εκλατινισθεί. Εν τούτοις, στην Νοτιοανατολική Σικελία και μεταξύ των Ποντίων από τις παραθαλάσσιες περιοχές διαπιστώνουμε, όπως προ ημών και Ευρωπαίοι περιηγητές και ιστορικοί τον 19ο αι. ακόμη και σήμερα καταπληκτικές ελληνικές φυσιογνωμίες.

Κελτες

Στην Εποχή του Σιδήρου έχει συντελεσθεί η εξής μεγαλύτερη μετακίνηση και συγχώνευση πληθυσμών . Πολυάριθμα κελτικά φύλα μετακινήθηκαν από τον 5ο αι. προς δυτικές περιοχές και κατέλαβαν όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, Η επιμειξία με τους μη ινδοευρωπαϊκούς Ιβηρες ήταν τόσο έντονη που οι ιστορικοί ονόμασαν όλους τους κατοίκους Ιβηροκέλτες. Από την Ισπανία εποίκησαν την Ιρλανδία και από εκεί την Σκωτία.

Από την Γαλλία εποίκησαν την Μεγάλη Βρεταννία. Εξαπλώθηκαν σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, όπου συγχωνεύθηκαν με τους “Βόρειους Ιλλυρίους” ( Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία ( Gallia Transalpina : Γαλλία πέραν των Αλπεων ) την Βόρεια Ιταλία ( Gallia Cisalpina : Γαλλία ενδώθεν των Αλπεων ), στα Βαλκάνια και μερικά φύλα έφθασαν έως την Μικρά Ασία, όπου ίδρυσαν την πόλη Αγκυρα ! Νικήθηκαν από το βασίλειο της Περγάμου, έμειναν, εξελληνίσθηκαν και στον Μεσαίωνα εκτουρκοποιήθηκαν.

Οι Κέλτες άφησαν τα γενετικά τους ίχνη : μεγαλόσωμοι με ξανθά έως κόκκινα μαλλιά, γαλανά έως γαλανοπράσινα μάτια, δηλαδή ευρωπαϊκές φυσιογνωμίες. Ειδικά στην Τουρκία ξεχωρίζουν οι απόγονοί τους ακόμη και σήμερα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους από τους άλλους Τούρκους.

Ρωμαίοι

Στα πλαίσια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ( Imperium Romanum ) αναμείχθηκαν Ρωμαίοι από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα με Γάλλους και Ισπανούς Ιβεροκέλτες και από τα κατώτερα στρώματα με Δάκες ( Ρουμανία ). Οι αυτόχθονοι λαοί σε σύγκριση με τους Ρωμαίους με κατώτερο πολιτισμό ξέχασαν την μητρική τους γλώσσα και την αντικατέστησαν με τα Λατινικά που έγιναν η βάση για πολλές νεολατινικές γλώσσες.

Το Βήμα (27.10.15)

Μετακινήσεις Γερμανικών Φύλων στο Μεσαίωνα, Επιγραμματικά

Μετακινήσεις Πληθυσμών στο Μεσαίωνα , Γερμανικά φύλα

Οι ακόλουθες μεγάλες μετακινήσεις και συγχωνεύσεις πληθυσμών έχουν πραγματοποιειθεί και άλλαξαν ριζικά την εθνογένεση των Ευρωπαίων.

Η μεγάλη μετακίνηση των πολυάριθμων γερμανικών φύλων από τον 4ο έως τον 6ο αι. μ.Χ. ( Völkerwanderung : Μετακίνηση των λαών) . Έχοντας σαν αφετηρία την Γερμανία και την Σκανδιναβία διέσχιζαν την Ευρώπη προς όλες τις κατευθύνσεις. Έτσι έφθασαν οι Γότθοι και οι Βάνδαλοι από την Σουηδία μέσω της Κριμαίας ,διασχίζοντας την Ευρώπη έως την Ιβηρική Χερσόνησο, την οποία σύντομα κατέκτησαν. Αυτοί αποτελούσαν επί αιώνες στην Ισπανία την αριστοκρατία. Τα εθνωνύμιά τους άφησαν γλωσσικά ίχνη σε ισπανικές περιοχές, όπως π.χ. Andalucia, αρχικά Vandalucia ( χώρα των Βανδάλων ) η Cataluna αρχικά Gothalania , Gotalania, Catalania ( Χώρα των Γότθων και των Αλάνων ). Οι Αλάνες ήταν ένας καυκάσιος λαός, ο οποίος συμμάχισε με τους Γότθους και τους ακολούθησε στην ευρωπαϊκή διαδρομή τους. Οι συγγενοί τους ζουν ακόμη στον Καύκασο υπό το εθνωνύμιο Οσσέτες η Αλάνες ( Ιδέ στο Blog μου «Ισπανία, Καταλάνοι, Αυτονομία, Αποσχισμός «

Άλλα γερμανικά φύλα, όπως π.χ. οι Σάξονες ( Sachsen ) και οι Άγγλοι (Angeln ) επετέθηκαν κατά των κελτικών φύλων της Βρεταννίας, τα οποία κατετρόπωσαν , εποίκησαν για πάντα την χώρα, η οποία κατόπιν ονομάσθηκε Αγγλία (Αγγλοι).Αυτοί, αν και πολιτιστικά κατώτεροι από τους Κέλτες με στοιχεία ρωμαϊκού πολιτισμού που τους ονόμαζαν “άγριους Σάξονες”, προσέδωσαν στους αυτόχθονους πληθυσμούς μία μεγάλη δυναμικότητα που ήταν μία από τις προϋποθέσεις για την άνοδο της Αγγλίας πολλούς αιώνες αργότερα.

Το φύλο των Λαγγομπάρδων ( Langobarden ) έχοντας ως αφετηρία την Βόρεια Γερμανία, διέσχισε την Ευρώπη και έφθασε στην πλούσια και πολυπόθυτη Ιταλία, την οποία κυρίευσε σχετικά σύντομα. Ακόμη και σήμερα διαπιστώνουμε τα αποτυπώματά τους : μεγαλόσωμοι Βόρειοι Ιταλοί, ξανθοί, γερμανική φυσιογνωμία, δυναμικότητα, η οποία είναι άγνωστη στην υπόλοιπη Ιταλία, εθνωνύμιο Lombardi και τοπωνύμιο Lombardia, Ένα τμήμα του άκρως επιθετικού φύλου των Σουέβων ( Sueben ) έφθασε έως την Βόρεια Πορτογαλλία ( Lusitania ) , κατέκτησε την περιοχή , νίκησε σε πόλεμο τους Καστιλιάνους, ανεξαρτοποιήθηκε και ίδρυσε δικό του κράτος, την Πορτογαλλία. Και αυτό το γερμανικό φύλο προσέδωσε δυναμικότητα στον γηγενή ιβηροκελτικό πληθυσμό. Ακόμη και σήμερα ξεχωρίζουν οι Βόρειοι ξανθοί και υψηλόσωμοι Πορτογάλλοι από τους μελαχρινούς και μικρόσωμους του Νότου.

Το πιό μεγάλο, ισχυρό και δυναμικό γερμανικό φύλο ήταν αναμφιβόλως οι Φράγκοι ( Franken: Οι Ελεύθεροι ), οι οποίοι επέδρασαν στην ευρωπαϊκή ιστορία περισσότερο από τους άλλους αρχαίους γερμανικούς λαούς . Ξεκινώντας από την Βορειοδυτική Γερμανία, εισέβαλαν στην Γαλλία, εξεδίωξαν ταχέως τις ρωμαϊκές λεγεώνες έτσι, ώστε οι Γαλλοι τους υποδέχθηκαν σαν απελευθερωτές, συγχωνεύθηκαν με τους πολιτιστικά πολύ ανώτερους Γάλλους, έλαβαν τον πολιτισμό και την νεολατινική γλώσσα , ενώ τα σημερινά ολλανδικά κατάγονται από τα αρχαία φραγκικά , και όμως επικράτησαν στην εθνωνυμία και στην τοπωνυμία : Το τοπωνύμιο Γαλλία ( Gallia ) αντικαταστάθηκε με την France και ο Γάλλος ( Gallus : Ο πετεινός σαν τοτεμ ζώο ) με Francais.

Οι Φράγκοι κατόρθωσαν να κυριεύσουν τις περιοχές των πολυάριθμων κελτικών και γερμανικών φύλων και να ιδρύσουν μία κραταιά αυτοκρατορία υπό τον Καρλομάγνο Charlemagne, Karl der Große ) θέτοντας τις βάσεις για την δημιουργία της μετέπειτα Ευρώπης. Η επιρροή τους ήταν τόσο προσδιοριστική στην ευρωπαϊκή πολιτική, που οι Έλληνες και οι Άραβες εννοούσαν με την ονομασία Φραγκιά σχεδόν όλην την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και Φράγκους όλους τους Ευρωπαίους.

Αλλά στην Ελλάδα μείναμε στο εθνωνύμιο Γάλλος και με το τοπωνύμιο Γαλλία, αν και οι σημερινοί “Γάλλοι” εννοούν με αυτές τις έννοιες μόνον το παρελθόν τους. Το ίδιο συμβαίνει και με το εθνωνύμιο Γερμανός ( αυτονομασία Deutscher) και με το τοπωνύμιο Γερμανία ( αυτονομασία Deutschland ).

Το εθνωνύμιο Γερμανοί αφορά αποκλειστικά τους αρχαίους Γερμανούς, των οποίων απόγονοι είναι και άλλα έθνη, όπως π.χ. οι Ολλανδοί, οι Δανοί, οι Σουηδοί, Οι Νορβηγοί, οι Αυστριακοί, οι Αγγλοι και εν μέρει οι Βέλγοι, οι Ελβετοί και οι Φιννλανδοί. Διεπίστωσα, ότι τα σχολικά βιβλία στην France τονίζουν ιδιαιτέρως την καταγωγή από τους αρχαίους Γάλλους παραγκωνίζοντας και την καταγωγή τους από τους αρχαίους γερμανικούς Φράγκους καθώς και από τους σκανδιναβικούς Βίκιγκες , γνωστούς ως Νορμανδούς ( ¨”Βόρειοι άνδρες” ) εξ ου και Normandie ( Χώρα των Νορμάνων, Βόρεια Γαλλία ). Οι Γάλλοι μάλλον θα έχουν με την εν μέρει γερμανική καταγωγή τους εθνοψυχολογικά προβλήματα.

Το Βήμα (27.10.15)

Μετακινήσεις Πληθυσμών στο Μεσαίωνα, Σλαβικά Φύλα, Επιγραμματικά

Μετακινήσεις στο Μεσαίωνα , Σλαβικά φύλα

Σε σύγγριση με τους Κέλτες και τους Γερμανούς έχουν συντελεσθεί οι μετακινήσεις των Σλάβων αργά. Η αρχική πατρίδα τους ήταν η περιοχή βορείως των Καρπαθίων μεταξύ των ποταμών Weichsel και Dniepr ( Δνείπερος ). Τον 1ο αι. μ.Χ. κινήθηκαν ελάχιστα προς τα ανατολικά ( Ανατολικοί Σλάβοι ), προς τα δυτικά ( Δυτικοί Σλάβοι ) και προς τον Νότο ( Νότιοι Σλάβοι ) σε γενικές γραμμές με ενιαία γλώσσα έως τον 10ο αι.

Αλλά η μεγάλη μετακίνηση των επίσης πολυάριθμων σλαβικών φύλων έλαβε χώραν μεταξύ του 5ου και του 6ου αι. Οι Ανατολικοί Σλάβοι κατέκτησαν περιοχές των Βαλτικών λαών ( από αυτούς έμειναν μόνον οι Λέττονες και οι Λιθουανοί ) και συγχωνεύθηκαν με τους περισσότερους , οι Δυτικοί Σλάβοι ( περίπου 24 φύλα ) κινήθηκαν δυτικά του ποταμού Oder/Neiße και εποίκησαν ειρηνικά σε περιοχές, τις οποίες πρωτύτερα εγκατέλειψαν γερμανικά φύλα.

Πρόκειται για την περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Μερικά φύλα προχώρισαν έως το Lübeck στην Βόρεια Γερμανία. Επειδή οι Σλάβοι είχαν την συνήθεια να ζουν σε πολύ μικρά χωριά ( πέντε έως το πολύ οκτώ σπίτια) , γέμισαν οι νέες περιοχές με σλαβικές τοπωνυμίες, οι οποίες έως σήμερα παρέμειναν άθικτες. Ακόμη και οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές δεν τις άλλαξαν ! Στην Ελλάδα τα άλλαξαν σχεδόν όλα. Αυτό όμως είναι βάναυση παραχάραξη της ιστορίας.

Από τον 8ο αι. άρχισε όμως η επιστροφή των Γερμανών και η βίαια επανακατάληψη αυτών των περιοχών που κράτησε τρεις αιώνες. Οι Σλάβοι εκχριστιανίσθηκαν και εκγερμανίσθηκαν με βίαιο τρόπο και φυσικά βαθμιαία συγχωνεύθηκαν με τους Γερμανούς. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τους ονομάζουν Σλαβογερμανούς. Τους προδίδουν τα σχετικά μικρά αναστήματα, οι φυσιογνωμίες, τα ονόματα και οι τοπωνυμίες.

Θέλουμε να επισημάνουμε, ότι οι χειρότεροι Γερμανοί νεοφασίστες προέρχονται από αυτούς. Πρόκειται για το ψυχολογικό φαινόμενο της εξισσορόπησης, γνωστό και σε άλλες χώρες. Κάτι το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Το Βήμα (27.10.15)

Μετακινήσεις Φύλων και Λαών στον Ελληνικό Χώρο

Μετακινήσεις φύλων και λαών στον ελληνικό χώρο

(και εδώ πρόκειται για τεμάχιο μίας ήδη αναφερθείσας μελέτης από το Μπλογγ μου), (Ολα τα αναρτηθέντα ειδικά σχόλια αγγίζουν άμεσα ή έμμεσα τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους)

Η άφιξη γεωργικών πληθυσμών με υλικό πολιτισμό από την Μικρά Ασία μεταξύ της 7ης και της 6ης χιλιετηρίδας π.Χ. ήταν καθοριστικής σημασίας. Στην αρχαία ελληνική παράδοση έγιναν γνωστοί με τα εθνωνύμια Πελασγοί, Κάρες και Λέλεγες.

Ιδιαιτέρως οι Πελασγοί εποίκησαν όλα τα παράλια της Ελλάδας , τα ιλλυρικά παράλια έως την Τεργέστη , τα ιταλικά παράλια απέναντι από την Αλβανία και όλα τα ελληνικά νησιά.

Έτσι είναι οι Πελασγοί οι μακρινοί κοινοί πρόγονοι των Ελλήνων , των Αλβανών, των Μαυροβουνίων, των Κροατών και ενός τμήματος των Ιταλών. Επρόκειτο για ειρηνόφιλους πληθυσμούς με θηλυκές θεότητες.

Από τον πολιτισμό τους σώθηκαν μόνον ονόματα βοτάνων, ανθών, δένδρων και τοπωνύμια με διπλό σ ( νάρκισσος, κυπάρισσος,Τυλησσός, Παρνασσός, Τηλμισσός, Σύασσος, Κνωσσός ), που τελειώνουν σε -νθος ( ασσάμινθος, υάκινθος, τερέβινθος, αμάρανθος, πλίνθος, λαβύρινθος, Ζάκυνθος ) και σε -ευς ( Αχιλλεύς, Οδυσσεύς, Ερμηνεύς, Θησεύς, Βασιλεύς ) καθώς και άλλες τοπωνυμίες και λέξεις : σέλυνος, κιθάρα, ξίφος, θάλαμος σάλπιγξ, , θίασος, χαλκός, αμυγδαλή, όρυζα, Λάρισσα, Λέσβος, Σκύρος, Σάμος, Νάξος, Χίος, Λυκαβητός, Μέγαρα, Ολυμπος, Μυκήναι, Αθήναι, οι Πελασγοί, Κάρες και Λέλεγες αναμείχθηκαν μεταξύ τους καθώς και με τους λίγους “Πρωτοευρωπαίους”.
Αυτές ήταν οι πρώτες επιμειξίες σε ελληνικό έδαφος.

Περίπου το 2250 π.Χ. έγινε η κάθοδος των  Ινδοευρωπαίων (Ιαπετικών), οι οποίοι συγχωνεύθηκαν με τον γηγενή πληθυσμό. Από αυτήν την επιμειξία προήλθαν οι πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων (Αχαιοί, Αιολείς, Ιωνες, Δωριείς).

Στην Ήπειρο και στην Δυτική Μακεδονία έχει συντελεσθεί η επιμειξία με ιλλυρικά φύλα. Στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη συγχωνεύθηκαν με θρακικά φύλα ( π.χ. με τους Πιερείς ).

Μεταξύ του 6ου και του 7ου αι. μ.Χ. έχουν κατεβεί στις ελληνικές περιοχές έως στην Πελοπόννησο περίπου οχτώ νοτιοσλαβικές φυλές ( τα ονόματά των είναι γνωστά από έργα βυζαντινών ιστορικών ) , οι οποίες συγχωνεύθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό.

Μεταξύ του 8ου και του 12ου αι. έγινε επανειλλημμένα η κάθοδος φύλων από την Αλβανία και την Βλαχία ( Valahia , Νότια Ρουμανία ). Οι τελευταίοι διετήρησαν επι αιώνες την νεολατινική τους γλώσσα. Από αυτούς ξεχωρίζουν οι Σαρακατσάνηδες, οι οποίοι θεωρούνται από τους ειδικούς ιστορικούς ως εκλατινισμένοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.
Εδώ ας υπενθυμίσουμε, ότι η λατινική γλώσσα ήταν αυτονοήτως το αργότερο από τον 1ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 7ου αι. μ.Χ. η επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και όμως, τελικά έχει επιβληθεί η ελληνική γλώσσα . Βαθμιαία έλαβεν χώρα λόγω της πολιτιστικής υπεροχής του ελληνικού στοιχείου ο εξελληνισμός των πρώην Ρωμαίων κατακτητών.
Εν ολίγοις :Τα λατινικά κατόρθωσαν να επικρατήσουν μόνον στην Δύση, αλλά όχι στην υπερπολιτισμένη Ανατολή.

Στην διάρκεια του Μεσαίωνα και αργότερα στα πλαίσια του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Τούρκων κατακτητών συγχωνεύθηκε ένα τμήμα των απογόνων των αρχαίων Ελλήνων αυτονοήτως με Σλάβους, Βλάχους και Αλβανούς. Στην Κρήτη έγινε επιμειξία με τους απόγονους των πρώην Αράβων κατακτητών καθώς και με Ενετούς ( Ιδέ στο Blog μου «Προέλευση των σημερινών Κρητών» ).

Στην επιμειξία των φύλων έπαιξαν καθοριστικό ρόλο η χριστιανική πίστη, ο πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα, η οποία ήταν επισήμως η γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την οποίαν οι ιστορικοί ονόμασαν Βυζαντινή τον 19ο αι.

Μέσω της θρησκείας ,της γλώσσας και του πολιτισμού έχουν εξελληνισθεί τελείως οι απόγονοι των Σλάβων, των Αλβανών και των Βλάχων.

Στα πλαίσια του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Τούρκων έχει δημιουργηθεί βαθμιαία το ελληνικό έθνος με μίαν ισχυρή ελλληνική εθνική συνείδηση.

Το Βήμα (27.10.15)

Πρόσφυγες,Πολιτικοί , Οικονομικοί Πρόσφυγες, Πρώτοι Πολιτικοί Πρόσφυγες στην Ιστορία

-Πολιτικοί πρόσφυγες

Γι αυτούς ισχύει η διεθνής “Σύμβαση περί της νομικής θέσης του Πρόσφυγα” από το 1951. Παρακάτω δεν θα αναφερθεί ο κάπως δύσκολος ορισμός, αλλά θα παραθέσω μόνον τα συστατικά στοιχεία του ( Άρθρο 1 ) :

α )”δικαιολογημένος φόβος καταταδίωξης” από τις αρχές της πατρίδας.
β ) «Καταδίωξη ” λόγω της ράτσας, της θρησκείας, της εθνότητας, του ανήκειν σε μία συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή της πολιτικής πεποίθησης”.
γ ) Τό άτομο βρίσκεται ήδη εκτός της χώρας του. Δεν επιτρέπεται να τους δοθούν λιγότερα δικαιώματα σε σύγκριση με τους επίσημους Αλλοδαπούς.
Έχουν φυσικά το δικαίωμα να εξασκούν την θρησκεία τους.
Λόγωτης της “δημοσίας ασφάλειας και της τάξης” είναι δυνατόν να εκδιωχθούν ( Άρθρο 32 ) , εκτός εάν σε περίπτωση επιστροφής στην πατρίδα τους υφίσταται κίνδυνος φυλακισμού , βασανιστηρίων ή ποινής θανάτου ( Άρθρο 33 ).Το Βήμα (27.10.15)

————————————————-

Οικονομικοί πρόσφυγες ιδιαιτέρως οι παράνομοι

Μία νηφάλια προσέγγιση χωρίς υπερβολικό συναισθηματισμό και εθνικιστικές ή ρατσιστικές παρωπίδες

Σήμερα βιώνουμε το στην ιστορία γνωστότατο φαινόμενο της μετακίνησης  ανθρώπων λόγω έκρηξης του πληθυσμού, φτώχειας, εμφυλίων πολέμων και κατατρεγμών, διαφορετικ ής εθνότητας, θρησκείας και άλλων αιτιών.

Αλλά  υπάρχουν ακόμη εθνικά κράτη, τα οποία διατηρούν σύνορα ως κράτη ή ως επίσημοι οργανισμοί (π.χ.ΕΕ) . Τα κράτη (πχ. η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνά, η Ινδία, η Νότια Κρέα, η Βραζιλία  κτλ.) προστατεύουν αυτονοήτως τα σύνορά τους . Αυτό ανταποκρίνεται στην βασική αρχή του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου που ονομάζεται Ιση Κυριαρχία των κρατών και εμπεριέχει το απαραβίαστο των συνόρων.

Η προαναφερθείσα έκρηξη του πληθυσμού η και υπερπληθυσμού ( εμπεδωμένος όρος σε πολυάριθμα ντοκουμέντατ ου ΟΗΕ), θεωρείται εδώ και  40 έτη  ως  ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται πρωτίστως στις ισλαμικές χώρες, στις οποίες  λόγω θρησκείας ο σχεδιασμός της οικογένειας δεν επιτρέπετε. Θυμάμαι καλά , ότι σε μία πανεπιστημιακή διάλεξή μου το τέλος της δεκαετίας του 70  έχω αναφέρει  μόνον en pasant αυτό το καυτό θέμα , αλλά αμέσως έχουν διαμαρτηρηθεί μερικοί φοιτητές μου από ισλαμικές χώρες εντόνως διαμαρτυρηθεί   Μεταξύ άλων έθεσα το ερώτημα, ποιο θα είναι το μέλλον των ισλαμικων χωρών και των νέων τους, όταν ο πληθυσμός αυξάνει μδε γοργότατο ρυθμό,  εν ώ οι παραγωγικές δυνάμεις κάνουν σημεωτόν. Πήρα της εξής απαντήση : “Ο Αλλάχ τα δίνει (τα παιδιά, ο Αλλάχ τα φροντίζει¨Τότε έχω συνειδητοποιήσει, ότι κάτι πάει στραβά  αλλα δεν μπορούσα να φαντασθώ, αυτό που σήμερα βιώνουμε που  σε μερικά έτη θα μεταβληθεί σε τσουνάμι ίσως και βίαιων μετακινήσεων.

Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα  : Ο Κεμαλ Ατατουρκ παρέλαβε 25 εκατομ κασι σήμερα η Τουρκία έχει σχεδόν 80 εκατ. Ο Νασέρ στην Αίγυπτο  στις αρχές της δεκαετίας του 50 παρέλαβε 16 εκατ. , αλλά η Αιγυπτος έχει σήμερα πάνω από 70 εκατ.  Τ ο ίδιο έχει συμβεί σε όλες τις ισλαμικκές χώρες. Ειδικοί επιστήμονες για πληθυσμιακά προβλήματα, πρεσβεύουν την άποψη, ότι στις αφρικανικές ισλαμικές χώρες θα βιώσουμε μίαν  πρωτοφανή αύξηση του πληθυσμού. Η Νιγερία  (η πλειονότητα του πληθυσμου είναι μωαμεθανοί) π.χ. είχε το 1997 89 εκατ., το 2000 123 εκατ. , το  2008 147 εκατ.  έχει σήμερα  194 εκατ. και σε περίπου 20 έτη θα έχει πάνω από 300 εκατ.  κατοίκους.
Στην Αφρική ζούσαν προ 25 ετών περίπου 500 εκατ. κάτοικοι, σήμερα έφθασαν το 1,3 δισ.  και το 2050 θα φθάσουν σύμφωνα με τον ΟΗΕ τα 2 δισ.κατοίκους.

α ) Οι παράτυποι (παράνομοι) έχουν παραβεί τους νόμους, επομένως δεν υπάρχει καμία νομική βάση να παραμείνουν εδώ. Κανονικά θα έπρεπε να τιμωρηθούν
β ) Για την λύση του προβλήματος είναι αρμόδια η κυβέρνηση με αναγκαία και πολύπλευρη υποστήριξη όλης της ΕΕ.
γ ) Σε όλον τον κόσμο  μία κυβέρνηση ειναι πρώτα από όλα υπεύθυνη για
τον δικό της λαό και κατόπιν στα πλαίσια των δυνατοτήτων της για άλλους
λαούς.
δ ) Καμία χώρα δεν ανοίγει διάπλατα τα σύνορά της για τους φτωχούς όλου του κόσμου, εκτός αν θέλει να αυτοκαταστραφεί.

Ο Λίβανοςπ.χ.  το έκανε κάτω από πιέσεις μεγαλύτερων αραβικών κρατών, όμως ο μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελούμενος από Παλαιστίνιους πρόσφυγες έχει τόσο ταχέως αυξηθεί, που τελικά οι  πρόσφυγες έγιναν πλειονότητα του πληθυσμού. Ετσι έχει συντελεσθεί μία ριζική μεταλλαγή του πολιτικού σκηνικού καταστρέφοντας τις πολιτικές ισορροπίες .

Το ίδιο θα είχε συμβεί και στην Ιορδανία, όπου οι Παλαιστίνιοι ξεπέρασαν τα 60 % του πληθυσμού  και κατόπιν προσπάθησαν να ρίξουν την ιορδανική κυβέρνηση και να καταλάβουν την εξουσία.Δηλαδή οι πρόσφυγες΄θα γινόταν παρα λίγοτο αφεντικό. Η αντίδραση του ιορδανού βασιλιά  ήταν σκληρότατη ( οι Βεδουίνοι του σκότωσαν κατά χιλιάδες Παλαιστινίους).
ε ) Κάθε παράνομος αποτελεί κίνδυνο γιια την ασφάλεια μίας χώρας. Γι αυτό κάθε  χώρα έχει το δικαίωμα να αποφασίσει συμφώνως με τα δικά της συμφέροντα, ποιός παράνομος και υπό ποίους όρους  μπορεί να μείνει.
ζ) Σε ιδιαιτέρως σκληρές περιπτώσεις ( π.χ. χήρες με μικρά παιδιά) μπορούν να γίνουν από ανθρωπιστικούς λόγους εξαιρέσεις. Και αυτό αποφασιζεται επί τη βάσει του ιδίου εθνικού συμφέροντος.
η ) Η παραμονή των παράνομων σε ειδικούς τόπους είναι διεθνώς κάτι το
σύνηθες. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με “Στρατόπεδα συγκεντρώσεως”.
θ ) Είναι θεμιτό, αν και από ανθρωπιστική άποψη πολύ σκληρό, να σταλθούν πίσω στις χώρες τους .

Εγκληματικά στοιχεία τιμωρούνται και κατόπιν
στέλνονται , αν είναι εφικτό, με δικά τους έξοδα στις πατρίδες τους. Αυτό είναι τελείως αυτονόητο. Και όμως οι πατρίδες τους (π.χ. το Αλγέριο, το Μαρόκο, η Τυνησία, η Αίγυπτος και άλλες αραβικές χώρες δεν επιθυμούν την επιστροφή τους  (sic).

Δημοσιευθέν από τις 7.12.2012 επανειλλημμένως στον ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή (20.6.17, 29.6.18), Το Βήμα (27.10.15),, Τα Νέα, Το Πρώτο Θέμα, iefimerida).
——————————
Πολιτικοί πρόσφυγες. Οι πρώτοι του κόσμου

Οι πρώτοι πολιτικοί Πρόσφυγες στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν Αιγύπτιοι ευγενείς ( η φαραωνική οικογένεια με ανώτερους ιερείς και δημοσίους υπαλλήλους) , οι οποίοι ανατράπηκαν και εκδιώχθηκαν από τον επαναστατημένο λαό περίπου 1500 έτη π.Χ. από την τότε πρωτεύουσα “Τα-απε”: Χαρέμι ( οι πρόγονοι των Ελλήνων το άκουγαν σαν Θήβαι και βρήκαν άσυλο στην Ελλάδα , σε εναν τόπο, που αργότερα ονομάσθηκε Θήβα). Αυτό καθώς και η Σφίγγα δεν είναι τυχαία φαινόμενα.

Περί της πρώτης λαϊκής εξέγερσης στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει ντοκουμέντο στα ιερογλυφικά. Περίπου χίλια έτη αργότερα επεξεργάσθηκε ο Αισχύλος στην τραγωδία του ”Ικέτιδες”) τον πανάρχαιο μύθο με ιστορική βάση. Ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξείδι είχαν προσαράξει οι Αιγύπτιοι στα παράλια της Πελοποννήσου (Αργος ).

Ο Δαναός, αρχηγός των καταδιωκομένων αποτείνεται στον βασιλέα του Άργους, Πελασγό : “Ω τεκνο του Παλαίχθονα/ των Πελασγών κορώνα υπάκουσέ μου,/ δε με, στης εξορίας μου τον άθλιο τον παραδαρμό,/ που προστασία σου ζητώ / σαν το λυκοκυνήγητο μοσχάρι,… ” ( Μετάφραση Γ.Γρυπάρη ). Στους συμπατριώτες του λέγει : ” Να είστε σεμνοί ! / Εδώ είστε ξένοι και φτωχοί / Δεν ταιριάζει η μεγαλοστομία στους αδυναμότερους”( δική μου μετάφραση ).

Κατόπιν υπογραμμίζει και τα δικαιώματα των προσφύγων , αφού ο δήμος αποφάσισε , ότι μπορούν να μείνουν : “..μέτοικοι σε τούτη / τη χώρα να καθώμαστε , λεύτεροι, μ όλα/ τα προνόμια ασφαλισμένοι/ απ εχθρού επιβολή, και ούτε κανείς ή ντόπιος / ή ξένος να μπορεί απ εδώ να μας σηκώσει./ Κι αν χέρι βάλει επάνω μας, όποιος πολίτης / να μας βοηθήσει αρνιότανε, άτιμος νάναι / κι από τη χώρα εξόριστος με όλωνε την ψήφο” ( Μετάφραση Γ.).

Οταν τα άκουγαν αυτά οι φοιτητές και μεταπτυχιακοί μου από 70 χώρες του κόσμου αισθανόνταν δέος και θαυμασμό για τον ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ των προγόνων μας.
Το Βήμα (28.10.15), Καθημερινή ( 20.6.17)

——————————————————————————————————–

 

Α) Εγώ υπό την ιδιότητα του ειδικού που σημαίνει, ότι γράφω αυτά που διατυπώνουν οι νόμοι.

1. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, όλοι που βρίσκονται στις χώρες της ΕΕ απολαμβάνουν σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα τις ίδιες ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
2. Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο (Διεθνές Δίκαιο των προσφύγων) όλα τα κράτη είναι υποχρεωμένα να δεχτούν καταδιωκόμενους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ πρόσφυγες.
3. Ολα τα κράτη είναι δια ΔιεθνούςΔημοσίου Δικαίου υποχρεωμένα να δεχτούν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους σε περίπτωση πολέμου η εμφυλίου ανθρώπους.

4. Ουδέν κράτος είναι δια δικαίου υποχρεωμένο να δεχτεί μετανάστες.

5. Μερικά κράτη έχουν δια νόμου αποφασίσει, ότι η συνένωση οικογενειών συντελείται υπό συγκεκριμένες συνθήκες :

α) μόνον οι γονείς ενός ανήλικου παιδιού που ήρθε μόνο του.
β) μόνον τα παιδιά γονέων έως 14 ή 18 ετών.

γ) Οχι όλη η μουσουλμανική “οικογένεια” που μερικές φορές αποτελείται από 100 έως 130 άτομα. Σημειώνονται π.χ. τρεις λιβανέζικες “οικογένειες” τέτοιου είδους στο Βερολίνο που ελέγχουν όλον τον εγκληματικό υπόκοσμο της μεγαλούπολης.

Β) Η προσωπική μου γνώμη

1. Κάθε κυβέρνηση έχει το ΝΟΜΙΚΟ καθήκον να προστατεύσει τον ΔΙΚΟ της πληθυσμό και ύστερα να ασχοληθεί με ξένους.

2. Αυτό το καθήκον είναι σύμφωνα με τιο Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο στενά συνδεδεμάνο με την βασική αρχή της κυριαρχίας των κρατών.
3. Ουδείς έχει το δικαίωμα να απαιτήσει από άλλο κυρίαρχο κράτος να δεχτεί μετανάστες και δη ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ.
4. Παράνομοι μετανάστες δέον να απορρίπτονται και να σταλθούν ταχέως στις χώρες προέλευσής των , ειδάλλως υφίσταται μέγας κίνδυνος κατάρρευσης του νομικού συστήματος των ευρωπαϊκών κρατών.

5. Να περιορισθεί η εισροή μωαμεθανών, γιατί η κοσμοαντίληψη και η εικόνα του ανθρώπου είναι όχι μόνον διαφορετική, αλλά πέραν τούτου είναι και αντίθετη έως εχθρική έναντι των κυριαρχουσών αντιλήψεων της Δύσης. Στις ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη δημιουργηθεί “παράλληλες κοινωνίες” σχεδόν κράτος εν κράτει, στις οποίες το νομικό σύστημα δεν ισχύει πλέον.

Εκτός τούτου πολλοί Μωαμεθανοί έγκεινται εχθρικώς έναντι της πλειοψηφίας του πληθυσμού ( στην Γερμανία DEUTSCHFEINDLICHKEIT : εχθρότητα κατά των Γερμανών , Τούρκοι της 3ης γενεάς ). Αυτό το έχει γράψει σε ένα βιβλίο μία Γερμανίδα τουρκικής εθνότητας που κατηγορεί τους άλλους Τούρκους ως αχάριστους και πολιτισμικά καθυστερημένους.

6. Μεταξύ του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού και του Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού δέον να ισχύει η διεθνής αρχή της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ( σεβασμός και όχι κατατρεγμός των Χριστιανών στις ισλαμικές χώρες, σεβασμός των Μουσουλμώνων στις δυτικές χώρες, αλλά όχι αντιλήψεις και πρακτικές που αντιτίθενται στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και στιςβασικές ελευθερίες του ατόμου).

Οπως βλέπετε, το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο.
Πάντως είμαι πεπεισμένος , ότι οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών τελικά θα είναι πιο ρεαλιστικές και θα σκεπτονται πρωτίστως την Ευρώπη και κατόπιν την οικουμένη. Καθημερινή (24.7.18)

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Το άγνωστο «πογκρόμ» κατά Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ

Τι έγινε στη μικρή πόλη Σάουθ Όμαχα της πολιτείας Νεμπράσκα στις 21 Φεβρουαρίου 1909


29/06/2018Με αφορμή τα 250 χρόνια ελληνικής παρουσίας στις ΗΠΑ (1768-2018) δημοσιεύονται στον ομογενειακό τύπο ιστορίες για τους Έλληνες στην Αμερική, οι οποίες δεν είναι και πολύ γνωστές στην Ελλάδα και την ομογένεια .Μια από αυτές αφορά το «πογκρόμ» κατά Ελλήνων μεταναστών στην μικρή πόλη Σάουθ Όμαχα της πολιτείας Νεμπράσκα το 1909.

Για την ιστορία ενός πραγματικού «πογκρόμ» κατά των Ελλήνων μεταναστών που πραγματοποιήθηκε στην μικρή πόλη Σάουθ Όμαχα της πολιτείας Νεμπράσκα το 1909, έχει συγγράψει μονογραφία ο Ελληνοαμερικανός δάσκαλος και πανεπιστημιακός Τζον Μπίτζες. Η μελέτη του υπήρξε προϊόν σκληρού μόχθου και επίπονης δουλειάς στα αρχεία των τοπικών εφημερίδων αλλά και των επίσημων αρχών. Η πρώτη μορφή αυτής της εργασίας δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nebraska History» το καλοκαίρι του 1970 και πήρε το βραβείο «James Sellers».Διαβάζοντας τη μελέτη του κ. Μπίτζες διαπιστώνουμε ότι στον Έλληνα μετανάστη απέδιδαν τότε οι αμερικανικές εφημερίδες όλα τα στερεότυπα: Οι Έλληνες είναι «βρώμικοι», «υπάνθρωποι», «απολίτιστοι», «άγριοι», επιρρεπείς στο έγκλημα.Οι ανθελληνικές ταραχές στη Σάουθ ‘Ομαχα σημειώθηκαν στις 21 Φεβρουαρίου του 1909, μετά από τη σύλληψη του Γιάννη Μασουρίδη ως ένοχου για την δολοφονία του αστυνομικού Εντ Λόουρι. Οι εφημερίδες αμέσως μίλησαν για τον «Έλληνα δολοφόνο» και δημοσίευσαν την εμπρηστική ανθελληνική προκήρυξη που συνέταξε ο Τζόζεφ Μέρφι, ένας τοπικός πολιτικός παράγοντας.Σ’ αυτή την προκήρυξη γινόταν λόγος για τους «βρωμερούς Έλληνες που επιτίθενται στις γυναίκες μας και χτυπούν τους περαστικούς στο δρόμο, που διατηρούν χαρτοπαιχτικές λέσχες και κάθε λογής παρανομίες». Στο κλείσιμο της προκήρυξης γινόταν έκκληση για συνάντηση στο Δημαρχείο «όπου θα πάρουμε μέτρα για να διώξουμε τους Έλληνες από την πόλη μας» (εφημερίδες World Herald και Daily News, 20 Φεβ 1909).Την επομένη, το κύριο άρθρο της Herald αναφερόταν στον Μασουρίδη με τα ακόλουθα λόγια:»Ένας Έλληνας που στη γενέτειρά του δεν είχε ποτέ το προνόμιο να υψώσει το κεφάλι του προς τα πάνω (…) η μόνη του σκέψη ήταν να σκοτώσει, να σκοτώσει.» Ο Μασουρίδης είχε έρθει στις ΗΠΑ από ένα χωριό της Καλαμάτας το 1906. Η αστυνομία τον είχε υπό παρακολούθηση, επειδή είχε συλληφθεί για παράνομο τζόγο.Στις 19 Φεβρουαρίου 1909, ο Λόουρι τον συνέλαβε μετά από καταγγελίες εις βάρος του, ότι είχε σχέσεις με μια ανήλικη (17 χρονών) κοπέλα, που του έκανε μαθήματα αγγλικών. Τη στιγμή της σύλληψης ανταλλάχθηκαν πυροβολισμοί που κατέληξαν στον τραυματισμό του Μασουρίδη και το θάνατο του Λόουρι. Αμέσως συγκεντρώθηκαν μερικές εκατοντάδες κάτοικοι με σκοπό να λιντσάρουν τον Μασουρίδη. Με δυσκολία κατάφερε η αστυνομία να τον φυγαδεύσει σε ασθενοφόρο.

Η συγκέντρωση περίπου 1.000 κατοίκων την επομένη, οδήγησε σε ανεξέλεγκτη βία εις βάρος των Ελλήνων. Με κραυγές «θάνατος στους Έλληνες» και «θυμηθείτε τον καημένο τον Λόουρι», το πλήθος όρμησε στην ελληνική συνοικία, την «Γκρίκ-τάουν» και επιτέθηκε στους ανύποπτους Έλληνες. ‘Όσοι απ’ αυτούς δεν κατάφεραν να διαφύγουν, έπεσαν στα χέρια των φανατισμένων Αμερικάνων και δάρθηκαν χωρίς έλεος.

Στην απελπισία του, κάποιος προσπάθησε να αμυνθεί με όπλο και τραυμάτισε ελαφρά δυο παιδιά. Τότε πλέον το πλήθος των επιτιθέμενων χωρίστηκε στα δύο και άρχισε τις λεηλασίες και τα σπασίματα σ’ όλα τα μαγαζιά και τα σπίτια των Ελλήνων. Οι ταραχές συνεχίστηκαν όλη τη μέρα κάτω από τη σιωπηλή επιδοκιμασία κάποιων αστυνομικών και την αδυναμία των τοπικών αρχών. Επί έξι ώρες το πλήθος «με ρεβόλβερ, με κλομπ και με δαυλούς γύριζε στην πόλη, έπινε τα κλεμμένα ποτά, έκλεβε εμπορεύματα, χτυπούσε όποιον μπορούσε, μέχρι να τρέξει το αίμα από τις πληγές.»

Περιγράφοντας την εικόνα που είχαν για τους ‘Έλληνες οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής, o Τζον Μπίτζες αναφέρεται στην εχθρότητα που προκλήθηκε από το γεγονός ότι οι Έλληνες δούλευαν με μικρότερα μεροκάματα και χρησιμοποιούνταν ως απεργοσπάστες. Τους κατηγορούσαν ακόμα ότι έφερναν στην Αμερική τις δικές τους άγριες συνήθειες, ότι ήταν βρώμικοι (εφόσον έκαναν πάντα τις βρώμικες δουλειές), ότι πολιτικολογούσαν στα δικά τους καφενεία και χαρτόπαιζαν. Οι ντόπιοι θεωρούσαν τη συμπεριφορά των Ελλήνων «ανήθικη» και «αντιαμερικάνικη».

«Το σημείο που προκαλεί το ανθελληνικό στοιχείο», γράφει η «Omaha Bee», «είναι ότι δουλεύουν φτηνά. ‘Οτι ζουν ακόμα φθηνότερα, σε ομάδες. ‘Οτι αδιαφορούν για τις μικρές λεπτομέρειες στις οποίες αποδίδουν μεγάλη σημασία οι Αμερικάνοι.» Και ο εκδότης της «Daily News» πρόσθετε ότι «τα δωμάτιά τους είναι βρώμικα. Επιτίθενται στις γυναίκες. Μ’ άλλα λόγια, με τη στάση τους εμφανίζονται ως επιθετικοί στα μάτια των περισσοτέρων κατοίκων της Σάουθ ‘Ομαχα».

Μετά το τέλος των ταραχών η κοινότητα των Ελλήνων της περιοχής σκόρπισε σε ολόκληρη την Αμερική. Από τις 2.000 μεταναστών που ζούσαν στην Σάουθ ‘Ομαχα μέχρι εκείνο το μοιραίο Σάββατο τον Φεβρουάριο του 1909, σε λίγους μήνες η απογραφή του 1910 κατέγραφε μόλις 59 άτομα.

Η περίπτωση των ανθελληνικών ταραχών στη Σάουθ ‘Ομαχα δεν είναι η μόνη εκείνης της περιόδου. Ο Μπίτζες ανακάλυψε στην εφημερίδα «Evening News of Roanoke» στην πολιτεία της Βιρτζίνια αναφορά σε επιθέσεις όχλου εναντίον των καταλυμάτων Ελλήνων μεταναστών τον Ιούλιο του 1907. Και την ίδια βδομάδα με τα επεισόδια στην Σάουθ ‘Ομαχα ξέσπασαν παρόμοιες βίαιες ταραχές σε δύο τουλάχιστον πόλεις, στο Κάνσας Σίτι της πολιτείας Κάνσας και στο Ντέιτον του Οχάιο.

Το τελευταίο μάθημα που παίρνουμε από την ιστορία αυτή είναι η τύχη της έρευνας του Μπίτζες. Το 1991, ο Τζον Μπίτζες επανήλθε στο θέμα, συμπληρώνοντας με καινούργια στοιχεία την υπόθεση. Όμως τη νέα του μελέτη δεν δέχθηκε κανείς να τη δημοσιεύσει.

Όπως εξήγησε ο ίδιος ο ερευνητής, η άρνηση των ακαδημαϊκών αρχών να προχωρήσουν στη δημοσίευση, οφειλόταν ακριβώς στο «ακανθώδες» αντικείμενό της. Οι σύγχρονοι Αμερικανοί θέλουν να «ξεχάσουν» το ρατσισμό εναντίον των μεταναστών στις αρχές του αιώνα, όπως ακριβώς και οι σύγχρονοι Έλληνες αρνούνται να πληροφορηθούν τις δύσκολες συνθήκες, κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε εκείνη η μετανάστευση.

Προμελετημένη δολοφονία Ν. Τζιμίκα

Τα αίτια των ανθελληνικών ταραχών στη Σάουθ Ομαχα το 1909 περιγράφει ο Τζον Μπίτζες σε μια νεότερη μελέτη του. Στη μελέτη αυτή, ο κ. Μπίτζες συγκρίνει το άγνωστο πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών με την περίφημη «νύχτα των κρυστάλλων» στη ναζιστική Γερμανία του 1938: «The Anti-Greek Riot of 1909 (South Omaha, Nebraska) and Kristallnacht of 1938 (Nazi Germany) – A Comparative Study of Ugly Human Behavior, 1991).

Όμως αυτή η μελέτη δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Το «απαγορευμένο» θέμα του ρατσισμού των ντόπιων εις βάρος των Ελλήνων μεταναστών το 1909 εξακολουθεί να ενοχλεί και θεωρείται ακόμα ταμπού για την ακαδημαϊκή κοινότητα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι τμήμα της αδημοσίευτης αυτής μελέτης:

Οι αιτίες που κρύβονταν πίσω από τις ανθελληνικές ταραχές, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, που αναδημοσιεύει την ιστορία από το ομογενειακό blog kalami.us, πρέπει να αναζητηθούν στις πολιτισμικές διαφορές και, κυρίως, στα οικονομικά συμφέροντα. Τον Φεβρουάριο του 1909, για παράδειγμα, η Σάουθ Ομαχα θύμιζε πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί κατά των Ελλήνων.

Το κλίμα αυτό είχε αρχίσει να δημιουργείται το 1904, όταν Ιάπωνες και Έλληνες εργάτες κλήθηκαν στην πόλη ως απεργοσπάστες στη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος. Κατά την διάρκεια της απεργίας, ο Εντ Λόουρι επέλεξε να ακολουθήσει τους εργάτες, οι οποίοι τον θεώρησαν ήρωα και τον θαύμασαν για το κουράγιο του. Οταν έσπασε η απεργία, οι Ιάπωνες απομακρύνθηκαν, αλλά οι Έλληνες δούλεψαν με άλλους συμπατριώτες τους στη συσκευασία κρέατος και στους σιδηροδρόμους.

Το 1909, η ελληνική κοινότητα της Σάουθ Ομαχα διέθετε περισσότερες από τριάντα επιχειρήσεις και είχε συνεισφέρει στην ανέγερση της ελληνορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στις οδούς 16η και Μάρθα. Μολαταύτα, μεταξύ των Ελλήνων και των λοιπών μελών της κοινότητας της Σάουθ ‘Ομαχα είχε δημιουργηθεί μια σαφής εχθρότητα, η οποία ενισχυόταν από τη στάση της αστυνομίας. Δεν υπήρξαν, ωστόσο, ενδείξεις που να συνδέουν τον Λόουρι με τις παρενοχλήσεις που υφίσταντο οι νεοφερμένοι από την αστυνομία.

Ο Ιωάννης Μασουρίδης δικάστηκε δύο φορές για το θάνατο του αξιωματικού Λόουρι. Η αρχική καταδίκη για φόνο πρώτου βαθμού, η οποία συνεπαγόταν την ποινή της εκτέλεσης δι’ απαγχονισμού, ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νεμπράσκα λόγω ανεπάρκειας των στοιχείων και ατελούς διαδικασίας. Στις κρατικές φυλακές της Νεμπράσκα, ο Μασουρίδης επρόκειτο να εκτίσει ποινή πεντέμισι χρονών από το σύνολο των δεκατεσσάρων που προέβλεπε η απόφαση.

Μετά την αποφυλάκισή του, ο Μασουρίδης επέστρεψε στην Ελλάδα για να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του. Κατά πάσαν πιθανότητα γνώριζε ότι ο Νικόλας Α. Τζιμίκας, ένας νεοφερμένος Έλληνας από τα Γρεβενά, πλήρωσε τελικά το τίμημα για το θάνατο του Εντ Λόουρι.

Ο Τζιμίκας, ένας νεαρός εργάτης είκοσι τριών χρονών, ήταν πράγματι εκείνος που θα γινόταν το θύμα της αστυνομικής εκδίκησης λίγο μετά την απαλλαγή του Μασουρίδη από τη θανατική ποινή κατά τη δεύτερη δίκη του, που ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου 1910. Η τύχη του Τζιμίκα αποφασίστηκε αυθαίρετα το βράδυ της 13ης Ιουνίου 1910. Ο Νικόλας Α. Τζιμίκας δολοφονήθηκε με προφανή προμελέτη από δύο αξιωματικούς της αστυνομίας. Το θύμα πυροβολήθηκε στο ίδιο σχεδόν σημείο όπου ο Εντ Λόουρι είχε δεχθεί το δικό του θανάσιμο τραύμα.

Η δολοφονία του Νικόλα Τζιμίκα υπήρξε ένα από τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά στα χρονικά της Νεμπράσκα και της ελληνικής της κοινότητας.

Το 1977 κατόρθωσα τελικά να εντοπίσω ένα φάκελο στα υλικά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που φυλάσσονται στα Εθνικά Αρχεία. Ο φάκελος περιείχε ένα άδειο ντοσιέ με τίτλο «Η δολοφονία του Νικόλα Τζιμίκα». Ευτυχώς, στο φάκελο βρέθηκε ένα αντίγραφο με θέμα την «Ανάκριση για την υπόθεση Νικόλα Α. Τζιμίκα», η οποία πραγματοποιήθηκε από 7 έως 20 Ιουνίου 1910. Η ανάγνωση των πρακτικών της ανάκρισης δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για την ορθότητα της κατηγορίας περί «δολοφονίας» που περιείχε η έκθεση που χάθηκε μυστηριωδώς.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η οικογένεια του Εντουαρντ Λόουρι ουδέποτε είδε έστω και μία δεκάρα από τα 505 δολάρια που συγκεντρώθηκαν κατά τον ειδικό έρανο που ξεκίνησε την ίδια την ημέρα των ταραχών. Η οικογένεια του Εντ Λόουρι αναγκάστηκε να τα βγάλει πέρα μοναχή της, εκτός από 150 δολάρια που της προσέφερε ένα Γυμνάσιο της περιοχής από τα κέρδη μιας μουσικής εκδήλωσης.

Και τα δύο παιδιά του Λόουρι έγιναν αργότερα δάσκαλοι στο Νότο. Στις 3 Φεβρουαρίου 1916, το Κογκρέσο αποφάσισε να δοθούν 40.000 δολάρια αποζημίωση στους Έλληνες-θύματα των ταραχών από τα 288.130 που είχαν ζητήσει. Όσο για τον Νικόλα Α. Τζιμίκα, αυτός βρίσκεται πάντοτε σ’ έναν τάφο χωρίς ταφόπετρα στο Κοιμητήριο Forest Lawn στην ‘Ομαχα της Νεμπράσκα των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Φταίει η εγκληματικότητά μας»

(Από το κύριο άρθρο της ομογενειακής εφημερίδας «Ελληνικός Αστήρ» του Σικάγου, 26 Φεβ. 1909, για τα γεγονότα):

«Ουδείς βεβαίως εκ των εύ φρονούντων Αμερικανών ηδύνατο να συνηγορήση υπέρ της διαπραχθείσης βαρβαρότητος, αλλά και ουδαμόθεν υψώθη συμπαθητική φωνή (πλην ολίγων εξαιρέσεων) υπέρ των κακοποιηθέντων και καταστραφέντων Ελλήνων, αμφιβάλλομεν δε εάν και η χείρ της Θέμιδος δυνηθή όπως δεόντως προστατεύση τα συμφέροντα των παθόντων και ανταποδώση αυτοίς το δίκαιον δια τας προξενηθείσας ζημίας.

Η αρχή του κακού πηγάζει εκ του κακουργήματος, όπερ ο βδελυρός Μουσουρίδης διέπραξεν, αλλ’ εάν οι Αμερικανοί ήθελον να εκδικηθώσι τούτον, ηδύναντο κάλλιστα να εφήρμοζον και τον λύντσειον νόμον κατά του κακούργου, πάν όμως περαιτέρω διάβημα κατ’ αθώων ψυχών ήτο όλως βάρβαρον και ανάρμοστον προς τας αρχάς και τον πολιτισμόν του σημερινού κόσμου.

Αλλ’ ως φαίνεται και εν τη περιστάσει αυτή και εν άλλαις ομοίαις, οι Αμερικανοί έχασαν πάσαν υπόληψιν προς τους Ελληνες και ήρξαντο από τίνος χρόνου απεχθανόμενοι ημάς, ως λαόν ανάξιον της αποστολής του και του κλέους των προγόνων των και ως μη επιθυμητούς πολίτας. (…) Ο άνεμος εναντιώτατα πνέει καθ’ ημών, διότι, ως βλέπομεν ανωτέρω, επίσημα πρόσωπα και αυτοί οι βουλευταί ακόμη ήρξαντο κηρύσσοντες τον μέχρι εξοντώσεως πόλεμον καθ’ ημών.

Το φαινόμενον είναι αληθώς απελπιστικόν και βασανίζει ημάς, διότι επαπειλείται το μέλλον μας. Νομίζομεν ότι είναι καιρός εισέτι να σωθώμεν εκ του επαπειλούντος ημάς κινδύνου, εάν θελήσωμεν να γνωρίσωμεν τας υποχρεώσεις μας έναντι του φιλοξενούντος ημάς λαού.

Η Αμερική, ήτις μας τροφοδοτεί και περιφρουρεί την ελευθερίαν και τα δικαιώματά μας, έχει βεβαίως πληρέστατα δίκαιον να απαιτή παρ’ ημίν την ανταπόδωσιν της φιλοξενίας, όπερ εισέτι δεν επράξαμεν. Τούτον δύναται να κατορθωθή δια της υπακοής προς τους νόμους, ως και δια των καλών έργων, των ευγενών τρόπων, της εντίμου συναλλαγής και της προς τον πλησίον εκτιμήσεως, δηλαδή απαιτούσιν οι Αμερικανοί εκείνο, όπερ οι κατά την αρχαιότητα μεταναστεύοντες Ελληνες μετέδιδον ανά τον κόσμον.

Και οι εν Αμερική Ελληνες ηθέλομεν τυγχάνη ίσης προς τους άλλους εκτιμήσεως και προστασίας, αλλ’ ατυχώς παρεξετράπημεν και παρεξεκλίναμεν της ευθείας οδού και βαίνομεν κατά κρημνών μη γνωρίζοντες οποίου κακού πρόξενοι κατέστημεν διά της ασυστόλου συμπεριφοράς, ήν πολλοί δεικνύουσιν.

Εις τα αρχεία της αστυνομίας του Σικάγου οι Ελληνες έρχονται πρώτοι εις έν δύο εγκλήματα, πανταχόθεν δε λαμβάνομεν σωρείαν εφημερίδων, εις άς βλέπομεν πολλά εγκλήματα διαπραττόμενα από των Ελλήνων.

Και μ’ όλα αυτά έχομεν το θράσος να παραπονώμεθα κατά της φιλοξενούσης ημάς χώρας».

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGSΗΠΑ μεταναστεΣ ομογενεια

 

 

 

 

Πολιτικοί Πρόσφυγες, Οι Πρώτοι του Κόσμου

Πολιτικοί πρόσφυγες. Οι πρώτοι του κόσμου

Οι πρώτοι πολιτικοί Πρόσφυγες στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν Αιγύπτιοι ευγενείς ( η φαραωνική οικογένεια με ανώτερους ιερείς και δημοσίους υπαλλήλους) , οι οποίοι ανατράπηκαν και εκδιώχθηκαν από τον επαναστατημένο λαό περίπου 1500 έτη π.Χ. από την τότε πρωτεύουσα “Τα-απε”: Χαρέμι ( οι πρόγονοι των Ελλήνων το άκουγαν σαν Θήβαι και βρήκαν άσυλο στην Ελλάδα , σε εναν τόπο, που αργότερα ονομάσθηκε Θήβα). Αυτό καθώς και η Σφίγγα δεν είναι τυχαία φαινόμενα.

Περί της πρώτης λαϊκής εξέγερσης στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει ντοκουμέντο στα ιερογλυφικά. Περίπου χίλια έτη αργότερα επεξεργάσθηκε ο Αισχύλος στην τραγωδία του ”Ικέτιδες”) τον πανάρχαιο μύθο με ιστορική βάση. Ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξείδι είχαν προσαράξει οι Αιγύπτιοι στα παράλια της Πελοποννήσου (Αργος ).

Ο Δαναός, αρχηγός των καταδιωκομένων αποτείνεται στον βασιλέα του Άργους, Πελασγό : “Ω τεκνο του Παλαίχθονα/ των Πελασγών κορώνα υπάκουσέ μου,/ δε με, στης εξορίας μου τον άθλιο τον παραδαρμό,/ που προστασία σου ζητώ / σαν το λυκοκυνήγητο μοσχάρι,… ” ( Μετάφραση Γ.Γρυπάρη ). Στους συμπατριώτες του λέγει : ” Να είστε σεμνοί ! / Εδώ είστε ξένοι και φτωχοί / Δεν ταιριάζει η μεγαλοστομία στους αδυναμότερους”( δική μου μετάφραση ).

Κατόπιν υπογραμμίζει και τα δικαιώματα των προσφύγων , αφού ο δήμος αποφάσισε , ότι μπορούν να μείνουν : “..μέτοικοι σε τούτη / τη χώρα να καθώμαστε , λεύτεροι, μ όλα/ τα προνόμια ασφαλισμένοι/ απ εχθρού επιβολή, και ούτε κανείς ή ντόπιος / ή ξένος να μπορεί απ εδώ να μας σηκώσει./ Κι αν χέρι βάλει επάνω μας, όποιος πολίτης / να μας βοηθήσει αρνιότανε, άτιμος νάναι / κι από τη χώρα εξόριστος με όλωνε την ψήφο” ( Μετάφραση Γ.).

Οταν τα άκουγαν αυτά οι φοιτητές και μεταπτυχιακοί μου από 70 χώρες του κόσμου αισθανόνταν δέος και θαυμασμό για τον ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ των προγόνων μας.

Το Βήμα (28.10.15), Καθημερινή ( 20.6.17)

Προτεσταντισμός-Καλβινισμός , Εργατικότητα -Υψηλή ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ, Αρχή της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ, Λειτουργικότητα, Κέρδος

Προτεσταντισμός-Καλβινισμός

Εδώ και 55 χρόνια ζω και δη όχι στο περιθώριο  αλλά σε περίωπτες θέσεις ανάμεσα σε προτεστάντες , έχοντας έτσι ευκαιρία και χρόνο να τους μελετήσω συστηματικά καθώς και να διαβάσω περί του θέματος πολυάριθμα επιστημονικά βιβλία.

1.Ο Προτεσταντισμός ήταν αρχικά αντίδραση του μοναχού και θεολόγου Martin Luther ( Μαρτίνος Λούθηρος , γλωσσομαθής : Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά, Εβραϊκά ) στην διαφθορά, ασωτία, αυταρχία, υποκρισία, ψευτιά και πορνεία της τότε Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Βαθμιαία έχει βγάλει το συμπέρασμα, ότι ο Πάπας στη Ρώμη ήταν στην πραγματικότητα ο Αντίχριστος, δηλαδή ο Διάβολος  par excellence ! Με σκοπό να διαδώσει τον σωστό Χριστιανισμό μετέφρασε την Αγία γραφή στα Γερμανικά, για να την καταλαβαίνουν οι πιστοί καλύτερα.

Οι οπαδοί του πέταξαν από τους ναούς τα εικονοστάσια, τα λιβανιστήρια , τα κεριά, τα “ιερά οστέα” αγίων και ότι άλλο ήταν κατά τη γνώμη τους ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟ .

Διέλυσαν τα μοναστήρια, έστειλαν μοναχούς και καλογριές στα σπίτια τους, τους προέτρεψαν να παντρευτούν και να δημιουργήσουν οικογένειες και ο ίδιος παντρεύτηκε μίαν ωραία γυναίκα πρώην καλογριά, η οποία αργότερα ίδρυσε μίαν εμπορική επιχείρηση και είχε μεγάλες οικονομικές επιτυχίες.

2.Μερικοί ηγεμόνες τον υποστήριξαν , κατόπιν έλαβε χώραν ο τρομερός και καταστροφικός “Τριανταετής Θρησκευτικός Πόλεμος” ( “Dreißigjähriger Religionskrieg” ) ο οποίος  κατέστρεψε τόσο την Κεντρική Ευρώπη, που τελικά αποφάσισαν οι ηγέτες και των δύο θρησκευτικών παρατάξεων να συνάψουν το 1648 την Συνθήκη  Ειρήνης της Βεστφάλης ( Westfälischer Frieden ).

Ο Προτεσταντισμός σώθηκε πρωτίστως από την προτεσταντική  τότε ευρωπαϊκή μεγαλοδύναμη Σουηδία. Η Συνθήκη διεκήρυξε μεταξύ άλλων δύο Αρχές καθοριστικής σημασίας όχι μόνον για την Γερμανία αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη :

α ) ” Ejus Regio cujus Religio” ( ” Όποιου η Xώρα, αυτού (και) η Πίστη” ) δηλαδη η θρησκεία των υπηκόων ήταν εξαρτημένη από την θρησκεία του εκάστοτε ηγεμόνα.

β ) Συμφώνησαν επί τη βάσει μίας πρότασης των Προτεσταντών για την εισαγωγή, την διατύπωση και την πιστή εφαρμογή της νέας  Αρχής ” Pacta sunt servanda” ( “Συμφωνίες δέον να τηρούνται ” ). Αυτη η αρχή είναι πιό συγκεκριμένη από τον κανώνα του Ρωμαϊκού δικαίου  bona fides  (Ιδέ  στο Μπλογκ μου τα άρθρα « bona fides , Αξιοπιστία», «Pacta sunt servanda, Διεθνείς υποχρεώσεις»).  Αν όχι, τότε θα υπάρχουν σοβαρές συνέπειες, ιδιαιτέρως σκληρές τιμωρίες !

Απόδωσαν στην Αρχή αυτή το επίθετο ” καθαγιασμένη”.  Όποιος δεν την σέβεται, είναι ανήθικος, απολίτιστος,  αξιοπεριφρόνητος , τιμωρητέος και πέραν  τούτου αμαρτωλός !

3.Ηθικές Αρχές του Προτεσταντισμού

α) Η ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ της εργασίας με λίαν ενδιαφέρουσες πτυχές : Ο καλός Χριστιανός έχει το ΙΕΡΟΝ ΚΑΘΗΚΟΝ να είναι εργατικός. Γι αυτόν η εργασία αποτελεί μίαν ιδιαίτερη μορφή της “Αυτοπραγμάτωσης” ( “Selbstverwirklichung”) του ανθρώπου.  Περί αυτού υπάρχουν ως βάση φιλοσοφικές απόψεις.

Στην προτεσταντική λογοτεχνία  η εργασία θεωρείται ως “Αυτοσυνάντηση” ( “Sebstbegegnung” ) του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η εργατικότητα είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας. Μέσω της εργασίας του ο Προτεστάντης τιμά τον Θεό, ο οποίος έτσι τον αγαπά και τον ευλογεί. Μέσω  της εργατικότητάς του  ο Προτεστάντηςδημιουργεί τις απαραίτητες προüποθέσεις για να εισέλθει κάποτε κατ ευθείαν στον Παράδεισο. Να δημιουργεί λοιπόν  “hic et nunc” ( “εδώ και σήμερα” ) και να μήν ασχολείται τόσο με την “Δευτέρα Παρουσία”, δηλαδή με την “Αιωνιότητα”ή φιλοσοφικά με την Μεταφυσική. Ο τεμπέλης αποκλείεται να θεωρηθεί καλός άνθρωπος γι αυτό θα πάει ως  κακός άνθρωπος αναμφιβόλως και αιωνίως στην Κόλαση.

Η καλβινιστική ( Ελβετός θεολόγος  Calvinus ) ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ της Επίτευξης : Ο καλός Χριστιανός είναι όχι μόνον εργατικός, αλλά έχει το ΙΕΡΟΝ ΚΑΘΗΚΟΝ να είναι επιτυχής και να κάνει κέρδος. Είναι επιτυχής, τότε βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του παραδείσου. Αυτονοήτως δέον  να είναι και αλληλέγγυος. Αυτό είναι.Πρωτίστως έτσι γεννήθηke ο Εμπορικός Καπιταλισμός στην Ολλανδία και κατόπιν ο Βιομηχανικός Καπιταλισσμός στην Αγγλία. Αυτό είναι χωρίς υπερβολή συναρπαστικό.

Πρωτίστως από το κράμα των παραγωγικών δυνάμεων με τον Προτεσταντισμό απέρρευσε το καπιταλιστικό σύστημα ( Max Weber, Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus , Η προτεσταντική Ηθική και το πνεύμα του  Καπιταλισμού ).

γ ) Ο Προτεστάντης είναι άτομο, κατέχει ατομικότητα , αλλά αποκρούει τον ατομικισμό και τον εγωϊσμό (στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στα πλαίσια των ορθόδοξων κληρικών και θεολόγων συγχίζονται σκοπίμως αυτές οι έννοιες ! ).

Αναγνωρίζει , ότι μεταξύ των ιδιωτικών και των κοινωνικών συμφερόντων υφίσταται μία διαλεκτική αλληλοεξάρτηση. Σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις όμως πρυτανεύει το συμφέρον του συνόλου. Αυτό σημαίνει , ότι η κοινωνική συνείδησή του είναι υπεραναπτυγμένη.

δ ) Ως συνειδητός πολίτης κατέχει και κρατική συνείδηση αναγνωρίζοντας και εδώ την διαλεκτική αλληλουχία μεταξύ δικαιωμάτων και καθηκόντων απεναντι στο κράτος του.

ε ) Είναι πέραν τούτου αυτονοήτως νομοταγής έως νομολάγνος, δηλαδή κατέχει επίσης μίαν υπεραναπτυγμενη νομική συνείδηση ( όχι απλώς την ανέξοδη γενικολογία του ελληνικού όρου “αίσθημα δικαίου”).

ζ ) Ο Προτεστάντης είναι πολύ οικονομικός, αποφεύγει τα χρέη και είναι γι αυτόν αδιανόητο και ακατανόητο να ξοδεύει περισσότερα από ό,τι κερδίζει. Περιφρονεί τους άσωτους.  Είναι αυτοί και οκνηροί, τότε τους απεχθάνεται σε επικίνδυνο βαθμό από τα κατάβαθα της ψυχής του.

η) Είναι πολύ σεμνός σε όλα τα επίπεδα της ζωής π.χ. κατοικία, αυτοκίνητο, ρουχισμός, αποδοχές για μέλη της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου (πολύ χαμηλές), ολιγομελείς κυβερνήσεις ( ένα τέταρτο , το πολύ ένα τρίτο της ελληνικής ), μικρά Κοινοβούλια ( π.χ. το ολλανδικό κοινοβούλιο έχει μόνον 100 βουλευτές σε μία χώρα με 18 εκατομ. κατοίκους ), λίγους δημοσίους υπαλλήλους ( Ολλανδία μόνον 265 χιλ.) .

θ) Ο Προτεστάντης δεν δείχνει πλούτο, γιατί είναι κάτι τετοιο σύμφωνα με την προτεσταντική του παράδοση και κοσμοαντίληψη αμάρτημα και απολίτιστο. Δεν είναι τυχαίο, που οι σκανδιναβικές χώρες έχουν ελάχιστη διαφθορά. Υφίσταται γενικά  αξιοκρατία. Στις άλλες ευρωπαϊκες προτεσταντικές χώρες διαπιστώνεται επίσης λίγη διαφθορά.

4. Στην Γερμανία έγινε ένα ιδιαίτερο κράμα μεταξύ του προτεσταντικού και του πρωσσικού πνεύματος με ιδιαίτερες αρετές, όπως π.χ. Τάξη και αξιοπιστία σε ατομικό, κοινωνικό και κρατικό επίπεδο, υπομονή και αντοχή, μεθοδικότητα, οργανωτικότητα, αποτελεσματικότητα, συστηματικότητα.

5.Ιδιαιτερότητες των οικογενειών των προτεσταντών ιερέων.

Στα παρελθόντα περίπου 400 έτη  45 τοις εκατό της γερμανικής ελίτ προήλθαν από τέτοιες οικογένειες. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα : μεγάλες ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες, υψηλή ουμανιστική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, διαπαιδαγώγηση στο πνεύμα των καθηκόντων απέναντι στην κοινωνία και στο κράτος και στο πνεύμα της δικαιοσύνης.

Διαπιστώνω σχεδόν κάθε ημέρα, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των νέων Γερμανών ιδιαιτέρως των σπουδαστών έχει τέτοιες ικανότητες. Υπάρχουν όμως και ενδείξεις του χαλαρώματος των αρχών υπό την επιδραση του ευρωπαϊκού Νότου.

Είναι πασιφανές και πασίγνωστο, ότι οι χώρες με προτεσταντικές Αρχές (Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Αυστραλία) έχουν στην οικονομία, στις υψηλές τεχνολογίες ( σχεδόν όλες οι μεγάλες εφευρέσεις), στις επιστήμες κτλ. τα πρωτεία.

ε ) Είναι δυνατόν να διαπιστωθεί τελείως αντικειμενικά, ότι οι χώρες με παράδοση της Ορθοδοξίας είναι σε απίστευτο βαθμό καθυστερημένες.

Οπως φαίνεται, ακόμη δεν έχουν απογαλακτωθεί  επαρκώς από τον Μεσαίωνα. Ουδόλως η Εικόνα της του Ανθρώπου ανταποκρίνεται  στις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας.

Έχει αποδειχθεί, ότι ο ορθόδοξος μυστικισμός εμποδίζει την απελευθέρωση των πνευματικών ικανοτήτων του ανθρώπου. Ο κοινός νους και η λογική απαιτούν η Ορθοδοξία κάποτε να βγάλει τον δικό της Λούθηρο ( Ιδέ  στο Μπλογκ μου τα άρθρα “Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός  και Ορθόδοξη Εκκλησία”,  ”Διαφωτισμός  και Σκοταδισμός”

Το Βήμα (26.1.14)

———————————————————————————————

Προτεσταντισμός, Καλβινισμός, επιτυχίες

Οι διεθνώς καθοριστικές επιτυχίες στην οικονομία, στην επιστήμη και πρωτίστως στις κοσμοϊστορικές υψηλές τεχνολογίες, στην διοίκηση, στην παιδεία στον πολιτισμό κτλ. στις προτεσταντικές χώρες έχουν  βαθιές πολιτισμικές και θρησκευτικές  ρίζες και δη
α) το εργασιακό ΕΤΗΟΣ  (Arbeitsethik)  ήδη από τον Μεσαίωνα ως κάτι το θεάρεστο ( Προτεσταντισμός ) και β) την ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΑΡΧΗ της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ( ο επιτυχής , δηλαδή αυτός
που επιτυγχάνει μεγάλο οικονομικό κέρδος, βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του
παραδείσου ) του Καλβινισμού, μίας ιδιαίτερης έκφανσης του Προτεσταντισμού.

Στην ιστορική επιστήμη της προηγμένης Ευρώπης
έχει επικρατήσει η εξής ενδιαφέρουσα άποψη : Ο Προτεσταντισμός στην  Γερμανία
) και ο Καλβινισμός  στην Ολλανδία ( Εμπορικός Καπιταλισμός ) έχουν σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες αποτελέσει τις γενικές βάσεις για την Βιομηχανική Επανάσταση  και την εμπέδωση του  Βιομηχανικού  Καπιταλισμού στην Αγγλία.
.Τα Νέα ( 30.1. 15

——————————————

Προτεσταντισμός vs  Μυστικισμού

Τα γραφόμενά μου στηρίζονται αποκλειστικά σε επιστημονικές πηγές σε πολλές γλώσσες και στις πολυποίκιλες σπουδές (όχι μόνον ένα, δύο η τρεις κλάδοι) στα παρελθόντα 57 έτη καθώς και στους πανεπιστημιακούς μου κλάδους (επίσης όχι μόνον δύο και τρεις) .
Ποτέ δεν θα τολμούσα να γράψω κάτι περί σημαντικού θέματος προτού το έχω συστηματικά μελετήσει.

Περί του μυστικισμού είχα και επειδή το μισό σόϊ μου στην Ελλάδα αποτελείται από προτεστάντες (εγώ δεν είμαι προτεστάντης), περί του μυστικισμού πολυάριθμες συζητήσεις με προτεστάντες πανεπιστημιακούς θεολόγους και ιερείς μόνον περί του μυστικισμού. Ενας πολύ γνωστός μου ιεροκήρυκας προτεστάντης παράτησε τον προτεσταντισμό και το λειτούργημά του και ασπάσθηκε την Ορθοδοξία με την δικαιολογία, ότι ο προτεσταντισμός δεν εμπεριέχει ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟ !

Επειδή ζω εδώ και 57 έτη μεταξύ προτεσταντών και πέραν τούτου έχω ασχοληθεί συστηματικά με τον προτεσταντισμό, προσθέτω κάτι ακόμη : Ο Martin Luther , ο μέγας θρησκευτικός μεταρρυθμιστής και εμπεδωτής του προτεσταντισμού, έσπασε την ραχοκοκαλιά του Ρωμαιοκαθολικού Μυστικισμού και έθεσε την κοσμοθεωρητική βάση για τον καπιταλισμό (Ολλανδία : εμπορικός καπιταλισμός, Αγγλία : βιομηχανικός καπιταλισμός) , Καθημερινή (30.8.125).

———————————————————————

Εργατικότητα και τεμπελειά

Η εργασία (ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ) αποτελεί στις χώρες με προτεσταντική και καλβινιστική παράδοση έναν ευγενή τρόπο ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗΣ (Φιλόσοφος Fichte, ο μεγάλος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός του 19oυ αι.. Bebel και έμμεσα και ο Marx) και ΑΥΤΟΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (ποιητές )του ανθρώπου.
Στην ποίηση και γενικά στην λογοτεχνία υπάρχουν σχεδόν ύμνοι περί της εργασίας.

Η εργατικότητα ισχύει ως υψηλή ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ στον προτεσταντισμό-καλβινισμό, στον κονφουκιανισμού (Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα, Βιετνάμ κλπ.). και στις ινδικές σέχτες Σινγκ και Πάρσες (τα μέλη των ανήκουν στους πιό πλούσιους Ινδούς).

Η αξία ενός ανθρώπου εξαρτάται πρωτίστως από την τοποθέτησή του έναντι της εργασίας στις διαφορετικές εκφάνσεις της.

Ο τεμπέλης είναι περιφρονητέος και κοινωνικά άχρηστος. Δεν μπορεί εις ουδεμίαν περίπτωσιν να είναι “καλός” άνθρωπος.Το Βήμα ( 22.10.15)

———————————————————–

Αποδοτικότητα, λειτουργικότητα, “εμονή στο κέρδος” (κάποιος τα απορρίπτει)

Απάντησή μου

α) Είστε αληθώς πεπεισμένος, ότι η λειτουργικότητα και η αποδοτικότητα είναι κάτι το αρνητικό σε μίαν εξελιγμένη κοινωνία; Αναφέρω και άλλα : δυναμικότητα, μεθοδικότητα, συστηματικότητα, οργανοτικότητα και αποτελεσματικότητα καθώς και ανταγωνισμός.

Εχω διαπιστώσει , ότι στην ελληνική γλώσσα λείπουν οι λέξεις, κανώνας της επίτευξης, κανώνας της εργατικότητας, αγάπη στην εργασία, κρατική συνείδηση, νομική συνείδηση κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τις γλώσσες άλλων νοτιοευρωπαϊκών λαών (π.χ. Ιταλικά, Ισπανικά και Πορτογαλλικά).

Πρόκειται όμως στην ουσία για ιδιότητες που είναι προϋπόθεση για την επιτυχή λειτουργία μίας κοινωνίας. Αυτονοήτως πρέπει ναεφαρμόζονται και ηθικές αξίες. Δεν εννοώ την αόριστη και ανέξοδη ηθικολογία.

β) Η “εμμονή στο κέρδος” αποτελεί συστατικό στοιχείο του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος, το οποίο είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ και το οποίο έχει κατατροπώσει τον “Υπαρκτό Σοσιαλισμό”. Ηδη οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν : Salve lucrum : Ζήτω το κέρδος.

Λοιπόν, το κέρδος εμπεριέχει κινητήρια δύναμη για την οικονομική πρόοδο και για τις κοσμοϊστορικές επιτεύξεις των υψηλών τεχνολογιών.

Αλλά ας υπενθυμίσουμε, ότι αυτό το σύστημα είναι στενότατα συνυφασμένο με την αστική Δημοκρατία, το αστικό κράτος του δικαίου, με τις βασικές ελευθερίες , με τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και με το κοινωνικό κράτος.

Παρατήρηση : Δεν υπερασπίζομαι τον καπιταλισμό, αλλά δέον να είμαστε ρεαλιστές. Η εποχή των ουτοπικών ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΩΝ πειραμάτων ( Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Σοσιαλισμός-Λενινισμός-Σταλινισμός) έχει παρέλθει εσαεί.

Καθημερινή (17.1.16)

—————————————–

-Ο κ. Λαφαζάνης έχει δηλωσει το εξής προκλητικό : Τέρμα η Τρόϊκα και τα μνημόνια

Διατί αυτή η βιασύνη σε συνδιασμό με πρωτόγονο λεονταρισμό, αδικαιολόγητη προκλητικότητα, αμετροέπεια, παλιμπαιδιστική έπαρση, επαρχιωτισμό ,απερισκεψία και τριτοκοσμικό ανορθολογισμό ;

Δεν έχετε ουδεμίαν ιδέα από τον τρόπο σκέψης των Βορείων Ευρωπαίων, ιδίως των προτεσταντών που όντως διαθέτουν τα χρήματα. Επιθυμείτε την άκρως επικίνδυνη σύγκρουση μεταξύ του οικονομικά ξεβράκωτου Δαβίδ και του υπερπλούσιου Γολιάθ ; Σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε ; Σκεφθείτε φανατισμένοι και ανεγκέφαλοι νεολενινιστές και τον ελληνικό λαό όχι μόνον με ψευτοεπαναστατικά λόγια. Τα Νέα ( 28.1.15

—————————————–

Λατινική Αμερική , Διάλεξή μου περί του Προτεσταντισμού

Απο τη διάλεξή μου στα πλαίσια επιμόρφωσης των καθηγητών πανεπιστημίου της κολομβιανής ολιγαρχίας το 1999 :

Οι προτεστάντες (προτεσταντική αρχή της εργατικότητας και καλβινιστική αρχή της επίτευξης) έχουν δημιουργήσει τις ΗΠΑ και οι καθολικοί Ισπανοί (αρχή της ήσσονος προσπάθειας και της φυγοπονίας) έχουν βάλλει τις βάσεις της Νότιας Αμερικής.

Δεν ήξερα, ότι μερικοί καθηγητές καταγόνταν από γνωστές οικογένειες των conquistadores ,γερουσιαστών , υπουργών και Latifundistas.

Βρήκα το μπελά μου, η υπόθεση εφτασε έως τον ανώτατο καρδινάλιο και το Υπουργείο Ανωτάτης Παιδείας, αλλά δε συνέβει τίποτα, γιατί ο υπουργός έχει σπουδάσει και αποκτήσει PhD στην  Yale Univer sity. Ορίστε. Καθημερινή (30.10.16)

——————————————————————————————

Κέρδος και Ηθική

1. Από τότε που υπάρχουν κράτη και κοινωνικές τάξεις (περίπου προ 6 χιλ. ετών) το κέρδος εστιάζεται, ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη μορφή του, στο επίκεντρο της προσοχής των ανθρώπων.Ας υπενθυμίσουμε την γνώμη των αρχαίων Ρωμαίων : Salve lucrum !(Να ζήσει το κέρδος !). Προ αυτού ο Δημοσθένης είπε κάτι το παρόμοιο : “Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων”(“Πρέπει να υπάρχουν χρήματα, γιατί χωρίς αυτά δεν είναι δυνατόν να γίνουν τα απαραίτητα”).

2. Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες το κέρδος έπαιζε με άλλη μορφή επίσης έναν σημαντικό ρόλο. Μόνον στις κοινωνικές ουτοπίες δεν υπάρχει κέρδος και δήθεν είναι όλα απόλυτα, όπως π.χ. η κοινωνική ισότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη.

3. Όποιος επιδιώκει κέρδος είναι κακός, ενώ ο δήθεν αποκρούων το κέρδος είναι καλός ; Ένας τεμπέλης δεν μπορεί ή δεν θέλει να αποκτήσει κέρδος. Είναι αυτόματα ενάρετος και ηθικός ;  όχι κέρδος και ταυτόχρονα ηθική ζωή με την προϋπόθεση, ότι το κέρδος αποκτάται με εντιμότητα και εργατικότητα ;

4. Το παράλογο δίλημμα “κέρδος ή ηθικότητα” είναι αποκύημα ψευτοεπαναστατικής φαντασίας και πεπαλαιωμένων ιδεοληψιών , όπως π.χ. η απόρριψη της ιδιοκτησίας και της ατομικής πρωτοβουλίας.Το  “Η αυτό ή εκείνο” δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πιό λογική και έξυπνη είναι η άποψη του μεγάλου κινέζου φιλόσοφου Κονφούκιου : “Και αυτό και εκείνο”, στην περίπτωσή μας “Και κέρδος και ενάρετος” ( ήδη σχεδόν το ίδιο από Ομηρο  (“άλλοτε μεν τε κακώ [...] άλλοτε δ’ εσθλώ”, και Σοφοκλή : “τοτέ μεν κακόν, άλλοτ’ επ’ εσθλόν έρπει”.   Τα Νέα (28. 3. 14)

Αξίες Βασικές : Αλληλεγγύη, Ελευθερία, Ισότητα, Αξιοπρέπεια, Δικαιοσύνη. “Αώνιες” Αξίες ; Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια

Βασικές αξίες : Αλληλεγγύη, Ελευθερία, Ισότητα, Αξιοπρέπεια, Δικαιοσύνη

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Υφίστανται η προλεταριακή αλληλεγγύη (δεν είναι ταυτόσημη με την “αριστερή”), η χριστιανική αλληλεγγύη, η εβραϊκή αλληλεγγύη και η ισλαμική αλληλεγγύη.

2. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Είναι πανανθρώπινη μεν, έχει όμως επίσημα διατυπωθεί από την Γαλλική Επανάσταση το 1789 (LIBERTE). Η Αριστερά συγχίζει την ελευθερία με την ασυδοσία. Ελευθερία του ατόμου και Ακρα Αριστερά αποτελούν ένα οξύμωρον.

3. ΙΣΟΤΗΤΑ. Και αυτή έχει εμπεδωθεί από την ΑΣΤΙΚΗ Γαλλική Επανάσταση (EGALITE). Πρόκειται για την νομική ισότητα.

4. ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Μία πανανθρώπινη αξία, αλλά στον ευρωπαϊκό Κύκλο Πολιτισμού προέρχεται από τον Χριστιανισμό (DIGNITAS) και θεωρείται ως η γενική βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

5. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ . Μία πανανθρώπινη αξία, γνωστή σε όλους τους Κύκλους Πολιτισμού. Η ερμηνεία της είναι πολύ δύσκολη, γι αυτό ο καθείς την ερμηνεύει κατά το δοκούν. Το Βήμα ( μέσα του 10.2.15 )

—————– ———————————

Αιώνιες αξίες και αλήθειες ;

Υπάρχουν όντως αιώνιες αξίες και αλήθειες(aeternae veritates) , γνωστές στην παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού ως “Χρυσοί Κανόνες”
αναγνωρισθέντες ακόμη και από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ένα από τα κύρια όργανα του ΟΗΕ), το οποίο στηρίζεται σε αποφάσεις εν μέρει σε αυτούς (άρθρο 38). Καθημερινή (6.12.15)

——————————————————–

Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια , Τί ισχύει ακόμη ;
Συνοπτικά :
α) Ο πατριωτισμός είναι ζωντανότατος σε όλες τις μεγάλες χώρες ( Κίνα, Ινδία , Ιαπωνία, ΗΠΑ, Ρωσία, Βραζιλία, Ηνωμένο Βασίλειο κλπ.). Πατριωτισμός δεν σημαίνει αυτόματα εθνικισμός. Αμφιβάλλω, εάν οι λαοί των χωρών αυτών είναι σύμφωνοι με το “πλανητικό χωριό”. Είναι τουναντίον γεγονός, ότι η διεθνής κοινωνία αποτελείται από κυρίαρχα κράτη, μεταξύ των οποίων ισχύουν οι αρχές του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου. Δεν υφίσταται ακόμη ούτε ένα παγκόσμιο κράτος , ούτε μία διεθνής κυβέρνηση ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου το άρθρο περί του Πατριωτιμού και της φιλοπατρίας).
β) Ο πατριωτισμός είναι προϋπόθεση για τον διεθνισμό ( δεν εννοώ τον αριστερό ). (Ιδέ το άρθρο περί της Αριστεράς και του πατριωτισμού).
γ) Η οικογένεια είναι επίσης ζωντανότατη στις προαναφερθείσες χώρες.
Εν τω μεταξύ διευρύνεται ολίγον τι ο όρος της οικογένειας. Η κοινωνία στηρίζεται στην οικογένεια , ενώ η βάση του κράτους είναι ο πολίτης (citoyen).
δ) Η θρησκεία είναι προσωπική υπόθεση και επομένως όχι ένα απαραίτητο καθολικό ιδανικό. Εγώ π.χ. είμαι σύγχρονος πανθεϊστής (Ιδέ την επταλογία περί της πίστης και της θρησκείας καθώς και τα αρθρα περί της Ορθοδοξίας (αντιπαράθεση).
Παραπομπές στο Μπλογκ  μου. Καθημερινή (21.1.15)

Νόμοι σε Γενικές Γραμμές, Νόμος και Ηθική, “Φύσει Δίκαιον”, “Αίσθημα Δικαίου”, Νομικά και Ηθικά Σωστό ;

Νόμοι σε Γενικές Γραμμές, Νόμος και Ηθική, “Φύσει Δίκαιον”, “Αίσθημα Δικαίου”, Νομικά και Ηθικά Σωστό ;

Ο πρωτανεύων σκοπός των νόμων είναι η ρύθμιση κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών κλπ. σχέσων μεταξύ των πολιτών και διοικητικών σχέσεων μεταξύ των πολιτών και του κράτους μέσω κανόνων συμπεριφοράς.
Ενίοτε εμφανίζεται το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ νόμου και ηθικής καθώς και μεταξύ νόμου και δικαίου.

Στην παράδοση των κονφουκιανικών, ισλαμικών και των περισσότερων αφρικανικών χωρών δεν γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των νομικών και των ηθικών κανόνων. Ο Κονφουκιανισμός γνωρίζει π.χ. γενικά τους Λι-κανόνες.

Περίπου το ίδιο διαπιστώνεται και στις διεθνείς σχέσεις ειδικά από τις αρχές της δεκαετίας του 70, όταν οι τότε υποανάπτυκτες χώρες απαιτούσαν μία Διεθνή και Δίκαια Οικονομική Τάξη και προσπαθούσαν να πραγματοποιήσουν τα αιτήματά τους μέσω Διακηρύξεων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Πολλά κράτη έχουν ψηφίσει πολές διακηρύξεις μη γνωρίζοντας ότι οι υποανάπτυκτες χώρες δεν έκαναν διαχωρισμό μεταξύ της ΝΟΜΙΚΗΣ και της ΗΘΙΚΗΣ δέσμευσης, οι οποία απορρέει μονον από νομικές συμφωνίες και όχι απο διακηρύξεις.Οι αναπτυγμένες χώρες αναγκάσθηκαν να επισημάνουν, ότι η παράδοσή τους γνωρίζει μόνον την νομική δέσμευση.

Ο διαχωρισμός μεταξύ του Δικαίου και της Ηθικής έχει λάβει χώραν τον 18ο αι. στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας από τον νομικό Thomasius.
Αυτό ήταν η προϋπόθεση για τον γερμανικό θετικισμό και φορμαλισμό σε θεωρία και νομοθέτηση καθώς και για την απάνθρωπη νομοθεσία και πράξη στο 3ο Reich ( Gesetz ist Gesetz : νόμος είναι νόμος και χειρότερα : Befehl ist Befehl : διαταγή είναι διαταγή).

Εν κατακλείδι : Υπάρχουν ενίοτε ανήθικοι, άδικοι, απάνθρωποι και εγκληματικοί νόμοι.

Αλλά σε τέτοια περίπτωση ισχύει το “φύσει δίκαιον”( jus naturae ή jus naturalis, στην εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού το droit de raison ) μία από τις μεγαλύτερες επιτεύξεις του αρχαίου ελληνικού πνεύματος με τεράστιες επιδράσεις στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια ιστορία.
Σε αυτό το δίκαιο βασίζεται το jus resistendi (δίκαιο της εξέγερσης).

Καθημερινή (17.10.15 et 1.10.16)

———————————————-

Μεταξύ του “Θέσει δίκαιον” (jus positivum ) και του “Φύσει Δίκαιον”

σημειώνεται μία τεράστια διαφορά. Ενώ το πρώτο βασίζεται σε συγκεκριμένους νόμους, αποτελεί το δεύτερ αποτελεί μίαν ιδέα των αδύνατων , καταπιεζόμενων και αδικημένων, οι οποίοι απορρίπτουν το Δίκαιο του καθεστώτος ως άδικο και απαιτούν νέο Δίκαιο, όπως αυτοί το σκέπτονται. Η Αντιγόνη π.χ. λέει στην γνωστή αντιπαράθεση στον ουζουρπάτορα Κλέοντα : Εσύ έχεις τους νόμους σου, αλλά οι θεϊκοί νόμοι είναι ανώτεροι και ισχυρότεροι. (τσιτάτο από μνήμη) .
Στην Φιλοσοφία του Δικαίου αυτή η φράση αποτελεί την αφετηρία του ¨Φυσικού Δικαίου ” καθώς και του “Jus resistendi “( Δίκαιο της Αντίστσης ή και Εξέγερσης).
Γι αυτό το “Φυσικό Δίκαιο” μπορεί σχετικά εύκολα με μεταβληθει σε ένα αποτελεσματικό όπλο.
Αυτό που δεν βρίσκω στο ισχύον νομικό σύστημα, το αναζητώ στον Θεό ( “Θεϊκό Δίκαιο”, “Jus Divinum”) ή στη φύση ή στη νοημοσύνη ( “Δίκαιο της Νοημοσύνης”ή “Δίκαιο του Ορθού Λόγου” Jus Rationis”). Καθημερινή (25.2.18)
———————————————————-

Φύσει Δίκαιον (Φυσικό Δίκαιον)

Το αρχαίο ελληνικό “φύσει δίκαιον” (Πλάτων (Γοργίας), Καλλικλής, Αντιφών, Ιππίας σε Πλάτων (Πρωταγόρας), Αντιγόνη προς Κρέωντα) ανήκει στα σημαντικότερα αντικείμενα της επιστήμης Φιλοσοφία του Δικαίου, ενός από τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους. Το αντίθετο του “φύσει δίκαιον” είναι το “θέσει δίκαιον” (“θετικό δίκαιο”) που σημαίνει στην ουσία δίκαιο του κράτους.

Οι Ρωμαίοι το έχουν παραλάβει και το μετέφρασαν ως “jus naturae” ή “jus naturalis” ( ¨δίκαιον της φύσεως” η “φυσικό δίκαιο” και του προσέδωσαν θεϊκή σημασία “jus divinum ” (“θεϊκό δίκαιον”). Το “θέσει δίκαιον” έχει μεταφρασθεί ως “jus dispositivum”.

Στην εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού” έχει μεταβληθεί σε “jus rationis” ( “droit de raison”, “δίκαιο του (ορθού) λόγου ίσον ορθολογισμός).

Η ιδιαίτερη σημασία του φυσικού δικαίου έγκειται στο ό,τι αυτό έχει χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την ανατροπή του Ancien Regime, δηλαδή για την αστική επανάσταση στην Γαλλία.
Από τότε έχει επικρατήσει η άποψη, ότι το φυσικό δίκαιο εμπεριέχει μεγάλη εκρηκτική δύναμη.

Στην νεότερη εποχή έχει στηριχθεί στο φυσικό δίκαιο το κίνημα Σολιντάρνοστ στην Πολωνία για να ξεσηκωθεί κατά του τυραννικού κομμουνιστικού συστήματος . Εν όλίγοις : Μέσω του φυσικού δικαίου ως ιδελογικού μέσου άρχισε η βαθμιαία κατάπτωση του “Υπαρκτού Σοσιαλιασμού”.
Στο μέλλον δεν αποκλείεται να διαδραματίσει το “φύσει δίκαιον” στην κοινωνία καθώς και στις διεθνείς σχέσεις ένα καθοριστικό ρόλο.
Μέσω της γνώμης του Σοφοκλή (“Αντιγόνη “) έχει γεννηθεί η άποψη περί του “Φυσικού Δικαίου” , η οποία έχει βαθμιαία διευρυνθεί και μεταβληθεί σε μίαν από τις βάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών , τα οποία έχουν στα πλαίσια του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου συγκεκριμενοποιηθεί και διατυπωθεί σε ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑ ντοκουμέντα των Ηνωμένων Εθνών (Συμβάσεις, Διακηρύξεις) .
Ολα αυτα βρίσκουν αντανάκλαση στα συντάγματα σχεδόν όλων των λαών. Σε μερικούς κύκλους πολιτισμού υπερτερούν τα πολιτικά, σε άλλους τα οικονομικά και σε μερικούς τα πολιτισμικά δικαιώματα. Στην Ευρώπη διαπιστώνουμε μίαν αλληλοσύνδεση όλων αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριώ στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Δικαίου επί τη βάσει ειδικών Συμβάσεων.

Αυτονοήτως σημειώνονται ιδιαιτέρως σε δικτατορικά ή απολυταρχικά κράτη και προβλήματα σε ό,τι αφορά την υλοποίηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Κατά τα άλλα ούτε το “Δικαιο του ορθού λόγου”, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε οι ελευθερίες του ατόμου είναι απόλυτα. Παντού είναι εξαιρέσεις απαραίτητες. Ακριβώς αυτό το λαμβάνουν υπ όψη όλες οι διεθνείς και οι ευρωπαϊκές συμβάσεις.

Μεταξύ των φυσικών επιστημών από το ένα μέρος και άλλων επιστημών (κοινωνικών, πολιτικών, νομικών κτλ. ) από το άλλο μέρος διαπιστώνουμε μεγάλη διαφορά. Γι υτό δεν είναι δυνατό να εφαρμόσουμε καθοριστικές γνώσεις των φυσικών επιστημών επί άλλων επιστημών με τα ετερογενή αντικείμενα και με την δική τους μεθοδολογία.
Καθημερινή ( 11.10.15, 25.2.18)
———————————————————-
Πλάτων περί φυσικού Δικαίου (Τσιτάτο)

”Καθόλου μὲν εἰπεῖν, ό κατὰ τῶν τεχνῶν καὶ τῶν ἐπιστημῶν λέγειν εἰώθαμεν, ταὐτὸ καὶ κατὰ τῆς ἀρετῆς φατέον ἐστίν, ώς εἰς τὴν παντελῆ δικαιοπραγίαν τρία δεῖ συνδραμεῖν. φύσιν καὶ λόγον καὶ ἔθος.
Καλῶ δὲ λόγον μὲν τὴν μάθησην, ἔθος δὲ τὴν ἄσκησιν, είσι δ’ αί μὲν ἀρχαὶ τῆς φύσεως”.
Πλουταρχος

”ἀλλ’ ἐκεῖ οὖ λέγω, ἐν τοῖς δικαίοις καὶ ἀδίκοις καὶ όσίοις καὶ άνοσίοις, ἐθέλουσιν ἰσχυρίζεσθαι ώς οὐκ ἔστι φύσει αὐτῶν οὐδὲν οὐσίαν ἐαυτοῦ ἔχον ἀλλὰ τὸ κοῖνη δόξαν τοῦτο γίγνεται ἀληθὲς τότε όταν δόξη καὶ όσον ἂν δοκῆ χρόνον”.
Πλατωνος, Θεαιτητος, 172 Β

———————————————–

Θρασύμαχος :» [φημί γάρ ἐγώ εἶναι τό δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἤ τό τοῦ κρείττονος συμφέρον].

——————————————————————————–

Είναι το νομικά σωστό επίσης Ηθικό ;

α) Κανονικά στηρίζονται οι νομικές αντιλήψεις στις ηθικές αντιλήψεις της πλειοψηφίας μίας κοινωνίας, γιατί στην ιστορία του πολιτισμού έχουν πρώτα εμπεδωθεί οι ηθικοί κανώνες και κατόπιν έπονταν οι νομικοί και δη στην Μέση Ανατολή (Σουμερία ο πρωτος νομικός κώδικας του Κόσμου Codex Esnuna pro 4200 ετών και στην Βαβυλωνία o Codex Hammurabi pro 3800 ετών).

Οι Ελληναράδες και οι αρχαιολάτρεις ας διαβάσουν πολύ προσεκτικά αυτές τις γνώσεις. Σε ποιά πολιτισμική κατάσταση βρισκόταν τότε ο “ελληνικός” χώρος ;

β) Στην περίπτωση όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς (από την σοσιαλδημοκρατική , την σοσιαλιστική, την άκρα, την κομμουνιστική, την σταλινική έως την βοειοκορεατική) αποτελεί η “ηθική ανωτερότητα” απλούστατα ένα ΜΥΘΟ, ο οποίος όμως έχει εργαλειοποιηθεί με τον σκοπό της ανάληψης της πολιτικής εξουσίας.
Κατόπιν εξελίσσεται η ηθική σε αντικείμενο ιδεολογικού μουσείου.

γ) Αλλά στις εύνομες κοινωνίες ιδιαιτέρως στις χώρες με προτεσταντική παράδοση μπορούν να θεωρηθούν οι νόμοι στην πλειονότητα ως αντικατοπτρισμός των υφισταμένων ηθικών αξιών. Δεν είναι τυχαίο που σε τέτοιες χωρες γίνεται λόγος για Κράτος του Δικαίου και για Κοινωνικό Κράτος. Αυτά είναι αποκλειστικά δικές τους επιτεύξεις. Εγείρεται το εύλογο ερώτημα, γιατί δεν έχουν οι χώρες με ορθόδοξη παράδοση να αναδείξουν τέτοιες κοσμοϊστορικές επιτεύξεις ;

δ) Η σημερινή Ελλάδα όμως ανήκει μόνον pro forma στην εξελιγμένη Ευρώπη, γιατί παρέλαβε από την Δύση το σχήμα, αλλά όχι το περιεχόμενο σε ό,τι αφορά το πολιτικό και νομικό σύστημα, γιατί έλλειπαν οι κοινωνικές και οικονομικές προϋποθέσεις .

Επομένως είναι στη Ελάδα εσφαλμένη η άποψη, ότι σημειώνεται μία ταύτιση του νομικού με το ηθικό. Ας υπενθυμίσουμε, ότι στην ελληνική κοινωνία δεν υπάρχουν ούτε κοινωνική , ούτε ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η οποία δεν ανήκει στο ελληνικό λεξιλόγιο !

ε) Ούτως ή άλλως είναι στην Ελλάδα σχεδόν εθιμικό “δίκαιο” να συγχίζονται ακουσίως ή και εκουσίως βασικές έννοιες του κοινωνικού και πολιτικού βίου σε τέτοιο βαθμό που επικρατεί ένα τεράστιο εννοιολογικό χάος.

Ο καθείς λέει, ό,τι του συμφέρει η ερμηνεύει τις έννοιες κατά το δοκούν ή λαϊκά αμολάει καμιά κοτσάνα.

Καθημερινή (17.10.15  et 1.10.16)

————————————————-

Ελλειψη νομικής συνείδησης και “αίσθημα του δικαίου”

Το «αίσθημα δικαίου» μπορεί ο καθείς σύμφωνα με την ιδεολογική , πολιτική κλπ. τοποθέτησή του να το ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Αλλά στις εύνομες κοινωνίες της προηγμένης Ευρώπης είναι οι εκφράσεις πιό συγκεκριμένες : “Νομική συνείδηση”. Αυτή σημαίνει πρωτίστως την αλληλουχία δικαίων και ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ, κάτι που είναι στον ελληνικό πολιτικό βίο και ιδιαιτέρως στον αριστεροστρεφή κύκλο άγνωστο ή και τελείως απορριπτέο.

Τώρα έχει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπήσει τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις και “αμαρτίες από το παρελθόν του. Ετσι αλλάζουν οι καιροί. Καθημερινή ( 22./25.2.15)

 

Άρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, Νεοέλληνες , Ευρωπαίοι, Αξιοποίηση Γνώσεων,Νιτσε Ελληνολάτρης

Άρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, Νεοέλληνες , Ευρωπαίοι, Αξιοποίηση Γνώσεων
Αλλο οι αρχαίοι Ελληνες και άλλο εμείς

Οταν στις αρχές της δεκαετίας του  60 διεπίστωσα, ότι οι Ευρωπαίοι έχουν υλοποιήσει όλες τις καθοριστικές ιδέες των αρχαίων Ελλήνων και έχουν έτσι δημιουργήσει έναν ανώτερο πολιτισμό, ενώ εμείς καθυστερούμε στα Βαλκάνιά μας , με έπιασε κατάθλιψη.

Δυστυχώς δεν είμαστε αντάξιοι κληρονόμοι. Στην πραγματικότητα είναι επιτυχέστατοι κληρονόμοι αλλοι λαοί. Εμείς μείναμε με τα “περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς”.

Το κακό ειναι , ότι μας λείπει η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ και νομίζουμε  στα σοβαρά, ότι είμαστε ένας “περιούσιος λαός”. Αυτό είναι το άκρον άωτον του σουρεαλισμού και της  παράνοιας.Καθημερινή (11.10.15)

«Πάντοτε. Να τα πούμε απλά: όταν λέμε “αρχαίος ελληνικός πολιτισμός”, κυρίως είναι ο αθηναϊκός, που κράτησε το πολύ έναν αιώνα, και η πόλη είχε γύρω στους 40.000 ανθρώπους. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δημαγωγία και έχουμε την εικόνα του διχαστικού γένους. Αν σταμάτησε κάπου, ήταν όταν δεν υπήρχε δημοκρατία.Γλύκατζη-Αρβελέρ, Το Βήμα (9.1.17)

—————————————————-

Ελλάς, Παρελθόν, Μέλλον

Πρόκειται για το γνωστό και άκρως αρνητικό φαινόμενο της παρελθοντολογίας που έχει καθαρώς χριστιανορθόδοξες ρίζες. Εχει ύστερα από την εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους επεκταθεί και στον εθνικό τομέα (αρχαιολατρεία).

Ούτε το παρόν, ούτε το ΜΕΛΛΟΝ , δεν εννοώ την Δευτέρα Παρουσία και άλλα συναφή από την χιστιανική ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, αλλά το μέλλον του ελληνικού έθνους και του ελληνικού κράτους. Η εστίαση της προσοχής στο μέλλον προϋποθέτει όμως προετοιμασία επί τη βάσει ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ δυναμικότητας, συστηματικότητας, μεθοδικότητας, οργανωτικότητητας και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Στην ουσία πρόκειται για το υπαρξιακό πρόβλημα του εξευρωπαϊσμού, του εκσυγχρονισμού και του ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ (σημαίνει μεταξύ άλλων ΛΟΓΟΣ πρό της πίστης) της Ελλάδας σε όλες τις πτυχές και εκφάνσεις.

Αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας είναι
η Ορθόδοξη Εκκλησία , οι Θεολόγοι της, τα βαλκανοειδώς καθυστερημένα υπερεθνικιστικά στρώματα και οι διαστρεβλωμένοι οπαδοί της Ακρας Αριστεράς.

Καθημερινή (10.1.16)

————————————————————

Περί αρχαίων ,

περί ημών, περί θεμιτών επιστημονικών κληρονόμων και τελικά περί συνεχιστών και τιμητών του έργου των καθώς και περί της έμπρακτης Ελληνικότητας
(Αντιπαράθεση με μερικούς Ελληναράδες, εκπροσώπους του ανέξοδου και μόνον λεκτικού ψευτοπατριωτισμού)

Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης ήταν μεν σε γενικές γραμμές οι εμπεδωτές της Φιλοσοφίας του Δικαίου, αλλά οι Γερμανοί Φιλόσοφοι I. Kant και G.W.F. Hegel την έχουν εξελίξει σε πραγματική επιστήμη, αναγνωρισμένη διεθνώς.

Εν τω μεταξύ έχει εμπεδωθεί ως επιστήμη και η Φιλοσοφία του Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου ( (όχι απλώς φιλοσοφικές πτυχές) στο επιστημονικό περιοδικό ανωτάτου διεθνούς επιπέδου ” Archiv für Rechts- und Soziaphilosophie” (Archives for Philosophy of Law and Social Philosophy – Archives de Philosophie du Droit et de Philosophie Sociale – Archivo de Filosofía Jurídica y Social, ,ISSN 0001- 2343, 2/2000, S.168-184 (Panos Terz, Die Völkerrechtsphilosophie, Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Pro scientia ethica iuris inter gentes, In honorem patrum hispanorum Vitoria et Suarez).

Ιδέ στο ίδιο περιοδικό ( επίσης : 3/2010, S.322 -336), Panos Terz, Völkerrrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie und Völkerrechtsmethodologie, Demonstratio et Defensio Scientiae latae Iuris inter Gentes, «Εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα», Ηράκλειτος (DK 21 B 18).

Το υπερεξειδικευμένο περιοδικό εκδίδεται από την Διεθνή Εταιρεία της Φιλοσοφίας
του Δικαίου και της Κοινωνικής Φιλοσοφίας στην παράδοση του Καντ και Εγέλου. Τα
κείμενα, τα οποία παραγγέλονται κατόπιν τιμητικής πρόσκλησης , αξιολογούνται από
επιτροπή τουλάχιστον πέντε διεθνών ειδικών πανεπιστημιακών.

Ιδέ επίσης : Interessentheorie, Eine Abhandlung im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtssoziologie (Theory of Interest. A Study in the Co-ordinate System of Philosophy, Epistemology and Sociology of International Public Law, Teoria de los Intereses. Un Estudio en un Sistema Co-ordinado con la Filosofia, Epistemologia del Derecho Internacional ),
( Veröffentlicht von Panos Terz in : Papel Politico , Vol. 14, No. 1 2009. pp. 223-274 ), Universidad Pontificia JAVERIANA, Facultad de Ciencias Politicas y Relaciones Internacionales )
In honorem philosophi Graeci, praestabilis Epicuri
(Αφιερωμένο στον έξοχο Ελληνα Φιλόσοφο Επίκουρο ).

Επί τη βάση της Θεωρίας του Επικούρου περί του συμφέροντος , έχει εμπεδωθεί μία νέα Θεωρία του συμφέροντος στο Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο και γενικά στις διεθνείς σχέσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η μελέτη είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο λόγω ευγνωμοσύνης και τιμής έναντι του αθάνατου έργου του.
Απαραίτητη παρατήρηση : Οι “Αγιοι Πατέρες”, η Ορθόδοξη Εκκλησία καθώς και οι μονοδιάστατοι Θεολόγοι της έχουν αγνοήσει τον Επίκουρο καθώς και τον Δημόκριτο. Καθημερινή (17.2.16)

——————————————————

Ευρώπη, Σπουδή του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού

Στην Ευρώπη έχει αρχίσει η εντατικότατη ενασχόληση με ΟΛΕΣ τις πτυχές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος ήδη από την εποχή της Αναγέννησης (15ος αι.) και του Ανθρωπισμού (Ουμανιστές, 15oς/16ος αι.).

Σε όλα τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια έχουν ιδρυθεί γι αυτόν τον σκοπό ειδικές πανεπιστημιακές έδρες, όπου έχουν σπουδάσει οι πρώτοι Ελληνες φιλόλογοι ύστερα από την εθνική παλιγγενεσία.

Εχουν συγγραφεί στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ δεκάδες χιλιάδες επιστημονικότατων βιβλίων , πτυχιακών και διδακτορικών διατριβών και υφηγεσιών περί πολυποίκιλων διαστάσεων της αρχαίας ελληνικής Φιλοσοφίας, της Ιστορίας, της Ποίησης, της Μυθολογίας , της Επιστήμης, του Θεάτρου, της Ιατρικής, της Αστρονομίας, του Ερωτα , της Διατροφής καθώς και του καθημερινού βίου κτλ. επί τη βάσει μίας επιστημονικής ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ που στην Ελλάδα δεν ερφαρμόζεται.

Οι βιβλιοθήκες είναι γεμάτες με τέτοια συγγράμματα, Στην Βιβλιοθήκη της Λειψίας π.χ. εστιάζονται πάνω από 200 συγγράμματα μόνον περί του έργου του Ηρακλείτου ! Μόνον αυτοί που έκαναν ανώτερες σπουδές στο προαναφερθέν εξωτερικό έχουν γνώση περί αυτού.

Αλλά το σημαντικότερο έγκειται στο ό,τι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί έχουν συστηματικοποιήσει και εκδόσει τα περισσότερα έργα των αρχαίων και πέραν τούτου έχουν εξελίξει περαιτέρω και έχουν εφαρμόσει το αρχαίο ελληνικό πνεύμα για να δημιουργήσουν αυτό που σήμερα ονομάζεται Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, στον οποίον ανήκει η σημερινή Ελλάδα δυστυχώς μόνον εν μέρει .
Οι σπουδές στην Ελλάδα συντελούνται εκτός σπανίων εξαιρέσεων στην Φιλολογία στείρα και άγονα χωρίς ουδεμία ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ και στα σχολεία και στον δημόσιο βίο επικρατούν η παπαγαλία και η παλιμπαιδιστική τσιτατολογία.

Σημειώνεται τελεία έλλειψη ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. Με τέτοιον τρόπο σκέψης δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα βαθμιαία βυθίζεται στην ασημαντικότητα.
Πρωτίστως Ελληνες επιστήμονες, μεταξύ αυτών πολυάριθμοι πανεπιστημιακοί, του Αποδήμου Ελληνισμού τιμούν το ελληνικό όνομα και σώζουν κάπως την τιμή της Ελλάδας. Εάν δεν προσέξουμε θα χαθούμε όλοι στον ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ.

Ωρίμασε λοιπόν ο χρόνος να αρχίσουμε με την συστηματική ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ και ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ επί της ουσίας των υπαρχόντων προβλημάτων με τους εκπροσώπους της μεσαιωνικής καθυστέρησης, του εθνικιστικού αυτοβαυκαλισμού, της πνευματικής αυτοπεριχαράκωσης, της μαζοχιστικής ομφαλοσκόπησης και του καταστροφικού ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ. Στο μέλλον θα αναρτήσω ανάλογα σχόλια σε στιλ μελετών.Νυν υπέρ πάντων ο (επιστημονικός) αγών. Καθημερινή (6.9.15)

———————————————-

Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, Δύση Ελλάς Εκπαίδευση

Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια της Ευρώπης συνεχίζεται η κριτική ανάλυση των αρχαίων κειμένων με μία μέθοδο, η οποία έγκειται στην διείσδυση στο αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό πνεύμα. Αλλοίμονον στον μαθητή ή τον σπουδαστή που νομίζει , ότι αρκεί να κατέχει πολλά αποφθέγματα , αλλά δεν έχει καταλάβει το πνεύμα και την μέθοδο των Φιλοσόφων.

Αυτή η ευρωπαϊκή παράδοση άρχισε στην εποχή της Αναγέννησης στην Βόρεια Ιταλία και έχει εξελιχθεί τελείως στην εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (17ος /18oς αι.)

Οι Ευρωπαίοι έχουν μεσω αυτού του τρόπου καταφέρει ύστερα από την συστηματική εμβάθυνση να ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΝ τις καθοριστικές γνώσεις των αρχαίων ημών (όχι μόνον του Αριστοτέλη, εν μέρει του Πλάτωνα, αλλά και των στο Βυζάντιο και αργότερα στην Ελλάδα παραμελημένων υλιστών και κοινωνιστών (π.χ. του Δημοκρίτου και πολύ εντατικά του Επικούρου και των Κυνικών ) καθώς και των Στωϊκών και των Σοφιστών στην κοινωνία, στο κράτος, στην Φιλοσοφία του Δικαίου και στις επιστήμες, ενώ στο Βυζάντιο και αργότερα στην ελληνική παιδεία έχουν ξεπέσει οι γνώσεις των αρχαίων σε αντικείμενο βαλκανοανατολίτικης παπαγαλίας και γελοίας τσιιτατολογίας.

Εν κατακλείδι : Οι αιώνιες γνώσεις (aeternae veritates) των αρχαίων Ελλήνων έγιναν αποκλειστικά αντικείμενο μίας ΣΤΕΙΡΑΣ Φιλολογίας .Το πιό τραγικό αποτέλεσμα αυτής της ολέθριας εξέλιξης έγκειται , σε ό,τι αφορά την νεοελληνική παιδεία και την Φιλολογία , στην σχεδόν τελεία έλλειψη της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Παπαγαλία απο το ένα μέρος και κριτική σκέψη καθώς και δημιουργικότητα από το άλλο μέρος αποτελούν μίαν contradictio in adiecto ( ΟΞΥΜΩΡΟΝ ).

Πρόκειται για ένα απωλεσθέν πνευματικό κεφάλαιο στην Ελλάδα, το οποίο όμως έχουν αξιοποιήσει οι Ευρωπαίοι ΕΞΥΠΝΟΤΑΤΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΑ και πρωτίστως ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΑΤΑ.

Εγείρεται το σοβαρό ερώτημα, ποιός είναι ο πραγματικός κληρονόμος του αρχαίου πολιτισμού, της αρχαίας Φιλοσοφίας και της αρχαίας επιστήμης. Η Ευρώπη ή η Ελλάδα ; Πρόκειται φυσικά για ένα ρητορικό ερώτημα. Καθημερινή (6.9.15)

——————————————————-

Ευρωπαίοι Επιστήμονες και η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Οταν στις αρχές της δεκαετίας του  60 διάβασα για πρώτη φορά σχόλια Γερμανών και Αυστριακών ειδικών του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, της ποίησης και πρωτίστως της Φιλοσοφίας, αισθάνθηκα δέος λόγω της συστηματικότητας και του βάθους των ερευνών των. Κατόπιν μελέτησα έργα Γάλλων και Αγγλων επιστημόνων.

Μέσω αυτών των έξοχων επιστημονικών εργασιών ξένων άρχισα να διεισδύω βαθμιαία στο νόημα των αθάνατων έργων των αρχαίων ημών.

Ετσι κατόρθωσα αργότερα ως πανεπιστημιακός να ΕΦΑΡΜΟΣΩ τις γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων επί των πανεπιστημιακών μου κλάδων . Αυτό ήταν καθοριστικό για την επιστημονική σταδιοδρομία μου. Από ευγνωμοσύνη αφιερώνω κάθε επιστημονικό σύγγραμμα στον Φιλόσοφο, του οποίου έχω αξιοπιήσει σημαντικές γνώσεις.

Ταυτόχρονα έπαθα όμως σοκ για τη μεγάλη καθυστέρησή μας ακόμη και σε αυτό το πεδίο. Αυτονοήτως αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη προς τους ξένους επιστήμονες. Καθημερινή (6.9.15)

—————————————————

Αξιοποίηση  των γνώσων των αρχαίων Ελλήνων, Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση

α) Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η πολιτική είναι η ύψιστη επιστήμη , αλλά σύμφωνα με τον φιλόσοφο Καντ κατέχουν μόνον τα μαθηματικά την ποιότητα της επιστήμης. Εδω πρόκειται φυσικά για ακραίες αντιλήψεις.

β) Πιό σπουδαία από την γνώση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος είναι η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ του, κάτι που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν οι φιλόλογοι. Εγώ το κάνω εδώ και πολλά χρόνια στους επιστημονικούς μου κλάδους . Δεν είναι τυχαίο που αφιερώνω τα ανεβασμένα επιστημονικά συγγράμματα στους ανάλογους αρχαίους σοφούς ( Ηράκλειτο, Δημόκριτο, Αριστοτέλη, Επίκουρο, Πρωτάγορα και άλλους) , των οποίων τα έργα ερμηνεύω σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και όχι με τα δεδομένα των παρελθόντων αιώνων στην Δυτική Ευρώπη.

Οι γνώσεις των αρχαίων ημών είναι ιδιαιτέρως για τον σπουδαιότερο κλάδο μου Γενική Μεθοδολογία των βασικών επιστημονικών Ερευνών (μετεκπαίδευση ήδη επιστημόνων) καθοριστικές . Τα περισσότερα τα βρίσκετε στο Διαδίκτυο η και εδώ στο Μπλογκ μου.
γ) Η γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση και οι καλές τέχνες (κλασική μουσική, λογοτεχνία, θέατρο κλπ.) ανοίγουν το μυαλό για νέους ορίζοντες σε όλες τις επιστήμες και γενικά προωθούν την δημιουργική σκέψη. Σας συνιστώ την ανάλογη μελέτη στο Μπλογκ μου μεσω του Ιστοτόπου. Δημοσιευθέν στην Καθημερινή.

———————————————————————————

Ελληνολάτρης Γερμανός Φιλόσοφος Νίτσε

Μία μικρή εμβάθυνση είναι τελείως απαραίτητη, γιατί πρόκειται για ένα μεγάλο ευρωπαίο φιλόσοφο . Ταυτόχρονα είναι μερικές συγκεκριμένες πληροφορίες χρήσιμες .

1. Το οικογενειακό όνομα Nietzsche είναι η δυτικοσλαβική (σοραβική) εκδοχή του ελληνικού κυρίου ονόματος Νίκος.

2. Όνομα, φυσιογνωμία και τόπος γέννησης είναι ένδειξη της σλαβικής καταγωγής του. Περίπου 70 τοις 100 του πληθυσμού των ανατολικών κρατιδίων της Γερμανίας είναι ένα σλαβογερμανικό κράμα. Η εκγερμανοποίηση και ο εκχριστιανισμός των σλαβικών πληθυσμών έχει συντελεσθεί από τον 8ο έως τον 12ο αι. Οι ιστορικοί και οι εθνολόγοι τους ονομάζουν Σλαβογερμανούς. Δεν υπάρχει λόγος να μην λέγουν την αλήθεια. Μία σύγκριση με την επίσημη ιστορία των βαλκανικών λαών θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.Ακριβώς σε αυτές τις περιοχές ζουν οι φανατικότεροι Γερμανοί εθνικιστές και Νεοφασίστες !

3. Όταν οι μορφωμένοι Ευρωπαίοι αναφέρουν τους Έλληνες σε συνδυασμό με πολιτισμό και επιστήμη , εννοούν αποκλειστικά τους Αρχαίους Έλληνες. Αμέσως τονίζουν δυστυχώς, ότι οι Νεοέλληνες στον τομέα του πολιτισμού και των επιστημών δεν έχουν καμία σχέση με τους Αρχαίους Έλληνες. Μερικές φορές επισημαίνουν με έκδηλη ικανοποίηση την άποψη, ότι οι Νεοέλληνες στην πλειοψηφία τους δεν είναι γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Υπάρχουν και παραδείγματα, όπου δείχνουν για τους σημερινούς Έλληνες μια κάποια περιφρόνηση.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τους απλούς Γερμανούς, οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν γνωρίζουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Όταν το διαπίστωσα αυτό πριν μισού αιώνα έπαθα ψυχικό σοκ.

4. Στην εποχή του Νίτσε υπήρχε στο διανοητικό ελίτ όλης της Ευρώπης , σε ότι αφορά το πνεύμα, ένας ισχυρός ελληνοκεντρισμός ως βάση του ευρωποκεντρισμού.

5. Ο φιλόσοφος ήταν δεινός γνώστης της αρχαίας ελληνικής σοφίας. Αυτονοήτως κατείχε τα αρχαία ελληνικά.

6. Ο Καζαντζάκης ήταν νιτσεϊκός ( Ιδέ Καπετάν Μιχάλης ).

Δημοσιευθέν στο Βήμα (15. 5. 12 ).

 

Κουρδικό Πρόβλημα (Τουρκία, Ιράκ, Συρία, Ιράν )

Το Κουρδικό Πρόβλημα ( Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Συρία )

Εισαγωγή

Στα πλαίσια των πανεπιστημιακών μου διαλέξεων καθώς και σε διατριβές ( διπλωματικές και διδακτορικές ) ήταν αυτό το πολυετές και πολύπλοκο θέμα αντικείμενο. Είχα την ευκαιρία να λαμβάνω από πρώτο χέρι συγκεκριμένες και πολύτιμες πληροφορίες περί των Κούρδων και των πολλών προβλημάτων τους.

Ηδη στο Γυμνάσιο διαβάσαμε στην “Ανάβασιν” του Ξενοφώντος
πολλά περί των Καρδούχων, όπως τους ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες. Εάν ο Ξενοφών δεν τους είχε περιγράψει τόσο εκτενώς, δεν θα ξέραμε, ούτε οι σημερινοί Κούρδοι δεν θα ήξεραν τόσο πολλά περί αυτού του ορεινού και σκληροτράχηλου λαού. Έχω διαπιστώσει, ότι μορφωμένοι Κούρδοι διακατέχονται από συναισθήματα ευγνωμοσύνης και σχεδόν αιωνίας φιλίας έναντι του Ξενοφώντος και γενικά των Ελλήνων, των αρχαίων καθώς και των σημερινών. Ο Κούρδος είναι γενικά έναντι των Ελλήνων αυτόματα φίλος.

Φυσικά δεν είναι δυνατόν στα πλαίσια μίας μικρής μελέτης στο Μπλογγ να συντελεσθεί μία εκτενής και εμπεριστατωμένη έρευνα περί των Κούρδων.
Γι αυτό εστιάζονται στο επίκεντρο της θέασης μόνο μερικές σημαντικές
πτυχές του πολυσύνθετου ζητηματος.

1. Εθνολογική και γλωσσολογική πτυχή

Οι Κούρδοι ανήκουν από ιστορική και εθνολογική άποψη στους Σάτεμ-,
στους ανατολικούς Ινδοευρωπαίους . Σάτεμ σημαίνει στα αρχαία Ιρανικά και στην Σανσκριτική εκατόν, ενώ οι ευρωπαϊκοί οι δυτικοί Ινδοευρωπαίοι
ονομάζονται Χάτεμ από τον αριθμό εκατόν στα αρχαία ελληνικά. Οι
Κούρδοι ανήκουν στους περίπου επτά ιρανικούς λαούς, από τους οποίους οι Πέρσες είναι από κάθε άποψη οι πιό σημαντικοί. Επίσης η γλώσσα τους είναι στενά συγγενής με τις άλλες ιρανικές γλώσσες και ιδιαιτέρως με τα Περσικά.

Ενώ οι γειτονικοί λαοί ( Σουμέριοι, Ακκάδες,
Βαβυλώνιοι, Χεττίτες, Πέρσες , Σύροι ) έχουν αναπτύξει εδώ και τρεις έως
πέντε χιλιάδες έτη σημαντικούς πολιτισμούς, καθυστέρησαν οι ορεινοί
Κούρδοι πολιτιστικά πολύ. Αυτό ισχύει ακόμη και στο παρόν. Οι Κούρδοι
ανήκουν π.χ. στην Τουρκία στις πιό καθυστερημένες πληθυσμιακές ομάδες.
Γενικά οι Κούρδοι αισθάνονται ως Ινδοευρωπαίοι και συγγενείς των Περσών και έτσι έχουν την πεποίθηση, ότι είναι ανώτεροι από τους Άραβες ειδικά του Ιράκ , τους οποίους εν μέρει περιφρονούν ! Εύκολα βλέπει κανείς, ότι οι Κούρδοι έχουν όντως ωραιότερη φυσιογνωμία.

2. Κουρδικοί πληθυσμοί στην Δυτική Ασία

Η Σύμφωνία της Λωζάνης ( 1923 ) αναφέρει τέσσερα κράτη, στα οποία
κατοικούν Κούρδοι και δη το Ιράν, το Ιράκ, την Τουρκία και την Συρία.

α) Σην Τουρκία αποτελούν οι Κούρδοι 18-20 τοις 100 του συνολικού
πληθυσμού. Το 1923 δεν τους έχει αναγνωρίσει η Τουρκία ως εθνική
μειονότητα. Οι Κούρδοι είχαν λόγο να κάνουν από το 1920 έως το 1938 έξι εξεγέρσεις, τις οποίες έχει καταπνίξει ο τουρκικός στρατός στο αίμα .
Έως προ μερικών ετών ήταν η κουρδική γλώσσα απαγορευμένη. Επίσημα τους ονόμαζε το τουρκικό κράτος “Ορεινούς Τούρκους” και όχι Κούρδους ! Το 1984 άρχισε ο η εξέγερση των Κούρδων. Στα εδάφη τους ίσχυε το καθεστώς του εκτάκτου νόμου. Η εξέγερση τελείωσε ανεπίσημα το 1999 με την  σύλληψη του αρχηγού του κόμματος ΠΚΚ και γενικά του κουρδικού κινήματος Οτσαλάν και επίσημα στις 21.03.2013 με δήλωσή του να “παύσουν τα όπλα και να μιλήσουν οι ιδέες”. Κατά την διάρκεια του αγώνα έχουν σκοτωθεί  35-40 χιλιάδες άτομα.

Στα πλαίσια των προσπαθειών της Τουρκίας να γίνει
μέλος της ΕΕ, αναγκάσθηκε η Τουρκία υπό την πίεση της ΕΕ να βελτιώσει την κατάσταση των Κούρδων σαν εθνική μειονότητα μέσω της παροχής μερικών μειονοτικών δικαιωμάτων. Και όμως η ΕΕ αξιολογεί την ΠΚΚ ακόμη ως μία τρομοκρατική οργάνωση.

β ) Στο Ιράκ αποτελούν οι Κούρδοι
16- 20 τοις 100 του συνολικού πληθυσμού. Ανταποκρίνεται στην ιστορική
αλήθεια, ότι το καθεστώς του περιβόητου δικτάτορα Σαντάμ Ηουσσείν έχει διαπράξει κατά του κουρδικού πληθυσμού πολλά και απαίσια εγκλήματα,  ακόμη και σε επίπεδο γενοκτονίας, κάτι που οι Κούρδοι δεν θα ξεχάσουν  ποτέ. Μόνον σε μιά μικρή περίοδο (1970-1972 ) έχει παρωχηθεί στους  Κούρδους μία περιορισμένη αυτοδιαθεση και συμμετοχή στην κυβέρνηση της Βαγδάτης ( περσική λέξη : Δώρον Θεού).

Το 1991 έχει δημιουργηθεί με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών μία Ζώνη προστασίας των Κούρδων και το 2003 έχουν οι Κούρδοι συμμετάσχει στον πόλεμο κατά του καθεστώτος του δικτάτορα. Προς το παρόν κατέχουν οι Κούρδοι μία μεγάλη τοπική αυτονομία. κάτι που μερικοί ονομάζουν και de facto κράτος, αλλά αυτό
δεν είναι σωστό. Ο κουρδικός πληθυσμός ζει από πολιτική και
πολιτισμική άποψη εν μέρει σχεδόν κάτω από μεσαιωνικές συνθήκες ζωής και καθοδηγείται παραδοσιακά από τις δύο αντιμαχόμενες δυναστείες των Μπαρζάνι και των Ταλαμπάνι.

γ ) Το ποσοστό των Κούρδων της Συρίας
είναι πάνω από 10 τοις 100 του συνολικού πληθυσμού. Έως το 1971 έχουν καταπιέσει οι Σύροι τους Κούρδους, όμως σε όλην την εποχή του ηγέτη της Συρίας Χαφίζ Ασσάντ ( 35 έτη ) δεν σημειώνεται καταπίεση, αλλά και ούτε παροχή δικαιωμάτων σαν εθνική μειονότητα. Υπό τον Μπασσάρ Ασσάντ έγιναν
οι Κούρδοι πάλι αντικείμενο καταπίεσης. Στα πλαίσια της εξέγερσης
ιδιαιτέρως της μεγάλης πλειοψηφίας των σουννιτών κατά του καθεστώτος
του Ασσάντ έχουν οι Κούρδοι στην Βορειοανατολική Συρία μίαν de facto
αυτονομία. Από τους Κούρδους της Συρίας κατάγεται ο πείφημος Σαλαντίν ( Σαλάχ Αντίν ), ο οποίος υπό την ιδιότητα του αρχηγού των αραβικών και κουρδικών στρατευμάτων έχει κατροπώσει και εκδιώξει τον 12ο αι. τους Ευρωπαίους Σταυροφόρους από τη Μέση Ανατολή.

δ ) Στο Ιράν ( “Χώρα
των Αρίων”, Arya σημαίνει ο ευγενής ) ανέρχεται το ποσοστό των
Κούρδων σε 15-20 τοις 100 του ιρανικού πληθυσμού, ο οποίος είναι
πολυεθνικός ( Πέρσες, Άραβες, Αζερμπαϊτσάνοι κλπ.) . Το θεοκρατικό
καθεστώς του Χομέϊνι δεν ήταν διατεθειμένο να τους παραχωρήσει
δικαιώματα σαν εθνική μειονότητα πρωτίστως με την δικαιολογία, ότι στο
Ιραν ζουν μωαμεθανοί, μεταξύ των οποίων δεν γίνονται διαφοροποιήσεις ! Το 2005 έγινε η τελεταία έξέγερση των Κούρδων του Ιράν.

3. Λύση του κουρδικού προβλήματος

Η ιδανική λύση θα ήταν αναμφιβόλως η δημιουργία ενός ενιαίου κουρδικού  κράτους, αλλά δεν διαπιστώνουμε ως απαραίτητη βάση μίαν επίσης ενιαία  εθνική κουρδική συνείδηση. Εκτός τούτου είναι όπως στο παρελθόν όλες οι χώρες με κουρδικό πληθυσμό κατά την ίδρυση ενός ενιαίου, ομογενούς και μεγάλου κουρδικού κράτους, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να ανατρέψει την ισορροπία σε αυτήν την άκρως νευραλγική περιοχή.

Επομένως θα υπάρχουν μόνον ρεαλιστικές επί μέρους λύσεις του ζητήματατος μέσω μίας εκτενούς τοπικής αυτονομίας ,η οποία προϋποθέτει την αναγνώριση των Κούρδων από την εκάστοτε χώρα σαν εθνική μειονότητα. Όμως στην περίπτωση του Ιράκ ουσιαστικά δεν πρόκειται για εθνική μειονότητα, αλλά για μίαν από τις τρεις μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ( Σιίτες, Σουννίτες, Κούρδοι ) του κράτους Ιρακ.

Αυτή η ιδιαίτερη θέση των
ιρακινών Κούρδων ανησυχεί αυτονοήτως πολύ την Τουρκία. Και όμως
απoκλείεται να αναγνωρίσουν οι Τούρκοι τους Κούρδους ως ισότιμο λαό.
Πάντως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει στους Κούρδους να
αποσχισθούν δια παντός και να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος. Κάτι
τέτοιο ίσως να είναι φυσικά κάτω από μίαν λίαν ευνοϊκή συγκυρία για
τους Κούρδους το πρώτο σημαντικό βήμα για την δημιουργία του  ενιαίου κουρδικού κράτους.

Οι Κούρδοι της Συρίας καθώς και οι Κούρδοι του Ιράν θα προσπαθήσουν να αναγνωρισθούν σαν εθνική μειονότητα και θα απαιτήσουν εκτενή αυτονομία.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρνικο τύπο, την τελευταία φορά στην Καθημερινή (13.10.15).

Τούρκοι, Εθνογένεση, Κληρονομιά, Νοοτροπία , Γαλάτες

Τούρκοι, Προέλευση, Εθνογένεση, Κληρονομιά

Μία  νηφάλια προσέγγιση στο θέμα

Τα ονόματα των εθνών και των λαών συμπίπτουν σπάνια. Στην πραγματικότηα υπάρχει μεταξύ τους διαφορά.

Η Γαλλία αυτονομάζεται π.χ. μεν επίσημα France ( από τον αρχαίο γερμανικό λαό Franken: Οι ελεύθεροι ), αλλά οι Γάλλοι λένε ότι όλοι κατάγονται  από Κέλτες . Σκοπίμως δεν λένε επίσημα, ότι εκεί έζησαν Έλληνες ( στον  Νότο : Gallia Graeca = Ελληνική Γαλλία ) ,Γερμανοί , Νορμανδοί, Βρετόνοι κλπ.

Κάτι το ίδιο συμβαίνει και στην Τουρκία.Ήδη προ 9.000 ζούσαν στην χώρα αυτή πολυάριθμοι λαοί με τις δικιές τους γλώσσες. Ο πιό γνωστός και πιό πολιτισμένος λαός (προ 4.500 ετών) ήταν οι Ινδοευρωπαίοι Χιττίτες . Αριστοι νομοθέτες, οργανοτικότητα, πρώτοι στη μεταλλουργία, εθνικό έπος Ulikumi 600 έτη αρχαιότερο από την Ελλάδα (το έχω στην Βιβλιοθήκη μου σε γερμανική μετάφραση).

Οι μογγόλοι Τούρκοι (Πρωτοτούρκοι) ήταν από εθνολογική άποψη πάντα στη μειοψηφία. Ακόμη και στις αρχές του περασμένου αιώνα ζούσαν στην Μικρά Ασία (μετάφραση από τα Λατινικά : Αsia Minor )  περίπου 25 εθνότητες ( Ιδέ λεπτομερειακά Γ.Κ.Σκαλιέρης, Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας, Αθήναι, 1922, Υλικό από το Σουλτανικό Αρχείο).

Οι εξής λαοί και εθνότητες έζησαν στην Μικρά Ασία :
α) Στην αρχαιότητα :
Πρωτοχάττες, Χιττίτες , Κάρες, Χουρρίτες, Λούβιοι,Χάλυβες ( εξ ου και χάλυψ στα Ελληνικά ), Φρύγες ( αρχικά στην αρχαία Μακεδονία Μπρύγες ), Μύσιοι, Λύκιοι, Λύδιοι, Βιθυνοί, Καππαδόκες,Έλληνες.

β) Ακόμη στις αρχές του 20ου αι. ζούσαν οι εξής εθνότητες :
Έλληνες (Μικρασιάτες, Πόντιοι και Κωνσταντινουπολίτες), Αρμένοι, Μιγγρέλοι, Κόλχοι, Κούρδοι,Παφλάγονες, Λάζοι, Σάννοι, Αμπαζάδες, Αβασγοί, Μαρωνίτες, Ανσαρίτες, Ερυθίνοι, Καππαδόκες, Ίσαυροι, Κιρκάσιοι,
Λυκάονες, Τάταροι, Εβραίοι, Άραβες, Πομάκοι, Γιουρούκοι, Βόσνιοι,  Αθίγγανοι, Μαρωνίτες, Σελτζούκοι, καθ ευτού Τούρκοι ( μειοψηφία ),
Τουρκομάνοι (πρωτίστως ποιμένες που ζουν πρωτίστως σε ορεινές περιοχές) ακόμη και σήμερα μογγολική φυσιογνωμία).

Όλοι αυτοί οι λαοί δεν εξαφανίσθηκαν (οι περισσότεροι Ελληνες επέστρεψαν ύστερα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα) , αλλά συγχωνεύθηκαν και έτσι δημιουργήθηκαν οι σημερινοί Τούρκοι με άλλη φυσιογνωμία (όχι μογγολική), με τουρκική γλώσσα και επίσημα με τουρκική εθνική συνείδηση.
Μόνον οι ινδοευρωπαίοι Κούρδοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν την εθνότητατά τους και να αποκτήσουν μερική αυτονομία.

Οι σημερινοί Τούρκοι θεωρούνται από εθνολογική άποψη απόγονοι όλων των λαών, οι οποίοι στις παρελθούσες χιλιετηρίδες έχουν ζήσει στην Μικρά
Ασία  και ονομάζονται επιστημονικά-εθνολογικά „Ανατολίτικος Κλάδος των Ευρωπαίων“. Δηλαδή δεν πρόκειται μόνον για “μογγόλουςς” Τούρκους, όπως νομίζουν πολλοί Ελληνες και ιδιαιτέρως οι Ελληναράδες.

Η σύγχρονη τουρκική εθνογένεση άρχισε συστηματικά υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ („Πατέρας των Τούρκων“, Ατα σημαίνει στις μογγολοτουρκικές γλώσσες πατήρ, Αττίλας σημαίνει ο πατερούλης) ύστερα από την ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ κατά των Αρμένων και των Ελλήνων ( Μικρασιάτες και Πόντιοι).
Αυτός χρησιμοποίησε την έκφραση „Είμαι περήφανος που είμαι Τούρκος“. Αντιλήφθηκε εγκαίρως, ότι το τουρκικό έθνος ήταν και είναι ακόμη πολύ ευάλωτο.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο ανήκουν όλα τα αρχαιολογικά ευρήματα σε τουρκικό έδαφος στην Τουρκία. Οι ειδκοί επιστήμονες έχουν ήδη προ ετών προβλέψει, ότι οι Τούρκοι κάποτε θα μιλούσουν επίσημα για την πολιτιστική τους  κληρονομία, γιατί αυτό είναι αυτονόητο, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι.

Τοποθετούμαι με νηφαλιότητα και χωρίς ψευδαισθήσεις, αν και οι πρόγονοί μου έζησαν στον Πόντο έως την „Μικρασιατική Καταστροφή“ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογγ τα άρθρα “Πόντιοι, Εθνογένεση, Ελληνικότητα ” και “Πόντιοι, Γενοκτονία”).
Ο όρος „Τούρκος“ σημαίνει υπήκοος του κράτους Τουρκία. Άλλο οι σημερινοί Τούρκοι και άλλο οι μογγολικοί Πρωτοτούρκοι.

Ήδη απαιτούν οι Κούρδοι  από χρόνια ευρύτερη αυτονομία . Οι Λάζοι (  δυτικοί Καυκάσιοι ) ακολουθούν πολύ προσεκτικά.
Από εθνολογική άποψη θα έχει η Τουρκία στο μέλλον προβλήματα τουλάχιστον με μερικές εθνικές μειονότητες.

Σε ό,τι αφορά τις εθνικές μειονότητες στην Τουρκία, είμαστε στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια εδώ και πολλά έτη καλά προετοιμασμένοι ( πτυχιακές και διδακτορικές διατριβές ).

Ύστερα από την έκδοση  του βιβλίου του πρώην Τούρκου υπουργού των εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (“Το στρατηγικό Βάθος “) έγινε οφθαλμοφανές, ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μία μεταβατική περίοδο, η οποία χαρακτηρίζεται από μίαν εντατική αναζήτηση μίας σύγχρονης εθνικής ταυτότητας και συνείδησης. Θα υπάρξουν σε αυτόν τον τομέα ενδιαφέρουσες εξελίξεις.

Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, την τελευταία φορά στην Καθημερινή (13.10.15, 15.3.17, 24.4.17)  και στην  iefimerida ( 24.11.15)

——————————————————————–

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή ιστορική επιστήμη ( η Βικιπαίδεια δεν έχει επιστημονικό επίπεδο) μερικές επί πλέον πληροφορίες περί των Γαλατών : Ο βασιλιάς της Βυθηνίας Νικομήδης ο Πρώτος προσκάλεσε τους Γαλάτες το 279 π.Χ. για να τους χρησιμοποιήσει ως βοηθητικό στρατιωτικό σώμα κατά του αδερφού του Ζιποίτη.

Οι Γαλάτες αποτελούνταν από τρία φύλα : Τολιστοβόγοι, Τρόκμοι και και Τεκτοσάγγες, οι οποίοι ίδρυσαν την Αγκυρα ! Εμειναν εκεί. Ο Ατταλος ο Πρώτος τους νίκησε το 228 π.Χ. Υστερα από την νίκη του Πομπήου κατά του Μηθριδάτη έχει αυτός δημιουργήσει από τα τρία γαλατικά φύλα ένα κρατικό μόρφωμα εξαρτημένο από την Ρώμη . Οι Ρωμαίοι διώρισαν τρεις αρχηγούς : τον Δειόταρο για τους Τολιστοβόγους, τον Βρογιτάριο για τους Τρόκμους και τον Ταρκοντάριο για τους Τεκτοσάγγες. Το Βήμα (2.11.13)

——————————————–

Τούρκοι, Νοοτροπία
Σύντομες παρατηρήσεις

1. Η Τουρκία είναι μία χώρα με βαθιά ισλαμική παράδοση που σημαίνει με μία μεσαιωνική Κοσμοαντίληψη και Εικόνα του ανθρώπου, η οποία είναι αντίθετη (όχι μόνον διαφορετική) με την Κοσμοαντίληψη και την Εικόνα του ανθρώπου της δημοκρατικής και φιλελεύθερης Δύσης.
2. Στην Τουρκία το σύγχρονο άτομο και ο εξελιγμένος πολίτης λείπουν. Σημειώνονται φυσικά και εξαιρέσεις.
3. Η Τουρκία είχε σχεδόν πάντα αυταρχικά και δεσποτικά καθεστώτα, και ο Τούρκος δεν έχει ακόμη αποκτήσει την δημοκρατική ωρίμανση του μέσου Ευρωπαίου Πολίτου, του λείπει η δημοκρατική συνείδηση.

4. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τουρκικής νοοτροπίας είναι τα εξής :
α) Πλεονεκτήματα :φιλοξενία, πειθαρχία, σεβασμός των ηλικιωμένων, αγάπη στα παιδιά τους .
β) Μειονεκτήματα : προτεραιότητα του συναισθήματος έναντι της λογικής, εθισμός στις υπόνοιες, στην συνωμοσιολογία , στην κινδυνολογία και στον βολονταρισμό, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της αυτοκριτικής, υπερευαισθησία, υπεραυτοεκτίμηση, υπερεθνικισμός.
Συμπέρασμα : Η Τουρκία είναι μία ανατολίτικη χώρα, και οι Τούρκοι είναι στην πλειονότητά τους ανατολίτες , όχι σύγχρονοι Ευρωπαίοι.
Παρατήρηση : Σε ό,τι αφορά τα μειονεκτήματα, σημειώνονται κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα με τον μέσο Νεοέλληνα.

Καθημερινή (15.3.17)

Αθηναϊκή Δημοκρατία, Ρεαλιστική Θεώρηση , Δούλοι, Γυναίκες , Αρτιστοτέλης και Δούλοι

Αθηναϊκή Δημοκρατία, Δούλοι, Γυναίκες, Οχι εξιδανικευμένη θέαση, αλλά ΡΕΑΛΙΣΤΚΗ

Το πείραμα της Δημοκρατίας τελείωσε μέσω της Μάχης της Χαιρώνειας το 338 π.Χ.

Ας υπενθυμίσουμε πέραν τούτου, ότι η Δημοκρατία έχει εφαρμοστεί στα πλαίσια του πρώτου δουλοκτητικού συστήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στην Αθήνα ήταν οι δούλοι σχεδόν τριπλάσιοι από τους ελεύθερους. Δουλεία υπήρχε και αλλού, αλλά όχι ως σύστημα.

Εκτός τούτου οι γυναίκες δεν συμμετείχαν ενεργώς στις δημοκρατικές διαδικασίες.

Η θέση των γυναίκων  των κτηνοτρόφων της Ασίας (Κιμέριοι, Σκύθες, Σαυρομάτες , ο μύθος περί των Αμαζόνων στηριζόταν στις πολεμίστριες των Σκυθών) , των
αρχαίων γερμανικών φύλων και των Ρωμαίων ήταν πολύ καλύτερη από την ανάλογη θέση των Ελληνίδων.

Επομένως θα ήταν προτιμότερο να θεωρούμε την αρχαία Δημοκρατία ρεαλιστικά και όχι εξιδανικευμένεα.
——————————————————————–
Ορος Δούλος και Δουλεία

Ο όρος Δούλος ήταν γνωστός ήδη στη Μυκηναϊκή Εποχή στη Γραμμική Β ως do-e-ro καθώς και στον Ομηρος (Ιλιάς 7, 475) ως Δμως (αιχμάλωτοςπολέμου),αλλά στην κλασσική εποχή ο δούλος ονομαζόταν και Ανδράποδον για να ξεχωρίζει από το Τετράποδον (ζώο).
Οπως φαίνεται, υπάρχει ένα πρόβλημα προσέγγισης στο ζήτημα. Δούλοι του οίκου υπήρχαν πάντα και παντού, αλλά εδώ γίνεται λόγος για δούλους σε τέτοιο βαθμό που έχει εμπεδωθεί κατ αρχάς στην Ελλάδα και κατόπιν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το ΔΟΥΛΟΚΤΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Ακριβώς στην κλασική εποχή ο φιλοσοφικός εκπρόσωπος του δουλοκτητικού συστήματος ο Αριστοτέλης έχει διατυπώσει για τον δούλο τον όρο ΟΡΓΑΝΟΝ.
Είναι γνωστό, ότι οι δούλοι δν είχαν δικαιώματα, αλλά ο Αριστοτέλης και ιδιαιτέρως οι Στωικοί φιλόσοφοι πρότειναν ο δουλοκτήτης να συμπεριφέρετε στο δούλο και λίγο ανθρώπινα. Ο δουλοκτήτης είχε το δικαίωμα να ξυλοκοπήσει, να φυλακίσει, ακόμη και να μη σιτίσει τον δούλο επαρκώς. Είχε και το δικαίωμα να διαλύσει την οικογένεια του δούλου πουλώβντας μέλη του. Κάτω από ορισμένες συνθήκες ο δουλοκτήτης χάριζε στον δούλο την ελευθερία μεν, αλλά αυτό ήταν αποκλειστικά δική του υπόθεση. Ο δούλος δεν είχε το δικαίωμα να κατέχει χρήματα, τα οποία ανήκαν μόνον στον δουλοκτήτη. Ο δούλος δεν συμμετείχε στον πολιτικό βίο της πόλης, η οποία όμως έχει απαγορεύση την θανάτωση του δούλου εκ μέρους του κυρίου του.

Στην ιστορία είναι αναμφισβήτητο γεγονός , ότι η οικονομία στηριζόταν πρωτίστως σε δούλους, ήλωτες κτλ.Υπήρχαν στην Αθήνα δουλοκτήτες που είχαν έως 300 δούλους. Το δουλοκτητικό σύστημα έχει στην Ρώμη τελειοποιηθεί μεν, αλλά ακριβώς στο Imperium Romanum η δουλεία έχει περατωθεί. Σε αυτό έχουν συμβάλλει οι ιδέες των Στωικών φιλόσοφων (Τρίτη γενεά της Σχολής των Στωικών) και η ανερχόμενη χριστιανική θρησκεία. Δεν είναι τυχαίο, ότι στη Ρώμη οι πρώτοι και περισσότεροι Χριστιανοί ήταν δούλοι.

Ευκαιρείας δοθείσης θα ήθελα να επισημάνω, ότι οι διεθνείς συμβάσεις του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών περί των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και ειδικά περί του ζητήματος της δουλείας χρησιμοποιούν τον όρο ΣΚΛΑΒΟΣ. Βλέπε π.χ. και την Convention on the Abolition of Slavery, the Slave Trade, and Institutions and Practices Similar to Slavery από 1956. Το ίδιο ισχύει και για άλλες επίσημες διεθνείς γλώσσες του ΟΗΕ ( Ισπανικά, Γαλλικά, Ρωσικά ).
Καθημερινή (24 Φλεβάρη 2018)
————————————–

Εκτενέστερα περί των δούλων και των γυναικών

1. Ο Αριστοτέλης έχει χαρακτηρίσει τον δούλο ως ΟΡΓΑΝΟΝ (Πολιτικά Ι 4, 1253b) που σημαίνει ως εργαλείο και ως τεμάχιο του σώματος του κυρίου
του (Πολιτικά Ι 6, 1255b).

Οι πρώτοι φιλόσοφοι της Ρώμης ήταν Ελληνες δούλοι, οι οποίοι μετέφρασαν κείμενα των Φιλόσοφων στα Λατινικά. Η λέξη όργανον έχει μεταφρασθεί ως res (πράγμα), κάτι που έχει επικρατήσει στην ευρωπαϊκή Φιλοσοφία.

Ο μεγάλος Γερμανός και διεθνής Φιλόσοφος Hegel, άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής Φιλοσοφίας, μετέφρασε το όργανον και το res σε Ding (πράγμα).

2. Ας μην ξεχνούμε, ότι ο Αριστοτέλης ήταν εκπρόσωπος του δουλοκτητικού συστήματος.

3. Πρόκειται για ένα ζήτημα μεθοδικής προσέγγισης σύμφωνα με την αρχή της Ιστορικής Συγκεκριμενικότητας, η οποία σημαίνει, ότι πρέπει να θεωρούμε γεγονότα και απόψεις του παρελθόντος στο ιστορικό τους πλαίσιο και όχι με σημερινά κριτήρια.

Η δουλεία ήταν στην αρχαιότητα κάτι το απαραίτητο και έχει οδηγήσει πέραν τούτου στην γιγαντιαία εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Παραμένει όμως ιστορικό γεγονός, ότι η το Δουλοκτητικό Σύστημα είναι μία εφεύρεση αποκλειστικά των αρχαίων Ελλήνων, ενώ άλλοι λαοί γνώριζαν μόνον τους οικιακούς δούλους.

4. Ο Πλάτωνας γράφει ότι «οι άντρες είναι προφανώς ανώτεροι από τις γυναίκες και τα παιδιά…» (Νόμοι 917), ο δε Αριστοτέλης υποστηρίζει «…ο άντρας έχει τη θέση του αφέντη και η γυναίκα τη θέση του εξαρτημένου…» (Πολιτικά Α 13, 1260). Ο Πυθαγόρας μιλούσε για τις δυο αρχές που δημιούργησαν τον κόσμο, η πρώτη το αγαθό στοιχείο από το οποίο προήλθε η τάξη, το φως και ο άντρας και το κακό στοιχείο το οποίο γέννησε το χάος, το σκότος και τη γυναίκα…

Η αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν φαλλοκρατική, όπως και σε όλες τις άλλες εξελιγμένες κοινωνίες στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή (ήδη προ 5 χιλ. ετών με την δημιουργία των πρώτων κρατικών μορφωμάτων στην ιστορία της ανθρωπότητας), ενώ οι υποανάπτυκτες κοινωνίες των νομάδων της εποχής εκείνης (Σκύθες, ιρανικό φύλο) κατείχαν μίαν καλύτερη κοινωνική θέση , γιατί το απαιτούσαν έτσι οι σκληρότατες συνθήκες ζωής.

Περίπου το ίδιο ίσχυε και για τον ρόλο των γυναικών στους αρχαίους γερμανικούς
λαούς, στους οποίους έχει εμπεδωθεί μία ιδιαίτερη παράδοση που κράτησε επί αιώνες τόσο που τα πρώτα κινήματα για τα δίκαια των γυναικών έχουν εμφανισθεί αποκλειστικά στους απόγονους των αρχαίων Γερμανών ( Σκανδιναβοί, σημερινοί Γερμανοί).

Υπήρχαν εκτός τούτου και μητριαρχικές κοινωνίες που ακόμη και σήμερα σημειώνονται στην Βόρεια Σαχάρα, όπου στους Τούαρεγκ οι γυναίκες προέχουν των ανδρών σε όλους τους τομείς του βίου και ιδιαιτέρως στην οικογένεια, στην περιουσία και στον σεξουαλικό τομέα.

Καθημερινή (11.10.15)

———————————————–

Αρχαία Ελλάς, Δουλοκτητικό σύστημα

Ολη η ιστορική αλήθεια : Οι αρχαίοι Ελληνες ήταν σύμφωνα με την παγκόσμια ιστορική επιστήμη οι πρώτοι στην ιστορία της ανθρωπότητας που έχουν εφεύρει την δουλεία ως μαζικό φαινόμενο. Οι αρχαίοι Ελληνες περιφρονούσαν γενικά την πρακτική εργασία. Επομένως είναι αυτοί οι εμπεδωτές του δουλοχτητικού συστήματος. Στις άλλες χώρες υπήρχαν πρωτίστως οικιακοί δούλοι. Οι Ρωμαίοι ξεπέρασαν στο ζήτημα της δουλείας  τους Ελληνες. Οι πρώτοι φιλόσοφοι της Ρώμης ήταν Ελληνες σκλάβοι, οι οποίοι μετέφρασαν κείμενα των Φιλόσοφων στα Λατινικά.

Δούλοι στην αρχαία Αθήνα : Σε αρχαίες πηγές αναφέρονται τα εξής :

α) Οι δούλοι υπερτερούσαν (τριπλάσιος αριθμός σε σύγκριση με τους ελεύθερους). Μερικοί επιχειρηματίες είχαν εκατοντάδες δούλους . Μόνον οι φτωχοί ελεύθεροι δεν είχαν σκλάβους.

β) Τον 5ο αι. αναφέρεται ο αριθμός 80 χιλ., τον 3ο αι.τουλάχιστον 150 χιλ.

γ). Οι δουλοι ήταν αιχμάλωτοι πολέμου (πρωτίστως άλλοι ΕΛΛΗΝΕΣ !) ή αγορασμένοι στα παζάρια των σκλάβων.

δ) Οι δουλοι δεν είχαν δικαιώματα, τους ονόμαζαν ανδράποδα, και ο Αριστοτέλης έχει χαρακτηρίσει τον σκλάβο ως ΟΡΓΑΝΟΝ (Πολιτικά Ι 4, 1253b) που σημαίνει ως εργαλείο και ως τεμάχιο του σώματος του κυρίου του (Πολιτικά Ι 6, 1255b).Η λέξη όργανον έχει μεταφρασθεί ως res (πράγμα), κάτι που έχει επικρατήσει στην ευρωπαϊκή Φιλοσοφία. Ο μεγάλος Γερμανός και διεθνής Φιλόσοφος Hegel, άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής Φιλοσοφίας, μετέφρασε το όργανον και το res σε Ding (πράγμα).

Για τους δούλους  δεν ίσχυε η δημοκρατία. Για τον Πλάτωνα (ιδέες, φαντασιώσεις, απαρχή της απόλυτης και ιδιαιτέρως της ολοκληρωτικής σκέψης) και τον Αριστοτέλη ήταν η δουλεία κάτι το φυσικό και απαραίτητο. Και οι δύο κορυφαίοι φιλόσοφοι Πλάτων και Αριστοτέλης ήταν εκπρόσωποι του δουλοχτητικού συστήματος.

ε) Η δημοκρατία ίσχυε μόνον για τους ελέυθερους πολίτες (άνδρες) της Αθήνας, όχι όμως για τους Ελληνες από άλλες πόλεις (π.χ. θεωρούσαν τον Αναξάγορα ξένο “Ausländer”).Αυτά όμως δεν μας τα έλεγαν δυστυχώς τότε στην δεκαετία του 50  στο γυμνάσιο. Καθημερινή (21.12.14, 19.2.17)

——————————————————————————————————————–

ΑριστοτέληςΔούλος,  εμψυχο όργανο

Αν , γράφει, κάθε εργαλείο μπορούσε να εκπληρώσει το έργο του με μια εντολή…αν οι αργαλειοί ύφαιναν από μόνοι τους και το πλήκτρο κτύπαγε από μόνο του την κιθάρα, τότε ούτε οι μάστορες θα χρειάζονταν βοηθούς, ούτε οι αφέντες δούλους».

Συχνά είναι δύσκολο να διακριθεί ο φύσει δούλος από τον ελεύθερο· συμβαίνει δηλαδή συχνά ένας ελεύθερος να έχει ψυχή και φρόνημα δούλου (να είναι φύσει δούλος), ενώ ένας δούλος να συμπεριφέρεται και να σκέφτεται σαν ελεύθερος (να είναι φύσει ελεύθερος).

ξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι ο Αριστοτέλης θεωρεί το δούλο ως όργανο του αφέντη με τον ίδιο τρόπο που το χέρι είναι όργανο του ανθρώπου. Συμφέρον λοιπόν του αφέντη είναι να μην κακομεταχειρίζεται αλλά να ενδιαφέρεται και να φέρεται με ανθρωπιά στο δούλο.

Πολιτικά» (Α 1253 b30 – 1254 α5) γράφει:

«Αφού λοιπόν το να αποκτήσει κανείς κάτι είναι μέρος από τα αναγκαία πράγματα του σπιτιού, γι’ αυτό και η τέχνη να το αποκτήσει είναι μέρος της οικιακής οικονομίας (γιατί χωρίς απαραίτητα μέσα ) για τη ζωή δεν μπορεί κανείς ούτε να ευτυχήσει ούτε να ζήσει απλά» και καθώς για ορισμένες τέχνες είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσει κανείς κατάλληλα εργαλεία, έτσι είναι ανάγκη και για την οικιακή οικονομία να υπάρχουν τα κατάλληλα όργανα για να ολοκληρωθεί το έργο. Και από τα όργανα αυτά, άλλα είναι άψυχα και άλλα έμψυχα, όπως π.χ. για τον καπετάνιο του πλοίου το πηδάλιο είναι άψυχο όργανο, ενώ ο πρωρέας[1] είναι το έμψυχο όργανο. Γιατί ο άνθρωπος που προσφέρει τις υπηρεσίες του είναι είδος εργαλείου στην τεχνική. Έτσι, λοιπόν, και στην τέχνη της οικιακής οικονομίας το κτήμα (δηλαδή ένα οποιοδήποτε υλικό μέσο) είναι όργανο για να ζήσει κανείς, και τα υλικά αγαθά (δηλαδή ο πλούτος) δεν είναι τίποτε άλλο από πολλά τέτοια όργανα, και ο δούλος είναι ένα ζωντανό κτήμα. Με τη διαφορά, ότι ο κάθε υπηρέτης είναι πιο σπουδαίος από τα άψυχα όργανα. Γιατί, αν κάθε όργανο είχε την ικανότητα να αποτελειώνει την ορισμένη του δουλειά, είτε ύστερα από διαταγή που του δίνεται, είτε από κάποια δική του αυθόρμητη διάθεση, όπως λένε ότι γινόταν με τα ανδρείκελα του Δαίδαλου ή τους τρίποδες του Ήφαιστου, για τους οποίους λέει ο Όμηρος ότι έκαναν αυτόματα τις δουλειές τους στο εργαστήρι του θεού, και έτσι, με τον ίδιο τρόπο, αν είχαν και οι σαΐτες στα υφαντήρια την ιδιότητα να υφαίνουν μόνες τους, και τα πλήκτρα να παίζουν μόνα τους την κιθάρα, τότε οι αρχιτεχνίτες δεν θα χρειάζονταν εργάτες ούτε και τα αφεντικά θα χρειάζονταν δούλους…».
Βλέπουμε εδώ, ότι ο Αριστοτέλης αντικρύζει τη ζωή ιεραρχημένη σε μια νομοτέλεια μηχανική με στόχο ένα έργο. Δεν εξετάζει τον παράγοντα «άνθρωπο» με ψυχικά και ηθικά προβλήματα. Ωστόσο, όμως, προφητεύει, με τον τρόπο του, ότι η δουλεία θα μπορούσε να καταργηθεί, αν η τεχνική έφτανε στην τελειότητα εκείνη που είχε επινοήσει η μυθική φαντασία των Ελλήνων με τα εργαλεία του Δαίδαλου[2] και τους τρίποδες του Ήφαιστου.[3] Η σκέψη αυτή του Αριστοτέλη είναι ολότελα θεωρητική και γίνεται με καθαρά αντικειμενική αιτιολογία της κατάστασης, που παρουσίαζε η κοινωνική σύνθεση της εποχής του μέσα σε μια οργανωμένη πολιτεία. Για την ηθική, όμως, αιτιολόγηση της δουλείας γράφει στην αρχή των «Πολιτικών» (1254 b5 κ.ε.):
«…η ψυχή εξουσιάζει το σώμα, όπως ένας δεσπότης το δούλο, και ο νους ασκεί εξουσία που μοιάζει σαν εξουσία πολιτικού… Αναγκαστικά, ο κανόνας αυτός ισχύει και για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Όσοι λοιπόν διαφέρουν από τους άλλους, όπως η ψυχή από το σώμα, και ο άνθρωπος από το θηρίο… αυτοί είναι από τη φύση τους δούλοι, για τους οποίους είναι καλύτερο να υποτάσσονται… Γιατί δούλος είναι από την ίδια του τη φύση εκείνος που μπορεί να βρίσκεται κάτω από την εξουσία ενός άλλου, γι’ αυτό και είναι κτήμα του άλλου. Και τέτοιος είναι όποιος έχει τόσο μόνο λογικό, όσο αρκεί για να αισθάνεται, αλλά να μη μπορεί να έχει ολοκληρωμένο το λογικό του. Αλήθεια, τα άλλα ζώα προσφέρουν υπηρεσίες όχι από συνειδητή ενέργεια του λογικού τους, αλλά από υποταγή παθητική. Γι’ αυτό και η διαφορά στη χρησιμότητά τους (ανάμεσα σ’ αυτά και τους δούλους) δεν διαφέρει πολύ, γιατί η βοήθεια για την απόκτηση των αγαθών της ζωής προσφέρεται εξίσου και από τα ήρεμα ζώα και από τους δούλους. Και η φύση θέλει να κάνει τα σώματα των δούλων και των ελεύθερων διαφορετικά, έτσι ώστε, των δούλων να είναι δυνατά και κατάλληλα για βαριές δουλειές και των ελεύθερων να είναι όρθια και άχρηστα για δουλικές εργασίες, χρήσιμα όμως για τον πολιτικό βίο… Συμβαίνει όμως πολλές φορές και το αντίθετο: Δηλαδή, οι δούλοι να έχουν σώματα ελεύθερων ανθρώπων και οι ελεύθεροι να έχουν δουλικές ψυχές. Μα το βέβαιο είναι ότι, αν κάποιοι άνθρωποι διαφέρουν από τους άλλους, όσο διαφέρουν μόνο στη σωματική διάπλαση τα αγάλματα των θεών από τους ανθρώπους, τότε όλοι αυτοί θα δέχονταν πρόθυμα να θεωρούν τους άλλους που υστερούν ικανούς να είναι είναι δούλοι τους. Κι αν αυτό αληθεύει για το σώμα, είναι πολύ πιο σωστό να αληθεύει εφαρμοζόμενο στην ψυχή. Μα δεν είναι το ίδιο εύκολο να διακρίνει κανείς της ψυχής την ομορφιά, όπως διακρίνει την ομορφιά του κορμιού. Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι είναι ολοφάνερο, πως άλλοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους ελεύθεροι και άλλοι δούλοι. Και γι’ αυτούς τους τελευταίους το δίκαιο και το συμφέρον τους είναι να παραμένουν δούλοι».

Εκείνο που μας κάνει εντύπωση εδώ, είναι ο πολύ αφελής τρόπος με τον οποίον προεξοφλεί ο αρχαίος φιλόσοφος τις βαθύτερες ψιχικές ανάγκες του δούλου, σαν να ήταν ανύπαρκτες για έναν δούλο, κι αυτός ο δούλος κάτι λιγότερο από άνθρωπος. Βέβαια, ψυχική καλλιέργεια, όπως την ξέρουμε σήμερα, με τη συνδρομή της θρησκείας, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε στην εποχή εκείνη.
Μόνον όσοι είχαν διανοητική δύναμη και μπορούσαν να βάλλουν τάξη στη ζωή τους, ανακάλυπταν τη σημασία της δικαιοσύνης και της εντιμότητας στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους, ώστε να φτάσουν στη διάπλαση ηθικού χαρακτήρα, ολοκληρώνοντας την προσωπικότητά τους με δική τους ευθύνη. Και όσοι είχαν καλλιεργηθεί έτσι, είχαν φτάσει, ύστερα από τη θεοποίηση κάθε μεμονωμένης αρετής, στην αντίληψη ότι πάνω από όλα κυριαρχεί μια δύναμη υπερκόσμια και θαυμαστή, που κυβερνά το σύμπαν και τον άνθρωπο.

 

ς«ο σκοπός ύπαρξης του δούλου ταυτίζεται με το σκοπό ύπαρξης του κυρίου του

».Συνεπώς, «η σχέση δούλου και κυρίου είναι ανάλογη προς τη σχέση

μέρους και όλου, ατελούς προς το τέλειο».www.prooptikh.com

—————————————————————————————–

Κύρ Τάκη, τόσα λεφτά παίρνεις γράφοντας χρονογράφημα στην «Καθημερινή» και βαριέσαι να κάνεις ένα «κλίκ» για να βρείς το απόσπασμα του Ιππολύτου που ζητάει από το Δία να εξαφανίσει τις γυναίκες; Ήμαρτον, κύρ Τάκη μου, κρίμα την πολυδιαφημισμένη αρχαιογνωσία σου. Μήπως γέρασες και δεν θυμάσαι τα πλέον στοιχειώδη; ΙΔΟΥ αυτό που ζητάς, κύρ Τάκη μου (Ιππόλ. 616-627):

ΙΠ. ὦ Ζεῦ, τί δὴ κίβδηλον ἀνθρώποις κακὸν
γυναῖκας ἐς φῶς ἡλίου κατώικισας;
εἰ γὰρ βρότειον ἤθελες σπεῖραι γένος,
οὐκ ἐκ γυναικῶν χρῆν παρασχέσθαι τόδε,
620 ἀλλ᾽ ἀντιθέντας σοῖσιν ἐν ναοῖς βροτοὺς
ἢ χαλκὸν ἢ σίδηρον ἢ χρυσοῦ βάρος
παίδων πρίασθαι σπέρμα του τιμήματος,
τῆς ἀξίας ἕκαστον, ἐν δὲ δώμασιν
ναίειν ἐλευθέροισι θηλειῶν ἄτερ.
625 [νῦν δ᾽ ἐς δόμους μὲν πρῶτον ἄξεσθαι κακὸν
μέλλοντες ὄλβον δωμάτων ἐκτίνομεν.]
τούτωι δὲ δῆλον ὡς γυνὴ κακὸν μέγα·

———————————————————————-

Πέτρου Α 2,18 Οἱ οἰκέται ὑποτασσόμενοι ἐν παντὶ φόβῳ τοῖς δεσπόταις, οὐ μόνον τοῖς ἀγαθοῖς καὶ ἐπιεικέσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς
σκολιοῖς. (Οι δούλοι ας υποτάσσωνται με φόβον Θεού εις κάθε τι,
που διατάσσουν οι κύριοί των, όχι μόνον στους καλούς και επιεκείς, αλλά και στους ιδιοτρόπους, που ποτέ δεν ικανοποιούνται, αλλά πάντοτε γογγύζουν).

Γερμανοί, Γερμανοί και Ξένοι, Πρόνοια για Πρόσφυγες, Μωαμεθανοί σε Ευρωπαϊκές Κοινωνίες

Γερμανοί, Γερμανοί και Ξένοι, Πρόνοια για Πρόσφυγες
Περί των Γερμανών
Κάποιος χρήστης της Καθημερινής :
(Antoniou
“Έχετε ιδέα τι εστί γερμανός; Το απόσταγμα της πιο αδίστακτης αρπακτικότητας μέσα στο ανθρώπινο είδος. Αδίστακτοι άρπαγες. Ήταν ολέθριο σφάλμα των συμμάχων, που επέτρεψαν να υπάρξει ανεξάρτητο γερμανικό κράτος, αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου….”)
Η απάντησή μου παρακάτω :
Το άκρον άωτον του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της παράνοιας εκφράζωντας ταυτόχρονα βαλκανοανατολίτικα συμπλέγματα κατωτερότητας.
Μερικές λεπτομέρειες :
α) ΟΙ μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της ανθρωπότητας ύστερα από τους αρχαίους Ελληνες : Kant ,Hegel.
β) Οι μεγαλύτεροι μουσικοσυνθέτες της ανθρωπότητας : Bach, Beethoven.
γ) Νομπελίστες πρωτίστως στις θετικές και στις ιατρικές επιστήμες : 86.
δ) Η ευρωπαϊκή οικονομική υπερδύναμη.
ε) Η πρυτανεύουσα πολιτική δύναμη της Ευρώπης.
ζ) Στην Γερμανία ζουν πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπων από πάνω από 130 χώρες του κόσμου, μεταξύ αυτών 4 εκατ. μουσουλμάνοι και πάνω από 45000 χιλ. Ελληνες. Περίπου 16 εκατ. από τα 82 εκατ. κατοίκων έχουν ξένες εθνικές ρίζες.
η) Η Γερμανία έγινε μαγνήτης για εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων. Διατί άραγε ;
Ερώτηση : Ξέρετε άραγε, τί γράφετε ;
Καθημερινή ( 25.9.15)
———————————————–

Μειονότητα οι βιαιοπραγούντες Γερμανοί κατά ματαναστών
Διευκρίνίσεις

α) Οι Γερμανοί είναι στην πλειονότητά τους φιλόξενοι και ουχί ξενοφοβικοί.
β) Πολλοί όμως ανησυχούν για το μέλλον.
γ) Αυτοί που βιαιοπραγούν προέρχονται από το κατώτατο στρώμα της κοινωνίας και αντιστοιχούν στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα. Αποτελούν την απόλυτη μειοψηφία.
δ) Και μία ιδιαιτερότητα : Ξέρουν, ότι δεν είναι “γνήσιοι” Γερμανοί, αλλά απόγονοι σλαβικών πληθυσμών( ονόματα, τοπωνυμίες, φυσιογνωμίες) από την εποχή του Μεσαίωνα.

Αυτό το φαινόμενο είναι πολύ διαδεδομένο σε όλη την Ευρώπη , ιδιαιτέρως στην Ελλάδα : Οι περισσότεροι Ελληναράδες (“Υπερπατριώτες”) είναι απόγονοι Σλάβων, Αλβανών, Αράβων και κυρίως Βλάχων.Το Βήμα ( 22.2.16)

———————————————————-

Πρόσφυγες στην Γερμανία, Η γλώσσα των αριθμών , Νηφάλια

Από το 2015 έως σήμερα
ήρθαν στην Γερμανία περίπου 1εκ. 300χιλ. άτομα.

Το γερμανικό κράτος ξόδεψε το 2015 για τους πρόσφυγες 21 δις.
Ευρώ. Στα δύο έτη 2016 και 2017 θα ξεπεράσουν οι πρόσφυγες τα δύο εκατ., και τα έξοδα σε φθάσουν τα 55 δις Ευρώ.

Aμέσως όταν φθάσουν πρόσφυγες στην Γερμανία παίρνει κάθε πρόσφυγας μηνιαίως ως χαρτσιλίκι 143 Ευρώ (Ε), τα ζευγάρια
260 Ε, τα παιδιά μεταξύ 84 και 92 Ε. Αυτοί που επιθυμούν να ζουν έξω απο τα επίσημα κέντρα διαμονής παίρνουν επί πλέον 216 Ε, τα ξευγάρια 380 Ε, κάθε παιδί έως 6 ετών 133 Ε, από 14 ως 17 ετών 198 Ε.

Το κράτος αναλαμβάνει όλα τα έξοδα για επισιτισμό, κατοικία, επίπλωση, θέρμανση, ιατρική περίθαλψη και εκμάθηση της γλώσσας. Σε περίπτωση που ο πρόσφυγας μένει περισσότερο από 15 μήνες στη Γερμανία, παίρνει κάθε μήνα 394 Ε και το κράτος αναλαμβάνει μεταξύ άλλων τα έξοδα για κατοικία. Καθημερινή (23.3.16)

———————————————————–

Γερμανοί και Αλλοδαποί

Εδώ πρόκειται για αντιπαράθεση με κάποιον αναγνώστη της εφημερίδας Το Βήμα, ο οποίος έχει διατυπώσει την παράξενη άποψη ότι οι περισσότεροι επιτυχείς επιστήμονες της Γερμανίας είναι Αλλοδαποί.
Αν ήταν έτσι, πώς εξηγούνται τα εξής φαινόμενα ;
α) Η Γερμανία έχει έως σήμερα 86 νομπελίστες, από τους οποίους ήταν έως τα 30χρονα μόνον 15 τοις εκατόν ΓΕΡΜΑΝΟ-Εβραίοι, που σημαίνει ότι οι προγονοί τους ήρθαν στην Γερμανία προ μισής χιλιετερίδας και είχαν γερμανικό πολιτισμό και γερμανική παιδεία. Πολλοί Αμερικάνοι νομπελίστες έχουν γερμανικά ονόματα.
β) Από τα τέλη του 19ου αι. προηγείται η Γερμανία στην ποιότητα των βιομηχανικών προϊόντων ιδιαιτέρως στις εφευρέσεις και στην κατασκευή αυτοκινήτων.
γ) Διατί έχει η Γερμανία υπερφαλλαγγίσει τις πάλαι τότε κύριες μεγαλοδυνάμεις Αγγλία και Γαλλία και αποτελεί hic et nunc (εδώ και σήμερα) την οικονομική ευρωπαϊκή υπερδύναμη ; Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα. Εγινε αυτή η επίτευξη υπό την καθοδήγηση Αλλοδαπών ;
δ) Τί να είναι άραγε οι πανεπιστημιακοί αλλοδαπής προέλευσης στα γερμανικά πανεπιστήμια που σπούδασαν στην Γερμανία και έκαναν επιστημονική σταδιοδρομία ;
Διευκρίνιση : Δεν είμαι ούτε γερμανόφιλος αλλά ούτε και »Γερμανομάχος» ή «Γερμανοφάγος» ή «Γερμανοκτόνος» της κακιάς ώρας που σημαίνει της Ακρας ελληνικής Αριστεράς ή των ΑΝ.ΕΛΛ.  Το Βήμα (11.7.14)

————————————————————————————

Μωαμεθανοί στην Ευρώπη, Ενσωμάτωση

Μην ξεχνάτε, ότι στην Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο , στο Βέλγιο , στην Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες σημειώνονται μεγάλα προβλήματα σε ό,τι αφορά την ενσωμάτωση των μωαμεθανικών πληθυσμών. Δημιουργούνται “παράλληλες” και κλειστές κοινωνίες, όπου οι νομοί δεν εφαρμόζονται.

Η πολυπολιτισμικότητα έχει δυστυχώς παταγωδώς αποτύχει, γιατί οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν έλαβαν υπ όψη την όχι μόνον διαφορετική, αλλά και διαμετρικά αντίθετη παράδοση και ψυχοσύνθεση των Τούρκων και Αράβων μωαμεθανών.

Ακόμη και ο περίφημος Γερμανός πρώην καγκελάριος Helmut Schmidt είπε προ του θανάτου του, κάναμε μεγάλο λάθος που επιτρέψαμε την εισροή μωαμεθανικων πληθυσμών πρωτίστως από την καθυστερημένη Ανατολική Τουρκία. Καθημερινή (8.7.18)

Σοβιετική Ενωση, Σύμφωνο με την Γερμανία, Νίκη μόνο του Κόκκινου Στρατού ;

Σοβιετική Ενωση, Σύμφωνο με την Γερμανία, Νίκη μόνον του Κόκκινου Στρατού ;

Σύντομες παρατηρήσεις :

α) Οι ΣΥΜΜΑΧΟΙ από κοινού νίκησαν τον τεράστιο γερμανικό στρατό. Ο γερμανικός στρατός αγωνιζόταν σε δύο μέτωπα, στο ανατολικό και ταυτόχρονα στο δυτικό.
Πέραν τούτου οι δυτικοί σύμμαχοι βοήθησαν πολύ με σύγχρονο εξοπλισμό τον κόκκινο στρατό.
β) Αυτοβούλως ο Στάλιν έχει συνάψει το αναφερθέν σύμφωνο με την Γερμανία, μια που επρόκειται για ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ καθεστώτα (έτσι τα “βρήκαν” εύκολα και οι δύο) δικτάτορες.
γ) Το Σύμφωνο του Μονάχου έχει γίνει μέσω μεγίστων εκβιασμών εκ μέρους της φασιστικής Γερμανίας. Aκριβώς αυτό το τρισκατάρατο “Σύμφωνο” ανέφερα στις πανεπιστημιακές μου διαλέξεις επί του πεδίου του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου ως παράδειγμα της ακυρότητας συμφωνιών ευθύς εξ αρχής ( ab initio, ex tunc, nul et non avenu ).

δ) Δήθεν χρειαζόταν ο Στάλιν απαραίτητο χρόνο για προετοιμασία κλπ. Και όμως μέσα σε λίγους μήνες αιχμαλωτίστηκαν εκατομμύρια Ρώσσων στρατιωτών. Η στρατιωτική κατάσταση άρχισε βαθμιαία να μεταβάλλεται ύστερα από την ανακήρυξη του “Πατριωτικού Πολέμου” . Εως τότε εστιαζόταν ο διεθνισμός στο επίκεντρο της πολιτικής.

Ο εγκληματίας και ημιπολιτισμένος Καυκάσιος Στάλιν διέταξε τοστα τέλη των 30χρονων να εκτελεσθεί στα πλαίσια των μεγάλων εκτελέσων και ο εξέχων κορυφαίος στρατάρχης Mιχαήλ Τουχατσέφσκι (“Κόκκινος Ναπολέων”), ένας από του καλύτερους στρατιωτικούς σε διεθνές επίπεδο. Μαζί με αυτόν έχει εξαφανισθεί σχεδόν όλο το γενικό επιτελείο του “κόκκινου στρατού”.

ε) Εάν η Ελλάδα είχε κοινά σύνορα με την Ρωσσία, θα έχανε όλην την Μακεδονία και τα μισά νησιά υλοποιώντας το ρωσσικό όνειρο για πρόσβαση στην Μεσόγειο.

Καθημερινή ( 24.9.15)

Νέα Δημοκρατία, Ριζική Μεταλλαγή

Νέα Δημοκρατία, Ριζική Μεταλλαγή

Προϋποθέσεις για επιτυχίες διαρκείας και για εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας ή ο ολέθριος ρόλος του κ. Αχιλλέα Καραμανλή ή η εποχή των των πολιτικών ”δυναστειών” έχει περατωθεί

α) Να ξητήσει η ΝΔ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τα καταστροφικά λάθη σε βάρος της Ελλάδας.

β) Να απορρίψει η ΝΔ εσαεί την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ. Δύο Καραμανλήδες είναι π.χ. αρκετοί.

Κάποιος Καραμανλής θέλει οπωσδήποτε να γελοιοποιηθεί. Κανονικά θα έπρεπε να περατωθούν οι μεσαιωνικές βαλκανοοθωμανικές συνήθειες.
Ο κ. Αχιλλέας Καραμανλής δεν το έχει ακόμη αντιληφθεί αυτό το αυτονόητο και απλούστατο και προωθεί συστηματικά τον γιό του παραμερίζωντας άλλους πιό ικανούς. Κοντόφθαλμη πολιτική και επαίσχυντες συνήθειες.

γ) Να αποσυρθεί η “δυναστεία”  των Μητσοτάκηδων /Μπακογιάννηδων  από τον ενεργό πολιτικό βίο.

δ) Η ΝΔ να αναγνωρίσει τις πρυτανεύουσες πολιτιστικές, πολιτικές και ηθικές ευρωπαϊκές αξίες και αρχές.

ε) Να μεταλλαχθεί η ΝΔ από καθυστερημένο βαλκανοβλάχικο και βαλκανοανατολίτικο κόμμα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα. Το γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα μπορεί να της παράσχει αποτελεσματική βοήθεια.

ζ) Η ΝΔ να πετάξει την πολιτική σαβούρα των «βαρώνων» , «δελφίνων» και λαμογιών (άρχισαν να ξαναεμφανίζονται) δια παντός στον κομματικό κάλαθο των αχρήστων και τοξικών.

Ταυτόχρονα να προωθήσει νέους, δυναμικούς και άφθαρτους πολιτικούς στην ηγεσία και δη όχι μόνον από την Κρήτη, αλλά από όλες τις ελληνικές περιοχές και ιδιαιτέρως από τη Μακεδονία, όπου υφίσταται μεγάλο δυναμικό (π.χ. O  Περιφεριάρχης της Κεντρικής Μακεδονίας  κ. Απόστολος Τζιτζικώστας). )
Το Βήμα (4.9.15)

Ελληνική Γλώσσα, Ξένες Λέξεις σε Εθνικές Γλώσσες, Τούρκικες Λέξεις, Γλώσσες της Διπλωματίας στην Ιστορία, Ξένα Ονόματα στην Ελλάδα

Ελληνική Γλώσσα, Ξένες Λέξεις σε Εθνικές Γλώσσες, Τούρκικες Λέξεις, Γλώσσες της Διπλωματίας στην Ιστορία

H χρησιμοποίηση ξένων λέξεων θεωρείται σαν πρόβλημα σuνήθως από μη γνώστες ξένων γλωσσών και πρωτίστως από ανεπαρκώς μορφωμένους υπερεθνικιστές.

Επίσημες προσπάθειες να απαγορευθούν αυτές έγιναν μερικές φορές, αλλά δεν έχουν στεφθεί με επιτυχία.Τα πιό γνωστά παραδείγματα στην Ευρώπη είναι τα εξής : Το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα της Γερμανίας απαγόρευσε δια νόμου τις ξένες λέξεις . Πέραν τούτου μεταφράσθηκαν στα Γερμανικά όλοι οι λατινικοί όροι της Γραμματικής που στην πραγματικότητα είναι έννοιες της αρχαίας Ελληνικής
Στα 80χρονα του περασμένου αιώνα απαγόρευσε ένας γαλλικός νόμος την χρησιμοποίηση αγγλικών λέξεων στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην τηλεόραση για να προστατεύσει τα Γαλλικά. Και αυτή η προσπάθεια έχει φυσικά αποτύχει.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας σημειώνονται πολλά παραδείγματα γλωσσών με διεθνή σημασία.

Η σημιτική ακκαδική γλώσσα ( 2.500 π.Χ. στο Ιράκ ) ήταν η πρώτη διεθνής διπλωματική γλώσσα του κόσμου , η οποία όμως χρησιμοποιούσε πολυάριθμες λέξεις της σουμερικής γλώσσας , γιατί οι μη σημίτες Σουμέριοι έχουν δημιουργήσει παγκοσμίως τον πρώτο πολιτισμό ( 3.000 π.Χ.) .

Η πρώτη διεθνής αυτοκρατορία, η περσική χρησιμοποίησε ως επίσημη γλώσσα όχι τα ανεπαρκώς εξελιγμένα Περσικά, αλλά τα Αραμαϊκά ( Αρχαία Συριακά ), τα οποία ήδη ήταν διαδεδομένα σε όλη την μέση Ανατολή και εμπεριείχαν πολλές ακκαδικές λέξεις.Ο Ιησούς Χριστός  κήρυξε στα Αραμαϊκά (όχι στα Ελληνικά), ενώ  η Καινή Διαθήκη έχει γραφεί , ως γνωστόν, στην ελληνική Κοινή.

Στην εποχή των Διαδόχων του Μέγα Αλεξάνδρου επικράτησε η Κοινή Αρχαία ελληνική γλώσσα χρησιμοποιώντας και συριακές λέξεις. Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ( Imperium Romanum ) χρησιμοποιούσαν τα Λατινικά πάμπολες ελληνικές λέξεις. Τα Λατινικά ήταν η επίσημη γλώσσα της διπλωματίας έως τον 17ο αι. !

Κατόπιν ακολούθησαν τα Γαλλικά ως  η πρυτανεύουσα πολιτιστική γλώσσα πού έδωσαν λέξεις και όρους πρωτίστως με την κατάληξη –ισμός (-isme ) σε όλον τον κόσμο. Τα Γαλλικά ήταν έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο η επίσημη διεθνής γλώσσα της διπλωματίας. Τώρα τα έχουν ξεπεράσει ακόμη και τα Ισπανικά, τα οποία είναι η δεύτερη σημαντική  γλώσσα παγκοσμίως και πέρα τούτου θεωρούνται στις ΗΠΑ ως η πιό σπουδαία ξένη γλώσσα !

Ύστερα από τον 2ο  Παγκόσμιο Πόλεμο επικράτησαν τα Αγγλικά υπό την εξελιγμένη μορφή των Αμερικανικών ιδιαίτερα στην Υψηλή Τεχνολογία. Αυτονοήτως χρησιμοποιούνται σχεδόν όλοι οι τεχνικοί όροι του Διαδικτύου κλπ. στα Αμερικανικά. Αυτό δεν μπορεί ουδόλως να απαγορευθεί. Δηλαδή πρόκειται για κάτι το αντικειμενικό.

Και όμως θα ήταν καλύτερα να μην υπερβάλλουμε την χρησιμοποίηση ξένων λέξεων στην καθημερινή γλώσσα παραγκωνίζοντας τη μητρική μας γλώσσα. Κάι τέτοιο αγγίζει βαθμιαία τα όρια της εθνικής αυτοκτονίας, γιατί κάθε εθνική γλώσσα είναι αναπόσπαστο στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Ειδικά με την ελληνική γλώσσα δεν μπορεί κανείς να παίζει !
Ολες οι ευρωπαϊκές γλώσσες εμπεριέχουν τουλάχιστον 35% ελληνικές και λατινικές λέξεις.

Καθημερινή
Γλώσσες :Λατινικά, Γερμανικά, Γαλλικά
Οι αριστοκράτες της Γερμανίας μιλούσαν γερμανικά, τα οποία όμως περιφρονούσαν.
Η επίσημη γλώσσα της διπλωματίας και των κρατικών ντοκουμέντων ήταν τα Λατινικά.

Υστερα από τον 18ο αι. οι αριστοκράτες μιλούσαν μεταξύ τους Γαλλικά, τα οποία ήταν η διπλωματική γλώσσα (όλα τα διεθνή νοκουμέντα στα Γαλλικά). Το ίδιο έγινε και στη Ρωσία.

Στις Βαλτικές χώρες μιλούσαν οι μορφωμένοι πρωτίστως Γερμανικά και ο απλός λαός την εκάστοτε εθνική γλώσσα (π.χ.Λιθουανικά , Λετονικά κλπ.) Καθημερινή (30.1.16)
————————————————————–

Τούρκικες λέξεις στην ελληνική γλώσσα (60 βρήκα εγώ, τις άλλες τις πήρα από καταλόγους, τις περισσότερες απο το  ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου)

1. Αγάς (δεσποτικός-αυταρχικός),
2. Αγιάζι (πρωινό ή νυχτερινό κρύο),
3. Αλάνα (ανοιχτός χώρος),
4. Αλάνι (αλήτης)
5. Γιακάς (περιλαίμιο),
6. Γιαπί (οικοδομή),
7. Γιαρμάς (ροδάκινο),
8. Γιαούρτι (πηγμένο γάλα)
9. Γιλέκο (περιθωράκιον)
10. Γινάτι (πείσμα),
11. Γιουρούσι (επίθεση)
12. Γκάιντα (άσκαυλος),
13. Γκέμι (χαλινάρι)
14. Γλέντι (διασκέδαση)
15. Γούρι (τύχη),
16. Γρουσούζης (κακότυχος),
17. Δερβένι (κλεισούρα),
18. Εργένης (άγαμος),
19. Ζαμάνια (μεγάλο χρονικό διάστημα),
20. Ζαρζαβατικά (λαχανικά),
21. Ζόρι (δυσκολία),
22. Ζουμπούλι (υάκινθος),
23. Καβγάς (φιλονικία),
24. Καβούκι (καύκαλο),
25. Καβουρδίζω (φρυγανίζω-ξεροψήνω),
26. Καζάνι (λέβητας),
27. Καΐκι (βάρκα)
28. Καλέμι (γραφίδα),
29. Καλούπι (μήτρα-πρότυπο),
30. Κάλπικος (κίβδηλος),
31. Καπάκι (σκέπασμα- κάλυμμα),
32. Καραούλι (φρουρά-σκοπιά),
33. Καρπούζι (υδροπέπων),
34. Κασμάς (αξίνα-σκαπάνη)
35. Κατσίκα (ερίφι-γίδα)
36. Καφάσι (κιβώτιο),
37. Κελεπούρι (ανέλπιστο εύρημα)
38. Κέφι (ευδιαθεσία)
39. Κιμάς (ψιλοκομμένο κρέας),
40. Κιόσκι (περίπτερο),
41. Κολάι (ευκολία-άνεση),
42. Κολαούζος (οδηγός),
43. Κόπιτσα (πόρπη),
44. Κοτζάμ (τεράστιος-πελώριος),
45. Κοτσάνι (μίσχος),
46. Κότσι (αστράγαλος),
47. Κουβαρντάς (γενναιόδωρος-ανοιχτοχέρης)
48. Κουβάς (κάδος-αγγείο),
49. Κουμπαράς (δοχείο χρημάτων),
50. Κουσούρι (ελάττωμα-μειονέκτημα),
51. Κουτουρού (ασύνετα-απερίσκεπτα),
52. Λαγούμι (υπόνομος-οχετός),
53. Λαπάς (χυλός),
54. Λεβέντης (ανδρείος-ευσταλής),
55. Λεκές (κηλίδα),
56. Λελέκι (πελαργός),
57. Λούκι (υδροσωλήνας),
58. Μαγιά (προζύμη-ζυθοζύμη),
59. Μαγκάλι (πύραυνο),
60. Μαγκούφης (έρημος),
61. Μαϊντανός (πετροσέλινο-μακεδονίσι)
62. Μαντζούνι (φάρμακο),
63. Μαούνα (φορτηγίδα)
64. Μανάβης (οπωροπώλης),
65. Μαράζι (φθίση),
66. Μαραφέτι (μικρό εργαλείο),
67. Μασούρι (μικρό ξύλο),
68. Μαχαλάς (συνοικία),
69. Μεζές (ορεκτικά),
70. Μελτέμι (άνεμος ετησίας),
71. Μενεξές (εύοσμο λουλούδι),
72. Μεντεσές (στρόφιγγα),
73. Μεράκι (πόθος),
74. Μερεμέτι (επισκευή-επιδιόρθωση)
75. Μουσαμάς (κερωμένο-αδιάβροχο ύφασμα),
76. Μουσαφίρης (φιλοξενούμενος-επισκέπτης),
77. Μπαγιάτικο (μη νωπό),
78. Μπαγλαρώνω (δένω-φυλακίζω),
79. Μπαϊράκι (σημαία)
80. Μπακάλης (παντοπώλης),
81. Μπαλτάς (πελέκι),
82. Μπάμια (ιβίσκος ο εδώδιμος),
83. Μπαμπάς (πατέρας),
84. Μπάμπαλης (ο πολύ γέρος),
85. Μπαξές (περιβόλι-κήπος),
86. Μπαρούτι (πυρίτιδα),
87. Μπατζάκι (κνήμη-σκέλη),
88. Μπατζανάκης (σύγαμπρος-συννυφάδα),
89. Μπατίρισα (πτωχεύω-χρεοκοπώ),
90. Μπαχαρικό (αρωματικό άρτυμα),
91. Μπεκρής (μέθυσος),
92. Μπελάς (ενόχληση),
93. Μπινές (κίναιδος-ασελγής)
94. Μπογιά (βαφή-χρώμα),
95. Μπογιατζής (ελαιοχρωματιστής)
96. Μπόι (ανάστημα-ύψος),
97. Μπόλικος (άφθονος)
98. Μπόρα (καταιγίδα)
99. Μπόσικος (χαλαρός),
100. Μποστάνι (λαχανόκηπος),
101. Μπούζι (πάγος-ψύχρα),
102. Μπουλούκι (στίφος-άτακτο πλήθος),
103. Μπουλούκος (καλοθρεμμένος-παχουλός),
104. Μπουνταλάς (κουτός-ανόητος),
105. Μπουντρούμι (φυλακή),
106. Μπουρί (καπνοσωλήνας),
107. Μπούτι (μηρός),
108. Μπούχτισμα (κορεσμός),
109. Νάζι (κάμωμα-φιλαρέσκεια),
110. Νταβαντούρι (σύγχυση)
111. Νταμάρι (φλέβα-λατομείο),
112. Νταμπλάς (αποπληξία),
113. Νταντά (παραμάνα-τροφός),
114. Νταραβέρι (συναλλαγή-αγοραπωλησία) *** Λάθος, το νταραβέρι είναι ιταλικής προέλευσης (dare e avere, δούναι και λαβείν). Το τουρκογενές αντίστοιχο είναι το αλισβερίσι.
115. Ντελάλης (διαλαλητής),
116. Ντελής (παράφρονας),
117. Ντέρτι (καημός)
118. Ντιβάνι (κρεβάτι)
119. Ντιπ για ντιπ (ολωσδιόλου),
120. Ντουβάρι (τοίχος),
121. Ντουλάπι (ιματιοθήκη),
122. Ντουμάνι (καταχνιά-καπνός),
123. Ντουνιάς (κόσμος-ανθρωπότητα),
124. Παζάρι (αγορά-διαπραγμάτευση),
125. Παντζάρι (κοκκινογούλι-τεύτλο),
126. Πατζούρι (παραθυρόφυλλο),
127. Παπούτσι (υπόδημα),
128. Περβάζι (πλαίσιο θυρών),
129. Πιλάφι (ρύζι),
130. Πούστης (κίναιδος-ασελγής)
131. Ραχάτι (ησυχία)
132. Ρουσφέτι (χαριστική εξυπηρέτηση),
133. Σακάτης (ανάπηρος),
134. Σαματάς (θόρυβος),
135. Σεντούκι (κιβώτιο),
136. Σέρτικο (τσουχτερό, βαρύ),
137. Σινάφι (συντεχνία, κοινωνική τάξη),
138. ΣιντριβάνιΙ(πίδακας),
139. Σιρόπι (πυκνόρρευστο διάλυμα ζάχαρης),
140. Σαΐνι (ευφυής),
141. Σοβάς (ασβεστοκονίαμα),
142. Σόι (καταγωγή-γένος),
143. Σοκάκι (δρόμος),
144. Σόμπα (θερμάστρα),
145. Σουγιάς (μαχαιράκι),
146. Σουλούπι (μορφή-σχήμα)
147. Ταβάνι (οροφή),
148. Ταμπλάς (αποπληξία-συγκοπή),
149. Ταπί (χωρίς χρήματα)
150. Ταραμάς (αυγοτάραχο),
151. Τασάκι (σταχτοδοχείο),
152. Ταχίνι (αλεσμένο σουσάμι),
153. Ταψί (μαγειρικό σκεύος),
154. Τεκές (καταγώγιο)
155. Τεμπέλης (οκνηρός-ακαμάτης),
156. Τενεκές (δοχείο),
157. Τερτίπι (τέχνασμα-απάτη),
158. Τεφαρίκι (εκλεκτό-αριστούργημα),
159. Τεφτέρι (κατάστιχο)
160. Τζάκι (παραγώνι),
161. Τζάμι (υαλοπίνακας-γυαλί),
162. Τζάμπα (δωρεάν),
163. Τζαναμπέτης (κακότροπος-δύστροπος),
164. Τόπι (σφαίρα),
165. Τουλούμι (ασκός),
166. Τουλούμπα (αντλία),
167. Τουμπεκί (σιωπή),
168. Τράμπα (ανταλλαγή),
169. Τσαίρι (λιβάδι-βοσκοτόπι),
170. Τσακάλι (θώς),
171. Τσακίρης (γαλανομάτης),
172. Τσακμάκι (αναπτήρας),
173. Τσάντα (δερμάτινη θήκη),
174. Τσαντίρι (σκηνή),
175. Τσαπατσούλης (ανοικοκύρευτος-άτσαλος),
176. Τσάρκα (επιδρομή-περιπλάνηση),
177. Τσαντίζω (εξοργίζω-προσβάλω),
178. Τσαχπίνης (κατεργάρης-πονηρός),
179. Τσέπη (θυλάκιο)
180. Τσιγκέλι (αρπάγη-σιδερένιο άγκιστρο),
181. Τσιγκούνης (φιλάργυρος)
182. Τσιμπούκι (καπνοσύριγγα),
183. Τσιράκι (ακόλουθος),
184. Τσίσα (ούρα)
185. Τσίφτης (άψογος-ικανός) **αυτό είναι μάλλον λάθος, διότι ο τσίφτης πρέπει να πρόερχεται από τα αλβανικά· αντικαταστήστε το με το “τσιφλίκι”
186. Τσιφούτης (φιλάργυρος),
187. Τσομπάνης (βοσκός-ποιμένας)
188. Τσουβάλι (σακί),
189. Τσουλούφι (δέσμη μαλλιών),
190. Τσογλάνι (νέος)
191. Τσοπάνης (βοσκός) Υπάρχει και πιο πάνω, ας βάλω στη θέσητου το τσουρέκι να μη χαλάσει η αρίθμηση
192. Φαράσι (φτυάρι-σκουπιδολόγος),
193. Φαρσί (τέλεια-άπταιστα),
194. Φιντάνι (φυτώριο),
195. Φιστίκι (πιστάκη),
196. Φιτίλι (θρυαλλίδα),
197. Φλιτζάνι (κύπελλο),
198. Φουκαράς (κακομοίρης-άθλιος),
199. Φουντούκι (λεπτοκάρυο-λεφτόκαρο),
200. Φραντζόλα (ψωμί),
201. Χαβάς (μουσικός σκοπός)
202. Χαβούζα (δεξαμενή νερού),
203. Χάζι (ευχαρίστηση),
204. Χαλαλίζω (συγχωρώ),
205. Χάλι (άθλιο),
206. Χαλί (τάπητας),
207. Χαλκάς (κρίκος),
208. Χαμάλης (αχθοφόρος)
209. Χαμπάρια (αγγελία-νέα),
210. Χάνι (πανδοχείο),
211. Χάπι (καταπότι),
212. Χαράμι (άδικα),
213. Χαρμάνης (χασισοπότης),
214. Χαρτζιλίκι (μικρό χρηματικό ποσό),
215. Χασάπικο (κρεοπωλείο),
216. Χατίρι (χάρη),
217. Χαφιές (καταδότης),
218. Χουζούρεμα (ανάπαυση),
219. Χούι (ιδιοτροπία),
220. Χουνέρι (πάθημα-εξαπάτηση)

Διαπίστωση : Η λεκτική βάση του “ρωμαίϊκου τρόπου ζωής ειναι τούρκικη! Σε πολλά λαϊκά τραγούδια είναι μερικές φορές τρεις από πέντε λέξεις τούρκικες. Σε συνδιασμό με τους ανατολίτικους χορούς εκφράζουν δήθεν τον Νεοέλληνα.

Τις δημοσίευσα στην Καθημερινή (6.9.15)

—————————————————————————-

Ξένα Ονόματα στην Ελλάδα

Νεγροπόντης (ιταλ.) :  Μαυρογέφυρας

Καποδίστριας (Capo di Istria, ιταλ.) : Ηγεμών της Ιστρίας

Δελαπόρτα (ιταλ.) : Από την πόρτα

Καβάφης (τούρκ.) : Τσαγκάρης

Ζορμπάς (τούρκ.)  : Ταραξίας, Οπλοφόρος

Καρτάλης (τούρκ.) : Αετός

Ντάλλας (τούρκ.) : Γυμνός

Ντερτιλής (τούρκ.) : Βασανισμένος

Ράμμος (περσικό) : Υπάκουος

Μπότσαρης (αλβ.) : Βαρελοποιός

Ντούρος (τούρκ.) : Μακρυνός

ΖΟΛΩΤΑΣ (ρωσικό) : Χρυσάφι

Κάλβος (λατιν.) : Φαλακρός

Καραμανλής (τούρκ.)  : Κατοικος από την Καραμανία (Καπαδοκία)—Καραογλου(τούρκ.) : Μαυρογιός

Βενιζέλος  (ιταλ.-ελλην.) : Ο Καλός Ζηλωτής κτλ.

Πηγή : Μανόλης Τριανταφυλλίδης, Τα Οικογενειακά μας Ονόματα, ISBN 960-231-010-3, Θεσσαλονίκη 1995

——————————————————————————–

Ονομα Ρήγας , Ετυμολογία, Σημασιολογία

Rex,γενική regis, ονομ. πληθυντ. reges. Από το rex προέρχονται στη Νεολατινική ή Ρομανική ονόματα όπως Regina (στην Ισπανική reina, στην Σανσκριτική rani) , Ρήγας και άλλα.
Η λέξη Rex είναι συγγενική με την λέξη Ratsha (βασιλεύς) στην Σανσκριτική.
Η λεξη qasiru (αρχηγός) μου είναι αυτονοήτως γνωστή. Η αρχαία ελληνική (μηκυναϊκή ) λέξη με την σημασία του Βασιλέως είναι ΑΝΑΞ (εξ ου και ανάκτορα). Στην Γλωσσολογία ονομάζεται αυτό το φαινόμενο “ινδοευρωπαϊκή γλωσσική κληρονομιά”.  Καθημερινή (18.1.18

——————————————————————————–

Το όνομα Μπόγδης ή Μπογδάνος

είναι σλαβικής προέλευσης : Μπογκντ = Ο Θεός. Γνωστό είναι και το όνομα Μπογδάνος από το σλαβικό Μόγκνταν = Δώρον Θεού, δηλαδή Θεόδωρος. Σχεδόν την ίδια σημασία έχει και το όνομα Μιθριδάτης (δώρον του (Θεού) Μίθρα).
Στα αρχαία Περσικά λέγεται Μπαγκντ με την ίδια σημασία. Βλέπε και Μπαγκτατντι (Βαγδάτη). Στα Ελληνικά μεταφράζεται ως Θεο-Δώρα.
Η δεύτερη συστατική λέξη των άνωθεν ονομάτων προέρχεται από το κοινό ινδοευρωπαίκό ρήμα δίδω (στα αρχαία Ελληνικά δίδωμι, στα αρχαία Ιρανικά και στην Σανσκριτική dadami, στα Λατινικά do, στα Σλαβικά dati : δοθέν).
Πηγές
-F. Bodmer, Die Sprsachen der Welt ( Original English : The Loom of Language), ISBN 3-88059-880-0, Köln 1997, S.212.
-H. Haarmann, Weltgeschichte der Sprachen, Von der Frühzeit des Menschen bis zur Gegenwart, ISBN 978 3 406 608025, München 2010, Kap. 6. Die indoeuropäische Sprachfamilie (S. 152-240).
-Duden, Das große Vornamen Lexikon , ISBN 3-411-06081-6, Mannheim 1998, S.71.
-M. Τριανταφυλλίδης, Τα οικογενειακά μας ονόματα, Θεσσαλονίκη 1995, σ. 30 (66). Γράφει μόνον , ότι πρόκειται για όνομα πρωτίστως Μολδαβών ηγεμόνων. Του είναι άγνωστο, ότι το όνομα Bogdan είναι αμιγώς σλαβικό.

————————————————————————————-

Ονομα Κώτσος

Πρόκειται για το ΡΩΜΑΙΚΟ όνομα Constantius με ελληνική κατάληξη : Κωνσταντίνος. Το μεταφράζω στην ελληνική γλώσσα : (ΕΥ)ΣΤΑΘΙΟΣ, ΣΤΑΘΟΣ.
Το όνομα Κώτσος ήταν στην δεκαετία του 50 μεταξύ των Βλάχων συμμαθητών μου στο Γυμνάσιο της Κατερίνης από τα Πιέρια πολύ διαδεδομένο. Το προέφεραν όμως κάπως έτσι : Ου Κώτσους, δηλαδή σύμφωνα με τη λατινική γραμματική. Μεταξύ αυτών υπήρχαν μερικοί Ελληναράδες. Πολύ αργότερα στο εξωτερικό έχω διαπιστώσει την βασική αιτία αυτού του ενδιαφέροντος φαινομένου.
Καθημερινή (28.12.17)

 

 

Ποιότητα Βίου (Βιοτικό Επίπεδο)

Ποιότητα βίου (Βιοτικό Επίπεδο), Κριτήρια

Το θέμα ανήκει στα αντικείμενα της επιστήμης ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ. Φορέας των ανάλογων επιστημονικών γνώσεων είναι πρωτίστως τα έγκυρα επιστημονικά λεξικά, τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και οι υπερεξειδικευμένες μονογραφίες.

Παρακάτω παραθέτω τις γνώσεις περί της Ποιότητας του βίου.
Η Ποιότητα του βίου (quality o life) σύμφωνα με κοινωνικά κριτήρια (social indicators) αφορά το επίπεδο εξέλιξης των γενικών συνθηκών βίου σε μά κοινωνία.

Περί των κοινωνικών κριτηρίων :

α) Επίπεδο του βίου σύμφωνα με την εξέλιξη της οικονομίας (πρωτίστως παραγωγικότητα ως απαραίτητη βάση). Πρόκειται πρωτίστως για την ποιότητα και ποσότητα των καταναλωτικών αγαθών. Η επίπλαστη ευημερία επί τη βάση υπέρογκου δανεισμού δεν λαμβάνεται υπ όψη.
β) Συνθήκες κατοικίας.
γ) Κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος.
δ) Ποιότητα του πολιτικού συστήματος (ελευθερίες, ανθρώπινα δικαιώματα).

ε) Ποιότητα του συστήματος υγείας.
ζ) Δυνατότητα και ποιότητα των διακοπών.
η) Ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος από το Δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο.
η) κοινωνική πρόνοια.
θ) Ανώτερος πολιτισμός (θέατρο, μουσική).

Πηγή : Lexikon der Soziologie. Ed. Von W. Fuchs-Heinitz, R. Lautmann et alt., ISB N 3-531-11417-4, Opladen, 1995, S.394.

Το Βήμα (1.9.15)

Θεωρία, Φιλοσοφία, Μεθοδολογία, Τί, Διατί, Πώς, Αρχαίοι Ελληνες και Ινδοί Φιλόσοφοι

Θεωρία, Φιλοσοφία, Μεθοδολογία, Τί, Διατί, Πώς, Αρχαίοι Ελληνες και Ινδοί Φιλόσοφοι

1. Δεν σκοπεύω να παραθέσω τους διεθνώς
αναγνωρισμένους επιστημονικούς όρους περί της Θεωρίας, της Φιλοσοφίας και της Μεθοδολογίας. Είχα τη
μεγάλη τιμή να δημοσιεύσω περί αυτού στο διεθνές ανώτατο επιστημονικό περιοδικό στο πεδίο της Φιλοσοφίας του Δικαίου, εκδιδόμενο από μίαν παγκόσμια επιστημονική εταιρεία στην παράδοση του Kant Hegel “Archiv für Rechts – und Sozialphilosophie (3/2010 . S.322 ff.). Συνοπτικά : Θεωρία : ΤΙ (είναι αυτό) ; Φιλοσοφία :
ΔΙΑΤΙ (είναι αυτό έτσι) ; Μεθοδολογία : ΠΩΣ (μπορώ να απαντήσω τα παραπάνω ερωτήματα με σκοπό να μάθω την αλήθεια;) .

2. Αυτά τα τρία ερωτήματα σε συνδυασμό έχουν
διατυπωθεί για πρώτη φορά στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, γι αυτό κατόρθωσαν να επιδράσουν στην Φιλοσοφία σχεδόν όλου του κόσμου. Είναι καθοριστικό, ότι αυτό που εννοούμε σήμερα
Φιλοσοφία και όχι μόνον εν μέρει γνώσεις στις «άγιες» vedas η
στο επος Mahabharata , έχει εμπεδωθεί σύμφωνα με τα
έγκριτα επιστημονικά λεξικά και πανεπιστημιακά εγχειρίδια στην Ελλάδα.

3. Επαναδημοσιεύω από μία ήδη δημοσιευθείσα μικρή μελέτη (Καθημερινή, 15.12.2013) ένα μικκρό απόσπασμα περί μερικών Φιλόσοφων :

Ας υπενθυμίσουμε, ότι η φιλοσοφία είναι μία εφεύρεση των ΗΛΙΣΤΩΝ φιλόσοφων. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα και ειδικά
για την Ιωνία καθώς και για την Βόρεια Ινδία. Δεν σκοπεύω να επαναλάβω αυτά που σπούδασα στον κλάδο της φιλοσοφίας προ μισού αιώνα. Σχεδόν ταυτόχρονα έχουν διατυπώσει οι Ιωνες φιλόσοφοι Θαλής ο Μιλήσιος, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης καθώς
και Ηράκλειτος υλιστικές και διαλεκτικές απόψεις σε συνδιασμό σχεδόν όπως και οι μεγάλοι Ινδοί υλιστές φιλόσοφοι Uddalaka, Lokayata, Carvaka και οι Jainas (Ιδέ E. Frauwallner, Geschichte der indischen Philosophie, 2 Bände, Salzburg, 1953, 1956).

Ελληνες και Ινδοί φιλόσοφοι έχουν επισημάνει τον καθοριστικό ρόλο της αιώνιας και άφθαρτης ύλης (στοιχεία) και
της κίνησης (αλλαγή, εξέλιξη) σε διαλεκτική αλληλουχία, αλλά μόνον οι Ελληνες και ιδιαιτέρως ο Αναξίμανδρος, ο Ηράκλειτος, αργότερα ο Επεδοκλής, έμμεσα και ο Δημόκριτος έχουν διατυπώσει την από επιστημονική άποψη κοσμοϊστορική αντίληψη,
ότι η σύγκρουση των αντιθέσεων του υλικού κόσμου είναι ο κύριος μοχλός της εξέλιξης.
Οι υλιστές Λεύκιππος, Δημόκριτος, Uddalaka και πιό εξελιγμένα από όλους τους υλιστές φιλόσοφους οι εκπρόσωποι της φιλοσοφικής σχολής των Jainas έχουν επεξεργασθεί συστηματικά την θεωρία του
ατόμου( Ιδέ Veränderung und Entwicklung, Studien zur vormarxistischen Dialektik, edit.von Gottfried Stieler, Berlin 1974, S.15-29).

Αλλά αμέσως ύστερα από τους υλιστές φιλόσοφους εμφανίστηκαν οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι πάλι ταυτόχρονα στην Ελλάδα οι Ελεάτες: Ξενοφάνης, Παρμενίδης, Ζήνων και Πυθαγόρας) και στην Ινδία
πρωτίστως ο θεολόγος και φιλόσοφος Yajnavalkya, οι οποίοι έχουν πρεσβεύσει στην ουσία παρόμοιες
απόψεις: Από τους δύο υπάρχοντες κόσμους των ιδεών και των φαινομένων είναι ο αισθητός κόσμος απατηλός, ενώ ο κόσμος του πνεύματος είναι αληθινός και πραγματικός (Ιδέ Θανάσης Μητσόπουλος, Ιστορία και ανθολογία της αρχαίας ελληνικής σκέψης, τόμος Β, Αθήνα, 1984, σ. 98-103).

Ο Ινδός φιλόσοφος αναφέρει
το brahman, atman σαν «πνεύμα του κόσμου» και σαν το μόνον
πραγματικό. Ο Παρμενίδης επισημαίνει, ότι ο κόσμος των ιδεών είναι αιώνιος, τέλειος και άφθαρτος (Απόσπασμα 101). Ετσι θεωρείται αυτός σαν εμπεδωτής του αντικειμενικού ιδεαλισμού.

Καθημερινή  (16.8.15)

————————————————-

Τί λέγει άραγε διεθνώς η φιλοσοφία περί του ΔΙΑΤΙ και του ΠΩΣ :

α) Περίπου τον 6ο αι. π.χ. έχει διατυπωθεί για πρώτη φορά στην πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας στην Ιωνία από ΥΛΙΣΤΕΣ φιλόσοφους το ερώτημα ΔΙΑΤΙ.
Αυτό αποτελεί την απαρχή της φιλοσοφικής καθώς και της ΚΡΙΤΙΚΗΣ επιστημονικής σκέψης. Το φιλοσοφικό ΔΙΑΤΙ είναι σε άλλους Κύκλους Πολιτισμού, όπως στον Κονφουκιανικό, στον Ισλαμικό και στον Ινδουιστικό άγνωστο. Επίσης άγνωστο είναι και στην Ορθοδοξία, γιατί κριτική επιστημονική σκέψη και πίστη αποτελούν ένα οξύμωρον.

Ο πιστός έχει το ανθρώπινο δικαίωμα να πιστεύει , ό,τι του έχουν διδάξει. Ετσι πιστεύει ο Μουσουλμάνος, ότι στο τέλος της ζωής του ο Μωάμεθ έχει εγκαταλείψει στα Ιεροσόλυμα την γη και έφθασε στον έβδομο ουρανό (παράδεισο) καβάλα στο άλογό του. Ορίστε. Παρόμοιοι  μύθοι των άλλων θρησκειών δεν ενδιαφέρουν εδώ.

β) Το ΠΩΣ σημαίνει σύμφωνα με τον Παρμενίδη την οδό (μετά την όδο: ΜΕΘΟΔΟΣ) για την απόκτηση της γνώσης ή για την εξεύρεση τηα Αλήθειας. Αυτό ισχύει στην Φιλοσοφία και σήμερα.
Η μέθοδος αποτελεί την προσέγγιση (approach, approche, acercamiento, avvicinamento, Annäherung), σε κάτι (φαινόμενο, πρόβλημα κλπ. ).
Και αυτό δεν είναι τόσο γνωστό στους άλλους Κύκλους Πολιτισμού.
Η Θεωρία περί των μεθόδων είναι γνωστή ως ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ, η οποία αποτελεί την κυρία βάση της υπεροχής του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού έναντι των άλλων κύκλων πολιτισμού.
Η Μεθοδολογία είναι υπερεξελιγμένη στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και στις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα είναι ανεπαρκώς  αναππτυγμένη.

Καθημερινή (16.8.15)

“Υπαρκτός Σοσιαλιασμός”, “Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Σύστημα” και Σοβιετική Ενωση, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ διατί ;

“Υπαρκτός Σοσιαλιασμός”, “Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Σύστημα” και Σοβιετική Ενωση, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ διατί ;

Κατάρρευση όχι μόνον της Σοβιετικής Ενωσης
Διατί έχει καταρρεύσει οχι μόνον η Σοβιετική Ενωση, αλλά ο «Υπαρκτός Σοσιαλισμός» και γενικά το «Παγκόσμιο Σοσιαλιστκό Σύστημα» ;
Εν γνώσει του αντικειμένου theoria cum praxi έχουμε διαπιστώσει ήδη προ 25 ετών, ότι οι κύριοι λόγοι για την προαναφερθείσα κατάρρευση είναι οι εξής :
α) Η χαμηλή παραγωγικότητα σε σύγκριση με τη Δύση ( μόνον 25% της οικονομίας του Καπιταλισμού). Σήμερα η παραγωγικότητα της βιομηχανίας της Ρωσίας έφθασε στα 30 % της αμερικανικής βιομηχανίας
β) Ελλειψη της Δημοκρατίας, των αστικών και πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε όλην την ιστορία της Ρωσίας δεν υπήρχαν δικαιώματα και ελευθερίες του αθρώπου και του πολίτου.
γ) Ελλειψη του ατόμου, εχθρότητα έναντι της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, καταπολέμηση της αριστείας και σε συνδυασμό με αυτά πολύ περιορισμένη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ. Ετσι γινόταν το χάσμα στις υψηλές τεχνολογίες με εξαίρεση των στρατιωτικών τεχνολογιών πιό μεγάλο. Σχεδόν την ίδια τοποθέτησε έχει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.
δ) Η υπεροχή της ελεύθερης οικονομίας, του αστικού κράτους και γενικά του δυτικού οικονομικοπολιτικού συστήματος ήταν διεθνώς διάχυτη, δηλαδή έχει αποδειχθεί, ότι το δυτικό σύστημα υπερέχει του «σοσιαλιστικού» συστήματος.
ε) Ο Γκορπατσόβ έχει συμβάλλει ακουσίως στην επιτάχυνση της κατάρρευσης του σαθρού της Σοβιετικής Ενωσης. Ο αλκοολικός Γιέλτσιν έχει σχεδόν διαλύσει το κράτος. ζ) Ο αυταρχικός Πούτιν προσπαθεί ματαίως να ανασυστήσει την πρώην κραταιά Σοβιετική Ενωση. Νομίζει, ότι μέσω σύγχρονων οπλικών συστημάτων θα υλοποιήσει τον σκοπό του. Και αυτό το σύστημα θα καταρρεύσει, γιατί του λείπουν η οικονομική και η τεχνολογική βάση.
Το Βήμα (13.8.15), Καθημερινή ( 16.5.18)

-Προσθήκη : Μία εκλαϊκευμένη  επιστημονική προσέγγιση
Οι νομοτέλειες και οι προσωπικότητες στην διαλεκτική αλληλοεπίδραση και αλληλοεξάρτηση διαμορφώνουν τον ρουν της ιστορίας.
Πρόκειται και πέραν τούτου περί της σχέσης μεταξύ του υποκειμένου (π. Χ. Τενγκ Χσια-πινγκ) και του αντικειμένου (οικονομική άνοδος Κίνας μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων ). Εάν είχε ένας Νεοέλληνας πολιτικός τα ηνία της εξουσίας στην Κίνα, θα ήταν αυτή ακόμη μία τριτοκοσμική και φτωχή χώρα.
Το ό,τι δήθεν ο Γκορπατσόβ έχει καταστρέψει την Σοβιετική Ενωση, ανήκει στους πολλούς μύθους και στην αρρωστημένη συνωμοσιολογία του ΚΚΕ.
Το Βήμα (13.-15.8.15)

Ολοκληρωτικά Συστήματα (όρος) : Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Κομμουνισμός (Στάλιν-Ηίτλερ, Διαφορές)

Ολοκληρωτικά Συστήματα (όρος) : Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Κομμουνισμός (Στάλιν-Ηίτλερ, Διαφορές)

Ολοκληρωτικά κοινωνικοπολιτικό συστήματα ,
τα οποία αναδεικνύουν έως τώρα τις εξής εκφάνσεις :
ιταλικός Φασισμός, γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός, ρωσικός Κομμουνισμός-Σταλινισμός, κινέζικος Κονφουκιανισμός-Σοσιαλισμός, Ισλαμικός Κληρικοφασισμός. Τάσεις σε ολοκληρωτισμό έχουν μερικά αυταρχικά συστήματα όπως στην Τουρκία και στην Ρωσία.

Στα πλαίσια της ελληνικής Ριζοσπαστικής (Ακρας) Αριστεράς σημειώνονται σε μερικές περιπτώσεις ελαφρές τάσεις σε ολοκληρωτικές σκέψεις και ενέργειες υπό τον μανδύα της νομιμότητας (Κωνσταντοπούλου) και της Γνήσιας Ακροαριστεράς (Λαφαζάνης).

Τα κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα όλων των ολοκληρωτικών συστημάτων είναι τα ακόλουθα : απόρριψη του ατόμου και του πολίτου, απόρριψη της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και των ελευθεριών, επικράτηση μόνον μίας ιδεολογίας σχεδόν με γνωρίσματα μίας θρησκείας (στον Ισλάμ δεδομένη), ιεραρχική οικοδόμηση της κοινωνίας και του κράτους με δικτάτορες ως ηγέτες-μεσσίες, προσωπολατρεία του εκάστοτε ηγέτη (ο ηγέτης ως παντοδύναμος, παντογνώστης: πολιτικός, φιλόσοφος, οικονομολόγος, ποιητής κλπ.), οικονομικός κρατισμός, παντοδύναμη μυστική ασφάλεια, εκτεταμένος χαφιεδισμός,. ισχυρό και αυταρχικό Δημόσιο, συνδιασμός κοινωνικών και εθνικιστικών στοιχείων, ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ.

Καθημερινή (6.8.15, 3.3.17)

————————————————————-

Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Ορισμοί

Εννοιολογικό χάος
Πολυάριθμες φορές έχω διαπιστώσει, ότι στην Ελλάδα λαμβάνει χώραν μία επιπόλαια και βολονταριστική χρησιμοποίηση εννοιών με διεθνώς συγκεκριμένο και καθορισμένο περιεχόμενο.
Ισως να παίζουν γνωστές πτυχές της νεοελληνικής νοοτροπίας, όπως η οκνηρία και η επιπολαιότητα ένα προσδιοριστικό ρόλο. Χρειάστηκα πολλά χρόνια για την εξεύρεση των αιτιών αυτού του παράξενου, ανατριχιαστικού και στην Ευρώπη μοναδικού φαινομένου.

Η κυρία αιτία έγκειται στην σχεδόν γενική επικράτηση της Αριστεράς στον δημόσιο πολιτισμικό τομέα στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Λόγω ιδεολογίας έχει η Αριστερά καπαρώσει και διαστρεβλώσει συστηματικά σημαντικές και αναμφισβήτητες έννοιες ( π.χ. λαός, καπιταλιστής, ιδιωτική πρωτοβουλία, επιχειρηματικότητα, φιλελευθερισμός, φασισμός, κομμουνισμός, παγκοσμιοποίηση κτλ. ), οι οποίες χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα από τον αριστερό όλων των αποχρώσεων chacun a sa facon (σύμφωνα με το γούστο του ).
Ούτως η άλλως πιστεύει η Αριστερά, ότι κατέχει μόνη και εσαεί την „απόλυτη” και “αιώνια” αλήθεια.

Αυτό είναι για μένα λόγος, να εξηγήσω τς έννοιες “Φασισμός” και “Εθνικοσοσιαλισμός”, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε εγχειρίδια και λεξικά των πολιτικών επιστημών και διδάσκονται διεθνώς σε  πανεπιστήμια.
Περί αυτών των termini scientifici (επιστημονικοί όροι) υφίσταται ένας consensus generalis professorum et doctorum (γενική ομοφωνία των καθηγητών και δοκτόρων).
Πέραν αυτής της ομοφωνίας επικρατούν η γλωσσολογική ασυδοσία , το εννοιολογικό χάος, ο πολιτικός καθώς και ο δημοσιογραφικός υπερεξυπνακισμός και ο επιδερμισμός.

Φασισμός (Ιταλία)
Ο Φασισμός είναι μία γενική έννοια εθνικιστικού, αντιδημοκρατικού, αντιφιλελεύθερου και αντιμαρξιστικού προσδιορισμού με τα εξής καθοριστικά χαρακτηριστικά :
ολοκληρωτισμός, ιμπεριαλισμός, μιλιταρισμός, κανόνας του αρχηγού ( Duce ), ιεραρχική οικοδόμηση της κοινωνίας και του κράτους. Η βάση του ήταν τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, από τα οποία έχουν προέλθει και τα περισσότερα ηγετικά στελέχη.

Εθνικοσοσιαλισμός (Γερμανία)

Ο Εθνικοσοσιαλισμός παρέλαβε πολλά στοιχεία του φασισμού , εισήγαγε όμως και άλλα.
Γενικά τον χαρακτηρίζουν τα ακόλουθα γνωρίσματα : κανόνας του παντογνώστη και πανίσχυρου αρχηγού (Führer), φυλετική “ανωτερότητα” των Γερμανών ως των γνήσιων «Αρίων» ( σημαίνει γλωσσολογικά στην Σανσκριτική και στην αρχαία Ιρανική «Οι ευγενείς», Ιράν :»Χώρα των Αρίων», δηλαδή ουδεμία σχέση με τα γερμανικά φύλα ) και ταυτόχρονα κατωτερότητα των άλλων λαών, στην Ευρώπη ιδιαιτέρως των σλαβικών , δεξιός εξτρεμισμός, αντισημιτισμός, αυταρχισμός, τρομοκρατία κατά των πολιτικών αντιπάλων και το πιό απαίσιο, η βιομηχανική μαζική εξόντωση των Εβραίων, των Ρόμα και Σίντι, των ομοφυλόφιλων και των διανοητικά και σωματικά ανάπηρων.

Πρόκειται για κοινωνικοπολιτικά ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ολοκληρωτικού χαρακτήρα . Αν και ιδεολογικά διαφορετικά ήταν και ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός όχι μόνον στην έκφανση του Σταλινισμού ένα ολοκληρωτικό σύστημα, γι αυτό και απέτυχε παταγωδώς. Οπερ εστί φαεινότερον του ηλίου.

Δεν είναι λοιπόν σωστό να αποκαλούμε κάθε ενέργεια που δεν μας αρέσει φασισμό. Το πολύ θα ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί το επίθετο “φασίζον” ( π.χ. «φασίζουσα συμπεριφορά”, φασίζουσες αντιλήψεις» κ.ο.κ. ). Επίσης δεν ευσταθεί να γίνεται λόγος για “κόκκινο φασισμό”, για “κληρικοφασισμό” η για “ισλαμοφασισμό”.

Έννοιες και το περιεχόμενό τους είναι συγκεκριμένα ιστορικά δεδομένα. Επομένως δεν είναι από λογική άποψη επιτρεπτό να εφαρμόζονται αυτές σε νέα φαινόμενα, τα οποία δεν εκπληρώνουν τις εννοιολογικές απαιτήσεις ήδη διατυπωθέντων όρων. Η ερμηνεία είναι υποκειμενική . Γι αυτό δεν μπορεί αυτή να αντικαταστήσει ένα αντικειμενικά υφιστάμενο φαινόμενο.

Δημοσιευθέν από το 2012 επανειλλημμένως στον ηλεκτρονικό τύπο όλων των κεντρικών εφημερίδων (Το Βήμα, Τα Νέα, Καθημερινή, iefimerida, Πρώτο Θέμα ( το νεότατο στην Καθημερινή (3.12.14, 3.3.17, 7.5.17).

—————————————————————

Ρωσικός Κομμουνισμός, Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός

Κοινά χαρακτηρισικά : ολοκληρωτισμός ( επικράτηση μόνον μίας κοσμοθεωρίας), έλλειψη δημοκρατίας,  του citoyen  (πολίτης, αντ αυτού η αγέλη), προσωπικών αστικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων , απόλυτη διτατορία.

Διαφορές :

α) Ο Χίτλερ έχει ελεύθερα εκλεχθεί από τον γερμανικό λαό, ενώ ο Λένιν και ο Στάλιν έχουν αρπάξει την εξουσία μέσω βίαιας επανάστασης.

β) Ο Ρωσικός Κομμουνισμός έχει εξοντώσει μέρος του δικού του πληθυσμού, ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός έχει επιδιώξει την εξόντωση άλλων ευρωπαϊκών εθνών, ιδιαιτέρως των σλαβικών.

γ) Ο Κομμουνισμός δεν ήταν εντόνως ρατσιστικός, ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν άκρως ρατσιστικός και έχει διαπράξει το μεγάλο έγκλημα του Ολοκαυτώματος κατά των Εβραίων.

δ) Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός ήταν επιθετικός, κατακτητικός και καταστρεπτικός, ενώ ο ρωσικός κομμουνισμός ήταν κατ αρχάς αμυντικός και πέραν τούτου έχει συμβάλει σημαντικά στην στρατιωτική νίκη επί του χιτλερισμού, αλλά ύστερα από τον 2ο Παγκόσιο Πόλεμο έχει επιβάλει βιαίως τον Κομμουνισμο σε όλη την Ανατολική και εν μέρει στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη.

ε) Ο Εθνικοσοσιαλισμός έχει εξουδετερωθεί από ξένες δυνάμεις, ενώ ο Κομμουνισμός έχει καταρρεύσει χωρίς παγκόσμιο και χωρίς εμφύλιο πολεμο, δηλαδή μπατίρισε.Τα Νέα (11.4.2015)

————————————————————————-

Χιτλερικός χαιρετισμός»

Σοκ στο συλλαλητήριο: Ο πρόεδρος των Παραολυμπιονικών χαιρέτησε ναζιστικά -Δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη

Ουδεμία σχέση με την αρχαία ελληνική ιστορία.

Σε ό,τι αφορά την Αρχαία Ρώμη, υπάρχει στην πραγματικότητα μόνο μία αναπαράσταση στον « Κίονα του
(καίσαρα) Τραγιανού» από το 113 π.Χ. με λεγεωνάριους που σηκώνουν το δεξί χέρι ίσως προς χαιρετισμό.

Ο Γάλλος ζωγράφος Jacques-Louis David (1784) δείχνει στο «Ορκο των Ορατίων» Ρωμαίους λεγεωνάριους να δίνουν όρκο με ανεβασμένο το δεξιό χέρι σε ξίφη που σηκώνει προς τα πάνω ένα από αυτούς.

Ο εμπεδωτής του ιταλικού φασισμού και μέγας αρχαιολάτρης Benito Mussolini το έχει παραλάβει και αναβιβάσει στον γνωστό „Saluto Romano“ ( «Ρωμαϊκός Χαιρετισμός»), δήθεν p.x. “Ave Caesar”( “Χαίρε Καίσαρ”).

Ο εμπεδωτής του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού Adolf Hitler παρέλαβε μεταξύ άλλων και τον «Ρωμαϊκό Χαιρετισμό», ό οποίος κατ αρχάς έχει ονομασθεί «Χιτλερικός Χαιρετισμός» που ύστερα από το 1933 έχει δια νόμου ανακηρυχθεί σε «Γερμανικό Χαιρετισμό» σε συνδυασμό με τις λεξεις „Heil Hitler“ (Χαίρε Χίτλερ) .
Εχω διαπιστώσει , ότι συντελείται μία μεγάλη σύγχιση μεταξύ των «ιστορικών» φιλμ και της ιστορικής πραγματικότητας.
Ο δυστυχώς ανεγκέφαλος και αφελής συμπόντιος δείχνει αναμφιβόλως τον χιτλερικό χαιρετισμό.

Πηγές (επιστημονικές)
- Francis Haskell, Die Geschichte und ihre Bilder. Die Kunst und die Deutung der Vergangenheit. München 1995.
-Hans-Jürgen Hillen (Hrsg.), Titus Livius,Römische Geschichte. Buch I-III, München/ Zürich 1987.
-Elmar Stolpe, Klassizismus und Krieg. Über den Historienmaler Jacques-Louis David.Frankfurt am Main/ New York 1985.
-Rolf Toman (Hrsg.), Klassizismus und Romantik. Köln 2000.
iefimerida (5.2.18)

 

 

 

Αριστεροί , Mερική Ανθρωπογεωγραφία : Μεγαλοστομία, Αθυροστομία, Λεκτική Ασυδοσία, Ατάκα κτλ..

Ριζοσπαστικοί Αριστεροί ,  Mερική Ανθρωπογεωγραφία  :  Μεγαλοστομία, Αθυροστομία, Λεκτική Ασυδοσία, Ατάκα κτλ.

Πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο θέμα

Το θέμα  αναδεικνύει πολλές πτυχές και εκφάνσεις. Εδώ γίνεται προσπάθεια μίας συστηματικής θεώρησης στα πλαίσια πολυετών μελετών γύρω από την νοοτροπία των Νεοελλήνων που σημαίνει γύρω από τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς των.

Το ισχύον για τους Νεοέλληνες γενικά, ισχύει αυτονοήτως και για τους Αριστερούς μεν, αλλά στην δική τους περίπτωση δέον να λάβουμε υπ όψη σε ό,τι αφορά το θέμα, ιδιαίτερες πτυχές, εκφάνσεις και αιτίες.

1.Γενικά Νεοέλληνες

Στον βασικό κώδικα των Νεοελλήνων ανήκουν μεταξύ άλλων η φλυαρία, η πολυλογία, η μεγαλοστομία, η υπερβολή,η μαρτυριολογία,η θυματολογία, η ηρωοποίηση, η εξυπνάδα, ο ετσιθελισμός, η επιπολαιότητα, ο σουρεαλισμός (αυταπάτη), η αδιαλλαξία και ο συγκρουσιασμός.

2. Ριζοσπαστικοί Αριστεροί : παντογνωσία (πεποίθηση ότι κατέχουν το μονοπώλιο της μίας και αιώνιας αλήθειας), δήθεν ηθική ανωτερότητα, κατοχή της μοναδικής ικανότητας για «βαθυστόχαστες αναλύσεις”), ονειροπόλοι («οραματιστές»), μεγάλη σύγχιση της αντικειμενικής πραγματικότητας με τις ιδεολογικοπολιτικές ουτοπίες (αιθεροβάμωνες ), συγκρουσιαμός και εμπρηστικός λόγος ως έκφανση της θέσης γύρω από τον ταξικό αγώνα, ψευτοεπαναστατική ρητορεία, ατάκα, εξελιγμένος λαϊκισμός, ιδεολογικός αυτοβαυκαλισμός, τριτοκοσμικός μεσσιανισμός, βολονταρισμός υψίστου επιπέδου (βουλησιαρχία που αγγίζει τα όρια της παράνοιας), ανορθολογισμός , έλλειψη του κοινού νου, εννοιολογικό χάος (τελεία άγνοια ή απίστευτη διαστρεβλωση των καθιερωμένων όρων ( κρίση ως «γενοκτονία» κλπ.), λεκτική ασυδοσία (συμφωνία ως «έγκλημα», Τρόϊκα ως Μαφία , «βαρβαρότητα ή σοσιαλισμός» κλπ.), δαιμονοποίηση και προσωπική ταπείνωση των αντιφρονούντων, λασπολογία, ταξικός φθόνος έως μίσος, υπεραυτοεκτίμηση («Μεσσίες», «προφήτες»), ψευτοεπαναστατικός ρομαντισμός λατινοαμερικανικής κοπής.

Διατί έχουν οι Ριζοσπαστικοί Αριστεροί της Ελλάδας μία τέτοια συμπεριφορά ;

Αναφέρουμε μόνον τις πιό καθοριστικές αιτίες :

α) Οι Ριζοσπαστικοί Αριστεροί της Ελλάδας είναι μεν όπως οι περισσότεροι Νεοέλληνες Βαλκανοανατολίτες, αλλά λόγω της επαφής με την ευρωπαϊκή κοσμοθεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού νομίζουν , ότι είναι σε σύγκρισημε τους άλλους Νεοέλληνες πολιτιστικά (¨προοδευτικοί”), μορφωτικά (“κοινωνική μόρφωση”) και πρωτίστως ιδεολογικά πολύ ανώτεροι. Σχεδόν περιφρονούν τους συντηρητικούς, τους οποίους θεωρούν ανίδεους («έχουν μεσάνυχτα», «είναι καθυστερημένοι» και άλλα χαρίεντα).

β) Η μεγάλη και ολοσχερής ήττα στον εμφύλιο πόλεμο και κατόπιν η πολιτική και κοινωνική περιθωριοποίηση είχε και ακόμη έχει ως συνέπεια ψυχολογικά προβλήματα σε τέτοιο βαθμό,που ακόμη και τώρα πολλοί από αυτούς δεν μπορούν να θεωρηθούν σε σκέψη και πράξη ως κανονικά άτομα.
Ζουν σε παράλληλο κόσμο των πολιτικών θρύλων και παραμυθιών. Εγιναν κοντολογίς θυματο- και μαρτυροεθιστές.

Το απίστετο έγκειται, στο ό,τι από αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση βγάζουν τα συμπεράσματα, ότι είναι έναντι των άλλων ηθικά ανώτεροι και πέραν τούτου κατέχουν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις να διακυβερνήσουν επιτυχέστατα την χώρα.
Aυτό είναι σουρεαλισμός par excellence.
Καθημερινή ( , 23.7.15. , 1.5.17)
————————————————-

Πολιτική φλυαρία

Η κύρια βάση της ελληνικής φλυαρίας είναι η αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Ο Νεοέλληνας έχει την ισχυρή ροπή να αντικαθιστά τα έργα που απαιτούν εργατικότητα και ιδρώτα με ανέξοδα λόγια.
Εχω την εντύπωση, ότι αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τον κ. Τσίπρα, ο οποίος στην αντιπολίτευση άρχισε μέσω μίας ψευτοεπαναστατικής ρητορείας ως μέγας ατακαδόρος, κατόπιν έχει υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια (πάλι λόγια) και τώρα διαπιστώνουμε, ότι η φλυαρία του αποτελεί ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ, γιατί δεν έπονται έργα για να επιτευχθεί επί τέλους μία επίλυση όχι των ρητορικών, αλλά των ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ προβλημάτων.

Πέραν τούτου διαπιστώνεται μία λογική συνοχή μεταξύ της φλυαρίας, της λεκτικής ασυδοσίας, της πολυλογίας, της επιπολαιότητας και ιδιαιτέρως στους οπαδούς της Ακρας Αριστεράς του λαϊκισμού και της υπερεξυπνάδας.
Κάνουν επί τη βάση δήθεν έργων του Μαρξ “βαθυστόχαστες αναλύσεις”, οι οποίες αποτελούν τελικά αυτοβαυκαλισμό και αυταπάτες. Νομίζουν στα σοβαρά, ότι… έφαγαν την μόρφωση, το ξύπνιο μυαλό και πρωτίστως την “επιστημονική μεθοδολογία” με τα χρυσά κουτάλια.Καθημερινή (22.7.15)

Αριστεροστρεφής πολυλογία, Βολονταρισμος

Το αριστεροστροφές ανούσιο, επιπόλαιο, εξυπνακίστικο και πολλάκις διεθνώς λίαν προκλητικό parlare μερικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ είναι μία ιδιαίτερη έκφανση των αέναων ιδεοληπτικών ομιλιών των πολιτικών αυτού του κινήματος γενικά και ιδιαιτέρως στην προεκλογική εποχή .

Πέραν τούτου σημειώνεται μία τεράστια διαφορά μεταξύ των εύκολων και ανέξοδων ουτοπιών από το ένα μέρος και των έργων από το άλλο μέρος. Στηριζόμενοι στον λεκτικό βολονταρισμό, επιλύνουν μόνον κατά φαντασίαν τα υπάρχοντα οικονομικά προβλήματα, γιατί τους λείπει η απαραίτητη ικανότητα.

Εν κατακλείδι : Η έκρηξη της εύκολης πολυλογίας αποτελεί ψυχολογικά ένα ισοφάρισμα στην ανυπαρξία έργων και πρόκειται για αυτοσκοπό, αυτοβαυκαλισμό και αυτοϊκανοποίηση.

Καθημερινή (23.7.15)

Φοίνικες, Εθνότητα, Γλώσσα, Αλφάβητο

Φοίνικες, Εθνότητα Γλώσσα, Αλφάβητο 

Σύντομες παρατηρήσεις
1.Ως πρώτος ο Ομηρος αναφέρει το όνομα Φοίνικες.
2.Οι Φοίνικες ήταν μία βορειοδυτική εθνότητα, κράμα από γηγενείς (Χαναανίτες) και ευρωπαίους κατακτητές (“Λαοί της Θαλάσσης”).
3. Είχαν την δική τους γλώσσα συγγενή με τις άλλες δυτικοσημιτικές γλώσσες (Εβραϊκή, Αραμαιϊκή κλπ.). Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αργότερα τους κατοίκους της Καρχηδώνας (Νεάπολις !) προερχόμενους από την Φοινίκη Punici. Μιλούσαν την φοινικική γλώσσα.
4. Το ελληνικό αλφάβητο στηρίζεται πρωτίστως στο στην εποχή εκείνη λίαν διαδεδομένο φοινικικό αλφάβητο, αλλά εμπεριέχει και ψηφία της Μινωϊκής (Γραμμική 2) καθώς και αρχαιότερων (προελληνικών) γραφών . Πρόκειται για το ψηφία φ, χ και ψ.
Πηγές
-H. Haarmann, Lexikon der untergegangenen Sprachen, München, 2004, S. 163-165.
-H. Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, S. 339/340.
Το Βήμα (3.7.15)
 ——————————————-

Φοινικική γλώσσα, Φοινικικό αλφάβητο

1. Φοινικική γλώσσα
Η φοινικική γλώσσα ανήκει στην υποοικογένεια των καναανιτικών γλωσσών (Ουγκαριτικά, Εβραϊκά, Μοαμπιτικά, Αμμουριτικά) , η οποία μαζί με τα Αραμαϊκά αποτελεί τον δυτικό κλάδο των σημιτικών γλωσσών.

Η Φοινίκη έχει  εξελιχθεί βαθμιαία ύστερα από την θαλασσοκράτειρα μινωϊκή Κρήτη σε δεύτερη θαλασσοκράτειρα και σε μεγαλύτερο εμπορικό κράτος σε όλην την Μεσόγειο. Αυτή η διαδικασία έχει εντατικοποιειθεί μέσω της αποικίας Καρχηδώνα ( Νεάπολις ).

Τοιουτοτρόπως έχει επεκταθεί ο πολιτισμός καθώς και η γλώσσα των Φοινίκων σχεδόν σε όλα τα παράλια της Μεσογείου εκτός από την Ελλάδα και την Κρήτη, αλλά εν μέρει και στην Κύπρο καθώς και στα παράλια της Νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας.

Στην ιστορική εποχή έχουν τα Αραμαϊκά παραγκωνίσει τα Φοινικικά, τα οποία ήταν η επίσημη γλώσσα της Καρχηδόνας και όλων των νησιών της Δυτικής Μεσογείου έως την κατάκτηση και την τελεία καταστροφή   εκ μέρους της Ρώμης. Αν και τα αρχεία της πόλης έγιναν θύμα εμπρησμού , σώθηκαν ντοκουμέντα  γραμμένα στα Φοινικικά !

2. Φοινικικό αλφάβητο

Εδώ πρόκειται και για  ένα πρόβλημα μεθοδικής προσέγγισης : Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι ο μινωϊκός πολιτισμός, ο οποίος έχει εφεύρει την γραμμική γραφή Β, έχει προηγηθεί του φοινικικού πολιτισμού με την δική του γραφή μεν, αλλά από μία σύγκριση των δύο αλφαβήτων απορρέει το συμπέρασμα, ότι το φοινικό αλφάβητο εμπεριέχει και ψηφία του μινωϊκου αλφαβήτου.

Πέραν τούτου σημειώνονται και ψηφία της αιγυπτιακής ιερογλυφικής γραφής.  Ενώ όμως η γραμμική Β ήταν σε κάθε άποψη πολύ δύσκολη  συλλαβογραφική, κατόρθωσε  να  επικρατήσει το πιό πρακτικό και εύκολο φοινικικό συμφωνογραφικό  σύστημα όχι μόνον στον ελληνικό χώρο αλλά  και σε όλους τους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής , ακόμη και στην Βόρεια Ινδία.

Αλλά οι Ελληνες των ιστορικών χρόνων έχουν συνδιάσει τα φοινικικά  ψηφία με την σε φωνήεντα υπερπλούσια γλώσσα τους, κάτι που οι ειδικοί γλωσσολόγοι διεθνώς έχουν αξιολογήσει σαν γλωσσολογική ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Εδώ δεν είναι ανάγκη να αναφέρουμε το πασίγνωστο, ότι το υπερεξελιγμένο ελληνικό αλφάβητο είναι και μέσω του ελληνογενούς λατινικού αλφάβητου η βάση για όλα τα αλφαβητικά συστήματα του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού.

Πηγές
-Lexikon der Alten Welt , Edit.Carl Andersen et alt., 3 Bände ) Band 2, S. 2033, 2313,  Band 3, S. 2729, 2730), ISBN 3 491 96036 3,Tübingen und Zürich, 2001. (Πληροφορία : Στο παρόν Στάνταρντ-Λεχικό (600 πυκνογραμμένες σελίδες) έχουν συνεργασθεί 236 εξέχοντες ειδικοί επιστήμονες (αρχαιολόγοι, ιστορικοί, φιλόλογοι) από πολλά πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας και της Ελβετίας). Πώς γράφονται τα λεξικά στην Ελλάδα ;
-Η. Haarmann, Weltgeschichte der Sprachen, Von der Frühzeit des Menschen bis zur Gegenwart, ISBN 978 3 406 60802 5, München,  2010, S. 112.
-F. Bodmer, Die Sprachen der Welt ( Orig. The Loom of Language) , ISBN 3  88059  880  0, S. 58-62.
-C. Faulmann, Schriftzeichen und Alphabete aller Zeiten und Völker, Wiesbaden, 2004 (1. Ed. Wien 1880), ISBN  3  937715  49  5, S.  77-80.
-H. Freydank et alt., Der Alte Orient in Stichworten, Leipzig, 1978, S. 339.
Το Βήμα (6.6.15 0
———————————————————
Die einzelnen Buchstaben
Die phönizischen Namen der Buchstaben werden häufig durch die fast gleich lautenden hebräischen Namen ersetzt.
ʔalf, Aleph

Aleph ist ein semitischer Guttural, ein Glottisverschluss wie in deutsch bearbeiten zwischen e und a, die hier keinen Diphthong bilden; erst im griechischen Alphabet wurde aus dem Zeichen der Vokal a, Alpha. Der Buchstabe leitet sich von der stilisierten Darstellung eines Stierkopfes (alef = Rind) her. Lateinische Entsprechung: A.
bēt, Beth

Beth ist ein Konsonant, der sich von der stilisierten Darstellung des Grundrisses eines Hauses (beth = Haus) herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Beta. Lateinische Entsprechung: B.
gaml, Gimel

Das Gimel ist ein Konsonant, der sich von der stilisierten Darstellung eines Kamelrückens (gamel = Kamel) herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Gamma. Lateinische Entsprechungen: C und G.
delt, Daleth

Das Daleth ist ein Konsonant, der sich von der Darstellung einer aufgeklappten Zelttür herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Delta. Lateinische Entsprechung: D.
hē, He

He ist ein semitischer Guttural, aus dem erst im griechischen Alphabet der Vokal Epsilon wurde. Der Buchstabe leitet sich von der stilisierten Darstellung eines mit erhobenen Händen betenden Menschen her, wie noch heute weithin praktiziert. Lateinische Entsprechung: E.
wau, Waw

Waw ist ein Konsonant, der sich von der Darstellung eines Hakens oder eines Nagels herleitet. Im Griechischen wurden daraus die Buchstaben Digamma und Ypsilon. Lateinische Entsprechungen: F, U, V, W und Y.
zai, Zajin

Zajin ist ein Konsonant, der sich von der stilisierten Darstellung einer Waage oder einer Waffe herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Zeta. Lateinische Entsprechung: Z.
ḥēt, Chet

Chet ist ein semitischer Guttural. Der Buchstabe leitet sich von der Darstellung eines Zaunes oder einer Haarsträhne her. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Eta. Lateinische Entsprechung: H.
ṭēt, Tet

Tet ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung einer Garnrolle herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Theta. Keine lateinische Entsprechung.
yōd, Jod

Jod ist ein semitischer Guttural, aus dem erst im griechischen Alphabet der Vokal Iota wurde. Der Buchstabe leitet sich von der Darstellung einer Hand (yod = Hand) her. Lateinische Entsprechungen: I und J.
kaf, Kaph

Kaph ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung einer geöffneten Hand herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Kappa. Lateinische Entsprechung: K.
lamd, Lamed

Lamed ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung eines Stabes herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Lambda. Lateinische Entsprechung: L.
mēm, Mem

Mem ist ein Konsonant, der sich von der Darstellung einer Wasserlinie herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe My. Lateinische Entsprechung: M.
nūn, Nun

Nun ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung einer Schlange oder eines Fisches herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Ny. Lateinische Entsprechung: N.
semk, Samech

Samech ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung eines Stützpfeilers herleitet. Im Griechischen wurden daraus die Buchstaben Xi und Chi. Lateinische Entsprechung: X.
ʕain, Ajin

Ajin ist ein semitischer Guttural, aus dem erst im griechischen Alphabet die Vokale Omikron und Omega wurden. Der Buchstabe leitet sich von der stilisierten Darstellung eines Auges her. Lateinische Entsprechung: O.
pē, Pe

Pe ist ein Konsonant, der sich von der stilisierten Darstellung eines Mundes herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Pi. Lateinische Entsprechung: P.
ṣädē, Zade

Zade ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der Darstellung einer Heuschrecke herleitet. Dieser Buchstabe wurde als Sampi vorübergehend in das griechische Alphabet übernommen, später aber nur noch als Zahlzeichen verwendet. Keine lateinische Entsprechung.
qōf, Qoph

Qoph ist ein Konsonant, der sich von der stark stilisierten Darstellung eines sitzenden Äffchens mit herabhängendem Schwanz herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Qoppa, der aber nur für seinen Zahlwert 90 beibehalten wurde. Lateinische Entsprechung: Q.
rōš, Resch
Resch ist ein Konsonant, der sich von der stilisierten Darstellung eines Menschenkopfes im Profil herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Rho. Lateinische Entsprechung: R.
šin, Schin
Schin ist ein Konsonant, der sich vermutlich von der stilisierten Darstellung eines Zahnes herleitet. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Sigma. Lateinische Entsprechung: S.
Taw ist ein Konsonant, dessen schriftliche Form ein Markierungszeichen ist. Im Griechischen wurde daraus der Buchstabe Tau. Lateinische Entsprechung: T.
Unicode

Αποτυχημένο Κράτος ( failed state )

Αποτυχημένο Κράτος ( failed state )

Τί είναι το failed state ? ΝΗΦΑΛΙΑ, Απάντηση σε έναν Ελληναρά

Σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη του Διεθνούς Δημοσίου
Δικαίου καθώς και την Πολιτολογία (Πολιτική Επιστήμη) πολλά κράτη της Υποσαχάρειας Αφρικής είναι failed states (αποτυχημένα κράτη).

Η αφετηρία του σκεπτικού έγκειται στα τρία συστατικά στοιχεία κάθε κράτους : Εξουσία, Εδαφος και Πληθυσμός. Η
Εξουσία ως καθοριστικό στοιχείο αφορά πρωτίστως την επικράτηση των νόμων και την διασφάλιση της συντήρησης (σχετική ευημερία) του ιδίου πληθυσμού.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία ενός αποτυχημένου κράτους είναι τα εξής :
α) Το κράτος δεν είναι σε θέση με δικές του δυνάμεις να διασφαλίσει την συντήρηση του πληθυσμού. Στην Ελλάδα η σχετική ευημερία έχει ως καθοριστική βάση υπέρογκα δάνεια και όχι μίαν ιδία οικονομική βάση. Δηλαδή πρόκειται για μίαν ΕΙΚΟΝΙΚΗ ευημερία.
Αυτή η κατάσταση έχει ως λογική συνέπεια την απώλεια ενός τμήματος της κρατικής κυριαρχίας και ούτως ή άλλως της εθνικής αξιοπρέπειας.

β) Ο κρατικός μηχανισμός δεν λειτουργεί ή είναι τελείως ατελέσφορος και υπέρογκος και πέραν τούτου αποτελεί την μεγαλύτερη εστία  διαφθοράς, δηλαδή είναι όχι ευρωπαϊκός, αλλά ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟΣ.
γ) Δεν υφίσταται ένα κεντρικό κτηματολόγιο. Επίσης χαρακτηριστικό στοιχείο τριτοκοσμικών κρατικών μορφωμάτων.
δ) Δεν υπάσρχει  μία ενιαία ρύθμιση περί των μισθών και των συντάξεων.
ε) Δεν σημειώνεται ένας σύγχρονος φορολογικός μηχανισμός.

ζ) Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο ενός αφρικανικού failed state είναι η μη εφαρμογή της κρατικής εξουσίας σε όλην την επικράτεια. Στην Ελλάδα αποτελούν οι αναρχοαλήτες στον πανεπιστημιακό χώρο και οι οι αναρχοτρομοκράτες στα Εξάρχεια κράτος εν κράτει.
Ας υπενθυμίσουμε πέραν τούτου, τι έκαναν στις παρελθούσες δεκαετίες οι αναρχο- και μερικοί αλητοσυνδικαλιστές.

Συμπέρασμα : Η Ελλάδα αναδεικνύει ήδη μερικά στοιχεία ενός failed state.

Αναμφιβόλως δεν αποτελεί η Ελλάδα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ένα βαλκανοανατολίτικο κρατικό μόρφωμα με μερικά υπολλείμματα από την οθωμανική εποχή.

Κάποιος έχει διατυπώσει ευστοχότατα το εξής : Η Ελλάδα είναι “πτυελοδοχείο της Ευρώπης και καρπαζοεισπράκτορας του κόσμου”.
Κατά τα άλλα ισχύει το chacun a sa place.
Δημοσιευθέν από τον Ιούλιο 20015 συχνά στον ελληνικό τύπο πρωτίστως στην Καθημερινή και στο Βήμα.

Αλήθεια, Μεθοδολογικά Προβλήματα, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Αλήθεια,

Μεθοδολογικά Προβλήματα, Ακαδημαϊκή (όχι δικολαβική) Αντιπαράθεση (Θέσις, Αντίθεσις ) με Χρήστο Γιανναρά

Σοβαρά μεθοδοδολογικά προβλήματα

1.Το αντικείμενο του άρθρου είναι συγκεκριμένο και αναδεικνύει πτυχές
, οι οποίες κανονικά ανήκουν σε διαφορετικές επιστήμες (Πολιτολογία,
Κοινωνιολογία, Ιστορία, Εθνολογία, Φιλοσοφία ) , αλλά η θεώρηση του κ.
Γιανναρά στηρίζεται μάλλον στην γενική χριστιανική Ηθική. Αυτή όμως δεν
συμβάλλει ούτε στην εξεύρεση της ουσίας των υπαρχόντων προβλημάτων ,
ούτε στην επίλυσή των.

2.Η συγκεκριμένη προσέγγιση εμπεριέχει μερικές ήδη συχνά αναφερθείσες βασικές αδυναμίες :
α) Είναι άκρως ιδεαλιστική και έτσι σημειώνεται μόνον έμμεσα μία σύνδεση με τα προβλήματα.
β) Στην ουσία πρόκειται για μίαν απόλυτη αλήθεια (α και β έχουν πλατωνικές πηγές).
γ) Η θεώρηση είνα σχεδόν όπως σε όλα τα άρθρα του κ. Γιανναρά
ελληνοκεντρική , κάτι που αντιτίθεται στις αναγκαιότητες και απαιτήσεις
της αντικειμενικά υφισταμένης παγκοσμιοποιήσεως.

Σημειώνεται μία έλλειψη του μεθοδολογικού κανόνα της συγκριτικότητας.
Θα ήταν οπωσδήποτε αναγκαίο να συγκρίνουμε την Ελλάδα με τις άλλες
βαλκανικές χώρες καθώς και με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Μία
σύγκριση με τα προηγμένα κράτη του Βορρά δεν είναι ούτε δυνατή ούτε
σκόπιμη , γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικούς αστερισμούς.

Θα υπήρχε ένας επιτυχέστερος διάλογος με τον αρθρογράφο, εάν
διετύπωνε ένα πειστικό ορισμό της Αλήθειας. Τί εννοεί άραγε με την
έννοια Αλήθεια ; Από το κείμενο απορρέει το συμπέρασμα , ότι ο
αρθρογράφος χρησιμοποιεί αυτήν την βαρυσήμαντη έννοια πολύ υποκειμενικά
εν μέρει και βολονταριστικά.

Αν και δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ αποφθέγματα και παροιμίες, θα κάνω
σήμερα μίαν εξαίρεση αναφέροντας μία κινεζική παροιμία : «Υπάρχουν τρεις
αλήθειες : η δικιά μου αλήθεια, η δικιά σου αλήθεια και η αλήθεια».

Λοιπόν συνοπτικά περί την έννοια Αλήθεια .

Εδώ δεν πολυενδιαφέρουν οι πολλές θεωρίες και απόψεις περί την
Αλήθεια. Γενικά σημειώνονται η ιδεαλιστική και η υλιστική
(κοινωνιολογική), η μεταφυσική και η διαλεκτική βασική άποψη.

Εχω διαπιστώσει, ότι ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει θέσει στο έργο του
Μεταφυσική τις βάσεις για τον κοινωνιολογικό ορισμό της Αλήθειας
θεωρώντας την όχι ως ιδιότητα των αντικειμενικά υπαρχόντων πραγμάτων ή
ιδεωδών οντοτήτων, αλλά πρωτίστως ως ΣΧΕΣΗ μεταξύ του λεχθέντος εκ
μέρους ενός υποκειμένου και του θεωρουμένου αντικειμένου. Ο Αριστοτέλης
επισημαίνει στην Μεταφυσική (Γ 7) : Είναι αληθές το λέγειν περί ενός
υπάρχοντος, ότι αυτό υπάρχει και περί μη υπάρχοντος, ότι αυτό
δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η Αλήθεια έγκειται στην συμφωνία
(ανταπόκριση) μεταξύ της γνώσης και της πραγματικότητας. Ετσι έχει
ο μέγας Φιλόσοφος έχει επηρεάσει σημαντικά την Γνωσιοθεωρία.

Αλλά ο Τhomas de Aquin (Ακινάτης) έχει συνδέσει την αριστοτελική
άποψη με τον ιδεαλισμό (ο αντίπαλός του Ibn Rushd (Averroes) την
συνέδεσε με τον υλισμό) και την χριστιανική Θεολογία υπογραμμίζοντας
μεταξύ άλλων , ότι «ο Θεός είναι η πρώτη και μεγίστη Αλήθεια» ( Summa
theologica I, 16, 1; I, 79, 4). Η τοποθέτηση της ορθόδοξης Θεολογίας δεν
είναι διαφορετική.

Το κοινό γνώρισμα όλων των ιδεαλιστικών απόψεων περί την Αλήθεια
έγκειται στην εντόπισή της αποκλειστικά στην συνείδηση του υποκειμένου
(ανθρώπου). Από αυτήν την άποψη διαφέρουν κάπως οι
αντικειμενικές-ιδεαλιστικές θεωρίες περί την Αλήθεια, σύμφωνα με τις
οποίες μία ιδέα κατέχει ήδη την ποιότητα ενός αντικειμένου, μίας
οντότητας (ιδέ και η η έννοια Οντότητα της Ορθόδοξης Θεολογίας).

Παρακάτω αναφέρω μερικές αντικειμενικά υφιστάμενες συγκεκριμένες Αλήθειες :
α) Η Ελλάδα είναι μία βαλκανοανατολίτικη χώρα με μίαν ανεπαρκώς
αναπτυγμένη αστική τάξη και επίσης με μίαν αδύναμη εργατική τάξη.
β) Σε σύγκριση με τις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες η Ελλάδα είναι από
πολιτισμική άποψη μία καθυστερημένη χώρα στην πλειονότητα χωρίς
συνειδητά άτομα και πολίτες (έλλειψη της κοινωνικής, της κρατικής ,της
νομικής της φορολογικής και της περιβαλλοντικής συνείδησης).
γ) Οι Νεοέλληνες πολιτικοί ανταποκρίνονται στην καθυστερημένη χώρα. Στην Ευρώπη θα ήταν τέτοιοι πολιτικοί άνεργοι. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τους πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ.
δ) Οι Νεοέλληνες είναι στην πλειονότητα σουρεαλιστές, επομένως δεν
τους ενδιαφέρει η αντικειμενική Αλήθεια, αλλά η δικιά τους ερμηνεία της
πραγματικότητας. Ετσι ι αυτοί είναι το ιδανικό θύμα όλων των λαϊκιστών.
ε) Εχει επανειλλημμένα αποδειχθεί, ότι οι Νεοέλληνες δεν είναι σε
θέση να επιτύχουν μίαν επίλυση των πολυάριθμων προβλημάτων τους.
Επομένως χρειάζονται οπωσδήποτε βοήθεια από πιό αναπτυγμένες χώρες.
ζ) Ο υπερεξυπνακισμός είναι μία από τις διαχρονικές εγγενείς εθνικές
παθογένειες, που εμποδίζει τους Νεοέλληνες να μάθουν από τους επιτυχείς
λαούς.
η) Ο βίος του μέσου Νεοέλληνα στηρίζεται σε δύο βασικούς κανόνες : α)
κανόνας της απόλαυσης της ζωής και β) κανόνας της ήσσονος προσπάθειας.

Σύμφωνα με τους εμπεδωτές της «θεωρίας» της Μετανεωτερικότητας
J.F.Lyotard, J. Derrida, εν μέρει και M. Foucault η «μετα-αλήθεια» σε σχέση με τις «απόλυτες» αλήθειες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και τις «αιώνιες» αλήθειες των θρησκειών σημαίνει την ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ της αλήθειας.

Εν τω μεταξύ η «μετα-αλήθεια» σημαίνει στην πολιτική την διαστρέβλωση
και το ψεύδος, το οποίο παρουσιάζεται ως η μοναδική αλήθεια. Κατά τα
άλλα θα τοποθετηθούμε μόνον ευκαιρίας δοθείσης στο ενδιαφέρον και
δύσκολο θέμα της Προνεωτερικότητας, της Νεωτερικότητας, της
Μετανεωτερικότητας και της Νεωτερικότητας της Μετανεωτερικότητας κάπως
πιό συστηματικά.

Διεθνείς Σχέσεις, Μεθοδολογικά, Κανόνες, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Διεθνείς Σχέσεις, Μεθοδολογικά, Κανόνες, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Συστηματική ακαδημαϊκή αντιπαράθεση ( Αρθρο του κ. Χρήστου Γανναρά “Γεωπολιτική” της δουλοκτησίας στην Καθημερινή, 7.7.13 ) σε εκλαϊκευμένο επιστημονικό στιλ επί τη βάσh της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών επιστημονικών ερευνών.

Η τοποθέτησή μου δεν είναι ούτε έκθεση ιδεών, ούτε λογοτεχνικό κείμενο, ούτε δημοσιογραφικό άρθρο και βασίζεται στη νηφαλιότητα της σκέψης και του λόγου. Ηδη είχα τοποθετηθεί επί ενός  άρθρου του κ. Γιανναρά συστηματικά και εμπεριστατωμένα με επτά τεμάχια ( Μία ρεαλιστική „πολιτική ουτοπία“, Καθημερινή, 28. 5. 13 ) εφαρμόζωντας την προαναφερθείσα μεθοδολογία, αλλά με άλλο περιεχόμενο.

Κατ αρχάς θα ήθελα να κάνω μερικές κριτικές παρατηρήσεις :

α ) Και το σημερινό άρθρo του κ. Γιανναρά εμπεριέχει πολλές υπερβολές, τις οποίες δεν θέλω να χαρακτηρίσω.

β ) Το στυλ είναι απόλυτο υπό το νόημα της απόλυτης αλήθειας.

γ ) Υφίσταται μεν συνδυασμός των λέξεων, αλλά λείπει ενμέρει η λογική συνοχή.

δ ) Λείπει πέραν τούτου και μία πειστική μεθοδολογική προσέγγιση.

ε ) Διαπιστώνουμε μίαν τάση προς ναρκισσισμό και λαϊκισμό. Και τα δύο δεν αρμόζουν σε έναν καταξιωμένο πανεπιστημιακό.

ζ ) Η θεώρησή του είναι μονόπλευρη και δη θεολογική, ιδεαλιστική φιλοσοφική και στην ουσία ελληνοκεντρική.

η ) Είναι ακατανόητο να αγνοούνται καθοριστικά φαινόμενα των παρόντων διεθνών σχέσεων, όπως π.χ. η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός, οι άλλοι Κύκλοι πολιτισμού και τα πολυποίκιλα συμφέροντα των εθνών και των χωρών. Σύμφωνα με την Θεωρία των διεθνών σχέσεων υπάρχει μεταξύ της γεωπολιτικής και των συμφερόντων των κρατών μία ισχυρή αλληλουχία.

Εφαρμογή των κανόνων της μεθοδολογίας

Αντικειμενικότητα

Σύμφωνα με την Θεωρία της αντανάκλασης (Δημόκριτος) αντικατοπτρίζουμε τα φαινόμενα, τα οποία είναι αντικειμενικά που σημαίνει ότι αυτά εστιάζονται έξω από τον εγκέφαλο του ανθρώπου μεν, αλλά αυτός πρέπει να τα εξετάσει με τον απώτερο σκοπό να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας ενός ζητήματος ) και να διαπιστώσει τί είναι αυτό. Ακριβώς αυτό το Τίείναι ο πυρήνας της Θεωρίας ήδη από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Ο Δημόκριτος ονομάζει το αποτέλεσμα της αντανάκλασης „σκοτεινή αλήθεια“ και συνιστά μίαν έρευνα εμβάθυνσης.

Αλλα πώς πραγματοποιείται μία τέτοια έρευνα ; Το Πώς είναι ο πυρήνας της Μεθοδολογίας (Παρμενίδης  (Ιδέ ιδιαιτέρως Karl R. Popper, The World of Parmenides- Essays on the Presocratic Enlightenment, New York, 1998 ).

Φαινόμενα, γεγονότα κλπ. μπορούν να ερμηνευθούν μεν, αλλά δεν επιτρέπεται μέσω ιδεοληψιών και επί τη βάση του υποκειμενισμού ή και χειρότερα του βολονταρισμού να παρερμηνευθούν ή και εκουσίως να διαστρεβλωθούν. Ο αιώνιος Αριστοτέλης έχει εφαρμόσει στα έργα του την εξής προσέγγιση : Πρώτα να θεωρούμε την φύση και την κοινωνία . Κατόπιν να διαβάσουμε, τί έγραψαν άλλοι περί αυτών. Και στο τέλος να βγάλουμε επί τη βάση των κανόνων της Λογικής συμπεράσματα.

Στην εποχή της παγκοσμιότητας σημειώνονται αλληλοεξαρτήσεις μεταξύ των οικονομιών όλων των χωρών, αλλά υπάρχουν και φτωχές χώρες , όπως η Ελλάδα, οι οποίες εξαρτώνται από άλλες χώρες ή διεθνείς οργανισμούς ( Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Τράπεζα ), οι οποίοι αναμφιβόλως δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Εάν η ΕΕ , το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα δεν  διέθεταν αστρονομικά δάνεια στην Ελλάδα,  αυτή  δεν θα ήταν σε θέση θα χρηματοδοτήσει τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της , μια που στην διεθνή χρηματοπειστωτική αγορά ουδείς δεν ήθελε να της δώσει δάνεια, γιατί η Ελλάδα διεθνώς δεν κατέχει φερεγγυότητα ( Ιδέ στο Μπλογκ μου  το άρθρο „Διαχρονική έλλειψη φερεγγυότητας“).

Συνθετικότητα

Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος, ο οποίος έχει εφιστήσει την προσοχή στην συνθετικότητα των φαινομένων, κάτι που όπως φαίνεται είναι στα ελληνικά ΜΜΕ ανεπαρκώς γνωστό, γιατί οι ιδεοληψίες επιτρέπουν μόνο μονόπλευρες θεάσεις και έτσι επιδρούν άκρως αρνητικά στην σκέψη, η οποία τελικά έχει θολωθεί.

Η Αριστερά υπογραμμίζει την οικονομική πτυχή, η Δεξιά την πολιτική, η άκρα δεξιά βλέπει μόνον τους παράνομους μετανάστες, το ΚΚΕ βρίζει τον ιμπεριαλισμό και την πλουτοκρατία, ο κορυφαίος διανοητής Στέλιος Ράμφος τονίζει πρωτίστως την εικόνα του ανθρώπου στην νεοελληνική παράδοση και ο κ. Γιανναράς , ένας από τους κορυφαίους διανοουμένους και αρθρογράφους, ασχολείται με την ηθική και άλλες αρετές.

Εχω βιώσει πολλές φορές οξύτατες „συζητήσεις“ περί των αιτιών της κρίσης, εάν π.χ. αυτές είναι πολιτικού ( ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ ) ή οικονομικού ( ΚΚΕ ) χαρακτήρα. Από αυτήν την μονόδρομη τοποθέτηση απορρέουν διαφορετικές απόψεις περί της επίλυσης του υπάρχοντος προβλήματος.
Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα  π.χ. πεπεισμένος , ότι τα προβλήματα επιλύονται με νόμους, καταγγελίες , με ανέξοδες αντιμνημονιακές ρητορίες και τριτοκοσμικές φαντασιώσεις (οικονομικός κρατισμός, μεγέθυνση του Δημοσίου κτλ.).

Αλλά στα άρθρ του κ. Γιανναρά δεν γίνεται λόγος για επίλυση των σύνθετων προβλημάτων μέσω επίσης συγκεκριμένων συνθέτων μέτρων και μεθόδων και αναφέρονται επανειλλημμένα η ηθική, η αγάπη μεταξύ   των ανθρώπων  και η απαραίτητη αυτοθυσία, δηλαδή ηθικολογίες και γενικολογίες.

Στην πραγματικότητα είναι οι αιτίες της γενικής κρίσης, ηθικές ( κατάπτωση των αξιών στην εποχή της Μεταπολίτευσης), πολιτικές ( λαϊκιστική και ψηφοθηρική πολιτική των υπερδανείων), οικογενειοκρατία, φαυλότητα και ανικανότητα της ψευτοελίτ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου τη μελέτη „ Νεοέλλην άνήρ Πολιτικός, Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο“ ), εθνολογικές ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου τα άρθρα „Ελληνες και Γερμανοί, Εθνολογική σύγκριση“ και τη μελέτη „Deutsche und Griechen, Mentalität, Eine komparative Studie“ καθώς και τα άρθρα „Αδράνεια- Εθνοψυχολογία“, “Περί του νεοελληνικού Σουρεαλισμού“, „Νεοέλλην Βαλκανοανατολίτης“), και ιστορικές ( εγγενείς διαχρονικές παθογένειες εδώ και 200 έτη ! ) και άλλες.

Συστημικότητα

Από φιλοσοφική άποψη υφίστανται μεταξύ των προαναφερθέντων πτυχών αλληλοσυνδέσεις, αλληλοεξαρτήσεις και αλληλοεπιδράσεις. Αν φαντασθούμε έναν κύκλο, στον οποίο εστιάζονται σε ίδιες αποστάσεις πτυχές του προβλήματος υπό την ιδιότητα στοιχείων , τότε διαπιστώνουμε, ότι κάθε στοιχείο είναι με κάθε άλλο στενότατα συνδεδεμένο έτσι , ώστε να δημιουργείται μία νέα ενιαία οντότητα, η οποία εμπεριέχει μεγίστη δυναμικότητα και αναδεικνύει μίαν ανώτερη ποιότητα σε σύγκριση με τις ποιότητες των πρώην μεμονομένων στοιχείων.

Από τον συστημικό χαρακτήρα της κρίσης απορρέει το συμπέρασμα, ότι ευθύς εξ αρχής πρέπει να αρχίσει η βαθμιαία ενασχόληση με  όλες τις βασικές της πτυχές.
Γι αυτόν τον σκοπό είναι μία αναδιάρθρωση όλης της Ελλάδας η conditio sine qua non ( η τελείως απαραίτητη προϋπόθεση ) για να επιτευχθούν επί τέλους ο εκσυγχρονισμός και ο εξευρωπαϊσμός. Της. Δεν είμαστε όμως ονειροπόλοι. Ξέρουμε, ότι οι πολιτικοί παλαιοκομματικού τύπου δεν είναι σε θέση , ούτε επιθυμούν να πραγματοποιήσουν ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μόνον μία νέα γενεά πολιτικών με γνήσια εθνική συνείδηση, με αρετές και με επιστημονική κατάρτιση θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτό το όραμα. Εχει  ήδη αποδειχθεί, ότι  ούτε  η κυβέρνηςη της Ακρας (Ριζοσπαστικής) Αριστεράς είναι διατεθειμένη ή γενικά ικανή να υλοποιήσει τις απαραίτητες διαρθρωτκές μεταρρυθμίσεις.

Παγκοσμιοποίηση

Διαπιστώνουμε πολλές εκφάνσεις της παγκοσμιοποίησης όπως π.χ. τις οικονομικές αλληλοεξαρτήσεις, τον ολέθριο νεοφιλελευθερισμό με τα καταστροφικά hedge funds, τo διαδίκτυο με το Facebook, τις πολιτισμικές ( η ραγδαία εξάπλωση του American way of life με τα καλά , αλλά και με τα πολλά μειονεκτήματά του ) και την συνεργασία μεταξύ των επιστημόνων σε συνδασμό με την πολυγλωσσία.
Οι εθνοκεντρισμοί και οι γελοίες εθνικές ομφαλοσκοπήσεις, όπως π.χ. „περιούσιος λαός“, „ελληνικό δαιμόνιο“ και άλλα χαρίεντα ανήκουν πλεον σε παρελθούσες εποχές.

Αυτές οι εξελίξεις δεν έχουν όμως σχέση με τον υγιή πατριωτισμό, ο οποίος εργαλειοποιεί τον πατριωτισμό για ιδιοτελείς σκοπούς. Οι υπερπατριώτες ήταν στην ευρωπαϊκή ιστορία συνήθως επικίνδυνοι για την πατρίδα τους και την έχουν εν μέρει καταστρέψει.
Απαιτούνται γνώσεις και περί των άλλων ευρωπαϊκών λαών ( ιστορία, λογοτεχνία, εθνολογία, γλώσσα κλπ.) και πέραν τούτου και περί των άλλων Κύκλων πολιτισμού ( Κονφουκιανικός , Ισλαμικός και Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού ).

Η μόρφωση ενός ανθρώπου εκλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις. Κάθε λαός πρέπει να είναι διατεθειμένος να παραλάβει γνώσεις από άλλους λαούς, ιδίως από τους υπερεξελιγμένους και ας λησμονήσει τυχόν προβλήματα από το παρελθόν.
Οι εθνοκεντριστές έχουν ισχυρό εθισμό στην αυτοπεριχαράκωση, στην ξενοφοβία , στην κινδυνολογία και στην βαλκανοανατολίτικη συνωμοσιολογία.
Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι πρόγονοί μας ήταν κατ αρχάς μαθητές των ανατολίτικων λαών με τους αρχαιότατους πολιτισμούς τους, αλλά κατόπιν κατόρθωσαν να τους υπερφαλαγγίσουν και να γίνουν δάσκαλοί τους.

Σχετικότητα

Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις είναι όλα π. χ. η αλήθεια, η δικαιοσύνη , η ελευθερία, οι επιστημονικές γνώσεις, η πίστη, η αγάπη κλπ. σχετικά.
Αλλά το πρόβλημα στην Ελάδα έγκειται κυρίως στο ό,τι κόμματα της Αριστεράς και πολλοί συνδικαλιστές έχουν απόψεις περί της απόλυτης αλήθειας, της απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης, της απόλυτης ελευθερίας κοκ.
Στην παγκόσμια ιστορία εχει όμως αποδειχθεί, ότι σε περίπτωση που έχουν τέτοιες κοινωνικές δυνάμεις αναλάβει τα ηνία της  πολιτικής εξουσίας, όχι μόνον όλα αυτά έχουν μεταλλαχθεί σε σχετικούς όρους , αλλά πέραν τούτου έχουν εξαφανισθεί τελείως.

Εγείρεται ούτως ή άλλως το εύλογο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να επιλυθούν οικονομικά προβλήματα πρωτίστως με ιδεολογικά και πολιτικά μέτρα και μέσω του απαρχαιομένου και ανίκανου κρατισμού, μια που σημειώνεται μεταξυ του κρατισμού και της οικονομικής προόδου μία contradictio in adiecto( οξύμωρον) .
Απαιτήσεις για απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη είναι πέραν τούτου και έκφραση του σουρεαλισμού και της ουτοπίας. Ηδη ο Κικέρων (Cicero έχει ασχοληθεί με  το λίαν ενδιαφέρον θέμα του απόλυτυ δικαίου :“Summum ius, summa iniuria“(„Απόλυτο δίκαιο, απόλυτο άδικο“ ).

Διαφοροποίηση

Λαμβάνονται υπόψη οι υπάρχουσες ιδιαιτερότητες και διαφορές μεταξύ ανθρώπων, εθνών και φαινομένων, ειδάλλως μπορεί να είναι μία αξιολόγηση επί τη βάση της απλούστευσης και της γενίκευσης όχι μόνον εσφαλμένη, αλλά και άδικη. Εφαρμόζεται συνήθως ένας κανόνας, εάν πρόκειται π.χ. για εθνολοψυχολογικά ζητήματα για την πλειοψηφία ή την μειοψηφία.
Δεν είναι π.χ. σωστό να πρεσβεύσουμε την άποψη ότι όλοι οι Γερμανοί είναι εργατικοί και πειθαρχικοί. Πιό σωστή είναι η διαφοροποιημένη αποτίμηση, ότι οι Γερμανοί είναι στην πλειοψηφία τους εργατικοί και πειθαρχικοί. Επίσης θα ήταν λίαν εσφαλμένο και άδικο να διατυπώσουμε την άποψη, ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι εντεταλμένοι.

Ούτως ή άλλως διαθέτουν οι μορφωμένοι αναγνώστες του τύπου την διανοητική ικανότητα να ξεχωρίσουν τους έντιμους από τους πολλούς εντεταλμένους δημοσιογράφους. Τα γενικά γνωστά κλισέ περί ανθρώπων και εθνών αντιτίθενται στους κανόνες της λογικής , δεν δύνανται να ανταποδώσουν την πραγματικότητα και μπορούν να θεωρηθούν άδικα.

Συγκριτικότητα

Μόνον μέσω της σύγκρισης με άλλους ανθρώπους μπορεί κανείς να εννοήσει καλύτερα, πού αυτός βρίσκεται, σε ό,τι αφορά μόρφωση, επαγγελματικές επιτυχίες κλπ.
Το ίδιο ισχύει και για τους λαούς. Συγκρίνοντας π.χ το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων με εκείνο των άλλων βαλκανικών λαών , διαπιστώνουμε , ότι οι Ελληνες ζουν πολύ καλύτερα, αν και μερικοί πιστεύουν, ότι φυτοζωούν.

Μόνον σε σύγκριση με την „Χρυσή εποχή“ της Μεταπολίτευσης με την επίπλαστη ευημερία και τον πρωτόγονο ηδονισμό επί τη βάση τεραστίων δανείων βγαίνει το συμπέρασμα, ότι το βιοτικό επίπεδο έχει δραστικά επιδεινωθεί. Σε σύγκριση με τους λαούς των χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης είναι σήμερα το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα όντως χαμηλό.

Αλλά μπορούμε να κάνουμε και άλλες συγκρίσεις, όπως στην παραγωγικότητα και στην διεθνή ανταγωνιστικότητα των προϊόντων , στην αποδοτικότητα του Δημοσίου, στο επίπεδο της παιδείας , στην οργανωτικότητα, συστηματικότητα, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα. Σε αυτούς τους τομείς είναι η καθυστέρηση της Ελλάδας σε αφάνταστο βαθμό μεγάλη.

Κανονικά θα έπρεπε οι Ελληνες να καταβάλλουν αυτοβούλως τις απαραίτητες προσπάθειες για να φθάσουν στο επίπεδο των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Εν τούτοις, κάθε προσπάθεια εκμοντερνισμού της Ελλάδας προσκρούει στην λυσσώδη αντίδραση των συνδικαλιστών και των αριστερών κομμάτων, τα οποία ακόμη δεν έχουν αντιληφθεί, ότι η ανέμελη ζωή με δανεικά ( και αγύριστα) έχει παρέλθει εσαεί.

Ιστορικότητα

Αυτή σημαίνει σε γενικές γραμμές, ότι φαινόμενα και απόψεις του παρελθόντος δέον να αξιολογούνται στο συγκεκριμένο τους ιστορικό πλαίσιο και   όχι επί τη βάση κριτηρίων του παρόντος. Σε περίπτωση της θεματικής απομόνησης υπάρχει ο κίνδυνος της μη διείσδυσης στον πραγματικό πυρήνα τους και της εσφαλμένης εφαρμογής γνώσεων του παρελθόντος επί φαινομένων του παρόντος. Αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα.

Ο υλιστής φιλόσοφος Δημόκριτος προερχόταν από τα μεσαία δημοκρατικά στρώματα, κάτι που επηρέασε σημαντικά και τον τρόπο της σκέψης του, ενώ ο ιδεαλιστής Πλάτων ήταν εκπρόσωπος του δουλοκτητικού συστήματος με ανάλογες επιδράσεις επί της  θεωρίας του, όπως  π.χ. η άποψή  του , ότι δίκαιο είναι αυτό που εμπεριέχει ο νόμος. Σχεδόν στην ίδια εποχή είπε ακριβώς το ίδιο ο λίαν πραγματιστής Κονφούκιος> σαν εκπρόσωπος της κινεζικής αριστοκρατίας !

Πιό σπουδαίο από ιστορική άποψη είναι το γεγονός, ότι μία από τις προϋποθέσεις για τις πνευματικές επιτυχίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν το ατομικό, όχι το ατομικιστικό και εγωϊστικό συμφέρον.

Από μίαν σωστή εφαρμογή του κανώνα της ιστορικότητας επί των Νεοελλήνων δεν μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ως απόγονοι των ευφυέστατων αρχαίων Ελλήνων είμαστε a priori ( ευθύς εξ αρχής ) διανοητικά τέρατα.
Κάτι τέτοιο δεν λένε άλλοι λαοί με επίσης επιτυχέστατους προγόνους, όπως π.χ. οι Αιγύπτιοι και οι Ιρακινοί  σαν απόγονοι των Σουμερίων, των Ακκάδων και των Βαβυλωνίων, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει τους πρώτους μεγάλους πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ρεαλισμός

Σχεδόν κάθε μέρα σκοντάφτει ο ξύπνιος παρατηρητής στον σουρεαλισμό ,ο οποίος  ήδη εξέλαβε την διάσταση ενός  ηδονιστικού  εθισμού. Ο Νεοέλληνας αισθάνεται ευτυχέστατος , όταν αυτοβαυκαλίζεται και συγχίζει την σκληρή πραγματικότητα με τις αυταπάτες του. Αυτό το έχω πάμπολες φορές διαπιστώσει και σε ατομικό επίπεδο, ιδίως όταν μία από τις πολλές εκφάνσεις του σουρεαλισμού είναι η υπεραυτοεκτίμηση σε βαθμό παράνοιας.

Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα : Οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ κυρίες Βάσω Παπανδρέου και Αννα Διαμαντοπούλου έχουν προ δύο ετων επανειλλημένως με ιδιαίτερη υπερηφάνεια  υπογραμμίσει  ότι τουςThatcher ή εκπρόσωποι της ΕΕ )  τα είπαν : „Ποιοί είστε εσείς που θα μας πειτέ εμάς… „ ή  „Ποιός είναι ο κ. Αλμούνια… „ . Ακόμη και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε το τσαμπουκάδικο ερώτημα : „Τί είναι οι  Ολλανδοί, οι Φιννλανδοί…“. Είχα λόγο να θυμηθώ από τα παιδικά μου χρόνια την γραφική ερώτηση  : „Ξέρεις , ποιός είμαι εγώ ρε… „. Τοιαύτα που είναι και στις αραβικές χώρες γνωστά και πολύ συνηθισμένα,  δείχνουν την πολιτιστική καθυστέρηση των Νεοελλήνων.

Ο σουρεαλισμος είναι πολύ διαδεδομένος στον πολιτικό βίο, όπου κάποιος πολιτικός υπόσχεται, ότι θα ανοικοδομήσουμε μίαν νέα Ελλάδα, ότι σε λίγους μήνες θα περάσει η μπόρα και ότι το επομενο έτος θα βρεί η  Ελλάδα  στην διεθνή αγορά δάνεια και άλα ακατανόητα.

Αυτό είναι παροξυσμός par excellence. Είναι οθαλμοφανές , ότι ο Νεοέλληνας δεν δύναται να υπερβεί τον παθολογικό του σουρεαλισμό , γιατί αυτός ανήκει στα καθοριστικά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Η έλλειψη ρεαλιστικού πνεύματος είναι ένδειξη της έλλειψης του ορθολογισμού μεν , αλλά αυτό δεν σημαίνει , ότι στην Ελλάδα ζουν μόνον σουρεαλιστές. Ο σουρεαλισμός σε συνδυασμό με τον υπερεξυπνακισμό είναι ευρέως διαδεδομένος σε πολιτικίζοντες καλλιτέχνες ιδιαιτέρως της Αριστεράς.

Εξέλιξη και μεταλλαγή

Οι Νεοέλληνες έχουν την ακατανόητη συνήθεια να λαμβάνουν υπόψη σε ό,τι αφορά τον εαυτό τους, μόνον τις επιτεύξεις των αρχαίων Ελλήνων, αλλά όταν πρόκειται για τους Ευρωπαίους και ιδίως για τους Γερμανούς, αναφέρουν τους όχι και τόσο πολιτισμένους αρχαίους Γερμανούς καθώς και τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών.

Δεν είναι διατεθειμένοι ούτε σε θέση να δουν την πραγματικότητα, ότι „ πάντα ρεί“( αποδίδεται στον Ηράκλειτος) που σημαίνει ότι οι λαοί εξελίσσονται, προοδεύουν , αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές και προσαρμόζονται στα νέα διεθνή δεδομένα.
Ο εθνικοσοσιαλισμός έχει επικρατήσει στην Γερμανία μόνον  12 έτη , από το 1933 έως το 1945, αλλά η γερμανική ιστορία έχει μία πιό μεγάλη διάρκεια και είναι συνυφασμένη ιδίως από τον 18ο αι. με πολιτιστικές και επιστημονικές επιτεύξεις διεθνούς βεληνεκούς ( μεταξύ άλλων 86 βραβεία Νομπέλ ).

Διαπιστώνουμε όμως και συμπεριφορές , όπως τον ολέθριο συγκρουσιασμό, ο οποίος κατέστρεψε την αρχαία Ελλάδα ( Σπάρτη κατα Αθηνών ) και ακόμη παίζει έναν αρνητικό ρόλο στον σημερινό πολιτικό βίο. Το ίδιο συμβαίνει και με το διογκωμένο, ανίκανο και εν μέρει διεφθαρμένο Δημόσιο, για το οποίο, όπως φαίνεται, δεν ισχύει το απόφθευγμα του Ηρακλείτου. Μάλλον δεν είναι ουδεμία κυβέρνηση σε θέση να επιτύχει τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό αυτού του πολιτικοκοινωνικού τέρατος, το οποίο καταστρέφει καθημερινώς την χώρα.

Αιτιολόγηση
Είναι σε γενικές γραμμές γνωστό, ότι η επιστήμη, όχι μόνον οι μεμονομένες γνώσεις, έχει εμφανισθεί για πρώτη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας τον 6ο αι. π.Χ. στην Ιωνία με την χρησιμοποίηση της λέξης Διατί, μέσω της οποίας έχει εισαχθεί η κριτική σκέψη. Ακριβώς αυτό το Διατί είναι ο πυρήνας της Φιλοσοφίας.

Το Διατί απαιτεί λογικές και πειστικές απαντήσεις χωρίς ιδεοληψίες και παρωπίδες, τις οποίες διαπιστώνουμε κάθε μέρα στα ελληνικά ΜΜΕ. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις , δεν είναι οι δημοσιογράφοι ούτε διατεθειμένοι , ούτε σε θέση να εφαρμόσουν το Διατί και να γράφουν δομημένα, λογικά και πειστικά κείμενα. Στα άρθρα των περισσότερων εφημερίδων επικρατούν επιπολαιότητα, ρηχότητα, υπερεξυπνακισμός, δημαγωγία και φθηνός λαϊκισμός. Οι σοβαρές εφημερίδες είναι δύο έως τρεις ( η Καθημερινή, το Βήμα και το Εθνος ίσως και τα Νέα ), αλλά και σε αυτές δημοσιεύονται μερικές φορές άρθρα αυτού του είδους. Αυτονοήτως κατέχουν κείμενα των λίγων πανεπιστημιακών αρθρογράφων ( π.χ. Χ. Γιανναράς και Π.Ιωακειμίδης ) υψηλό επίπεδο, αν και δεν συμφωνούμε με κάθε άποψη, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι σε κάθε περίπτωση απαραίτητο.

Διατί έχει αυτοκαταστραφεί η Ελλάδα ; Ποιές είναι οι κύριες αιτίες και ποιοί πολιτικοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάπτωση ; Εχω λόγο να αμφιβάλλω, ότι οι πολιτικοί και πολλοί δημοσιογράφοι θα ήταν σε θέση να δώσουν λογικές και πειστικές απαντήσεις.
Μόνον ειδικοί επιστήμονες διαθέτουν τα αναγκαία μεθοδολογικά εργαλεία, την πείρα, τις γνώσεις και τις απαραίτητες ειδικές προϋποθέσεις όπως π.χ. εργατικότητα, συστηματικότητα, οργανωτικότητα, ισχυρή βούληση, αντοχή , υπομονή και επιμονή για να πραγματοποιήσουν έρευνες βάθους με αντικειμενικότητα και επιτυχία.

Ο σοβαρός ερευνητής εστιάζει την προσοχή του στην επιστημονική έρευνα και όχι στα κανάλια , δηλαδή δεν πάσχει από αρρωστημένο ναρκισσισμό. Οι ναρκισσιστές πολιτικοί αρκούν.

Προγνωστικότητα

Μία από τις διαχρονικές εγγενείς παθογένειες είναι  η τσαπατσουλιά στα οικονομικά και γενικά στην διεύθυνση του κράτους. Αντί να προετοιμάζουν ένα σοβαρό χρονοδιάγραμμα σαν αποτέλεσμα πολυετών συστηματικών μελετών, παρασκευάζουν μέσα σε μερικές εβδομάδες τελείως πρόχειρα κάτι , το οποίο ονομάζουν με υπερηφάνεια „χρονοδιάγραμμα“ , το οποίο  ούτως ή άλλως ποτέ δεν υλοποιούν.Το κακό έγκειται στο ό,τι κάθε νέα κυβέρνηση επεξεργάζεται τα δικά της υπερεξυπνακίστικα  και τσαπατσούλικα „χρονοδιαγράμματα“.
Δεν υπάρχει δυστυχώς ουδεμία παράδοση της συνέχειας και υλοποίησης χρονοδιαγραμμάτων όπως στις εξελιγμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Αφετερία της προγνωστικότητας είναι η γνώση περί της σημερινής κατάστασης στην ολότητά της. Λαμβάνονται υπόψη μεταξύ άλλων εθνικές και διεθνείς διαστάσεις των υπαρχόντων προβλημάτων στην διαλεκτική τους αλληλοεξάρτηση. Επί τη βάση των κανόνων της λογικής βγάζουμε συμπεράσματα για πιθανές εξελίξεις μεσοπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα. Αδιάκοπα παρακολουθούμε τις πραγματικές εξελίξεις των φαινομένων ( κοινωνιολογική μέθοδος στην ουσία του Αριστοτέλη ). Αυτός ο τρόπος προσέγγισης στα προβλήματα διαφέρει φυσικά από προφητείες, πολύ διαδεδομένες στους κόλπους της Ακρας Αριστεράς.

Εγείρεται το ερώτημα, τί άραγε κάνουν οι πολλοί „ειδικοί σύμβουλοι“, μεταξύ αυτών και απόφοιτοι με διδακτορικά γνωστών διεθνών πανεπιστημίων. Ισως να μην είναι οι υπεύθυνοι πολιτικοί , οι οποίοι στην Ελλάδα έτσι ή αλλιώς ασχολούνται πρωτίστως με την κομματική τους πελατεία , σε θέση να εκτιμήσουν τις συστάσεις των επιστημόνων, ενώ στα προηγμένα κράτη οι πολιτικοί εισακούουν προθύμως τους ειδικούς επιστήμονες, γιατί σέβονται τις επιστημονικές γώσεις. Εχω περί αυτού προσωπική πείρα.

Σημειώνεται και ένα γνωστότατο φαινόμενο στο να είναι ένας πολιτικός τόσο πεπεισμένος από τις ex officio ικανότητες και δήθεν γνώσεις του, ώστε να μην χρειάζεται τις συμβουλές των επιστημόνων.

Παρατήρηση

Το κείμενο έχει δημοσιευθεί ως εκτενέστατο σχόλιο κάτω από το αναφερθέν άρθρο του κ. Χ. Γιανναρά στην ηλεκτρονική  έκδοση της Καθημερινής. Εδώ πρόκειται για εκλαϊκευμένη επιστημονική αντιπαράθεση αυτονοήτως νηφάλια, ψύχραιμα και πολιτισμένα, κάτι που είναι στην Ελλάδα σχεδόν άγνωστο.

Δημοσιευθέν στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (Ιούλιος 2013 και 18.7.15)

———————————————————————————

Διεθνείς Σχέσεις, Αλλαγές

Είναι ζήτημα λογικής και νηφάλιας προσέγισης στην αντικειμενική πραγματικότητα .

Ακριβώς σήμερα αναδύεται βαθμιαία η δεύτερη υπερδύναμη , η Κίνα. Η μέλλουσα τρίτη υπερδύναμη ,η Ινδία αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Η Ευρωπαϊκή Ενωση αποτελεί σύμφωνα με την αξιολόγηση εκ μέρους του αμερικανού νομπελίστα της οικονομίας Stieglitz μίαν οικονομική υπερδύναμη.

Στην Δύση συντελούνται συγκλονιστικές επιτεύξεις στο πεδίο των υψηλών τεχνολογιών. Οι επιστήμονές της ερευνούν επιτυχέσταστα το σύμπαν, τα βάθη των ωκεανών, τον βιολογικό μικροκόσμο και τις πιο λεπτές πτυχές του ανθρώπινου εγκεφάλου, ενώ οι θεολόγοι της Ορθοδοξίας και οι Ελληναράδες κάνουν αενάως ασκήσεις “πνευματικής” και πατριδοκάπηλης αυτοικανοποίησης, αποχαυνωτικής ομφαλοσκόπης και αυτοκαταστροφικής αυτοπεριχαράκωσης.

Ο κ. Γιανναράς επιθυμεί το πλατωνικό απόλυτο το ηθικά τέλειο (σύμφωνα με τα μεσαιωνικά κριτήρια της Ορθοδοξίας), αλλά τέτοια πράματα σημειώνονται αποκλειστικά σε ουτοπίες και στην τελείως παρωχημένη θρησκευτική μεταφυσική.

Συνιστώ λοιπόν να εγκαταλείψουμε την αποκλειστικά ελληνοκεντρική θεώρηση του κόσμου και την βαρετή και παλιμπαιδιστική παρελθοντολογία. Αυτό όμως προϋποθέτει συστηματικές γνώσεις ανταποκρινόμενες στις αναγκαιότητες της εποχής της παγκοσμιοποίησης.

Καθημερινή (22.1.17)

 

 

Κοινωνικό Συμβόλαιο , Αντιφών, Επίκουρος, Ευρωπαίοι Φιλόσοφοι, Rousseau, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Κοινωνικό Συμβόλαιο , Αντιφών, Επίκουρος, Ευρωπαίοι Φιλόσοφοι, Rousseau, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Contrat social, Gesellschaftsvertrag,
( Αντιπαράθεση με Χ. Γιανναρά, “Το μεδούλι της “κρίσης”, Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση, 5.9.2013 )

Προβληματική προσέγγιση

Το άρθρο διακατέχεται από ένα έντονο πνεύμα ιερού θυμού (sacra ira), απογοήτευσης, απελπισίας και σχεδόν κατάθλιψης . Τα ίδια συναισθήματα έχουν και άλλοι Ελληνες, ανεξάρτητα από το πού σήμερα ζουν. Εκτός τούτου αναδεικνύει μίαν εντυπωσιακή λογοτεχνική αξία υπό το νόημα του ανώτερου πολιτικού λιβέλλου.

Αλλά διαπιστώνουμε, ότι λείπουν το αναλυτικό βάθος- η πραγματική αναλυτική μέθοδος δεν εφαρμόζεται ούτως ή αλλως ποτέ-, η σχετικότητα, η συγκριτικότητα και η διαφοροποίηση.

Πέραν τούτου έχουμε την εντύπωση, ότι ο αρθρογάφος σαν θεολόγος της Ορθοδοξίας έχει πάμπολα πνευματικά και ψυχολογικά προβλήματα γενικά με την „τρισκατάρατη Δύση“ και ιδιαιτέρως με τoν Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό , ο οποίος θεωρείται διεθνώς ως  μία από τις μεγαλύτερες διανοητικές, πολιτισμικές και πολιτικές επιτεύξεις σε όλην την ιστορία της ανθρωπότητας. Χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαν ούτε η σύγχρονη δημοκρατία, ούτε το κράτος του δικαίου, ούτε ο πολίτης, ούτε τα κοσμοϊστορικά ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε οι συγκλονιστικές επιστημονικές επιτεύξεις επί τη βάση του ελευθέρου ατόμου , μέσω των οποίων συντελούνται περαιτέρω κοινωνικές εξελίξεις. Το ότι σημειώνονται και πολυποίκιλα προβλήματα, είναι κάτι το φυσικό.

Αλλά το συνεχές υπερβάλλειν στα άρθρα του μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα πρωτίστως ψυχολογικό πρόβλημα sui generis.

Είναι γνωστό, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχουν αντιδράσει λυσσωδώς επί του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού λόγω του αθεϊσμού της, αλλά έχουν παρέλθει εν τω μεταξύ πολλές δεκαετίες και έχει ήδη από τις νευρωνικές επιστήμες αποδειχθεί, ότι γενικά η πίστη σε μίαν ανώτερη μεταφυσική δύναμη, όχι όμως σε μία συγκεκριμένη θρησκεία, είναι στον άνθρωπο έμφυτη.

Και όμως είναι ακατανόητο, γιατί ο αθρογράφος συκοφαντεί μανιωδώς σχεδόν σε κάθε άρθρο του την αστική αντίληψη περί του ατόμου και της ατομικότητας παρερμηνεύοντάς την σαν ατομικισμό και εγωίσμό.
Τώρα επιτίθεται και κατά του Contrat social ( Κοινωνικού Συμβολαίου) παραμορφώνοντας και αυτό.

Αυτό είναι για μένα λόγος να παρουσιάσω κάπως συστηματικά αυτό το υπέροχο διανοητικό και πολιτικό επίτευγμα του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού.

Η Κοινωνική Συνθήκη του Επικούρου

Τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. ωρίμασαν στην Αθήνα οι κοινωνικές συνθήκες για την ενασχόληση με αθρωπολογικά θέματα, τα οποία έχουν εστιασθεί στο επίκεντρο φιλοσοφικών ερευνών, οι οποίες είχαν σαν μεθοδολογική βάση την εικόνα του ανθρώπου και δη το μεμονομένο άτομο με ατομικότητα και αυτοπεποίθηση. Τα άτομα ήταν ισότιμα και ετσι έχει εγερθεί το ερώτημα, πώς να δοθεί μία πειστική εξήγηση του ρόλου του ατόμου για την συνεκτικότητα της πόλης (κράτους). Ετσι έχει βαθμιαία εμπεδωθεί η Θεωρία της Κοινωνικής Συνθήκης.

Ο πρώτος, ο οποίος έχει ασχοληθεί με αυτό το νέο θέμα ήταν ο Σοφιστής Αντιφών : „Και οι κανόνες της πόλεως είναι το προϊόν μίας αμοιβαίας συμφωνίας, όχι όμως δεδομένοι. Οι κανόνες της φύσης… , δεν είναι προϊόν αμοιβαίας συμφωνίας“.
Αυτή η σοφιστική αντίληψη έχει προσλάβει από τον Δημόκριτο μίαν κοσμική διάσταση : Δημιουργία της κοινωνίας μέσω συμφωνίας αρχικά μεμονομένων ατόμων, όπως έχει συγκροτηθεί το σύμπαν μέσω της συνένωσης σωματιδίων της ύλης.

Ο Επίκουρος παρέλαβε μεν μερικές γνώσεις των σοφιστών, αλλά τις εξέλιξε περαιτέρω : „Το ανταποκρινόμενο δίκαιο στην φύση είναι μία συμφωνία, η οποία αφορά το όφελος, με τον σκοπό να μην ζημειώνει ο ένας τον άλλον, ούτε να ανεχθεί ζημία“. Υφίστανται και άλλες όμοιες διατυπώσεις εκ μέρους του Επικούρου

Παρακάτω θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω την άποψή του:

1.Ανθρωποι και όχι θεοί δημιουργούν την κοινωνία κα το κράτος. Ετσι περατώνονται οι μύθοι περί θεών και ημίθεων , οι οποίοι δήθεν συγκρότησαν την κοινωνία και το κράτος.

2. Οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων καθορίζονται από τα συμφέροντά τους. Αυτή η βασική αντίληψη του φιλόσοφου είναι όντως χρησιμοθηρική, αλλά ακόμη και σήμερα επίκαιρη.

3. Η Συνθήκη προϋποθέτει , ότι οι εταίροι είναι ελέυθεροι με ιδίαν βούληση και εκτός τούτου ειναι ισότιμοι.

4. Μία άλλη προϋπόθεση είναι η εθελοντικότητα των εταίρων χωρίς την οποία η συμφωνία δεν αποκτά ισχύ.

5. Εμπεδώνεται και η αρχή τη αμοιβαιότητας, η οποία αφορά την εκατέρωθεν παράλειψη.

6. Εκφράζεται πέραν τούτου σε γενικές γραμμές μία ατομικιστική άποψη, γιατί σκοπός είναι η ευδαιμονία του ατόμου.

Η κοινωνική Συνθήκη των Ευρωπαίων φιλόσοφων

Η Θεωρία της Κοινωνικής Συνθήκης του Επίκουρου έχει επηρεάσει σχεδόν όλους τους φιλόσοφους και ειδικά τους φιλόσοφους του κράτους, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με την Συνθήκη σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής τους (17ος και 18ος αι.) σε πολλές ευρωπαίκές χώρες.

Εδώ αναφέρουμε μόνον τα πιό σημαντικά παραδείγματα :
οι Ισπανοί Covarruvias, Vasquez ( Escuela de Salamanca ), οι Γερμανοί J. Althusius , C. Wolff ( λόγω του κοινού σκοπού της συμφωνίας εκχωρεί ο πολίτης μέρος της ελευθερίας του ) καί S. Pufendorf ( κοινοί σκοποί του πολίτη και του κράτους σαν βάση της συμφωνίας ), και οι Αγγλοι J.Locke ( σκοπός της συμφωνίας είναι η ασφαλής και ειρηνική ζωή στην κοινωνία και στο κράτος ) και Hobbes ( Συμφωνία περί της εξουσίας , την οποία εφαρμόζει το κράτος, στο οποίο έχουν εκχωρίσει οι πολίτες εξουσίες ! ).

Ολές αυτές οι αντιλήψεις έχουν επηρεάσει κατά πολύ τον μεγάλο διαφωτιστή J.J. Rousseau, ο οποίος έθεσε στο κέντρο του δικού του „contrat social“ ( Κοινωνικό Συμβόλαιο ) επί τη βάση του ορθού λόγου και της χρηστοήθειας την volonte generale (γενική βούληση) . Αυτό σημαίνει, ότι το γενικό κοινωνικό συμφέρον εστιάζεται στο επίκεντρο και έχει προτεραιότητα έναντι των ατομικών συμφερόντων. Το ατομικό συμφέρον είναι ένα κομμάτι του γενικού κοινωνικού συμφέροντος.
Ο κύριος σκοπός του ήταν να εμπεδώσει από τα διαφορετικά άτομα μίαν ηθική και πολιτική οντότητα. Ειδικά σχετικά με το δίκαιο αντανακλάται η άποψη του J.J.Rousseau στο άρθρο 6 της περίφημης και κοσμοϊστορικής Declaration de droits de l Homme et du Citoyen ( 1789 ) :
“La Loi est l expression de la volonte generale”.

Ενώ η θεωρία της Συνθήκης σοφιστικού και επικουρικού είδους στηριζόταν στον ατομικιστική εικόνα του ανθρώπου, βασιζόταν η αποψη περί της Συνθήκης κονφουκιανικού τύπου στα χαρακτηριστικά γνώρισματά του της υποτέλειας του ανθρώπου και της υπακοής. Δεν υπήρχαν ούτε το άτομο , ούτε ο πολίτης. Αυτό ισχύει ακόμη και σήμερα και είναι η κυρία βάση του Κύκλου Πολιτισμού του Κονφουκιανισμόυ.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι Κινέζοι δε μπόρεσαν να δημιουργήσουν μίαν θεωρία της κοινωνικής Συνθήκης. Εχουν όμως διατυπωθεί απόψεις οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν το πολύ σαν πρώτα βήματα για την συγκρότηση μίας θεωρίας της Συνθήκης της Εξουσίας.

Αλλά γενικά ανεξάρτητα από το είδος της Συνθήκης, εάν π.χ. επρόκειτο για Κοινωνική ή για Εξουσιακή Σύμβαση, ίσχυε η αμοιβαιότητα μεταξύ των εταίρων καθώς και η αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Σύσταση : Στο Μπλογγ μπορείτε να διαβάσετe ολόκληρο το κείμενο ενός βιβλίου και τα κείμενα επιστημονικών συγγραμμάτων στα Γερμανικά καθώς και μία μελέτη στα Ελληνικά περί του μεγάλου θέματος : “Menschen-und Gesellschaftsbilder sowie Rechts-und Gerechtigkeitsvorstellungen in den alten Hochkulturen, Monographie”; “Interessentheorie, Eine Abhandlung im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtssoziologie” ; “Συμφέρον, Οφελος, Χρήσιμο, „Χρησιμοθηρία“ , „Το Κοινωνικό Συμβόλαιο a la grec“, „Συμφέρον, Εθνος, Λαός, Κοινωνία, Κράτος“, „Κονφουκιανισμός, Ιστορία και Σήμερα“.
Δημοσιευθέν στην Καθημερινή (4.6.13).

Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά

Τα περισσότερα άρθρα του αξιότιμου κ.Χρήστου  Γιανναρά  είναι  λίαν ενδιαφέροντα, ανταποκρίνονται πλήρως στις πνευματικές και μορφωτικές απαιτήσεις των πανεπιστημιακών , γενικά των επιστημόνων και ιδιαιτέρως των φιλοσοφικά καταρτισμένων  αναγνωστών ,  τοιουτοτρόπως  αναβιβάζουν   σημαντικά το ούτως ή άλλως υψηλό διανοητικό επίπεδο της παρούσας ιστοσελίδας και γενικά και το επίπεδο της Καθημερινής και συγχρόνως  δημιουργούν  την  επιθυμητή και απαραίτητη  βάση για  έναν σοβαρό, εκλεπτυσμένο και ανεβασμένο  διάλογο.

Αυτό  φυσικά δεν σημαίνει , ότι συμφωνώ σε όλα με την άποψη του αρθρογράφου. Γι αυτό θα προσπαθήσω να κάνω ακόμη μίαν ανάλογη αντιπαράθεση.

Τα άρθρα είναι γραμμένα  σχεδόν σε στυλ Ιερεμιάδας, ενός καταγγελτικού και αορίστως ηθικολογικού λόγου,  διακατέχονται από ένα πνεύμα του απολύτου (απόλυτη αλήθεια, απόλυτη δικαιοσύνη, απόλυτη επιτυχία, απόλυτες απαιτήσεις), της εξιδανίκευσης του  παρελθόντος και αναδεικνύουν τάση σε  συναισθηματισμό, εν μέρει και σε σουρεαλισμό, , δεν διαφοροποιούν μεταξύ  των  όντως διαφορετικών  βασικών περιοχών της Ευρώπης (Βορράς, Νότος, καθολική, προτεσταντική και ορθόδοξη παράδοση), αγνοούν  καθοριστικές επιτεύξεις  στον τομέα των παραγωγικών δυνάμεων, των υψηλών τεχνολογιών  και δεν λαμβάνουν ουδόλως υπ όψη τις κοσμοϊστορικές αλλαγές , οι οποίες  σήμερα διαδραματίζονται διεθνώς, όπως π.χ. την παγκοσμιοποίηση σαν αντικειμενικό  φαινόμενο, τις υψηλές τεχνολογίες , οι οποίες είναι τα σύγχρονα  επιστημονικά και επικοινωνιακά θαύματα, το γεγονός , ότι υπάρχουν Κύκλοι Πολιτισμού (terminus technicus: επιστημονικός όρος ) και ιδιαιτέρως τον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού, στον οποίο ανήκουν  πρωτίστως η Ευρώπη και οι ΗΠΑ,  την άνοδο Κίνας με την δικιά της φιλοσοφική παράδοση ( π.χ. Κονφούκιος,  Λαο Τζε, Μο Τζι, Χσιουν Τζι και Χαν Φει ) ήδη ως δεύτερη υπερδύναμη.

Δεν αναφέρει το  διεθνές κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο   μέσα στο οποίο έχουν λάβει χώραν  τα φιλοσοφικά ψηλαφήματα , οι απορίες, τα ερωτήματα,  οι αντιλήψεις και τα θεωρήματα.  Αυτονοήτως έπαιξαν ρόλο οι εμπειρίες του καταστροφικού  2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά αργότερα έχουν συμβεί γεγονότα , τα οποία έχουν συταράξει τον κόσμο, όπως  η εμφάνιση του παγκοσμίου σοσιαλιστικού κινήματος κατ αρχάς σαν κάτι το ελπιδοφόρο και κατόπιν  αναμφιβόλως  ως ολοκληρωτικό και απάνθρωπο σύστημα, η  άνοδος των ΗΠΑ ως  προκλητική και αλαζονική υπερδύναμη, η κατάρρευση του απαίσιου αποικιοκρατικού συστήματος και η συγκρότηση πολυαρίθμων νέων ανεξαρτήτων κρατών, ο ψυχρός πόλεμος κλπ.

Οπως δεν είναι τυχαίο που ο Πλάτων συνέγραψε την Πολιτεία ο Αριστοτέλης την Πολιτική και ο Επίκουρος την Συνθήκη,  που οι τρεις τραγικοί  Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης δημιούργησαν τις αθάνατες τραγωδίες τους, που συνέγραψαν  ο θεολόγος και φιλόσοφος Thomas de Aquin την Summa Theologiae, ο J.J. Rousseau  το   Contrat social , o Karl Marx  το Kapital και o J.P. Sartre τo περίφημο έργο του L etre et le neant ( Η ύπαρξη και το τίποτα ).

Κάθε εποχή  έχει τις δικιές της αναγκαιότητες, επιθυμίες , οράματα και παράγει τίς   ανταποκρινόμενες  φιλοσοφικές  αντιλήψεις. Επομένως δεν είναι ουδόλως τυχαίο που οι κορυφαίοι φιλόσοφοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ  έχουν εστιάσει στο επίκεντρο των  ερευνών τους σε ζητήματα, τα οποία έχουν άμεση σχέση  με τις κοσμοϊστορικές αναζυμώσεις  και ανακατατάξεις, οι οποίες συντελούνται καθημερινά.

Γι αυτό ασχολούνται  φιλόσοφοι στα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη εντατικότατα με θεωρητικά προβλήματατα, τα οποία  είναι στενά συνυφασμένα πρωτίστως  με την  παγκοσμιοποίηση όπως π.χ. με τις αξίες Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη  καθώς και με την Δημοκρατία  σε όλον τον κόσμο. Πρόκειται για Πολιτικούς και  Κοινωνιολογικούς καθώς και για Πολιτισμικούς Φιλόσοφους( Sozialphilosoph, Politischer Philosoph, Kulturphilosoph) μια που ούτως ή άλλως υπάρχουν ήδη από χρόνια ειδικές έδρες στα πανεπιστήμα για Πολιτική Φιλοσοφία (ΗΠΑ :  J.Rawls, T. Neigel, D. Miller, C Beitz , M. Nussbaum, B.Barry  κ.α.) και για  Κοινωνιολογική Φιλοσοφία και Πολιτική Φιλοσοφία (Ευρώπη ).

Ο κορυφαίος κοινωνιολογικός φιλόσοφος της Ευρώπης, ίσως και παγκοσμίως είναι ο Γερμανός  J. Habermas, του οποίου τα σπουδαιότερα βιβλία έχουν μεταφρασθεί σε  πάνω από τριάντα γλώσσες. Διδάσκεται σε πολυάριθμα πανεπιστήμια σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Οι σπουδαστές καταβροχθίζουν κυριολεκτικά  τα συγγράμματά του. Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να  υπογραμμίσω, ότι αυτός έχει συγγράψει και “καθευτού“ φιλοσοφικά έργα.  Ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω , ότι οι μεγάλοι  Αγγλοι φιλόσοφποι  και αργότερα οι Γάλλοι διαφωτιστές ήταν εκπρόσωποι της Πολιτικής, της Κοινωνιολογικής  Φιλοσοφίας καθώς και της Φιλοσοφίας του κράτους.

Δεν είναι υπερβολή να διατυπώσουμε την άποψη, ότι η εποχή  της   „καθευτού“ Φιλοσοφίας υπό το νόημα της Μεταφυσικής  έχει παρέλθει.  Ανταποκρίνεται   άραγε στην ιστορική αλήθεια  , ότι όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι ήταν εκπρόσωποι της Μεταφυσικής ; Ας  αναφέρουμε  τα παραπάνω  έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη καθώς  και  το όπως φαίνεται άγνωστο γεγονός, ότι ο I.Kant  έχει ασχοληθεί συστηματικά και με φιλοσοφικές πτυχές του μεγάλου και λίαν συγκεκριμένου θέματος της ειρήνης ( „Ewiger Frieden“ ) και ότι αυτός και ο άλλος γίγας της παγκόσμιας φιλοσοφίας  Hegel (Διαλεκτική) έχουν εμπεδώσει  επί τη βάση των αναλόγων γνώσεων  των αρχαίων Ελλήνων  την νέα επιστήμη Φιλοσοφία του δικαίου   ( Rchtsphilosophie ),αναγνωρισμένη παγκοσμίως ; Διατί δεν έχουν οι Νεοέλληνες Φιλόσοφοι να αναδείξουν τέτοιες επιτεύξεις ;

Δημοσιευθέν το 2015 στην Καθημερινή.

Συμφέρον, “Χησιμοθηρία”, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά, Φιλία και Συμφέροντα (Ελλάς-Ρωσία)

Συμφέρον, “Χησιμοθηρία”, Αντιπαράθεση με Χρήστο Γιανναρά, Φιλία και Συμφέροντα (Ελλάς-Ρωσία)Συμφέρον, Διάλογος με Χ. Γιανναρά

Ορθόδοξοι θεολόγοι και ιδιαιτέρως κληρικοί της ορθοδοξίας ( Ρώσοι και Ελληνες ) εξαπολύουν αφηρημένως ηθικολογώντας δριμύτατες επιθέσεις κατά της „Χρησιμοθηρίας“ της Δύσης και πρωτίστως των προτεσταντών επισημαίνοντας εντόνως  την δήθεν ηθική „ανωτερότητα“ στην ουσία του μεσαιωνικού βυζαντινού πολιτισμού που σημαίνει του μυστικισμού και της θρησκοληψίας (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου τις δύο  μελέτες περί του πολιτισμού του Βυζαντίου).
Δεν σκοπεύουμε να υπερασπισθούμε την Δύση και τους προτεστάντες, αλλά να ασχοληθούμε συστηματικά και εμπεριστατωμένα με το όντως αιώνιο , ενδιαφέρον αλλά και κάπως δύσκολο πρόβλημα του Συμφέροντος με τα συνώνυμά του Ωφέλημα και Χρησιμότητα. Ο αξιότιμος κ. Γιανναράς μας δίνει εκ νέου αφορμή να κάνουμε πολιτισμένη και εποικοδομητική κριτική.

Θα αποδείξουμε, ότι οι καταβολές αυτών των όρων είναι πράγματι αρχαίες ελληνικές. Ταυτόχρονα θα δείξουμε, με ποιόν τρόπο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για επιστημονικούς σκοπούς τον θησαυρό γνώσεων των αρχαίων ημών προγόνων χωρίς αρχαιολατρικό εθισμό, αρρωστημένη πατριδοκαπηλεία και παλιμπαιδιστική αποφθεγματολογία. Η Δύση ήπιε και περαιτέρω πίνει στην αστείρευτη πηγή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, ενώ οι Νεοέλληνες αντί να πάνε ad fontes ( προς τις πηγές), προτιμούν να διδαχθούν από τους Ευρωπαίους και στα τελευταία από τους Αμερικάνους, τι έχουν διδάξει οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Αυτό είναι από εθνική άποψη αναξιοπρεπές. Και όταν μελετούν τις πηγές, το κάνουν αυτό αποκλειστικά φιλολογικά ή γλωσσολογικά.

Δηλαδή από την εποχή του Κοραή ασχολούμαστε μέσω της Δύσης με τους αρχαίους, αντί να τους μελετήσουμε άμεσα, συστηματικά και να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα ακόμη και για την σημερινή ζωή μας. Αλλά σημειώνεται και ένα άλλο λίαν δυσάρεστο φαινόμενο, το οποίο έγκειται στην άγνοια ή το χειρότερο, στην έμμεση απόρριψη της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς και στην αναζήτηση της επίλυσης των σημερινών προβλημάτων μας στον μυστικισμό και τον ανορθολογισμό του βυζαντινού Μεσαίωνα.

Οι αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι και το συμφέρον

Ευθύς εξ αρχής ήταν το Συμφέρον συνυφασμένο με το Ατομον . Ο ρήτορας Λυσίας το έχει διατυπώσει αυτό σαφέστατα : „Οτι ου περί πολιτείας εισίν αι προς αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω“ ( Δήμου καταλ. απολ. 10 ). Από αυτήν την αντίληψη απορρέει το λογικό συμπέρασμα, ότι το Οφελος του Πολίτου ήταν η βάση της Πόλεως.

Οι Σοφιστές Αντιφών, Καρνεάδης και Πρωταγόρας ήταν πιό συγκεκριμένοι σε ό,τι αφορά το Οφελος για το Ατομον. Ενώ όμως ο Αντιφών σκεπτόταν πρωτίστως το Ατομο, έχει εστιάσει ο Πρωταγόρας την προσοχή του στο Συμφέρον όλης της κοινωνίας. Αυτό είναι όντως καταπληκτικό , συγκλονιστικό και επίσης συγκινητικό για εμάς τους Ελληνες , γιατί 2.300 έτη αργότερα έχει εμφανισθεί ακριβώς η ίδια διαφορά μεταξύ του J. Bentham και του John Mill, όπως παρακάτω θα αποδείξουμε.

Οι εξελιγμένες κοινωνικές και πολιτικές αναγκαιότητες έχουν βαθμιαία επιφέρει έναν συνδυασμό του Συμφέροντος με την Θεωρία του Συμβολαίου, κάτι που είχε και ακόμη έχει μίαν μεγάλη σημασία για επιστήμη και πρακτική.

Στα μέσα του 5ου και στο τέλος του 4ου αι. π.Χ. , όταν η Δημοκρατία της αθηναϊκής Πόλεως βρισκόταν στο crescendo της εξέλιξής της, άρχισε μία συστηματική ενασχόληση με ανθρωπολογικά θέματα και δη με την Εικόνα του Ανθρώπου. Το Ατομον, η αυτοπεποίθησή του και η ισονομία των ελευθέρων πολιτών ήταν οι προϋποθέσεις για την συνοχή της κοινωνίας και της Πόλεως ( κράτους ). Εχει τεθεί το φιλοσοφικό καθώς και πρακτικό ερώτημα, πως λειτουργούν οι δυναμικές σχέσεις μεταξύ των Ατόμων καθώς και μεταξύ των Ατόμων και της Πόλεως.

Οι Σοφιστές Αντιφών και Πρωταγόρας έχουν ως πρώτοι πρεσβεύσει τη κοσμοϊστορική άποψη , ότι η κοινωνία έχει δημιουργηθεί μέσω ενός Συμβολαίου ( Συνθήκη,Συμφωνία ) μεταξύ των αρχικά μεμονομένων Ατόμων. Αυτό ήταν η αφετηρία για την επεξεργασία μίας ολόκληρης Θεωρίας του κοινωνικού Συμβολαίου από τον επίσης ανθρωποκεντριστή, δηλαδή όχι θεοκεντριστή Επίκουρο.

Ο Επίκουρος είχε ως αφετηρία της θεωρίας του επίσης το σκεπτικό, ότι η κοινωνία έχει αποτελεσθεί κατ αρχάς από μεμονομένα Ατομα, τα οποία έχουν συγκροτήσει μέσω συμφωνιών επί τη βάσει του αμοιβαίου ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ( ΩΦΕΛΗΜΑΤΟΣ , ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ) και της αποφυγής της βίας μία μεγάλην οντότητα, την ανθρώπινη κοινωνία.

Ο Επίκουρος έχει εφαρμόσει την Θεωρία του Συμφέροντος όχι μόνον επί της κοινωνίας, της Πόλεως και των νόμων, αλλά και επί της φιλίας ( „Κάθε φιλία επιλέγεται ως αυτοσκοπός. Αυτή όμως έχει την απαρχή της στο όφελος“), των καλών τεχνών ( „Η καλή τέχνη είναι μία μέθοδος, η οποία δημιουργεί το χρήσιμο για την ζωή „) καθώς και επί της επιστημονικής εργασίας του ερευνητού ( „ Με μεγάλη ειλικρίνεια επιθυμώ να ανακοινώσω ως ερευνητής σε όλους τους ανθρώπους, τί είναι γι αυτούς χρήσιμο… „) .

Η Θεωρία του Συμφέροντος είναι αναπόσπαστο μέρος όλου του επιστημονικού οικοδομήματός του, το οποίο βασίζεται στην Ευδαιμονία και ιδιαιτέρως στην Ηδονή. Το τελευταίο ήταν λόγος να τον συκοφαντήσουν οι αντίπαλοί του, χωρίς να λάβουν υπ όψη , τί αυτός εννοούσε με Ευδαιμονία και Ηδονισμό : „Δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς ηδονικά, χωρίς να ζει με ορθοφροσύνη, αξιοπρεπώς και δίκαια“. Σην πραγματικότητα έχει ο Επίκουρος προσδώσει στις „πνευματικές απλαύσεις“ προτεραιότητα έναντι των υλικών απολαύσεων.

Γάλλοι και Αγγλοι φιλόσοφοι

Εφιστώ την προσοχη των αξιότιμων αναγνωστών στο να διαβάσουν πολύ προσεκτικά το παρακάτω κείμενο, γιατί εμπεριέχει το νοηματικό και μεθοδικό κλειδί για την καλύτερη κατανόηση των θεωρητικών και επιστημονικών βάσεων σημαντικών πτυχών του παρόντος Κύκλου Πολιτισμού της Δύσης. Τον 17ο/18ο αι. έχουν ασχοληθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες πρωτίστως υλιστές φιλόσοφοι με τον Ευδαιμονισμό και το ζήτημα της Χρησιμότητας ( Συμφέρον, Ωφελος ).

Ο Γάλλος Holbach χρησιμοποιούσε την λέξη Χρησιμότητα υπό την έννοια της συμβολής κάθε ανθρώπου για την „ευτυχία των συνανθρώπων του“, αν και „αυτή είναι απαραίτητη για την δκή του Ευδαιμονία “.

Ενώ όμως αυτός προτιμούσε την Χρησιμότητα για όλόκληρη την κοινωνία, την περιόρισε ο Helvetius στην ιδιοτέλεια κάθε Ατόμου. Αυτός έχει διατυπώσει την αντίληψη, ότι το Συμφέρον („interet prive“) είναι „το μοναδικό κριτήριο για τις πράξεις του ανθρώπου“ . Ανήκει στους πρώτους φιλόσοφους , οι οποίοι έχουν συνδυάσει το Συμφέρον με την ηθική γράφοντας, ότι οι ηθικές απόψεις είναι συνέπειες των αντιλήψεων περί του Συμφέροντος.

Το αντίθετο από τον Helvetius έχει πρεσβεύσει ο περίφημος J.J. Rousseau (“contrat social”: “Κοινωνικό Συμβόλαιο”) . Το συμφέρον ανήκει μεν στην φύση του ανθρώπου, αλλά θα ήταν δυνατόν μέσω της διαπαιδαγώγησης να γίνει αυτό κινητήρια δύναμη για ηθικές πράξεις („interet moral“, „ amour de l ordre“), κάτι που δύναται να επιφέρει την „volonte general“( „γενική βούληση“) ως γενική ψυχολογική βάση της αστικής κοινωνίας.

Ενώ οι Γάλλοι έχουν ασχοληθεί πρώτα από όλα με τις φιλοσοφικές και ηθικές πτυχές του Συμφέροντος, ο Αγγλος Jeremy Bentham έκανε κάτι το πρωτότυπο συνδυάζοντας το Συμφέρον με την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ! Αυτός εγινε διεθνώς φημισμένος ως θεμελιωτής του Ηδονιστικού Ουτιλιταρισμού (Ηδονιστική Χρησιμότητα ). Σύμφωνα με την Αρχή της Χρησιμότητας εξαρτάται η ηθική ποιότητα των ανθρωπίνων πράξεων από το εάν μεγενθύνουν την ευτυχία όλων των Ατόμων, τα οποία έχουν κάποια σχέση με αυτές ( Ιδέ το κύριο έργο του „An Introduction to the Principles of Morals and Legislation“).

Σύμφωνα με την δική του αντίληψη περί του „καλού του συνόλου“ αυτό εξαρτάται από τα συμφέροντα των πολιτών . Μέσω του Ουτιλιταρισμού ερμηνεύεται θεωρητικά το ανθρώπινο πράττειν υπό το νόημα , ότι η επίτευξη του Ωφελήματος είναι το κινητήριο μοτίβο των πράξεών του.

Στην περαιτέρω επεξεργασία και εξέλιξη του αγγλικού Ουτιλιταρισμού έχει συμβάλλει και ο John Mill ( Ιδέ το περίφημο σύγγραμμά του „Utilitarianism“). Μεταξύ άλλων γράφει :“Θα ήθελα εκ νέου να επαναλάβω, ότι οι αντίπαλοι της Ωφελημιστικής Αρχής σπάνια το αναγνωρίζουν : Οτι η ευδαιμονία, η οποία αποτελεί για τον ουτιλιταριστικό μοραλιστή το ηθικόν μέτρον , δεν είναι η δική του ευδαιμονία του ενεργούντος, αλλά όλων των συμπραττόντων“.

Το κύριο μήνυμά τους είναι το εξής : Μεταξύ της ατομικής και της γενικής Ευδαιμονίας δεν επιτρέπεται ουδεμία αντίθεση, δηλαδή να σκέπτεται το συγκεκριμένο Ατομο φυσικά το δικό του, αλλά και ταυτόχρονα και την Ωφελημότητα για όλην την κοινωνία. Και αυτό δεν λαμβάνεται υπ όψη εκ μέρους των γενικά ηθικολογούντων Θεολόγων ιδιαιτέρως της Ορθοδοξίας.

Ο Bentham και o Mill έχουν θεμελιώσει τον αγγλικό Ουτιλιταρισμό, ο οποίος εκπέμπει ένα ενδιαφέρον μήνυμα : „ the greatest happines of the greatest number“). Αλλά μέσω αυτής της θεωρητικής τοποθέτησης έχει δικαιολογηθεί ο φιλελευθερισμός, σύμφωνα με τον οποίο η μεγέθυνση του Οφέλους του ενός μπορεί να επιφέρει την μεγέθυνση του Οφέλους όλης της κοινωνίας.

Ειδικά η άποψη του Bentham έχει οδηγήσει με συνέπεια στο credo των πολυποίκιλων σχολών του ρεαλισμού. Ο Bentham δεν θα μπορούσε να φαντασθεί, ότι κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες (παγκοσμιοποίηση) η θεωρία του έχει παραμορφωθεί στον τρισκατάρατο Νεοφιλελευθερισμό και στα τερατώδη „hedge funds“, τα οποία έχουν καταστρέψει την οικονομία ιδίως των αδύναμων χωρών.

Θα ήταν εν τούτοις εσφαλμένο και άδικο να βγάλουμε όπως ο κ. Γιανναράς τα συμπεράσματα , ότι όλη η Δύση σκέπτεται αποκλειστικώς χρησιμοθηρικά και δεν έχει ουδόλως ηθικές αρχές, και ότι οι ορθόδοξοι πληθυσμοί των φτωχών χωρών κατέχουν μίαν „ηθική ανωτερότητα“. Φτάνει πια ο βαλκανοανατολίτικος σουρεαλισμός. Ωρίμασε ο χρόνος να αποκτήσουμε επί τέλους ένα μίνιμουμ αυτογνωσίας. Αρκετά έχουμε διεθνώς ρεζιλευθεί.

Πληροφορία:

Το παρόν κείμενο είναι μία πολύ μικρή περίληψη ενός συγγράμματος αφιερωμένου στον έξοχο Επίκουρο : Panos Terz, Interessentheorie . Eine Studie im Koordinatensystem von Philosophie, Epistemologie und Völkerrechtsphilosophie, In honorem philosophi Graeci, praestabilis Epicuri ( Προς τιμήν του εξόχου Ελληνος φιλοσόφου Επικούρου ), in : Papel Politico, Pontificia Universidad Javeriana, Facultad de Sciencias Politicas y Relaciones Internacionales, 1/14/2009, pp. 223-272.

Πρόκειται για έναν ακαδημαϊκό τρόπο να εκφράσουμε τον θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη μας απέναντι στους φωτοδότες προγόνους μας. Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο με τις πολυάριθμες παραπομπές στο Ιντερνετ.

Στο Μπλογκ μου υπάρχει υπό τον τίτλο “Interessentheorie” ένα κείμενο με σύντομες περιλήψεις στα Αγγλικά και στα Ισπανικά και με μία εκτενή περίληψη στα Γερμανικά καθώς και ένα άρθρο με τον τίτλο “Συμφέροντα-Ισορροπίες-Συμμαχίες-Διπλωματία”. Η συστηματική ενασχόληση με αυτό το θέμα άρχισε ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 70  του περασμένου αιώνα. Περί του θέματος υπάρχουν και άλλες μελέτες μου. Παράκληση : Εποικοδομητική κριτική.

Παρατηρήσεις

α )Το κείμενο ανήκει στην κατηγορία των εκλαϊκευμένων επιστημονικών άρθρων.
β ) Το κείμενο έχει δημοσιευθεί ως σχόλιο στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής ως συστηματική αντιπαράθεση με τον Χ. Γιανναρά.Την τελευταία φορά(20.7.14, 16.7.17).

——————————————————-

Συμφέρον του Συνόλου, Ατομικό Συμφέρον

Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ τη μελέτη «Περί του contrat social» (Κοινωνική Συνθήκη) υπό  την μορφή του συντάγματος). Στις εξελιγμένες κοινωνίες είναι επίσης αυτονόητο, ότι το συμφέρον του συνόλου προέχει των ατομικών συμφερόντων.
Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την αστική επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη. Αυτό ίσως συμβεί στο απώτερο μέλλον. Καθημερινή.

———————————————

Το Γενικό Συμφέρον στην κοινωνία

έχει επισημανθεί ήδη από τον Δημόκριτο και τον Επίκουρο. Ο Αριστοτέλης το ονόμασε ¨το κοινόν καλόν” και το έχει παραλάβει ο Thomas Aquin (φιλόσοφος και θεολόγος) και το ονόμασε “commune bonum”.
Αργότερα έχει εισαχθεί στα σύγχρονα συντάγματα των προηγμένων χωρών.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΉ Γενικού Συμφέροντος προϋποθέτει το ΑΤΟΜΟ και τον ΠΟΛΙΤΗ (Citoyen, Γαλλική Επανάσταση,1789), ο οποίος αναγνωρίζει την διαλεκτκή αλληλοεξάρτηση διακαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε το Ατομο , ούτε ο σύγχρονος Πολίτης , γι αυτό δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί το σύνταγμα.
Οι Νεοέλληνες στην πλειονότητά τους δεν είναι Ευρωπαίοι,αλλά πρωτίστως Βαλκανοανατολίτες. Το Βήμα (11.6.15)

———————————————

Οχι φιλία μεταξύ πολιτικών ή κρατών, αλλά συμφέροντα !

Υπενθυμίζω τον ρήτορα Λυσία :„Ότι ου περί πολιτείας εισίν αι πρός αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδία συμφερόντων εκάστω“ Λυσία ( Δήμου καταλ. απολ. 10 ) : “Οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ των ανθρώπων αφορούν όχι το πολιτικό συστημα, αλλά το ατομικό συμφέρον του καθένα„.
Ο Επίκουρος έχει εμπεδώσει ολόκληρη θεωρία περί του συμφέροντος. Εγραψε μεταξύ άλλων (τσιτάτο από μνήμη) : Η φιλία στηρίζεται αυτονοήτως στο αμοιβαίο συμφέρον.
Υστερα από δύο χιλιάδες χρόνια έχει διατυπώσει ένας από τους μαγαλύτερους φιλόσοφους του κόσμου, o Γερμανός Ηegel το εξής : “Interessen bestimmen das Handeln der Menschen und der Völker” ( “Συμφέροντα προσδιορίζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων και των λαών”).

Εαν θέλετε να εμβανθύνετε, ιδέ στον Ιστότοπό μου την το 2009 ήδη δημοσιευθείσα μελέτη σε ένα επιστημονικό περιοδικό “Interessentheorie im Koordinatensystem von Philosophie. Epistemologie und Völkerrechtssoziologie” . Καθημερινή (1.2.15)

——————————————–

Σχέσεις Ελλάς-Ρωσία, Φιλία ή Συμφέροντα

Τί γράφουν οι Ευρωπαίοι ιστορικοί ομόφωνα περί της Ρωσίας και των Βαλκανίων , ιδιαιτέρωςτης Ελλάδας.

1. Η Ρωσία θεωρούσε επί αιώνες τον εαυτό της ως την “Τρίτη Ρώμη”. Από αυτή την γενική τοποθέτηση έβγαζε το δικαίωμα να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη.

2. Η Ρωσία επιθυμούσε διακαώς να αποκτήσει πρόσβαση στην Μεσόγειο. Αυτή η επιθυμία έχει εκπληρωθεί κάποτε στην Αλβανία ( βάση υποβρυχίων) και στην σημερινή Συρία (βάση ναυτικού). Γι αυτό υποστηρίζει η Ρωσία το καθεστώς της Συρίας.

3. Ο ορθόδοξος κλήρος της Ρωσίας το θεωρούσε ιερόν καθήκον του να προστατεύσει τους ομόθρησκους στα Βαλκάνια.

4. Και κάτι το προσωπικό : Οταν άρχισε η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Ελληνες μεταξύ αυτών και οι έγκυες γιαγιάδες μου προσπαθούσαν να φτάσουν με βάρκες στα ρωσικά πλοία που βρισκόταν άπεναντι από την Τραπεζούντα.
Εν τω μεταξύ άρχισαν να κατευθύνονται οι Τούρκοι προς την παραλία. Τότε απεφάσισαν οι δικοί μας υπό την αρχηγία κάποιου προγόνού μου να αναχαιτήσουν τις επιθέσεις των Τούρκων. Πραγματικά πέτυχαν μεν τον σκοπό τους , αλλά όταν άρχισαν να τελειώνουν τα πυρομαχικά τους αυτοκτόνησαν όλοι για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων που ούτως ή άλλως θα τους έσφαζαν.

Τα ρωσικα πλοία υποδέχθηκαν τους κατατρεγμένους και τους μετέφεραν στην Γερωργία από όπου λίγο αργότερα ο Καζαντάκης σαν εκπρόσωπος του Διεθνούς Ερυρθρού Σταυρού τους μετέφερε στην Ελλάδα.
Η μητέρα μου ζει ακόμη (97 ετών) και φυσικά αισθάνεται απέραντη ευγνωμοσύνη έναντι των Ρώσων.

Σύγκριση : Στα πλαίσια του μακελειού στην Σμύρνη, πετσόκεβαν οι Τούρκοι του Μικρασιάτες Ελληνες, πολλοί προσπαθούσν να φτάσουν στα πολεμικά πλοία των Αγγλων και Γαλλων, αλλά αυτοί όχι μόνον δεν τους επέτρεψαν να μπουν στα πλοία, αλλά τους πετούσαν στη θάσλασα ή τους έκοβαν τα χέρια γα να μην ανέβουν στα πλοία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξυ των Ρώσων και των Δυτικών.

Εγώ προσωπικά αγαπώ τον ρωσικό λό, αλλά όχι τον Πούτιν. Ετερον εκάτερον. Καθημερινή (1.2.15)

 

Σουρής, Γεώργιος , Κωστής Παλαμάς και Ροϊδης και η Νεοελληνική Νοοτροπία

Ο Γεώργιος Σουρής και η νεοελληνική Νοοτροπία

Ο Γεώργιος Σουρής έγραψε  καταπληκτικά ποιήματα.
Πηγή : γεωργιου σουρη, ο φασουλης φιλοσοφος και άλλα ποιήματα, δωρικος, Αθήνα, 1985.

Από τον πρόλογο εκ μέρους του εκδότη : Πρόκειται για κοινωνικοπολιτική σάτιρα. Τα ποιήματα είναι γραμμένα με σκοπτική σφοδρότητα και καλοπροαίρετη διάθεση. Καυτηρίασε τα ελαττώματα και εξύμνησε τα προτερήματα της ρωμαίικης ψυχής. Ηταν βαθύς γνώστης της.

Ο Γεώργιος Σουρής γεννήθηκε το 1853 στη Σύρο και πέθανε το1919 στην Αθήνα.Στα ποιήματά του αντικατοπτρίζεται μία κοινωνία των κομματαρχών, των τραμπούκων,  των αμφίβολων εθνοπατέρων, των προεκλογικών υποσχέσεων και των μετεκλογικών υπαναχωρήσεων ,των θνησιγενών κυβερνήσεων, των πολέμων και των εκστρατειών. Κατείχε μία κοφτερή ρωμαίικη ματιά και μία δηκτική γλώσσα

Μερικά μανιτάρια από διάφορα ποιήματα :

-”βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ αγέρωχο πολύ”.
–”τον Ελληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κ απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ”.
–”Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…
–”Μ αρέσει ο παράδεισος, αλήθεια,
χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό”.
–”Δεν έχω κέφι για δουλειά,
πάλι με δέρνει τεμπελειά.
“–”Καλά θαρρώ πως τα λεγε για τους Ρωμηούς κι εκείνος ο Γιουβενάλης
ο γνωστός, σατιρικός Λατίνος, πως στην εξυπνάδα,
τον Ρωμηό κανένας δεν τον φτάνει,
ό,τι τον θέλεις γίνεται κι ό,τι κι αν θέλεις κάνει,
γι αυτόν κανένα δύσκολο δεν βρίσκεται στην σφαίρα,
μπορεί και σαν τον Ικαρο να πάει στον αέρα”.
–”Ηθελα Φαρδούλης να μαι , λαοπρόβλητος σωτήρ,
και των εργατών πατήρ, …
προστάτης να μαι του λαού του φουκαρά,
κι ο λαός μου μια χαρά
να με κάνει δυνατό κι είδωλό του λατρευτό”,
“Να προέχω λαμπερός, μεταξύ πολλών ειδώλων
και να παίζω κρατερός λαϊκού σωτήρος ρόλον.”
–”Σε βλέπω δεν εσπούδασες ούτ αρχαιολογία
και είσαι πρώτος μοναχά εις την πολυλογία”.
–”Του κρέατός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα,
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα”.
–”Ο ένας και ο άλλος με γελά κι εγώ μ αυτούς γελώ,
ψέματα όλοι μου πουλούν και ψέματα πουλώ,
κι έτσι διαβαίνει ο καιρός”.
– “Πάψε Μούσα, να είσαι σκαρτάδα,
έλα λίγο και σύ εις την πράξη,
συλλογίσου πως ζεις στην Ελλάδα,
κι εδώ είναι “ποιός πρώτος θ αρπάξει.
–”Ου να χαθείς κηφηναριό…στων μελισσών το σμήνος,
εσύ ζηλεύεις μοναχά την θέσιν του κηφήνος,
και θέλεις πάντα χάρισμα να τρώγεις στην κυψέλην,
οπόταν είσαι μάλιστα γιγαντομάχος Ελλην”κλπ.

Καθημερινή (13.7.15)

–Γεώργιος Σουρής (Συνέχεια)

-Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

-Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

-Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο,

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει

στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

-Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

-Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

-Και ψωμοτύρι και για καφέ

το ‘’δε βαρυέσαι’’ κι ‘’ωχ αδερφέ’’.

-Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς σαν πιάσει πόστο:

δερβέναγάς.

-Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

-Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»
-Ποιός είδε (το ωραιότερο ποίημά του)
-Ποιος είδε κράτος κλασικό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

-Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς
Ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
-Να χει Βουλή ωσάν κι αυτή
Με Τσουτσουνάτο βουλευτή,
να γεμίζει κάθε μέρα
από λόγια τον αέρα;
-Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
-Να χει και άνδρες  θηλυκούς,
Σακατεμένους, φθισικούς,
Να τους δέρνουν , να τους γδύνουν,
Και φωνή να μην αφήνουν ;
-Να θέλει δα κι απ την Τουρκιά,
Χωρίς να ρίξει τουφεκιά,
Χίλιες χιλιάδες στρέμματα,
Ν αυξήσει με τα  ψέμματα;

(σελίδα 20 στην προαναφερθείσα πηγή)
———————————
Τέσσερις ημέρες έπειτα από το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», ο ποιητής Βαγγέλης Κουσουλάκος δημοσιεύει, με το ψευδώνυμο «Πελαργός» στίχους σαν κι αυτούς:

Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά

Δεν δίνουμε κουπόνι

Τα βρήκαμε πολύ στενά

Γιατί δεν έχουμε λιανά

Και ρίχνουμε κανόνι

Οι έμποροί μας δεν πωλούν

Εις την οδόν Αιόλου

Τα μαγαζάκια των σφαλούν

Και δίχως διόλου να μιλούν

Τραβούν κατά διαβόλου

Κάπως έτσι ήταν βεβαίως τα πράγματα -στην Αιόλου- προτού καν επέλθει και επισήμως η κρατική πτώχευση. Ο «Πελαργός», όμως, είχε ραμφίσματα και για την πολιτική εξουσία. Δηλαδή για τον Τρικούπη:

Στα δυο του χέρια τα γυμνά

Κρατεί του Κρουπ κανόνια

Για δανειστάς δεν μεριμνά

Τους δίνει πέντε στ’ αχαμνά

Και φεύγουν τα κωθώνια

Οι δανειστές φεύγουν χλωμοί

Το φοβερό του χέρι,

δεν κάνει πλέον πληρωμή,

Ξέρει να ζήση με τιμή

Και να τα σκάζη ξέρει…

Βαρειά, βαρειά, βουίζ’ η γη

Ένα κανόνι πέφτει

Παντού τρομάρα και κραυγή

Παντού φυγή χωρίς …φαγί

Ζήτω του πρωτοψεύτη!

Οι σύντροφοί του οι χαζοί

Τον βλέπουν χορτασμένοι

Και τραγωδούν μ’ αυτόν μαζί,

Πως «όσω τρων το έθνος ζή

Και σαν δεν τρων πεθαίνει

Το ποίημα του Κουσουλάκου είναι άλλωστε αφιερωμένο, όπως ο ίδιος τονίζει, «εις τον κανονιέρην Χ, Τρικούπην».

«Που μας θαρρούσαν φρόκαλα και πρώτους τενεκέδες….»

Ο Σουρής πάντως επιστρατεύει λιγότερη τραχύτητα, χαλιναγωγημένη διάθεση ευθείας πολιτικής καταγγελίας και περισσότερο «σοφιστικέ» πνεύμα.

Πλάθει ένα «ψήφισμα μέγα εν συστολή, του Περικλέτου και του Φασουλή» – των δυο μόνιμων ηρώων του. Ψήφισμα το οποίο ανιχνεύει τη … θετική πλευρά του «κανονιού».

Ιδόντες Κραταιότατε, πως η χρεωκοπία

είναι εντελής ανάρρωσις και μόνη θεραπεία,

ότι προς τούτην συμφωνεί και του Ρωμηού η φύσις,

που δεν ανέχεται δεσμά, μηδέ ζυγών αλύσσεις,

μα τα τινάζη καταγής ημέρα μεσημέρι

και μήτε χρεωλύσια και τόκους υποφέρει

Ιδόντες με την κανονιά πώς τίποτε δεν χάσαμε,

απεναντίας μάλιστα πάρα πολύ ησυχάσαμε

και κάπως φιγουράραμε μ’ αυτήν την μπαταρία

και μέσα στην Ανατολή και μεσ’ την Εσπερία

και σήμερα μιλούν παντού για’ μας τους ρεμπεσκέδες,

που μας θαρρούσαν φρόκαλα και πρώτους τενεκέδες

Ιδόντες πως οι δανεισταί πολύ μας φοβερίζουν

κι αδιάκοπα συνέρχονται κι αδιάκοπα μας βρίζουν

και κάθε φαύλος δανειστής και της Ευρώπης λιάπης

σε κάθε γλώσσα παρδαλή βρισιαίς μας δίνουν τόσαις,

καθώς το Ευαγγέλιον, εκείνο της Αγάπης,

που στη Δευτέρα Ανάστασιν, σ’ επτά το λένε γλώσσαις.

Δημοσιευθέν από το 2015 συχνά στην Καθημερινή

—————————————————————————————

Ἀπό θαμπούς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους,
κι ἀπό τοῦς χαλκοπράσινους ή πολιτεία πατιέται.
Χαρά στοῦς χασομέρηδες! χαρά στοῦς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ό Β-ρωμιός καὶ δασκαλοκρατιέται.
Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνάδες βάρβαροι, καὶ χαύνοι λεβαντίνοι.
Λύκοι, κοπάδια, οί πιστικοί καὶ ψωριασμένοι οί σκύλοι,
καὶ οί χαροκόποι ἀδιάντροποι, καὶ πόρνη ή Β-ρωμιοσύνη.
Κωστής Παλαμάς

————————————————————————

Ροΐδης περί των Ελλήνων

“Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλʼ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των”

 

 

Αξιολόγηση Πολιτικών, Ποιά Κριτήρια ; Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν

Αξιολόγηση Πολιτικών, Ποιά Κριτήρια ; Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν

(O γνωστός αντιευρωπαϊστής δημοσιογράφος Γεώργιος Μαλούχος απεκάλεσε τον πρόεδρο του Eurogrup αχυράνθρωπο κλπ.). Αλλά τα νεοελληνικά κριτήρια για την αξιολόγηση ευρωπαίων πολιτικών δεν είναι ακόμη ευρωπαϊκά, αλλά βαλκανοανατολίτικα.

Συγκεκριμένα αποτελούν ένα τριτοκοσμικό μείγμα από έλλειψη του κοινού νου (common sense), της αυστηρής λογικής σκέψης ,της αυτογνωσίας, των πολιτισμένων τρόπων έκφρασης και πέραν τούτου είναι ενδειξη της λεκτικής ασυδοσίας, της προκλητικότητας, του συγκρουσιασμού, του τσαμπουκά και της λίαν ενοχλητικής υπερεξυπνάδας (όλοι τα ξέρουν όλα). Το Βήμα (3.5.15 )

——————————————————

Αξιολόγηση των Πολιτικών Θάτσερ και Ρήγκαν

Η αξιολόγηση πολιτικών δεν είναι ζήτημα συμμπάθειας ή αντιπάθειας ή και εχθρότητας. Οποιος θέλει να αξιολογήσει ακόμη και τόν εθχρό του δέον να το κάνει αυτό τελείως αντικειμενικά και να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες.

α) Προτού αναλάβει η Θάτσερ βρισκόταν η αγγλική οικονομία λόγω του κρατισμού και των αναρχικών συνδικαλιστών σχεδόν σε ιταλικό επίπεδο. Μέσω των τεράστιων ιδιωτικοποιήσεων και της σύντριψης της παντοδυναμίας των συνδικαλιστών έχει επιτευχθεί η οικονομική άνοδος της τότε Μεγάλης Βρεταννίας.

β) Ο πρώην ηθοποιός Ρήγκαν είχε ως ύψιστο σκοπό του μέσω πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων να “γονατίσει” (δική του έκφραση) την πάλαι τότε κραταιά Σοβιετική Ενωση.
Εχει πλήρως επιτύχει την επιδίωξή του. Βαθμιαία άρχισε η οικονομική κατάρρευση της ΣΕ, γιατί η οικονομία της αποτελούσε μόνον 25% της παραγωγικότητας των ΗΠΑ !!! (σήμερα σύμφωνα με τον Πούτιν μόνον 30%).

Ευκαιρίας δοθείσης ας επισημάνουμε και κάτι πιό συγκεκριμένο για την Ελλάδα :

Είναι τόσο πεπεισμένοι οι αιθεροβάμωνες, φαντασιόπληκτοι και άκρως εξωπραγματικοί πολιτκοί του ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο διεθνής ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ θα τους επιτρέψει ύστερα από την κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” να κάνουν μετακομμουνιστικά πειράματα στην μικροσκοπική Ελλάδα ; Θα τους διαλύσουν. Αυτό δεν σημασίνει, ότι χαίρομαι, αλλά είμαι οπαδός του πολιτικού ρεαλισμού, μίας άγνωστης λέξης στην ΑΚΡΑ Αριστερά. Καθημερινή (10.5.15)

Γερμανία, Ευρωπαϊκή Οικονομική Υπερδύναμη, Νεοέλληνες “Γερμανομάχοι”, ¨Γερμανοκτόνοι”, “Γερμανοφάγοι”

Γερμανία ,Οικονομική ευρωπαϊκή υπερδύναμη, Νεοέλληνες “Γερμανομάχοι”, ¨Γερμανοκτόνοι”,”Γερμανοφάγοι”

Αντανάκλαση της πραγματικότητας :
Η σημερινή Γερμανία έχει βγάλει με επιτυχία τα συμπεράσματα από το παρελθόν και έχει εξελιχθεί σε οικονομική ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ της Ευρώπης, ενώ οι πρώην μεγαλοδυνάμεις Μεγάλη Βρεταννία και Γαλλία έχουν οικονομικά καταρρεύσει. Αυτή η πτυχή της ισχύος είναι στο παρόν καθοριστική και όχι ο στρατιωτικός παράγοντας.
Ο πολεμικός βερμπαλισμός κυριαρχεί τουναντίον στην σελίδα του κ. Μαλούχου (Το Βήμα).

Διευκρίνιση :
α) Ο κ. Μαλούχος είναι δημοσιογράφος γνωστός ως «γερμανομάχος», «γερμανοκτόνος» και «γερμανοφάγος”.
β) Χρησιμοποιεί στα πολυάριθμα άρθρα του συχνότατα στρατιωτικούς-πολεμικούς όρους, γιατί αυτό είναι κάτι το ανέξοδο και ευκολότατο. Δηλαδή με λόγια κόβει και ράβει ). Το Βήμα (8.5.15)

——————————————————-

“Γερμανομάχοι”, ¨Γερμανοκτόνοι”, “Γερμανοφάγοι” Βερμπαλιστές

Λόγω επιστημονικού  ενδιαφέροντος  μελετώ συστηματικά τα σχόλια σe Blogs της ηλεκτρονικής έκδοσης ελληνικών εφημερίδων , ιδιαιτέρως του Βήματος και εδώ πρωτίστως της σελίδας του κ. Μαλούχου και βγάζω συμπεράσματα γενικά περί της νεοελληνικής νοοτροπίας. Ιδού τα προσωρινά συμπεράσματα, τα οποία ισχύουν για τα περισσότερα “σχόλια”:

1. Πολύ χαμηλό έως χαμηλότατο μορφωτικό και πολιτιστικό και εν  μέρει παιδαριώδες διανοητικό επίπεδο. Έχουμε πολλάκις την εντύπωση, ότι πρόκειται για ηλίθιους. Διαπιστώνουμε και μαζικά φαινόμενα αθυροστομίας και μεγαλοστομίας.

2. Προσβολή της μητρικής γλώσσας μέσω λεκτικών βαρβαρισμών Σε πολλές περιπτώσεις αποτελείται η “τοποθέτηση” από μεμονομένες και ασυνάρτητες λέξεις η από βρισιές σε επίπεδο του πεζοδρομίου η και του χαμαιτυπείου.

3. Σε αφάνταστο βαθμό αφ ενός μεν έλλειψη συγκεκριμένων γνώσεων , αφ εταίρου δε ο συνήθης νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός ιδίως των οπαδών της άκρας Αριστεράς, οι οποίοι έχουν ροπή στο να κάνουν επίδειξη ανύπαρκων ή ψευτοεπιστημονικών γνώσεων. Αυτό το δυσάρεστο φαινόμενο έχει στους  Αριστερούςσε όλην την Ευρώπη  παράδοση.

4. Μερικοί ανοίγουν το βιβλίο της ψυχής τους . Έτσι διαπιστώνει ο αντικειμενικός παρατηρητής, στην περίπτωσή μου μελετητής, ψυχικές αρρώστιες, συμπλέγματα μίας ανύπαρκτης “ανωτερότητας” , σχιζοφρένεια η και ρατσιστικούς παροξυσμούς σε οπαδούς της φασίζουσας άκρας Δεξιάς, ανέξοδο, λίαν ενοχλητικό και ολίγον τι γελοίο υπερπατριωτισμό στους οπαδούς των Αν.Ελλ., βαλκανοανατολίτικο τσαμπουκισμό, εν μέρει και την “Λογική του παραλόγου” ( Στέλιος Ράμφος, Η λογική της παράνοιας, Αθήνα 2011 ), πάμφθηνο συναισθηματισμό, τελεία έλλειψη δυναμικότητας και αντοχής ( μερικές λέξεις, λίγες γραμμές ), αφάνταστη οκνηρία σκέψης, λεονταρισμούς της δεκάρας κτλ.

Αυτές οι συνήθειες, ιδίως οι βρισιές ρατσιστικού περιεχομένου έχουν ως αντικείμενο και άλλους ευρωπαϊκους λαούς, όπως π.χ. τους Γερμανούς, προ αυτών τους Αμερικανούς και φυσικά πάντα τους Τούρκους, Μερικοί βρίζουν τους Γερμανούς ως Ούνους. Ας εστιάσουμε την ενασχόληση σε μερικά συνηθισμένα προβλήματα :

α ) Ο Αττίλας (5ος αι. μ. Χ.) ήταν βασιλιάς των Ούννων που δεν είχαν ουδεμία εθνοτική σχέση με τους αρχαίους Γερμανούς. Το όνομά του σημαίνει «Πατέρούλης” . Το όνομα Άτα είναι διαδεδομένο σε όλους τους μογγολικούς λαούς, όπως στους Πρωτοτούρκους, αλλά ακόμη και στους σημερινούς Τούρκους. Έτσι ονομαζόταν ο μεγαλύτερος πολιτικός των Τούρκων Κεμάλ «Ατατούρκ ” ( “Πατέρας των Τούρκων”).

β ) Προ του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου έβγαλε ο διανοητικά και ψυχικά προβληματικός Αυτοκράτορας της Γερμανίας Wilhelm ένα λόγο σε γερμανούς στρατιώτες που προετοιμαζόταν να πολεμήσουν στην Κίνα για να χτυπήσουν την εξέγερση των Κινέζων πατριωτών με το όνομα “Μπόξερ”‘ και ιδίως να κατατεμαχίσουν μαζί με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις την Κίνα.
Τους έχει προτρέψει να συμπεριφερθούν απέναντι στους Κινέζους , όπως κάποτε συμπεριφέρθηκαν οι Ούννοι στην Ευρώπη, δηλαδή χωρίς οίκτο !

Αυτό το άρπαξε η γαλλική προπαγάνδα, οι Έλληνες το πήραν από τους Γάλλους και το κράτησαν εσαεί, ενώ σημερινοί Γάλλοι δεν χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις περί των Γερμανών. Επί πλέον, οι δύο φιλικές χώρες είναι από πολλού η κυρία βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, εάν έχουμε σοβαρές γνώσεις και δεν είμαστε θύματα πλύσης εγκεφάλου από άλλους, ιδίως από διανοητικά καθυστερημένους πολιτικούς και μερικούς ανεγκέφαλους και εμπρηστές δημοσιογράφους που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε εφημερίδα, ιδιαιτέρως στο Βήμα και στο Εθνος. Το Βήμα (2.1.14)

Αριστεία Αρετή, Ατομον, Αριστερά Εχθρός της Αριστείας, Προτεσταντισμός-Καλβινισμός και Αριστεία

Αριστεία Αρετή, Ατομον, Αριστερά Εχθρός της Αριστείας, Προτεσταντισμός-Καλβινισμός και Αριστεία

Προτεσταντισμός-Καλβινισμός  και Αριστεία

H αριστεία είναι πρωτίστως σε χώρες με
προτεσταντική-καλβινιστική παράδοση εφικτή, γιατί σε αυτές επικρατεί η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία έχει ως γερή βάση την ηθική αξία της ΑΓΑΠΗΣ στην ΕΡΓΑΣΙΑ ( Προτεσταντικό Εργασιακό Εθος, Protestantische Arbeitsethik) καθώς και τον κοινωνικό κανώνα βίου της  ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ Kalvinistisches Leistungsprinzip).

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που ακριβώς αυτές οι χώρες έχουν τα πρωτεία στις κοσμοϊστορικές εφευρέσεις στο καθοριστικό πεδίο των υψηλών τεχνολογιών.

Νέοι Ελληνες επιστήμονες που κατάφεραν μέσω ιδιαιτέρων επιτυχιών να εργασθούν σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά κέντρα ερευνών μαθαίνουν σχετικά εύκολα εκεί, όχι στην Ελλάδα την εξής conditio sine qua non για επιστημονικούς άθλους :

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΑΝΤΟΧΗ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΡΓΑΝΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ,
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΜΟΝΗ, ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ της ΒΟΥΛΗΣΗΣ και ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ.

Γι αυτά είναι υπεύθυνοι οι εκάστοτε πανεπιστημιακοί – διευθυντές των ερευνητικών ομάδων.

iefimerida (17.2.16)

—————————————————

Αριστερά vs Αριστείας

Η απόρριψη της αριστείας εκ μέρους της Αριστεράς
στις χώρες του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” ιδιαιτέρως στην ανωτάτη παιδεία και στους ακαδημαϊκούς κύκλους άρχισε ήδη με τον Μαρξ και κράτησε έως την κατάρρευση του συστήματος. Την θεωρούσαν ως κάτι το μικροαστικό και ως έκφανση αστικής ελίτ-σκέψης.

Αυτή η παράλογη τοποθέτηση κατά της αριστείας έχει κατόπιν θεωρηθεί ως μία από τις σημαντικότερες αιτίες για τα πολυεπίπεδα προβλήματα και τελικά και για την κατάρρευση του ολοκληρωτικού συστήματος.

Εν ολίγοις, επρόκειτο για μίαν από τις πιό καταστροφικές εγγενείς παθογένειες της μαρξιστικής-λενινιστικής Κοσμοαντίληψης και Εικόνας του Ανθρώπου. Δηλαδή δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο, που οι περισσότεροι οπαδοί των άκρων αριστερών και ιδίως των κομμουνιστικών κομμάτων είναι στην πλειονότητά τους καραμπινάτοι τεμπέληδες, οι οποίοι όμως αντικαθιστούν απαραίτητες πράξεις με αέναη και ανέξοδη ψευτοεπαναστατική ρητορική.

Επομένως είναι όλως αυτονόητο να γίνει κάποιος που δεν εργάσθηκε ποτέ στη ζωή του και ούτε καν μπορεί να φαντασθεί, τί είναι δημιουργικότητα και
παραγωγικότητα, σε μία ανεπαρκώς εξελιγμένη  χώρα ακόμη και πρωθυπουργός.

Δημοσιευθέν το 2016 συχνά στην Καθημερινή.

——————————————————–

Αριστεία, Αρετή

Στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο και αργότερα και ως πανεπιστημιακός έχω διαπιστώσει ένα άκρως ενδιαφέρον φαινόμενο του ψυχολογικού ισοφαρίσματος :
Οι αποτυχημένοι και μέτριοι υπογράμμιζαν εντόνως τον δήθεν καλό χαρακτήρα και τις δήθεν αρετές τους .

Εννοούμε τις γενικές, αφηρημένες και πρωτίστως ανέξοδες αρετές ή τις συγκεκριμένες, οι οποίες απαιτούν ιδρώτα, αυτοπειθαρχία, επιμονή, υπομονή ,δυναμικότητα εργατικότητα, συστηματικότητα και μεθοδικότητα ; Γενικά πρόκειται στην ουσία περί της κοσμοαντίληψης και της ΕΙΚΟΝΑΣ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ! Το Βήμα (14.2.15)

————————————————-

Ατομο και Αριστεία

Βασική φιλοσοφική γνώση του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση) : Ανθρωπος – ΑΤΟΜΟΝ- Πολίτης (citoyen) και Κοινωνία – Κράτος.

Στην Ελλάδα όμως σημειώνεται έλλειψη του σύγχρονου  Ατόμου και του συνειδητού Πολίτου.

Η αριστεία έχει ως απαρχή το Ατομο . Αλλά μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας  υφίσταται γνωσιολογικά και οντολογικά μία διαλεκτική αλληλουχία (αλληλοεπίδραση, αλληλοεξάρτηση).

ιεφιμεριδα, Καθημερινή (25.5.12)

————————————————

Αριστοι και Μέτριοι

Οι άριστοι ενοχλούν τους πολικούς με παρωχημένες αριστερόστροφες αντιλήψεις, τους τεμπέληδες και αποτυχημένους.
Εχω πολλάκις διαπιστώσει σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ότι οι μέτριοι θεωρούν τους άριστους ως μία ψυχολογική πρόκληση και επισημαίνουν κάποιες γενικές και ασαφέις “αρετές” (ψυχολογικό ισοφάρισμα) , τις οποιες αυτοί δήθεν έχουν.
Καθημερινή (14.2.15)

Αντίληψη της Πραγματικότητας, Αλήθεια και Ερμηνεία, Θεωρία και Πραγματικότητα

Αντίληψη της Πραγματικότητας, Αλήθεια και Ερμηνεία, Θεωρία και Πραγματικότητα

Προϋποθέσεις για την σωστή αντίληψη της αντικειμενικής πραγματικότητας : α) Επαρκής νοητική ικανότητα. β) Κατάλληλη μεθοδική προσέγγιση.γ) Ξεκαθάρισμα του μυαλού από άχρηστες και επικίνδυνες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις (μαρξισμός-λενινισμός, θρησκευτικός σκοταδισμός, , υπερεθνικισμός- ανέξοδος υπερπατριωτισμός) . δ) Σαν πολιτικός να έχει στο μαυλό του το γενικό συμφέρον (Δημόκριτος, Επίκουρος) ή το “κοινόν καλόν” (Αριστοτέλης) και όχι το συμφέρον του κόμματος ή την εξουσιομανία του.
ε) Να κατέχει κοινωνική, εθνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση κλπ. Απο ό,τι έχω διαπιστώσει, δεν υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα οι έννοιες κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση, ενώ στις προηγμένες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι αυτές πασίγνωστες. Καθημερινή (22.2.15)

——————————————————

Αλήθεια και ερμηνεία, Κονφούκιος

Σε ό,τι αφορά την αλήθεια, ιδέ ένα κινέζικο ρητό : “Υπαρχουν τρείς αλήθειες : η δική σου, η δική μου και Η ΑΛΗΘΕΙΑ”.
Αυτό σημαίνει αντικειμενική αλήθεια, ενώ η ερμηνεία της είναι υποκειμενική έως βολονταριστική ιδιαιτέρως μέσω του πανίσχυρου τριτοκοσμικού λαϊκισμού με κίνδυνο διαστρέβλωσης.
Ο καθείς ερμηνεύει γεγονότα και φαινόμενα του αντικειμενικού κόσμου κατά το δοκούν και νομίζει ότι καπάρωσε αιωνίως την αλήθεια (π.χ. το ΚΚΕ και η Ορθοδοξία).
Εδώ πρόκειται για την τεθλασμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας (Δημόκριτος, Θωρία της αντανάκλασης). Καθημερινή (21.1.15)

——————————————————-

Θεωρίες-Αλήθεια-Πραγματικότητα

Η αξία θεωριών εξαρτάται από την καταλληλότητά τους να συμβάλλουν στην διεύρυνση του επιστημονικού ορίζοντα και στην επίλυση ακόμη και προβλημάτων του βίου.
Δεν είνα τυχαίο που στα κεντρο- και βορειοευρωπαϊκά πανεπιστήμια υπάρχουν έδρες όχι μόνον της γενικής , αλλά και της Πρακτικής Φιλοσοφίας.

Μεταξύ του υλικού κόσμου και του πνεύματος, του υποκειμενικού και του αντικειμενικού ακόμη και στο ζήτημα της αλήθειας υφίστανται ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΕΣ αλληλοεπιδράσεις. Μεταξύ τους δεν σημειώνεται ένα σινικό τείχος.

Ειδικά στα πεδία των κοινωνικών και των πολιτικών επιστημών είναι κριτήριο για την αλήθεια μίας θεωρίας η πράξη.
Η δημοκριτική Θεωρία περί τον αντικατοπτρισμό μπορεί κάλλιστα να ερμηνευθεί και επί τη βάση της Διαλεκτικής και όχι μηχανιστικά.

Το λαμβάνειν υπ όψη (πνευματικό στοιχείο), ότι ο «Υπαρκτός σοσιαλισμός» έχει αποτύχει παταγωδώς σημαίνει ότι η βασική αρχή του Ιστορικού Υλισμού περί της δήθεν νομοτελειακής εξέλιξης της ανθρωπότητας στον Κομμουνισμό είναι εσφαλμένη.
Και όμως στην Ελλαδα εθελελοτυφλούν νεοκομμουνιστές και ανειροπολούν σε βάρος του λαού. Το παράδειγμα αυτό είναι αντικείμενο της Πολιτικής Φιλοσοφίας , η οποία αποτελεί επίσης ειδική φιλοσοφική έδρα.
Καθημερινή (4.6.15)

Τουρκία-ΕΕ, Μωαμεθανοί σε δυτικές Κοινωνίες

ΕΕ-Τουρκία,Μωαμεθανοί σε δυτικές Κοινωνίες , Μία ρεαλιστική (όχι για όλους ευχάριστη) θεώρηση

Το Ισλάμ (Θρησκεία, Κοινωνία, Κράτος, Δίκαιο) ανήκει στους πιό σημαντικούς Κύκλους Πολιτισμού (terminus scientificus) με την δική του κοσμοαντίληψη και δική του εικόνα του ανθρώπου που είναι διαμετρικά αντίθετη με εκείνη του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού. Αυτό συνεπάγεται, ότι δεν είναι αναγκαίο, ούτε επιθυμητό, ούτε σκόπιμο να γίνει η σημερινή ΙΣΛΑΜΙΚΗ Τουρκία μέλος της ΕΕ.

Εχει ήδη αποδειχθεί, ότι οι μωαμαθανοί στην πλειονότητά τους δεν είναι διατεθειμένοι ή ικανοί να ενταχθούν στις δυτικές φιλελεύθερες και δημοκρατικές κοινωνίες.

Γενικά συμπεράσματα :
1. Μεταξύ των κρατών των διαφορετικών Κύκλων Πολιτισμού πρέπει να εφαρμόζονται οι αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης ιδιαιτέρως ο αμοιβαίος σεβασμός και η ανεκτικότητα. Αυτό είναι στις διεθνείς σχέσεις επαρκές, ενώ η συστηματική και ευρεία μετανάστευση μωαμεθανών στην Δύση είναι μονόδρομη , προβληματική και στο μέλλον ίσως και επικίνδυνη.

2. Οι μωαμεθανοί , οι οποίοι ήδη ζουν στις δυτικές κοινωνίες δέον να σέβονται άνευ εξαιρέσεων τις δημοκρατικές αξίες και τα φιλελεύθερα συντάγματα της Δύσης , ειδάλλως ας επιστρέψουν βαθμιαίως στις χώρες τους, προτού εξελιχθούν σε πέμπτη κολώνα του διεθνούς Ισλάμ.

Καθημερινή (14.3.17)

Προτεσταντισμός- Καλβινισμός, Επιτυχίες, Κέρδος, Αποδοτικότητα. Αποτελεσματικότητα

Προτεσταντισμός – Καλβινισμός, Επιτυχίες, Κέρδος, Αποδοτικότητα, Αποτελεσματικότητα

Οι διεθνώς καθοριστικές επιτυχίες στην οικονομία, στην επιστήμη και πρωτίστως στις κοσμοϊστορικές υψηλές τεχνολογίες, στην διοίκηση, στην παιδεία στον πολιτισμό κτλ. στις προτεσταντικές χώρες έχουν  βαθιές πολιτισμικές και θρησκευτικές  ρίζες και δη
α) το εργασιακό ΕΤΗΟΣ  (Arbeitsethik)  ήδη από τον Μεσαίωνα ως κάτι το θεάρεστο ( Προτεσταντισμός ) και

β) την ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΑΡΧΗ της ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ( ο επιτυχής , δηλαδή αυτός
που επιτυγχάνει μεγάλο οικονομικό κέρδος, βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του
παραδείσου ) του Καλβινισμού, μίας ιδιαίτερης έκφανσης του Προτεσταντισμού.

Στην ιστορική επιστήμη της προηγμένης Ευρώπης
έχει επικρατήσει η εξής ενδιαφέρουσα άποψη : Ο Προτεσταντισμός στην  Γερμανία
) και ο Καλβινισμός  στην Ολλανδία ( Εμπορικός Καπιταλισμός ) έχουν σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες αποτελέσει τις γενικές βάσεις για την Βιομηχανική Επανάσταση  και την εμπέδωση του  Βιομηχανικού  Καπιταλισμού στην Αγγλία.
.Τα Νέα ( 30.1. 15 )

———————————————————–

Αποδοτικότητα, λειτουργικότητα, “εμονή στο κέρδος” (κάποιος τα απορρίπτει)

Απάντησή μου

α) Είστε αληθώς πεπεισμένος, ότι η λειτουργικότητα και η αποδοτικότητα είναι κάτι το αρνητικό σε μίαν εξελιγμένη κοινωνία; Αναφέρω και άλλα : δυναμικότητα, μεθοδικότητα, συστηματικότητα, οργανοτικότητα και αποτελεσματικότητα καθώς και ανταγωνισμός.

Εχω διαπιστώσει , ότι στην ελληνική γλώσσα λείπουν οι λέξεις, κανώνας της επίτευξης, κανώνας της εργατικότητας, αγάπη στην εργασία, κρατική συνείδηση, νομική συνείδηση κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τις γλώσσες άλλων νοτιοευρωπαϊκών λαών (π.χ. Ιταλικά, Ισπανικά και Πορτογαλλικά).

Πρόκειται όμως στην ουσία για ιδιότητες που είναι προϋπόθεση για την επιτυχή λειτουργία μίας κοινωνίας. Αυτονοήτως πρέπει ναεφαρμόζονται και ηθικές αξίες. Δεν εννοώ την αόριστη και ανέξοδη ηθικολογία.

β) Η “εμονή στο κέρδος” αποτελεί συστατικό στοιχείο του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος, το οποίο είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ και το οποίο έχει κατατροπώσει τον “Υπαρκτό Σοσιαλισμό”. Ηδη οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν : Salve lucrum : Ζήτω το κέρδος.

Λοιπόν, το κέρδος εμπεριέχει κινητήρια δύναμη για την οικονομική πρόοδο και για τις κοσμοϊστορικές επιτεύξεις των υψηλών τεχνολογιών.

Αλλά ας υπενθυμίσουμε, ότι αυτό το σύστημα είναι στενότατα συνυφασμένο με την αστική Δημοκρατία, το αστικό κράτος του δικαίου, με τις βασικές ελευθερίες , με τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και με το κοινωνικό κράτος.

Παρατήρηση : Δεν υπερασπίζομαι τον καπιταλισμό, αλλά δέον να είμαστε ρεαλιστές. Η εποχή των ουτοπικών ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΩΝ πειραμάτων ( Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, Σοσιαλισμός-Λενινισμός-Σταλινισμός) έχει παρέλθει εσαεί.

Καθημερινή (17.1.16)

—————————————–

-Ο κ. Λαφαζάνης έχει δηλωσει το εξής προκλητικό : Τέρμα η Τρόϊκα και τα μνημόνια

Διατί αυτή η βιασύνη σε συνδιασμό με πρωτόγονο λεονταρισμό, αδικαιολόγητη προκλητικότητα, αμετροέπεια, παλιμπαιδιστική έπαρση, επαρχιωτισμό ,απερισκεψία και τριτοκοσμικό ανορθολογισμό ;

Δεν έχετε ουδεμίαν ιδέα από τον τρόπο σκέψης των Βορείων Ευρωπαίων, ιδίως των προτεσταντών που όντως διαθέτουν τα χρήματα. Επιθυμείτε την άκρως επικίνδυνη σύγκρουση μεταξύ του οικονομικά ξεβράκωτου Δαβίδ και του υπερπλούσιου Γολιάθ ; Σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε ; Σκεφθείτε φανατισμένοι και ανεγκέφαλοι νεολενινιστές και τον ελληνικό λαό όχι μόνον με ψευτοεπαναστατικά λόγια. Τα Νέα ( 28.1.15

—————————————–

Λατινική Αμερική , Διάλεξή μου περί του Προτεσταντισμού

Απο τη διάλεξή μου στα πλαίσια επιμόρφωσης των καθηγητών πανεπιστημίου της κολομβιανής ολιγαρχίας το 1999 :

Οι προτεστάντες (προτεσταντική αρχή της εργατικότητας και καλβινιστική αρχή της επίτευξης) έχουν δημιουργήσει τις ΗΠΑ και οι καθολικοί Ισπανοί (αρχή της ήσσονος προσπάθειας και της φυγοπονίας) έχουν βάλλει τις βάσεις της Νότιας Αμερικής.

Δεν ήξερα, ότι μερικοί καθηγητές καταγόνταν από γνωστές οικογένειες των conquistadores ,γερουσιαστών , υπουργών και Latifundistas.

Βρήκα το μπελά μου, η υπόθεση εφτασε έως τον ανώτατο καρδινάλιο και το Υπουργείο Ανωτάτης Παιδείας, αλλά δε συνέβει τίποτα, γιατί ο υπουργός έχει σπουδάσει και αποκτήσει PhD στην  Yale Univer sity. Ορίστε.

Καθημερινή (30.10.16)

Αρχαίοι Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Αρχαίοι Ελληνες Φιλόσοφοι, Βυζάντιο, Αραβες, Δύση

Τα κείμενα πρωτίστως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ήταν γνωστά στην Ευρώπη μέσω των λατινικών μεταφράσεων . Στην Ανατολή ήταν γνωστά ήδη στον 5ο αι. (Περσία) και στον 8 αιώνα έχουν μεταφρασθεί στα Αραβικά (Βαγδάτη, Δαμασκός), από τα οποία έχει στην αραβική και κατόπιν στην καθολική Ισπανία συντελεσθεί η μετάφραση στα Λατινικά πολύ πιό νωρίς από την πτώση της Πόλης.

Υστερα από την πτώση της Πόλης έφεραν λόγιοι από την Κωνσταντινουπολη τα έργα των Ελλήνων φιλόσοφων (όχι μόνον του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη) στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Σε αυτό έγκειται η συμβολή τους στην Αναγέννηση. Αλλά στην Βόρεια Ιταλία είχαν ωριμάσει οι οικονομικές , πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες για την κοσμοϊστορική αλλαγή. Αρχισε ήδη να διαφαίνεται η ανερχόμενη εμπορική αστική τάξη, η οποία χρειαζόταν νέες ιδέες όχι όπως στον Μεσαίωνα στα μοναστήρια και στις θεολογικές σχολές.
Για τους ενδιαφερόμενους Ιδέ στο Μπλογκ μου μελέτες περί του αντικειμένου, αλλά εκτενώς και περί του Βυζαντίου χωρίς ακρότητες και υπερβολές. Καθημερινή ( 8.3.15)

Ανθρώπινα Δικαιώματα, Υποκειμενικά (Ατομικά), Αντικειμενικά

Ανθρώπινα Δικαιωματα,Υποκειμενικά (Ατομικά), “Αντικειμενικά”

Υπάρχουν περί αυτών των ζητημάτων ολόκληρες θεωρίες στα πλαίσια της Φιλοσοφίας του Δικαίου και των Πολιτικών επιστημών.

Προ της Γαλλικής Επανάστασης (1789) έχει χρησιμοποιήσει η ανερχόμενη αστική τάξη μόνον την έκφραση “Droits de l Homme ( «Δικαιώματα του ανθρώπου»). Αυτό σημαίνει, ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι έμφυτα σε κάθε άνθρωπο ( φύσει δίκαιον: ius naturae, ius naturalis : φυσικό δίκαιο) και είναι απεριόριστα.

Αλλά ύστερα από την επανάσταση και την εμπέδωση της εξουσίας της αστικής τάξης έχει αυτή αντικατασταθεί με την έκφραση “Droits du Citoyen ” ( «Δικαιώματα του πολίτου) που σημαίνει, ότι αυτά είναι διατυπωμένα στο σύνταγμα ως  νομική βάση του αστικού πολιτικού συστήματος και μπορούν με νόμους να περιορισθούν. Το σύνταγμα πάλι είναι η συγκεκριμένη νομική έκφραση του «volonte generale“ (γενική βούληση, εννοείται του λαού).
Στις διεθνείς συνθήκες χρησιμοποιείται η έκφραση „human rights“ («ανθρώπινα δικαιώματα»), τα οποία όμως είναι μόνον εν μέρει απόλυτα.

Στα δημοκρατικά καθεστώτατα δικαιώματα του πολίτου είναι αυτονόητα και ατομικά ή υποκειμενικά (άτομο ίσον υποκείμενο ως φορεάς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ) και σε περίπτωση δυσκολιών έχει ο πολίτης το δικαίωμα να αποτανθεί στο συνταγματικό δικαστήριο.

Στις χώρες του πάλαι τότε “Υπαρκτού Σοσιαλισμού “  η χρησιμοποίηση της εκφρασης “υποκειμενικά” ή “ατομικά δικαιώματα” ήταν σχεδόν απαγορευμένη . Ακόμη και σήμερα συλλαμβάνονται ως εχθροί του συστήματος στην Κίνα αυτοί που απαιτούν τέτοια δικαιώματα.

Στα δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα , τα οποία φυσικά δεν εκφράζουν την πολιτική βούληση του λαού, διατυπώνονται μερικά δικαιώματα σύμφωνα με τις πολιτικές αντιλήψεις του δικτάτορα ή του ολοκληρωτικού συστήματος , αλλά αυτά περιορίζονται πολύ μέσω ειδικών διατάξεων και πέραν τούτου δεν υπάρχει ένα συνταγματικό δικαστήριο, στο οποίο θα μπορούσε να αποτανθεί ο συγκεκριμένος πολίτης. Τα δικαιώματα κατέχουν αντικειμενικό χαρακτήρα ( επιστημονικός όρος), γιατί προέρχονται έξωθεν ως «δώρο». Τέτοια «δικαιώματα» υπήρχαν στην Μέση Ανατολή ήδη προ 4 χιλιάδων ετών !

Αυτό ισχύει για όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όπως π.χ. για την ελεύθερη έκφραση της γνώμης , για την ελευθερία της συνείδησης, την ελευθερία των συνδικάτων κτλ.  Καθημερινή (22.3.15).

———————————————————————————————————-

Στα ευνομούμενα κράτη αυτές οι συμβάσεις αποτελούν βάση καθώς και υπό ορισμένες συνθήκες εργαλείο της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής ( π.χ. επί δεκαετίες η Δύση έναντι της Σοβιετικής Ενωσης , εν μέρει και τώρα ένατντι της Κίνας, της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν. Τότε και τώρα γίνεται λόγος για επεμβάσεις της Δύσης στις εσωτερικές υποθέσεις . των προαναφερθέντων χωρών.

Ηδη στο στάδιο της επεξεργασίας των συμβάσεων λαμβάνει χώραν μία σύγκρουση, τελικά μία σύγκλιση των πολτικών συμφερόντων καθώς και των πολιτικών βουλήσεων των ενδιαφερομένων κρατών. Καθημερινή (25.5.18)

——————————————————————————————————-

«Λαϊκό δικαίωμα» ;μεγάλο λάθος

 

Η αριστεροστρεφής ορολογία εκφράζει άγνοια, υπεrεξυπνάδα, βουλησιαρχία και μεγίστη ρηχότητα  και αντιτίθεται σε βασικές διεθνείς συμβάσεις  γύρω από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες και ιδιαιτέρως στα κάτωθι καθοριστικά διεθνή ντοκουμέντα :

 

-Universal Declaration of Human Rights, Déclaration universelle des droits de l’homme , Οικουμενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (1948)

-International Covenant on Civil and Political Rights , pacte international relatif aux droits civils et politiques, Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα

-International Covenant on Economic, Social and Cultural

Rights , pacte  international relatif aux droits économiques, sociaux et

culturels,  Διεθνές Σύμφωνο για τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά δικαιώματα

 

Αυτά τα κοσμοϊστορικά ντοκουμέντα βασίζονται στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και ιδιαιτέρως στην ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΗ κοσμοαντίληψη .Γι αυτό χρησιμοποιούνται οι ανάλογες  εκφράσεις : στα Αγγλικά : every human, everyone, anyone και στα Γαλλικά : chacun, toute personne, tout individu κι στα Ελληνικά, καθείς, κάθε άτομο, κάθε πρόσωπο.

Συμπέρασμα : Πρόκειται για ΑΤΟΜΙΚΟ δικαίωμα ασφάλειας και όχι για ένα φαντασιακό “λαϊκό” Δικαίωμα. Καθημερινή ( 31.8.18)

Συνειδητοποίηση, Πολιτική, Κοινωνική

Συνειδητοποίηση, Πολιτική, Κοινωνική

Η πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση προϋποθέτει πολλά πράγματα :
α) Μία πλατειά σύγχρονη μόρφωση που δεν είναι αποκλειστικά ελληνοκεντρική, ούτε μόνον ευρωποκεντρική , αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης διεθνής. Ειδάλλως δεν είναι ο πολίτης σε θέση να κατανοήσει τις διεθνείς διαστάσεις της λειτουργίας του κράτους του (Ιδέ εδώ στο στο Μπλογκ μου το άρθρο « Γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, παιδεία, παγκοσμιοποίηση). Η εποχή της υπερεθνικιστικής ομφαλοσκόπησης έχει παρέλθει εσαεί.
β) Μία λογική σκέψη που στην Ελλάδα σημαίνει πρωτίστως μία σκέψη χωρίς πολυποίκιλες παρωπίδες σαν αποτέλεσμα ιδεολογικής και πολιτικής (λαϊκισμός) πλύσης εγκεφάλου. Απλά : 1 και 1 κάνουν δύο. Αλλά στην άκρα Αριστερά κάνουν δέκα και στην άκρα δεξιά 100. Πρόκειται για το γνωστότατο φαινόμενο του νεοελληνικού σουρεαλισμού αλλά πολλαπλασιασμένο.

γ) Μία κριτική σκέψη, η οποία είναι στην ελληνική παράδοση σπάνια. Οι περισσότεροι πολίτες έχουν σαν αφετηρία των πολιτικών επιλογών αποκλειστικά το ιδιωτικό τους συμφέρον, ενώ το «συμφέρον του συνόλου» (Δημόκριτος) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης) είναι σχεδόν άγνωστο (Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου μου το άρθρο «Περί της κριτικής σκέψης»).

Λείπουν αυτές οι προϋποθέσεις, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για συνειδητοποίηση , ούτως ή άλλως όχι για «ακαταμάχητη δυναμική των συνειδητοποιήσεων». Γενικά πρόκειται για βασικά ζητήματα παιδείας και μόρφωσης.
Παρόμοια προβλήματα υπάρχουν και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες διαθέτουν γενικά μίαν ανώτερη και ποιό σύγχρονη μόρφωση. Λύση του προβλήματος : εκσυγχρονισμός και εξευρωπαϊσμός όλης της παιδείας. Καθημερινή (2015, 2017

Ράμφος Στέλιος, Σύντομη Αξιολόγηση

Ράμφος Στέλιος, Σύντομη Αξιολόγηση

Το έργο του κ. Στέλιου Ράμφου (Ρ.) μου είναι γνωστό ιδιαιτέρως από τα δύο του βιβλία „Ο καημός του ενός“ , „Το αδιανόητο τίποτα“ και από ακόμη τέσσερα νεώτερα βιβλία καθώς και από τις πολυάριθμες διαλέξεις και συνεντεύξεις του. Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω την εντύπωσή μου .
Ο Ρ. είναι πολύ παραγωγικός και σε μεγάλο βαθμό δημιουργικός. Έτσι διαφέρει κατά πολύ από άλλους Έλληνες επιστήμονες, οι οπίοι εργάζονται άμεσα σε πανεπιστήμια και άλλες ανώτατες σχολές. Τοιουτοτρόπως έχει περισσότερη εσωτερική γαλήνη ως προϋπόθεση για δημιουργική επιστημονική εργασία. Σε σύγκριση με αυτόν είναι οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί repetitores (επαναλαμβάνουν τις θεωρίες άλλων).

Ο Ρ. έχει κατορθώσει ως πρώτος Έλληνας στοχαστής να διεισδύσει στα κατάβαθα της νεοελληνικής ψυχής . Η άποψή του περί της εικόνας του ανθρώπου του Νεοέλληνα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και πείθει. Κάτι το λογικότερο δεν διάβασα έως τώρα. Αναμφιβόλως είναι οι λίαν επιτυχείς μελέτες του κατάλληλες για να κατανοήσουμε καλύτερα τον βασικό κώδικα συμπεριφοράς του Νεοέλληνα. Για αυτό δέον να ασθανόμαστε ευγνώμονες απέναντί του.
Και όμως ας μου επιτρέψει να του κάνω τρεις ίσως απαραίτητες συστάσεις, : Η πρώτη σύσταση αφορά την εφαρμογή της συγκριτικής μεθόδου όχι μόνον με  την εικόνα ανθρώπου του Προτεσταντισμού , αλλα εκτενέστερα και του Καθολικισμού. Η δεύτερη αφορά την ενασχόληση με την εικόνα ανθρώπου και άλλων κύκλων πολιτισμού, π.χ. του Κονφουκιανισμού, του Ισλάμ και του Ινδουϊσμού. Η τρίτη αφορά την μανιχαϊστική μέθοδό του (φως-σκοτάδι), ενώ στην πραγατικότητα σημειώνονται ο αυγερινός και το δειλινό.Το Βήμα,2015

ΟΗΕ, Υποχρεώσεις των Μελών, Γερμανία

ΟΗΕ, Υποχρεώσεις των Μελών, Γερμανία

Υπάρχει και μία σοβαρή θέαση, η οποία στηρίζεται σε γνώσεις και σε λογική σκέψη :
1.Οταν επιθυμεί ένα κράτος να γίνει μέλος του ΟΗΕ, εξεταζει ο Οργανισμός πρωτίστως δύο πράγματα :
α) Αξιολογείται το ενδιαφερόμενο κράτος σαν ειρηνικό ;
β ) Είναι σε θέση να εκπληρώσει τις πολυποίκιλες υποχρεώσεις, οι οποίες απορρέουν από τον Χάρτη του ΟΗΕ ; Δηλαδή είναι σε θέση, να συμβάλλει στην διασφάλιση της παγκοσμίου ειρήνης και στην επικράτηση της διεθνούς ασφάλειας ; Πιό συγκεκριμένα : Πρόκειται για περιπτώσεις των κατάλληλων και απαραίτητων μέτρων σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII (7ο) του Χάρτη του διεθνούς Οργανισμού, στο οποίο γίνεται λόγος και για μέτρα στρατιωτικού χαρακτήρα.
Κοντολογίς : Η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να συμμετάσχει όχι μόνον σε πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές ενέργειες αλλά και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ που είναι απαραίτητες σύμφωνα με το καταστατικό του. Πέραν τούτου έχει και το δικαίωμα συμμετοχής σε τέτοιες ενέργειες του ΟΗΕ.
Το 1973 έχει εκ μέρους του Οργανισμού διαπιστωθεί, ότι τα τότε δύο γερμανικά κράτη εκπληρώνουν τις προανεφερθείσες προϋποθέσεις και έτσι κατόρθωσαν να γίνουν μέλη του ΟΗΕ.

2. Υστερα από την συγκρότηση του ενιαίου γερμανικού κράτους , έχουν άλλα κράτη εκφράσει πολλάκις την επιθυμία έναντι της Γερμανίας να δραστηριοποιηθεί στις διεθνείς σχέσεις. Οι Γερμανοί πολιτικοί είχαν όμως λόγω του γνωστού παρελθόντως ενδοιασμούς, έως ότου έχει συμβεί κάτι το εκπληκτικό : Οχι το συντηρητικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, αλλά η κυβέρνηση του «Μικρού Συνασπισμού ( Σοσιαλδημοκράτες συν Πράσινοι) και δη ο τότε καγκελάριος G. Schröder και ο υπουργός των εξωτερικών J. Fischer ήταν οι πρώτοι Γερμανοι πολιτικοί , οι οποίοι πρότειναν έναν επαναπροσδιορισμό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, επιδιώκοντας μίαν εξωτερική πολιτική πλέον σαν κανονικό κράτος στις διεθνείς σχέσεις. Εν ολίγοις : Η άποψη του Προέδρου του γερμανικού κράτους J. Gauck έχει συγκεκριμενοποιήσει, αν και πιό ήπια, τα ήδη διατυπωθέντα.

3. Γενικά το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο καθώς και συγκεκριμένα ο Χάρτης του ΟΗΕ προβλέπουν σε μερικές περιπτώσεις την άσκηση ακόμη και βίας με στρατιωτικά μέσα, όταν υπάρχουν οι απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις.
Αγαπητοί αναγνώστες, όπως μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε, μεταξύ της γενικής πολιτικής ή και δημοσιογραφικής τοποθέτησης από το ένα μέρος και της νηφάλιας εκλαϊκευμένης ( διατυπωμένη από επιστημονικά καταρτισμένο, αλλά απλά για να την καταλαβαίνουν και μη επιστήμονες) επιστημονικής τοποθέτησης από το άλλο μέρος υφίσταται μία τεράστια και λίαν ουσιώδης και καθοριστική διαφορά. Chacun a sa place : Ο καθένας στον τόπο (κλάδο) του.
Δημοσιευθέν σαν σχόλιο στο άρθρο του Γ. Μαλούχου «Οι Γερμανοί στα όπλα» , Το Βήμα, (17.6.14 ).

Konfuzianisches Menschenbild, Hauptmerkmale, Hochaktuell

Konfuzianisches Menschenbild,Hauptmerkmale, hochaktuell

Zunächst eine Binsenwahrheit: Will der Angehörige eines anderen Kulturkreises den Kulturkreis des Westens verstehen, so muss er sich zunächst mit dem westlichen Gesellschafts-und Menschenbild befassen, sonst besteht die Gefahr, aus lauter Bäumen nicht den Wald zu sehen. Gerade dies geschieht in den meisten Artikeln und Kommentaren in der Presse.

Zum besseren Verständnis der chinesischen Innenpolitik ist es unbedingt empfehlenswert, auf das konfuzianische Gesellschafts- und Menschenbild kurz einzugehen, das immerhin seit 2500 Jahren gilt und heute die weltanschauliche Grundlage des Konfuzianischen Kulturkreises darstellt, zu dem auch andere asiatische Länder wie z.B. Japan. Korea, Vietnam etc. gehören. Speziell in China liegt eine Synthese von konfuzianischer Tradition und Hochtechnologien vor, etwa ähnlich wie früher in Europa zwischen dem Prostestantismus und der industriellen Revolution.
Die Hauptmerkmale des Konfuzianismus sind die folgenden :

a) Autoritäres und totalitäres System, früher mit dem Kaiser, heute mit dem Politibüro der KP an der Spitze. Die Demokratie gehört nicht zu der konfuzianischen Tradition (Ausnahmen : Taiwan, Südkorea, Japan ).

b) Hierarchien vorwiegend patriarchalisch ausgerichtet: Respekt gegenüber dem Vater und dem älteren Bruder, alle gegenüber dem Fürsten (jetzt Parteisekretär) , alle gegenüber dem Kaiser ( jetzt Politbüro, „rote Kaiser“).

c) Absolute Priorität der Familie und der Gesellschaft gegenüber dem Einzelnen. Das Individuum im Sinne des Kulturkreises des Westens existiert nicht.
d) Absolute Priorität des Staates gegenüber dem Untertan. Der Citoyen (Bürger) ist nicht vorhanden.

e)Infolgedessen gibt es keine Demokratie und speziell keine subjektiven und einklagbaren Menschenrechte. Die Rechte der Untertanen haben objektiven Charakter und werden von dem Staat gegeben und je nach Belieben wieder rückgängig gemacht. Hierin liegen die meisten innenpolitischen Probleme Chinas.
Jede Berufung auf individuelle Menschenrechte wird als Provokation qualifiziert und mitunter werden die betreffenden Personen als Agenten des Westens diffamiert und bekanntlich hart bestraft. Besonderes große Probleme zwischen dem autoritären Staat und den Intellektuellen gehören eigentlich zu der chinesischen Tradition . Vor etwa 2300 Jahren sind z.B. unter dem berüchtigten Innenminister Han Fei 600 Philosophen lebendig begraben worden, weil sie angeblich „Unruhe unter dem Himmel stifteten“ !

f)Hohe Arbeitsethik (in Europa protestantische), Leistungsprinzip (in Europa kalvinistisches) und Konkurrenzdenken sind Feste Bestandteile des Konfuzianischen Gesellschafts- und Menschenbildes.

Dennoch ist daran zu erinnern, dass die Chinesen sowohl das Widerstandsrecht kannten , als auch in der Antike zwei Mal gewaltige Sozialrevolutionen mit durchschlagendem Erfolg durchgeführt haben. De theoretische Grundlage hierfür lieferte zunächst der Philosoph Möng Dse (3. Jh.v. Chr.) durch das Ge Ming : Entzug des „Mandats des Himmels“ (eine Art Gesellschaftsvertrag) , wenn der Kaiser das Mandat durch die Unterdrückung des Volkes schwerwiegend verletzt hat.
Hieraus kann man ableiten, dass soziale Massenbewegungen durchaus zu der chinesischen Tradition gehören und angesichts sich anbahnender politischer und sozialer Spannungen in der Perspektive es zu größeren Unruhen, sogar zu revolutionären Bewegungen kommen könnte.
Information: Hierbei handelt es sich um ein Konzentrat einer umfangreichen Schrift von mir, die an einer Vatikan- Universität übersetzt und soll veröffentlicht werden. Süddeutsche Zeitung (5.7.14.)

Ναοί Μεγάλοι, ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ

Μεγάλοι Ναοί,
Μεγαλομανία βαλακανομεσοανατολίτικου τύπου

κ. Κοκκόλη, έχετε γράψει πάλι ένα σφαιρικό και λίαν πετυχημένο άρθρο.Το φαινόμενο της μεγαλομανίας σχεδόν όλων των μεγάλων θρησκειών με έχει απασχολείσει πολλές φορές και από πολλού, ιδίως όταν στις αρχές των 60χρονων του περασμένου αιώνα άρχισε στα πλαίσια της ανώτερης εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης μία εντατική συγκριτική ενασχόληση με τις μεγάλλες θρησκείες του κόσμου.

Παράπλευρα έχει βαθμιαία τεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και το φαινόμενο του ναού ( εκκλησία, τέμενος, συναγωγή, τσαμί, παγώδα κοκ.). Έχω διαπιστώσει, ότι οι παγκόσμιες θρησκείες διακατέχονται από την φιλοδοξία να οικοδομούν τεράστιους ναούς. Έχω διερωτηθεί, ποιές είναι άραγε οι κύριες αιτίες γαι το φαινόμενο αυτό.

Με βοήθησε πολύ η άποψη του γερμανού φιλόσοφου Hegel,ο οποίος θεωρείται ως διάδοχος του αθάνατου Αριστοτέλη, ότι τα συμφέροντα είναι η κινητήρια δύναμη των ενεργειών των ανθρώπων και των εθνών. Μόνον η πίστη δεν δικαιολογεί τέτοια μεγαλομανία. Το συμφέρον ( όφελος ) των αρχόντων ( βασιλείς, αυτοκράτορες κοκ. ) , οι κάστες των ιερέων και κοινωνικές τάξεις έκαναν την θρησκεία και τους μεγάλους ναούς εργαλείο για να πραγματοποιήσουν τα διάφορα συμφέροντά τους.

Οι πρώτοι τεράστιοι ναοί π.χ. έχουν οικοδομηθεί στην αρχαία Αίγυπτο, όπου ο Φαραώ ήταν ή υιός του θεού, ή έπαιζε ο ίδιος τον ρόλο του θεού. Η θρησκεία και οι ναοί ήταν η βάση της κοινωνικής ισχύος του εκάστοτε ιερατείου. Κάτι το παρόμοιο έχει συντελεσθεί και στην Μεσοποταμία, αργότερα στην Μέση Ανατολή ( Ιουδαϊσμός, Ισλάμ ) στις Ινδίες ( Ινδουϊσμός ), στην Άπω Ανατολή, στην Νοτιοανατολική Ασία ( Βουδδισμός ) και στον Χριστιανισμό. Πρόκειται για ένα κοινό γνώρισμα των παγκοσμίων θρησκειών.

Υπάρχει και μία θρησκοψυχολογική πτυχή του θέματος : Όσο πιό μεγάλος είναι ο ναός, τόσο πιό μικρός αισθάνεται ο πιστός τον εαυτό του. Σε όλες της θρησκείες δεν χρειάζεται κανονικά ο πιστός μεγάλους ναούς για να προσευχηθεί στον θεό του. Η οικοδόμηση επιβλητικών ναών άρχισε στην μεταπολεμική εποχή σε μερικά ισλαμικά κράτη. Πρωτοπόροι ήταν η Λυβίη και το Μαρόκκο. Ο Καντάφι επιδιώκοντας να αναλάβει την ηγεσία του αραβικού κόσμου έχει οικοδομήσει μεγάλους ναούς σε χώρες της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής. Ο βασιλιάς του Μαρόκκου έκανε το ίδιο στη χώρα του με άλλο πολιτικό σκοπό : Ηθελε να δείξει στο λαό του ότι είναι καλός μουσουλμάνος και επομένως πρέπει να καταπολεμήσει τους φανατικούς, οι οποίοι απειλούσαν την εξουσία του. Εχει ως τώρα επιτυχία.

Αλλά γιατί χτίζονται στην φτωχή Ελλάδα τώρα μεγάλοι ναοί ; Όταν το 1995 είδα στην Αίγινα ένα τεράστιο  ναό τρόμαξα. Η παρούσα ξένη συνάδελφος μου είπε , ότι με τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν οι Έλληνες να χτίσουν ολόκληρο πανεπιστήμιο. Αναγκάστηκα να ζητήσω πληροφορίες από τον παριστάμενο ιερέα, αλλά αυτός αντέδρασε εξοργισμένος και είπε μεταξύ άλλων, να ασχολούνται οι άπιστοι ξένοι με τα δικά τους προβλήματα και εκτός τούτου η μεγάλη εκκλησία είναι ένδειξη της επίσης μεγάλης πίστης !

Κατά τη γνώμη μου υφίστανται γι αυτό το πολύ δυσάρεστο φαινόμενο οι εξής λόγοι : α) Ενδυνάμωση της θέσης των κληρικών στην κοινωνία.
β)Αντίδραση στην βαθμιαία εξάπλωση του Ισλάμ σε όλον τον κόσμο, όπου χτίζονται μεγάλα τσαμιά ( π.χ. στη Ρώμη το μεγαλύτερο τσαμί έξω από τον ισλαμικό κόσμο ! ).
γ) Στα παρελθόντα τριάντα χρόνια έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα η μεγαλομανία ( βίλες σαν ανάκτορα, μεγάλα αυτοκίνητα, μεγάλα ιδιωτικά πλοία, αλλά και τρομερά μεγάλη αρπαχτή και η διαφθορά ).
δ) Οι Νεοέλληνες έχουν στην πλειοψηφία τους τη γνωστή νοοτροπία του “Βλαχοδήμαρχου”.
ε) Ιδιαιτέρως οι νεόπλουτοι διακατέχονται με δυνατή ροπή στη μεγαλομανία και στον ναρκισσισμό. Επιθυμούν οπωσδήποτε να μπουν και αυτοί στην ιστορία της χώρας. Τον 19ο αι. έχουν ανακηρυχθεί μερικοί σε ευεργέτες του γένους, πράγμα που είναι σωστό. Όποιος όμως οικοδομεί μίαν επιβλητική εκκλησία μπορεί να ανακηρυχθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη και σε “Ευπατρίδη”!
ζ) Ενα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά στοιχεία της νοοτροπίας των Νεοελλήνων είναι η ενασχόληση με το περελθόν λίγο και με το παρόν όχι δυστυχώς ως προετοιμασία του μέλλοντος, το οποίο δεν παίζει κανένα ρόλο, εκτός εάν πρόκειται για την Δευτέρα Παρουσία ( Ιδέ και Στέλιος Ράμφος, Ο Καημός του ενός). iefimerida ( 19. 7. 12 )

Ζώα , Δικαιώματα, Κρήτη causa Σκύλοι, Ανθρωπος και Περιβάλλον στην Ελλάδα

Ζώα , Δικαιώματα, Κρήτη causa Σκύλοι, Ανθρωπος και Περιβάλλον στην Ελλάδα

Focus(9.7.14.) Causa Σκύλοι στην Κρήτη

Σοκ στο Ηράκλειο: Συνέθλιψε κουταβάκια και τα πέταξε στα σκουπίδια , ifimerida (6.11.17)
Στο “Πρώτο Θέμα” στις 15.6.12 έχει δημοσιευθεί μία είδηση με τον Τίτλο “Δι αποκεφαλισμού(!) εκτελούν τις θαλάσσιες χελώνες”. Αυτή η αγριότητα έχει ενδιαφέρει μόνον λίγους αναγνώστες. Έγραψα ένα κάπως εκτενές σχόλιο μάλλον περί της πολιτιστικής και της εθνολογικής πτυχής του σοβαρού ζητήματος. Το σχόλιο δημοσιεύθηκε.

Προ ολίγων ημερών διετύπωσα επίσης από εθνολογική , εθνοψυχολογική και πολιτισμική άποψη ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο δυστυχώς δεν δημοσιεύθηκε. Κατόπιν διάβασα προσεκτικά τα δημοσιευθέντα σχόλια και διεπίστωσα, ότι πάρα πολλά έχουν σαν αντικείμενο την ιδιοσυγκρασία των Κρητικών και μερικά εμπεριέχουν βρισιές, εθνικιστικό πνεύμα, ανοησίες και προσβολές. Το παράξενο έγκειται στο ό,τι στην παρούσα περίπτωση δεν πρόκειται για γνώσεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αλλά πρωτίστως για τον γνωστό νεοελληνικό ανέξοδο υπερσυναισθηματισμό. Ισως φταίει το άρθρο, το οποίο βρίθει από συναισθηματισμό. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την δημοσιογράφο να κάνει μίαν εμπεριστατωμένη και πειστική ανάλυση, δηλαδή να εφαρμόσει μία λογική και σφαιρική μεθοδολογική προσέγγιση σε ένα πολυσυνθέτο και λίαν λεπτό θεμα.
Δεν είμαι τώρα διατεθειμένος να επαναδιατυπώσω την άποψή μου. Θα αρκεσθώ να εντοπίσω την προσοχή σας σε μερικά εθνολογικά , εθνοψυχολογικά και πολιτισμικά προβλήματα της υπόθεσης.

Ηδη το 2012 είχα λόγο να τοποθετηθώ επανειλλημμένως λογω της εχθρικής στάσης μερικών Κρητών προς τα ζώα και ιδιαιτέρως προς τους σκύλους (βασσανισμός).
Εγείρεται το εύλογο ερώτημα, διατί συμβαίνουν τέτοια
φρικτά εγκλήματα στην Κρήτη περισσότερο από τις άλλες περιοχές τηςΕλλάδας.
1.Διαφέρουν οι Κρητικοί, σε ό,τι αφορά την βασική τοποθέτηση έναντι των σκύλων, άλλων ζώων καιγενικά του φυσικού περιβάλλοντος από τους άλλους Έλληνες ;
Έχουν οι Κρητικοίδιαφορετικό βασικό κώδικα συμπεριφοράς ; Αν ναί, γιατί ;
2. Λέγεται, ότι πολλοί Κρητικοί έχουν κλίση σε βίαιες συμπεριφορές, μεταξύ άλλων ότι έχουν την φήμη μαχαιροβγάλτηδων. Αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποιός άλλος, γειτονικός λαός έχει την ίδια φήμη και γιατί ;
4. Η εθνολογία ασχολείται ιδίως με την προέλευση, τη νοοτροπία και επίσης με την φυσιογνωμίατων λαών. Ξέρω από συγγενείς μου στην Κρήτη, ότι σχετικά πολλοί Κρητικοί έχουν
φυσιογνωμίες και ανάστημα σώματος, που διαφέρουν πολύ από τους άλλους Έλληνες.
Υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά σε γειτονικούς λαούς ; Αν ναι, πώς είναι κάτι τέτιο δυνατόν ;
5. Μόνον οι Μουσουλμάνοι συχαίνονται τους σκύλους και τους θεωρούν βρώμικα όντα , τα οποία δεν ανέχονται στα σπίτια τους. Από που προέρχεται άραγε το ασυγκράτητο μίσος
των Κρητικών έναντι των σκύλων ;
Απαραίτητες διευκρινίσεις :
α) Η Κρήτη είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρώτα έχει εδώ εμφανισθεί ο Μινωϊκός και αργότερα ο μαθητευόμενος Μυκηναϊκός πολιτισμός.
β) Όταν η Κρήτη είχε από πολλού ακμαίο πολιτισμό (2600 π.Χ.), οι γλωσσικά πρόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ( Ιαπετικοί, “Ινδοευρωπαίοι”) δεν ζούσαν ακόμη στον ελληνικό χώρο. Έχουν φθάσει εδώ περίπου το 2.250 π.Χ.
γ) Ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ειρηνικός.
δ) Από την σημερινή Κρήτη προέρχονται σε αναλογία του πληθυσμού οι πιό πολλοί και πιό επιτυχείς Έλληνες επιστήμονες. Διαπρέπουν ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Το
Πανεπιστήμιο της Κρήτης έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος.
ε) Η Κρήτη κατέχει την πρώτη θέση στον ελληνικό Τουρισμό. Έως τώρα δεν άκουσα ούτε ένα παράπονο. Τουναντίον, οι ξένοι τουρίστες είναι πολύ ευχαριστημένοι. Αυτό δεν
ισχύει όμως δυστυχώς γενικά για τον ελληνικό τουρισμό.
ζ) Από την Κρήτη προέρχεται ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος.
η)Το ευέξαπτο του χαρακτήρα των Κρητών προέρχεται μάλλον από τους Βόρειους Αραβες κατακτητές στην εποχή του Μεσαίωνα.
θ) Η ροπή στην χρησιμοποίηση μαχαιριών σε προσωπικές διενέξεις είναι μάλλον αραβικής και βενετσιάνικης προέλευσης.
Ας ελπίσουμε, ότι οι Κρήτες θα αναπτύξουν βαθμιαία μία πιο πολιτισμένη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον, στα ζώα και ιδιαιτέρως στους σκύλους.
Από το 2012 συχνά δημοσιευθέν. iefimerida (5.11.17)
————————————————-

Δικαιώματα των ζώων

Σε διεθνή κλίμακα υπάρχουν εν τω μεταξύ πολυάριθμες συμβάσεις και άλλα ντοκουμέντα περί της προστασίας της φύσης και των ζώων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις έχουν κεντρο- και  βορειοευρωπαϊκά κράτη-μέλη της ΕΕ αναλάβει τις απαραίτητες και  καθοριστικές πρωτοβουλίες.
Οταν όμως προσπάθησαν να απαγορευτούν το κυνήγι των μεταξύ των ηπείρων πετόντων πτηνών και οι ταυρομαχίες στην  Ισπανία , άνοιξε ένα τεράστιο πολιτισμικό χάσμα μεταξύ αυτών των χωρών από το ένα μέρος και των νοτιοευρωπαϊκών χωρών από το άλλο μέρος. Οι  Νοτιοευρωπαίοι ανέφεραν την “παράδοση” του “ανδρισμού”, του κυνηγού, ενώ οι Βορειοευρωπαίοι έφριξαν λόγω αυτής της πολιτισμικής καθυστέρησης και της βαρβαρότητας.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 70 ανέφερα το θέμα της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και των ζώων στα πλαίσια πανεπιστημιακών διαλέξεων περί των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων , είχαν οι σπουδαστές από την Νότια Ευρώπη και σχεδόν από
όλες τις άλλες ηπείρους και ιδιαιτέρως από τις ισλαμικές χώρες πρόβλημα
κατανόησης. Είχα λόγο να θυμηθώ , πως εμείς τα παιδιά του Δημοτικού
κακομεταχειριζόμασταν στην δεκαετίατου 40 τα ζώα, τα οικιακά ( γάτες, σκυλιά ) καθώς και τα άγρια. Η βασική τοποθέτησή μας ήταν απλώς απολίτιστη.
Κανένας ηλικιωμένος δεν μας έκανε κάποια παρατήρηση.

Ποιές να είναι άραγε οι αιτίες για την διαφορά αυτήν στην Ευρώπη ; Στην αρχαία Ελλάδα και κατόπιν και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει ο άνθρωπος τεθεί στο
επίκεντρο της καθημερινής ζωής. Γνωστό είναι το απόφθεγμα του σοφιστού
Πρωταγόρα ” Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος “. Έτσι έχει
δημιουργηθεί μία ανθρωποκεντρική κοσμοαντίληψη, η οποία όμως δεν έλαβε
ουδόλως υπ όψη το φυσικό περιβάλλον. Ήταν π.χ. αυτονόητο, να
καταστρέφονται τα δάση τόσο εντατικά , έτσι ώστε να εξαφανισθούν
τεράστιες δασικές περιοχές στην Ελλάδα και στις ελληνικές αποικίες.

Σε σύγκριση με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους οι λαοί της υπόλοιπης Ευρώπης δεν ζούσαν σε πόλεις, αλλά σε μικρούς οικισμούς πολλές φορές μέσα σε δάση. Έτσι είχαν από ανέκαθεν απέναντι στο φυσικό περιβάλλον μία πολύ θετικη στάση . Οι περισσότεροι θεωρούσαν π.χ. τα δένδρα καθαγιασμένα και τα λάτρευαν. Κυνηγούσαν τα άγρια ζώα μόνον λόγω της διατροφής. Δια μέσου των αιώνων δεν άλλαξε η διαφορετική τους τοποθέτηση προς τη φύση .

Ο Νοτιοευρωπαίος δεν έχει καθόλου κατανόηση για την αγάπη των άλλων
Ερωπαίων για τα ζώα. Με ειδικούς νόμους αυτά προστατεύοντα. Ακόμη και σε
όλες τις μαγαλουπόλεις υπάρχουν όχι μόνον τεράστια πάρκα, αλλά σε μερικές και δάση
! Κάτι τέτοιο θα ήταν στη Ελλάδα τελείως ακατανόητο και αδύνατο. Στην
Ελλάδα κτίζονται τουναντίον ( παράνομες) βίλες ακριβώς μέσα σε δάση. Τί
βαρβαρότητα !

Δηλαδή το ειδεχθές έγκλημα απέναντι στις απροστάτευτες χελώνες ( αποκεφαλισμός ) είναι ένδειξη μίας αφάνταστης πολιτισμικής καθυστέρησης και βαρβαρότητας μερικών Νεοελλήνων. Εκτός τούτου θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τους θύτες χωρίς υπερβολή σαδιστικά στοιχεία. Στην προηγμένη Ευρώπη θα τους τιμωρούσαν αυστηρότατα και παραδειγματικά. Πρωτο Θέμα ( 17. 6. 12 )

——————————————————-

Προσθήκη : Panos Terz προς Savvas Karagiannidis, Oslo (σχολιαστής στην Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση. 20.9.17), πρόκειται για τη Νορβηγία (Προστασία του Περιβάλλοντος)

“Και δεν ειναι που ειναι εχθρικο το περιβαλον οπως γραφεις, ειναι η επιγνωση του καθενος στην θεση που κατεχει, υπαρχει ενας αορατος σεβασμος και εμπιστοσυνη αναμεσα στο κρατος και στον πολιτη, κατι που λειπει παντελως απο την Ελλαδα μας. Στην Ελλαδα το παραμικρο φυσικο φαινομενο το δραματοποιουμε, και μετα το κανουμε μελοδραμα για να αποφυγουμε τις ευθυνες μας, καταριομαστε τη μοιρα μας, και τα τα περιμενουμε ολα απο το κρατος, ενα κρατος που ειναι τιποτα αλλο παρα ο αλλος μας εαυτος. . .”
——————————————————————————
Ατομο και Περιβάλλον, Τί είναι πιό σπουδαίο;

1. Στον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού υπάρχει η εξής σειρά : άνθρωπος, άτομο, πολίτης citoyen).
Στην Ελλάδα όμως δεν υφίσταται το άτομο , αλλά ο ένας μεταξύ άλλων, ο οποίος δεν έχει κοινωνική, κρατική, νομική και φορολογική συνείδηση.

2. Ο άνθρωπος αναδεικνύει τα ακόλουθα συστατικά γνωρίσματα :
ον ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΝ, ον ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΝ (έχουν και τα δύο αναγνωρισθεί στις χώρες του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” στα μέσα των 7οχρονων !), ον κοινωνικόν, ον πολιτικόν και ον πολιτιστικόν. Αυτά τα γνωρίσματα αποτελούν υπο τον φακό της Θεωρίας του Συστήματος ένα οντολογικό και ταυτόχρονα ένα γνωσιολογικό
σύστημα.  Μεταξύ των υφίστανται αλληλοεπιδράσεις (το καθένα με όλα), έτσι ώστε να δημιουργείται ένα σύνολο ανώτερης ποιότητας.

3. Το ανθρώπινο ον αποτελεί υπό τον φακό της Φιλοσοφίας ένα υποκείμενο με δική του βούληση επί τη βάση της οποίας διαμορφώνει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του την δική του ζωή.

4.Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος ζει σε ένα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, παραδοσιακό, πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον , το οποίο έχει αντικειμενικό χαρακτήρα.
Και αυτά τα συστατικά στοιχεία του περιβάλλοντος
αποτελούν ένα σύστημα. Μεταξύ τους σημειώνονται αλληλουχίες. Ετσι εκλαμβάνει όλο το σύστημα δυναμικότητα.

5.Μεταξύ των δύο συστημάτων (υποκειμενικοί και αντικειμενικοί παράγοντες) διαπιστώνονται υπό τον φακό της Φιλοσοφίας και συγκεκριμένα της
Διαλεκτικής (Ηράκλειτος, Αριστοτέλης, Hegel, Marx) διαλεκτικές αλληλοεπιδράσεις.

Συμπέρασμα : Η πιό σωστή θέαση του πολυεπίπεδου και πολυσύνθετου προβλήματος είναι η συστημική και η διαλεκτική, ενώ η μονόδρομη προσέγγιση ( μόνον το άτομο ή μόνον το περιβάλλον) είναι αντιεπιστημονική. Καθημερινή (20.2.15)

—————————————————————————————————————————————————-

30.000 ευρώ πρόστιμο σε άνδρα που χτύπησε με λοστό σκύλο στην Λάρισα [εικόνες], iefimerida ( 9.4.18)

Ακόμη ένα περιστατικό κακοποίησης ζώου και μάλιστα ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα έλαβε χώρα στην Λάρισα. Συγκεκριμένα, το συμβάν έγινε στο Συκούριο Λάρισας εκεί όπου άνδρας, σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει η τοπική φιλοζωική, χτύπησε κουτάβι με λοστό στο κεφάλι.Αυτόπτης μάρτυρας επενέβη στο περιστατικό και ειδοποίησε την αστυνομία με αποτέλεσμα τη σύλληψη του φερόμενου ως δράστη, ενώ από την πληροφόρηση που δίνει η φιλοζωική, του επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο ύψους 30.000 ευρώ για κακοποίηση ζώο. Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία.

Το ζώο με τη συνδρομή των αστυνομικών του τμήματος Τεμπών μεταφέρθηκε άμεσα στη Λάρισα για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες από κτηνίατρο, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να νοσηλεύεται εκτός κινδύνου.

 

 

 

Καθημεινή (2015, 2016, 2017)

Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Καταστροφολογία, Φουτουρολογία, Προγνωστικοτητα

Η σοβαρή ενσχόληση με πολύπλοκα και πολυσύνθετα φαινόμενα και γενικά αντικείμενα δέον να στηρίζεται στην κατάλληλη προσέγγιση, η οποία προϋποθέτει αναμφιβόλως γνώσεις περί της Μεθοδολογίας των επιστημονικών ερευνών, ακόμη και όταν πρόκειται για συγκεκριμένα επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.

Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνω από τότε που άρχισα να δημοσιεύω σχόλια στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο (Μάρτιος 2012), ότι σε σπάνιες περιπτώσεις εφαρμόζονται οι κανόνες της Μεθοδολογίας.Υπερτερούν οι ιδεοληψίες, ο ολέθριος νεοελληνικός σουρεαλισμός, ο υπερεξυπνακισμός, ο γνωστότατος πρωτόγονος τριτοκοσμικός λαϊκισμός, ένας φθηνός υπερσυναισθηματισμός, μία στην προηγμένη Ευρώπη αδιανόητη επιπολαιότητα, ο πατριδοκαπηλικός και όλως ανέξοδος υπερπατριωτισμός.

Ελάχιστοι δημοσιογράφοι και αναγνώστες είναι διατεθημένοι και σε θέση να κάνουν λογικό, νηφάλιο, ουσιώδη και εμπεριστατωμένο διάλογο.Το κακό έγκειται, στο ό,τι εδώ δεν πρόκειται για τυχαία φαινόμενα, αλλά σε γενικές γραμμές για διαχρονικές εγγενείς παθογένειες, οι οποίες είναι στενότατα συνυφασμένες με μία σχετικά χαμηλή όχι ευρωπαϊκή αλλά βαλκανοανατολίτικη παιδεία.

Ετσι δεν είνα τυχαίο, ότι λαμβάνει χώραν μία μεγάλη σύγχιση διαφορετικών εννοιών , οι οποίες κανονικά έχουν ως επί το πλείστον ένα συγκεκριμένο, καθορισμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο περιεχόμενο. Σε ό,τι αφορά το θέμα μας αναφέρουμε τις έννοιες που μας ενδιαφέρουν : Προφητεία, Αποκάλυψη, Μυθολογία, Ποίηση, Μυστικισμό, Παράνοια, καταστροφολογία και Φουτουρολογία-Προγνωστικότητα. Παρακάτω θα εστιάσουμε μερικές από αυτές τις έννοιες στο επίκεντρο της ενασχόλησης με σκοπό την εξεύρεση των καθοριστικών χαρακτηριστικών τους.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Προφητεία είναι μία εφεύρεση και ικανότητα ήδη των σαμάνων. Στην αρχαία Ελλάδα είχε την σημασία της εξαγγελλίας και της ερμηνείας του θεϊκού η του μελλοντικού. Ο προφήτης έπαιζε τον ρόλο του διαμεσολαβητού μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, οι οποίοι αποτείνονταν σε ένα μαντείο για να μάθουν τα περί του μέλλοντός των.Το προφητεύειν ή προειδείν ήταν συνδεδεδεμένο με έκσταση, με οράματα και πρωτίστως με αποκάλυψη ( Ιδέ J. Irmscher (Edit.), Lexikon der Antike, Leipzig, 1987, S. 473 και E. Hennecke (Edit.), Apokryphe Apokalypsen , Wiesbaden , 2005, S.11).

Ένώ όμως η αρχαία Ελλάς έχει εξελιχθεί σε γενέτειρα του Λόγου, ήταν το αρχαίο Ισραήλ κέντρο της προφητείας και των πολυάριθμων προφητών ( nabi, chozäh ), οι οποίοι πολλές φορές έχουν συγκρουσθεί με την εκάστοτε άρχουσα τάξη και γενικά με το κοσμικό κράτος ( J. Maier, Judentum von A-Z, Glauben, Geschichte, Kultur, Erftstadt, 2001, S. 330/332 ). Αυτοί έχουν συνήθως αναλάβει την πρωτοβουλία να κάνουν τις εξαγγελλίες των.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αιτίες για την εμφάνιση του φαινομένου της Αποκάλυψης : Η ιδεολογική ρίζα της Αποκάλυψης εστιάζεται σε γενικές γραμμές στην τελεολογική αντίληψη περί της ιστορίας στο αρχαίο Ισραήλ μεν, αλλά οι Εβραίοι έχουν παραλάβει σημαντικά στοιχεία ανώτερων πολιτισμών και θρησκειών , π.χ. την ουσία της ινδοπερσικής σωτηριολογίας και την αντίληψη των Βαβυλωνίων περί των επτά (7) Αιώνων της ανθρωπότητας. Από την ελληνιστική-ρωμαϊκή λογοτεχνία περί του μαντείου («Σιβυλλινικά Βιβλία»), παρέλαβαν τα περί κάποιας μυθικής προσωπικότητας από το εξιδανικευμένο παρελθόν , η οποία πραγματοποιεί την Αποκάλυψη, δηλαδή αυτό δεν το κάνει ο συγγραφέας του κειμένου.

Το αποτέλεσμα ήταν ολόκληρα βιβλία με Αποκαλύψεις ( Ιδέ C.Andresen et alt. (Edit.), Lexikon der Alten Welt, 3 Tom. , εδώ Τοm.1, S.206. Ενδιαφερουσα πληροφορία : Στην συγγραφή αυτού του Standart-Λεξικού ( πάνω από τρεις χιλιάδες σελίδες ) έχουν συμβάλλει 236 ειδικοί επιστήμονες απο όλες τις γερμανόφωνες χώρες. Αυτό είναι επιστημονική  εμβρίθεια, άγνωστη στα Βαλκάνια ).

Προ της εμφάνισης των πρώτων βιβλίων της Αποκάλυψης ( Δανιήλ και Ενοχ ) ήταν η διεθνής πολιτική κατάσταση των Εβραίων άκρως απελπιστική. Αρχισε ήδη η πολιτιστική και η στρατιωτική σύγκρουση με τους Ελληνες κατακτητές ( Αντίοχος 4ος ο Επιφάνης ). Οι Εβραίοι διανοούμενοι προτιμούσαν να μιλούν Ελληνικά και ήταν στην πλειοψηφία τους οπαδοί της στωϊκής φιλοσοφίας, από την οποία έχει ο Χριστιανισμός παραλάβει την αλληλοαγάπη των ανθρώπων ( Ιδέ στο Μπλογγ μου »Αγάπη προς αλλήλους, Ελληνες Στωϊκοί και Κινέζοι Φιλόσοφοι». Πολλοί ιθύνοντες Εβραίοι έχουν διαπιστώσει μεγάλους κινδύνους, όπως ίσως την απώλεια της θρησκευτικής και εθνοτικής τους ταυτότητας. Οι θεοσεβείς (chasidim), μάλλον θρησκόληπτοι, φανταζόταν το επερχόμενο τέλος του κόσμου.

Μεθοδικά έχουν αναφέρει στις πρώτες αποκαλύψεις την νομοτελειακή κατάπτωση κραταιών βασιλείων και αυτοκρατοριών σύμφωνα με το «χρονοδιάγραμμα του Θεού» και κατέληγαν στο συμπέρασμα, ότι η ιστορία τελειώνει, αλλά κατόπιν θα ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ( Νεκρανάσταση) και θα θριαμβεύσει το Ισραήλ ! Και το βιβλίο του προφήτη Ησαϊα βρίθει από φαντασίες, εκστατικά όνειρα και συμβολισμούς με άγγελους , τέρατα, ζώα και σατανάδες ( Ιδέ εκτενέστατα το διεθνώς φημισμένο Standard-έργο ( 4 Τόμοι ) του Ρουμανογάλλου κορυφαίου ιστορικού των θρησκευτικών ιδεών M. Iliade , Histoire des croyances et idees religieuses, Paris1978, 1992, Cap. 25 ).

Από την πιό γνωστή Αποκάλυψη του «Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου» θα αναφέρω μερικά άκρως χαρακτηριστικά παραδείγματα των εκστατικών οραμάτων του : «Και είδον και ήκουσα ένα άγγελον πετώμενον εις το μεσουράνημα, όστις έλεγε μετά φωνής μεγάλης, Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντες επί της γης, δια τας λοιπάς φωνάς της σάλπιγγος των τριών αγγέλων των μελόντων να σαλπίσωσι» ( ΚΕΦ. Η,13 ). άλλο τεμάχιο : »Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ναού λέγουσαν προς τους επτά αγγέλους, Υπάγετε και εκχέατε εις την γην τας φιάλας του θυμού του Θεού… Και ο έκτος άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον παταμόν τον μέγαν Ευφράτην και εξηράνθη το ύδωρ αυτού, δια να ετοιμασθη ή οδό ςτων βασιλέων των από ανατολών ηλίου». »( ΚΕΦ.ιε,1,12).»

Και τώρα το αποκορύφωμα, πολύ επίκαιρο : «…και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα….Και επί το μέτωπον αυτής ήτο όνομα γεγραμμένων, Μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων , και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού… «(ΚΕΦ.ιζ, 3-6).

Cui bono ? Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ευφυέστατοι. Σκοπίμως επέστρεψαν αν στο παρελθόν και ανέφεραν γεγονότα, τα οποία έχουν συμβεί στο απότερο παρελθόν με σκοπό να δώσουν στους κατατρομαγμένους Εβραίους παρηγοριά και θάρρος. Και όμως, στο μάθημα των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο μας τα δίδαξαν έτσι, ώστε έχει σε εμάς δημιουργηθεί η εντύπωση, ότι οι προφήτες έχουν προειδεί την καταστροφή τεσσάρων βασιλείων και αυτοκρατοριών. Κατά την γνώμη κάποιου θρησκόληπτου εξάδελφού μου ισχύει η Αποκάλυψη του Ιωάννη εσαεί. Ο καϋμένος άρχισε όντως να τα χάνει.

Αποκάλυψη ως Ποίηση
Ανεξάρτητα από τον μυστικιστικό και μυθολογικό χαρακτήρα της αποτελεί η Αποκάλυψη, ένα αξιόλογο λογοτεχνικό δημιούργημα ιδιαιτέρου είδους.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Οι συγγραφείς των Αποκαλύψεων ήταν ίσως οι πρώτοι καταστροφολογοι του κόσμου. Αλλά το σχεδόν απίστευτο έγκειται στο ό,τι Αμερικανοεβραίοι οικονομολόγοι ή και μεγαλοεπενδυτές ( Krugman, Rubini, Soros ) καθώς και δύο Ελληνες πανεπιστημιακοί οικονομολογοι ( Βαρουφάκης, Λαπαβίτσας) παίζουν , όπως φαίνεται ευχαρίστως τον ρόλο του καταστροφολόγου, διατυπώνοντας επανειλλημμένως στα ΜΜΕ την άποψη με τεράστια αυτοπεποίθηση, ότι σε λίγο καταρρέει το Ευρώ και διαλύεται η ΕΕ και άλλα χαρίεντα και παράξενα. Ο Rubini έφθασε στο σημείο να οριστικοποιεί ( έτος , μήνα ) την επαλήθευση των ψευτοπροφητειών του. Με αυτούς έχουμε ασχοληθεί ήδη το 2012 κα κατόπιν ( Ιδέ  στο Μπλογγ μου τα άρθρα «Ρουμπινί, Ο μέγας καστροφολόγος», «Τζωρτζ Σόρος, Ο Ψευτοπροφήτης», »Paul Kugman, Νομπελίστας».

ΦΟΥΤΟΥΡΟΛΟΓΙΑ, ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν υφίσταται ουδεμία σχέση με προφητείες και αποκαλύψεις, γιατί πρόκειται για επιστήμες, οι οποίες έχουν μεν εμφανισθεί ως τέτοιες ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ήδη τον 19ο αι. ήταν μερικοί επιστήμονες σε θέση να προβλέψουν
κοσμοϊστορικά γεγονότα, οπως τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και το παγκόσμιο περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας Jules Verne έχει προειδεί μερικές εξελίξεις των φυσικών επιστημών φυσικά επί τη βάση των μεγάλων επιτεύξεων των φυσικών και τεχνικών επιστημών της εποχής του.

Σε μερικές επιστήμες είναι σχετικά εφικτό να γίνουν
προβλέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει χρονοβόρα συστηματική και μεθοδική προετοιμασία του είδους των ΒΑΣΙΚΩΝ επιστημονικών ερευνών (στην Ελλάδα δεν υπάρχει δυστυχώς τέτοια παράδοση, μόνο στο Πανεπιστήμιο του Ηρακλείου γινονται επιτυχείς προσπάθειες) με το απαραίτητο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, από ειδικούς επιστήμονες ερευνητές.

Ισως να υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις και σε άλλα πανεπιστήμια ή σε ειδικά ινστιτούτα επανδρωμένα με ερευνητές, οι οποίοι διαθέτουν ανάλογη πείρα σε ερευνητικά ιδρύματα των προηγμένων χωρών και εκτός τούτου δεν έγιναν καθηγητές πανεπιστημίου με ιδιαίτερη κομματική ταυτότητα στην εποχή της Μεταπολίτευσης.
Ο έχων νουν νοείτω.
Καθημερινή, διαφορετικά έτη (π.χ. περί την Φουτουρολογία…, Καθημερινή (1.3.16)

Αποφθέγματα, Ξένα, Ερμηνεία, Παλιμπαιδιστική Τσιτατολογία, Ηράκλειτος

Αποφθέγματα, Ξένα, Ερμηνεία, Παλιμπαιδιστική Τσιτατολογία, Ηράκλειτος

Η αποκωδικοποίηση σημαντικών μάλλον φιλοσοφικών αποφθεγμάτων είναι για έναν μη ειδικό πολύ δύσκολη .
.Chacun a sa place (γαλλικό): προφορά : σακάν α σαν πλας, μετάφραση : ο καθείς στη θέση του, σημασία : ο καθείς στον κλάδο ή στο επάγγελμά του.
.Chacun a sa facon (γαλλικό ) : προφ. : σακάν α σον φασόν, μετάφρ. : ο καθείς σύμφωνα με το γούστο του, σημ. : ο καθείς σύμφωνα με τον τρόπο ή με την πεποίθησή του. Το είπε ο πρώην πρώσος βασιλεύς Friedrich der Große και εννοούσε την ανεξιθρησκεία.Ο καθείς ήταν ελεύθερος να αποφασίσει για τον προτεσταντισμό ή για τον καθολικισμό. Εν τω μεταξύ εφαρμόζεται το απόφθεγμα και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην εφημερίδα : Κάθε σχολιαστής αποφασίζει, αν γράψει επιπόλαια και ρηχά ή συγκροτημένα.
.Cui bono (λατινικό) : προφ.: κουί μπόνο ?, μεταφρ. : για ποιόν είναι (αυτό) καλό ; σημ. : ποιόν ωφελεί ή ποιόν εξυπηρετεί (αυτό) συνήθως σε περιπτώσεις που αμολά κανείς μία περιτή ή ακατανόητη κοτσάνα ( π.χ. η κ. Ρεπούση ) .
.Suum cuique tribuere (λατινικό) : προφ. : σούουμ κουίκβε τριμπουέρε, μετάφραση : στον καθένα ό,τι δικαιούται, σημ. : να δώσεις στον καθένα ό ,τι ανταποκρίνεται σε αυτόν ή ό,τι του αξίζει. Στα λατινικά κατάγεται μεν από τον Ρωμαίο νομικό επιστήμονα Ulpianus , αλλά το είπε για πρώτη φορά ο Πλάτων και σχεδόν την ίδια εποχή και ο Κονφούκιος στην Κίνα ! Πρόκειται για την ανώτερη μορφή της δικαιοσύνης. Αλλά δυστυχώς οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές το έχουν εφαρμόσει απάνθρωπα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικά στο Buchenwald : «Jedem das seine» , γραμμένο με τεράστια γράμματα στην είσοδο του Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως του Buchenwald, όπου εξολόθρευαν τους Εβραίους. Πρέπει κανονικά να ισχύει πάντα το γνωστό ρητό των αρχαίων ημών « Γηράσκω αεί διδασκόμενος ! Το Βήμα

—————————————————

Ηράκλειτος, Τσιτατολογία

Απάντηση και σύντομες παρατηρήσεις, γιατί έχω εδώ στην σελίδα του κ.Τάκη Θοδωρόπουλου (Καθημερινή) ήδη δημοσιεύσει ολόκληρη μελέτη. Διευκρίνιση : Το σχόλιο προορίζεται για κάθε ανεγκέφαλο και παλιμπαιδιστή ξιτατολόγο.

1. Η Deutsche Bibliothek ( Leipzig και Frankfurt/Main ) έχει έναν τεράστιο πλούτο βιβλίων, περίπου 28 εκατομμύρια. Μόνον στην Λειψία βρίσκονται περί του Ηράκλειτου (Η.) 241 βιβλία και κτός τούτου πολλές διδακτορικές διατριβές.

2. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχει αναφερθεί ο Ηράκλειτος παρεμπιπτόντως μόνον μερικές φορές. Στην Δύση ήταν αυτός έως τον 12 αι. άγνωστος. Τον έχει αναφέρει για πρώτη φορά ο φιλόσοφος Bernardus Silvestris. Από τον 13 αι. άρχισε η δυτική σχολαστικιστική φιλοσοφία να ενδιαφέρεται για τον Η.
Το 1808 έχει εκδώσει ο προτεστάντης φιλόσοφος και θεολόγος F. Schleiermacher ένα βιβλιαράκι υπό τον τίτλο «Herakleitos oder der Dunkle“(«Ηράκλειτος η ο Σκοτεινός») με 73 Fragmenta. To 1913 έχουν εκδώσει πάλι Γερμανοί ένα πολύτιμο βιβλίο με 117 Framenta (H.Diels/W.Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, Berlin ).
Το αποκορύφωμα της εκδοτικής δραστηριότητας είναι το βιβλίο του Γερμανοαμερικανοεβραίου C.Kahn, The Art and throught of Heraclitus, Cambridge, 1989.

3.Ως πηγές αναφέρονται πρωτίστως οι “Πατέρες της Εκκλησίας” («Πατρίστες») Clemens της Αλεξάνδρειας και ο Ιππόλυτος της Ρώμης καθώς και ο Διογένης Λαέρτιος, ο Στρωβαίος, ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Πλούταρχος και άλλοι.

4. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της Ευρώπης, ακόμη και o Hegel και ο Heidegger έχουν ασχοληθεί με τον Η. Οι μαρξιστές φιλόσοφοι τον εκτιμούν ως φιλόσοφο πρώτης κατηγορίας και μαζί με τον Δημόκριτο ως εμπεδωτή της επιστημονικής σκέψης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά την ταπεινή γνώμη μου ισχύει αυτή η αξιολόγηση αναμφιβόλως για τον Δημόκριτο, ο οποίος είναι ισάξιος με τον Αριστοτέλη.

5. Δεν σκοπεύουμε να αναφέρουμε τα γνωστότατα περί της αντίθεσης μεταξύ του αρχαίου »ειδωλολατρικού» πνεύματος , το οποίο στηρίζεται στον Λόγο (Ratio) από το ένα μέρος και της χριστιανικής καθώς και της ισλαμικής θρησκείας από το άλλο μέρος, οι οποίες βασίζονται στην πίστη και στον μυστικισμό. Εδώ πρόκειται για μία contradictio in adiecto (οξύμωρον) ,(Ιδέ μεδώ στο Μπλογκ μου τις εξής μελέτες : «Επιστήμη vs Μυστικισμού, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά», “Φιλοσοφία και Μεταφυσική, Διάλογος με Χρήστο Γιανναρά»,  Οι θεολόγοι και των δύο θρησκειών αγνόησαν τους υλιστές και τους κοινωνιολόγους φιλόσοφους.
Και οι δύο θρησκείες παρέμειναν στον μεσαιωνικό σκοταδισμό, ενώ η Δύση έχει εμπεδώσει επί τη βάσει του αρχαίου ελληνικού πνεύματος τον ορθολογισμό (ius rationis). Η προτεραιότητα της τυφλής πίστης έναντι του Λόγου ήταν και είναι η αιτία της κατάπτωσης ειδικά της χριστιανικής ορθοδοξίας και του Ισλάμ . Οι χώρες τους έχουν καθυστερήσει σε απελπιστικό βαθμό σε όλα τα επίπεδα.

6.Τα αποφθέγματα δεν δύνανται ουδόλως να αντικαταστήσουν μη υπάρχουσες συστηματικές φιλοσοφικές και γενικά πανεπιστημιακές σπουδές . Δεν μπορεί κανείς να παριστάνει με αποφθέγματα και επιπόλαιες γνώσεις τον φιλόσοφο, μια που εκτός τούτου δεν έχει ουδεμία ιδέα από την επιστημονική μεθοδολογία, η οποία είναι η conditio sine qua non ( τελίως απαραίτητη προϋπόθεση ) για την κατανόηση φιλοσοφικών και γενικά επιστημονικών κειμένων, εκτός εάν διακατέχεται από το ολέθριο «πνεύμα» του γελοίου νεοελληνικού υπερεξυπνακισμού.
Αλλά ακόμη και οι πανεπιστημιακές γνώσεις δεν σημαίνουν , ότι κάποιος αυτόματα είναι σε θέση να διεισδύσει στο punctum quaestionis ( πυρήνας του ζητήματος ) και εκτός τούτου να σκεφθεί φιλοσοφικά, λογικά, δημιουργικά και όχι παπαγαλιστικά.

7. Η χρησιμοποίηση αποφθεγμάτων οπωσδήποτε παρμένων από βιβλία συλλογών αποφθεγμάτων και παροιμιών είναι τόσο αντιεπιστημονική που στα πανεπιστήμια της προηγμένης Ευρώπης δεν επιτρέπεται σε επιστημονικά κείμενα αντί επιχειρημάτων.
Η μαζική χρησιμοποίηση αυτών είναι πέραν τούτου ένδειξη έλλειψης σοβαρών γνώσεων ,επιστημονικής σκέψης, μη επαρκώς εξελιγμένης διανοητικότητας και εκτός τούτου και ένδειξη παλιμπαιδισμού. Πράγματι, όταν είμασταν στο Γυμνάσιο περίπου 15 ετών , προσπαθούσαμε να εντυπωσιάσουμε αδαείς ανθρώπους με αρχαία αποφθέγματα και πολλές γελοίες ελληνικούρες α λα Πολύδωρα και άλλους γραφικούς τύπους.

Καθημερινή ( 9. 1. 14 )

—————————————————————————–

-Ερμηνεία σημαντικών αποφθεγμάτων

Η αποκωδικοποίηση σημαντικών μάλλον φιλοσοφικών αποφθεγμάτων είναι για έναν μη ειδικό πολύ δύσκολη .
.Chacun a sa place (γαλλικό): προφορά : σακάν α σα πλας, μετάφραση : ο καθείς στη θέση του, σημασία : ο καθείς στον κλάδο ή στο επάγγελμά του.
.Chacun a sa facon (γαλλικό ) : προφ. : σακάν α σα φασόν, μετάφρ. : ο καθείς σύμφωνα με το γούστο του, σημ. : ο καθείς σύμφωνα με τον τρόπο ή με την πεποίθησή του. Το είπε ο πρώην πρώσος βασιλεύς Friedrich der Große και εννοούσε την ανεξιθρησκεία.Ο καθείς ήταν ελεύθερος να αποφασίσει για τον προτεσταντισμό ή για τον ρωμαιοκαθολικισμό. Εν τω μεταξύ το απόφθεγμα εφαρμόζεται και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην εφημερίδα : Κάθε σχολιαστής αποφασίζει, αν γράψει επιπόλαια και ρηχά ή συγκροτημένα.
.Cui bono (λατινικό) : προφ.: κουί μπόνο ?, μεταφρ. : για ποιόν είναι (αυτό) καλό ; σημ. : ποιόν ωφελεί ή ποιόν εξυπηρετεί (αυτό) συνήθως σε περιπτώσεις που αμολά κανείς μία περιτή ή ακατανόητη κοτσάνα ( π.χ. η κ. Ρεπούση ) .
.

Suum cuique tribuere (λατινικό) : προφ. : σούουμ κουίκβε τριμπουέρε, μετάφραση : στον καθένα ό,τι δικαιούται, σημ. : να δώσεις στον καθένα ό ,τι ανταποκρίνεται σε αυτόν ή ό,τι του αξίζει. Στα λατινικά κατάγεται μεν από τον Ρωμαίο νομικό επιστήμονα Ulpianus , αλλά το είπε  για πρώτη φορά και σχεδόν την ίδια εποχή και ο Κονφούκιος στην Κίνα ! Πρόκειται για την ανώτερη μορφή της δικαιοσύνης. Αλλά δυστυχώς οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές το έχουν εφαρμόσει απάνθρωπα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικά στο Buchenwald : «Jedem das seine» , γραμμένο με τεράστια γράμματα στην είσοδο του Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως του Buchenwald, όπου εξολόθρευαν τους Εβραίους. Πρέπει κανονικά να ισχύει πάντα το γνωστό ρητό των αρχαίων ημών « Γηράσκω αεί διδασκόμενος ! Το Βήμα (8.5.17)

“Βαρβαρικός Μεσαίωνας” ( Χ. Γιανναράς ), Μοναστήρια και Πανεπιστήμια, Βάρβαρος Ορος

“Βαρβαρικός Μεσαίωνας” ( Χ. Γιανναράς ), Μοναστήρια και Πανεπιστήμια

Ο γνωστός αρθρογράφος καθηγητής της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας κ. Χρήστος Γιανναράς έχει έως τα μέσα του 2013 επιτεθεί επανειλλημμένα την Δύση, έως ότου αναγκάσθηκα να κάνω νηφάλια αντιπαράθεση. Παρακάτω ένα από τα κείμενά μου, φυσικά ως περίληψη.

Γίνεται λόγος για τον “ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας”. Εδώ εγείρονται μερικά ερωτήματα.
α ) Έως τον κορυφαίο Φιλόσοφο και Θεολόγο της Δύσης  Thomas de Aquin ( Ακινάτης,13ος αι.) επικρατούσε στην καθολική Ευρώπη ο θεοκεντρισμός ως κάτι το τελείως αυτονόητο. Η άποψη του Thomas de Αquin άρχισε βαθμιαία να αναγνωρίζεται μεν, αλλά δεν ήταν ακόμη σε θέση να ανταγωνίζεται το θεοκεντρικό σύστημα ( γενικά Ιδέ : Aaron J. Gurjewitsch, Das individuum im europäischen Mittelalter (Το άτομο στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα ), μετάφραση από τα Ρωσικά, München, 1994 και Jaques Le Goff (Edit.), L Uomo Mediavale, Roma 1987 ).

β ) Δεν έχουμε ουδεμία κατανόηση για την χρησιμοποίηση του επιθέτου «βαρβαρική», κάτι που είναι σύνηθες στην Ελλάδα. Και δη ιδιαιτέρως σε εκπροσώπους της Ορθοδοξίας. Δηλαδή πολλοί ισχυρίζονται , ότι στην καθολική Ευρώπη επικρατούσε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μεγάλη βαρβαρότητα. Αυτό είναι μία εσφαλμένη αντίληψη. Οι ειδικοί ιστορικοί για τον Μεσαίωνα έχουν πειστικά αποδείξει , ότι υπήρχε κουλτούρα και εκτός αυτής και Φιλοσοφία.

Αναφέρουμε μόνον τους πιo γνωστούς φιλόσοφους, όπως π.χ. τον Φιλόσοφο και Θελόγο Augustinus, τον Boethius, τον Anselm de Canterbury, τον Petrus Abaelard, τον Roger Bacon, τον Albert Magnus (“Doctor universalis” ), πρωτίστως τον Thomas de Aquin, τον J. Duns Scotus και τον John Wyclif ( Ιδέ λεπτομερειακά : Geschichte der mittelalterlichen Philosophie, Berlin , 1989 ).

Ας αναφέρουμε και την αγγλική Magna Charta Libertatum (Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών) από το 1215, η οποία θεωρείται ως αφετηρία των ανθρωπίνων ελευθεριών.

Γενικά πρεσβεύεται η άποψη, ότι στα σπλάχνα του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα έχουν βαθμιαία προετοιμασθεί οι αργότερες κοσμοϊστορικές εξελίξεις στην Ευρώπη.

γ ) Η αλήθεια είναι ιστορικά συγκεκριμένη, που σημαίνει, ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε φαινόμενα του παρελθόντος με σημερινά κριτήρια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε , γιατί υπήρχε τότε μεγάλη θρησκοληψία. Σήμερα σημειώνονται θρησκοληψία και φανατισμός πρωτίστως στους κόλπους του Ισλάμ. Καθημερινή ( 29. 4. 2013 , 9.7.17).

———————————————————————————-

Μοναστήρια και πανεπιστήμια στην Ευρώπη του Μεσαίωνα

Κέντρα της γνώσης ήταν τα μοναστήρια και οι θεολογικές σχολές, οι οποίες προοριζόνταν και για άλλους ενδιαφέροντες. Υπήρχαν ήδη τον 8ο και τον 9ο αι. στις πόλεις Tours, St. Gallen, Fulda, Lüttich, Paris , γνωστές ως scholae publicae. Hδη τον 11ο και τον 12ο αι. άρχισαν να εμφανίζονται δάσκαλοι (Magister), και ο Αυτοκράτωρ έδει δώσει επίσημη άδεια (authentica habita) για την εμπέδωση οργανωμένων σχολίων δημοσίου χαρακτήρα , αλλά πάντα υπό την εποπτεία της εκκλησίας.
Τον 11ο αι. έχουν ιδρυθεί μεν τα πρώτα πανεπιστήμια, αυτά είχαν όμως μόνον λίγες σχολές.
Πρωτίστως παιδιά των ευγενών είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν εκκλησιαστικό δίκαιο, κοσμικό δίκαιο και ιατρική.

Τα πρώτα πανεπιστήμια έχουν ιδρυθεί στην Bologna (1088) , η ιατρική σχολή στο Salerno, στο Παρίσι (1150) , στην Οξφόρδη (1167), στο Cambridge (1209), στην Salamanca (1218) και στο Montpellier (1220). Γενικά ήταν η Θεολογία και το Δίκαιο τα πιο σημαντικά μαθήματα. Αργότερα έχει προστεθεί και η Φιλοσοφία, η οποία έπαυσε πλέον να είναι η υπηρέτρια της Θεολογίας. Και όμως έως τον 15ο αι. (Αναγέννηση) είχε η εκκλησία το δικαίωμα να ελέγχει τα πανεπιστήμια.

Βαθμιαία έχουν μέσω της εμπέδωσης και άλλων σχολών (π.χ. Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κτλ.) εξελιχθεί τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια σε Universitas Litterarum (όλες οι επιστήμες) και έχουν συμβάλλει στην πολύπλευρη πρόοδο της Ευρώπης, ενώ τα Βαλκάνια έχουν αποκοπεί από αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις.

Καθημερινή (25.6.17, 9.7.17)

————————————————————————-

Βάρβαρος , Ορος

Εως τώρα έχουμε ασχοληθεί με τη λέξη βάρβαρος στηριζόμενοι σε μίαν αποκλειστικά ελληνοκεντρική προσέγγιση στο θέμα ( Βάρβαρος : μη ελληνικά ομιλών, δηλαδή όχι με την τωρινή σημασία ).
Αλλά σημειώνεται διεθνώς στην παγκοσμιοποιημένη κοινότητα επίσης μία διεθνής θεώρηση.

α) Οι Κινέζοι θεωρούσαν πολύ υποτιμητικά και περιφρονητικά τους άλλους λαούς δυτικά καιβόρεια των συνόρων της τεράστιας αυτοκρατορίας τους (σημ ερινή Κεντρική και Βόρεια Ασία καθώς και όλους τους Ευρωπαίους) ως βαρβάρους. Ακόμη και
στα τέλη υου 18ου αι. ονόμαζαν τους Αγγλους και τους Αμερικανούς  βαρβάρους.

β) ΟΙ Ινδοί ονόμαζαν όλους τους λαούς πέραν των βορείων και των ανατολικών συνόρων “αγρίους” , για τους οποίους δεν ίσχυαν οι πρώτοι στην ιστορία της ανθρωπότητας ανθρωπιστικοί κανώνες πολέμου του Βιβλίου Μανού ( βλέπε Mahabharata και ιδιαιτέρως Bhagavadgita).
Αυτοί οι κανώνες απαγόρευαν μεταξύ άλλων την χρησιμοποίηση δηλητηριασμένων
βελών, την θανάτωση των αιχμαλώτων καθώς και την θανάτωση γέρων , γυναικών και παδιών.

γ) Οι Ισπανοί Conquistadores θεωρούσαν επίσηςς τους Indios ( Indigenas : Ιθαγενείς) στην Κεντρική και Νότια Αμερική ως “αγρίους”, τους οποίους μπορούσαν κατά το δοκούν να σφάζουν. Καθημερινή  (4.9.16)

Clausula rebus sic stantibus ( in polnischer Sprache )

Titel des Beitrages : Niestosowanie klauzuli rebus sic stantibus i sukcesji panstw w odniesieniu  do ukladow granicznych

( Nichtanwendung der Clausula rebus sic stantibus und der Staatennachfolge auf Grenzverträge )

Quelle : Przeglad Stosunkow Miedzynarodowych, Edit. Instytut  Slaski w Opolou ,  1978 /3/75, S. 49-54.

Wenn technisch möglich, folgt demnächst der deutsche Urtext.

Clausula rebus polnisch

 

Ευρώπη, Εννοια, Προϊστορία, Ποιοι ανήκουν στην Ευρώπη ;

Ευρώπη, Εννοια, Προϊστορία, Ποιοι ανήκουν στην Ευρώπη ;

Προϊστορία

Ήδη προ 25χιλ. (γυναικεία είδωλα ίσως θεοτήτων ) και μία φλογέρα, προ 18χιλιάδων ετών (ζωγραφιές) έχουν συντελεσθεί στην Ευρώπη στην
Παλαιολιθική Εποχή (700χιλ-8χιλ. π.Χ.) μερικές πολιτισμικές επιτεύξεις.
Με την Νεολιθική Εποχή ( 5.500-2.500 π.Χ. ) έλαβε χώραν η „Γεωργική Επανάσταση“ και έχει αρχίσει ο συστηματικός εκπολιτισμός των Ευρωπαίων (
οικισμοί, καλλιέργεια δημητριακών , καταμερισμός εργασίας, κεραμική ( 5χιλ. π.Χ.) και αστεροσκοπείο (Stonehenge, 3χιλ. π.Χ.).

Οι πρώτοι αγρότες έχουν προέλθει από την περιοχή μεταξύ της Ανατολικής Μικράς Ασίας, της Συρίας και του Ιράκ ( DNA ! ) . Εκεί έχει εφευρεθεί 9 χιλιάδες έτη π.Χ. η γεωργία .

Η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη είχαν γεωργικό πολιτισμό ήδη μεταξύ του 5.500 και του 4.500 π.Χ. Μερικές επιτεύξεις των Ευρωπαίων είναι πολύ
αρχαιότερες και από τις αιγυπτιακές πυραμίδες ! Και όμως, πολλοί αφελείς και αδαέστατοι Ελληναράδες νομίζουν , ότι οι Βόρειοι Ευρωπαίοι ζούσαν επάνω στα δένδρα και είχαν τα βελανίδια σαν διατροφή. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της αμορφωσιάς , της άγνοιας και της μορφωτικής αυτοπεριχαράκωσης.Καθημερινή (28.8.16)

—————————————— —————-

Ευρώπη, Εννοια

1. Γλωσσολογικά  : H λέξη Ευρώπη  είναι η ελληνική εκδοχή (προφορά) της φοινικικής λέξης ΒΡΠ (μόνο σύμφωνα !) και σημαίνει η Δύση.
Μερικούς αιώνες αργότερα  έχουν ονομάσει και οι αρχαίοι Ελληνες όλες τις περιοχές δυτικά από την Ελλάδα Δύση (Εσπερία).
Η λέξη Ευρώπη ερμηνεύεται ακόμη και σε επίσημα λεξικά εσφαλμένα ως «ευρύα όψη».
2. Μυθολογικά
Η ωραία Ευρώπη ήταν κόρη του βασιλιά της Φοινίκης Αγένορα. Ο Δίας με  μορφή του  ταύρου την απήγαγε και την έφερε στην Κρήτη, όπου γέννησε τρία αγόρια : τον Μίνωα, τον Ραδαμάνθη και τον Κάδμο κλπ.
3. Ιστορικά
Η Μέση Ανατολή  έχει προγηθεί της Ευρώπης  στις παραγωγικές δυνάμεις  (εμπέδωση της γεωργίας ήδη 9 χιλιάδες έτη π. Χ. στην δημιουργία κρατών 3 χιλ. έτη π. Χ., στην νομοθεσία (πρώτοι κώδικες 2.240 έτη π.Χ., πρώτα αλφάβητα περίπου 3 χιλ. έτη π.Χ. (το ελληνικό αλφάβητο έχει παρθεί τον 9ο αι. από τους Φοίνικες κλπ. Από τον 6 αι. π.Χ. άρχισαν να σπουδάζουν Ελληνες στις χώρες με πολύ αρχαιότερους πολιτισμούς ιατρική, νομοθεσία, διοικητικά συστήματα, αρχιτεκτονική και γεωμετρία (Αίγυπτος), μαθηματικά και αστρονομία (Βαβυλωνία).
Ακόμη και η  θεά Αφροδίτη προέρχεται από την Ανατολή και δη μέσω  Συρίας (Aschterut, Αστάρτη) από την Βαβυλωνία (Ischtar).
Πρώτο Θέμα (1.6.15)

———————————-

Ευρώπη, ποιοί ανήκουν σ αυτήν ;

α) Στην Ευρώπη ανήκουν γεωγραφικά όλες οι χώρες μεταξύ της Πορτογαλλίας και της Ρωσίας και μεταξύ της Σκανδιναβικής και της Ελλάδας.
β) Στην Ευρώπη ανήκουν πολιτισμικά η Νότια ( στα Βαλκάνια μόνον η Ελλάδα λόγω της ιστορίας) , η Δυτική, η Κεντρική, η Βόρεια, και η Ανατολική Ευρώπη (η Ρωσία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Μολδαβία μόνον εν μέρει).
γ) Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ευρώπης είναι ο Διαφωτισμός theoria cum praxi.
δ) Ηδη προ 26 ετών έχω στις διαλέξεις μου πρεσβεύσει την άποψη περί της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Αυτή η αντίληψη έχει όμως τότε θεωρηθεί ως υπουτιμητική για τις χώρες του ευρωπαίκού Νότου.
Καθημερινή (3.2.17)

“Χρυσή τομή”, “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία” ; Σοσιαλδημοκρατία

“Χρυσή τομή”, “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία” ; Σοσιαλδημοκρατία

-Πολιτική και Οικονομία, Σχέση (Αντιπαράθεση με τον κ. Ψυχάρη,Το Βήμα : Προτεραιότητα της Πολιτικής έναντι της Οικονομίας)

Η άποψή σας είναι απόλυτη, λείπει η διαφοροποίηση και η συγκεκριμενοποίηση.Πότε, κάτω από ποιές συνθήκες και με ποιά επιδίωξη μπορεί να προέχει η πολιτική ;

Πέραν τούτου η πολιτική είναι συχνότατα στενά συνδεδεμένη με τον βολονταρισμό (βουλησιαρχία) όπως π.χ. όλη η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η οικονομία βασίζεται πρωτίστως στον ιδιωτικό επιχειρηματία (ατομική πρωτοβουλία) και εκτός τούτου η παραγωγικότητα παίζει σε μίαν κοινωνία καθοριστικό ρόλο.

Ας υπενθυμίσουμε, ότι η υψηλή παραγωγικότητα καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν οι προϋποθέσεις για την ιστορική συντριβή του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” εκ μέρους του Καπιταλισμού και του αστικού κράτους.
Το Βήμα (11.5.15)

-Αγαπητέ κ. Κωνσταντινίδη (αξιόλογος σχολιαστής ), σήμερα τα μπερδέψατε κάπως .

1. Περί της “Χρυσής Τομής” :

α) Στην Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού γίνεται λόγος για “Χρυσούς Κανόνες”. Υπάρχουν σε όλους τους Κύκλους Πολιτισμού πολλοί. Το “Μέτρον Αριστον” είναι ένας από αυτούς, τον γνωρίζει και ο Βουδδισμός.
β) Στην Φιλοσοφία είναι επί τη βάση του “Αρίστου Μέτρου” η γενική “Αρχή του Μεσότη”(αποφυγή των άκρων,σήμερα της Ακρας Αριστεράς !) του Αριστοτέλη που έχουν μεταφράσει οι Ρωμαίοι σε “Aurea Mediocritas” (“Χρυσή Μέση Τομή” ή κάπως απλοποιημένα “Χρυσή Τομή”).

2. Μείγμα “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία”

Αυτά που προτείνετε, ταιριάζουν στην Σοσιαλδημοκρατία.
Κανονικά θα έπρεπε να αναρτήσω περί αυτού του λίαν ενδιαφέροντος θέματος ολόκληρη διατριβή, αλλά υφίσταται μεθοδικά και κάποιος σύντομος τρόπος: Πρόκειται στην ουσία για Σοσιαλδημοκρατία, της οποίας οι βασικές εφαρμόζονται με επιτυχία εδώ και δεκαετίες στις σκανδιναβικές χώρες, στην Γερμανία, στην Δανία, στην Ολλανδία και στην Ελβετία (προτεσταντικές χώρες).

3. Επί του Ιστορικού Υλισμού
( μαζί με τον Διαλεκτικό Υλισμό η γενική βάση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Φιλοσοφίας) δεν τοποθετούμαι, γιατί το έχω κάνει σε αυτήν την σελίδα ματαίως πολλάκις.
4 .Η “Σοσιαλιστική-Καπιταλιστική Δημοκρατία” αποτελεί υπό τον φακό της Πολιτικής Φιλοσοφίας (αναγνωρισμένος επιστημονικός κλάδος) μάλλον ένα τερατούργημα.
Σας εκτιμώ, γι αυτό δεν θέλω να διατυπώσω περί αυτού την γνώμη μου.

Καθημερινή ( 10.5.15)

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Σωβινισμός, Ρατσισμός

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Σωβινισμός, Ρατσισμός

Ευκαιρίας δοθείσης θα ασχοληθούμε με σημαντικές έννοιες , οι οποίες χρησιμοποιούνται δυστυχώς τελείως εσφαλμένα, φαινόμενο που έχει μερικές φορές δυσάρεστες συνέπειες. Οι έννοιες είναι επιστημονικοί όροι ( termini scientifici ) με ένα καθορισμένο περιεχόμενο , δηλαδή δεν επιτρέπεται να τις ερμηνεύσει κανείς υποκειμενικά ή βολονταριστικά.

α ) Πατριωτισμός

Η γλωσσική αφετηρία του είναι η ελληνική λέξη Πατήρ ( Γενική: Πατρός ) και όχι η λατινική λέξη Pater ( Γενική : Patris ). Στο Μεσαίωνα εμφανίσθηκε η λέξη Πατριώτης ( κάποιος από το ίδιο γένος, συμπατριώτης ) με μεσαιωνική λατινική Patriota και αργότερα με γαλλική προφορά Patriote. Παράλληλα παρουσιάσθηκε το επίθετο Πατριωτικός με την λατινική Patrioticus και την γαλλική προφορά Patriotique , πού έγινε η βάση για την γαλλική λέξη με ελληνικές ρίζες Patriοtisme με την νεοελληνική προφορά Πατριωτισμός. Έτσι επέστρεψε η λέξη Πατριωτισμός στην γενέτειρά της.

Η έννοια αυτή σημαίνει την πολιτική τοποθέτηση ενός ατόμου που είναι συνυφασμένη με τον συναισθηματικό δεσμό με τις αξίες, την ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό κλπ. της γενέτειράς του ( Πατρίδα ).Το κύριο νόημά της είναι η αγάπη προς την Πατρίδα. Μερικές φορές συνάδει όμως ο Πατριωτισμός με δυνατό συναίσθημα της υπερηφάνειας και της αλαζονείας, εάν κάποιος είναι αμετροεπής.

Ο Πατριωτισμός είναι προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και φορέας του είναι ο αστός ( πολίτης, citoyen ). Ένα από τα καθοριστικά γνωρίσματα του σύγχρονου πολίτου είναι η διαλεκτική αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των καθηκόντων .

β ) Εθνικισμός

Υφίστανται δύο διαφορετικές ερμηνείες : Η γαλλική ερμηνεία είναι μάλλον ουδέτερη : Εννοεί τον πατριωτισμό.
Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί την έχουν αποδεχθεί. Σύμφωνα όμως με την γερμανική ερμηνεία ο εθνικισμος έχει αρνητική σημασία : υπερβολική και μή ανεκτική εθνική συνείδηση , η οποία θεωρεί την ισχύ και το μεγαλείο του έθνους ως υψίστη αξία. Οι λαοί της Βόρειας και της Ανατολικής Ευρώπης αποδέχθηκαν αυτήν την ερμηνεία.

Στην νεώτερη παγκόσμια ιστορία η έννοια εθνικισμός χρησιμοποιήθηκε λίαν θετικά και δη από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα πρώτα στις αραβικές χώρες και κατόπιν σε όλες τις χώρες που ξεσηκώθηκαν κατά της αποικιοκρατίας. Επομένως πρέπει να κάνουμε μίαν διαφοροποίηση.

γ ) Σωβινισμός
σημαίνει  πολύ δυνατό πατριωτισμό που στρέφεται κατά άλλων λαών (αδδιαλλαξία, αντιπάθεια, μίσος).

δ ) Ρατσισμός

Ιδέ εκτενέστατα εδώ  στο Μπλογκ μου την  εκλαϊκευμένη μελέτη “Ρατσισμός, Πρόσφυγας, Μετανάστης, Παράνομος”.
Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Το Βήμα, Καθημερινή 9τελευταί στις 16.2.18), Τα Νέα).

Αποζημιώσεις Πολεμικές , Ελλάς-Γερμανία, Μία ειδική Αξιολόγηση

Αποζημιώσεις Πολεμικές , Ελλάς-Γερμανία, Μία ειδική Αξιολόγηση

Πρόκειται για ένα από επιστημονική (Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο , ¨Δίκαιο του Πολέμου”) καθώς και από πρακτική άποψη πολύ δύσκολο θέμα. Εδώ διατυπώνω την δική μου άποψη σαν ειδικός (πανεπιστημιακές διαλέξεις, ενμέρει συγγράμματα) και ιδιαιτέρως σαν πρώην εμπειρογνώμων(γνωμοδοτήσεις) σε ό, τι αφορά την προετοιμασία του σημαντικού ντοκουμέντου “Zwei -plus -Vier-Vertrag” (“Δύο-συν -Τέσσερα-Συμφωνία”) μεταξύ των τεσσάρων νικητήριων δυνάμεων και των δύο γερμανικών κρατών (Ιδέ στην Ιστότοπό μου την στήλη “Wissenschaftliche Gutachten”(“Επιστημονικές γνωμοδοτήσεις”, νούμερα 1-4 και , ιδιαιτέρως 16, “Friedensvertrag mit Deutschland, Entwurf” (“Συμφωνία Ειρήνης με την Γερμανία, Σχέδιο”).

Λόγω χώρου δεν είναι δυνατό να αναφέρω όλα τα ντοκουμέντα περί του ζητήματος των αποζημιώσεων λεπτομερώς. Το 1946 έχει υπογραφεί μεταξύ των Συμμαχικών Δυνάμεων στο Παρίσι η “Συμφωνία περί των αποζημιώσεων”, η οπoία ήταν η γενική νομική βάση για τις πράγματι τεράστιες αποζημιώσεις.

Το 1953 έχει συντελεσθεί στο Λονδίνο η “Συμφωνία περί των χρεών” της Γερμανίας. Εκεί συμφώνησαν ότι άλλα προβλήματα αποζημιώσεων θα επιλυθούν “τελικά” μέσω ιδιαιτέρου ντοκουμέντου. Εννοούσαν μέσω της Συμφωνίας Ειρήνης (Friedensvertrag ). Αλλά το 1960 έχει πληρώσει η Γερμανία στην Ελλαδα 115 εκατομμύρια Μάρκα και άλλα 27 εκατομμύρια δολλάρια και το 2003 ακόμη 20 εκατομμύρια  Ευρώ  Υπάρχουν ενδείξεις, ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί όλων των ελληνικών απαιτήσεων έναντι της Γερμανίας. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ !

Όταν προετοιμαζόταν πυρετωδώς η «Συνθήκη από τις 12 Σεπτεμβρίου 1990 περί της τελικής διευθέτησης σχετικά με την Γερμανία» δεν έθιξε κανένα εμπλεκόμενο ή κάποιο άλλο κράτος το θέμα των αποζημιώσεων και των χρεών της Γερμανίας. Στις 15. Μαρτίου 1991 (ημερομηνία ισχύως) επί τη βάση της επίσημης συμφωνίας έχουν περατωθεί δια παντώς όλλα τα “υπόλοιπα” του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Εν ολίγοις, το θέμα των αποζημιώσεων έκλεισε.Εγείρονται ερωτήματα :

α) Τί έχει συμφωνήσει ο τότε Έλλην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον τότε Γερμανό ομότιμό του ;
β) Διατί δεν έχει η Ελλάδα διατυπώσει αιτήματα προ της τελικής Συμφωνίας με την Γερμανία (η ελληνική πρεσβεία έθιξε το θέμα μόνον του κατοχικού δανείου εκ των υστέρων το 1995 !) ;
γ) Διατί δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση διατυπώσει την αντίρρησή της σε ό,τι αφορά την «τελική διευθέτηση» ;
δ) Διατί  εγείρει μόνον η Ελλάδα σαν κράτος τέτοια αιτήματα ;
ε) Διατί θυμάται η Ελλάδα σαν κράτος τις αποζημειώσεις πολέμου, όταν οξύνονται τα οικονομικά της προβλήματα ;
ζ) Διατί αναθερμαίνεται αυτή η υπόθεση σε ακατάλληλη συγκυρία ; Δεν κατέχουν οι υπεύθυνοι τους διπλωματικούς κανόνες ;
Αλλά εγείρονται όντως ακόμη δύο σοβαρά ζητήματα :
α)  Μάλλον δέον να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.
β) Το Διεθνές  Συμβατικό Δίκαιο δεν επιτρέπει συμφωνίες εις βάρος τρίτων κρατών, εκτός εάν αυτά δώσουν εκ των υστέρων την συγκατάθεσή τους (άρθρα 34 και 35 της  Vienna Convention  of  the Law on Treaties  1969 , Συνθήκη της Βιέννης περί του Δικαίου των Συμφωνιών). Είναι γεγονός  ότι η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει την Συνθήκη 2 συν 4. Εάν δεν έχει δώσει εκ των υστέρων την συγκατάθεσή της, υπάρχει για την Γερμανία όντως ένα σοβαρό πρόβλημα.

Δημοσιευθέν σε κεντρικές  ηλεκτρονικές εφημερίδες 2012, 2013, 2015 τελευταία φορά στο Βήμα και στα Νέα (13.3,15).

Βαρουφακιάδα : Πανεπιστημιακός ή Πολιτικός ; Νοοτροπία, Ατομο

Βαρουφακιάδα : Πανεπιστημιακός ή Πολιτικός ; Νοοτροπία, Ατομο

Βαρουφακιάδα , Πανεπιστημιακός  και Πολιτικός

Α.  Ενας πανεπιστημιακός  αξιολογείται  συνήθως σε ό,τι αφορά την σχέση μεταξύ της θεωρίας και της πράξης  ως εξής :

α) Είναι αποκλειστικά θεωρητικός ( πλειονότητα).
β) Εχει την δυνατότητα να συγγράψει για την πράξη (κράτη, κυβερνήσεις, κοινοβούλια, ΟΗΕ κλπ. ) σημαντικές γνωματεύσεις.
γ) Ειναι  ειδικός σύμβουλος κρατών, διεθνών οργανισμών, υπουργείων κλπ.
δ) Συμμετέχει σποραδικά ή τακτικά σε διεθνείς συσκέψεις ή διαπραγματεύσεις.
ε) Εχει εργασθεί προ της πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας σε υπεύθυνες θέσεις στην πράξη.

Υστερα από την περάτωση της υφηγεσίας μου το 1975 έχω λάβει την εντολή από ένα κράτος να συγγράψω μία γνωμάτευση  συν την ασπαραίτητη ομιλία στον ΟΗΕ. Ομολογώ, ότι τα έκανα θάλασσα. Αλλο η θεωρία και άλλο η εφαρμογή της στην πράξη. Και τα δύο έχουν την δική τους μεθοδολογία.Τέλος πάντων κάποτε έμαθα να συγγράφω γνωματεύσεις. για κράτη και για τον ΟΗΕ.

Συμπεράσματα :

1.Το να είναι κανείς απόφοιτος ενός πανεπιστημίου ή και  καθηγητής, δεν σημαίνει αυτόματα, ότι  είναι κατάλληλος για μίαν υπεύθυνη θέση και δη για το αξίωμα του υπουργού.

Οταν πρόκειται για σπουδαίες διαπραγματεύσεις  απαιτούνται επί πλέον σπουδές στην Διπλωματία καθώς και στην Θεωρία των διαπραγματεύσεων, ειδάλλως δεν είναι π.χ. ένας υπουργός σε θέση να διαπραγματευθεί επιτυχώς στο συμφέρον της χώρας. Μερικές φορές υφίσταται ο μεγάλος κίνδυνος να κάνει ανεπανόρθωτα λάθη  με λίαν αρνητικές συνέπειες για το κράτος.

2. Ο κ. Βαρουφάκης  δεν είναι κατάλληλος διαπραγματευτής. Πέραν τούτου ας επισημάνουμε, ότι οι διεθνείς διαπραγματεύσεις δεν αποτελούν εις ουδεμία περίπτωση ευκαιρία σόου για ναρκισσιστές. Ας σοβαρευθούμε λοιπόν.

Β.  Σουρεαλισμός – Βαρουφάκης

Περί του κ. Βαρουφάκη (λόγος του στη Βουλή, αλλά και γενικά)

Τα λεγόμενα (ουσία και σχήμα) του κ. Βαρουφάκη αντιτίθενται στις βασικές αρχές της ΘΕΩΡΙΑΣ των ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ και της ΘΕΩΡΙΑS της ΣΥΝΘΗΚΗΣ ( Ιδέ περί του δευτέρου το βιβλίο μου Cuestiones teoricas fundamentales del proceso de formacion de las normas internacionales, Universidad Santiago (USACA), 1999.

Εάν τολμούσε να εκφρασθεί με τόσον επιπόλαιο
τρόπο κάποιος σπουδαστής μου θα έπαιρνε ένα μηδενικό. Είναι αδιανόητο και ακατανόητο να θέτει στο επίκεντρο της ομιλίας του την πιθανή ρήξη. Αυτό το επίπεδο δεν είναι ούτε διεθνές, ούτε ευρωπαϊκό, αλλα απλούστατα βαλκανοανατολίτικο (τσαμπουκάς, σουρεαλισμός, επιπολαιότητα, αρρωστημένος ναρκισσισμός , φλυαρία, μεγαλοστομία, αριστερίστικος υπερεξυπνακισμός, ανευθυνότητα).
Θα έχει όμως σε λίγο να κάνει με πεπειραμένους πολιτικούς και διπλωμάτες που είναι γνωστοί ως ενσάρκωση του ρεαλισμού και του ευρωπαϊκού ορθολογισμού.

Εν κατακλείδι  : Η αποτυχία του είναι προγραμματισμένη.
Λοιπούμαι πολύ, αλλά εδώ είναι απαιτούμενος ένας υπερεξελιγμένος ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ρεαλισμός.

Γ. Νοοτροπία-Πολιτισμικό πρόβλημα-Βαρουφάκης

Προ της συνάντησης με τον Γερμανό υπουργό των οικονομικών Schäuble επαίνεσε ο κ.Βαρουφάκης αυτόν και την Γερμανίδα καγκελάριο  Μέρκελ σαν ιδιοφυίες και μεγάλους  Ευρωπαίους.

Σύμφωνα με την ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ αποτελεί αυτός ο πολιτικός λυρισμός κάτι το αδιανόητο και ακατανόητο στις προτεσταντικές χώρες, οι οποίες θεωρούν τέτοιες ανοησίες ως λεβαντίνικες γλοιώδεις και εμετικές συμπεριφορές.

Του συνιστώ να ασχοληθεί ολίγον τι με τη νοοτροπία ειδικά των Γερμανών και Ολλανδών προτού κάνει και άλλες γκάφες αυτού του είδους.
Μου θυμίζει σπουδαστές από μεσοανατολίτικες χώρες, οι οποίοι ακριβώς μία εβδομάδα προ των τελικών εξετάσεων υπεγράμμιζαν την ευφυία των Ελλήνων.

—————————————————-

Δ. Η “Θεωρία” και η πράξη της διπραγμάτευσης του κ. Βαρουφάκη δεν ανταποκρίνεται ούτε στην γενική Θεωρία της Διαπραγμάτευσης, ούτε στην Θεωρία της Συνθήκης , οι οποίες στηρίζονται στην ΘΕΩΡΙΑ των Διεθνών Σχέσεων καθώς και στο Διεθνές Συμβατικό Δίκαιο.

Πέραν τούτου πρέπει ο διαπραγματευτής να κατέχει σοβαρές εθνολογικές γνώσεις περί της νοοτροπίας των εταίρων.

Εχει κάνει τόσο πολλά και σοβαρά λάθη που εάν ήταν σπουδαστής μου θα ήταν στις εξετάσεις ανεπιτυχής.

Διπλωματικές διαπραγματεύσεις και συγκρουσιακή διάθεση αποτελούν ένα ΟΞΥΜΩΡΟΝ (CONTRADICTIO IN ADIECTO) και μπορούν να θεωρηθούν ως ένδειξη σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων. Καθημερινή (10.6.15)

————————————————————

Βαρουφάκης ως άτομο

Περί του κ. Βαρουφάκη έχω δημοσιεύσει
στην Καθημερινή και στο Βήμα πολλά και συστηματικά σχόλια. Γι αυτό πρόκειται εδώ μόνον για μίαν συνοπτικότατη αξιολόγησή του.

Πλεονεκτήματα

πνευματική ευστροφία, δυναμικότητα, αντοχή, παραγωγικότητα, δημιουργικότητα, μεθοδικότητα, επικοινωνικότητα.

Μειονεκτήματα

ατομικισμός, εγωκεντρισμός, υπεραυτοεκτίμηση, φιλαρέσκεια, αμετροέπεια υπερεξελιγμένος
ναρκισσισμός, τάση στον βολονταρισμό (βουλησιαρχία), στον συγκρουσιασμό, στην φαντασιοπληξία και στην συνωμοσιολογία, απόρριψη της κριτικής, τελεία έλλειψη της
αυτοκριτικής, υποανάπτυκτο αίσθημα της κοινωνικής , πολιτικής και εθνικής υπευθυνότητας, περιπετειώδης, ίσως και επικίνδυνος.

Καθημερινή (26.7.15)

———————————————————–

Όπως αναφέρει η Καθημερινή, περιγράφοντας τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο κ. Μοσκοβισί γράφει:

«Για να χώσει το μαχαίρι πιο βαθιά στην πληγή, ο κ. Τσίπρας διορίζει τον Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών. Με τον ακαδημαϊκό και ταυτόχρονα ετερόδοξο λόγο του, με την εξεζητημένη εμφάνισή του, με τη φρενήρη ενασχόλησή του με τα Μέσα Ενημέρωσης και τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό του, ο Γ.Βαρουφάκης τράβηξε επάνω του τους προβολείς και κανιβάλισε για κάποιους μήνες τις συζητήσεις.

» [...] Συνέβαλε στην ένταση των συνομιλιών αρνούμενος κάθε διαπραγμάτευση, βγάζοντας νοκ άουτο το ακροατήριο με ατελείωτες και γεμάτες περιφρόνηση επαναληπτικές ομιλίες, προκαλώντας την απελπισία, αλλά και τη σκλήρυνση της στάσης των εταίρων του.» Το Βήμα (4.11.16)

Διαπραγματεύσεις Διεθνείς, Προϋποθέσεις, Συμβιβασμός , Ερμηνεία Συμφωνιών

Διεθνείς Διαπραγματεύσεις, Προϋποθέσεις, Συμβιβασμός

Για διεθνείς διαπραγματεύσεις είναι κατάλληλοι μόνον αυτοί που εκπληρώνουν τουλάχιστον τις εξής προϋποθέσεις :

α) Κατέχουν τις απαραίτητες γνώσεις περί του συγκεκριμένου αντικειμένου της διαπραγμάτευσης.

β) Κατέχουν την Μέθοδο της εφαρμογής αυτών
των γνώσεων στην πράξη. Ενας πανεπιστημιακός που δεν έχει εφαρμόσει ποτέ τις θεωρητικές γνώσεις του στην πράξη είναι ακατάλληλος για την διεκπεραίωση επιτυχών διαπραγματεύσεων.

γ) Κατέχουν την Θεωρία της διαπραγμάτευσης που είναι
ολόκληρη επιστήμη. Η Θεωρία των παιγνιδιών προορίζεται για άλλα πεδία.
δ)Κατέχουν την Θεωρία της συνθήκης που είναι επίσης μία επιστήμη.

ε) Γνωρίζουν καλά την νοοτροπία (εθνοψυχολογία ) της άλλης πλευράς. Αυτό είναι μία από τις προσδιοριστικές προϋποθέσεις, ιδιαιτέρως όταν η άλλη πλευρά αποτελείται από προτεστάντες.Ειδάλλως συμβαίνει αυτό που έπαθε ο πρώην υπουργός κ. Χρυσοχοϊδης υπό τον πρωθυπουργό Παπαδήμο , όταν διαδραματιζόνταν σημαντικότατες διαπραγματεύσεις με τον Γερμανό υπουργό Rößler. Αλλα έλεγε ο Γερμανοβιετναμέζος και άλλα καταλάβαινε ο Χ.

ζ) Συστηματική προετοιμασία μέσω όχι μόνον αυτών των
γελοίων, επιπόλαιων και τσαπατσούλικων “προτάσεων”,
αλλά τουλάχιστον μέσω τριών ή τεσσάρων εκδοχών.Αυτά
πραγματοποιούνται με ατσαλένια θέληση, γρανιτένια εργατικότητα, επιμονή από γρανίτη και με συστηματική προετοιμασία .

η) Οι εκδοχές αποτελούν κρατικά ή κυβερνητικά μυστικά. Τέτοια
πράγματα δεν προορίζονται για τα τηλεοπτικά παράθυρα ή για τα λαϊκά παζάρια  (βαλκανοανατολίτικος λαϊκισμός).Ο ναρκισσισμός του κ. Βαρουφάκη έχει εκλάβει ήδη μαζοχιστικές διαστάσεις : παντού και πάντα τα λέει όλα. Ημαρτον. Αούτος επαλαβώθεν, λέμε εμείς οι Πόντιοι.Συνήθως προσπαθούν οι μυστικές υπηρεσίες των
ενδιαφερομένων κρατών να αποκτήσουν πληροφορίες περί των top secret πραγμάτων.Σε περίπτωση που τα καταφέρουν , έχασε ο αντίπαλος το παιγνίδι ήδη προ της έναρξης των διαπραγματεύσεων δηλαδή είναι αξιολύπητος.

Η έκφραση “εμπιστευτικές διαπραγματεύσεις” αποτελεί έναν καθιερωμένο όρο (terminus technicus) της Διπλωματίας.
θ) Είναι αυτονόητο, ότι κάθε συνθήκη σαν αποτέλεσμα σοβαρών διαπραγματεύσεων περατώνεται με έναν συμβιβασμό επί τη βάση αμοιβαίων υποχωρήσεων.

Η έννοια ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ( compromise, compromis, compromiso ) είναι σύμφωνα με το επίσημο τεράστιο σχόλιο της International Law Commission του ΟΗΕ επί της
Σύμβασης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών ( Vienna Convention of International Law on Treaties) από το 1969 ( άρθρο 2)
καθώς και επί της Vienna Convention of the International Law on Treaties between the International Organisations από το 1986 ( εδώ είχα την τιμή επί 12 έτη να συγγράψω υπό την ιδιότητα του ειδικού
εμπειρογνώμονα για τον ΟΗΕ πολλές γνωματεύσεις) με το όρο ΣΥΜΦΩΝΟ, ΣΥΝΘΗΚΗ κλπ.

Επομένως είναι η αριστερόστρεφες και εθνικιστικόστρεφες (ΑΝΕΛ)
εκφράσεις «δεν κάνουμε συμβιβασμούς» ή δεν «κάνουμε πίσω» καθαρώς εξωπραγματικές και αποτελούν συνήθως  ιδεοληψίες με λενινιστικές καταβολές, αλλά ακόμη και ο Λένιν έκανε στις διεθνείς σχέσεις υποχωρήσεις (Συμφωνία Μπρεστ-Λιτόφσκ).

Μου είναι γνωστό , οτι ειδικά οι κομμουνιστές απεχθάνονται
τους συμβιβαστές σχεδόν σαν προδότες ! Σε λίγες ημέρες θα βιώσουμε το θέατρο του ιδεολογικοπολιτικού παραλόγου με πρωταγωνιστές τους φανατικούς και εξωπραγματικούς εκπροσώπους της νεοκομμουνιστικής και νεολενινιστικής πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάλλον σε λίγο θα αρχίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ που στην πραγματικότητα δεν είναι κόμμα αλλά ένα παρδαλό ιδεολογικοπολιτικό κίνημα, οι αποσχισμοί, κάτι που είναι στα ακροαριστερά κινήματα ανά τον κόσμο νομοτελειακό.

Καθημερινή (6./8.2.15 και 3.3.15)  , Το Βήμα (7./8.15) Τα Νέα (

——————————————

Διαπραγματεύσεις, Προετοιμασία a la grec

Οι προετοιμασίες (travaux preparatoires : προπαρασκευαστικές εργασίες)) σημαντικών διεθνών διαπραγματεύσεων πρέπει να είναι έως σε ένα σημείο κρατικό μυστικό. Σ αυτά ανήκουν όχι μόνον το γελοίο πλαν Β του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για κάθε πρόβλημα τουλάχιστον με πέντε εκδοχές. Οσο πιό καλύτερες είναι οι προετοιμασίες, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πιθανότητα επιτυχίας.
Συνήθως οι εκατέρωθεν μυστικές υπηρεσίες καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες να μάθουν τέτοια μυστικά.
Στην Ελλάδα όμως λαμβάνει χώραν μία λίαν επικίνδυνη σύγχιση μεταξύ σοβαρών υποθέσεων και ενός ποδοσφαιρικού αγώνα η και ενός θεάτρου του παραλόγου με τσαμπουκά, εξυπνάδες και άκρως αντιδιπλωματικά. Στην περίπτωση της τωρινής κυβέρνησης δαπιστώνουμε μία πρωτοφανή και επιζήμια τσαπατσουλιά και επιπολαιότητα. Ας ελπίσουμε να σοβαρευτούν ύστερα από την προδιαγεγραμμένη παταγώδη αποτυχία του ανίδεου  κ. Βαρουφάκη στο  πεδίο διεθνών διαπραγματεύσεων (Θεωρία των Διαπραγματεύσεων, Θεωρία  της Συνθήκης, Διπλωματία κλπ.). Καθημερινή 22.7.15

—————————————————————————————–

Διαπραγματεύσεις, Συμβιβασμός
Είναι προτιμότεο να μην θριαμβολογείτε (Σκουρλέτης, ΣΥΡΙΖΑ) τόσο σύντομα. Οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν αρχίσει ακόμη.
Σύμφωνα με την Θεωρία των διαπραγματεύσεωνως  ιδιαίτερο τμήμα της Θεωρίας των διεθνών σχέσεων επιτυγχάνεται μία συμφωνία μέσω διαπραγματεύσεων ΠΑΝΤΑ επί τη βάση ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΩΝ (αμοιβαίων υποχωρήσεων).
Οι αριστεροί ομως με μαρξιστικές -λενινιστικές καταβολές απορρίπτουν συλλήβδην τον συμβιβασμό, δηλαδή υφίστανται ιδεολογικές παρωπίδες.Ιδωμεν. Νέα (1.2.15)

————————————————

Χωρίς συμβιβασμούς ;

Ο κ. Τσίπρας έχει επισημάνει , ότι δεν θα κάνει συμβιβασμούς στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.

Σύμφωνα με την Θεωρία της Συνθήκης στα πλαίσια του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου είναι ο όρος συμβιβασμός ΣΥΝΩΝΥΜΟΣ με τον όρο συνθήκη !
Πρόκειται για βάσεις της σκέψης του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού και όχι για ιδεολογική θέαση του Λενινισμού .Ο Λένιν είπε : Δεν κάνουμε συμβιβασμούς ! Και όμως έγινε η Συμφωνία στο Μπρεστ-Λιτόβσκ επί τη βάση μεγάλων συμβιβασμών.
Δεν έχει ακόμη αντιληφθεί, ότι οι ιθύνοντες ευρωπαίοι πολιτικοί χρησιμοποιούν συχνότατα τον terminus technicus ; Ηδη άρχισαν οι μεγάλες γκάφες .

Διερωτώμαι, δεν έχει ο κ. Τσίπρας τους σωστούς ειδικούς συμβούλους ή δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τις επιζήμιες λενινιστικές αγκυλώσεις ; Το Βήμα ( 28.1. 15 )

——————————————————————————–

Ερμηνεία κειμένων διακρατικών συμφωνιών

Προ ολίγων ημερών  ο κ. Βαρουφάκης έχει χρησιμοποιείσει την έκφραση « εκούσιες ασάφειες» σε ό,τι αφορά το κείμενο τηςσυμφωνίας απο την  20 του Φεβρουαρίου. Συχνά προκύπτουν προβληματα ερμηνείας συμφωνιών της Ελλάδας με άλλα κράτη. Γι αυτό θα προσπαθήσω παρακάτω να διευκρινίσω  υπό το πρίσμα του Διεθνούς Συμβατικού Δικαίου την και ειδικά της Θεωρίας των διεθνών συμφωνιών τις μεθόδους  της ερμηνείας  κειμένων διακρατικών συμφωνιών :

α) Λεκτικά : Νόημα των λέξεων στο πλαίσιο μίας σειράς.

β) Ιστορικά :Εξέλιξη της διαδικασίας  επεξεργασίας του κειμένου λαμβάνοντας υπ όψη τις συγκεκριμένες συνθήκες.

γ) Λογικά-συστηματικά : Νόημα των λέξεων στο πλαίσιο του συνόλου του κειμένου.

Η άποψη του κ. Βαρουφάκη  προορίζεται για τους αδαέστατατους και είναι τουλάχιστον γελοία και πέραν τούτου είναι ένδειξη τελείας άγνοιας της θεωρίας και πράξης των διεθνών συμφωνιών (προετοιμασία, διαπραγμάτευση,  επικύρωση, υλοποίηση).

Αλλά και γενικά σημειώνεται μία  σχεδόν ολέθρια άγνοια ή και περιφρόνηση των ΚΑΝΟΝΩΝ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωζώνης εκ μέρους της Ακρας Αριστεράς. Ετσι  γίνονται πιό κατανοητά τα πολλά προβλήματα της κυβέρνησης με τους εταίρους. Στην ουσία πρόκειται πρωτίστως για εθνολογικά και ιδεολογικά ζητήματα. Το Βήμα (20.18.17)

——————————————————————————-

Νικητής-Ηττημένος, Μεσαιωνική νοοτροπία

Πάνω από μισόν αιώνα ζω στο εξωτερικό και ασχολούμαι επαγγελματικά με την Θεωρία των διεθνών σχέσων, με την Διλωματία και ιδιατέρως με το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο.

Εχω διαπιστώσει, .οτι μόνον στην Ελλάδα (πολιτικοί, δημοσιογράφοι) έχουν μια παράξενη, ακατανόητη ίσως και πρωτόγονη θεώρηση γεγονότων των θεθνών σχέσεων ,σαν να πρόκειται για ποδοσφαιρικό αγώνα : νικητήςκαι – ηττημένος. Οπως φαίνεται δεν ξεπεράσθηκε ακόμη η μεσαιωνική νοοτροπία. Το Βήμα (17.2.15)

 

Ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Ποιοι ανήκουν σε αυτόν; Αρχαία Ελληνικά και Μορφωμένοι Ρωμαίοι

Ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός, ; Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού, Ποιοι ανήκουν σε αυτόν ; Αρχαία Ελληνικά και Μορφωμένοι Ρωμαίοι

Σε όλον τον Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού και πέραν αυτού και ειδικά σε όλα τα λεξικά γενικής μόρφωσης, τα ειδικά λεξικά της ιστορίας , της φιλολογίας, της λογοτεχνίας και της κουλτούρας καθώς και στα ανάλογα πανεπιστημιακά εγχειρίδια χρησιμοποιείται ο standard- τerminus technicus (καθιερωμένος επιστημονικός όρος ) ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Περί αυτού υφίσταται ένας consensus generalis professorum et doctorum (γενική ομοφωνία των καθηγητών και δοκτόρων). Ολα τα άλλα ανήκουν, όπως φαίνεται στις παράξενες νεοελληνικές “ιδιαιτερότητες”. Η έννοια “ελληνοχριστιανικός πολιτισμός” είναι στην Ευρώπη ακατανόητη και απαράδεχτη. Ούτως ή άλλως πρόκειται για μία contradictio in adiecto (οξύμωρον). Εμπεδωτής αυτής της μάλλον εθνικιστικής, μεγαλοϊδεατικής και θεολογικής έννοιας ήταν ο ιστορικός Παπαρηγόπουλος.

Εν τω μεταξύ παραγκωνίζει ο επιστημονικός όρος Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού τον ασαφή όρο Δύση. Αυτό δεν έγινε ακόμη στην Ελλάδα αντιληπτό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους επιστημονικούς όρους Αναγέννηση και Διαφωτισμός. Περί αυτών προετοιμάζω επί τη βάση πανευρωπαϊκών επιστημονικών συγγραμμάτων δύο συστηματικές μελέτες προς δημοσίευση στην Καθημερινή.

Καθημερινή (18.1.15, 21.1.15)

——————————————————

Ελληνο-Ρωμαϊκός πολιτισμός

Πρόκειται για έναν καθιερωμένο terminus  scientificus ( επιστημονικός όρος) της ιστορίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μόνον στην Ελλάδα δεν χρησιμοποιείται τόσο συχνά, γιατί αμέσως οι “εθναμύντορες’ και γενικά οι εκπρόσωποι του ανέξοδου υπερπατριωτισμού. αντιδρούν  εντόνως.

Οι Ευρωπαίοι επιστήμονες γνωρίζουν την ασύγκριτη υπεροχή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος ( στην πολιτική η εφεύρεση τη δημοκρατίας, στην επιστήμη (πρωτίστως θεωρία, φιλοσοφία και μεθοδολογία και γενικά ο λόγος) αλλά λαμβάνουν υπόψη

α) ότι η νομική σκέψη όχι μόνον του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού, αλλά σχεδόν σε όλον τον κόσμο βασίζεται στο ius romanum ( ρωμαϊκό δίκαιο ), κάτι που είναι οφθαλμοφανές ιδιαιτέρως στο Διεθνές Δίκαιο ( Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο και Διεθνές Ιδιωτικό Δίκαιο ) και στο Αστικό Δίκαιο ανα τον κόσμο (ουσία και όροι) και

β) ότι οι Ρωμαίοι μετέφρασαν σχεδόν όλα τα έργα των αρχαίων ημών προγόνων στα “βαρβαρικά” ( Plautus , “Arsinaria”), δηλαδή στα Λατινικά, τα οποία ήταν η Lingua Franca στην επιστήμη , στον κλήρο, στα δικαστήρια και στην διπλωματία έως τον 18ο αι. στην Ευρώπη . Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τα Λατινικά έως τον 7οαι. ήταν η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας, οπότε έχουν  αντικατασταθεί με τα Ελληνικά, τα οποία όμως ήταν  αναμφιβόλως και προ αυτού η γλώσσα της θρησκείας, της επιστήμης και της λογοτεχνίας.

2. Έως τα μέσα του 19ου αι. το κοινωνικό κύρος αυτών, που κατείχαν τα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά ήταν μέγιστο. Επρόκειτο όμως για τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής ελίτ (Bildungsbürgertum). Ακόμη και έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε όλες τις χώρεςτου Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού και οι δύο γλώσσες ήταν υποχρεωτικά μαθήματα στα γυμνάσια και τα λύκεια.

Η επιτευχθείσα δημοκρατικοποίηση των κοινωνικών μαζών σε συνδυασμό  με την ενδυνάμωση των φυσικών και ιδίως των τεχνικών και τεχνολογικών επιστημών καθώς και με την επιτάχυνση της διεθνοποίησης και εν τω μεταξύ και της παγκοσμιοποίησης, άρχισαν και οι δύο γλώσσες να χάνουν μεν επίσημα τον πρυτανεύοντα ρόλο για τον πολιτισμό, αλλά στην ουσία έχουν γίνει αναπόσπαστο τμήμα της ζωής των ανθρώπων.

Εν ολίγοις το αρχαίο ελληνικό πνεύμα είναι ζωντανό, αν και τα Αρχαία Ελληνικά δεν διδάσκονται σε όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια (στην Τουρκία διδάσκονται !!!). Ευχαριστώ τον Δία που έχω μάθει ήδη στο γυμνάσιο στην Ελλάδα και τις δύο γλώσσες, ειδάλλως δεν θα μπορούσα να γίνω στο εξωτερικό πανεπιστημιακός.

3. Οι πραγματικοί συνεχιστές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος πρωτίστως στην Πολιτική (Δημοκρατία), στον Πολιτισμό και στην Επιστήμη είναι οι εξελιγμένοι λαοί της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, ενώ η σημερινή Ελλάδα ουδόλως  ανταποκρίνεται  στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Δημοσιευθέν στο Βήμα (ηλεκτρονική έκδοση), 3.4.2013.

———————————————————–

Δύση, Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού

Υπό ποίο πρίσμα θεωρούμε την έννοια „Δύση“ ;
Ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτισμικά, ιδεολογικά, πολιτικά ; Χρησιμοποιείται η έννοια σε επιστημονικό η σε δημοσιογραφικό επίπεδο ; Είναι γενικά δυνατή μία λογική και συστηματική διείσδυση στον καθοριστικό πυρήνα μίας έννοιας επί τη βάσει του πρωτίστως χαοτικού, αυθαίρετου, εξυπνακίστικου, επιπόλαιου και ανορθολογικού τρόπου σκέψης του μέσου Νεοέλληνα ;

Η ενασχόληση με βαρυσύμαντες έννοιες πρέπει οπωσδήποτε να βασίζεται σε αρχές της Γενικής Μεθοδολογίας Ερευνών, όπως π.χ. Ιστορικότητα, Συνθετικότητα, Συγκριτικότητα και Διαφοροποίηση.

1. Η έννοια „Δύση“ είχε στην εποχή της ύπαρξης των δύο γνωστών πολιτικοκοινωνικών συστημάτων ιδεολογικοπολιτική απόχρωση.
Υπό το πρίσμα αυτό ανήκαν στη „Δύση“ πρωτίστως τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ( ευρωπαϊκά κράτη καθώς και οι ΗΠΑ και ο Καναδάς) και της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Ύστερα όμως από την ειρηνική κατάρρευση του „σοσιαλιστικού“ συστήματος και την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης άρχισε να χρησιμοποιείται ειδικά στην Θεωρία των Διεθνών σχέσεων η επιστημονική έκφραση „ Δυτικός Κύκλος Πολιτισμού“.
Εκτός από αυτόν υπάρχουν και άλλοι επίσης σπουδαίοι κύκλοι πολιτισμού, όπως π.χ. ο „ Κονφουκιανικός Κύκλος Πολιτισμού“, ο „ Ισλαμικός Κύκλος Πολιτισμού“ και ο „Ινδουϊστικός Κύκλος Πολιτισμού”.

Ο κάθε κύκλος πολιτισμού έχει την δική του εικόνα του ανθρώπου με πολυάριθμες συνέπειες ιδιαιτέρως στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αστικών ελευθεριών.

2. Στον „Δυτικό Κύκλο Πολιτισμού“ ανήκουν αντικειμενικά όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ( γεωγραφικά δυτικές και ανατολικές) η Βόρεια Αμερική, Αυστραλία , η Νέα Ζηλανδία και το Ισραήλ καθώς και έμμεσα οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Γεωργία και η Αρμενία.
Η Τουρκία ανήκει σε δύο Κύκλους Πολιτισμού, στον Ισλαμικό και στον Δυτικό, πράγμα από το οποίο απορρέουν γι αυτήν τεράστια γεωπολιτικά πλεονεκτήματα.
Δημοσιευθέν στο Βήμα και αργότερα στην Καθημερινή.

————————————————

Αρχαία Ελληνικά και Ρωμαίοι
(Απάντηση σε κάποιον χρήστη)

1. Κατ αρχάς σας ευχαριστώ για την πληροφορία περί των τα Ελληνικά ομιλούντων Ρωμαίων λεγεωνάριων. Μέσω του ανεβασμένου διαλόγου υφίσταται όντως η δυνατότητα διεύρυνσης του μορφωτικού ορίζοντα.

2.Υπάρχει λόγος να πρεσβεύσουμε την άποψη , ότι οι λεγεωνάριοι ή ήταν Ελληνες , ή ένα κράμα Κελτών και Ελλήνων ή Κελτες από την Gallia Grαeca (Ελληνική Γαλλία) , περιοχή της Μασσαλίας.

3. Οποιος στη Ρώμη κατείχε τα κλασσικά, όχι τόσο την Κοινή, θεωρείτο υπερμορφωμένος. Γι αυτό προσπαθούσαν οι πλούσιοι Ρωμαίοι να μάθουν τα παιδιάτους Ελληνικά, τα οποία αργότερα χρησιμοποιούσαν μερικές φορές ακόμη και μέσα στη Σύγκλητο για να δείξουν την μορφωτική τους ανωτερότητα.

Ετσι συνέβει, όπως γράφουν υπερεξειδικευμένοι πανεπιστημιακοί στα Αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά, να κατέχουν αριστοκράτες Ρωμαίοι και στον 5ο αι. τα κλασσικά Ελληνικά, ενώ οι μορφωμενοι Ελληνες μιλούσαν μόνον την Κοινή.

4. Αυτονοήτως έχουν επιβληθεί τα Λατινικά σαν αυτοκρατορική γλώσσα σε όλην την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μεταξύ αυτών και στην Gallia Graeca καθώς και στην Magna Graecia (Μεγάλη Ελλάδα).

Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μιλούσαν οι μορφωμένοι λόγω της ανωτερότητας του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας περαιτέρω τα Ελληνικά, ώστε οι αυτοκράτορες αναγκάσθηκαν να ανακηρύξουν τα Ελληνικά σε αυτοκρατορική γλώσσα. Αυτό που συνέβει ήταν κοσμοϊστορικό, γιατί στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχουν σχεδόν εξαφανισθεί οι γλώσσες των εντόπιων πληθυσμών, οι οποίοι έχουν εκλατινισθεί.

5. Στην Συρία και στην Ιουδαία ήταν σύνηθες να δίδουν οι μορφωμένοι στα παιδιά τους ελληνικά ονόματα η να ελληνοποιούν τα λατινικά ονόματα π.χ. από Marcus σε Μάρκο, από lulius σε Ιούλιο κλπ. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι πρόκειται για Ελληνες.

Κάτι το παρόμοιο έχει συμβεί και με τα αραβικά ονόματα, τα οποία έχουν διαδοθεί μαζί με την ισλαμική θρησκεία σε πολυποίκιλους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

6. Το πιό σημαντικό έγκειται στο αδιαμβισβήτητο γεγονός, ότι όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες , στηρίζονται σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό και τις επιστήμες στην αρχαία ελληνική γλώσσα καθώς και στα Λατινικά.
Οποιος είχε την τύχη να μάθει κάποτε τα υπέροχα Αρχαία Ελληνικά, ήταν στις σπουδές σε ευνοϊκότατη θεση για να σπουδάσει επιτυχώς και να διαπρέψει ως επιστήμων στο εξωτερικό. Καθημερινή ( 21.7.15 )

——————————————————————————-

Ρώμη και Ελληνες Ιστορικοί

Tο πρώτο ρωμαϊκό ιστορικό σύγγραμμα έχει εκδοθεί  στα Ελληνικά όντως από τον  Quintus Fabius Pictor (τέλος του 2ου αι. ), αλλά λίγο αργότερα  έχει  ο Marcus Porcius Cato Censorius συγγράψει στα Λατινικά το έργο  Origenes. Επίσης οι παρακάτω Ρωμαίοι (αναφέρω τους πιο γνωστούς) έχουν συγγράψει τα έργα τους στα Λατινικά : Sempronius Asellio, Gaius Sallustius Crispus, Titus Livius, Iulius Caesar, Velleius Paterculus, Quintus Curtius Rufus, Cornelius Tacitus, Gaius Suetonius Tranquillus, Gaius Asinius Pollio, Cornelius Sisenna και Ammianus Marcellinus.

Πηγές

-Andreas Mehl, Römische Geschichtsschreibung: Grundlagen und Entwicklungen. Eine Einführung,  Stuttgart u. a. 2001.

-John Marincola (Edit.), A Companion to Greek and Roman Historiography. 2 tom. , Oxford u.a. 2007.  Καθημερινή (27.3.17)

 

Ελευθερία του Λόγου όχι Απόλυτη , Περιορισμοί δια Νόμου

Ελευθερία του Λόγου όχι Απόλυτη , Περιορισμοί δια Νόμου

Η άποψη, ότι η ελευθερία του λόγου είναι απόλυτη δεν ανταποκρίνεται στα βασικά διεθνή ντοκουμέντα περί των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων και των πολιτών.
Ηδη η Declaration des droits de l homme et du citoyen ( Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου ) της Γαλλικής
Αστικής Επανάστασης (1789) περιορίζει αυτό το δικαίωμα («…επιφυλασσομένης της υπευθυνότητας για την κατάχρηση της ελευθερίας στις δια νόμου προβλεπόμενες περιπτώσεις» (άρθρο 11).

Η Διεθνής Σύμβαση περί των αστικών και των πολιτικών δικαιωμάτων (1966) εμπεριέχει πιό συγκεκριμένους περιορισμούς : «…Η άσκηση (της
ελευθερίας του λόγου) είναι συνδεδεμένη με ιδιαίτερα καθήκοντα και με μίαν ιδιαίτερην υπευθυνότητα. Αυτή μπορεί να υποτάσσεται σε ειδικούς περιορισμούς προβλεπόμενους δια νόμου, οι οποίοι είναι απαραίτητοι α) για τον σεβασμό των δικαιωμάτων ή για την φήμη άλλων, β) για την
προστασία της εθνικής ασφάλειας, για την δημόσια τάξη (ordre public) , για την υγεία του λαού ή για την δημόσια ηθική « ( άρθρο 19).

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών (1950) πάει πολύ πιό πέρα αναφέροντας περιορισμούς, οι οποίοι αφορούν την δημοκρατική κοινωνία, την εδαφική ακεραιότητα, την αποτροπή εγκλημάτων, την αποσόβηση διάδοσης μυστικών πληροφοριών και την προστασία της υπόληψης και της ουδετερότητας της δικαιοσύνης (άρθρο 10).
Η βασική σκέψη έγκειται στην διαλεκτική αλληλουχία μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Πολλά συντάγματα εμπεριέχουν την απαγόρευση της βλασφημίας (προσβολή του θεού) όλων των θρησκειών και πολλοί κώδικες του ποινικού δικαίου
προβλέπουν σε περίπτωση παραβίασης αυστηρές τιμωρίες.

Είναι αναμφιβόλως ζήτημα πολιτισμού και παιδείας, να υπάρχει ένα μίνιμουμ σεβασμού των θρησκειών . Ειδάλλως δεν πρόκειται για ελευθερία λόγου, αλλά για απερίσκεπτες πράξεις ή για εσκεμμένη πρόκληση κατά των θρησκευτικών αισθημάτων των πιστών όλων των Κύκλων πολιτισμού. Αλλά τέτοιες προκλήσεις δεν επιτρέπεται να είναι σε καμία περίπτωση δικαιολογία για την θανάτωση ανθρώπων, όπως αυτό αυμβαίνει στον Ισλαμικού Κύκλου Πολιτισμού.

Εχουμε πολλάκις διαπιστώσει στην κοινωνία καθώς και στα σχόλια αναγνωστών ακόμη και στις κεντρικές ελληνικές εφημερίδες , ότι η αθυροστομία, η μεγαλοστομία, η βερμπαλιστική ασυδοσία, οι προκλήσεις , οι προσβολές των ιεραρχών των χριστιανικών εκκλησιών και ιδιαιτέρως της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η αναρχική τριτοκοσμική γλώσσα πρωτίστως των οπαδών της δήθεν προοδευτικής Αριστεράς αποτελούν ένα συνηθισμένο, ενοχλητικό και άκρως απολίτιστο φαινόμενο.

Θα ήθελα να επισημάνω, ότι δεν είμαι πιστός χριστιανός, αλλά όταν υφίσταται κίνδυνος για τις θρησκείες και ιδιαιτέρως για την Ορθοδοξία, θα την υπερασπίσω στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης, της συνοχής του έθνους , των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικά του ανθρωπισμού ενεργότατα.

Καθημερινή (16.1.15, 12.5.17)

Τουρκία υπό τον Ερντογκάν,Türkei ( Klein-Asien ), Wertvolle kulturhistorische Kenntnisse für Kultur-Touristen

Τουρκία υπό τον Ερντογκάν

Τουρκία υπό τον Ερντογκάν (2013)

Εγείρεται το εύλογο ερώτημα, διατί οι Τούρκοι υποστηρίζουν τον Ερντογκάν. Οταν έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα, πολλοί Τούρκοι ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν πέφτοντας μπροστά τα τανκς ακόμη και την ζωή τους για να τον σώσουν.

Ερμηνεία των πληροφοριών κα αξιολόγηση των γεγονότων επί τη βάσει αντικειμενικών κριτηρίων που σημαίνει χωρίς παρωπίδες, διαστρεβλώσεις και συναισθηματισμούς.

Επί δεκαετίες έχω διδάξει ιδιαιτέρως στους ειδικούς μεταπτυχιακούς που προετοιμαζόταν για ανώτεροι διπλωμάτες να μην υπερεκτιμούν την χώρα τους και να μην υποτιμούν ποτέ αντίπαλες ή και εχθρικές χώρες, αλλά να αντικατοπτρίζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, ειδάλλως θα έχουν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον λίαν δυσάρεστες εκπλήξεις.

1.Η Τουρκία πήρε υπό τον Ερντογκάν με δυναμικότητα μία πολυφασική και πολυεπίπεδη ανιούσα. Ήδη σήμερα η Τουρκία είναι στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή και πέραν τούτου έως την Κεντρική Ασία και τις Ινδίες η δεσπόζουσα οικονομική μεγαλοδύναμη με εξαγωγές σε όλον τον κόσμο και ιδιαιτέρως σε όλες τις ισλαμικές χώρες.
Ο Ερντογκάν έχει συνειδητοποιήσει, ότι η γενική πρόοδος μίας χώρας εξαρτάται πρωτίστως από την οικονομία, ενώ ο Πούτιν έχει θέσει στο ερίκεντρο της πολιτικής του τον στρατιωτικό παράγοντα, αντί να εκσυγχρονίσει την καθυστερημένη ρωσική οικονομία.
.Από στρατιωτική άποψη η Τουρκία έχει ίσως με εξαίρεση το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή τα πρωτεία.
Έχουν πέραν τούτου υλοποιηθεί ριζικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα της παιδείας. Έξυπνα παιδιά από φτωχές οικογένειες π.χ. προωθούνται ιδιαιτέρως.
2. Η Τουρκία στηρίζεται εθνικά και διεθνώς σε συστηματικότητα, μεθοδικότητα και μακρόπνοο σχεδιασμό. Αυτά τα έουν μάθει από τους Γερμανούς. Ακριβώς αυτά λείπουν στην Ελλάδα.
3. Οι επιτεύξεις της Τουρκίας είναι έκφραση αυξάνουσας αυτοπεποίθησης και εθνικής υπερηφάνειας και είναι η βάση για απαιτήσεις στις διεθνείς σχέσεις. Σε περίπτωση π.χ. που στο μέλλον ίσως γίνει η Τουρκία μέλος της ΕΕ, θα αλλάξουν οι ισορροπίες όχιμόνον στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά πέραν τούτου και σε όλην την Ευρώπη.
4. Αλλά το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας είναι αυταρχικό και δεν αποκλείεται να εξελιχθεί στο μέλλον σε ισλαμοεθνικιστική δικτατορία. Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι η σημερινή Τουρκία απαμακρύνεται βαθμιαίως από τις αξίες της Δύσης.
5. Για την Ελλάδα υπάρχει μόνο μία δυνατότητα να παίξει τουλάχιστον ένα μκρό ρόλο στην Ευρώπη : εξευρωπαίσμός, εκμοντερνισμός και εξορθολογισμός σε όλα τα πεδία.

Ιδέ επίσης στο Μπλογκ μου (http://panosterz.de) :”Τουρκία, Προέλευση, εθνογένεση, και κληρονομιά”, «Ισλαμική Τετραλογία» :”Ο Νταβούτογλου και οι μωαμεθανοί φιλόσοφοι “, “Ισλάμ, εικόνα του ανθρώπου”,”Ισλάμ, η τραγωδία των γυναικών”.

Δημοσιευθέν από το 2013 επεξεργασένο συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο, τελευταία στην Καθημερινή (15.3.17, 2.9.18).

 

Δημοκρατία και Κοινοβουλευτισμός ( Παρλαμενταρισμός), Δημοκρατία (Γερμανία) και Ατομο-Πολίτης

Δημοκρατία (Παρλαμενταρισμός) , Δημοκρατία (Γερμανία) και Ατομο-Πολίτης

Περί της Δημοκρατίας και του Παρλαμενταρισμού (Κοινοβουλευτισμού)

Η Δημοκρατία (Δ.) και ο Παρλαμενταρισμός (Π.) ανήκουν στα πρυτανεύοντα αντικείμενα της Πολιτικής Φιλοσοφίας , των Πολιτικών, εν μέρει και των Νομικών  Επιστημών. Περί του περιεχομένου κτλ.  αμφοτέρων των  εννοιών επικρατεί  στα πλαίσια του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού (Δύση) μία γενική ομοφωνία των ειδικών επιστημόνων (Consensus generalis  Professorum  et Doctorum  ).

Φορείς  των   επιστημονικών γνώσεων είναι πρωτίστως τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια και τα λεξικά. Σε σύγκριση με αυτά δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί η  Wikipedia  πηγή σοβαρών γνώσεων ιδιαιτέρως  όταν μη ειδικοί επιστήμονες την χρησιμοποιούν .

Τοιουτοτρόπως δημιουργείται ένα αφάντατο εννοιολογικό χάος, το οποίο ενδυναμώνεται μέσω μίας νεοελληνικής ιδιαιτερότητας να απορρίπτει η Αριστερά τις «αστικές γνώσεις» ως μη επιστημονικές και να χρησιμοποιεί με μεγίστη αυτοπεποίθηση δικές της ιδεοληψίες ως τις μοναδικές «επιστημονικές» γνώσεις. Αυτό ισχύει σχεδόν για όλες τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες.

Περί της Δημοκρατίας

Λόγω χώρου δεν αναφέρονται οι γλωσσικές και ιστορικές πτυχές του όρου της Δ. Στην ουσία αποτελεί η Δ. έναν  τρόπο εξουσίας με τα εξής χαρακτηριστικά στοιχεία :

1. Κυριαρχία του λαού ( μετάφραση από τα Γαλλικά : souverainete du peuple ήδη στην εποχή της Γαλλικής Αστικής Επανάστασης , 1789) που σημαίνει, ότι η ανώτατη εξουσία σε ένα κράτος προέρχεται από τον λαό ( τότε όχι από την φεουδαλική αριστοκρατία).

2. Η πολιτική ισότητα που στην πραγματικότητα σημαίνει θεωρητικά ισότιμη συμμετοχή ΟΛΩΝ των πολιτών στην διαδικασία της πολιτική διαμόρφωσης της βούλησης και την λήψη των απαραιτήτων αποφάσεων.

3. Ελευθερία και βασικά δικαιώματα ΟΛΩΝ των πολιτών, δηλαδή τα ανθρώπινα δικαιώματα τίθενται υπό την προστασία του κράτους του δικαίου.

4. Πολυποίκιλες δυνατότητες συμμετοχής ΟΛΩΝ των πολιτών μέσω του δικαιώματος των εκλογών, της διαφάνειας  στην διαμόρφωση των αντιλήψεων , χρονικά περιορισμένων  αποφάσεων και  μέσω της προστασίας των δικαιωμάτων της αντιπολίτευσης.

5. Εμπέδωση ενός μίνιμουμ ισότητας και δικαιοσύνης ως προϋπόθεση της ενεργούς συμμετοχής ΟΛΩΝ των πολιτών στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Η Δημοκρατία δεν είναι τέλεια, αλλά έως σήμερα δεν έχει αποδειχθεί, ότι άλλα πολιτικά συστήματα είναι καλύτερα.Ο Αρισττοτέλης  έχει αναλύσειΣτο περίφημο έργο του Πολιτικά (ΑΡΙΣΤ Πολ 1279a22–1281a10: Τα είδη των πολιτευμάτων) τα πολιτικά συστήματα καθώς και τους πέντε διαφορετικούς τύπους της Δημοκρατίας. Απορρέει το συμπάρασμα , ότι η Δημοκρατία είναι σχετική.

Και ο ρήτορας Ισοκράτης εκφράζει μερικές επιφυλάξεις : “Καίτοι πῶς χρὴ ταύτην τὴν πολιτείαν ἐπαινεῖν ἢ στέργειν τὴν τοσούτων μὲν κακῶν αἰτίαν πρότερον γενομένην, νῦν δὲ καθ’ ἕκαστον τὸν ἐνιαυτὸν ἐπὶ τὸ χεῖρον φερομένην; πῶς δ’ οὐ χρὴ δεδιέναι μὴ τοιαύτης ἐπιδόσεως γιγνομένης τελευτῶντες εἰς τραχύτερα πράγματα τῶν τότε γενομένων ἐξοκείλωμεν” ( “Πως γίνεται να επαινούμε και να ευνοούμε αυτό το πολίτευμα που έγινε η αιτία τόσων κακών και σήμερα φαίνεται να πηγαίνει προς το χειρότερο; Πως γίνεται να μην φοβόμαστε ότι, αφού η κατάσταση πάει προς το χειρότερο, δεν θα καταντήσουμε σε κατάσταση ακόμα πιο άσχημη από την εποχή εκείνη ;”
Οι βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας είναι  κυριαρχία του λαού, η ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα  και η ισότητα όλων των πολιτών.
Σε γενικές γραμμές σημειώνονται δύο είδη της  Δ. :

α) Η άμεση Δ., στην οποία ο λαός αποφασίζει μέσω δημοψηφισμάτων (π.χ. στην Ελβετία επιτυχέστατα) περί σημαντικών πολιτικών υποθέσεων.

β) Η αντιπροσωπευτική Δ., στην οποία η εξουσία της λήψης αποφάσεων ανατίθεται σε εκλεγμένους αντιπροσώπους. Σε αυτήν ανήκει ο σύγχρονος Κοινοβουλευτισμός (Παρλαμενταρισμός).

Στην πολιτική πράξη διαπιστώνονται δύο βασικές μορφές της Δ. :

α) Η φιλελεύθερη Δ. στην οποία η γενική δημοκρατική διαδικασία εξυπηρετεί την εξεύρεση επίλυσης του  μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού  προβλήματος διαφορετικών ή και αντιθέτων συμφερόντων επί τη βάσει αμοιβαίων συμβιβασμών (παρανοϊκό κόκκινο πανί στην αριστερή ορολογία).

β) Η ρεπουμπλικανική Δ., η οποία δεν χρησιμοποιεί τις δημοκρατικές διαδικασίες ως μέσο διευθέτησης  συγκρουομένων συμφερόντων , αλλά πρωτίστως ως ευκαιρία και δυνατότητα να δημιουργήσει κοινές αξίες και επιδιώξεις.  Στα τελευταία χρόνια διαδραματίζονται σε μερικά εξελιγμένα κράτη προσπάθειες δημιουργίας ενός κράματος των προαναφερθέντων μορφών της Δ. Συγκεκριμένα καταβάλλονται προσπάθειες πραγματοποίησης  μίας γενικής συνεννόησης ίσως και συμφωνίας  ακόμη κα σε περίπτωση αποφάσεων εκ μέρους της πλειοψηφίας.

Ο απώτερος σκοπός είναι η δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για την πραγματοποίηση των ληφθεισών αποφάσεων  και με την συγκατάθεση της μειοψηφίας. Αλλά η κυβέρνηση από το ένα μέρος και η αντιπολίτευση από το άλλο μέρος δεν ενεργούν ως πολιτικοί εχθροί. Ετσι είναι εφικτό, να εμπεδώνεται μία κυβέρνηση της ¨Μεγάλης Συμμαχίας»  όπως π.χ. στην Γερμανία η επιτυχέστατη κυβέρνηση μεταξύ των Χιστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών επί έτη.

Υπό τον φακό της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας του ατέρμονου συγκρουσιασμού , μερικές φορές και της παροξυστικής σχεδόν εμφυλιοπολεμικής διάθεσης πρόκειται εδώ για εξελίξεις σε έναν άλλον αστερισμό.

Παρλαμενταρισμός (Κοινοβουλευτισμός)

Ο Π. (εμπέδωση για πρώτη φορά στην Αγγλία) ορίζεται ως πολιτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου  το κοινοβούλιο ως  αντιπρόσωπος ενός μέρους του λαού έχει την δυνατότητα ενεργούς συμμετοχής σε πολιτικές αποφάσεις. Στην ουσία πρόκειται για ένα κοινοβουλευτικό κυβερνητικό σύστημα, στο οποίο το κοινοβούλιο προσδίδει στα κρατικά όργανα και ιδιαιτέρως στην κυβέρνηση την απαραίτητη πολιτική νομιμότητα, μια που τα μέλη της κυβέρνησης ψηφίζονται από αυτό.

Συνοπτικά αναδεικνύει αυτό το κυβερνητικό σύστημα τα εξής βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα :

α) Οι υπουργοί προέρχονται λόγω νομιμότητας στην πλειονότητά  τους από το κοινοβούλιο.

β) Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για το έργο της έναντι του κοινοβουλίου, έτσι ώστε  αυτό έχει υπό ορισμένων προϋποθέσεων το δικαίωμα να απολύσει την κυβέρνηση.

γ) Στενή συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου, κάτι που επιδρά μάλλον αρνητικά στον διαχωρισμό μεταξύ της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτό όμως ισοφαρίζεται μέσω του πραγματικού αναβιβασμού του ρόλου της αντιπολίτευσης μέσα στο κοινοβούλιο.

Εν ολίγοις, η αντιπολίτευση ελέγχει τις ενέργειες της κυβέρνησης. Σχήμα, τρόπος και ουσία του ελέγχου είναι συνήθως ένδειξη της πολιτικής ωριμότητας και της κοινωνικής συνείδησης των εκπροσώπων της αντιπολίτευσης.

Το αντίθετο της Δ. αποτελούν τα ολοκληρωτικά ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΑ καθεστώτα. Αυτό άς το λάβουν υπ όψη όσοι ανεύθυνα, επιπόλαια και άδικα απορρίπτουν την Δημοκρατία, η οποία όπως όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα δεν μπορεί να είναι τέλεια, ιδανική και απόλυτη.

Μερικές πηγές

-D. Nohlen/F. Groetz, Kleiners Lexikon der Poltik, München 2015 ( πρόκειται για πανεπιστημιακό λεξικό 800 πυκνογραμμένων σελίδων ).
-C. Lenz / N.Ruchlak, Kleines Politik – Lexikon, München / Wien / Oldenbourg , 2001, S.35/36, 162-164.
-Duden, Das große Fremdwörterbuch, Herkunft und Bedeutung der Fremdwörter, Mannheim /Leipzig / Wien / Zürich, 2000, S.310, 999.
-Philosophisches Wörterbuch, hrsg. von G. Klaus / M. Buhr, Band 1,Leipzig, 1969, S.224-/225
-P.Nolte”,Was ist Demokratie? Geschichte und Gegenwart, München 2012.
-H. Vorländer, Demokratie. Geschichte, Formen, Theorien , München, 2010.

Καθημερινή (27.12.14).

——————————————————

Ορισμός της Δημοκρατίας

( Αντιπαράθεση με Γιώργο Μαλούχο, „Που γεννήθηκε ή που πέθανε η δημοκρατία ;“, Βήμα ( ηλεκτρονική έκδοση, 21.11.2013 )
Συστηματικά, νηφάλια και πολιτισμένα χωρίς υπερεθνικιστικές εξάρσεις, ψευτοπατριωτικές ανέξοδες κορώνες και νεοελληνικό υπερεξυπνακισμό.

Ο κ.Roman Herzog ήταν καθηγητής πανεπιστημίου σε Κρατικό Δίκαιο και Πολιτική, έχει ασκήσει τα αξιώματα του κοσμήτωρα και του πρύτανη, ήταν δικαστής και απο το 1987 έως το 1994 πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου και έχρησε πρόεδρος του κράτους από το 1994 έως το 1999. Εχει τοποθετεθεί πολυάριθμες φορές σε πολύπλοκα προβλήματα γενικά της Δημοκρατίας και ειδικά της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Οι μορφωμένοι Γερμανοί θεωρούν αυτονοήτως την Ελλάδα ως Geburtsland der Demokratie (Γεννήτρια χώρα της Δημοκρατίας) . Ταυτόχρονα κάνουν διαχωρισμό μεταξύ της αρχαίας και της νέας Ελλάδας. Γενικά αισθάνονται θαυμασμό και σχεδόν λατρεία για τους αρχαίους Ελληνες και εν μέρει περιφρόνηση για τους Νεοέλληνες τους οποίους θεωρούν τελείως ανάξιους των αρχαίων Ελλήνων.

Οταν όμως γίνονται επιστημονικές συζητήσεις, αναφέρονται, σε ό,τι αφορά την εποχή ύστερα από τον Μεσαίωνα σε θέματα Δημοκρατίας, πρωτίστως η Αγγλία, η Ελβετία,η Γαλλία και οι ΗΠΑ. Σε τέτοια περίπτωση γίνεται λόγος περί της Αγγλίας και της Ελβετίας ως γεννήτριες της σύγχρονης Δημοκρατίας. Περίπου το ίδιο συμβαίνει και με τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, των οποίων η γεννήτρια χώρα είναι μεν η Αγγλία, αλλά είναι πασίγνωστο, ότι από ιστορική άποψη έχουν αυτοί εφευρεθεί από τους αρχαίους Ελληνες . Αυτό δεν το αμφιβάλλει ουδείς.

Αφετηρία για μίαν σωστή και δίκαιη αξιολόγηση των δημοκρατικών θεσμών είναι η τοποθέτηση, ότι από την μια μεριά η Δημοκρατία είναι σε παγκόσμια κλίμακα το πιό εξελιγμένο πολιτικό σύστημα, αλλά από την άλλη μεριά δεν έχει αποκτήσει ποτέ την ποιότητα του απόλυτου, πράγμα που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να επιτευχθεί στην πραγματικότητα ποτέ. Και όμως σημειώνονται μεγάλες διαφορές στην εφαρμογή των δημοκρατικών θεσμών μεταξύ των χωρών, οι οποίες αυτονομάζονται δημοκρατικές. Κατά την ταπεινή μου γνώμη κατέχει όντως η Ελβετία παγκοσμίως την πρώτη θέση.

Κατόπιν ακολουθούν οι χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης καθώς και της Βόρειας Αμερικής, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης , ενώ οι χώρες της Ανατολικής και οι περισσότερες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης καθώς και οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ειναι στην ουσία μάλλον καρικατούρες της Δημοκρατίας. Αυτές έχουν παραλάβει μόνον τα σχήματα των αστικών συνταγμάτων και πολλών νόμων από τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη , αλλά εκλείπει το ανάλογο περιεχόμενο.

Η Δημοκρατία στηρίζεται στο Ατομο και στον Πολίτη. Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα έχει το άτομο στα πλαίσια του Δυτικού Κύκλου Πολιτισμού ( terminus scientificus : επιστημονικός όρος) τα εξής βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα :

αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμός, βούληση, ελευθερία των επιλογών, αυτονομία ( αυτεξουσία ), αυτογνωσία, αυτοπειθαρχία, αυτοκριτική, εργατικότητα, συνείδηση της ευθύνης και πρωτίστως κοινωνική συνείδηση, η οποία σημαίνει κυρίως αποδοχή της προτεραιότητας του γενικού προ του ατομικού συμφέροντος.

Τα βασικά γνωρίσματα του πολίτου είναι τα εξής : κρατική συνείδηση ( διαλεκτική αλληλοσύνδεση πολίτου και κράτους ), νομική συνείδηση ( σεβασμός των νόμων και όχι “αντιεξουσιαστικός” νομομηδενισμός ), αναγνώριση και εφαρμογή της διαλεκτικής αλληλουχίας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, φορολογική συνείδηση, υπεράσπιση του κράτους προ εξωτερικών κινδύνων.

Η Γερμανία είναι πράγματι μία ειδική περίπτωση, γιατί αυτή έχει καθυστερήσει σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη στην πολιτιστική και πολιτική εξέλιξη πάρα πολύ. Στην Γερμανία άρχισαν να εξελίσσονται το άτομο και ο πολίτης στην „Δημοκρατία της Βαϊμάρης“ (Weimarer Republik, 1919-1933 !). Εως αυτήν δεν υπήρχαν ούτε το άτομο , ούτε ο πολίτης, αλλά ο Untertan ( υποτεταγμένος ) ως μέλος της τεράστιας και όπως έχει αποδειχθεί γερμανικής αγέλης ( Herde ), επάνω στην οποία στηρίχθηκαν ο Αυτοκράτορας (Kaiser ) και ένας από τους μεγαλύτερους εγκληματίες σε όλην την ιστορία της ανθρωπότητας, ο τρισκατάρατος Hitler. Υστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έμαθαν οι ηττημένοι Γερμανοί πρωτίστως από τις ΗΠΑ και από την Μεγάλη Βρεττανία να εισαγάγουν και να εφαρμόζουν δημοκρατικούς θεσμούς.

Σημερα όμως αξιολογείται γενικά η Γερμανία ως μία δημοκρατική χώρα, στην οποία λειτουργεί τυπικά η Δημοκρατία με επιτυχία, αλλά έχω στα παρελθόντα 55 έτη επίσης διαπιστώσει , ότι σε ό,τι αφορά την δημοκρατική συνείδηση του πληθυσμού, υφίστανται ακόμη μερικά προβλήματα ιδιαιτέρως στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Συνήθως δεν λαμβάνουμε υπ όψη, ότι οι Ανατολικογερμανοί έχουν βιώσει την αστική Δημοκρατία μόνον 25 έτη Οι πρόγονοί τους έζησαν στο αυταρχικό καθεστώς του Αυτοκράτορα, μόνο 14 έτη μίαν υποανάπτυκτη Δημοκρατία, 12 έτη την φασιστική δικτατορία και 45 έτη την κομμουνιστική δικτατορία. Επομένως διαρκεί η διαδικασία της εξέλιξης μίας δημοκρατικής συνείδησης ακόμη πολύν καιρό.
Και όμως, δύο Ανατολικογερμανοί ασκούν τα ανώτερα αξιώματα του Γερμανικού κράτους : Η πρώην επιστημονικός συνεργάτης των φυσικών επιστημών στην Ακαδημία Επιστημών Angela Merkel επί πάνω απο μία δεκαετία  ως καγκελάριος και ο πρώην προτεστάντης ιερέας J. Gauck ως πρόεδρος . Καθημερινή και Το Βήμα, συχνά δημοσιευθέν από το 2014.

——————————————————————————————————————–

Δημοκρατία, Αποφθέγματα , Γνωμικά, Αφορισμοί

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία, Ισοκράτης

 


Το εναντιούμενον τω δυναστεύοντι δήμος ωνόμασται ,  (αυτό που εναντιώνεται στο δυνάστη λέγεται λαός) , Θουκυδίδης 
Κρατίστην είναι δημοκρατίαν εν ή πάντες ως τύραννον φοβούνται τον νόμον.Βίας ο Πριηνεύς, 625-540 π.Χ., Εκ των 7 σοφών της αρχαίας Ελλάδος 
Ακρισία δήμου τον χείριστον εις αρχήν προΐστατο.Μέγας Βασίλειος, 330-379, Πατέρας της Εκκλησίας  ( η έλλειψη κρίσης του λαού, ανέδειξε στην εξουσία τον χειρότερο ). 
Δημοκρατία κρείτον τυρρανίδος, Περίανδρος, 668-584 π.Χ., Τύραννος της Κορίνθου και εκ των 7 σοφών 


Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.Ισοκράτης, 436-338 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας 
Η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας είναι ότι στη δημοκρατία ψηφίζεις πρώτα και παίρνεις διαταγές μετά. Στη δικτατορία, δεν χρειάζεται να χάσεις τον καιρό σου ψηφίζοντας, Charles Bukowski, 1920-1994, Αμερικανός συγγραφέας 
Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα.Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός πρωθυπουργός, Νόμπελ 1953 
Το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της δημοκρατίας είναι μια συζήτηση πέντε λεπτών με το μέσο ψηφοφόρο, Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός πρωθυπουργός, Νόμπελ 1953 
Ψήφισε αυτόν που υπόσχεται λιγότερα. Θα είναι ο λιγότερο απογοητευτικός.Bernard Baruch, 1870-1965, Αμερικανός επιχειρηματίας & πολιτικός 
Άριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πάρα πολύ πλούσιους ούτε πάρα πολύ φτωχούς πολίτες, Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος 
Οι πολιτισμένοι λαοί κερδίζουν την εξουσία με την ψήφο των πολλών, κυβερνώνται με την ικανότητα των ολίγων και μεγαλουργούν με την πνοή του ενός, Ελευθέριος Βενιζέλος, 1864-1936, Έλληνας ηγέτης 

Αναρχισμός, Τριτοκοσμικός Νεοελληνικός Αναρχισμός, Αναρχικοί “Σπουδαστές”

Αναρχισμός, Τριτοκοσμικός Νεοελληνικός Αναρχισμός, Αναρχικοί “Σπουδαστές”

Περί του αναρχισμού

Ευκαιρίας δοθείσης είναι όντως απαραίτητο να ασχοληθούμε κάπως με τον αναρχισμό και δη με μερικές πτυχές του για να κατανοήσουμε
καλύτερα, με ποιό τρόπο σκέπτονται οι αναρχικοί.  Θα αναφέρουμε μόνον τις βασικές τοποθετήσεις των πιό γνωστών  εκπροσώπων του διεθνούς
αναρχισμού.

Αλλά κατ αρχάς θα διατυπώσουμε έναν ορισμό αυτού του κοινωνικοπολιτικού φαινομένου :

Πρόκειται για μίαν ουτοπική μικροαστική ψευτοεπαναστατική ιδεολογία, η οποία
αποκρούει τον οργανωμένο πολιτικό και ταξικό αγώνα, την πειθαρχία,  και  την εξουσία και επιδιώκει την «απόλυτη  ελευθερία» , την «απόλυτη
δικαιοσύνη» , την «απόλυτη  ισότητα»  καθώς και την εξουδετέρωση όλων των κρατικών οργανισμών και των  μέσων καταστολής.

Ο αναρχισμός έχει εμφανισθεί στην εποχή της μετάβασης του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο (19ος-20ος αι.) στις πιό εξελιγμένες βιομηχανικές χώρες. Στην ουσία του οαναρχισμός αποτελεί μίαν ιδιαίτερη μορφή της αστικής ιδεολογίας. Απορρίπτει τον πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης , τον “ηγετικό ρόλο” του κομμουνιστικού κόμματος, την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και την
“δικτατορία του προλεταριάτου”.

Αντ αυτού απαιτεί τον «άμεσο κοινωνικό αγώνα» την γενική απεργία εθνικά και διεθνώς  με τον σκοπό μέσω μίας αυθόρμητης βίαιας  επαναστατικής πράξης  όλων των  αντιεξουσιαστικών δυνάμεων να καταστρέψει  όλες τις δομές του καπιταλιστικού κράτους και να εγκαθιδρύσει τον σοσιαλισμό όμως χωρίς  κρατική διοργάνωση. Προσπαθεί να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του μέσω  μίας ριζοσπαστικής, ψευτοεπαναστατικής ρητορείας και τρομοκρατικών μεθόδων.

Είνα  λίαν ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε, ότι  οι αρχιερείς της σοσιαλιστικής κοσμοαντίληψης έχουν αποκρούσει δριμύτατα  όλες τις εκφάνσεις του αναρχισμού.  Αναφέρουμε ως  παράδειγμα τον Λένιν («Αναρχισμός και Σοσιαλισμός»), ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων τα εξής  : «Ο αναρχισμός είναι ένα προϊόν της απελπισίας. Εκφράζει τηνιδιοσυγκρασία του ανεπιτυχούς διανοουμένου ή του λούμπεν προλετάριου , αλλά όχι του κανονικού προλετάριου» και “O κοσμος μας δεν αλλαξε απ’ το κόμμα που έβαζε βόμβες αλλα απ’ το κόμμα που είχε σαν σημαία του τον διαλεκτικό υλισμο.”

Ο Λένιν έχει επισημάνει και το εξής, εννοώντας τον τρομοκράτη  κατά του τσάρου αδελφό του : “O κόσμος μας δεν αλλαξε απ’ το κόμμα που έβαζε βόμβες αλλά  απ’ το κόμμα που είχε ως σημαία του τον διαλεκτικό υλισμό”. Και όμως ας υπενθυμίσουμε ότι ο Λένιν έχει εισαγάγει και εφαρμόσει την ΚΡΑΤΙΚΗ τρομοκρατία, την οποία ο διαδοχός του, ο ημιπολιτισμένος καυκάσιος Στάλιν έχει εξελίξει ως κύριο μέσον εξουσίας και βάρβαρης καταπίεσης.

Η κοινωνική βάση του αναρχισμού  ήταν κατ αρχάς η παραγωγή προϊόντων εκ μέρους μεμονομένων μικροπαραγωγών καθώς και η αντιφατική οικονομικοκοινωνική  θέση και κατάσταση του μικροπαραγωγού, ο οποίος αισθανόταν τελείως ανίσχυρος  λόγω του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Αυτός ήταν  ο λόγος να αντιτίθεται
στον ισχυρό καπιταλισμό των μεγαλοεπιχειρηματιών  και να επιδιώκει αενάως την καταστροφή του. Από το άλλο μέρος όμως καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να αυξάνει εγωϊστικά την δική του ιδιοκτησία.
Ταυτόχρονα ο Αναρχισμός στρέφεται εναντίον του αστικού κράτους, το οποίο είναι κατά τη γνώμη του υπηρέτης και προστάτης των μεγαλοκαπιταλιστών. Ο μικροπαραγωγός είναι πέραν τούτου και εχθρός ενός  σοσιαλιστικού κράτους, γιατί  αυτό θέτει σε κίνδυνο την ιδιοκτησία του.  Ετσι βρίσκεται σε μίαν δύσκολη θέση  υπερασπίζοντας τα εγωϊστικά του συμφέροντα  ταυτόχρονα προ των δεξιών και των αριστερών κινημάτων.
Το ιδανικό του είναι μία κοινωνία  χωρίς κρατικές δομές, στην οποία έχει την δυνατότητα να αχολείται ανεξάρτητα από κοινωνικές και πολιτικές δεσμεύσεις αποκλειστικά με την περιουσία του

Παρακάτω θα παρουσιάσουμε  συνοπτικά  τις σπουδαιότερες αντιλήψεις  των εμπεδωτών του διεθνούς αναρχισμού :

-William Godwinn (Αγγλος) , «Enquiry concerning Political Justice», εκπρόσωπος των Αγγλων μικροεπιχειρηματιών :  Η (μεγάλη) ατομική ιδιοκτησία και  η κρατική εξουσία είναι η αιτία όλων των κακών φαινομένων, όπως π.χ. της αδικίας,  της ανισότητας, των πολέμων και του μίσους μεταξύ των εθνών.
Επομένως πρέπει να παραμερισθούν και τα δύο όχι  μέσω βίας αλλά μέσω της διαφώτισης, της αγωγής και της παιδείας.

-Pierre Josef Proudhon (Γάλλος ), «Τί είναι η ιδιοκτησία», «Σύστημα των οικονομικών αντιξοοτήτων ή  Φιλοσοφία της δυστυχίας», εκπρόσωπος των Γάλλων μικροεπιχειρηματιών :Μέσω της δικαιοσύνης , της αμοιβαιότητας,
δανείων χωρίς τόκους και μίας «Λαϊκής τράπεζας» ,της μεταλλαγής όλων των εργατών σε μικροπαραγωγούς θα ήταν δυνατό να αλλάξει  ο καπιταλισμός ειρηνικά και γενικά να εξαλειφθεί  η εκμετάλευση του ανθρώπου από άλλον  άνθρωπο. Ο πολιτικός αγώνας με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας  δεν είναι αναγκαίος. Επίσης και ο οικονομικός αγώνας των συνδικάτων είναι περιττός.

-Μax Stirner (Γερμανός), «Der Einzige und sein Eigentum», εκπρόσωπος των Γερμανών μικροαστών και διανοουμένων  : υπερυποκειμενισμός , ατομικισμός, εγωϊσμός , εχθρός του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αντιεξουσιαστικός αναρχισμός.

-Μπακούνιν (Ρώσος), μεγάλος εχθρός του Μαρξισμού, του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του αστικού κράτους και της “δικτατορίας του προλεταριάτου”,  γεωργοί και λούμπεν προλετάριοι ως κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, πραγματοποίηση των αναρχικών επιδιώξεων  πρωτίστως μέσω της τρομοκρατίας.

Τελικά αναφέρουμε και το φαινόμενο του
αναρχοσυνδικαλισμού,το οποίο έχει εμφανισθεί  στα τέλη του 19ου αι. στην Γαλλία , έχει εξαπλωθεί κυρίως στην Λατινική Αμερική και στην Ελλάδα,
αποτελεί  μία μικροαστική και  αναρχική  έκφανση  του εργατικού κινήματος, τίθεται εναντίον του πολιτικού αγώνα της εργατικής τάξης και της “δικτατορίας του προλεταριάτου” και θεωρεί τα συνδικάτα ως την πιό σημαντική πολιτική δύναμη κατά του καπιταλισμού.

Ο νεοελληνικός αναρχισμός αναδεικνύει όπως και ο λατινοαμερικανικός  επί πλέον τα εξής  πολιτιστικά και εθνοψυχολογικά  χαρακτηριστικά στοιχεία : υπερεξελιγμένος ναρκισσισμός, μέγιστος αυτοαναβιβασμός, αυτοηρωοποίηση, σουρεαλισμός,  ολίγον τι και ρομαντισμός.

Ιδέ επίσης εδώ στο Μπλογκ μου τις εξής μελέτες σε συναφή θέματα : «Τρομοκρατία», « Επανάσταση και Τρομοκρατία», «Τρομοκράτες ως ήρωες ή το νεοελληνικό χάος, Μία συστηματική θέαση».

Πηγές
-Klaus, G., /Buhr, M., Philosophisches Wörterbuch, Band 1, Leipzig, 1969, S. 68-71.
-Lenz, C. / Ruchlak, N., Kleines Politisches Lexikon, München, Wien, 2001, S.7.
-Mittelstraß, J., Enzyklopädie, Philosophie und Wissenschaftstheorie, Band 1, Stuttgart 2014, S. 107-109.
Δημοσιευθέν συχνά στον κεντρικό ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, iefimerida)

————————————-

Η κατάρα των αναρχοψευτοφοιτητών

Πρόκειται για σχόλιο-απάντηση σε κάποιον συσχολιαστή, ο οποίος διαπιστώνει μια σχέση μεταξύ των αναρχικών  και «επαναστατικών» φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια από το ένα μέρος και του εμφυλίου πολέμου από το άλλο μέρος.

Τα έχω βιώσει στα 40χρονα, έβλεπα και εβγαζα συμπεράσματα, τα οποία πολύ αργότερα στο εξωτερικό ύστερα από πολυποίκιλες σπουδές  και πολλά βιώματα με βοήθησαν για να κατανοήσω, τί ακριβώς έχει συμβεί.

Ο πρώτος γύρος ήταν πατριωτικός και αντιφασιστικός, ο δεύτερος ιδεολογικός (κομμουνιστικός). Οι περισσότεροι μαχητές του δεύτερου γύρου ήταν αντικειμενικά θύματα. Στην γενέτειρά μου έχει θυσιασθεί μία ολόκληρη γενιά (μεταξύ αυτών πολλοί στενοί συγγενείς μου).

Σε ό,τι αφορά τους αναρχικούς “φοιτητές” , πρόκειται για ένα τριτοσμικό (λατινοαμερικανικό : eviva la revolucion) μείγμα αποτελούμενο από ψευτοεπαναστατικό ρομαντισμό, ιδεολογικό μεσσιανισμό, πολιτικό σουρεαλισμό, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ κοσμοαντίληψη (εν μέρει φασίζουσες συμπεριφορές), καταστρεπτικό μένος, κοινωνική ανωριμότητα και πρωτοφανή ανευθυνότητα, πρωτόγονο φανατισμό, “ταξικό” μίσος , έλλειψη λογικής σκέψης, υπομονής, διαλλακτικότητας , πολιτιστική καθυστέρηση, τεμπελιά και εξυπνακισμό.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μίαν ιδεολογική και πολιτική κατάρα.

Δημοσιευθέν ως σχόλιο στην Καθημερινή , 3.12.14. Κατόπιν συχνά.

Συνεννόηση ( εξαίρεση), Συγκρουσιασιασμός ( κανόνας ) , Εμφύλιος Σπαραγμός

Συνεννόηση ( εξαίρεση), Συγκρουσιασιασμός ( κανόνας ) , Εμφύλιος Σπαραγμός

Συνεργασία Κομμάτων vs Συγκρουσιασμού

Εκ του ασφαλούς (εξωτερικό) παρακολουθώ τα πεπραγμένα στην πατρίδα μου και διαπιστώνω, ότι αποκλείεται να συνεργασθούν τα πρυτανεύοντα κόμματα, για να πρασπαθήσουν να λύσουν τα γνωστα προβλήματα.

Πρέπει ταχέως να επιτευχθεί κάτι που είναι συνηθισμένο στις πιό εξελιγμένες ευρωπαϊκές χώρες , στις οποίες παραδοσιακά επικρατεί συναινετικό πνεύμα, ενώ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας υφίσταται επίσης παραδοσιακά το ολέθριο συγκρουσιακό πνεύμα, το οποίο είναι αναμφιβόλως ένδειξη υπαρκτού εθνικού μαζοχισμού.

Ως πολιτικά και κομματικά ουδέτερος ελπίζω να θυμηθούν οι νεοέλληνες πολιτικοί το “κοινόν καλόν” του αθάνατου Αριστοτέλη, το οποίο μετέφρασε ο Thomas de Aquin στα λατινικά ( “commune bonum” ).

Το συμφέρον του συνόλου είναι ένας από τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτικού και πολιτειακού συστήματος σε τέτοιο βαθμό, ώστε η προτεραιότητά του να είναι στον πολιτικό και κοινωνικό βίο κάτι το απολύτως αυτονόητο, ενώ στην Ελλάδα σκέπτονται επίσης αυτονοήτως οι πολιτικοί πρώτα από όλα το εγωϊστικό μκροκομματικό και εθνικά καταστροφικό συμφέρον τους.

Είναι αποκρουστικό φαινόμενο, να υπάρχουν ακραίως εξουσιομανείς πολιτικοί, οι οποίοι σκέπτονται μόνον το πρωθυπουργικό αξίωμα και όχι το“κoινόν καλόν” ή πάσχουν από επικίνδυνες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις.

—————————————————-
Συγκρουσιασμός

1. Η συνεννόηση, όπως αυτή είναι γνωστή στην προηγμένη Ευρώπη , προϋποθέτει αμοιβαίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, οι οποίοι όμως θεωρούνται στην πολιτιστικά κάπως καθυστερημένη Ελλάδα ως ένδειξη κατωτερότητας και αναξιοπρέπειας. Ειδικά για τους Ελληνες κομμουνιστές είναι ο συμβιβασμός ταμπού. Και όμως αυτός ο παροξυσμός έχει επηρεάσει και άλλους Ελληνες μη κομμουνιστές. Στην γενέτειρά μου είναι η έκφραση «συμβιβαστικός άνθρωπος» συνώνυμο με τις λέξεις τιποτένιος, «χαμένος» και ανέντιμος !

2. Η βαθύτερη αιτία του συγκρουσιασμού εστιάζεται στο γεγονός, ότι ο Νεοέλληνας δεν έχει εξελιγμένη κοινωνική συνείδηση που σημαίνει πρωτίστως, ότι δεν αναγνωρίζει το συμφέρον του συνόλου (Δημόκριτος ) ή το «κοινόν καλόν» (Αριστοτέλης), δηλαδή είναι ατομικιστής , αλλά χωρίς ατομικότητα, και πέραν τούτου είναι εγωϊστής και συμφεροντολόγος. Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που στην Ελλάδα λείπουν το άτομο και ο πολίτης ( Ιδέ εδώ  στο Μπλογκ μου τα άρθρα «Εθνική, Κοινωνική και Κρατική Συνείδηση», «Ατομο, Ατομικότητα, Ατομικισμός, Εγωϊσμός, Φιλοτομαρισμός», «Ατομο και Κοινωνία, Πολίτης και Κράτος» ).

3. Είναι μεν αυτονόητο, ότι κανονικά κάθε άτομο έχει το δικό του συμφέρον , αλλά σε μία πολιτισμένη κοινωνία συντελείται η ειρηνική σύγκλιση των συμφερόντων ( Αντιφών, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ) με σκοπό μία ΣΥΝΘΗΚΗ ( Ιδέ εδώ στο Μπλογκ μου το άρθρο «Περί του contrat social») υπό  την μορφή του συντάγματος).

Επειδή όμως η Ελλάδα δεν εβίωσε ούτε την Αναγέννηση, ούτε τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ούτε την αστική επανάσταση , δεν ήταν δυνατό να δημιουργήσει το άτομο ή τον σύγχρονο πολίτη. Τον 19ο αι. έχει παραλάβει η Ελλάδα από την Ευρώπη μεν το σχήμα , τους νόμους και το σύνταγμα, αλλά στην ελληνική κοινωνία και στο κράτος εκλείπουν ακόμη οι βάσεις και οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών και πολιτιστικών επιτεύξεων .

4. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει παραλάβει στοιχεία του δυτικού εποικοδομήματος, αλλά δεν υφίσταται η απαραιτήτως ανταποκρινόμενη κοινωνική και πολιτιστική βάση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι ο Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε κρατική, ούτε νομική συνείδηση ( πρωτίστως αλληλοεπίδραση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ).

5. Σημειώνεται και μία αριστεροστρεφής εκδοχή του νεοελληνικού συγκρουσιαμού. Ευθύς εξ αρχής έχει ο ΣΥΡΙΖΑ επεκτείνει την αρρωστημένη συγκρουσιακή διάθεση και στις διευρωπαϊκές και διεθνείς σχέσεις. Οι σφοδρές λεκτικές επιθέσεις κατά ιθυνόντων πολιτικών  μερικών ΕΕ-μελών και ιδιαιτέρως της Γερμανίας έχουν εκ των υστέρων αποδειχθεί  από οικονομική και πολιτική άποψη ως ολέθριες.Υπό τον φακό της Πολιτολογίας μπορεί να χαρακτηρισθεί η αριστεροστρεφής εκδοχή του συγκρουσιασμού ως ένδειξη της γνωστής θέσης περί του ταξικού αγώνα.

6. Στα προαναφερθέντα στοιχεία προστίθεται και ο διεθνώς γνωστότατος νεοελληνικός υπερεξυπνακισμός . Αναφέρω μόνον την γνώμη του Αγγλου ναυάρχου Gordon από τον 19ο αι. (ο κάθε απλός στρατιώτης παριστάνει τον στρατηγό και ο κάθε ναύτης τον ναύαρχο ) και την περίφημη επιστήμονα , καθηγήτρια βυζαντινολόγο και πρώην πρύτανη της Σορβόννης, την αξιότιμη κ. Γλύκατση-Αρβελέρ περί των Ελλήνων σπουδαστών στο Παρίσι ( από όλον τον κόσμο έρχονται νέοι να διδαχθούν , από την Ελλάδα έρχονται να μας διδάξουν ! ). Την ίδια εμπειρία έχω κάνει και εγώ υπό την ιδιότητα του πανεπιστημιακού με Ελληνες σπουδαστές.

7. Υπό τον φακό της συστημικής θεωρίας σημειώνονται μεταξύ των προαναφερθέντων στοιχείων και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του Νεοέλληνα αλληλοεπιδράσεις με τέτοιον τρόπο , ώστε να δημιουργείται ένα άκρως εκρηκτικό κράμα, επί του οποίου στηρίζεται ο συγκρουσιασμός του Νεοέλληνα ως καθοριστική βάση της ροπής του μερικές φορές και σε μίαν μάλλον αρρωστημένη  (βερμπαλιστική) εμφυλιοπολεμική διάθεση.

Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (πρωτίστως στην Καθημερινή και στο Βήμα).

——————————————–

Εμφύλιος Σπαραγμός

Ο “πρώτος γύρος” (1940-1944) αποτελούσε εθνική αντίσταση, ενώ ο δεύτερος ήταν όντως “Εμφύλιος Πόλεμος”.

Αλλά σύμφωνα με την “τακτική και στρατηγική” όλων των κομμουνιστικών κομμάτων έχει το ΚΚΕ εκμεταλλευθεί τον πατριωτισμό απλών ανθρώπων για να αρπάξει την εξουσία και να εμπεδώσει όπως σε άλλες βαλκανικές χώρες τον κομμουνιστικό παράδεισο βαλκανοανατολίτικης κοπής.

Υστερα από το 1944 προσπάθησε να πραγματοποιήσει τις ιδεολογικοπολιτικές επιδιώξεις μέσω ενός άκρως εγκληματικού εμφυλίου σπαραγμού. Στην μεταβατική περίοδο έχουν διαδραματισθεί οικογενειακές τραγωδίες και σε στενότατο συγγενικό μου κύκλο.
Οταν τα θυμούμαι αυτά ανατριχιάζω και εξοργίζομαι.

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει καταστρέψει για πολλα χρόνια την Ελλάδα και άδικα χάθηκαν χιλιάδες νέων.
Πάντως η γενιά μου δεν είχε την ευκαιρία να βιώσει παιδικές χαρές.
Είχαμε όμως τύχη που ηττήθηκαν οι κομμουνιστές. Καλά έπαθαν. Καθημερινή (6.12.15)

——————————————————————-

Εμφύλιος,  Κόκκινος Στρατός, Στάλιν

Απαραίτητες παρατηρήσεις στην συναισθηματική τοποθέτηση του Μίκη Θεοδωράκη. Αφετηρία : Είχα συγγενείς και στις δύο παρατάξεις.  Τα έχω αυτά βιώσει και επομένως μπορώ να πω, ότι αυτοί που στον “Δεύτερο” γύρο αγωνίσθηκαν και σκοτώθηκαν, ήταν ΘΥΜΑΤΑ. Τα αθώα αγροτόπαιδα δεν είχαν ιδέα από κομμουνισμό, αλλά κάποιος τους έκανε πλύση εγκεφάλου.

1. Οι μαχητές του ΕΑΜ στην πλειονότητά τους δεν ήταν κομμουνιστές.

2. Οι εξορισμένοι στα νησιά στην πλειονότητά τους δεν ήταν κομμουνιστές, αν και μερικοί νόμιζαν ότι ήταν.

3. Η επίσημη διατύπωση στα διεθνή ντοκουμέντα της αντιχιτλερικής συμαχίας ήταν ” νικητήριες δυνάμεις” ( Σοβιετική Ενωση, ΗΠΑ, Μεγάλη Βρεταννία, ολίγον τι και η Γαλλία.

4. Οχι ο Στάλιν που δεν είχε ιδέα από στρατιωτικά ζητήματα (κατ αρχάς τρομερά και εγκληματικά λάθη, εκατομμύρια ρώσοι αιχμάλωτοι), αλλά ο στρατάρχης  Ζούκοφ  έχει συμβάλλει στις νίκες του “Κόκκινου Στρατού.

5. Ακόμη και αν δεν ήταν η Σοβιετική Ενωση και ο Στάλιν, θα νικούσαν οι ΗΠΑ και η Αγγλία την Γερμανία.  Ούτως ή άλλως οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιούσαν  την ατομική βόμβα , και  τουλάχιστον το Βερολίνο θα είχε την ίδια τύχη όπως η Χιροσίμα.

6. Ας υπενθυμίσουμε, ότι η Γερμανία έχει ηττηθεί στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ύστερα από την επέμβαση των ΗΠΑ.

7. Η συμβολή του σοβιετικού στρατού στη νίκη των συμμάχων δεν αναιρεί τα φρικτά εγκλήματα του Στάλιν κατά του ιδίου πληθυσμού. Ηδη ο Λένιν ευθύνεται   για εγκλήματα. Με αυτόν άρχισε η “επαναστατική τρομοκρατία”.

8 Ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός-σταλινισμός ήταν όπως και ο ιταλικός φασισμός και ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός ένα ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ σύστημα.

9. Υστερα από την παταγώδη και ειρηνική κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” έχουν τα πρώην κράτη του  επιστρέψει ταχέως στον καπιταλισμό. Αλλά υπολλείμματα του παρελθόντος σημειώνονται στην απολυταρχική Ρωσία και στην επίσης απολυταρχική Λευκορωσία.  Καθημερινή (15.2.18)

 

“Πελατειακό Κράτος” ή “Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου” ή Κλιεντελισμός, Μία γλωσσολογική, κοινωνιολογική και εθνολογική έρευνα

Πελατειακό κράτος», „ Κομματική πελατειοποίηση του Δημοσίου» ή  Κλιεντελισμός ;

Εδώ πρόκειται για  μία γλωσσολογική , κοινωνιολογική και εθνολογική έρευνα μίας πτυχής του βαλκανοανατολίτικου που σημαίνει υποανάπτυκτου ελληνικού κομματικού συστήματος.

Είναι γενικά γνωστό, ότι  ύστερα από την Αστική Επανάσταση στην Γαλλία  το 1789, την επικράτηση του αστικού κράτους, την  ραγδαία εξέλιξη των επιστημών και την εμπέδωση  νεωτεριστικών  εννοιών και όρων  επί τη βάσει  αρχαίων  ελληνικών και λατινικών  λέξεων,  άρχισαν  όλοι οι λαοί της Ευρώπης να τις χρησιμοποιούν κατ ευθείαν στην γαλλική γλώσσα ή να τις μεταφράζουν στην εκάστοτε εθνική γλώσσα. Μεταξύ άλλων έγιναν διεθνώς γνωστές πολυάριθμες έννοιες με την κατάληξη  -ism (π.χ. patriotism, nationalism  etc.). Εν τω μεταξύ συμβαίνει  ύστερα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο  κάτι το παρόμοιο με την αγγλική γλώσσα μεν, αλλά στην ουσία στηρίζονται και οι δύο γλώσσες στα αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά. Επομένως πρέπει να πάμε  ad fontes (στις ρίζες) για να κατανοήσουμε καλύτερα περί τίνος πρόκειται, γιατί υπάρχει όντως μεγάλος κίνδυνος της σύγχισης  των εννοιών, όπως έχει αποδειχθεί σε πολυάριθμα  σχόλια από 2012 έως  σήμερα.

Σην  αρχαία ελληνική γλώσσα δσημειώνεται η λέξη πελάτης από το ρήμα πελάζω με την σημασία «ο πλησιάζων» (Ιδέ Langescheidts Taschenwörterbuch, Altgriechisch,   Berlin et alt., 1990, S.340 ) ή ένα άτομο είναι εξαρτημένο από άλλο άτομο ( Ιδέ Benselers Griechisch-Deutsches Wörtersbuch, Leipzig, 1981, S. 613 ).  Αυτή η ερμηνεία είναι οπωσδήποτε  δανεισμένη από τον Πλάτωνα : «ο αντι τροφών υπηρετών και προσπελάζων , από του πέλας ήτοι εγγύς  εκαλείτο ο δι ένδειαν  προσιών  μίσθιος δε υπηρετών « (Ιδέ Γ. Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας,  Αθήνα, 2010, σ. 1074). Το Λεξικόν της Νέας Ελληνικής Γλώσσης, Πρωίας ( Αθήναι, χωρίς έτος, δεύτερος τόμος, σ. 1893 ) ερμηνεύει την λέξη πελάτης ως εξής : «ο πλησιάζων  και δη όπως ζητήση προστασίαν , προστατευόμενος, υποτακτικός».

Και όμως  έχει επικρατήσει  μάλλον η λατινική γλώσσα αρχικά με την λέξη  cliens ( Γεν. clientis), η οποία είναι στην περίπτωση αυτή  ευρύτερη αναδεικνύοντας τις εξής  ερμηνείες : προστατευόμενος, υποτακτικός, ο  patronus είχε την υποχρέωση να προστατεύσει τον  clientem , ενώ αυτός είχε έναντι του προστάτη  υποχρεώσεις και  μεταξύ τους υπήρχε  μια κάποια σχέση  αμοιβαιότητας  (clientula), ( Ιδέ K.E. Georges, Kleines Lateinisch-Deutsches  Handwörterbuch, Leipzig, 1890, S.434. Αυτό το  «μικρό» Λεξικό έχει 2700 πυκνογραμμένες σελίδες ! ). Εχω συγκρίνει μερικά  Λεξικά νεολατινικών γλωσσών (Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Πορτογαλλικά) καθώς και ένα της αγγλικής γλώσσας και διεπίστωσα, ότι μόνον ένα  Λεξικό της ισπανικολατινοαμερικανικής  γλώσσας   αναφέρει την λέξη  cliente με την σημασία του προστατευόμενου.

Μόνον μέσω γκουγκλαρίσματος κατόρθωσα να βρω  λίγα  κοινωνιολογικά και εθνολογικά  άρθρα περί του φαινομένου του clientelism  μεν, όμως  τα παραδείγματα δεν αφορούν  ουδεμία ευρωπαϊκή χώρα, αλλά κυρίως αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες  (sic) ! Πέραν τούτου έχω διαπιστώσει, ότι  πρωτίστως Αμερικανοί και Αγγλοι Κοινωνιολόγοι και Εθνολόγοι έχουν ερευνήσει  το ενδιαφέρον φαινόμενο του Κλιεντελισμού. Σημειώνονται και μερικές προσπάθειες ερμηνείας εκ μέρους Ισπανών, Ιταλών και Βραζιλιανών. Υπάρχει και μία μικρή ελληνική προσπάθεια , η οποία αγγίζει το ελληνικό πρόβλημα του «πελατειακού κράτους». Διαπιστώνουμε , ότι ο μη επιστημονικός αλλά μόνον πολιτικός  και  δημοσιογραφικός όρος του «Πελατειακού κράτους» είναι μία μετάφραση του όρου των Πολιτικών επιστημών, της Κοινωνιολογίας και της Εθνολογίας clientelism(us)  στην ελληνική γλώσσα. Δηλαδή  είναι μερικές φορές  ωφέλιμο και σκόπιμο να μεταφράσουμε πίσω σχεδόν καθιερωμένες εκφράσεις  από τα Ελληνικά στην αρχική γλώσσα. Μέσω αυτού του  τρόπου είμαστε σε θέση να διεισδύσουμε στον  πυρήνα ενός φαινομένου (punctum quaestionis).

Το πρόβλημα όμως είναι πιό πολύπλοκο , γιατί σημειώνεται και το φαινόμενο της «κομματικής πελατείας» ή σωστότερα του «πελατειακού κόμματος». Ακριβώς τώρα που το γράφω αυτό θυμήθηκα, ότι η έκφραση «πελατειακό κόμμα» , χρησιμοποιείται συχνά στην Ευρώπη  και αφορά δυστυχώς μόνον τα πολιτικά κόμματα  στην Ελλάδα ! Αυτό σημαίνει, ότι τα κόμματα αυτά εκτός από το ΚΚΕ (δεν είμαι οπαδός του) δεν έχουν πραγματικά  πολιτικά προγράμματα, ούτε σωστούς μηχανισμούς και εξαρτώνται από σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες, οι οποίες επιβάλλονται και σε μερικές περιπτώσεις μεταβάλλουν το λεγόμενο κόμμα σε οικογενειακή υπόθεση ( Παπανδρέοι, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες  ). Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει μία στενή σχέση μεταξύ του Κλιεντελισμού και της οικογενειοκρατίας (νεποτισμός).

Να δούμε, τι γράφουν οι ειδικοί επιστήμονες : «Clientelism is definide as transactions  between politicians and citizens where be material favors are offered in return for political  support at the polls“ (L. Wantschekon, Clientelism and voting behavior Evidence from a Field Experiment in Benin , in : World Politics, 55/2003 , p.400, εφιστώ την προσοχή των συσχολιαστών επί του ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ παραδείγματος).

Λίαν ενδιαφέρων είναι ο ορισμός σε ένα λατινοαμερικανικό άρθρο  : Clientelismo : „relaciones  INTERPERSONALES en el sistema politico ha incluido con frecuencias“.  Εδώ επισημαίνονται δύο πτυχές του φαινομένου : Σχέσεις μεταξύ ατόμων και επανάληψη. Το βραζιλιανό  Λεξικό αναφέρει άλλες πτυχές  : «sub-sistema de relacao politica- em general ligado ao coronelismo „ : Πρόκειται για ένα πολιτικό υποσύστημα , το οποίο επικρατούσε όντως τον 19ο αι. και εμπεριείχε υπολλείμματα του φεουδαρχισμού ! Ενα ιταλικό Λεξικό επισημαίνει εντονότατα το αμοιβαίο συμφέρον, το αμοιβαίο όφελος και την ανταλλαγή ως χαρακτηριστικά  στοιχεία του Κλιεντελισμού : «La practica del clientelismo  tende a garantire il reciproco interesse o il mutuo vantaggio tra chi fornisse i benefici e chi ne ottiene il controcambio“.

Ο ορισμός του Κλιεντελισμού  σε ένα ειδικό  Λεξικό στα Γερμανικά είναι πιό στρογγυλός και αναφέρει και ομάδες, δηλαδή όχι μόνον άτομα  και τονίζει την άνιση ισχύ μεταξύ τους και επομένως  την εξάρτηση  καθώς και την βοήθεια, προϋποτιθέσθω, οτι  θα υπάρξει φερεγγυότητα του αδύναμου έναντι του ισχυρού. Και εδώ επισημαίνεται η αμοιβαιότητα της δημιουργηθείσας σχέσης : »Verhältnis zwischen Gruppen  oder Personen mit ungleichen Machtpositionen , wobei die eine Seite (Patron)  der anderen  (Klientel) Unterstützung  bietet, wenn diese ihre Loyalität zusichert“ (C. Lenz und N. Ruchlak, Kleines Politisches Lexikon,  München, Wien, Oldenbourg, 2001, S.111).

Συμπεράσματα

1. Η δημοσιογραφική και το πολύ πολιτική έκφραση »Πελατειακό κράτος» είναι άστοχη και επιπόλαια μετάφραση   του ευρωπαϊκού  καθιερωμένου όρου (terminus scientificus) της Κοινωνιολογίας , των Πολιτικών Επιστημών  και της Εθνολογίας Clientelism(us). Συνέχεια

2.  Πρόκειται για σχέση  μεταξύ ατόμων ή σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ  ενός ατόμου και μίας ομάδας.

3. Τα άτομα είνα σχετικά με την θέση στην κοινωνία και στο κράτος άνισα ( προστάτης-προστατευόμενος).

4. Ο πολίτης ως ανίσχυρος αναλαμβάνει συνήθως την πρωτοβουλία και αποτείνεται σε ένα πολιτικό λόγω μίας εξυπηρέτησης.

5. Ο πολιτικός υπόσχεται  να εξυπηρετήσει τον πολίτη (π.χ. διορισμός , προσέχετε, όχι στην   ανύπαρκτη επιχείρηση του πολιτικού, αλλά στο ΔΗΜΟΣΙΟ). Ετσι προκύπτει για την οικογένεια του πολίτη με την τακτοποίηση του παιδιού της ένα τεράστιο όφελος, αλλά για τα ίσως καταλληλότερα «παιδιά» μία επίσης τεράστια αδικία.

6. Ο πολίτης εκπληρώνει την υπόσχεσή του, ψηφίζοντας τον πολιτικό, ο οποίος θα γίνει βουλευτής, ίσως  κάποτε και υπουργός, εν ολίγοις αυτός οικονομικά μπορεί για πολύν καιρό να τακτοποιηθεί .

7. Η αμοιβαιότητα  είναι δυνατόν να συνεχισθεί , γιατί από το ένα μέρος ο πολίτης έχει και άλλα παιδιά, ανεψιούς, γαμπρούς κτλ. που πρέπει και αυτοί να τακτοποιηθούν συνήθως εις βάρος του συνόλου. Ετσι εξαπλώνεται η αναξιοκρατία ως καρκίνωμα σε όλην την κοινωνία. Από το άλλο μέρος ο   πολιτικός συνήθησε να ζεί σχετικά πλούσια και θέλει να συνεχισθεί αυτή η παραδεισιακή ζωή ( π.χ. κάποιος Καλογγιάννης από την Κρήτη ήταν 50 (πενήντα χρόνια) μέλος της  Βουλής ).

8. Μεταξύ του πολίτη και του πολιτικού (όχι του δημοσίου υπαλλήλου) εστιάζεται το Δημόσιο ως κρατικό εργαλείο και ως  κυρία βάση του Κλιεντελισμού. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν όχι το «Πελατειακό κράτος», αλλά το «Πελατειακό κόμμα» και επομένως την «Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου», την νεοελληνική εκδοχή του Κλιεντελισμού.

9. Επικρατεί όμως όπως πολύ συχνά  ένα εννοιολογικό χάος. Γι αυτό προτείνουμε εδώ  να χρησιμοποιηθεί ο terminus scientificus generalis Κλιεντελισμός και όχι οι εκφράσεις «Πελατειακό κράτος» ή «Κομματική Πελατειοποίηση του Δημοσίου».

10. Ο Κλιεντελισμός είναι συνήθως ένα τριτοκοσμικό φαινόμενο , όπως και η Οικογενειοκρατία.  Και όμως στην Ελλάδα διαπιστώνουμε και τα δύο υπολλείμματα του Φεουδαλισμού.

11. Το φαινόμενο του Κλιεντελισμού είναι ένδειξη υποανάπτυκτων  παραγωγικών δυνάμεων σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην διατίθεται εργασία για όλους. Δηλαδή δεν είναι τυχαίο που αυτό είναι ευρέως διαδεδομένο σε τριτοκοσμικές χώρες και στην Ελλάδα.

12.  Ο Κλιεντελισμός συνοδεύει την ελληνική κοινωνία  ως μίασμα απο την  εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους και ανήκει   από εθνολογική άποψη στις διαχρονικές εθνικές παθογένειες  ως κάτι το αυτονόητο.

13. Ο Κλιεντελισμός  επικρατεί  σε ο,τι αφορά την Ευρώπη , κυρίως στην Ελλάδα, γιατί εδώ  διαπιστώνουμε ένα κρατικό μόρφωμα χωρίς την  conditio sine qua non (τελείως απαραίτητητη προϋπόθεση) ενός κράτους, την ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ των πολιτών, την οποία δεν βρήκα  έως τώρα ως όρο σε κανένα νεοελληνικό Λεξικό. Ο μεσαίος Νεοέλληνας θεωρεί το κράτος σχεδόν εχθρό του. Το κακό έγκειται στο  ό,τι δεν υφίσταται ούτε ο όρος ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ  των πολιτών , αλλά αυτό το παράξενο «αίσθημα του Δικαίου», το οποίο μπορεί  ο κάθε παμπόνηρος να ερμηνεύσει σύμφωνα με το δικό  του εγωϊστικό συμφέρον. Αδιανόητα φαινόμενα στη προηγμένη  Ευρώπη. Και οι δύο όροι κρατική συνείδηση και νομική συνείδηση είναι  στη νεοελληνική γλώσσα σχεδόν άγνωστοι.

14. Εγείρεται στα σοβαρά  το βασικό ερώτημα, εάν η Πατρίδα μας ίσως να είναι ένα  failed state (αποτυχημένο κράτος), όπως μερικά αφρικανικά κράτη. Τί ντροπή ιστορικών διαστάσεων !

Ιδέ επίσης  εδώ  στο Μπλογκ μου το αρθρο  “Κοινωνική Συμφωνία  a la grec της αμοιβαίας Διαφθοροποίησης”, «Nεοέλλην , Ανήρ Πολιτικός,  Αλήτης, Κάθαρμα, Μπάσταρδο».

Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά στον κεντρικό ηλεκτρονικό τύπο (Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, Ελληνική Γνώμη (25.7.17)

Μεθοδική, Μεθοδολογία, Γιανναράς Χρήστος, Γενική Αντιπαράθεση

Μεθοδική, Μεθοδολογία, Γιανναράς Χρήστος, Γενική Αντιπαράθεση,

Πρόκειται για το άρθρο του «Πώς ορίζει το «αναξάρτητο» κράτος ο ΟΗΕ ;»

Προοίμιο
Ενα άρθρο στην εφημερίδα δεν  πρέπει οπωσδήποτε να έχει την ποιότητα ενός επιστημονικού συγγράμματος, γιατί η εφημερίδα έχει πρωτίστως το καθήκον να αναλύει προβλήματα  και να ενημερώνει τους αναγνώστες  έτσι, ώστε να γίνονται αυτά νοητά στον καθένα. Αυτό ισχύει σε γενικές γραμμές ανεξάρτητα από το εάν έχει ο αρθρογάφος την ικανότητα και τις γνώσεις να συγγράψει ένα ποιοτικά ανώτερο άρθρο.

Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι ο κ. Γιανναράς, συγγραφέας πάνω από είκοσι  επιστημονικών  βιβλίων, είναι από κάθε άποψη σε θέση, να συγγράψει και διαφορετικά άρθρα από τα τωρινά. Γι αυτόν είναι ο τρόπος του γράφειν και γενικά τα άρθρα μία ιδιαίτερη μορφή και δυνατότητα της αυτοπραγμάτωσης ως ανθρώπινο ον.

Από το άλλο μέρος έχουμε τους  αναγνώστες και χρήστες με διαφορετικές προϋποθέσεις σε μόρφωση και παιδεία, με συχνά αντίθετες ιδεολογικές  και πολιτικές αντιλήψεις καθώς και με διαφορετικές επιθυμίες.

Πάντως δεν είναι ανάγκη να είμαστε σύμφωνοι με τις απόψεις του κ. Γιανναρά. Εχουμε την δυνατότητα να κάνουμε άμεση ή έμμεση αντιπαράθεση, η οποία (έμμεση) δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα, όπου τουναντίον υπερτερούν ο συγκρουσιασμός και η ατάκα πολλές φορές με αγενέστατο τρόπο έναντι του αρθογράφου μας, ο οποίος δυστυχώς ποτέ δεν επεμβαίνει για να διευκρινίσει κάποιο πρόβλημα. Αυτονοήτως έχουμε την δυνατότητα να εφιστήσουμε την προσοχή του αρθρογράφου επί μερικών  σημαντικών προβλημάτων, τα οποία μας απασχολούν.

Μεθοδικά (τεχνικά) προβλήματα

Το άρθρο δεν αφορά ένα  θέμα, αλλά πάμπολλα θέματα. Από την λεπτομερειακή και προσεκτική ανάλυση του περιεχομένου του άρθρου  απορρέει το συμπέρασμα,  ότι αυτό εμπεριέχει τα εξής θέματα :

Ουκρανία-εσωτερική πολιτική, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Δυτικής Ευρώπης (ΝΑΤΟ, ΕΕ),  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ,  σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η  εξωτερική πολιτική της Ελλάδας,  Ελλάδα και ΤΡΟΙΚΑ,  παραβίαση του ελληνικού εναερίου χώρα ,  ανεξάρτητο κράτος και ΟΗΕ ( θέμα αν και στον τίτλο , μόνον μεταξύ άλλων), παγκοσμιοποίηση γενικά, παγκοσμιοποίηση και ελευθερία,  υπερδανεισμός,  ελληνικά κόμματα, τιμωρία υποδίκων,  πάθη των Χριστιανών στη Συρία, λαθρομετανάστες, παιδεία των πολιτών και συμβολή τους στο ιστορικό γίγνεσθαι, «φώτα»  της Εσπερίας (πολύ προβληματικό),  ρόλος ενός Οικουμενικού Πατριάρχη στην εποχή της βαθειάς τουρκοκρατίας («που τα πλάκωνε η σκλαβιά»). Κάθε μερικό θέμα θα μπορούσε να είναι αντικείμενο μίας διδακτορικής διατριβής.

Από τα πολυάριθμα και ετερογενή θέματα προκύπτουν  προβλήματα και αδυναμίες της τεχνικής μεθοδικής προσέγγισης. Εδώ αναφέρουμε τα πιό σημαντικά :

-Δεν  διαπιστώνουμε μία λογική συνοχή μεταξύ των  θεμάτων.
-Δεν  εφαρμόζεται  ο  κανόνας από το Γενικό στο Μερικό .
-Σημειώνεται μία μεγάλη ρηχότητα. Δεν λαμβάνει χώραν ουδεμία εμβάθυνση.
-Υπερτερεί η αόριστη ηθικολογία που γενικά είναι κάτι το ανέξοδο, ίσως και κουραστικό όπως και η συνεχής ατάκα καθώς και η αέναη μεμψιμοιρία.
-Πρυτανεύει το απόλυτο πλατωνικό πνεύμα, όπως ήδη έχουμε προ δύο ετών μερικές φορές διαπιστώσει.
-Η γενική θέαση είναι μάλλον σουρεαλιστική , τουλάχιστον μη ρεαλιστική.
-Ουδεμία λύση προτείνεται .

Μεθοδολογικά προβλήματα

Στην ιστορία της παγκόσμιας  επιστήμης ( π.χ. Geschichte des wissenschaftlichen Denkens im Altertum, Autorenkollektiv unter der Leitung von Fritz Jürss, Akademie der Wissenschaften , Berlin, 1982 ,  Andre Pichot, La naissance de la science, Paris, 1991) υπήρχαν ευθύς εξ αρχής δύο βασικές  μεθοδολογικές προσεγγίσεις, η υλιστική και η ιδεαλιστική.

Σην αρχαία Ελλάδα ήταν οι σπουδαιότερη εκπρόσωποι αυτών προσεγγίσεων ο Δημόκριτος και ο Πλάτων, ενώ ο Αριστοτέλης έχει εμπεδώσει την κοινωνιολογική προσέγγιση, η οποία εμπεριέχει στοιχεία των προαναφερθέντων μεθοδολογικών  προσεγγίσεων. Μόνο ο υλισμός η μόνον ο ιδεαλισμός όντως δεν  αρκούν να θεωρήσουμε και κατανοήσουμε τον  κόσμο.

Ο   κ. Γιανναράς εφαρμόζει όμως αποκλειστικά την ιδεαλιστική Μεθοδολογία, η οποία δεν δύναται να παράσχει τα εργαλεία  για να κατανοήσουμε την κοινωνία και τον άνθρωπο και κατόπιν να εξεύρουμε  δυνατότητες επίλυσης των υπαρχόντων προβλημάτων.  Επομένως  ο αρθρογάφος δεν  είναι σε θέση  να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις. Πολλοί και πολλές φορές έθεσαν το θεμιτό ερώτημα «Δάσκαλε ποιά λύση προτείνεις» και ο Δάσκαλος τηρεί δυστυχώς σιγήν ιχθύος.

Παρακάτω θα παρουσιάσω μερικούς κανόνες της Γενικής Μεθοδολογίας των βασικών και προγνωστικών  επιστημονικών ερευνών, στηριζόμενος σε δικιές μου  ήδη από το 1984 και μετέπειτα επεξεργασμένες  δημοσιευθείσες μελέτες, ιδιαιτέρως  τρεις :

(α)  Die Völkerrechtsphilosophie, Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Pro scientia ethica iuris inter gentes, in : Archiv für Rechts- und Sozialphilosophie,  2/2000/86, S. 168-184 εδώ S. 174- 177, ISSN 0001-2343,  β)Völkerrechtstheorie, Völkerrechtsphilosophie und Völkerrehtsmethodologie, Unterschiede. Demonstratio et Defensio Scientiae latae Iuris inter Gentes, αφιερωμένο στον Ηράκλειτο, in : Archiv für…, όπως παραπάνω, S.322-336, εδώ 330 -336, γ) Die Völkerrechtsmethodologie-Versuch einer Grundlegung in den Hauptzügen, Ad Promotionem Gradus Investigationis Scientiae Iuris inter Gentes, in : Papel Politico, PONTIFICIA Universidad Javeriana, , Facultad de Ciencias Politicas y Relaciones Internacionales, 1/2007/12, p. 173-208, IISN 0122-4409. Tα βρίσκετε στο Διαδίκτυο, το τελευταίο με όλο το κείμενο.

Λόγω χώρου δεν είναι δυστυχώς εφικτό να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα. Λοιπόν οι κανόνες της Μεθοδολογίας:

-Πολυσυνθετικότητα των φαινομένων : Τα φαινόμενα αναδεικνύουν πολυποίκιλες πτυχές Γιαυτό μεθοδολογική προσέγγιση ούτε μόνον ιδεαλιστικά, ούτε μόνον υλιστικά.

-Συστημικότητα (φιλοσοφική Θεωρία του Συστήματος) : Μεταξύ  των στοιχείων  η πτυχών σημειώνονται αλληλοεπιδράσεις  και αλληλοεξαρτήσεις υπό το νόημα κάθε ένα με κάθε άλλο. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται επί τη βάση των  χαρακτηριστικών  ποιοτήτων   όλων των στοιχείων ή πτυχών μία καινούργια, ανώτερη ποιότητα με μεγάλη δυναμικότητα.

-Ιστορικότητα : Αξιολόγηση γεγονότων και ιδεών του παρελθόντος όχι με σημερινά κριτήρια, αλλά  στο πλαίσιο των συγκεκριμένων συνθηκών τους , οι οποίες δεν είναι αιώνιες.  Επομένως  δεν μπορούμε  να εγκαθιδρύσουμε  σήμερα πολιτικά συστήματα του παρελθόντος (π.χ. κοινοκτημοσύνη) ή να έχουμε τον  21o αι. σαν βαση του βίου μας   κοσμοθεωρίες και εικόνες του ανθρώπου από την εποχή του Μεσαίωνα, όπως νομίζει συχνά ο αρθρογράφος.

-Σχετικότητα  :  Τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά κλπ. φαινόμενα και οι ανταποκρινόμενες ιδέες  δεν είναι απόλυτες. Π.χ. δεν έχουν απόλυτο χαρακτήρα η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα κλπ.  Το απόλυτο είναι σουρεαλιστικό και εξωπραγματικό και μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες καταστροφές  π.χ.  σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ο κ. Γιανναράς αξιολογεί τα πάντα πολύ αρνητικά και απαισιόδοξα (π.χ. ύψιστη δυστυχία,  μέγιστη διαφθορά, τελεία ολοσχερής καταστροφή των ηθικών αξιών). Επομένως πρέπει να έπεται και μία  ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ  λύση ;

-Συγκριτικότητα :  Η εφαρμογή αυτού του κανώνα βελτιώνει κατά πολύ την σωστή αξιολόγηση κοινωνικών , πολιτικών, οικονομικών και εθνικών φαινομένων και προβλημάτων.  Ας συγκρίνουμε π.χ. τους μεγάλους μισθούς και τις αξιόλογες συντάξεις της Ελλάδας με τους  πολυ χαμηλούς μισθούς και τις όντως ασήμαντες συντάξεις στην Βουλγαρία και στην Ρουμανία. Τα ελληνικά έσοδα είναι τουλάχιστον  οχτώ φορές περισσότερα, αν και η Ελλάδα δεν έχει να αναδείξει  μίαν οχταπλάσια οικονομική  βάση  σε σύγκριση με τις προαναφερθείσες χώρες. Τα έσοδα των Ελλήνων στηρίζονται πρωτίστως στα δανεικά (και αγύριστα). Προ των γνωστών περικοπών των μισθών και των συντάξεων στην Ελλάδα  είχαν οι Ελληνες σχεδόν τα ίδια έσοδα όπως οι πολίτες οικονομικά αναπτυγμένων χωρών. Η λύση αυτού του προβλήματος θα έχει για τους Ελληνες τραγικές συνέπειες και δη ανεξάρτητα από την ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση της εκάστοτε κυβέρνησης.

-Ρεαλιστικότητα : Αντικατοπτρισμός και όχι τεθλασμένη αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας (Δημόκριτος, Θεωρία της αντανάκλασης). Δεν είναι ούτε λογικό ουτε σωστό να αντικατασταθεί η δυσάρεστη πραγματικότητα με ιδεοληψίες (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) ή με υπερπατριωτικές κορώνες (ΑΝΕΛ) ή θρύλους και παραμύθια (Χ.Α.). Αλλά το κακό έγκειται ενμέρει και στον εθισμό μας σε σουρεαλισμό , αυτοβαυκαλισμό και εθνοκεντρική ομφαλοσκόπηση, γιατί δεν κατέχουμε αυτογνωσία.

-Διαφοροποίηση : Αυτή τίθεται εναντίον των ανεύθυνων γενικεύσεων. Απέτυχε το ελληνικό έθνος πράγματι  τόσο πολύ που υπάρχει κίνδυνος αφανισμού του Ελληνισμού ; Είναι όλοι οι Ελληνες πολιτικοί διεφθαρμένοι, κλέφτες και ανίκανοι; Η τωρινή κυβέρνηση κάνει μόνον λάθη; Δεν σημειώνεται στην πατρίδα μας απολύτως τίποτε το θετικό ; Δεν υπάρχουν επιτυχείς Ελληνες επιχειρηματίες ; Πρέπει λοιπόν να διαφοροποιούμε  και να τονίζουμε και  θετικές εξελίξεις που αναμφιβόλως  υπάρχουν. Αλλά  ο αξιότιμος κ. Γιανναράς παραβιάζει σχεδόν σε κάθε άρθρο του αυτόν τον κανώνα.

Επιτρέψτε μου να συστήσω μερικά άρθρα και μελέτες από το Βλογγ μου. Κάνω κάτι το σύγχρονο και αυτονόητο. Αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με ναρκισσισμό και με αυτοπροβολή, όπως κάποιοι νομίζουν. Αυτά δεν τα έχω ανάγκη .« Μεθοδολογία, Εφαρμογή επί της ελληνικής κρίσης», «Ελληνικά Προβλήματα, Μεθοδολογική θέαση», «Μεθοδολογία, Σχέση  μεταξύ της Γενικής και της Ειδικής «.

Διευκρίνιση : Με τέτοια εκτενή  σχόλια προετοιμάζω συστηματικά και πολύχρονα  μίαν εθνολογική  μελέτη περί της νεοελληνικής νοοτροπίας. Δημοσιευθέν από το 2014 συχνά στην Καθημερινή.

———————————————————————————

Χ. Γιανναράς Μονοδιάστατος Ιδεαλιστής

Στην ιστορία τηςΦιλοσοφίας αναφέρονται ο Πλάτων ως εμπεδωτής του Ιδεαλισμού και ο Δημόκριτος ως εμπεδωτής του Υλισμού.
Ο Μαρξ έχει παραλάβει τον Υλισμό από τον Feuerbach.

Ο ιδεαλιστής βλέπει μόνον τις ιδέες, ενώ ο υλιστής μόνον την ύλη (κοινωνικοπολιτικοοικονομική πραγματικότατα). Και οι δύο προσεγγίσεις είναι μονοδιάστατες, ενώ η θεώρηση επί τη βάσει της διαλεκτικής αλληλοεξάρτησης αμφοτέρων είναι πιο λογική και επιστημονική.

Η μεθοδολογική προσέγγιση του κ. Γιανναρά είναι αποκλειστικά ιδεαλιστική, πλατωνική, ηθικολογική και γενική. Το αντίθετο από αυτήν είναι η μονοδιάστατη υλιστική προσέγγιση.
Υφίσταται όμως και η πιο σωστή, η ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ και ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΗ, η οποία όμως σε ό,τι αφορά τα πολιτικά και κοινωνικά αντικείμενα των άρθρων του προϋποθέτει σπουδές και γνώσεις τουλάχιστον στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Κοινωνιολογία.

Καθημερινή (29.12.15)

Nah-Ost, Methodologische Aspekte

Nah-Ost, Methodologische Aspekte

Es gibt ohne Zweifel  ein Problem der Methodologie : Annäherung an ein Thema (Auseinandersetzung mit einem anderen Kommentator)

Diesbezüglich gilt die “Allgemeine Methodologie der wissenschaftlichen Grundlagen- und Perspektivforschung” mit ihren Grundsätzen.

Ich werde versuchen, unter Berufung auf Aristoteles, Demokritos und Parmenides das eigentliche Wesen dieser Methodologie knapp zu formulieren :

a) Genaues Betrachten der Phänomene in der Natur und in der Gesellschaf (Beginn der Soziologie).

b) Studieren, was andere bisher darüber geschrieben haben. (Aristoteles: Schon die Alten Ägypter sagten, daß es in der Gesellschaft Klassen und Schichten gib).

c) Auf der Grundlage der Gesetze der Logik die richtigen Schlußfolgerungen daraus ziehen.

All dies setzt allerdings ein Minimum an Neutralität des Betrachters voraus, weil die einseitige Parteinahme zwangsläufig zu einer Sicht-Verengung, zur verzerten Widerspiegelung der Realität und schließlich zu falschen Schlußfolgerungen führt.

Ist nun der Betrachter ein Regierungsberater, dann hat eine verzerrte Widerspiegelung der objektiven Realität katastrophale Folgen, wie z.B. in der Außenpolitik der USA unter Busch jn., als die Vertreter der political sciences und insbesondee der Theory of international relations die träumerische Auffassung vertreten haben, daß es durchaus möglich wäre, den islamischen Völkern die Demokratie beizubringen, obwohl es klar sein dürfte, dass islamischer Kulturkreis und Demokratie eine contradictio in i( Widerspuch in sich ) dastellen.

Veröffentlicht in : Der Tagesspiegel (9.8.14), (elektronische Ausgabe).

Islamischer Kulturkreis im Abstieg

Islamischer Kulturkreis im Abstieg, Kurze Einschätzung

Aus den folgenden Gründen befindet sich der islamische Kulturkreis in einem Abstiegsprozeß :

a) Er hat die Moderne schon längst verpasst und bewegt sich mit hoher Geschwindigkeit zurück ins Mittelalter.

b) Absoluter Vorrang des Glaubens vor der Vernunft. (schon im 11 Jh. so endschieden, Al Ghasali, Kairo).

c) Vernachläßigung der Produktivkräfte und Konzentration auf die Religion . Man träumt von einem universellen Gottesstaat ! Es ist sogar im 21. Jh. in Irak/Syrien ein “Kalifat” ausgerufen worden !

d) Zunahme des Surrealismus und der Illusionen. Sie sprechen von Siegen des Islam, weil der  freiheitliche Westliche Kulturkreis ihnen gestattet, haufenweise Moscheen zu bauen und zugleich verfolgen sie in ihren Ländern die Christen brutal . Diese Rechnung geht nicht auf, denn es fehlt total die Gegenseitigkeit zwischen den beiden Kulturkreisen. Es ist nunmehr an der Zeit, darauf hinzuweisen,

e) Fehlen der Demokratie, der Rechtsstaatlichkeit, der Menschenrechte, des Individuums und vor allem des Staatsbürgers.

All dies wird sukzessive zu einer Katastrophe führen. Sie hat schon angefangen.

Veröffentlicht als Kurz-Kommentsar in : Spiegel (1.8.14), Focus (9.8.14),  Die Zeit (12.8.14), Berliner Zeitung (12.8.14), Wiener Zeitung (12.8.14) , (alle elektronische Ausgabe).

Orientalisch-Islamisches Gesellschafts-und Menschenbild

Orientalisch-Islamishes Gesellschafts- und Menschenbild

Ohne ernstafte Kenntnisse über das Orientalisch-Islamische Gesellschafts-und Menschenbild ist es ausgeschlossen, in den Kern der zahlreichen kulturellen, politischen und sozialökonomischen Probleme des Orients einzudringen. Meistens ist es so, dass man aus lauter Bäumen den Wald nicht sieht. Aus meinen jahrzehntelangen zahlreichen Kontakten zu Studierenden (Studenten, Doktoranden) aus islamischen Ländern weiß ich, dass die folgenden Ausführungen nicht als Beleidigung empfunden werden.

1. In dieser Region sind zwar die ersten Staaten, die ersten Kodices (vor 4250 Jahren ! ), die ersten Wissenschaften entstanden und später zwischen dem 8. und dem 11. Jh. erfolgte eine Art Renaissance des altgriechischen Geistes vorwiegend in Damaskus und in Bagdad (Al Farabi, Ibn Sina (Avicenna) , Ibn Ruschd (Averroes), Ibn Haldun et alt.), aber man hat später die Moderne regelrecht verpasst.

2. Es ist fast unvorstelbar, jedoch bittere Realität , daß dem Wesen nach das orientalische Gesellschafts – und Menschenbild seit fast fünf tausend Jahren sich nicht wesentlich verändert hat. Der Islam konnte zwar ab dem 6./7. Jh. einige kleinere Veränderungen herbeiführen , jedoch die prägenden Merkmale dieses Bildes sind bis heute geblieben. Es sind die folgenden:

a) Theozentrismus und teilweise auch Theokratie, die hochaktuell geworden ist. Im Grunde geht es darum, dass im Mittelpunkt des Menschenlebens der Gott steht. Es sei daran erinnert , dass im Antiken Hellas der Anthropozentrismus ( Protagoras : „Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος εστί», „Panton chrematon metron anthropos esti“, „Der Mensch ist das Maß aller Dinge“ ,“) sich durchsetzen konnte, was zu einer bis dahin unbekannten Emanzipation des Menschen und zur Entwicklung der Wissenschaften führte.

b) Gerade auf den so verstandenen Menschen konnte sich das Individuum ( Ατομον, Atomon) und auf ihn der antike Polisbürger ( Πολίτης, Polites) stützen. In der Zeit der europäischen Aufklärung wurden diese bahnbrechenden Gedanken aufgegriffen und in Verbindung mit der bürgerlichen Revolution wurde der Citoyen (Bürger) geboren. Und so stehen sich gegenüber der selbstbewusste Bürger des Westlichen Kulturkreises, zu dem selbstverständlich auch Israel gehört, und die Masse oder höchstens der Einzelne im Orientalisch-Islamischen Kulturkreis, der weder Individuum noch Staatsbürger ist. Deswegen ist es relativ leicht, ihn zu fanatisieren.

c) Von Anfang an herrschten Pharaonen, Könige, Satrapen etc. absolut und uneingeschränkt. Während bereits vor 2500 Jahren im alten Griechenland die Demokratie erfunden wurde.
Gerade dieses System verleiht dem Westen eine große politische Überlegenheit gegenüber der orientalisch-islamischen Welt. Die Diktatoren in den islamischen Staaten sind in gewisser Hinsicht die heutigen Pharaonen, Despoten und Satrapen. Das diktatorische Regime entspricht der Natur der orientalisch-islamischen Welt, während die Demokratie ihm wesensfremd ist. Noch schlimmer : Islam und Demokratie stellen eine contradictio in adiecto (Widerspruch in sich) dar.
Ich habe nie verstanden, wie unwissend und träumerisch jene“Experten“ und „Wissenschaftler“ aber auch Politiker und einige Staatsmänner waren, die im Ernst angenommen haben, dass es möglich wäre, die westliche Demokratie-Erfindung den Moslems im Orient aufzuzwingen.

d) Während der westliche Kulturkreis die wunderbaren Menschenrechte und allgemein den Rechtsstaat geschaffen hat, ist dies in den islamischen Ländern eine Chimäre oder besser formuliert, völlig ausgeschlossen. Dass die Frauen in der Realität keine Rechte besitzen, ist kaum zu bestreiten.

e) Gestützt auf das altgriechische Kultur- und Wissenschaftserbe konnte sich im Westen das Ius rationis ( Vernunft , logisches Denken ) durchsetzen und führt zu einer explosion aller Wissenschaften, während der Orient im spekulativen Denken erstickt und daher nichts Kreatives hervorbringt.

f) Die islamische Welt ist in der Tat hoffnungslos zurück geblieben. Und vielleicht deswegen schafft ständig irgendwelche Ungeheuer ( Al Kaida, Taliban, Fanatiker etc.). Der vortreffliche Philosoph Al Farabi in Bagdad ( 9. Jh.) machte sich, gestützt auf Aristoteles Gedanken über das Verhältnis von Logos (Ratio, Vernunft) und Glauben. Am Anfang gab er der Vernunft den Vorrang, bis er von der Obrigkeit gezwungen wurde, die Vernunft über Bord zu werfen und die Priorität des Glaubens anzuerkennen.

Den größten Schaden hat aber der islamische Theologe und erklärte Feind der griechischen Philosophie Al Ghasali in Kairo (11.Jh.) angerichtet, der als erster im Orient meinte, man brauche nicht das Wissen der heidnischen Griechen (Junani), denn das heilige Buch der Muslime, der Koran, enthalte Antworten auf alle Fragen des Lebens.

Danach fing man im Orient damit an, die Schriften der Griechen sowie der aufgeklärten Philosophen des Orients öffentlich zu verbrennen. Damit begann der unaufhaltsame Niedergang der islamischen Hochkultur und zugleich tauchte schon damals der islamische Fundamentalismus auf. Hieraus ergibt sich, dass dieser Niedergang jahrhundertelang gedauert hat.

g) Das streng logische und systematich-methodische Denken, auch eine Erfindung des Kulturkreises des Westens bereits vor 2500 Jahren, ist im heutigen Orient so gut wie unbekannt. Im gesamten Schulsystem überwiegen das Auswendiglernen und die Autoritäts-Zitate.
Als Hochschullehrer konnte ich Jahrzehntelang dies bei zahlreichen Studenten und Doktoranden aus dem Orient feststellen. Wenn sie es aber gelernt haben, konnte sie mit sehr guten Leistungen glänzen (mehrere magna cum laude bei den Doktorarbeiten).

Veröffentlicht oft in zentralen deutschen Zeitungen , das letzte Mal in: Die Süddeutsche Zeitung ( 25./26. 7. 14.) ,  Neue Zürcher Zeitung (27.7.14), Wiener Zeitung ( 9.8.14.), Berliner Zeitung (12.8.14), Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Welt,  Tagesspiegel (14.8.14), ( alle elektronische Ausgabe ).

Genozid (Völkermord), Holocaust, Shoah

Genozid (Völkermord), Holocaust, Shoah

Der Begriff Holocaust ist kein wissenschaflicher Terminus technicus, sondern besitzt rein politischen und einen negativ-ethischen Charakter. Er stammt aus dem Griechischen ( Oλοκαύτωμα : vollständiges Verbrennen) und wird aus linguistischer Sicht grundfalsch benutzt, weil er , angewandt auf Menschen a priori das freiwillige Element impliziert, was bei der Vernichtung der europäischen Juden nicht zutrifft, denn sie waren Opfer.

Daher ist es zutreffender, den Begriff Shoah ( unerwartete Vernichtung ) aus dem Hebräischen zu verwenden. Hierbei handelt es sich um eine historisch einmalige Verbrechensart, sozusagen um das crescendo der Barbarei und der Bestialität. Es wäre deshalb unlogisch und fast unethisch, jedes Verbrechen gegen ethnische und religiöse Minderheiten als Holocaust oder als Shoah zu qualifizieren.
Es drängt sich die Frage auf, ob Israel das Verbrechen des Völkermordes an den Palästinensern im Gaza-Streifen begeht oder nicht.

An dieser Stelle möchte ich klarstellen , hier ausschließlich als Völkerrechtler und damit völlig neutral Stellung zu beziehen. Natürlich lässt mich das tragische Schicksal der palästinensischen Zivilisten nicht unberührt, aber dies ist eine andere Frage.

Folgend steht im Mittelpunkt der Untersuchung die völkerrechtliche Bestimmung des Tatbestandes des Völkermordes, wie er in der „Konvention über die Verhütung und Bestrafung des Verbrechens des Völkermordes“ vom 9. Dezember 1948 ( In Kraft getreten am 12. Januar 1951) formuliert worden ist.

Artikel II

„In dieser Konvention bedeutet Völkermord eine der folgenden Handlungen, die in der Absicht begangen wird, eine nationale, ethnische, rassische oder religiöse Gruppe als solche ganz oder teilweise zu vernichten :
a) Angehörige einer solchen Gruppe zu töten;

b)Angehörige einer solchen Gruppe schweren körperlichen oder geistigen Schaden zuzufügen;

c) vorsätzlich solche Lebensbedingungen für eine Gruppe zu schaffen, die darauf abzielen, ihre physische Vernichtung ganz oder teilweise herbeizuführen ;

d) Maßnahmen zu verhängen , die auf eine Geburtenverhinderung innerhalb einer solchen Gruppe gerichtet sind;

e) gewaltsam Kinder aus einer Gruppe in eine andere Gruppe zu überführen“.

Die folgenden Fälle des Völkermordes sind im Allgemeinen bekannt : der Völkermord der Türkei an den Armeniern, der Völkermord des Irak unter Sadam Hussein an den Kurden, der Völkermord in Uganda unter Idi Amin an einem ganzen Stamm und der Völkermord der Huttu an den Tutsi in Ruanda.

Es kann festgestellt werden, dass die Völkermord-Definition auf die Handlungen Israels gegenüber den Palästinensern im Gaza -Streifen nicht angewandt werden kann, in keinem Falle die Absicht Israels als die conditio sine qua non für das Vorliegen des Tatbestandes des Völkermordens nachgewiesen werden kann. Auch ansonsten wird das palästinensische Volk im Gaza-Streifen nicht vernichtet.

Dies aber schließt nicht aus, dass Menschenrechts – sowie kriegsrechtliche Dokumente verletzt werden, was jedoch eine andere Fragestellung ist und außerdem exakt an Hand der geltenden Bestimmungen nachzuweisen wäre. Diese Problematik soll Gegenstand eines anderen völkerrechtlichen Kommentars sein.

Veröffentlicht als Fach-Kommentar in : Frankfurter Allgemeine Zeitung, Focus , Die Welt (22.7.14) und Wiener Zeitung (28.7.14), (alle elektronische Ausgabe).

Ukraine, Einheitsstaat oder Bundesstaat ? Ουκρανία και Κριμαία

-Ukraine, Einheits- oder Bundesstaat ? Ουκρανία και Κριμαία

Hierbei geht es um das punctum quaestionis (Kern der Frage) des gegenwärtigen ukrainischen Problems. Aus verschiedenen wohlbekannten Gründen wie z.B. unterschiedliche Konfession und Sprache, allgemein kulturelle Tradition zwischen der West- und der Ost-Ukraine , aber auch aus praktischen Gründen, hat sich die Form des ukrainischen Einheitsstaates als mißlungener Versuch erwiesen.

Normalerweise hätte man bereits vor dem Beginn der Separationsbestrebungen mit militärischen Mitteln die Möglichkeit der Gewährung eines angemessenen Autonomie-Status an die russischsprachige Ost-Ukraine in Betracht ziehen müssen. Diese Lösung scheint wohl nicht mehr aktuell zu sein, obwohl die nationalistischen Kräfte sogar auch dies ablehnen würden.

Die beste Lösung wäre natürlich auf der Grundlage einer neuen Verfassung eine völlig neue staatliche Struktur im Sinne einer Föderation (Bundesstaat), wie dies allerdings in Staaten mit demokratischer Tradition übrig ist.

Zuerst ist jedoch das Zurückdrängen des verhängnisvollen Einflusses der faschistoiden und ultranationalistischen Kräfte in der Wet-Ukraine die conditio sine qua non für diese dem Wesen nach endgültige Lösung des ukrainischen Staatsproblems. Völkerrechtler

Frankfurter Allgemeine Zeitung ( , 7.7.14. ),  Neue Zürcher Zeitung (29.7.14. ) und Tagesspiegel (6.8.14), Die Zeit (12.8.14), (alle elektronische Ausgabe).

-Ουκρανία και Κριμαία από εθνολογική άποψη
Ουκρανία : Η περιοχή της σημερινής Ουκρανίας έχει εποικισθεί προ περίπου 7500 ετών από γεωργούς προερχόμενους από την την Μικρά Ασία. Το έδαφός της ήταν και είναι ακόμη ιδανικό για την καλλιέργεια σιτηρών. Μεταξύ της 3ης και 4ης χιλιετερίδας έλαβε χώραν η κάθοδος των δυτικών ινδοευρωπαϊκών (Χάτεμ) βαλτικών φύλων. Τον 8ο αι. π.Χ. έχει εποικισθεί από τους ανατολικούς Ινδοευρωπαίους (Σάτεμ) , τους πολεμικούς νομάδες Κιμέριους ( οι Αμαζόνες ανήκουν σε αυτούς ), 200 χρόνια αργότερα κατεύθασαν οι Σκύθες, οι οποίοι ανήκαν επίσης στους ανατολικούς Ινδοευρωπαίους και ήταν ενμέρει νομάδες ( αυτονομασία «οι βασιλικοί»), αλλά και επιτυχείς γεωργοί. Από αυτούς εισήγαγαν στην ιστορική εποχή οι αρχαίοι Ελληνες σιτάρι και εξήγαγαν κεραμεικά προϊόντα, κρασί και λάδι. Επίσης οι περισσότεροι αστυνομικοί στην αρχαία Αθήνα ήταν Σκύθες δούλοι από την Ουκρανία (Σκυθία). Περίπου τον 3οαι. π.Χ. κατέκτησαν την περιοχή οι ποιό δυναμικοί και μαχητικοί μογγολικοί Σαυρομάτες. Μεταξύ του 6ου και του 5ου αι. π.Χ. έφθασαν Ελληνες άποικοι φέρνοντας τον κατά πολύ ανώτερο ελληνικό πολιτισμό. Μεταξύ του 5ου. και του 6ου αι. μ.Χ. έχει συντελεσθεί η κάθοδος σλαβικών φύλων , τον 8οαι. εμφανίσθηκαν οι πρώτοι Βαρέγγοι κατ αρχάς σαν ειρηνική έμποροι και κατόπιν σαν δεινοί πολεμιστές (γνωστοί στην Ευρώπη σαν Νορμάνοι) προερχόμενοι από την Σουηδία, οι οποίοι ίδρυσαν το πρώτο ανατολικό σλαβικό κράτος με πρωτεύουσα το Κίεβο, ανέλαβαν την διακυβέρνηση του κράτους και βαθμιαία αναμείχθηκαν με τους Σλάβους. Το εθνωνύμιο Ρώσος είναι σκανδιναβικής προέλευσης. Οι «Ρώσοι του Κιέβου» ( επιστημονικός όρος ) ήταν γενικά οι πρώτοι Ρώσοι, οι οποίοι παρέλαβαν από τους Ελληνοβυζαντινούς την θρησκεία, τον πολιτισμό και πολλά ελληνικά ονόματα. Οι πρώτοι ιερείς και επίσκοποι ήταν Ελληνες. Αλλά από ιστορικούς λόγους έχει επικρατήσει στην εποχή του Μεσαίωνα στην Δυτική Ουκρανία ο Ρωμαιοκαθολικισμός Τον Μεσαίωνα έφθασαν Ελληνες από την Πελοπόννησο και από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αι. μετοίκησαν δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων από τον Πόντο ( μεταξύ πολλών η περίφημη ποντιακή οικογένεια των Υψηλάντηδων). Κάθε επισκέπτης του Κιέβου μπορεί να διαπιστώσει στις φυσιογνωμίες των κατοίκων, ότι οι σημερινοί Ουκρανοί είναι από εθνολογική άποψη ένα μεγάλο κράμα εθνών και φύλων.
Κριμαία : Σχεδόν όπως παραπάνω με μερικές διαφορές : Οι Ελληνες την εποίκησαν προερχόμεοι από τον Πόντο ήδη προ 2600 ετών, δηλαδή 1100 χρόνια προ των Σλάβων ! Τον 5οαι. κάθοδος των σουηδικών Γότθων, τον 12οαι. Τάταροι (κράμα από Μογγόλους, Βούλγαρους του Βόλγα, Κουμάνους και Πετσενέγους, αλλά μιλούν τούρκικα) σαν κατακτηκές, λίγο αργότερα κατέκτησαν οι οσμανλήδες Τούρκοι την περιοχή. Υπό την αυτοκράτειρα Αικατερίνη (18ος αι.) έγινε η κατάκτηση από την Ρωσία. Η Κριμαία έμεινε ρωσική, ώσπου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης Νικήτα Χρουστσόφ (Ουκρανός) την παρεχώρησε στην Ουκρανία, που τότε ανήκε στην Σοβιετική Ενωση !
Στην Ουκρανία ζουν περίπου 140 χιλ. Ελληνες, οι οποίοι μιλούν ποντιακά, νεοελληνικά, ρωσικά και ουκρανικά.
.Πηγές : E. Lips et alt., Völkerkunde für jedermann, Leipzig, 1966 ; J. Guter, Das große Lexikon der Völker, Köln ; M. Gibutas, Die Balten, München, 2008 ; R. Schmoeckel, Die Indoeropäer, Bergisch Gladbach, 1999 .

-Ουκρανία και Κριμαία, Ιστορικά Εθνολογικά

Η περιοχή της σημερινής Ουκρανίας έχει εποικισθεί προ περίπου 7500 ετών από γεωργούς προερχόμενους από την την Μικρά Ασία. Το έδαφός της ήταν και είναι ακόμη ιδανικό για την καλλιέργεια σιτηρών.
Μεταξύ της 3ης και 4ης χιλιετερίδας έλαβε χώραν η κάθοδος των δυτικών ινδοευρωπαϊκών ( Χάτεμ ) βαλτικών φύλων.
Τον 8ο αι. π.Χ. έχει εποικισθεί από τους ανατολικούς Ινδοευρωπαίους ( Σάτεμ ) , τους πολεμικούς νομάδες Κιμέριους ( οι Αμαζόνες ανήκουν σε αυτούς ), 200 χρόνια αργότερα κατεύθασαν οι Σκύθες, οι οποίοι ανήκαν επίσης στους ανατολικούς Ινδοευρωπαίους και ήταν εν μέρει νομάδες ( αυτονομασία «οι βασιλικοί» ), αλλά και επιτυχείς γεωργοί. Από αυτούς εισήγαγαν στην ιστορική εποχή οι αρχαίοι Ελληνες σιτάρι και εξήγαγαν κεραμεικά προϊόντα, κρασί και λάδι. Επίσης οι περισσότεροι αστυνομικοί στην αρχαία Αθήνα ήταν Σκύθες δούλοι από την Ουκρανία ( Σκυθία ).
Περίπου τον 3οαι. π.Χ. κατέκτησαν την περιοχή οι πιό δυναμικοί και μαχητικοί μογγολικοί Σαυρομάτες (άλλοι τους κατατάσσουν στα ιρανικά φύλα).
Μεταξύ του 6ου και του 5ου αι. π.Χ. έφθασαν Ελληνες άποικοι φέρνοντας τον κατά πολύ ανώτερο ελληνικό πολιτισμό.

Μεταξύ του 5ου. και του 6ου αι. μ.Χ. έχει συντελεσθεί η κάθοδος σλαβικών φύλων , τον 8οαι. εμφανίσθηκαν οι πρώτοι Βαρέγγοι κατ αρχάς ως ειρηνική έμποροι και κατόπιν ως δεινοί πολεμιστές ( γνωστοί στην Δυτική Ευρώπη ως Νορμάνοι ) προερχόμενοι από την Σουηδία, οι οποίοι ίδρυσαν το πρώτο ανατολικό σλαβικό κράτος με πρωτεύουσα το Κίεβο, ανέλαβαν την διακυβέρνηση του κράτους και βαθμιαία αναμείχθηκαν με τους Σλάβους. Το εθνωνύμιο Ρώσος είναι σκανδιναβικής προέλευσης.

Οι «Ρώσοι του Κιέβου» ( terminus scientificus : επιστημονικός όρος ) ήταν γενικά οι πρώτοι Ρώσοι, οι οποίοι παρέλαβαν από τους Ελληνοβυζαντινούς την θρησκεία, τον πολιτισμό και πολλά ελληνικά ονόματα. Οι πρώτοι ιερείς και επίσκοποι ήταν Ελληνες. Αλλά από ιστορικούς λόγους έχει επικρατήσει στην εποχή του Μεσαίωνα στην Δυτική Ουκρανία ο Ρωμαιοκαθολικισμός.

Το Μεσαίωνα έφθασαν Ελληνες από την Πελοπόννησο και από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αι. μετοίκησαν δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων από τον Πόντο ( μεταξύ πολλών η περίφημη ποντιακή οικογένεια των Υψηλάντηδων ).

Κάθε επισκέπτης του Κιέβου μπορεί να διαπιστώσει στις φυσιογνωμίες των κατοίκων, ότι οι σημερινοί Ουκρανοί είναι από εθνολογική άποψη ένα μεγάλο κράμα εθνών και φύλων.

Κριμαία

Σχεδόν όπως παραπάνω με μερικές διαφορές : Οι Ελληνες την εποίκησαν προερχόμεοι από τον Πόντο ήδη προ 2500 ετών, δηλαδή 1000 χρόνια προ των Σλάβων !
Τον 5οαι. κάθοδος των Γότθων από την Σουηδία, τον 12οαι. εγκαταστάθηκαν εκεί Τάταροι ( κράμα από Μογγόλους, Βούλγαρους του Βόλγα, Κουμάνους και Πετσενέγους, αλλά μιλούν τούρκικα ), λίγο αργότερα κατέκτησαν οι οσμανλήδες Τούρκοι την περιοχή.

Υπό την αυτοκράτειρα Αικατερίνη ( 18ος αι.) έλαβε χώραν η κατάκτηση εκ μέρους της την Ρωσίας. Η Κριμαία έμεινε ρωσική, ώσπου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης Νικήτα Χρουστσόφ (Ουκρανός) την παρεχώρησε στην Ουκρανία, που τότε ανήκε στην Σοβιετική Ενωση.
Στην Ουκρανία ζουν περίπου 140 χιλ. Ελληνες, οι οποίοι μιλούν ποντιακά, νεοελληνικά, ρωσικά και ουκρανικά.

Μόνον μερικές πηγές

-E. Lips et alt., Völkerkunde für jedermann, Leipzig 1966 ;
-J. Guter, Das große Lexikon der Völker, Köln ;
-H. Haarmann, Kleines Lexikon der Völker, München 2004.
-M. Gibutas, Die Balten, München 2008 ;
-R. Schmoeckel, Die Indoeropäer, Bergisch Gladbach 1999 .

Το Βήμα ( 27.2.14 )

Menschenbild im Orient und im Okzident, knapp

Menschenbild im Orient und im Okzident, knapp

Gesellschafts-und Menschenbild, Unterschiede zwischen dem Westen (W) und dem Islam (I).
1.Anthropozentrismus bereits in der Antike (Protagoras :“Der Mensch ist das Maß aller Dinge“, “Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος εστί”) im W. Theozentrismus (Gott ist das Maß aller Dinge) im I.
2. Demokratie schon in der Antike ; im W.- Alleinherscher und Despoten seit 5 tausend Jahren ohne Unterbrechung im Orient/I.
3. Individuum im W.- Familie und Sippe im I.
4. Staatsbürger im W.-Masse im I.
5. Rechtsstaat im W.-Scharia im I.
6. Menschenrechte und Freiheiten im W.- Unterdrückung im I.
7. Vernunft und Logik im W.- Glaube und Spekulation im I.
8. Prinzipiell Gleichberechtigung der Geschlechter im W. Patriarchalismus im I.
9. Im Bildungswesen kritisches Denken im W.- Auswendig lernen im I.
1o.Kreativität im W.(Erfindungen, Hochtechnologien ) –Geistige Agonie im I.
11. Im Westen explodieren die Produktivkräfte, während der Orient auf diesem entscheidenden Gebiet hoffnungsvoll zurückgeblieben ist.
12. Im Orient explodiert die Bevölkerung, für die aber keine Arbeitsplätze geschaffen werden, während im Westen die Bevölkerung stagniert oder abnimmt.
13. Insgesamt, schreitet der Kulturkreis des Westens dynamisch vorwärts und unaufhaltsam, während der Islamische Kulturkreis nicht nur auf der Stelle tritt, sondern teilweise zurück ins Mittelalter marschiert.

Veröffentlicht in der elektronischen Presse (2.7.14).